cnö^^nCCSL.:

C. L. IliNGIUS.

De vocatiiilis antipae comoeÉe alücae pe
apud solos comicos aal omnii inveniuntur
aut jeciari uolioue Draeiita occurrunl.

mp-r..^

1

m

■ ! \' . .

f

■ ■ t • \' ■ r

■1 .

. t . . •

W

I

%

■ m

}

. \' \' .M \'i ;

\'m

i -f

\\ \'s\' n\' f

i

I .. •

A

¹  : ■■ ■

.= . v.- ^v--

M-\'--\' \'
1 —

r\' ■ u ^

■ r \' ■■ ■ ;

- .v:

mm\'
^ „ :

De vocalulis antipae coraoeâiae atticae paß apufl
solos coDiicos aiit omnino inveninntur aut
pculiari notione praeälta occurrunt.

De yocaklis antipae comoeÉe alficae quae
apud solos GoiGos aut oiniao iiveniuutur
aut ueculiari uotioue uraeiita occurruit.

DISSERTATIO LITTERARIA

QUAM

ex auctoritate rectorts magnificl

CORNELII ADRIANI PEKELHARII> J

Mei. Doet. In Foc. Med. Prof.

AMPLISSIMl SENATUS ACADEMICI CONSENSU
NOmUSSIMAE KACULTATIS IMIILOSOPHIAF, KT LlTTKIUUUM PECRETO

PI^O GrRJ^lDJI ÜOOTOR.ATUS

SUMMISQUE IN LITTEIIAIIUM CLASSICARUM DISCIPLINA

n0N01UUU3 AC nUVlLEQlIS

IN ACADEMIA RHENO-TRAIECTINA

RITE ET LEGITIME CONSEQUENDIS

KACULTATIS KXAMINI PHOI\'ONKT

CONRADUS LUDOYICUS lUNGIUS

e pafio riekc\'linf^on
PRIDIE KAL. MAI. A. MDCCCXCVII. HORA IV.

-asafttt\'O

tkaikcti ad iihknum

AI\'UD KEMINK & FIL.

mdcccxcvii.

ni\'

PARENTIBÜS CARISSIfflIS,

91

Àcnâemhe vatedktnrua omnihus praeceptorïhus, quo-
rum hctionibus inferfui, (jratias quam maximaa (jratô
animo ago, hnprimh autem tihi, promoior aeatimatisftimr,
clarmhne Van Ilorwerden, c.nius summam et dnctri-
nam atqne eruditionem et beuevolentîam cum per omne
tempus studii moi, turn in hac dimrtat\'wne conscriheuda
cognoscere mihi contigit. Per.tuasum fihi haheto me
numquam ohliturum esse, quanta tihi deheam.

Vas denique appello, amici coniunctisaimi! Vivite
felices, mcique ne sitis immemorea!

p K A E F A T I O.

p K A. E F A. T10.

In lioc oporo collecta sunt vocabula ex antiqua
comoedia attica, quae a solis pootis comicis usurpata
sunt. Fortasse igitur miretur aliquis, si primo con-
spectu tot vocabula usitatiora recepta esse videat, sod
factum id est, quia non solum formae, sed etiam
notionis vocabulorum rationo babita, etiam ea voca-
bula rocipienda esse putavi, quae alio sensu apud
comices, alio apud ceteros scriptoros leguntur.

In fabulis Aristopbanis editionom usurpavi Tbeodori
Bergkii alteram (Lipsiae in aed. B. G. Teubneri 1884),
ubi autom aliam lectionem socutus sum, sub singulis
vocibns id porspicue indicavi; in fragmentis Aristo-
pbanis ot roliquorum scriptorum antiquae comoediao
editione usus sum Theodori Kockii (Lipsiae in aed.
11. G. Teubneri 1880).- Praotoroa cum fragmenta
comicorum pertractavi o codice Sabbaïtico Hierosoly-
mitano oxerpta apud Blaydesium „Adversaria in comi-
corum graecornm fragmenta" part. IL p. 344 sqq.,
undo vocabula x^xvih^pópo;^ xuxf^^pößic;^ dvTTvu; sumpsi,
tum fragmenta o Lexico Messanensi do iota adscripto
in Museo Rlicnano, o quo vocabula c^x et auvahuà;
recepi.

XII PRAEFATIO.

Insuper monendum est brevitatem fragmentorum,
quae saepe una tantum voce constant, causam non-
numquam fuisse, cur de vocabulorum usu ac ratione
plenius disputare non possemus. Id factum est in
vocabulis -^ßlXovTog, ^fiißxayiTog, Ißv, vxvTpitx, oXoXog,
pxCpxvidiov, (piXoxt^\'êiîç, àtriiXTiov, ßxSpihov, hiirviov, ßvpfSicv,
(TTXfivxpiov, aliis.

Toti opusculo formam dedi lexici, ut is, qui de vo-
cabulo aliquo antiquae comoediae proprio hunc librum
consulere velit, commodius eo negotio fungi possit.

Quod ad originem vocabulorum comicorum vel ad
eorum notiones attinet, multas classes sive genera
distinguenda esse putavi, quorum primum esto quod
continoat:

§ 1. Vocabula comico ficta, ct quidem:
Licentia comica ficta, sell.:

X.

Vocabula in quibus tam substantiva quam adiectiva
et verba in unum vocabulum composita sunt: xpxxic-
fjieXiri^uvoCppuvix^pxTx, xof/,7ro(pxKsXopp^(4,uv, xu^uvo^PxXxpó-

TTuXog, Af7ra5öT£|C4«%ö- sqq. (nomen cibi undcoctoginta
syllabarum), axoToSxauTTuxvóópi^, ttxopoioTxvhxevTpixpTOxü-
jTTipfAX\'yopxioXexiôoXxxxvozûlt\'Seg, a^pxyihvvxxpyixo-
(jLvSTViç, sxhTTtyyoXoy(7xpxx7iMznvoxx[j(.TrTXi, hsipio-

TTûK<pxvs(JLÛvvi, xpofiiA\'jQ^upsyi/.lx, xpouvoxüTpoXvipxiog, XUfZtVO-

TrpiiTTOxxp^xfioyXvipOi;, luvóxvffog, 0pûp0Cp0tT07uxc(J)xvT0Sixû\'
TxXxiTTupo;, hsipxvé^svog, syyluTTOTUzeïv, pxùxzuyl^a,
TopvsvToXvpxjTTi^OTTijyég, Txyiivoxviaoö^px:, Tpvycflhzotoftov
(Tixjî, alia.

Numeralia ineunt in: ^pxfii^xxcaioyxpyxpx, zoXXohxxxig,
XiXiiTTxXxt et quae ibi collata sunt, aliis.

Comparatio quaedam invenitur in: xofivirxiivvlxg^
yxffTpoxxpiii^hg, aliis.

PRAEFATIO. XIII

Interpositae sunt praepositiones in: övßßpsTrIhiTrvsg,
vvxT07repi7rXixvi)Toç, et e duabus praepositionibus compo-
situm est TrepixßCpig.

Praeter haec compositorum vocabulorum genera
extant : KspxuvoßpövTttg, (ishxvoavpizxlog, (pXxTràèpxTTO,
lÙpi7n2xpi(TT0<Pxvl^Cà, mVOÔuXXKSjv, XulotlOTTXV, ßOhVVOTTpxy-
ßoveJfföxi aliaque permulta.

ß. Occasione invitante ficta: xvtkticottxv, xvrxxpoxaôxi,
ItsvTipsußX, iTTÎhixppvj\'yvviJt.i, x«TÄcr/Xf A/Ç« , KxrxCPpovTl^a,
xuvoxKôttoç , xxTXTpixKOVTOUTi^a, alia.

y. Ea quae comice quidem formata sunt, ita tamen
ut quibus legibus sint formata facile appareat; ad
quod genus refero:

V^\'orba quibus inest notio „in ore habeo": xxplx-
ßi^u, l^ßi^u, x\'iyix^u, tI^u, ßxxl^u, alia.

Quao morbum vol dosiderium significant: ßeßßmü,

ßSkKOVUW, JißvhXlÜ, TOXÜ, liOffKUXßÜ, VTTipZVppiÛ, X^\'P^\'

VDß)i7tlu, heptyKdpxXü, ßxnTtyiü, alia.

Verba deminutiva: ßlüXXu, s^xttxtuXXu, ,

alia.

Nomina feminina comice ficta: ßxyelpxtvx, xi^pvxxivx,
txduOTTÛXXtVX J XXSXTPVXIVX, XXplÖZij , ffTpXTityU ^ ÇôivuWx,
£7rixsxKX7Tpix, ffvxoCpxvTpix j ffUßTTxla-Tptx, aüa.

Ficta ad patronymicorum siniilitudincm: ßKTÖxpvil)):,
(T7roûlxpxll})ç, similia.

Comparativi et suporlativi comico ficti sunt: xpxß-
ßotxto;^ xvtStxto;, Itttotxtoi; , •xpoTtpxktpoi;, xvlpxTrolwTi-
XÛ7XTX, TTOTlffTXTog, yx7TphT£poç, alia.

Imitativa: titititititititIvx , Tron-ojrcn-OTroTron-oü, îtûû
Tw^ (TUTTUTrSi), alia.

Restant: «VvoAu^t»}?, KvxXoßopsJv, xxrxyiyxprlt^a, -Kxßtfi-
Is^otxtTv, ßxh;, ßvpaxlfTog, ߣTtupoffc:pi(rTii;, ßUTTUT£vu,

XIV PRAEFATIO.

Trepitcoxm^u, ivTpiTocvi^ui, ipsßcSi^äv, XezroXoysh (-yix,
-yo;)^ axTaXsTTToKoyslv, oßoßxartylxg, xvxi^ahsCPpoç, xpxi-
■7rxXÔxu[4,og, \'iTTTrèxpijfJLVog, ßKnoi/.xßiJt.xc ^ yvhixùx^v, xzoXi-
Txpyi^a, fiovccpxyog, ßi(7oXxßx%og, TTÛXVIÇ , tsxxXx^vpiixjix,
(TTpißiXixly^ J iTTpé(piç, Tpxy0ßx7xxxcq, SixrpxfAiç, ixxx-
pvßii^dv, aliaque plurima.

§ 2. Aliud genus id est ad quod pertinent voca-
bula, quae alio sensu apud solos comicos, alio
apud ceteros scriptoros inveniuntur. Imprimis
hue refero:

X. Vocabula metaphorice usurpata ot quidem:

1. Ea quae propria vi adhibita etiam alibi leguntur:
xittxv, xpü^cj, xxKKhvpyo:, xxTxyXuTTi^o), xxtxttittoüv ,

xXXTTX^a y XXpTTlßOg, ßVaTlXÜßXt, XVXßX<TSllJt,Xl , XVXfJLS-

rpsTv, xTTOffvxx^w, «Acä, xaxußx, ßosiog, svzTspog, ÎTrè-
Tfiog, x!cr0og , Xxpivig, xvpxxvxv, xxTXxeXeüu, xuSaiuJ^a),
xvTTxpog, o^ivijg, o^vpsyßlx, SyjXxffrpix, ôsXoûv, ôvvvxt^a,
ÔuvvovxottHv, xxTxpScà, TxpÀx^ù), TTXxTvyî^u, Trpivivog,
xTToSslpu, s^xXivSu, TxnrxXvj, zxazxXvi, svöpiovßxi, sxTry,-

vi^Oßxi, £/VXUA/W, (TxißxXl^cü, uTiTTTog, (ttö^ÖE/V,

cvffTxôsva , rplßoXog, rpuß^i, vg, x\'Jß\'t", xzo-

üpix^oi, txTTSipüßxi, xXivl)jôpx, xTTOffßivvußi, xßopyog, yXv^ig,
yuvtxTog, Scchxxxpouvog, eùepix, xoißi^cc, ßvpßvjxix, xxpo^pig,
ffrps^\'lßxXXog, alia.

2. Quao et propria èt translata notiono posita apud
solos comicos extant, velut xzoßcffxoßxi, Övßx>,u4>,
xxTXßiiXü, xxpuxûTToisJv, xxffxxßx^u, alia.

3. Quao motaphorica tantum notiono gaudont:
xpy£Xo(poi, xpxvcTTOiü, xosxuXßxrix, TspixXovpyóg, Cnrep-

XXOVtI^U , (TßiXSVßX , (TUVTUpOÏlV , (TX\'vSxXXßOl , TrpivÛSijg , TX\'

pxxrpßv, alia.

ß. Vocabula omnis genoris ot coloris:

PRÀEFATIO. XY

à\'AÔpyiToq, âêtjXog, xlyuTTTix^co, txßxpvycc, xvxxoyxpXiùt^u,
àvsTTxyysXTog, xopTiîp, xxxpTi, àp(ioy^, xmCPeKvjrog, XTreaù\'iM,
xXx^ûy, ßorpug, yslaov, hv^poroßslv, hkXm, hxiiSTpo;, hop-
Xmèxi, ^îvog, hzolix, hv^ÛTiji;, disvsyxeïv, dujxXyijro; ,
Spxxxivx, sCplTTTTX^OßXl, siriKpovoßxi, eTTidxußX^co, ÉKVOUJV,
êXeiôç, syxpom, Kxpxlvoç, xijpuT^ï, xxTxßoxv, xxloq, kx^tt^,

\'m(Px}.xlovy xvpßx, xußcp^sTv, xxtx7xxv, xxvêxpoç, xxtxxx-

Xfiv, XiTTU, XoTTxg, Xu^i^u, zhxreixfyi, TrxpxxoTTTu, irxiyvix,
TTxpx^xXxv, TTvxvÖTijg, TTpoßxTov, (iôôuv, TpßouXo;, aCPpTyoç,
7TpißyiXog, (popx, zop^tf, ^vzoppocpeTv, aliaquo

plurima.

§ 3. Tertia classis esto, qua contineutur quae
sumpta sunt o vitao quotidianao sormono voca-
bula, quorum non mirandum ost multa apud solos
comicos legi, quippo qui ot vitam quotidianam ot eius
scrmonom foro soli ropracsontont. Hue rofcro:

X. Nomina animalium, qualia sunt xxxXxv^k, Ipùo^,
sXfxg, spvôpÔTrouç, xXyiTijpy xsßx^iTruptg, xxplg, viprog, xUxlxg,
(ivXxxpIg, rhpx^, uTTOÖußlg, alia.

ß. Nomina opificum ot morcodo conductorum, ut
SptTTxvovpycg, ^i(poupyóg, Xo^ozoïôg, xpxvoTroióg, xpijßvoTrotüg,
^uyoTTûiôg, xX^piTXßoißig, xXhxvTOTTÛK^g, xXCpiroTruhig , m-
XiTOTTchXijg, , QsxTpazuhyjg, XvpcvoTrûXyjg, aTuz-

TTiioTtùx^g, TupozûXijg, , ysXyózuXig, xupvißiozü-

Xijg, xoffxivoTTÛXijg, ßtßßpxhzüXiig, jTTspfixTOTrûXijg, aup-
ßxiozüx^g, TTivxKOTTÙXijgeixosroKoyog y iXxoXÔyog, zXivôs-
(pôpog, axvXo$i\\piig, ÙKi^cpôpog, xßCpopsx^pipog, xv^pxjrûSûvijg,
ßxTTTpix, xxp2o7royXv(pog, alia.

y. Quae forum vonalo indicant, quorum alia apud
omnis gonoris scriptoros, apud solos comicos haec
leguntur: xpißxrx, Ix^vsg, xpißßvx, xupt^ßixXxx^vx,
^^^XVX, (ivpov, sxépolx, 7T£(pxvÛ[Jt.XTX,

DCCVIII PRAEFATIO.

5. Yocabula forensia, sacra : à4>^cpi7T0ç, xo\'pîv-i,
àppi)<popsTv, Kopvßxvri^u, alia.

f. Vocabula e palaestra, ludis, cett. sumpta : «xätä-
ß?.i}Tog, âyKvpi^a, KOXsTpôiv, fiivov, £%£;:/, htviyxsïv,
TTpoxviaTXffScit, KuvijTtvla, sCpsTivhx, üiiiXKx, alia.

Ç. Vocabula e culina sumpta: xvxßpxrru, êrviipvaig,
oh-^pvfftç, o^lç, öߣ?^l(7Xog, Topùvu, (ppvysùg, aTroTtjyxvl^u,
xpToarpoCpeiv, xxpoßsXfleg, ypxî^ttv, quo etiam nomina
pertinent, quae cibos et potiones indicant: iXxTvip,
^â(isv[JLXj xxTepiKTX, âxéxvvog, Qxvix, ôvvvsix^ xpißxvhijgy
xöäAü/Jä, Xxyûx, ftx^hxijj ptlßxpxug, vxcTÔg, vîjjTig, oivoûttx,
Ttepixoßßx^ TxXxffioVj Txy^vixg ^ ,

Ksg f \' ßlhexxog, Itxxóviov, sTtix^TOg.^ Çj^A«?, xxTrvlxg^

IsvTBpixg, alia.

VI. Vocabula spurca minusve honesta a plebecula
usurpata: syx^K^t xxTXTriphßxi, xivxßpxv^ xxx-

XXV, evTiXxv, TrpoartXxv, 7rp0(x7r£phßxi, axspßöKXu , <rxißx-
xl^u, ÜTTOjriphßXi, j^ffl-f/tó, ^pxôxXhu, oKiaßog,

ffxSi), xvaûog, xvxtp^xtTfiSg, 77rxffßög, xvriffTrxaptêg, Terxvog,

pOTTXXtaizÓg, XTTOTVXOVVy X7rO\\pU>^£7v, XWAiJ, XXTX-

TTvyuv ^ alia.

6. Vocabula e vita quotidiana omnis generis et
coloris, quae ad classes antécédentes referri non po-
terant: xpvvrixog, xaxupcx, i^xhsnrTpov, izilcizveTv, xvôpx-
xi^co, $£TTxXlg f övXxxlaxog, ^ßlxpxipx, xovhovg, vxuUxtov,
XXTTV)^, xxvvx, ^xyoôijpeTv, ^iCpi^a, ^v^ov TcpÙTOv, ^vpolóxfjy
xßx^, xopr^p ^ UTTOßxi, xÙTOffx^llg, x\'ipéjrivovj ßu^oxoTreJv,
Hßv^og, hüßo\\ov, xovpßsg, xxTTug, Trepißxplg, TrecaovoyLsh^
TTxpuipig, trrlxß^, irxiarxi, vpx*!, vpixog, ßvxTijp] AfTÄffTjj,
Xxxavixxl, ßSTOpxicv, xop^^fix, Tripaixxl, ßSTxrpixi^, ^vyöv,
6uftx\\a4\'i Triphßxij axwpxfilg, irxfiCpôpxg ^ ffTpó(Piov, rpv-
yciTTOg, Cpûffuv, x^vißßx, ^pyi(pohoyslov, «ä, alia plurinia.

PRAEFATIO. XVII

§ 4. Quartum genus est eorum vocabulorum, quibus
iuxta notionem vulgarem sensus obscoenus a co-
micis additus est : x^oiro;, xfiopylg, ßxXxvoq , Siip^ofixi,
iTrxipsffôxi, AxxtI^v, TrspxvTiKÓg , kvtttx^u, vüxov , tyvxxi^eiv,
avxoXoyslv, TpU[ißo\\oq, poduvix, tts^Iov,

lAÙpTOv, hxßxlv£iv, sKxopl^eiv, ^ccftôq, Spojog, ITTTTlKOg, "tTTTTOg
AfüxöV, xkxvig, xs^tjTi^siv, TTxpxxe^-^TÎ^av, xpovßx, xpovcTixég,
ùxoxpoveiv, Trpoxpovsiv, ott^î, i/ttottittouv , otttzviov, ttxUiv,
aTrxTxyyyjg, axuvlov, Tpvßhiov, êpÔTTSiv, Stopîmsiv, SiAr«,
spsßivöog, xêpxog, xpiûvi, ^xoiviov, alia.

§ 5. Quinta classis continobit ea vocabula quao
comici composuorunt praopositiono aliqua addita.
lîrovitatis causa simplicia otiam dixi illa vocabula,
quibus iam cum una praopositiono compositis comici
alteram addiderunt, quia haec vocabula illis quasi
simplicia orant ; non onim duabus praepositionibus bas
vocos ipsi auxorunt — quod sunt qui iniuria statuo-
rint —, sed vocabula una praopositiono composita
in littoris iam cxtabant, priusquam alteram hi pootao
addiderunt. Ilac autom rationo non confundi quod
vulgo dicitur vorbum simplox cum iis, quao ego sim-
plicia nominavi, sub singulis vocabulis apparobit.
Composita sunt cum praopositiono:

xßCpl: XptCPlTITTvßl^CO.

XVx: xvxyiùu, xvxStCpxv, xvxCpödpoßxi, xvxrißog, xvx-
Tupßx^u, xvxcpißdv, xvxßpux^u, xvxxvxv, xvvipsvoßxi,
àvépptiv, avx^uycüv, xvxxvxtttu.

xvtI: xvTxzoxsph(ixi, xvrevSlSufii, xvrifaxvôxvu, xvuß-
x^yvvßi.

XTTÓ: XZilXtXffT)jg, XTToßxSl^W, xxepvôptxv, XTTOXXÔcÙSu.

iix: S/fAxw, hxßtvvpoßxi, , hxßijA>.xlvcc, hx-

ßXTTu, hxtroCpl^oßxi, hxxopxopuych, SixKxKth, SixyxM)-

XVIII PRAEFATIO.

vi^cc, SixppiKVOVfföxi, SixiTTroSsTv, hx7xvx0ü(rêxi, hxvl^u,
SlXfjiXffXXXl^CC.

f/5; fiVzfAA«, sïaxpoócc, f/ViAxw, eistppu.
i V: syxxêxp[/,ö^a, ivxTrorhu , lyx^\'^fK\'^ > ive^^fisTv ,

£(Jl,[Jt,VÜV.

i^: S^X/ZTTpSVM J S^tTTÜ, i^iJTTipOTTSÓcO, è^XfiVUTi^U, èy.7Xi-
Sxvvufll.

fV/: s7rxvx(3x?iXi7Óxi, izufixv, êzxvx(pu7Ü, izi^xvSl^cc,

iTTlTTXXTCÓ , iTTlTpXTTS^UliX , STTXVXXpOUijSxi , STriyXXTTTU ,
STTl^UVai.

XXTX\'. XXTxSlXhXXTTÜ) , Xxdi/TrspXXOVTI^CC , XXT£lXva7rÜ(jl,Xl,
XXTXCPvXXTTU, XXTOnVXliXl.

[ASTX: (/,£h7rohdfiX{ , fiSTXTTSipÜfiXl, llSTXXVXivlu.
7: xpx\'. TTXPXXXTTUCC , TTXpxhxXOVÜ , ZXpO-pCCvZ , TTXpXCTO\'
pévWlM, TTXpxXOÜfiXl , TTXpXXOpÜ, 7:xpX{4XlvO(4Xl , TTXpXJl^-
fieJov, TTxpxxXsi\'Siov.

TTspi: TTêpixuvsh, Trepixcc/^x^siv, 7ripi70<pi^(7Óxi ^ zspi-
xXovpyog, 7rspi0v7i]Tog, Treptèpptiv, xeplxoii^og.
Trpó\'. xpoxxósvScc, 7rpoxvx(pu7u, 7rpot^uvvvyt.i.
Tfpóg: 7rpo7X7ro7r£fjL7ru, 7:po7£XTiXKu, 7rpo7S7:iopxü, zpos-

Xfi(plSVVUfil , 7rp07£7riTlp7r0{JiXl.

7VV: 7uv£z-ixetfzxi, avvex^^ox^ivu, avyx^\'l^\'^^^l^*\'t fWA«-
(3uvü, 7vijt,7rxpx[x,£i\'yvv[jLi, 7Ufi7rxp:ixog, 7uvSixx77)ig, 7!j77rKxy-

xv£vu , 7uvt£xvkf ffuyxxtxsxpöxvu, 7uvij7r£p07r£uu.

iixép: VTr£pXVXlhuOflXl , llZ£p7ruppiCC, U7r£pXXOVTl^CO, V7r£p-
£^}]XOUT£Tyig , V7r£p70(pt7Tijg.

vttó: v^xttoxivsTv , u7r£pvöpixv, vzoppwhTv, uTToyXuxxIvfiv,

UTTOTTXpQeVSg, vz07r£ivïjv, Ü7r07XX\\£U£lV, V7rOT£Xl^xlp£7ÓXI f

{/7r0^pUV£Tv , VTTXTTOTpixitV.

§ 6. Ad sextum gonus portinont intoricctionos
ct cxclamationis particulae, quas apud pootas
comicos permultas inveniri 0 comoediao natura sequitur;

PRAEFATIO. XIX

sed paucas prorsus novas habent comici antiquae
comoediae atticae: plurimae enim earum, quas usur-
pant , ab aliis quoque scriptoribus adhibitao sunt.
Comicorum autem propriae sunt: (XTrazxT, xlßoT,

XV XV, ßxßx/X^y IXTTXTXIX^, ßij , ßpSKSXSXS^ , SVßX^ ZXTX^ ,

yj ij, ôpsTTs (adverbium adbortationis), ixißo7, Ißv, Ixv,

iXTTXTXÎ, lev, ÏZTtXTtxi, XÓXXV, xot, XOX^, ßV ßV, TTXTTTTX^,

zxTTxzxzxly zxTTXTrxzTTx^, 0 V, Cpv, ùôz ot fortasso alia.

§ 7. Septima classis sit oa, in quam nomina demi-
nutiva coegi.

Ilacc vocabula non tantum ad notandam rem par-
vam a comicis adbibentur (deminutiva propria, quibus
igitur vera inest ßelccct;) verum etiam ad res blande
ot vTTOKopitrTiKÛç oxprimendas (deminutiva blanda, qui-
bus inest qui proprie dicitur vzoxopivßö;), Termina-
tionos autom, quibus comici in formandis dominutivis
usi sunt, sex sunt numoro, seil. 1. -lov, qua formata
sunt oa quoquo dominutiva, quao de Stirpe in 5 litto-
ram exounto oriunda sunt, quaequo cum dominutivis
in -ïhiûv facile confunduntur, 2. -lliov, cuius prima lit-
tera intordum cum vocali, in quam exit nomen, in
dipbtongum vol longam vocalem coït, 3. -xpiov, 4. -laxo;
(-7X0; et -ffxt^), 5. -/£, 6. -/Sfv;, quibus ?iddonda sunt
ca nomina, quao comici dupliciter deminuorunt. Cuius
genoris — quod ad notionom vel formam — sint
deminutiva singula, sub quoquo vocabulo monui. De-
minutiva autom comicis propria in antiqua comocdia
attica invoni baoce:

xjxiSiov, «ßipopißiov, ^xXlov, xhX(pi%ov, ßotlxpiov, yxa-
Tplhov, yvzxpiov, Itxlhov, hxxjr^pihov, ißßxhov, ^ccßlhov,
lißthzXoßiov, vi^vaßXTiov, ■^xhxo;, öpilxxmq, Ôpx-Ahov,
hXxxhxo;, dvßihzv, hpxxhxo;, , xtrrlt, xorv-

PRAEFATIO.

xhüiov, xijôâpiov, xoaxvXßxri» ^ KuXi^viov, xxllaxiov (s. v.

Kulâptov, K^iviç, ^Icipiov, ^apK^iov, (isipax-

IffXijj ßsXkrm, ßccr^\'^iov, VX7TI(TXO: , cßshlaxog, oivhxog,
O-JlhlOV^ OpTVyiOV ^ êcpôxx^lliov, TTXTpiltOV, TTVyillOV, TTUpßlOVj
TTsptKOfifiXTWV, px^xvihov, cuxiliov, ffxshivxo;, axxKxêvp-
ßXTiov, axopéhûv, axvlxXhxoç, arpocpiov, tsvôHiûv , Texvihov,

TiTÛlov, ùiliav, ÙTTOTpififxxriov, xvxvßxriov ^

Xpi)70(ii^X0XÔvôm, xlyßtov ^ xßi^Thxog, xßviov^

x:pùlix, ^jfiXTiov, ßxöpiliovj yxXihvç, Isizviov, hx^piov,
XXKÎltOV, XXTXX^aflxtlov ^ xopxxiviliov, XO?>CXVVTIOV ^ xxXvß-
ßXTiov, xxTrpillOV, xoplaxi], Äsxxvhxt), ßox^kxiov, ßvplhov,
TTSpiVTSpiOV ^ TTS^Ig, TTXX^ßXTlOV, "TTXKKXXtOV, GTXfiVxpiOV ,
(jTrivßlOVj ffßivjliov, (jTr\'/ihxlm, ffi^Trtlxpiov.,

§ 8. Praeterea multa vocabula a comicis ex aliis
poetis tarn epicis quam tragicis et lyricis sumpta
vel ad corum scriptorum analogiam ficta sunt, partim
ad dictionem illorum poetarum imitandam, partim ad
OOS deridendos, qualium vocabulorum usu, mutata
notione vel forma vel compositione vel contextu vol
denique tota dictione, risus captatur. Cetera quae do
huiusmodi-vocabulis dici possunt sub singulis vocibus
melius collocabuntur. Mibi occurrerunt eiusmodi voca-
bula praesertim haec:

xpi^ij^UTog, hpy^pö;^ ßshxvonxvslßciv, ^^xißiTßijTog, CTTTX\'
ßouog^ lùpijffieTrijg, ùxeXévetpoç ^ Xvixxvlxç, £uxo7r>^i)ôiîç,
auxozéliXo;, TpQxviXxTO;, uXolpèfio;, xx^KûCpx>,xpog, ,

xfixpvyxy xfixvpoßiog, x\'ißxaioKoysh, eisitisiiisiXhacc, hjxo-
ßöiTTpiixo?, e^xiTplßuv, xsCpx^^yspkxç, xu/3>jA/;, AaxTÄ-
reTv, <TXX£(70ôpoi;, ù^xvTolôvtjTOç, xepovijX^^t xzoßiirxoßxi,
llyrupog, xtpûlôv^roç, xTroirxTi^Tsov, xl^xroTrürtiq ^ STTIXOX-
xxarpix, Ôpxv7xvrv^, Trpvjßxivx, 7xivo(poptÛTiiç, e\'i^lTToiss.
Praeterea unum extat vocabulum, quod e carmine

PRAEFATIO. XXI

vernali in lusciniae honorem sumptum videtur, seil.
xvti^XKXU.

§ 9. Aliud genus vocabulorum, quae partim aliunde
a comicis sumpta sunt, est eorum, in quibus inveni-
tur qui dicitur rxpxypxßßXTt^fiög, i. e. in quibus
una vel paucae modo litterae mutatae sunt, ut par-
onomasia quadam risum moverent poetao. ITaec sunt:
«TToßoAißxTog, ßoßßxvAioi, ßxKXh^Ss, ßupaivvi, \'itttcxttxI,
mxspog, vKOToßmü, xpptjcrlx, xvxCpKxvTiog, xxTui^xyxg,
KeCpxXyjiTi, êpvsxTç, alia fortasse.

§ 10. Saepius otiam observavi comicos advorbiis
usos esse, quae in littoris nusquam alibi extant; in
tria genera haec adverbia discribi posso mihi vidontur:
x. Adverbia, quao ipsa apud solos comicos legun-
tur, cum adioctiva, a quibus derivata sunt, otiam apud
alios scriptores inveniuntur. Profocto fortuite factum
est, quod talia adverbia apud solos comicos sorvata
sunt. Mihi occurrerunt:

xvTTvug, xpptjxT&\'if xyAxüg, yvßvxtrtiwg, StjpiioupyiKÜg,

SKVOfliug, ■^pitKXKMÇ, XfVTXUpiKÜg, TTXtSoTpißlKUg, ßXVXKig.

ß. Adverbia doscondontia ab adiectivis quao in
littoris nostris non extant:

yevvxiOTTpsTTug, spiorruAiKug, TpißuviKÜg, xveKXoytcrTug,
xoßypsupiTriKÜg, 7rpoß)iöiKÜg, quao plorumquo comico ficta
sunt.

y. Adverbia quaodam, non dorivata ab adiectivis :
txxscixttI, TpxTißTTxXiv, TT^dffTxxilliv, (TTxS}jv. Doniquo
unum tantum comparativum advorbii in -:cg pro -ov
invoni, seil, eupuripug, quod alibi non ox tat, tamotsi
hoc advorbiorum gonus praosortim coniunctum cum
verbis ot hxxslvèxi apud pedostros hand ita rarum
08t. Praotoroa ad adverbia comicorum propria porti-

XXII PRAEFATIO.

nent etiam formae adverbiales interpositis partieulis
in / demonstrativum exeuntes, quas collectas videbis
s. V. èvysTavùi.

§ 11. Nonnulla vocabula non quod ad notionem.,
sed quod ad formam attinet comicorum propria ba-
benda sunt. IIuc refero :

a. Vocabula, quae aliam formam apud comicos,
aliam apud reliques scriptores induerunt, seil. : «A«-
ßxcTTQc, iXxtg, xé-~pizoç, véx^, Trruzhrfpo:, TOpvvu, uièpvroc,
xTpeß6t, xttcXottI^cc, Xfisivóvug, x^xx^ïv, xvi^Xsmav, itkxXcü^,
yipkttxvxi, ^shlttvxvxi COtt.

ß. Adiectiva verbalia, quae apud solos comicos con-
servata sunt, cum verba ipsa etiam apud alios scrip-
tores inveniuntur, quod tamen non nisi fortuito factum
esse satis certum est, cum plurima alia adiectiva
verbalia ab omnis generis scriptoribus usurpata sint.
Comicorum autem propria sunt: xTrovxTviTkv, xjrxpuff-
Tsov, xpoviTTéov, fixiTTiycoTiog, zKe\'jtrrêx, zx<TTkg,(TvvsKTroTéx,
xTTOXxpikg.

§ 12. Sequantur vocabula in comoedia antiqua
primum obvia, quae soriores demum scriptores
sive casu sive de industria adhibuerunt. Data opera
id procul dubio fecerunt seri Graocorum nepotes, qui
antiquis hk^ttji tamquam gommis scripta sua distinguero
studebant. Aotatis ordine bi sunt: Demosthenes,
Aristoteles, Theophrastus, Dion. Halicarn., Plutar-
chus, M. Antoninus, Lucianus, Artomidorus, Dio
Cassius, liabrius, Alciphron, Aelianus, Athonaeus,
Sextus Empiricus, Clemens Aloxandrinus, Philostra-
tus, Libanius, Theophylactus, Eustathius, Tzetzes.
Vocabula sunt:^

x7rxpxTi?.T0g, xttpvôpixv, (TTTûhîv, dvx<pxxv, xttokxÔiijSu ,

PRAEFATIO. XXIII

ßcpßopOTKpX^lC , epeßoSKpXV , aZOvSxpX^Vi\'i > <jVVWpiKSÙC[Jl.Kt ,
%%av , SuSsKKKpOVVOq , KXTXTIXXV , XXSTTTIITTXTÛÇ , IXTTXTXIX^ ,
X0(pxv^ KXTXTTVyOO-VViJ J hVjXXfföXl, TTÔaôUV, TTSphpißßX,
XpOWTim, KSXpXXTljÇ , hSTTTOXOyslv , AfîTTOAflVOï ) hSTTTOXOyix ,
TSTTiyOpépOq , CPpivTlJfiX, CPpOVTiaTVlpWV, aX\'vSxXXflOl , VTTSp-
«xcm\'Çw, óofióffoCpoi;, iXxtç, avxiq, (jt,v7TiXû[ixt, ÖTTTXVIOV,
Xophvu, syxo\'pSvXshôxt, sTrißiivu, siasppu, TTtSi^xiiTftôç, sy-
xxTTTw, êyxvXlu, rpixxXxi, (ttû^vK^x , yxaTpig, yxcTpuv,
CTccßvXix, (TTCcßvKKu, TroThrxTog , xplmog, xxTXxpdi^cc,
TTTOäxoTTOiig(TTOfiCPx^u, xoiMoSxl/u,uv, hx(T7rX!xotjvalia
fortasse.

Doniquo ea recepi vocabula, quao praetorquam apud
comicos otiam in inscriptionibus leguntur, seil.:
xpvffTixog C. I. vol. 2. p. 173 n. 2139. 19, eixo^TOXôyog
Boockh. Inscr. Qr. n. 89. 22, oxöoißog C. I. I. 150,
50, p. 237, xppi](popt7v Inscr. Att. ap. Boeckh. Vol. I,
p. 457 n. 413, ßsööarpix C. I. Gr. 57C0 (Touf.),
ohoTTTtig Corp. Inscr. Att. 844, xpiipopsxcpSpog C. I. A.
768 c, col. II 3, vx^Tog C. I. A. 77, arpà^piov C. I.
A. 843 c 2, ffTVTTTrsisTrâXiig C. L A. 775 b col. I 24.

Singula autom vocabula quantum potui porspicuo
et dilucide intorprotatus sum, adioctis oxplicationibus
votorum loxicorum praesertim in fragmontis, ot sclio-
liis in fabulis Aristophanis.

Quoad fieri potuit, addidi oa otiam vocabula, quao
cognationo stirpis, formao, notionis, compositionis cum
vocabulis comicorum propriis coniuncta ab aliis scrip-
toribus usurpata sunt, ut quodammodo illustrarotur
dictionis comicorum ot aliorum scriptorum discrimon,
quod saopo tamen pusillum est proptorea quod por-
multa vocabula, a solis comicis adhibita, o sermone
vulgari omnibus usitato sunipta sunt itaquo propo

XXIV PRAEFATIO.

accedunt ad ea, quibus alii scriptores, praesertim
pedestres, usi sunt.

In formatione et compositione vocabulorum comico-
rum explicandis opusculum secutus sum viri docti
Vilelmi Uckermann „de Aristophanis comici vocabu-
lorum formatione et compositione" (Marpurgi, sumpti-
bus N. G. Elwerti, 1879). Is tamen, ut iam e titulo
apparet, solum Aristophanem tractavit, ita ut mihi
in vocabula reliquis antiquae comoediae Atticae poetis
propria illius ratio transferenda esset.

Ad diiudicandum utrum comicorum propria, essent
vocabula necne, fontibus praesertim usus sum lexico
Ilenrici Stephani, a Dindorfio edito, lexicis veteribus,
velut Pollucis, Suidae, Photii, aliorum, opusculis
qualia sunt Bekkeri Anecdota, aimilibus, deniquo
omnis generis indiciis, ubicumque invoniri potorant.
Praeterea multum mihi profuerunt editionos Aristo-
phanis virorum doctorum Fredorici Blaydes et Theodori
Kock, eiusque opus quod Fragmenta comicorum
Atticorum inscribitur.

A.

"Aßx^: „vas sive instrumentum coquinarium" legi-
tur apud Cratinum in fr. 86: ivé^uxe ßxhx-^uv xßxxx.
cf. Poll. 10. 105: xßxxx 3\'fî ßovXoie u tüv toû ßxytipou
ffxeuüv x«Af?V, TTpotTXP>i<fThv <TOi KpxTlv^. Aliis notionibus,
quales sunt „tabula calculatoria, aleatoria, locus in
theatre, al." invenitur vox praesertim apud sequiores.
cf. praefat. § 3 ö.

xßsKTepoxiKKv^ apud Platonem in fr. 64 v. 3 signi-
ficat hominem „stultum et vanum": „xßsKTipoMxxu^
yi^iâioç TTtpiipxtTxt\'\' Bekk. Anecd. 27, 24: xßehTepcxixKu^\'
xßixtspoq kx) ktviq \' kokkuyx xiyouai tiv ksviv kx) xaü!pbv.
kJkkv^ igitur apud Qraecos indicat virum vanum ot
ventosum, cf. Ar. Ach. 598: i%sipoTÓv)iirxv yxp ße —
xiKKvykq ye Tpclç. Voc. xßiXrtpoq i. q. iJa/ö/o; logitur ap.
Ar. Nub. 1201. Alex. fr. 245, 7. Menand. fr. 385, 4.
Dom. 9. 14. Vocabulum xßtKrtpoKÖKKv^ referri potest
ad composita doterminativa attributiva, quorum pars
prior adiectivum est, cf. (i. e. ô

TToXtTyji) Ar. Ach. 635. xo^o\'xußx (i. e. rà xó^ov xdßx)
Ar. Eq. 692. Sic hoc voc. est: è xßi^tfpsg xiIkku^.
Praeterea cf. praefat. § 1 y.

xyxXx^lx „lactis penuria" (IT. Stoph.) legitur apud
Autocratom in fr. 3: „xßvo) ß^y)x<x^ov<nv utt\' xyxhx-
Bekk. Anecd. 336. 26: xyxKxKrlx. Poll. 3. 50:

1

2 \'Ayxyp/Çcy.

TO (4.^ £%£/!\' yâXx xyxhaKTÎav tivsç ùvôfixffxv (sic codd,
B C, xyxXxxTixv A, yxhxxTixv Bekk.) Adi. xyxKxy.Toq
(sine lacté :) Hippocr. {xxoyxKxxTi^hlg :) Aesch. Ag.
700, Callim. 1. 53. Nomina denominativa in -ix exe-
untia saepius statum significant, cf. îjvjvix Pac. 928.
xxspfiXTlx Ar. fr. 15. sùpvxpuKTix Ach. 843, similia.

xyy.vpi^a „supplante" est verbum palaestricum,
quod explicatur per y.xTxizx\'Kxiii\'j sive x.xyt.xTeiv tov îtû\'î«
(Bekk. Anecd. 1. 327.), seu ÙTToa-xsxi^a (Schol.). Legi-
tur apud Aristophanem in Eq. v. 262: hxKx(2ùv xyxu-
pl(rxç, sJt xttoo\'tpé^jxç tov ui4,cv xùtov ivsxoAijPxTxg et

Eupol. fr. 262. cf. praefat. § 3 e.

xyhxûg adverbium signif. „splendide, liberaliter"
apud Aristoph, in Lys. v. 640: àyhxâg (öp£\\pé [le. Est
inter ea adverbia, de quibus dixi praefat, § 10
Adiectivum xyhxog inde ab Ilomero usurpatur a Pin-
daro, Soph, Eurip.

xyó(A(piog „qui dentes molaros, yoiz(ploui:, non ha-
bet" legitur ap Dioclem in fr. 14, v. 4: xyôfjccpiov
x\'iùvx Tpi\\pst cf, Bekk. Anecd. 339, 15: àyôfi^ioç x]ûv

OVTUÇ £\\{yov tov xpôvov, iv u TtÇ ÙpXTO ysyiJpXKÛç \' TTXPX

to ivfTvxi toïç y£pov7i tovç yofi(piouç. rô/xCpioç legitur
ap. lier, 9. 83, Ar, Pac, 34. Ran. 572. Xen, Mom.
1. 4. 6, alios. Vocabulum xyôfzcpioç pertinet ad ea,
quae composita sunt e nomino ot x privative, velut
xffTThxyxoç Plat. fr. 113. xvopyoç Gratin, fr, 385.
x[ixx,xipoç Pherecr. fr. 82. xaTrovScç Eupol. fr. 284,
similia.

xypioTTOioç „heroas foros ot immanes inducons in
scenam" (xypiovç ûcxyovTx xxi ùfiovç tovç î^puxç Schol.),
legitur ap. Aristoph. in Ran. v. 837. cf. xtuxoxoioç ot
Xu?,o7roi}ç in eadem fabula. Ilaec tria vocabula sunt

^Kypo^óxc.

inter composita obiectiva, ubi altcrum mombrum
obiectum est alterius {xypioug-Trouh).

àypo(3ûxç i. e. „ó xypoiKug Cpüeyyófisvog" Icgitur apud
Cratinum in fr. 374. Ad formam cf. rtixofixx"^? -A-r.
Ach. 570. T£TTiyc0spxg Eq. 1331. Tropvscpixxg Epigramm.
adesp. 315 (XI. 416). yopyoxócpxg Ar. Ach. 567. (3ovtv-
pocpxyxc Anaxandr. 3, 183, et multa alia. Vocabulum
ixyps(3óxg pertinot ad composita adverbialia, de quibus
cf. (SxpvSxifioveJv. Vocab. referri potost ad praefat. § ly.

àypvxTx (neutr. plur.) „do quibus no mutiro quidom
audemus" logitur apud Phorecratem in fr. 157: „ay-
pvKTx Kx\\sxT (lïra^av)" Bekk. Anecd. 339 oxtr. 340,
5 ro (ûv xypvxrx èvrh mrt iJt,\\ih\\ ypv^xi hx r^v ïi7rep(3oXhv
rùu Kxxüv. xixP^TXi xùrû xxivórxrx A^epexpxnjg. cf.
subst. xypv^lx Pind. fr. 253. cf. ypvxrog ap. Ar. Lya.
656 {oipx ypvxrév hrtv viaïv^ ypv^siv Ar. Plut. 454.
Isae. 8. 27. Vocabulum xypuxrog a Pherocrato fictum
ost ita ut sit compositum, quod constot adiectivo
vorbali coniuncto cum x privative, cf. x^exxrsvrog Ar.
Eq. 301. àvÉïrxyyshTog Gratin fr. 44. x4»î!Pi7to: Arist.
Vesp. 752. xKu^xvurog. Lys. 485, similia.
âyvvxixcg vido ad voc. «iJi.xx*tpog.
àlxxs\'îv vido ad voc. ù[icivévag.

vido ad voc. xvrXiov.
xSexxreuTog „non dooimatus\', do quo docima dompta
non ost" logitur apud Aristoph. in Eq. v. 301:à5fxa!-
rsÛToug rüv Oeüv \'ipxc xothlxg. Comico huic vocabulo
addidit subst. xoiXlxg, cum oxpectamus ovir/i*: ; formavit
autem ab adi. vorbali verbi Ssxxrfói}, quod invenitur
ap. Hor. 7. 132, Xon. An. 5. 3. 9, ot sequiores. — cf.
ad voc. xyp\'jxrog. cf. SsxxTtv{ix (decima pars) Callim. 30
(XIII. 25). Diosc. 12 (VI. 590). hxxrtor^pwv (locus

4 "AlsMpIliov.

quo decimae exiguntur) Xen. Heil. 1. 1. 22. hxxrij
(decima) Her. 4. 152. Xen. Heil. 4. 8. 27, Dem. 20. 60.

xlsÄCpiliov „fraterculus" legitur apud Aristophanem
in Ran. v. 60; deminutivum est vocis De

deminutivis cf. praefat. § 7. Deminut. dléhCpicv habet
Eust. Pertinet vox ad deminutiva blanda, ((nroKOptaßög).
éili)Cpccyog vide s. v. Trhig.

oclixhsuTog (sc. ßlog) „sine colloquio" (H. Steph.)
legitur apud Phrynichum in fr.\' 18 j v. 4. (vita, in qua
quis aliis non lixXiysrxi, ßlog sp^fiog). Cf voc. xyöß-
(piog. Eadem valent de vocab. xi/x^vpurog „a paleïs
purus" (sc. Tryjfiég) ap. Aristophanem in fr. 56; x^vpov
(plerumque in plural.) est ap. Herod. 4. 72. Ar. Ach.
508, alios, xxupów (paleïs conspergo) Aristot. probl. 11.
25. De formatione ad v. xypuxrog.

dZiKO/jniX"^\'-"": »iniuriam machinans" (H. Steph.)
legitur apud Aristophanem in fr, 697: rl yxp irr) xx-
xÓTpoTTOv sßöhsTOv ßlov xhxoßyjx^vu Téxv\\i; Ad formam cf.

Simonid. ap. schol. Ap. Rhod. 3. 26.
Tcohvmx^vog saepe ap. Hom., Soph. Phil. 1120. De
compositione cf. xypiOTtoióg,

^loCpohy^g i. e. „o XeTrrhg xx) \'icrxvóg, xx) iyyvg êxvxTOv
uv" (Hesych.) „qui habitu corporis iam mortuus esse
videtur" (Koek.) legitur apud Aristophanem in fr. 149,
V. 4 et 6, et ibidem v. 7 vocab. SpxxocpolTyjg „qui
ad Thraces itat" (H. Steph.). Ad formam cf. xtpocpoht^g
Ion. ap. schol. Pac. 835. viepocpoirvig Nonn. Dionys. 6.
368. Vocabula pertinent ad ea composita, in quibus
membrum alterum ab altero praepositione aliqua regente
vel ut locativuB dopendet. cf. x^ifiéluv Thesm. 323.
ipiiTrXxynTog Thesm. 326. opsclyovog Ran. 1344, similia.
Praeterea cf. praefat. § 1 y.

\'ASuviecTßög.

äSuvixvßoe „luctus quo Adonin prosequebantur
mulieres in Adoniis sacris", legitur Aristoph. Lys. 389;
sic cod. B, aSuviffßog N. R. ó fVî t^ \'AiûvtSi ôpijvoç
expUcat Hesych. cf. "aSuvik^ovcxi, carmen Theocriti et
fabula Philippidis comici. Vocabulum fortasso iam in
usu erat in cultu Adonidis. cf. \'Alûvtx Pac. 420. Plut.
Nie. 13. Alcib. 18. Vocab. pertinet ad deverbalia in
ßöq exeuntia, generis masculini, oxytona, quibus ex-
primitur actus verbi. cf. iyxxXufifió; Av. 1496. Xoiio-
pvtaßos Ran. 758, similia.

xspoSóvyiTog ost „inanis" (proprio aero agitatus, li-
bratus apud Aristoph. in Av. v. 1385: Xxßsh xspohvyf-
TOVÇ xx) vicpoßoXoug xvxßo^xç. Sic BRSV, -SivijT- A; usur-
patur do praoludiis poomatum lyricorum, quorum mani-
festa parodia est hoc loco. cf. v. d. Saude Bakhuyzon
»de parodia apud Aristophanem" ad Av. 1183. cf.
praofat § 8 ot ù^PxvtoSôvijtoç Av. 943. zTfpoliv^TOç Av.
1390. Verb, lovth cf. Hom. II. 17. 55 lier. 7. 1 ; 4. 2.
Xon. Symp. 2. 8. Thoocr. 24. 88.

xspowixviç, „in aore natans", opithoton novum do
oiumç usurpatum, qui in aoro motus nandi alis faci-
unt. Ar. Nub. 337. „Ampullas dithyrambicorum ridot"
(v. d. S. Bakh.). cf. praof. § 8. cf. xspô(potTeç Orph.
Arg. 47. Ran. 1292. xtpoiimoç Av. 1385. Vocabiilum
xspov^x^ç portinot ad composita, do quibus cf. xiotpohnç.
Omnino voro comparotur locus corruptus Pac. 830 sq.
^uvtXlyovT^ (seil, o] SiQupxfißihixffxxXoi) xvxßoXxg TTOTUßtvxi
txç hltxspixvepiviixitovç tivxç, qui otiam vitioso
arguitur articulo, ad quem locum vidoatur Blaydosii
multa temptantis adnotatio critica.

xôxXxTTUToç „maris inoxportus, insolons navigandi"
est apud Aristoph. in Ran. v. 204, schol, ßh ûv vxu-

"a^jjacç.

TiKcq. Sic libri et vulg. Sed melior videtur lectio
àùx7MrTimoç (Kock.), cf. Poil. I. 121: fûv vvtec
àùxxxttsutoi, xi Ts ivTsôx?,xTTsvKvTxi. Vcrbum ôxxxttsùm
est ap. Thuc. 7. 12 (= in mari esse), cf. àhxxrsu-
Toq, et ad voc. x-^^CpiaToq. cf. xôxKxjToq ap. Menand.
fr. 450, 9.

xûij>.ûq significat: „qui labra sua non admovit mam-
mis", (ih ôi)Ax<rôslq (schol.) apud Aristoph. in Lys. v.
881, de puerulo qui est x>.o\\jroq rMvihoq \'Ut^v v^ispxv.
cf. praefat. §2/3. Attamen apud Sim. fr. 146 vide-
tur esse TTÛXoq qui non amplius sugit. De forma cf.
ad voc. x-^yi(ptt7Toc. cf. xèviXm {i^xt^oq-) Nonn. D. 48.
361. Verb. med. ùviuùxi Hom. II. 24. 58. h. Cer.
236. h. Apoll. 123.

xôXoôstIx „munus toû x^XoHtov" (i. e. oius qui
praemia certaminis constituit vol praebot) : legitur apud
Aristophanem in fr. 739. Poil. 3. 140 àÔMdsixlx ij ûq
\'api7t0<^xv>iq xù>/jùêtix, sed xôxqùss\'ix est actio töö xùko-
ôsTo-j (Kock.). Mloûkijq ost apud Plat. Legg. 6. 764 d,
ot sequior. verb. x0?.d0stsu Poll. 3. 140. Ath. 12. 539 b.
xvo-^tIx ap. Aristoph. in fr. 746 est „stultitia". Bekk.
Anecd. 406, 16 habet etiam formam xvo^ctIx (?) ox
Aristophane, cf. autem ibid. 21, 20: xvov^tIx ùq vovôstIx,
ijloixo^-y^xTtx, (PiXottotIx, XuxvoxxutIx, xKpxjlx. (Kock.).
Ad formam cf. xyxhx^ix.

xôôpuToq: „xôùpuTOv ffTÔfix" „08 offronum, nullis
claustris coercitum" legitur Arist. Ran. 838. Phrynich.
fr. 82. Sic cod. R. cf. xô-j?07T0/zcq Soph. Phil. 186.
xùupéyhuTcoq Eur. Or. 903; formatum est ut voc. xypuxroq,
quod vido. Lectio xôvpuroq melior est quam xzv>MToq
(Cod. V. Bergk.), cf. onim grammat, ap. Bekk. Anecd.
352. 11: xiôputoq\' xy.ksivtoq. ^aptctccpxv^q, ot Suid.:

AißoT.

o\'jtuç àôÛpCOTCV, oùk. xttvxutov. \'aflfftocpxvi); bxtpxxci? kx)

\'i>pvuxo?. „Phrynichum grammaticum intellegerc
praestat" (Meinek.). Yerbum ôupm est Ar. Av. 614.
Xen. Mem. 1. 4. 6. Plut. Artax. 29. etc.; ôupurôç ap.
Babr. 59, 11 ; xTrvÄuTog Xen. Hell. V. 4. 20.

a}ßo7 interiectio fastidium exprimit: Ar. Vesp. v.
37, Ach. 189. Pac, 15. Nub. 906. Pac. 1291, laeti-
tiam: Pac. 544. 1066. Vesp. 1338; significat indigna-
tionem: Nub. 102. Eq. 957, et admirationem (ver-
wondering): Nub. 829. Av. 610. cf. praefat. § 6. et
etiam IxtßoT s. v. Sic xlßoißoT est in Pac. v. 1066
(Dindf.), quod cachinnum imitatur. cf. olptotßct Pac.
257 (quod est genus reduplicationis).

x\'iyix^stv i. 0. „Tfjfl/ xlywv Xx},eh\'\\ (Bekk. Anocd.
353. 27) legitur ap. Eupolin fr. 2.. cf.
Verbum pertinet ad denominativa in -x^u oxeuntia,
cf. Xiaßtx^u Ar. Vesp. 1346. i^M^u Eq. 1124. crußx-
pix^a (postulante metro rostitutum pro cvßxpi^siv Pac.
344), similia. Praeterea cf. praofat. § 1 y.

xlyliiov „capella" logitur apud Pherecratom in fr.
25. Deminutivum est vocis a?^;, cf. domin. xlyioKo; ap.
Ilesychium. cf. praefat. § 7.

xiyuTTTix^sIV voc. est ancops apud Aristoph. in
Thesm. v. 922. Significat onim tam „do Acgypto
garrire" quam „Aegyptiorum vorsutiam et fraudulentos
mores imitari" (Blaydos.). Bekk. Anocd. 354. 13: xlyuz-
ttx^dv rh vxvoupyeTv kx) kxkotpoztvsaùxi. lioc sonsu
etiam Cratinus (fr. 378) voce usus est. Significat
fllinguâ Aegyptiorum similcm esse" Lucian. Philops.
31. cf. praef. § 2/3, ct v. x]yix^(iv.

xîlpuToç „instabilis, mobilis" hac forma logitur apud
Aristophanem in Lys. v. 809: Tlfiav ^v Tt; àîip\'jTo;. Forma

8 Aifixffto-XcysTv.

àv\'tipvToç invenitur apud Eur. Iph. T. 971, Dem. p.
786, alios, «ï2pvTov autem apud Cratinum (fr. 209) est
KXTccpxTOV, 3 OÙK XV TIÇ xvtü \'i^pvffxiTo (Etym. m. 42.10),
ubi usurpatur xiSpurov xxxov de exilio, quod aliis est
malum intolerabile. Locus est: ^oIxoïkti cpevyovreq, xï-
SpuTov xxxov xXXeig". De forma cf. ad voc.
Praeterea cf praef. § 11

ai[jt.x<no-Xû\'y£7v „minutos silices colligere ad xlfixaixv
construendam" legitur apud Theopompum in fr. 73;
xifiXiTix autem est to ix uxohfDjfzsvov tsT^o?

xvev TT^hoü (Suid. Etym. m. 35. 10) to xvrotrx^\'^iov zepi-
reixiui^x to iv toTç xypoTg yivófievov i^udev tüv xiattsKuv
jrpog TO fjtij^svx tüv tv óSü TrxpióvTuv ptfSica; ehióvTX èzcopl-
^fffSxi (Lex. rhot.). Vocabulum apud Homerum primum
occurrit, legitur enim x\'iiixaxg xiysiv Hom. Od. 24.
224 et 18. 359; praeterea invenitur Her. 1. 180; 6.
134. Thuc. 4. 43. Dem. 55. 11. Ad formam: àvûoXoyth
Luc. y. H. 2. 14. ^xirfAoXoydv Dom. 59. 31. XiöoXoytTv
Poll. 7. 118. ^evoKoyeiv Isocr. 5. 96, similia. Voca-
bulum pertinot ad composita obiectiva, cf ad xypio-
TTOiiç. Praeterea cf praefat. § 8.

alfiXTOTTÛTijg „sanguinipota" ap. Ar. Eq. 198. 208
est epitheton SpxxovTog {xiiixtotcotü yxp rà Schol.)
v. 208 etiam xXXxvTog, quia Tovg xXXxvTxg fitTx x\'ifjtxTo;
(xx) TTifieXij; xx) xXCphuv (pupüvTtg) TrKyjpovfftv (schol.).
Sic. cod. R. -TTÓTijg V. Quod ad formam x\'iiixTOTTuTvig
pro xifiXTOzoTijg attinet cf. Herod. L 171, ubi anti-
quissimi codd. exhibent v^pozuTéovjt pro vlpizorkufji.
Omnino consulatur Cobet. Mnem. XL n. s. p. 82.
o\\voT:oiTV[g affert schol, ad Lycophronis v. 796. GonuB
dicendi epicum imitatur poeta, in oraculis semper
usurpatum. cf. praef. § 8. Praeterea cf. x\'i[ixTmg (xopM)

AlfiVXOTTXÔKOÇ. 9

(farcimen sanguine mixtum) Sophil. com. 3. 582. —
a\'ißXToXoixh Aesch. Ag. 1457. xl/zecToppôcpoç Eum. 184.

I

Vocab. aiuxTOTTÛTijq pertinet ad composita obiectiva (cf.
ocyptOTTOiêç).

xlfzvXOTTXÔKOç „dolos nectens" legitur apud Cra-
tinum in fr. 379a. Adi. xt,uvMi; est „dolosus" Soph.
Ai. 381. Aristoph. Lys. 1269. Sic compositum x\\[iv-
Xocppuv i. q. hXiéippuv est apud solum Cratinum in fr.
379b. cf. xifivXoß^Ti]; IL h. More. 13. Ad formam vocis
xißvKoTrXÖKO; cf. SoXqttXokûç Sapph. 1. 2. ttoXÛttXohoç (pass.)
Ar. Thesm. 485. 463. Luc. Amor. 2. al., quae etiam
ad notionom comparari possunt. Ad formam vocis x\\-
(ivxôcppccv cf. hXtéippuv Aesch. Cho. 935. Eur. I. A.
1301. xfpSxXeôcppuv Hom. A. 149. A 339. zomXc^puv
Eur. Hoc. 30, quae etiam ad sensum "faciunt, similia.
xißvXoTTXixo; ost compositum obioctivum, xifiuXÓ(ppxv
cf. ßxiüxofioc.
x\'ißv\\00puv vido ad voc. xï^vXottXôkoç.
x\'ioXlxq vide ad voc. xß(plxoXKo:.
x\'ipéTTivov „cribrum quo frumontum a lolio purgatur"
(Dindf.) legitur apud Aristophanem in fr. 480: mxfp
x]piTrmv rhp^Toii. cf. Bekk. Anocd. 22. 11 : xlpóvivov ovv
TO xóffxtvov Th tx; xlpx;, ovip fVr) pùzo; tûv xvpûv ^ xx9-
xTpiv. Ilcsych: xlpivivov xsffxivov, iv ^ xvpo) avj^ovrxi,
Vocab. xlpxi (i. o xyptxt ßoTxvxi) est ap. Phorocrat. fr.
188. Thoophr., al. Bekk. An. 22. 11 vocabulum etiam
derivaro vidotur a voco irivo;, dicit onim: xlpoTnvav
xôrxivov. ttIvo; yxp 6 \'pvito;. Voc. xlvo; ost ap. tragg. A p.
Rhod. ot prosaicos soquiorcs. cf. praofat. §3 0.

àxxXxvùl; nomon avis, fortasso i. q. xxxvùi; et
xxxvôuXXl; (nostrum: distelvink) lat.: „carduolis", Ar.
Av. 871, 872 in loco corrupte, cf praofat. § 3«. In

10 \'AxaT«/3A>}T9ç.

Pac. v. 1078: xv) Kuèoov ànxK»vù)ç êTrftycf/.svii luCpKot
t/xtî;, videtur intellegendum esse de „cane", quae
ry^Aà rinTsi Kuviita. cf. ïïesych. qui per Txxduv xîivx
et schol. Av. 873, qui per kvvx interpretatur voc.
xxxXx\'Jli;. cf. Schol. Pac. 1078: „txûtx Ts ttxvtx stt!-
TJjSf^ xSixvOjTMÇ sippxffsv, tû xffx^psç tôôv
fisvoç". xxxvûlç (carduelis) est ap. Aristot. H. A. 8. 5.
Theocr. 7. 141. Agath. 25 (V. 292), xxxvÔv>Mç ap.
Eubul. 3. 268. Aristot. H. A. 8. 3. Ael. N. A. 4. 5.

àxxTx(3XJiToç adiectivum „qui deici non potest,
insuperabilis" proprie est vocabulum palaestricum (cf.
verbum xxtx(3x?.s7v in Ar. Vesp. v. 1385), ab Aristo-
phane usurpatur locutio xóyog xxxTx(3Xi^To; (Nub. 1229),
i. c. xiiTTyjTog (Schol.), cf. praofat. § 3 5, ubi plura
exempla. cf. xtttûç {xéyog) Plat. Polit. 534 C. De for-
matione vide àypvxTo:.

àxsxvvog „leguminis durioris genus, quod frangi
nequit" legitur apud Pherecratem in fr. 188: xvxf^ovg,
x(pxxi}v, ^sixg, xlpxç y xxsxvvou;. cf. Eustath. 1528, 45.
xxsxm tx sv (pxxcTç atpoyyùxx xx) iu7xxtxxtx cjxpix.
Idem docent Bekk. An. 371, 7 ot Ilesych., qui addit:
01 Sf 77répf4,x oùx oùSi Stxipoôfisvov. „Voram origi-

nationom ignotam, paenultimam longam esse docot
Lobock. Pathol, prol. 180" (Kock,). cf. praefat § 3

xxsp(jt.xTlx „vitao condicio oius, qui no monotam
quidem minutiorem habet" legitur apud Aristophanem
in fr. 15. cf. Poil. i). 89: xxspizxrix\' tI (ih xip(iXTx.
cf. xsp(ix ap. Eubul. 3. 245. Ar. Plut. 379. Dom. 21.
107, ot sequior. xsp(iXTiov Philippid. 4. 474. Plut. Cini.
10. De formatione cf. xyxKx^ix.

xxoXx7Txc(ix „factum potulantiae plenum" legitur
Aristoph. Lys. 398: toixvt xt: xùtûv sjtiv xxohxttxs-

^A-KÔp^TOÇ. 11

ixarx. Verbum: axohxarxivnv (petulanter agere) cf. Av.
1227. Plat. Rep. 8. 555 d. Monendum est apud Aris-
tophanem xxo\'ÄX(TTX7ßXTx cssc couiecturam quan-
tumvis tamen probabilem Dobraei pro xxohxcT xaßxrx
codicum. xKoXxan^iAX habet Plut. Crass. 32. De forma-
tione cf. ßccßOÄÖxivßx.

àxôpijToq est „incultus, minime ornatus" apud
Aristoph. in Nub. vs. 44: sùputiûv, xkop^toç, eix^ xdfimc
(Schol. xxx>>^Û7ri7T0ç y xxMco7rl^(7Ôxt est se ornare.).
Hoc sensu modo apud comicos legitur, prorsus alio
(„insatiabilis") apud Hem. et Ilesiodum. cf. praofat.
§ 2 De forma vide ad vocabulum Verbum

xa/jf\'w est ap. llom. Eupol. Demosth. etc.

dxpoßsKllsq z=. „T« xxpx tüv oßsXhxxv" Bekk.
Anocd. 371. 28) legitur apud Archippum in fr. 10:
to îrDp tûAù >Jxv\' jTTxys tx; xxpoßtXUx;. \'0/3fA/o-xcç cf.
sub voce. oßsXs; codem sensu ap. Ilom. 11. 1. 405. Od.
14. 77 etc. Her. 2. 135. Eur. Cycl. 302. Praeterea
cf. praefat. § 3 Ç".

xxùxKio; „indoctus, xTrxIhvTo;, i. e. inops Tij; iv
xyxAw TTxthixi Bekk. Anecd. 373. 21)" (Kock.) legitur
apud Platonem in fr. 227. iyxvxX. -xxihix, rx iyx\\jx>,,
ß»6)ifAXTx sivo TX iyxôx^ix (sine substantivo), cursus
artium quas docentur pueri ingenui, cf. Aristot. Eth.
1. 5. 0. Plut. Alex. 7. Ath. 4. 184 b. Strab. 1. 1. 22.
De forma cf. ad voc. xyó,u.(pio;, cf. otiam x77r?,xyxvo;.

xxeclûvi7To; „non oxploratus" legitur ap. Aristoph.
f-ys. 485: xxulxvt7Tov ixv Trpxyßx ßiÖivTxc. Schol. «/S«-
7xvi7tû;\' ßtrijxTXi li xzb tüv zept7rc?^oùvTUv xx) xxlu7t
lixttfipußivuv fl iypy^yôpxai o\'i fV) txT; cpu^xxxî; TSTxyßivsi.
Verbum xuluvii^uv, quod etiam est „exploraro por tin-
nitum vasa, num forte rimas egerint", cf. Ran. 70.

\'AXctßavTOi;.

723. De forma cf. ad v. à^iî(pi7Tûç. cf. xvs^kciffTOç Plat.
Apol. 38 a. Dem. 4. 36. sequior. äßxaümroi; Aatiph.
1. 13. Plut. qu. Rom. 44. D. Hal. I. p. 62. ùhspevv^Toq
Plat. Tim. 25 d. Plut. Dio 19.

aXxßxvroq quae forma Attica legitur apud solos
Aristophanem in Ach. v. 1053. Lys. v. 947 et Cra-
tetem fr. 15. v. 6: uKxßxcToq (iûpov, est „vasis unguen-
tarii genus". Schol. fivpoôi^xij. aXxßxarpoq, forma vul-
garis, invenitur ap. Herod. 3. 20, Theocr. 15. 114,
alios. tI xKxßxcTov habet Menand. (4. 318). cf. praefat.
§ 11 Conferri potest i^xXsnrTpov Ach. 1063. xXxßx-
(TTpoôiÎKjj Ar. fr. 548. xXxßxcroQiixvi Dem. 19. 237. xXx-
ßxffTtov demin. v. xXxßxaro; ap. Eubul. 3. 253.

àXx^ûv „vagans, errans, xXû^mi\' legitur apud
Alcaeum in fr. 31. Nota est significatio „inanis iac-
tator", quam habet vocabulum ap. Plat. Eryx. 399 c.
Xon. Cyr. 2. 2. 5. Arist. Eth. Nie. 4. 7. Theophr. Char.
23, alios. Pertinet igitur xXx^civ ad ea vocabula de
quibus egi praefat. §2/3. „Est sine dubio comica
quaedam originatio" (Kock.), cf. verb. »Xxoßxi.

xXxAxi est gaudentis exclamatio, „vox faustae ac-
clamationis in victoria", ut inquit Bcrglerus. Legitur
Ar. Av. 958, et forma xXxXxKxl in codd. R. S. V. Av.
1763, et secund. Bergk. Lys. 1291. cf. Hesych. xXx-
Xxyßiq\' sTTivixtoq Zßvoq yj £v(pyißog ßoi. Substantivum
xXxXx est ap. Soph. Tr. 205. Eur. Hol. 1344. Phoon.
337. Verb. àXxXxi^u ap. Pind. Soph. Eur. Xen. Plutarch,
etc. Quia omnes loci quibus oxtat xXxXxl pertinent ad
carmina lyrica, Aristophanes id vocabulum e poetarum
lyricorum locis hodie deperditis sumpsit.

xXsxTpvxivx est femininum comice factum; „gal-
lina" enim Atticis est „xXtKTpvüv" (cf. Aristoph. fr. 18

13

(ed. Kock.) ubi Schol. Nub. 663: „fV tisi yjv tots xx)

TÏ\\V ^Xsixv XXSKTpvÖvX KXXslv") , Aristotoli „XhSXTOpiq".

Legitur autem xXsxrpüxivx Ar. Nub. 666, 667, 851,
852: «AA« Tiivh ßh kxxstv xXsxTpvxivxv, tovtov) 3\'«Aix-
Topx. cf. praefat. § 1 y, et vocabula Ix^vottuXxivx , xi^pv-
xxivx, avKoCpxvTptx, similia (nomina feminina quae per-
sonam aliquam femininam indicant). Vocab. formatum
est ad analogiam voc. Kéxtvx, kpxitxivx cett.
xKißxvuToq vide ad voc.

»Xißtluv „mari imperans" legitur apud Aristophanem
in Thesm. v. 323: ttovtis ffsßvl tlsast^ov xmßiiov i. q.
TTcvTOßiiüiv Vesp. löjjl. Pind. Ol. 6. 103. Aosch. Sept.
122. cf. SxXxTffOßiSuv Nonnus, Dionysiaca 21. 95,
7xXx770ßkhtux (fem. diDr.) \'Ivu ap. Alcman. Do forma
cf. xiocpoiTv\\q. Conferri otiam possunt xXixpsluv (Eust.)
et xhixpxTup (poot. sequior.) et ad formam svpußiSuv
Pind. Ol. 8. 31. P. 3. 4, ot v^ißiluv Hes. Th. 529.
Pind. N. 2. 19. xXißiiccv aut a comico fictum est, aut
ex depordito tragici lyricive pootae loco dorivatum.

xxiviii$px proprio „volutabrum equorum" s. xxtx
zxXyjv KovlffTpxi (Eust.), motaphorice usurpatur apud
Aristophanem in Ran. v. 904: (rvtrxsSxv mxxkt «A/vSij-
öp«? iTTÜv, ubi intollogendum est do longis doctis sub-
tilibusque disquisitionibus, qualibus frequens ost Euri-
pides (Blaydos.), Schol.: .xstttohoylxq, ?rAox«; tov Evpnrl-
^ov. Terminatie -6px significat oum locum ubi aliquid
fieri solot. cf. xpsßxSpx, et compara t«Aa/ff-r/j«, tä/o-t/j*,
alia. Verb. xXlvisvdxt cf. Nie. Th. 156. Leonid. Taren-
tin. 55 (VIL 786). cf. xxlv^tjtnq ap. Ilippocr. cf. prae-
fat. § 2. 1.

xxxxvtorüxijg „farciminum venditor" Icgitur apud
Aristophanem in Eq. v. 143. 144. 148. 179. 241: ov

14 \'AXXoTptôyvufioç.

f/.£V£Ïç] a yevvóchx àhKxvTOxàKx (B. A: ivtspoxaX\'^t^. cf.
voc. àKXavTûTToioc et noiXioxuXyj;. cf. praef. §3/3. \'AAAai/-
tozuKsIv verbum „farcimina vende" legitur apud
Aristoph. Eq. v. 1242. 1246. 1398: fV/ txTç xùKoiq
àkXxvTOTrcùX^ast tzôvoç. cf. ad voc. xypiozoióg. Catalogum
compositorum cum voce — ttûx-^ç dabitPoll. 7.196—199.

xKXoTpièyvuiAoc; „aliéna in mente habens" legitur
apud Cratinum in fr. 154: xhXorpioyvû/ioii;, èzix^sfjt^oat,
fivyjfiovimffiv. cf. Bekk. Anecd. 385, 7 : «AAoT/j/cyvw/ctoç •
(tijfixivéi ô tx xxaôtpix iv yvû(4^ l^fi^v kx) fzh tx sxvtov.
„itaque idem est quod TtoKuTrpxyiiovSóv\'\'\'\' (Koek.). De
forma, si sensum spectamus, conferri potest xSo^pohvii;,
Cf. praefat. § 1 y.

xXoxa significat „iv kvk\\u TTspixystv, per orbem circum-
agere", ûg o! iv Txîg xhutriv apud Aristoph. Thesm. 2:
xttoXsT [i x\\oôcv xv^puTTog, et fr. 661, priore loco de
homine: „hue illuc ducere", altero do caedendis ma-
xillis, metaphorico igitur. cf. praofat. § 2. 1. Ver-
bum proprie significat „trituraro" ap. Xen. Oec. 18. 2.
„caedere" Plut. Tib. Gr. 2. cf. Ar. Ran. 149, undo
pervulgato usu TrxTpxXcixg ot (jL^^Tpxhoixg voeantur qui
patrom matromve caedunt. cf. nomen mythicum "AXtcvjg.

xXQ-Kog adi. „squamarum nondum expers" i. q.
xxixtdtog kx) xkxôxptog (Schol.) do lino {x/iopyig) usur-
patur ab Aristoph. in Lys. v. 736. 737: xvTij \'Tipx iz)
T^v xfiopyiv Tijv x^oTTov i^spx^Txi. cf. verbum AfV« Ilom.
A 236. Kszli^u apud sequiores. Portasse obscoona notio
subest, quoniam xizopylg otiam = x\\hlov xvSpslcv. cf.
praefat. § 4. „AtTrtsQxi" xpûvTxt oï \'AÔtjvxToi iz) «(ZfA-
ycvg kx) ^sprikîjg 5/\' oc(ppo\'hmaiv ^Sovijg. cf. Alex. 3. 404.
Mnesimach. 3. 569 (Dobr. Adv. II. 323. Meinek). De
forma cf. xyófiCpiog.

\'\'A/.cptTCißOlßo\'?. 15

xXCpiToißcißöi; „venditor farinae", legitur apud Ar.
in Av. V. 491. Nub. 640. Eccl. 424: Tobg ütxquTXßotßoh:
"^psïç IsTttvov zxßsx^iv oi-xdiv. cf. praefat. §3/3.

Alioqui dicitur «ACp/TOîrwAjjç. cf. voc. xpv7X[JL0iß0q (Hesycb.
tropice Aesch. Ag. 426). xpyvpxßcißog (Piaton. Polit.
289. Theoer. 127.) De forma cf. xypioTroióg. cf. etiam
ad voc. «hCpiTÖTTuMs.

xXcpiTÓ-TTuKn; adiective iungitur cum voc. o-to«, ut
sit „porticus farinae venditrix" apud Aristophan. in
Eccl. V. 686. cf. schol. Ach. 548: sTsxq x\\(piTOT:ü\\tlog

UKolÖdiJffS UipiKXÎjç. ^V TTip) TOV UsipXlX. StO«

fiupÔTTuXt: (apud Pausan. 8. 30.) erat in Arcadia in
urbe Megalopoli. — cf. praefat. §3/3. cf. x>,(piT-
xßoißo; (s. V.). xh<piT07rû\\iig Nicophont. com. fr. 19,
V. 3. Luc. D. Mer. 7. 2. Ad formam cf. xpTÓTra>,i;
Anacr. 66. 4. Ar. Ran. 858. \'ApTOTrûMh; est nomen
comoediae Hermippi (fr. 8—13). cf. IxôuôttmM; — et
i-\'pÔTu?,!; xyopx ap. Piutarchum.

à^(piTÔxpâ>Ç „farinae colorem habons", i. o. „albus,
canus" de capillis; legitur apud Aristophanem in fr.
533 j,xh(^iTixpuToq Ks^pxX^i". AfüxflV, voXto: oxplicaut
liekk. Anocd. 386. 6 et llosych. Ad formam cf. kxm-
XPw; Ilippocr. Aristot. II. A. 9. 17. ßsXxyxP^^ E>ir. Or.
321. Plat. Phaedr. 253 o. Eur. Andr. 879,

Theoplir., similia. Vocabulum xhCpnoxpu; portinet ad
composita attributiva, quorum prins mombrum notio-
nem genitivi dependentis ab altere mombro oxhibet.
cf. auKOTréhXoi; Gratin, fr. 69. IxTporixviii Nub. 332.
hßxypsiKÖ; Ar. fr. 790, similia. cf. praefat. § l y. Sic
apud Philyllium in fr. 4 invenitur yxhxxTixPf^^
„lactis colorem habens", dictum de xok^xßoigt „(ph"^
yxXxKTOxpÜTxq xoh>.xßou; ùspnoùq" cf. Nausicrat. com.

\' Afjix^OTpoxi».

4. 577. Apud Opp. C. 3. 478 legitur yXxKTÔxpoeç a.
yxKxTÔxposç eodem sensu.

x[ji.x^oTpoxix „vestigium et sulcus, quem terrae ô
Tijg xix,x^iiç rpoxóq imprimit; orbitam vocant Latini"
(H. Steph.) legitur ap. Calliam in fr. 10. cf. Poil. 7.
116: TX TÛV Tpoxûv^ x\'\'Ofi}^po; xp(^xTpoxtxç (nam
sic legendum est collate Hom. 505, voc. xfiXTpoxIx
enim est „collisio rotarum" Hom. T. 422, quem locum
falso ad Pollucis verba alfert Kockius) sIp^Ks, xiax^o-
Tpox\'\'\'^? KxXXlxg iv KvKXu\\piv, Idem significat etiam
xpfzxTOTpoxicî apud. Ael. H. A. 2. 36. Luc. Dem. enc.
23, et. simplex Tpoxîx ap. Nie. Ther. 876. De com-
positione cf. ^hxkoxxpvy^.

xfix^oupyôç „carpentarius". Schol. xfix^oopyohg \'At-
ttko) tovç xypioz^yovç • slZoç xypioTrtjyo) tiktÔvuv , ol txç
xpix^xç tsxtxivovji kx) ttxvtuv tûv xyplav ^vXav elciv ip-
yxTxt. Legitur apud Aristoph. in Eq. v. 467: olptoi, cù
5\' ûùSfi/ fÇ xfzx^ovpyov xiytiç ; idem est xfix^oztjyéç (Plut.
Per. 12.). cf. ^vXovpyo\'ç, ^icpovpyôç similia. Do forma cf.
ad voc. xKcpiTxiMOi^ôç,

xfixprccXlx legitur apud Aristoph. Pac. 415 ot
Eupolin (fr. 199). Pac. 415: tov kvkXov xxpirpuyov v^\'
«[zxpTuXixç. v0\' xpf4.xTuXlxç B. V. Schol. Aid. ùcpxpfix-
Tuhlxç R. v^p\'\' x;xxpTuXlxç Bentl. Bergk. Mein. Dind,
favente Antiatticista p. 79. 10 ed. Bokk.: xjAxpruXix\'
\'Api(7t0(pxvy^ç Etpsfv^j Evttoàiç Mxpux. „xptxpruXlx dictum
est pro usitatioro aptxprix ita ut ambiguitas sit in sig-
nificationo: namquo xfixptuxix significaro potest vol
error (quemadmodum xi^xpTxvsiv rîjç ô^ov dicitur) vol
fraudulentia (Hesych.: x(ixpTuXóv xxvovpyov, (ioxSiipóv)"
(Blayd.). Vox xptxptuxix ost etiam ap. Ilippocrat. cf.
xnxpTuX)î Theogn. 325. Rhianus 1. Do forma cf. xyxXx^lx.

\'Afj^xpiiyd. 17

xf^xpvyoi in poetae lyrici qui irridetur verbis sig-
nificans: ,,TccxiTx Klvy,(ns" legitur ap. Ar. Av. 925 de
equorum celeritate: „«AAa tic èxeJx Mouaxav cpxTig
oJxTTsp "ttzuv «pixpvyx^\\ Haec signif. derivata est de
sensu micandi atque eo quasi celeriter movendi; cf.
praef. §2/3. Est imitatie epica, proprie enim de
oculis dicitur Hom. II. 3. 45: xt li Tf iivijöüviv xTt^
oCpöxXfiüv xfixpuyxl. Cf. Od. 8. 265. Ap. Ebod. II. 42.
IV. 1696. III. 1017, — verb. xf^xpj(T7u Hes. Th. 827.
H. h. More. 278. Idem est x(*xpvyiAx Hes. fr. 160. Ap.
Rhod. 4. 847. Thoocr. 23. 7. Vid. praefat. § 8.

ccf/.xupó(Sioq epitheton bominum, quod apud Arist.
legitur in Av. v. 685: „xys lij, <P<J7iv xvlpsg xjxxvpo\'lotot"
in scholiis a Pctro Victorie collectis oxplicatur: „x(zxtjpèv
(3hv ixuv xx) ccahvvjq^ \'A,uxup:t; apud Ilomerum do
fISiiAu ost: plus minusvo obscurum, xpixupó^io; igitur:
„in obscuro vitam degens". H. Stophanus interpret.:
„languido vivens". Allusio est ad pootas opicos; cf.
lif^xvpóg Hom. Od. 4. 824. 835, ot praefat. § 8. De
compositiono cf. (3xpvlxtfiOvt7v. Alia cum xnxvpoq com-
posita sunt xfixupocpxv^; ap. Stob. Ecl. 1 p. 356 ot
»(ixvpóxxpTToq ap. Thoophrastum. Cohaororo vidotur
ccptvSpiq,

ccpixxxipoq „cultro carons" (H. Stoph.) logitur apud
Phorecratom in fr. 82: y^xp^xxatpo; iz) ^ctix voaTijffu
>tpix\'\\ Do formationo cf. xyófiCpioq. Idem valot do vocab.
uvóiovToq „sino dentibus" quod in oodeni fragmonto
Phorecratis legitur: ^xv^p yipxv dvohvroq" cf. form.
uvóicu; ap. Ath. 7. 319 d, ox Aristot. (part. an. 3. 14),
ot ctiam do voc. xyüvxixo; „uxoro carons" quod habot
Phrynichus in fr. 19: y,yipuv xzxi; xyuvxixoq" cf. xyvvxi^
Soph. li. A. 1303. xyvvxto; D. C. 56. 1. xyóvijq Poll.

2

18 ^Aßsivovwg.

3. 48, ubi etiam ayvvog ex Aristophane (fr. 735), quod
et D. C. 56. 10 habet.

àfisivôvwç (eomparativus adverbialis) legitur ap.
Aristoph. fr. 340. Haec forma num ab ipso comico
ficta sit iuxta vulgarem, quae est xßsivov (cf. v. c.
Isoer. 5. 132: „x^eivov zpxTTsiv", eomparativus tcv ev
TTpxTTêiv) incertum est, sed multarum aliarum, ut/3£â-
Tiévccg, x^ipóvag, kxxicvuç cett., quae praesertim eum
verbis î%£/f et lixxelcùxi iunguntur, analogiam sequitur;
cf. praef. § 11 a. Idem valet de verbo «Sä^j/j/, i. e.
Kv^ktv „scabere, scalpere" ap. Aristoph fr. 410: „xlxxsi
yxp XÙTOV TOV xxop\' h}Aysi t us) sk tov ymlov txç
ttoMxç\'. Alia forma esse videtur pro ea, quam Hippo-
crates usurpavit xSx^xu (cf. oSx^u, oSx^oßxi, olx^tu:
Ilippocr. Xenoph. Antiph. Diod. Sic. Aelian.).

àiiVjTiffKOç „parvus x^y^ç (placentae genus lactcae)"
legitur apud Teleclidem in fr. 1, v. 12: èvTx) Te xi^^xt
fzsT xfziiTiiTxuv àç 70V C^xpvy\' thezsTOVTO. Deminutivuni
est vocis x^y^ç, quae legitur ap. Ar. in Plut. v. 999
et Ath. 6. 262 c; 14. 644 c, alios. Cf. praefat. § 7.
Pertinet vox ad deminutiva blanda (vTroxopiir^ôç).

x^vtoç apud Hormippum in fr. 3 secundum Etym.
m. 146. 25 est „agnus": „tû Tcpé^uTTOv xßviov êxeiv hxs7ç\'\\
„xfivioç ffijßxlvit tov xßvov xx) Six tov 7 ypx(ptTXt xx)
■xpo-iTxpo^vveTxi\\ Socund. Kock, nominativus potius est
xßviov, quod est „agnollus", dominuvitum vocis xiiviç,
quae legitur Ar. Av. 1559. Pac. 935. Theocr. 5. 144.
Vide praefat. § 7. Dominutivum h. 1. pertinet ad ea
quae voeantur blanda, in quibus inest viroxopir^ôç. Vide
etiam ad voc. xßvoxüv.

ußvoKuv „simplex, fatuus", \'!rpoßxTxSi^ç, ßupU xx)
fù)î6t}ç (Schol.), legitur apud A ristoph. in Eq. v. 264 :

\'Afispylç. 19

ffkottsïç tüv ttoxitüv oatiç £(tt)v ximqymv. Formatiuii ost ex
voc. àiivôç et xoiô! {= voéu)\', cf. fiaK-xoxv Eq. 62. 396.
no-àxsiioç Eq. 198. Cf. praefat. § 1 y et «(«wV (tov?
TpÔTTovç) Pac. 935, xi^iviog s. v. Verb, xoèu est Epicharm.
Ath. 6. 236 b. Call. fr. 53.

àfiopylç „lini species tenuissima". Schol.
iSTi Si fi xfiopy); ofAOïov xXsz\'istx ?,Ivu. (7TI ff^pîipx
^etttèv. xfix Sè kx) stt) tûù xvlpshu xlhlov ■Z\'xl^ei, obs-
coena igitur inesse videtur significatie. Cf. praefat § 4.
Legitur Aristoph. L ys. 735. 737; stt) tîjv xiaopyi^x tv,v
xKottov è^ipx. Poil. 7. 74: „5 Sj xfiépyivoc xitùv xx)
»(/.opy): sxxXsIto". Adi. xixópyivcg habent Ar. Lys.
150. Plat. Ep. 13. 363 a. Aeschin. 1 97 Antiphan.
3. 84.

xptopyéç „qui oxprimit sive oxugit" legitur apud
Cratinum in fr. 214: x,uopyc) ttó^ius oXsôpoi. xxXoùai Ss
xx) fjlopyov; to x cc0xipoûvTiç (Suid.). x[iopyo) a verbo
dfjiépyu fictum est, quod legitur apud Sapph. Ath. 12.
554 b. Ap. Rh. 4. 1144. Thoocr. 26. 3, et al. aequior.
Cf. xpiopyivç (qui exprimit oleam) ap. Poil. 1. 222,
«ptépyij (oxpressao oleae faox) Hippocr. ïheophr. Plu-
tarch., et praefat. § 2 1. ,

x(A(pxpl(TT{poç „homo utraquo manu inhabilis, pror-
sus inoptus" (Kock.) legitur apud Aristophanem in fr.
512; cf. Bokk. Anecd. 3, 20: xfkpxphtepoç \' Ivxvt\'iov tû
TTepiûi^io; \' ffxuTTTixèv "^rxvv rè ovopLX. llcsych : xfiCpo-
ripuôtv xpi7Ttpi;. Galon.: xix:piii^iov Eùpizi^^s c\'pvtxe...
tteptsé^iov "ofiifpo; . . . xxtx si tov xôtûv Tpôirov xfi(px-
plvTcpov *ApisTo:pxvif; xvôpxzov xpiTTepóv. à^uipiSé^io;^ ambi-
dexter, legitur ap. Aosch. fr. 218. 244. Soph. 0. R.
1242. 0. C. 1114. Eijr. Ilipp. 780. Aristot. Eth. 5. 7,
»1., TTfpiii^io; Tlom. 11. 21. 163 Ar. Nub 949, et se-

20 \'AßCpixvxxTi^eiv.

quior, Yocabulum xfi(pxpl(7T£pog pertinet ad adiectiva
composita cum praepositione, quae adiectivum accu-
ratius definitur; cf. zspixXovpyig Ach 856. ÙTrôXia-Cpaç

Eq. 1368. txßCplxxXog Ran. 679. Praeterea cf. praefat
§

x/x(pixvxy.Tl^£iv apud Aristophanem in fr. 59 secun-
dum Suid. est „ßsiv tov Tsp-xv^pou vSfiov, thv xxKsùf/.£-

VOV opôlcv, ou TO zpoolßlov TXVTYjV TVjV xpX^V \' XßCpl

ßoi XÙT0V XVXXÔ\' hxTvjßöXov ^Sirw x (pp\'^v." Suid.
dicit voc. etiam legi iv Evvxli^, pro quo Dindorf. et
Bergk. mutant iv Euvfßxig (fabula Cratini, cf fr. 67).
„Iam frequens et solenne hoc exordium dithyrambicis
erat ut inde x,u(pixvxxT£g vulgo appellarentur" (Blayd ),
cf. Ar. Nub. 595, schol, (in exordio illo pro xvtov
Horm, mutat xvt£).

xßcplkxvatig ap. Cratinum fr. 381 usurpatur fV}
yvvxixsio\'j ßop\'m. Cf. Eustat. 1446. 29. Hesych. xßCplxxu-
(TTig\' KpxTTvog iz) tov ßoplov £tx%£v, Etym. m. 90. 33
habet xfzCpixxvTig apud comicos = rh xiSoTov xzh tcv
TTfpixsxxvaôxi. Proprio ost uplßij xpiô)j cf. Ar. Pac. 965,
ubi xpiôij usurpatur de membro virili. Pertinet igitur
vox ad eas quorum significatie comice dotorta ost.

xßCpixoXXog proprio „utrimquo glutinatus" apud
Platonem in fr. 34 dicitur de xxlv^j i. o. „lecto, qui
habot utrimque agglutinatum pluteum, sustinando
pulvino capitis" (Kuchnius). Cf. Poll. 10. 34: xx) xß-
cpixoXXog {x\'Mwi) • ovTcc yxp t^v nxTxxexoXlrjßiv/iv ùvéfixaiv
iv Txlg \'EoprxTg Tl^.xruv, et praefat. § 3 ö. Eodom
pertinere videtur vocabulum xloXlxg „piscis nomen,
forsan a varie colore" (II. Steph.) ap. Platonem in
fr. I73,v. 13.
x(i(pl?.x?.og „ambigue loquens" i. o. somibarbare.

\'AßCPlTlTTvßlXu. 21

est apud Aristoph. in Ran. v. 079: „KXso^püvTog, iip\'
ov x:x<piXxKoi!; ^stvQv izißpeßSTXt Qpiflxl» A<-

Swf". Simplex AizAor apud plures invenitur scriptores;
de compositione cf. xßCpxpItrTspoc.

xß(piTtTTußl^a de parvis avibus usurpatur, est
„circumstrepo, circumstrideoAristoph. Av. 235: „ot«
ßüXov xßCpmTTußii^eö\' uh Xstttov xhßivx <pxv^\'\\ Blaydes.
proponit ßüXov xßCpi TtTTvßil^eö\\ Cuius avis vox sit
TiTTußii^m non consentiunt V. L. L. Secundum Hesych.
AjfA/Jwi/ TiTTußl^si, secund. Poll., Athen., Aelianum
zèphKe: TiTTvßl^ovtTiv. TnTußl^eiv otiam apud scriptores
non-comicos invenitur; cf. praefat. § 5.

xficpopsxcpôpoç „qui amphoras baiulat mercodo con-
ductus" legitur apud Eupolin in fr. 187: xtpiyiXkßtv
kx) (pùXov x/iSpopsxCpSpxv. Suid. : xßCpopexCpöpoug \' tov; ptiir-
ûlov; tov; tx Kipxßix cpépovTx;. Do compositione cf. xypi-
OTToio;, Verbum xßCpopsxipopdv est ap. Aristophanem
in fr. 299: kxttsitx (ihéov (txvtIv xfiÇopexCpoptTv. Vido
praeterea ad voc. xpi0op£lhov. Cf. praefat. § 3 iS.

xß(popei^iov „amphorula" legitur apud Aristophanem
in Eccl. V. 1119 : ttoXv 5\' vTrtpzixxiKiv xv tovtuv xttxv-
Tuv TX Qx7i xfiÇopdhx. (Sic. cod. B. R. T, -ihx Poil.
10. 72) ot Pac. V. 202 (B. V, -ihx R. S.). Dominuti-
vum est vocis xß^opsv;. Cf. Xxy^hov, ßoihov alia, (prao-
fat. § 7); cf. deminut. xßipoploKo; ap. Dom. 22. 76;
xßCpopev; legitur passim apud scriptorcs, forma primi-
tiva xßcptcpopsv; llomorica ost.

xvxßopßopvi^u „oxclamo" logitur apud solum Ari-
stoph, in Eccl V. 433: „o\'i 5\' ix tüv xypùv xveßopßo-
pu^xv". Cf otiam vorba üvxßpvx^u (Eq. 602), xvxöopvßtTv
(Plat. Prot. 334. c. Xen. Anab. 5. 1. 3.), xvxKpx^w
(Xon. An. 6. 4. 22.), xvxßoxv, alia. Vocabulum ßSp-

22 \'AvX^pXTTCC.

(Sopoq etiam inest in composito ^op^oporxpx^ic, quod vide
et in (iop^opohiio; (cf, s, v.), Cf. (^op^opvyiJt.o: Luc, Lexiph,
20 cum V. KopKopvyyj Ar. Pac. 99 L Verb. (3op[Sopù^u
Ilesych. interpret. Cf. etiam Sisxopxopóyy^as

Nub. 386, xopKopvyfióg Lucian. Philopatr. 3, xvxxop-
Kopü^u. \'Avx/Sop^opv^w proprie de ventris sonitu dicitur,
et igitur pertinet ad genus verborum in -Çw exeun-
tium, quae sonum indicant.

xvxfopxTTu „fervefacio, coquo" legitur apud Aris-
tophanem in Ach. V. 1005, Ran. v. 510. 553, Pac.
V. 1197: xvx(3pxTTu , apud Pherecratem fr. 108

V. 23, 130 V. 10, 183: zTh^siv, (ppvyeiv, xvx^pxTTsiv
et ap. Aristomenem in fr. 8. Cf. praefat. § 3 Apud
Aristot. Meteor. 2. 16 xvx(3pxTTÓfisvx sunt quae in \'
cribris quatiendo sursum iaciuntur Praeterea vid. praef
§2/3. Cf. quod xvx^px^a ap. sequior. invenitur, metaph.
passiv. de mari ap. Apoll. Rhod. 2. 566, simpl. I3px^a
(s, (3pxTTu) de aquis Theodorid. 1 (A^I. 222), Antipat.
Thessalon. 61 (VIL 228), Ap. Rhod. 2. 323, Opp. II. 2.637.

xvxfipux^u\', xve^pvx^xv habent libri apud Aristoph.
in Eq. v.\'602: u^zsp viiitlg o\'i (SpOTo) ififixXôvrig xvs-
(3pûx^xv, explicatur „exclamo", xvxxpxi^u, xvxôopv^tTv
(Schol.). Attamen praestat legere xvicppvx^xvô\' (sive
xvB^pùx^xv). (Ilerw), simplex enim ^pvxTTtaôxi equorum
est; cf. praofat. § 5. (Ipuxrrsjüxt invonitur: dc anima-
libus: Apollonid. 22 (IX. 280) Ad. II. A. 7. 7 ; de
hominibus: D. Sic. 4. 74. Moleag. 22 (XII. 33). Plut.
Lyc. 22. Compos. xxTxcppvxTTOfixi M. Anten. 7. 3; 9.
41. Schol. Aesch. Sopt. 399. Suid.

xvxytvu est „iterum gustandum ollerre aliquid"
(Blayd.) apud Aristoph. in Nub. vs. 523: „Tpürov;
vi^Iut\' xvxyiüff ù[ix;". Usurpatur autem do comoedia.

\'AvxyxóariTos. 23

quam pocta denuo docet, significationc igitur meta-
pliorica. Cf. simpl. ysüu metaph. (rij? ê^ssuôepixg) ap.
Theopomp. com. fr. 65. Plut. Lye. et Num. 1. (ttóvcüv)
Pind. N. 6. 25. Eur. Here. 1353. (zévóov?) Eur. Alc.
1072. (kxküv) Luc. Nigr. 28, etc. Vide praef. § 5.

xvxyKÓaiTog „qui secundum diaetam aliquam ves-
citur s. vivit" habet Crates in fr. 44. (cf Nicostrat.
com. 3. 289). Ad eandem notionem faciunt voc.
xvxyxoTpocpsTv, xvxyKoCpx\'ysh, xvayKoCpxyix (Aristot. Pol.
8. 4.). Ad formam cf. èXiyéaiTo; Phorecr. fr. 1. Phry-
nich. fr. 23. (lùvôsno; Hippocrat. Kxxôyno: Plat. Rep. 5.
475. c. Eubul. 3. 213. \'^toKùcito; Theocr. 21. 40. \'oiiétriroc
Ilerod. 7. 119, similia. Do formatione ci

«i/ay^/rrfTv „iMfT* avxyxij; tTrrrtvtiv, necessitate
equitare" legitur apud Eupolin in fr. 394; cf. voc.
xvxyKÓaiTo:, ot ivxyxo^spsTv D. Hal. 10. 16. Voc. xvxy-
referri potest ad ea composita, intor quorum
membra ratio dativi intercedit (xvxyK^ ÏTTfvf/v); sic
etiam xvxyaôviToç, TTTtpoSóvtjTOi Ar. Av. 1390, cppsvoTtK-
Tuv Ran. 820, Nub. 270, similia. Prae-

terea cf. praefat. § 1 y.

xvxiiipxv „investigo, scrutor" logitur apud (Crati-
num in fr. 2: „orcv aocpuruv (Xßijvo: ccvthiptiaxTs". Cf.
htßohcpxv Ar. Nub. 192. Theophylact. Epist. 24. Simpl.
h:pxv occurrit llom. 11. 16. 747. lies. Ü. 347. Callim.
ep. 33. Theophr. char. 11. 2. Alia composita pracpo-
sitionalia verbi h(pxv non oxtare videntur. — Cf. prae-
fat. § 6. Comparari otiam possunt voc. ß^xxvoVi^n;
Ar. Pac. 793. Trpxy^xTollcp^t; Ar. Av. 1424.
Luc. Lex. 9., qui ut alia multa hoc vocabulum e
comocdia petivisse videtur.
xvxl^uyóu „aperio" legitur apud Aristophanem in

OiVCtKi^;

fr. 654: t^v Svpxv xva^vyccjxg. Cf. Etym. m. 96, 22:
àvxi^vyûffxi TO ôvpxç xvxzeTxijxi ^ApiarcCpxvi^ç. Poll. 10. 26:

ttxpx 5f toîç XCÛfiCçhTç xx) to xv X^vyûffxl txvtov tu

xvcT^xi (THjix,xlv6i, mzsp tu STTi^vyua-xi (cf Artemid.
1. 4.). Simplex ^uyou est „coniungo" Agatli. Ath.
10. 454 d. Pertinet igitur xvx^vyéu ad ea verba, quae
tractavi praefat. § 5.

xvxxi^ç vide ad voc. xTTxpxXexToç.
xvxxvxv apud Aristophanem in fr. 36 est to Itts-
yslpsiv to xMolov toTv idem quod xvxCpXxv ap.

Aristoph. Lys. 1099. Lncian. Peregr. 17. Lexiph. 12,
(Poll. 2, 176), xvxfixXxTTftv ap. Phot. Etym, m, 795,
36, et xvx\\pxôxXKsiv Phrynich. Bekk. p. 916. Simplex
xvxu legitur Horn. A. 639. Her. 7. 239. Plat. Gorg.
494 c. Plut. Pomp. 48. Luc. Salt. 2. etc. Pertinet
igitur xvxxvxv ad verba, do quibus vide praef. § 5.

xvxxvxTTTu „itcrum carmino" logitur apud Lysippum
in fr. 4, mothaphorice usurpatum, scil. „xvxxvx\'~}jx!; tx:
x>.XoTplxç izivolxi;". Simplex xvxtttu („carmino") Xeno-
crat. ap. Diog. L. 4. 10. (metaph. „laccro") Soph. Ai.
1070. cf Aesch. Pcrs. 568. Plat. Rep. 10. 616 a.
Pertinet igitur xvxxvxtttu ad verba, mihi significata
praofat. § 5.

xvxxoyxv>\'ix^c>> apud Aristophanem in Vesp. v. 589:
„T)?ç y sTTixhyjpov TijV ^ixôifxifv xhxsTi; xvxxoyxvXix^uv" usur-
patur ita ut sit xvxazxv t^v xoyx^iv „sigillum romovoro
do testamento" („sigilla enim ut consorvarentur con-
chyliis muniobant". Brunck.). In oadem ro xvxvttxv
Lys. 1200. Alibi xvxxoyxi^^"i<^x7Ôxi = xvxyxpyxplcxaùxi,
TO xvxxkùjxsôxt Tyjv (pxpvyx. Cf. Plat. Conv. p. 185 d.
ot xvxxoyx^^i^<^TÔv ap. Platon, com. fr, 196, quod
videtur esse aliquid, quo fauccs colluuntur (TI. Steph,).

^AVXXUT\'/IÇ. 25

Cf. Poll. 6. 25, àvxxoyxM\\i»7iJi.à; Atli. 5. 187 a, et
praefat. §2/3.

xvxXÙTiii; „qui veneficia sive incantationes solvit" lo-
gitur ap. Magn. in.fr. 4: svitpoßxvtsaiv xvxxutxi;. „Quem-
adraodum xxrx\'Sé^sff^xt idem est quod rrsCpxpßXKsva^xt,
sic xùeiv et xvxKùm est veneficia solvere; cf. Luc. Vit.
auct. 25 (xvxXvffôv ße). Hesych. zspixxdxlpuv\' xvxXvuv
tov tticpxpuxksvßsvov >} ysyoijtsvßivov" (Lobeck.). xvxxvtvip
legitur ap. Aesch. Ch. 158 (= liberator). Do forma
cf. ßxßdxTvjc.

xvxßx7wßxi proprie est „romande, rumine" de
animalibus, apud Aristoph. in Vesp. v. 783 : ßoXtq Th
zpxyß^ fyvuffxv xvxßxaößsvot usurpatur pro: „iterum
considorare" cum allusione ad voc. ßxaüßtvo; in v.
780; codd. R. S. V. habcht xvxßxvathßsvot. Schol. èx.

ߣTX(P:pxg TÜV XVXTTtßZxl^ÖVTUV tJjv TpO(pi)V Çwwv xx) xvSi:
xvxßx7ußivuv. Cf. praof § 2 « l. Simplex ßxaüßxi legitur
ap. Ar. Vesp. 780. Eq. 717. Plut. 321. Theophr. ot se-
quior. Compos, hxßxvüßxt Apollophan. 2 880. Aristot.
H. A. 9. 6. eTTißXffüßxt Alciplir. 3, 51. xxTXßxvüßxi
Hippoer.. Alex. 3. 427.

xvxßSTpstv usurpatur sensu invitante occasiono ficto
apud Aristophanem in Av. v. 1020. Ibi enim cum
allusione ad artem goomotrae est „oùx xvxß(Tpm(t<; »(>-
tov"] i. q. „xzxys aexuroy" (Ran. 853.) Aliis sonsibus
apud alios scriptores usurpatur, cf. Od. 12. 428. Eur.
Ion. 250 1271. Herod. 2. 109 etc. Ar. Nub. 203.
Plat Tim. 39 d. Plut Poricl. 38. (donuo motior,
accurato motior, monsura divido). Cum notione
^XTTxye" cf xTTohuxu (luxvrhv) Nub. 1290.

xvxTTfKrTiipioq adiect. „aptus ad persuadendum",
formatun» de verbo xvxTrsiCeiv, logitur apud Aristo-

m

26 \'Av/XTTÓviTTTOg.

phanera in Nub. v. 875: „ttüc xv (axôoi x^vvccaiv xvxzm-
T^p{xv"\\ ^Avxzsiôsiv legitur ap. Herod. 7. 123. Plat. Gorg.
493 a. Hipp. min. 370 a. Theaet. 116 c. Xen. Cyr. 1.
5. 4. etc. Aristoph. Nub. 77. Av. 460. Pac. 622.
Simpl. ttsifft\'^pto: ap. Eur. I. T. 1053, ttskttikó; ap.
Plat. Legg. 4, 723 a, et sequior. Vocabulum pertinet
ad adiectiva deverbalia in -T^îptog, cf. o7(ppxvT^pio: Ean.
893 et sequior. cpvtrxTi^piog Lysistr. 1242. Cf. praefat. § 5.

xvxTToviTTTOc „qui se non abluit", fiîj vi\\px,utvog i^y,-
Sf ttxvvxç txç xsTpx:, iAA\' xnxèxpTo:. (Schol.). Ante
cenam manus abluere solebant graeci. Legitur apud
Aristoph. in Eq. v. 357: „strmuv thv ^ujuèv xvxxévizto;^\\
Ad formationem cf. xypmto;. cf etiam s. v. xttóvitttpov.
Verbum xttovI^u legitur ap. Hom., Platon., Aristoph.,
Plutarchum, Lucianum. Subst. xTróvififix Plut. Suil. 36
xvxpIffTyjTOi; vide ad voc. xpia-T^TiKÔç.
xvxfftiAo; „doformis" {xfiopspog Schol.) legitur apud
Aristoph. in Eccl 940: hxvTroSîjaxi xveitrifiov ij 7rpej(3tj-
Tspxv, proprio „sima nare", ut loquitur Martialis, i. q.
simplex aipió;, quod apud complures scriptoros invoni-
tur. xvxui[io; apud Aristot. contrarium ost toü èpÓó;
(xvxffifix 7rxo7x) Cf. praofat. § 5, verba xvxvtiiü ot
ótvxaitixivoiixt (odorari) Hosych. Poll. 2. 73, adi. ciijlosiI^;
Ael. H. A. 12. 17 ot rifzoTpojuTrog Plat. Phaodr. 253 o.

âvxTupfSx^u „perturbo, conturbo" legitur ap. Aris-
toph. Eq. 310: „tïjv tróhiv xttxvxv ^/zûv xvxt£tup(3x)u!);^\\
Simplex Tvp^x^eiv proprio usurpatur = tIv tt^kov Txpx-
(Schol.) Vesp. 257, Tup(3x!^fiv xxkx ap. Soph. fr.
720. Vide praef. § 5; xvx- videtur esso „sursum", do
vertendo omnia sursum deorsum ; cf. subst. Tvp(3*i (turba)
Isocr. 15. 130.\' Luc. Peregrin. 32, adv. Tijp(3x ap.
Aeschyl fr. 321. Ap. Pind. Pyth. 4. 84 pro xTxp(3xK-

^AvxCpésipifzen.

Toio, ubi cod. E habet lemma xTxpßvxroio, veram lec-
tionem esse posse arvpßxnToio nuper in Mnemosyne
übservavit Ilerwerdenus, Hermann coniecerat xrxpfzûx-
Toiû. cf. Bentley ad Hor. Carm. I. 3. 18.

xvx(pùslpo[ixi „in suam perniciem sursum acce-
dere", xveKêslv (pôepovfisvoç, legitur apud Aristophanem
in A.v. v. 916 : xrxp, u ttoi^tx , xxtx ri hûp" xv£(p6xpi)ç ; cf.
i)i06{lpofixi Eur. Hec. 669. Ar. Pac. 72. Luc. D. Me-
retr. 15. 2. 7rps(T(pÖ(lpoßxt Ar. Eccl. 248. Ael. H. A.
2. 17. Alciphr. 1. 32. ciirocpöilpoßxt Eur. Here. 1290.
Ar. Nub. 789. Eq. 892. D. liai. 5. 68. m^iklpoßxi
apud sequior. Trtpicpöelpoßxi Isoer. ep. 9. 10. (Ilesych.).
Tv/jupSflpoßxt Plut. Symp. 7. 6. 3. Simplex cpôilptaûxi
Eur. Andr. 709. Dem. 21. § 139., omnia significant:
„in suam perniciem aliquid facero." Eödem sensu quo
ccvxcpösipoßxi legitur xvippciv Eupolin (fr. 221); cf.
fiaippciv Ar. Eq. 4. Thesm. 1075 ot sequior. Verbum
xvx^öelpoßxt pertinet ad ea de quibus cgi praefat. §5.

àvxcpMv vide ad voc. xvx^^xaßog.

avx<p?^x<Tß0; ap. Eupol. in fr. 61 est „masturbatie."
Suid.: xvx^Kxaßov rx x^poSiaix et similiter Zonaras.
„Verb xvx<:pXxx invenitur Ar. Lys. 1099. E comocdia
sumpsit Luc. Peregrin. 17, Lexiph. 12; cf. pracf. § 12,
et h. v. xvxxvxv. Do forma cf. xluvixaßö;. Ilinc etiam
\'Ai/iX.ipÂâfl\'T/oç, quod pro \'Avx^Xvario; Ilorwerdonus comico
reddidit Ran. 427, Blaydosius Eccl. 979 "AvxCp^xartov
pro \'AvxipXvvrm. cf. Eccl. 362 \'Axpxhüato: dictum pro
^Axtphuaiof.

^AvxCpoßsTv „terreo" apud solum Aristophanem in-
venitur in Vesp 670: iupohxsüiriv iTrxTrii^ovvre; xxvxCüc-
ßoZvri;. Cum hoc verbum aliunde cognitum non sit,
Blaydos. tentât (poßoüvrs?, quod sinjplex inter

28 \'AvxCpopov.

alios etiam apud tragicos locum habet. — Cf. praefat.
§ 5, et kCpo^eTv ap. Aesch. Pers. 598. Plat. Gorg. 483 e.
Thuc. 6. 11. Isocr. 4. 139 etc., xxTx(pD(3eTv D. Cass.
39. 14, quae etiam sensu active usurpantur. Ad vim
praepositionis conferri possunt âvxTTOsïffSxi et âvx7o(3(Tv.

xvxCpopov significat „lignum baiulatorium", ^ïiXov
xij[.(p!mXov, iv u TX (poprix i^xpT\'/j^xvTSi; ct ipyxTxi fixtTTx-
^outTiv. (Schol.), i. q. (XxeuoCpopsYov Plat. com. fr. 50.,
furca (Plaut.) Legitur apud Aristoph. in Eccl. v. 833.
Ran. v. 8. fragm. 559: „kx) tov tfixvtx [^ou èxojffi kx)
Txvxcpopov". Idem est xvx<pop£vg in LXX.
xvxx^puTog vide s. v, xiixhSKTOc.
xv^pATTo^tffTiKUTXTx logitur apud Eupolin in fr.
396. Videtur esse superlativus comico fictus, sivo adi.
noutr. gen. plural, sive adverbii, quod e Pollucis ver-
bis, qui hoc vocabulum modo citât, non apparot. cf.
(/.ovocpxylvtxtog Ar. Vesp. 923. fiitotropirxkhtxtog Pac.
662. TTOTÎffTXTog Thesm. 735. KXK^yopljTXTo; Ecphantid.
5. i\\pc(pxyhtxto; Xen. Mom. 3. 13. 4, similia. Cf.
praefat. § 1 y.; xv\'^pxTrohcTiKv) (se. Ts^vyi) logitur ap.
Plat. Soph". 222 c.

xvipxTToiûvyjg „mancipiorum mercator" logitur apud
Aristophanem in fr. 312; cf. xv^pxzo\'ioKxz^Xoç Isacu. ap.
Ilarpocr. Luc. adv. ind. 24. Ad formam cf. \'ntTTÛvm,
è^ûv^g, similia; cf. ad voc. xyptoTroiig. Praoterca vid.
praefat. §3/3. Eadom (èt de compositione è£ do ori-
gine) valent do vocab. xvôpxKOTrccXtjg apud Nicophont.
in fr. 19, ot Philyllium in fr. 14. Vocab. in -nûXvi;
dabit Poil. 7. 196—199. cf. simpl. xûhvig (comico)
Equit. 131 sqq.

xvlpepxarpix „virorum amatrix" legitur apud Ari-
stoph. in Thesm. v. 392: „t«ç (loixoTpiTrcug, rxg xvipi-

\' hvsuXoyhTüi:.

pxvrplxç et fragm. 930; cf. Phrynicli. Bekkeri

p. 21. 12: àvhpspiarpix\' sj szißxivoßEvvj xv^pxffiv, èpmx
xkxov kx) xkxov. Idem est (pixxu^poç (Plat. Symp". 191 e.
Eustath. p. 380. 15), quod bono sensu est Plut. Mer,
p. 57 D (= mariti amans). zxihpxcTpix habet Ath.
13. 601 b. Aristoph. fr. 930 (Poil. 3. 70) fortasse
spectat ad vers. Thesm. 392, quod si certum esset,
delendum foret hoc fragmentum ex oditionibus. Dé
forma cf. ßhxxoxxpuy^. Simplex ipxjrpix invenitur ap.
Stob. flor. 85. 19 Poll. 3. 70. Ael. II. A. 3. 40.

ccv£KXoyi(TTa; adv. „sine rationo, sine modo" (sc.
zivtiv ohov) logitur apud Phorecratem in fr, 143, v.
7, „idem fero quod xve^sXiyKTug" socund. Meinok.,
quod adverbium legitur ap. Xen. Oec. 10, 8: „xvtl-t-
xiyxtug ilgxzxtkv" (opp. : xttxtxi xxlrmvtxi), ita ut sit
fere: „dam, furtim". Adiectivum xvexXiyicTog apud
öoquioros est „a quo rationes {svhvxi) non potuntur".
Verbum IxXoyl^ofixi ost „rationes reddero" ap. App.
B. C. 3. 43, „computaro, ratiocinari" ap. Plut. Crass.
17 et al. sequior., et indo etiam „cogitaro de, rospi-
cero ad" (cf Eur. I. A. 1410. Suppl. 482 Thuc. 1.
70. Aosehin. 1. 64, al.), ita ut adv xvsKhoykraig esse
possit: „temero, inconsiderate".

xveTrxyysXTOç „non vocatus, non invitatus" logitur
apud Cratinum in fr. 44: tüv ßisXXoXxpvyyccv xvfzxy-
ykhTüv xÙTÛ cpoiT^ffxg M hTzv:v. Hesych.: xviirxyytXTci\'
oïç où TTxpijyyéXi} ir) hlzvov tXÙilv, xxX^TOt. Similia Suidas,
Pollux, Bokk. Anecd. \'hvezxyytXTog „non indictus"
{zöxißo;) invenitur apud Polyb. 4. 16. of. xÙTtrrxy-
ysXTog ap. Eur. Hor. Thuo. Dom., kirxyylXKu (l^tlvotg
hÎTTvx) Pind. P. 4. 31. De formationo cf. xyp\'jxrog.
Vide praefat. §2/3.

\'Avippnv.

âvéppeiv „i, q. xvxCpôapîjvxi" (quod vide) legitur apud
Eupolin in fr. 221: „ùg ßiXig àv^pp^j • oîtlév £<Tߣv ot
(jX7rpoi\'\\- cf. £i7£pp£iv Ar. Eq. 4. Thesm. 1075 et sequior.,
àxeppeiv Ar. Nub. 783. Eccl. 169, al., f^i/jp« Eur. Hipp.
973, omnia cum notione „ad perniciem". Sic etiam
simplex eppu apud complures scriptores. Cf praefat § 5.

xvepur\'t^u „1. ({.xv£puTxv" legitur apud Teleclidem
in fr. 52. Verbum xvspxTxv est ap. Hom. Od. 4 251.
Plat. Men. 84 d. Ar. Plut. 499. Demosth. 24. 158.
Theocr. 1. 81, alios. Simplex ipurl^cc habet Hesych.
Alia composita praepositionalia huius verbi non extant.
Compositum xvspuTit^w a Teloclide fictum videtur iuxta
formam vulgarem xvspurxv.

xvvjloßxt „non amplius laetor" legitur ap. Hermipp.
fr. 77: x réù" ijV^jjv, txvtx vvv xvijhßxt. liekk. Anecd.
25. 19 : xvt) TOV OVKSÙ" îj^OflXt, xvt) TOV T^V y£y£V>)fiht)V
]ïhvhv xTToppiTTTU Kx\'t XTTO-Tt\'ûefixt. „\'Av)fhfixt comico fictum
esse videtur ut tI ^sv ex sy^fv. vxt^xuüg ex où^x^ûg,
alia id genus" (Kock.) „Quia tamen non sed

graece dicitur, expoctares potius, si eiusmodi
iocus subos\'t, xiihßxt, aut, si serio verbum formatum
est, x(pyjhoßxt \\ quare veroor no scripturae aliquod vitium
grammaticus imposuorit" (Herwordenus) ; cf. otiam
xTTfaôUiv = ßij kûUtv ap. Thoopomp. com. (r, 02 et
xvvîhovog (quod non dat laotitiam, iniucundum) ap.
sequiores.

xvijXs^fiuv „immisericors" logitur apud Nicocharom
in fr. 20, xw^Uv^g (idom) in adv. xv^Xexg ap. Aesch.
Prom. 240. Plat. Logg. 3. 697 d. Andoc. 4. 39.
Simplex ^Myipluv non logitur, Ixevjiiuv est ap. Hom. Od.
5. 191. Ar. Pac. 425. Lys. 24. 7, Arist. H. A. 9. 1,
alios. Vocabulum xv)jX£)ißuv a comico compositum vide-

"AV^jtt/Ç. 31

tur e voce s^stißuv producta syllaba prima, et « priva-
tive, nisi quidem est forma secundaria vocis àvij^s^ç.
\'Av;}A£>;ç : = xvtjaTtg : vîjaTi;. Praeterea cf. praefat.
§ 11 a.

«vijtTTtg apud Cratinum in fr. 45: „■^sit^ç stt)
IsÏTtvov avvivTiç" est idem quod „vjJot/;, ieiunus"; cf.
Athen. 2. 47 a: ä^jo-t/? ó vijaTtg Trhsovxaßu rov x TTxpx
KpxTÎvu KÛTxi. Suid. xvv,(TTiç hixv TTxpx KpxTtva. Similia
dant Bekk. Anecd. 402. 32; 453. 27. Eustath. 947.
17. Vox vjja-T«; est ap. Ilom. Aeschyl. Eurip. Theo-
pomp., al. \'\'Af>î5-T/ç, quod non intellexere grammatici,
formatum est a stirpo £<r verbi hèiu et x privative,
ut -./jJo-T/ç ab eadem et vî> privative; ut autom ù^^vt^;
rectius ùptscTti; scribi intellexit Wackornagel, ita Cra-
tinum fortasse xviaTiç scripsisso suspicatur Ilerwerdenus.
Ceterum conferri possunt iuxta xvxpiôfis;

iuxta viîpiôfioc, alia.

xvôpxxiSsç vide ad compos. èTrxvùpxxihç.
xvôpxxi^u „terreo in carbonibus" logitur apud Ari-
stoph. in Pac. v. 113G, i. q. Qpvyu: j,x>ûpxxl^uv Tcùps-
ßhSou^"^ cf. praofat. § 3 Est verbum denominativum
(xvôpx!;), Qx dativi vel ex praepositionali rationo oriun-
duni (= xvôpx^i vel iv xvôpx^i <ppùysiv)\\ cf. v. <ri:p:ovi^u,
xyxvpx^u^ similia. Apud sequiores verbum significat
„carbonis speciem habere\'\'; vide praef. § 2/3; cf. etiam
ad voc. hxvùpxxihç. \'Errxvdpxxou habet Poll. G. 55 ==
dvSpxxl^u.

ccvôpxxoTTÛ^ijç vide ad voc. xvSpxTrolcliviji.
àvôSovToç vide ad voc. xpixxxipoç.
xvo^tIx vide ad voc. àô?.oÔ{tIx.
xvopyoi „qui non irascitur, ad iram non concitatur"
legitur apud Cratinum in fr. 385, xvr) tcS ipyhi

^ AVTXKpoÜßXI.

Bekk. Anecd. 406. 11. Vocabul. pertinet ad idein
genus quo xyéfiCpioç, quod vide. Moeris Att. xvspyog
Atticum, xvópy^Tov Hellenicum esse dicit, sed xôpytjToç
(opponitur opyihog) et xopyvivlx usurpavit Aristoteles
Eth. Nie. 2. 7.

xvTxxpoüßxi „vicissim audio" est apud solum Ari-
stophanem in Lys. v. 527: „ijK ovv vjßwv zP^\'^\'^x AfycyVwv
sdsXijffi^T\' txvTXKpoxcôxi" (Sic P C. h xxpox7Ôxi BNR.);
est idem quod xvtxkovu, quod etiam apud tragicos et
Xen. invenitur; compositum est occasione invitante
fictum, quia in Lys, oportet viros xvTxxpox^öxi tüv
yvvxixüv, i, e, audire iv ßipei. Vid. praefat. §1/3. Sim-
plex xKpox7Ôxt est apud Plat., Isocr., Demosth., ïhucyd.,
Aristoph. Cf. praefat. § 5, compos. iTrxxpoüßxt Luc.
Icarom. 1. zxpxxpoüßxi loseph. et al. sequior. 7vvx-
xpoüßxi Plat. Menex. 235 b.

xvTxvx\'yiyvu37xu „exemplaria scripta recognoscore
atque inter se conferre" (Lob.) logitur apud Cratinum
in fr. 386 ; „recentiores scriptores xvTißx^kav dicebant"
(Koek.). _\'AyxyiyvÛ7xu (lego, praelogo) Ar. Eq. 118.
Thuc. 3. 49. Plat. Prot. 325 o Andoc. 2. 23 Lys.
13. 32, al. Alia composita verbi xvxyiyvüaxu apud
plures scriptores inveniuntur: hxvxyiyvÛ7xu Isocr. 12.
201. Polyb. 31. 21. i^xvxyiyvÛ7xu Phit. Cat. min. 68.
Cic. 27; i7rxvxyiyvÛ7Ku Lys. 10. 18. Polyb. 31. 21. 10.
xxTxvxyiyvÙ7xu Athen. 13. GlO à. ßeTxvxyiyvx7xu Soj)\\\\.
Ai. 704. 7rxpxvxyiyvû7xi} Plat. Theaet. 172 o. Isocr. 4.
120. Dem. 18. 267; 24. 38. Trpoxvxy. D. Cass. 38. 2.
7rpo7avxy. Aeschin. 2. 95. vTrxvxy. Aoschin 2. 109.
Isae. 11. 4.

xvtxttottspsoßxi apud Aristophanem in Nub. v.
293: „xx) ßovKoßxi xvTxzozxphîv Trpo; txç ßp:vtx("

\'AVTSKKXstttcj.

comice fictum est, ut dicit sclioliasta: „zsp) §f tÏ}v

ßpovTijv sttxi^sv, i^ofioiüv xCiTÜ tij; xop\'^^q tov Cf.

praefat. § 1 y. Simplex azoTiiph^xi legitur Ar. Eq.
G37. Vesp. 394. Ran. 10. Plut. G99, et ap. sequiores.
Vide praef. § 5.

xvTSKicXézTcc „vicissim suff\'uror" invenitur apud
Aristophanem in Ach. V- 527 ; ot Msyxpîîç xvTs^ixXsxpxv
\'AffTxalxç TTÓpvx ^vo. Simplex hnXè-zTu a compluribus
scriptoribus usurpatur inde ab Honiero (II. 5. 390).
Cf. praof. § 5 et compos. TJvfKüXhru Eur. El. 304.
Troad. 1018. vTrsuKhiirTu Plut. Them. 25.

xvTSßTTyiyvußi „vicissim infigo" legitur apud solum
Aristophanem in Ach. v. 230 : xoùk xv^ju Trp)v h <rxoTvoç
xùtohiv xvtsfittxyù. Cf. praefat. § 5. Simplex ißz^yvoßt
legitur Pind. P. 2. 21; N. 6. 52. Ar. Acïi. 122G. Vesp.
437, alibi.

ctVTevSliußt „vicissim romitto" apud solum inve-
nitur Aristophanem in Vesp. v. 694: è fih hxa, h S\'
oivTeviluxs. Simplex hlilußi apud complurcs legitur; cf.
praofat. § 5 ot compos. iTrsvli^ußi Aosch. Ag. 1359.
^apsv^ufii Plut roip. gor. praoc. 17. 7rpo£vSß:cßi Ilip-
pocr. et sequior. (jvvsv^l^scßi D. Sic. 17. 43. Plut.
Pcricl. 15.

xvTifixvûxvu „contraria discoro" nusquam alibi oc-
currit quam apud Aristoph. Vesp. 1453: hipx vüv
xvTtfixôùv, quaro lîlaydos. mutat xpri fzxôùv, quaeren-
dum num recto: cf. verba qualia sunt civTißxvTtüoßxi,
«vTißxprvpu y xvTtiJt.viXxvS)[Jt.xi y et praofat. § 5. Cf. compos.
civxßxvüxvu Ilorod, 9. 101 etc. uTroßxvöxva IMat. Prot.-
342 d. Xen. Cyr. 4. 3. 14. hxßxvÖxvu Piiilostr. v.
Apoll 1. 16. Ixßx-Axvu Aosch. Soph. Ilorod. Aristoph.
Plat. Xon. Aeschin. iztßxvöxvu Her. 1. 131. Thuc. 1.

\'AvtktiuttZv.

138. Xen. Oec. 10. 10. xxrxf/,. Herod. Plat. Xen.
Plutarch. (zsTXfi. Aesch. Her. Plat. Aristoph. Luc. xpofz.
Pind. Soph. Plat. Thuc. Ar. xpotry.. Aesch. Xen. Ar.
(Tufipi. Soph. Xen.

ùvTKTiuTTxv „viclssim tacere" est apud solum Aris-
tophanem in Lys. v. 528: ^v iôsXi^aviT\' àvTiuiuvôiv uazsp
X\'^/iiTc. De hoc composite idem animadverti potest
quod de verbo àvTxxpsxtjôxi, quod vide; (viros oportet
£v ptipsi (TiuTTccv, ita ut antea fecerant mulieres). Simplex
(xiuttxv passim legitur, pertinet igitur xvtiviuttxv ad
verba indicata praef. § 5. Cf. comp. xttcjiuttxv Isocr.
12. 215. Polyb. 80. 17. Plut. Aie. 10. hx7. Xen. Mem.

3. 04. Eur. Ion. 1566. Plut. Ages. 11. fW. Polyb. 28.

4. 13. Arr. 6. 4. 9. kxtxu. Isocr. 4. 27. Xon. Heil.

5. 4. 7. Polyb. 18. 29. 9. Luc. lev. trag. 13. xxpxa.
Polyb. 2. 13. 7. vTrca. Aeschin. 3. 239.

xvTi77rx(Tp(,ó<; „tentigo" legitur\'apud Aristophanem
in Lys v. 967; idem est avxsiiiii Lys. v. 845. 1089:
^ zpoq opôpov 77rx7[AÓq vfixq Xxfi^xvti] ot Térxvoq Lys.
553. 846. Zxxafiôç otiam est „convulsio" Soph. Trach.
802. lier." 4. 178. Thuc 2. 49, ot rirxvoc est „tetanus,
rigor nervorum" ap, medicos ot Plat. Tim. 84 o. Etiam
pottxxktfzóq ost „toutigo" in Lys. v. 553: xxt ivri^jj
TSTxvov Ttpxvbv Toïg xv^pxffi xx) ^OTTxXiffpiovq. Do formationo
cf. x^uvixtTfAÓc. \'VoTTxXKTiziq portiuot ad ca, quao comici
ipsi finxorunt, (TTrxjptóq ot Tkxvo; ad praef. §2/3.
xvTt77rx7f/,ég cf. praof. § 5.

xvTiipxXXu invenitur apud Aristoph. in Av. v. 218:
roTg ixiyoi; xvTrpxXXuv iXspxvTchTov (pópi^tyyx, ologis
tuis „respondens psallcndo", i. q. xvTxvxxpoüu, quod
fortasse apud schol, legendum est pro xvxxpsùu. Con-
fereuda sunt, quae V. d. S. Bakh. annotat ad Av.

\'Avt^Iov. 35

210 sqq , e quibus imprimis haec: „hisce comparandus
est locus Eur. Hel. 1107 sq.... necesse est utrumque

peetam (Eur. et Arist.) e communi hausisse foute____

non in temeritatis crimen incurret qui coniciat anti-
quitus extitisse carmen aliquod vernale, quod lusciniae
cantum celebraret et cuius ea verba quae Aristophani
cum Euripide communia sunt pars fuerint." Cf prae-
fat. § 8.

àvThiov „vas quo aqua sordida navium (sentina)
hauritur" legitur apud Aristophanem in fr. 470 et
Epilycum in fr. 5. Idem est oivrxixvrxyttvif (Menand.
4. 78.); cf. xvTXi)Tiîp ap. Poll. 10. 31. âvrXla (sentina) est
ap. Sophocl., Ar. Pac. 17 (ubi Herw. vaurlxc), Aristot.
«i/tAo; est „sentina" (Hem. Aosch. Pind. Eur.), sed etiam
idem quod àvrA/cv (apud sequiores). Cf. praef. §3 0.
Hue pertinot etiam voc. â€žmensura quattuor

choenices capiens" ap. Aristoph. in fr. 709: x^cphuv
t^^âvuv xlhxx {(ihpov Tt TiTpxxolvtKOv Eustath. 1854,
12. Bekk. Anocd. 342, 20).

dvTovofjix^u: do signif. huius voc. Blaydos. annotât:
»antonomasiia uti, i. o. nomina alia pro aliis metapho-
rice usurpare, nisi antitheta potius Agathonis, in qui-
bus multus orat, innuuntur." Schol, cvofix xvt) èvóptxto;
Tiôivxi. Legitur apud solum Aristophanem in Thesm.
V. 55 : tx kowofiixa xx) yvufiotvirtt xxvtovo(ix^si.
Apud Thue. G. 5. significat: „alio nomine appellare".
Cf. praofat. §2/3.

xvvSpevo(/.xt apud Pherecratom in fr. 70: xxTx^tov
Kxvvhpiuvxi Thv xxSov a Bokk. Anecd. 411. 32 ot
Suid. oxplicatur: „xvT^th vSup", „ex fonto haurio" (IL
Steph.). Simplex ô^petjx (act. Tlom. Od. 10. 105.
Theogn. 204, mod. Horn. Od. 7, 131. Her. 7. 193.

36 \'AvùiCphijTOi:,

Eur. Troad. 205. Thuc. 4. 97. Plat. Legg. 8. 844 b.
etc.) idem significat; icpvSpsîiu est „irrige" ap. Theophr.
Alia composita verbi ùSpsva non extare videntur. —
Cf. praefat. § 5.

àvacpêx-^TOç (avSpuTTOç) apud Eupolin in fr. 377
dicitur ISiu; stt) tov ßM Suvaßivov îj ßM ßouKoßivov ùÇ)s-
>>yiôîivxi, cl ttoxy.o) stt) tov ßh ù<:ps?,s7v ôéxovto; >5 Svvx-
ßsvou (Bekk. Anecd. 4. 24). Vocabulum est „inutilis"
ap. Aesch. Ch. 741. Soph. Ant. 645. El. 1144, de
agro „quo nemo utitur" ap. Xen. Cyr. 1. 6. 11. —
Cf. praefat. §2/3.

xopt)îp „ÇwiTTJjp" legitur apud Pherecratem in fr. 37 ;
cf. Poil. 10. 162: àopt^px tov ^ufftîjpx <i>sps)ipxtviq Iv
Tpxvv) nkx^kev. \'Aopv^p = „lorum quo ensis appenditur"
apud Hom. A 31 etc. Pertinet igitur vox ad praefat.
§2/3; cf. 3 Idem valet de vocabulo xpTyip, quod
apud Pherecratem in fr. 38 est „vzo^ßXToq yivoç\'\\
apud alios „arAf^y/ç, strigilis" socund. Ilesychium, in
Septuagint, otiam „instrumontum quo aliquid fertur".

àTTX^xTTxç apud solos comicos invonitur, et ab
Aristophane modo in plurali usurpatur, ab aliis comi-
cis etiam in singulari; cf. Aristoph. Plut, 111. 206.
760. 1109. Av. 1549. Eq. 845: ißo) yxp iar eipyxirßi-

vov toioùtov Ipycv u7ts xttx^xzxvtxq toùq sß:^; ixôpovq

hi7T0ßi^{iv. Ilermipp. 2. 380. Stratt. 2. 77r). Archipp.
2. 720. Plat. 2. 618. Aristoph. fr. 2. 944, v. c. lier-
mipp. 2. 380 : TrepiTpîx^v t^v yijv xttx^xttx^xv. Cf.
praofat. § 3 (J.

ÙTTXTTXI interiectio dolorem oxprimit Ar. Vosp. 309:
x:rx:TxJ\'(psû, xttxttxï cpsv. Forma «TrTras-ariaotitiam ibidem
V. 235, nisi haec forma in xttxtxï mutanda ost cum
Ilcrwordono coll. Th. 1005. Eq. 1. Nub. 707. Cf. zxzxt

àTrapxXsuTQ!;.

ap. Eur. Aie. 226. Soph. Phil. 785. 792. 0. C. 549.
El. 855. Aesch. Pers. 988. Her. 8. 26. Ar. Lys. 215.
Plat. Legg. 4. 704 b, zaTrxix^ Ar. Vesp. 235. Eur.
Cycl. 153. Luc. Pugit. 33. Vide praefat. § 6.

xTTxpxXsxToç „cui suporflui crines dempti non sunt"
legitur apud Pherecratom (fr. 195): xtTfujxToç, xTrxpx-
kextoq. Cf. Poil. 2. 35: trxpxxsxèxôxi tx; tpl%xç to
txç TTspiTTxç xCPxipthôxi, ot Aristoph. Eccl. 904. Idoni
valet TTxpxTiXXecôxi, unde xirxpxTiXToç Ar. Lys. 279.
Lucian. do Sait. 5. Do format, cf. xypuxToç. Eodem
pertinot voc. xvxxtjç „insanabilis" ap. Eupolin in fr.
21 = xôspxjreuTûç (Moeris), x\'jvixsjtoç (Pierson.), quod
invenitur ap. Hem. Aosch. Soph. Hor. Plat. Thuo. Xon.
Demosth., alios.

xzxpxTthToç „non dopilatus" logitur apud Aristo-
phanem in Lys. v. 279: ttivûv, çvttûv , xrrxpxtixtoç,
(TÎH-j xXouTOç. Sic libri : xxxpToç Enger. xxsxtoç lîorgk.,
qui otiam coni. xtxptI ô\\ nxpxtlaxecrâx/ muliorum vi-
detur potius quam virorum, cf. 89. 151. Ran. 516.
Eccl. 904. Imitatus est Lucian. do Sait. 5: rè yhaov
XTTxpxTiXToç, Cf. praef § 12. Do fornui vido voc. xypuxroç.

xttxptl est ivxvtIou" apud Phorecratem in fr. 71
ot 93, ot apud Platonem in fr. 58: „xXX* xirh; xzxpt)
rxxxoTpi o\'ix^cii cpèpu\'". Cf. Lexicon llokkori Anocd.
p. 418: xzxpTi zxp\' \'IlfcSöTU ffijfixivii to „xztjpria^ivuç
xxt xxpißüi\' (cf. Hor. 2. 158; 5. 53.) zxpx toîç xùi-
^txoTç TO ix TOÛ ivxvTlou. Tertia otiam est notio, seil.:
ryxpn xTrh vvv", do qua dubitat Lob. ad Phryn. p. 21,
num Atticis otiam in usu fuorit, sicut apud scriptores
N. T. (Cf. Matth. Evang. 23. 29; 26. 29.). Attamon
vidotur haec significatie obtinoro in Ar. Plut. 388;
Platon, fr. 143. Cf. praofat. §2/3.

38 ^ATtapwréov.

xTtxpvoTsov adi. verbale verbi XTrxpvTU (proprie:
„exhaurire" deinde „detrahere, minuere") legitur Aris-
toph. Eq. 921: xTrapuauov tüv ùttsikûv rxvTifil. Schol.:
à:pxipsT£ov. Verbum legitur Herod. 4. 2. Plut, tranq.
an. 11.— Cf. praefat. §11/3.
xzxaxxpl^w vide ad voc. xtrofixlit^u.
xTreipoxépc^g „expers tori, i. e. ceelebs" legitur
apud Aristoph. in Thesm. v. 119: yóvov oK^it^ovix Axtouç
"Aprtfiiv xTTsipohsx^. Cf. xz£ipôyx[Jt.oç (Eubul. 3. 222),
x7r£ipót0ksg (Antip. Sid. 12.). De compositione vide /35;A-
hoXâpuy^^ {x7r£ipog ?,£Xouq). Cf. etiam xX£XTpo(; (eadem
notione) Soph. .Ant. 908. El. 950, = xxUrcop Athen.
3. p. 98 b. {\'Aói^vx), et ad formam: Koivo/,£x^i Soph.
El. 97. fiovoK£x^ç Plut, do ad. et am. discr. 20. liufin.
25 (V. 9.).

xTTspvôpixv „dcrubescere, ruborom deponere" legitur
apud Aristophanem Nub. 1216; xp£lTTCv i^v fùôù^ tót£
xTTfpuôpixaxi /î^âAAôi/ >5 o\'xeî\'v Trpxyfixrx. Est otiam ap.
Menand. 4. 294. Apollod. 4. 454. Vocabulum o co-
moedia sumpsit Lucian. lud. voc. 8. Cf. praef. § 12.
Simplex ipvûpixv est ap. Plat. Aristoph. Demosth. Cf.
praefat. § 5.

ÙTTfffôlu „non-odero, pch MUtv\'" legitur apud Theo-
pompum in fr. 62, v. 3: „rà %£TpoCîx tüv ïxôviluv
xMi£" secundum Ath. 14. 649 b. Eustath. 1573,27.
Cf. xv^^û[/,xt, à7r£puùpixv (sine pudoro esse) Ar. Nub.
1216. Luc. lud. Voc. 8. \'Axsuùiu autem etiam aliam
notionem habet, est enim „exedo, erodo" ap. Ar. Av.
26. llermipp. fr. 24. 52. Dem. 25. 61. Pertinet igitur
ad praefat. §2/3.

«îTjjA/atTTj}? „qui est alienus a iudiciis ot litibus
quae in Holiaca agitantur" ap. Aristoph. in Av. v.

39

110: fZÛV yjXlXISTX.- fjlâwx ÔXTSpOU rpOTTOV, XTtjXlXITTX.

MijôStxoç (Schol.) ; est vocabulum comico fictum, quocum
comparari possunt a^pstxipoi, xttxù^vxToi , xttoXJtxi apud
QeoTTOfiTTOv TOV uvyypxCpsx (Poil. III. 58.). Expectamus
formam x(pi]Mx(TT)jç, sed cf. , xvt)ÎMoç, Afüx-

iTTTToç similia.

xttxxkouvtoç vide ad voc. xtttrxxyx^o\';.
x7rX)iyioç „nimis simplex" legitur apud Eupolin in
fr. 222: „cv yxp Tro^yvzpxyficcv hrlv, àAA\'
Opponitur igitur ry TroXvzpxyfiuv. Suid. et lîekk.
Anecd. 425, 18 explicant: xTrXoîiq. Cf. xzXi^yis (-iSoc) se.
Z^\'OiTvx (vostis simplox) Aesch. Suppl. 843. Soph. fr.
843; xTT^yioi; igitur proprio erit „xTrXijylSi indutus"
vol alio modo cum oo voc. cohaorot.

x7ro(2xS!^u se. oïxxh „abeo" legitur apud Aristo-
phanem in fr. 475. Simplox passim invonitur;
pertinet igitur xtto^xSH^u ad praef. § 5. Composit.
hx(3xSi^cc Thuc. fi. 101. Luc. Dem. one. 1.
1) Cass. 79. 14. Ael, H. A. 10. 24. Trpo/SxSl^cc Plut.
Symp. 7. 6. 1. Ad idem genus pertinet verb, xttxü\'
Kxpl^u ap. Aristoph. in fr, 495: „xzxnKxpii^uv ùcTrepst
Tripxyfv zxiJi.xl\'\\ i. q. simplex mrxxpl^co ap Cratin. (fr.
27) et alios, scil. „i77rx!pi}\\ Vorbo xrrxffKxpU^o} otiam
usus est Menand 4. 288. Cf. etiam xiro-axxpl^a (pal-
pitans aniniam ofilo) Lucill. Gl (XI. 114), uxxpl^u (salio,
palpito) D. Sic. 1. 10, subst. a-x^/J/tr/^cV Ilesych. Eustath. ;
X vorbi xffKxpll^a ost mobile.

àzofooXifzxToç (scil. tûv ottXuv iylyvsro) logitur apud
solum Aristoph. in Pac. v. G78; schol.: „xi4x xx) rrxpx
TO x7ro(3x\\eTv tx o:r\\x, xx) :Txpx to ûtto/SoXijuxToç (suppo-
siticius) flvxi". Idem significant pl^pxcTrif ot xamSxTrc^X^q.
Una littora mutata ridiculi causa novam finxit poota

40 \'A7rcß07x0fixi.

vocem e voc. uTroßoXtßxTot:, quod est apud Herod.
1. 137 et sequiores. Vide praefat. § 9. Cf. etiam xtto-
ßoxsvg (oxxuv) Plat. Legg. 12. 944 b, xzoßox\\] (ottxuv)
Plat. Legg. 12. 943 o.

xTToßöa-KOfixt proprie = „depasco" legitur ap. Ar.
in Av. V. 1066: ^iv^pfffi t ècpm^èvx xxpTTOv xTroßoffKiTxi.
Dicitur autem xzoßosiwßxi nxpirov xßßpo^iuv ßexeuv v.
750, i. q. \'èphoi/.xi, xttxvô\'i^o^xi. Cf. Ran. 1299. Vesp.
462. V. d. S. B. „de parodia ap. Aristoph." annotat:
„Phrynichei loci parodia manifesta: quid mutarit Aris-
tophanes nescimus." Potest igitur hoc voc. ctiam a
Phrynicho tragico usurpatum fuisse. — Cf. praef §8.
Vcrbum simplex saepo occurrit, praotoroa sTrißüaKOßxi

= £7nV£ßo[ixt, XXTxßcffXOfiXl = XXTXvifiOßXI, ixß07X0ßXI

= XTTcß. ap. sequiores, hxßötrxtiv (item), Trxpxßoffxfiv
= 7rxpxTps!p£iv ap. Ephippum HI. 328 (1), 7r£piß07X£iv
et 7vpiß07X£iv ap. sequior.

xTTo^sIpu significans „vorberibus caedo" legitur Arist.
Vesp. 1286: „flö\', 0 t\' xTrshipóixviV, ûùxroe; iyixuv", ubi
Blaydes. mavult Sttót ihtpiß^v. Signif. „cutcm dctra-
here" apud Ilerod , Xonoph., Plutarch, (ubi invenitur
forma xTrohipu). Obscoona autem notiono legitur xTroiipa
in Lys. vv: 739. 740. 953. Cf. ^éptiv in locutionc xvv«
^ip£iv hlxpßswiv in Lys. v. 158, quod vorbum signifi-
cat „vorberibus cacdo" Ran. 619. — Cf. praefat. §2.

xxcùpix^co apud Aristophanem in Ach. v. 158: t/V
rüv \'OhßxvTuv rè zio; xzoT£Ûplxx£v\\ usurpatur sensu
obscoeno = „vorotrum donudaro", ubi ci7roT£Ùpxx£ codd.
A B R, xTTCTÎÛpxxfv Äv B corr. P A, — r/? C. Propria
notio est „fici folia secaro" (Schol. xm^pvUdi^a auxäc.
ôplx yxp TX (pù\\?,x TÎjç ffvxijç.), dorivatur igitur vorbum
a substantivo ûpïcv^ addita praepositionis notiono xttô,

\'AttoxxSSO^U.

ut sit: „frondes auferrc de fico". — Cf. ad voc. hxxv-
Ki^u. &p7ov nonnumquam dicitur „praeputium", cf Eccl.
707 ; ôptx^a = CpvXXoXoyiTv invenitur ap. Hesych.,
qui xttospix^siv explicat tö xcpxipstv (pùxxx c-uxij?\' xxtx-
XPWTixûg xx) TO \'oTiovv xCpxipsTv (similia Etym. m.). —
Cf. praef. § 2. a. 1.

xTTOxxôsv^a „xvt) tov àzoxoiTÙv" (Bekk. An. 428.
13) „töüwltt/ yvvxlxx XUpl^STÔXl xv^pèg xx) XCpljTXaôXl"
(Suid. et Zonar. 263) legitur apud Eupolin (fr. 399.).
Cf. deinde s. v. zpoxxôsv^u. — Vido praof. § 5. E co-
moedia sumpsit Philostr. ; cf. praef. § 12. Verbum
significat „obdormisco" ap. Themist. or. 1.

ccTToxxpTsôç adi. verbale „tondendus" logitur apud
Eupolin in fr. 400. Verbum xToxslpu (tondoo) saepius
invenitur. — Cf. praefat. §11/3.

xzôxivoç „fugam" significat apud Aristopb. in Eq.
v. .20 , „«AA\' eùpi TIV XTTCXIVOV XTTO tov hffTTÓTOv" (ubi
schol.: cpvyht âzoxûpiicriç), cum allusione ad verbum
inrxzoxtvsTvy quod vido. Verbum -zoxivkc (amovoo) est
apud Hom. II. 11. 036. Od. 22. 107. xzéxtvoq significat
„saltationis comicao gonus" apud Cratinum (fr. 120)
et Aristophanem (fr. 275) = fixxTpicßoi; apud sequiores,
socund. Athen. 14. 629. Cf. Poll. 4. 101: „ßxxrpixcßh;

xx) XTTÓKIVO; xx) xzÔ7mt; xx) lyh; xffsXyij e\'Stf Spx^ï-

aeuv (V Tij Tijç ê7(pûo; \\ Vido otiam Ccpliiso-

«lor. fr. 2.

xTToxvhßXTX „ramonta, frusta roi alicuius abrupta"
legitur apud Aristoph. in Pac. v. 790: „cipvpx^cv xtto-
üvkßXTx". Sic BSV, vzo-W. Verbum xTroxvl^fiv est apud
Sotadom comicum ITI 586 (I. 23) et Thoophr., sim-
plex xvhßXTX ap. Platon, philos. Blaydos. proponit
ccTToxviîafAXTx a. v. xttoxvû (abrado), nulla nocessitato

"hzoKpoùsa&xi.

ut videtur; cf. etiam ad voc. axxpiCpyja^ô? et (rnxXxôvp-
ßXTix. De formatione cf. ßußohoxeußx.

xTTûxpoùstTÔxt (pass.) „defringor" legitur modo
apud Aristophanem in Ach. v. 459 : xoTvhhmov ro x^lxog
x7roK6Kpoui/.év:)i. (Schol. : xmnsKhxafiévov). Alia signifi-
catione invenitur apud alios (cf. praefat. § 2 velut
„repellendi" apud Thuc. 4. 107; 2. 4. Xen. Hell. 5.
3. 22, etc. Polyb. 22. 11. Cf. TrspixpovsaÙxi ap. Phryn.
Bekk. p. 60. 25 : Tipixexpovfzivo; civôpuTrog — >5 ßsrxcpopx
XTTO tüv xyysiuv tüv vtto xpövou Trspixexpovßhuv. Quamquam
notio „frangendi" neque in aliis compositis vorbi x/scyw,
neque in verb, simpl. extare videtur, optime tamen
dictum est, verti enim potest sermono vernaculo „met
afgestooten rand".

xttoxlßx^u = j,7vvt0vu; xvxxup)î7slç^\' {smù. Schol.),
= xxbAu, uTTolpißw (Etym. m.). Dcrivatio in obscure
iacot: schol, dérivât a. V. Xißxg i. e. arxyuv, oùSlv
Txx\'JTspov iv TÛ TrÏTTTsiv. luvonitur voc. ap. Ar. Av.
1467: „0V vTipuyisTç ivTsuûsvi] ovx xTToXißx^sig"] et Eupol.
fr. 206. Speciem habet quod Bentley Nub. 1296: oùx
xttohû^tt (codd. xttohü^tig) vxvtov x-ko rijg oix/xç; con-
iecit oùx xTroMßx^tig, Apud Pherccr. (fr. 42) videtur
esse transitivum = xzoppJ^xi xx) x7ro(pôt!p(tv (Bekk.
Anecd. 431. 3), nisi forto verum est, quod proponit
Blaydos. „Adversaria in comicorum graocorum frag-
menta" Part. IL p. 20: oùx xTCoXtßx^ei; aùv rpiyûvoig
xx) xùpxig (vel potius rpiyâv^ xx) hùpci) pro xx)
Tpiyûvoug xx) ^lipxç.

xrroXtrxpylilu „colcri gradu so proriporo" logitur
apud solum Aristophanem Nub. 1253: ovxouvx vùaxg ti
ùxTTOv xTToXiTxpytslg XTTO TÎjg Sûpxç, acrius dictum quam
ccTTOTpixiiv- Etymologia verbi incerta est. Cf. praofat.

\'AttoAOT/^«. 43

§ 1 y. Simplex Knapytt^a „festinare, celcri gradu
proficisci" {twtôvuç SpxßsTu Schol.) legitur Ar. Pac.
562: fJS\' ottug Xnxpyiovßev ohxV sc tx Schol,

ad Nub. nominat etiam substantivum hiTxpyi<T(ióg =
(TxIpTijfiX.

xttoXottI^cc „desquamarb\'*\' legitur apud Aristopha-
nem in fr. 135: syu S\' xTroXoTri^siv ts xxt fV xiöpxxuv.
Cf. Bekk. Anecd. 25, 26 «ttoXottI^siv • hx tcïi 5 ttjv
tphyjv, cù hx tov s {xttoXs-\'i^siv). „Loquitur nescio quis
do piscibus apparandis" (Kock.). Cf. xxohsTTu Ar. Av.
673. Eur. Cycl. 237, seq., XottH^u in vet. loxic. Subst.
>\'ozlg Ar. Vesp. 790. Nie. Al. 467, XoTrirßx ap. sequior.
Cf. praofat. § 11

XTTÓviTTTpov „aqua quao docidit post ablutionem
manuum" legitur apud Aristophanem in Ach. v. 616:
xttóvi\'ittpov ixxiovtsg hzipx;. Cf. ttoSxvitttpov (aqua qua
pedes abluuntur) Ilom. Od. 19. 504. 343, Xoînptov Xv.
Eq. 1401. Luc. Lex. 4, xTrövißfix Plut. Suil. 36. Cf.
verb. xitovlzTsaùxi (abluoro) Hom. 11 425. r. 317. a.
189. Simplex vlzTpov Aesch. fr. 210. Eur. Ion. 1174.
^loloag. 14 (XII. 68.) et al. sequior. In voce xrrôvizTpov
terminatio -rpov non ut saopius instrumontum vol
locum significat, ubi aliquid fit, ut v. c in voc. tx-
pxKTpov: Pac. 654.

XTTOTTxTViTiov adi. verb, do „ventre oxonorando" ost
Jipud Aristoph. in Eccl. v. 326: c/twç ovv ijtw xtio-
^xT>}Tsov. Cf. praef. §11/3. Secundum Nauckium Eccl.
325-326 tragoediae ost ot xrroTrxTyjThv pro xxpTspi)Tiov
substituit Aristophanes. Cf. praofat. § 8.

xTOTThiiTdOßxi „aufugio", x7:o:psvysiv (schol.), „pcdi-
bus divaricatis": Aristoph. Ach. 217: i^é(pvysv oùV xv
i><xcppüg XV XTTSTThi^xTO. Cf. subst: rA/Ç ot îrA/y/i«, ad-

^ATTOTrcoaairi^Ofixi.

verb. et Ilomericum xxIjcoiaxi (simplex) Od.

Ç 318, de mularum incessu, i. e. (zêTxCpépsiv crxéxoç
TTxpx (TxéXoç (schol.). Cf. TrepnrXiaaoïixi apud Stratt. com.
fr. 63. Plutarch, et al. sequior. ^ix7rxh(ro(/.xi Archil,
fr. 60. xxTXxXbffu Ar. fr. 198, v. 3. àfiCpiTrxlaffu Poil.
2. 172. sKTTXtiTffu Hippocr.\' Verb. xzoTrXhaoï^xi pertinet
ad praefat. § 5.

ixzozpoffU7rl^opc.xi „faciom purgo, sordes faciei
abstergo" (H. Steph.) legitur apud Pherecratom in
fr. 9 : où^ xTTOzpixruzi^tffôe Kuxptoig ; = âzovlzTctrôxi xx)
(TfixtTÔxt TO zpoiruzov (Bekk. Anecd. 433. 18), rb xxôxi-
peiv TO zpo\'juzov (Poil. 2. 48). Simplex zpsiruzl^ofixi non
legitur. De compositione cf. sxxxvXl^a.

xzoTTu^xpii^cc incertao significationis vocabulum
legitur ap. Aristoph. in Eq. v. 697; videtur csso
„xxxsffôxi, saltaro" (Etym. m. p. 696. 1. Schol.), scili-
cet ptôôuvx (êpx^aiuç (lisç). Secundum V. L. L. idem
significat simplex zvixpl^av, quod Moinoko audaci con-
ioctura pro cv^xpl^eiv invoxit Pac. 344, ubi vcrum est
ffu(SxpiX^€tV.

xzo(T(iêvvufjt,i significans: nomcn alicuius

dclcrc" logitur apud Cratinum in fr. 196: „\'rzip(3oXcv
S\' xzo7(3éffxç iv toTç XÙXV0I7I ypx^pov", cum allusiono ad
luccrnas, quas llyporbolus vcndobat; orat cnim Xvx-
vozûXijg (Schol. Aristoph. Pac. 692). Sensu „oxtinguondi"
(tropico ot proprio) vorbum invenitur Soph. Plat.
Xcnoph. Thcocr. Plutarch., al. — Cf. praefat. § 2. «. 1.

xzoazo^sTv „dotero" {„Tob; ovvxxg tûv Sxxrû?Mv)",
schol.: xcpxvhxi^ legitur apud Aristoph. Av. v. 8.
Simplex azoicTv vido sub voco. Cf. praef. § 5. Logitur
hxazohïv Eccl. 939. xxrxazohTv Aesch. Sept. 791. Ar.
Thesm. 560.

\'\'AzoaTspjiTixôç.

xTTOffTspijTixóg „aptus ad fraudandum" legitur
apud Aristophanem in Nub. v. 728 et 747: „êz^ tókcu
yvuiaviv ùttodtep^tikvjv", oadom significatione xzoare-
pijtpic adiect. in Nub. V. 730: rlg av ^yjr sTrtßxKot
fÇ apvaxßuv yvûfiijv ùtotttipijtpilx ; cf. huiusmodi adiectiva
in \'ixiq Equit. v. 1378, et ap. Xen. in Mem. 3. 1.
6; 4 9. 11. Cf. x7ro<TT£piiTiîç Plat. Rep. 5. 344 b. Com.
anon. 4. 691. Verbum àvojTipeTv passim legitur apud
omnes. Do forma cf. ßxhiTTixög.

xTToaruKx^u apud Aristophanem in Eq. v. 259
metaphorico usurpatur de explorando ÙTreuôvvoug pos-
sitno illis pecunia extorquori necne; proprio enim est
„Tpvyxv, ficus legoro". Allusio subest ad voc. auxocpxv
Tflv, Apud Amipsiam (fr. 33) xttogsavxxvrxt oxpli-
catur „7{tpóy}]txi", sod ab Ilesycii. tx ctvkx xvoßißx^xs
ßpccöivTx. Simplex a-ukx^eiv est in Av. v. 1699. — Cf.
praofat. § 2. 1.

xttotijyxvl^a „o sartagino comedo, xzê toû r^yx-
fou ÇxyfTv" legitur apud Phorecratom in fr. 123 ot ap.
Phrynichum in fr. 57: 5\' xtrottjyxvl^eiv xvtu avfißo-
^ùv. Significat otiam „in sartagino frigo" ap. Machon.
Ath. 13. 582 0 = xTTSTxyijvii^a Sotad. 3. 585. Sim-
plex Tviyxvli^a (in sartagino frigo) est ap. Posidipp.
fragm. 4. 515. Cf. otiam ad voc. Txytjvlxg ot rxytjvoxvi-
\'^ciùvipxg. Comp. iziTvtyxvi^ci ost ap. Dioscorid.; alia
composita huius vorbi non oxtant. — Cf praofat. § 3

xzotvhouv apud Phorecratom in fr. 204 obscoonam
habot notionom „glandom donudandi" sec. Poll. 2.
176; uxxmo kx) rùxog rè xîSsTov, uiv rh yuptvoüv xùri
\'v\'z^ip\') xttotuhouv. Simplex tuXoûv significat „callosum
roddo" ap. Xon. do ro oqu. 6. 9. Thoocr. 16. 32, róxa
onim proprio ost „tubor callosus" (Xon. Mom. 1.2.54.

^ATTOÇpsTV.

Luc. Somn. 6), cf. tstvxu^svo\'j ottkov Priapi in Planu-
dis Anthol. 242. tztrotuxoüv igitur idem est quod xtto-
^paxslv ap. Aristoph. in Plut. v. 295. Ach. 161, 592.
Lys. 1136, Pac. 903: sTspoi 51 xehovTxi y xTTs^uhvm.évoi.
Cf. -^juKt^ „mentula" Av. 560. Lys. 143. 979, et^pu^ôç
„mentulatus" Plut. 267. Eq. 964. Av. 507: xsV.xy,
TTeSlov^e. nu^ij est membr. virile in Nub. 1019,
ceteris locis videtur esse coxa, cf. otiam Xen. Cyn. 5. 30.

à-TTocppelv i. q. „xcpiévxi" legitur apud Cratinum in
fr. 78, ubi Kockius „sx(ppt7v" inquit „et mCPpeTv etiam
apud alios scriptores inveniuntur"; ekcppsTv est ap. Eur.,
Aristoph , Demosth., Polyb., Alciphr., ènCppsTv ap.
Soph., Aristoph., Lucian., Aelian. Cf. iixCPpsTv Ar.
Av. 193. èiTBiffCppsIv Eur. El. 1033. Alc. 1059. Ilerc.
1267 et sequior. Simplex non oxtat.
»■xo^uXslv vide ad voc. xitoT\\)Uûv,
xTTpocrTOßog {^Icpoç) „in summa parte non acutus"
dicitur apud Magn. in fr. 7. Cf. Poil. 2. 101: Trpöaroßov

^100; to ivtoßußivov xx) TOßhv, ti ßx>.xxhv xx) XTOßOV

xTTpäiTTOßov. UpiaTOßoq cst ap. Eubul. 3. 254. Cf. otiam
vtößx (acies ferri) ap. Ilom. II. 15. 589. Soph. Ai.
651, verb. trTOßou ap. Piutarchum.

xpyixocpot „res viles, inutiles, 7rf/)/TA{>jjC4«T«", legitur
apud solum Aristoph. Vesp. 672: o-u rijg xpxkç xyx-
tt^g Tijg trijg Tovg xpyeXi(povg xtpnpxyuv^ ubi Schol.: tx
tepittx xx) xxp\\]7tx {àpyê?,o(poi yxp zij: ß^kut^g ot ttóhg,
oug tossûvxg xx^ovvt, xx) ojtoi xxpyil^tol). TiplTß^ßXTX

habet Plat. Ilipp. mai. 304 a. Cf. otiam voc. ùto-
xvkßXTX Pac. 790. axxptcp^oßög Ran. 1497. vßlhtußx
Ran. 819. axxhxqvpßxtix Nub. 630. Cf. praef. § 2 « 3.

xp\'^x „inquinamentum , ßohvußög\'\' logitur apud Phe-
recratem in fr. 53: tîjv »plxv xtt\' ißoü (XTÖyyitrov. Cf.

" Apit^vjKuTOç.

xplxkoç ab Erot. gl. Hipp explic. pînro;, (ioxvrptóc. Verb.
xpSx\\óu Hippocr., ab Eustath. 1716. 20 explic. ^moAww.
Vox cohaerere videtur cum verbo xpsu (AeschyL, Pind.,
Herod., Plat., Aristophan , sequior.). Cf. praef. § 3.

àpi^ythcoTOc „maxime aemulandus" legitur apud
solum Aristoph. in Eq. v. 1329: xpi^^Kuroi \'Aùxvxt.
Poeta imitatur Pindarum, et opicum genus dicendi,
cf. xpl^ijao: eadem signif. apud Hes. 0. 6, „clarus,
splendidus" ap. Hom. II. 13. 244 et Pind. 01. 2. 61.
Cf. praefat § 8. Praefixum xpi- etiam inest in yocc.
àpiyvûç, xplyvuTo:, xpihUno;, xpiSxKpvs;, xpiviKOûç, xpl-
, omnia apud scriptores non comicos, Simplox
legitur ap. Pind. 01. 7. 6. Aesch. Pers. 710.
Isocr. 6. 95. Ar. Nub. 462. Plat. Gorg. 473 c. etc.
Vocabulum xpi^^^uTo; portinot ad ea, quao orta sunt
e compositiono nominis cum voculis qualia sunt fO-,
\'JM\'-, ttxfi-, îraj -, xpi-, xvt- otc. Cf. aùtosi^, ttx^kxt-
\'^p\'ttoç, ^^fiicpuaûviûv, similia.

»picTTtiTixó; „qui prandoro solot" logitur apud
Eupolin in fr. 130, xvt) tov lôo; xpi7Txv (Bekk.
Anecd. 79. 22}. Do forma cf. (oxiicTiKÔç. Cf. praofat.
§ 1 y. xvxpitTTijToç autom ost „impransus, qui pran-
dium non sumpsit" apud Eupolin in fr. g8 : xvxphrttjto;

xovîfj/ (3e(3puKÛ; ot Aristophanem in fr. 454. Cf.
«vxpiffTo; (idom) ap. Xen. An. 1. 10. 19. otc. Theocr.
15. 147. Polyb. 3. 71. Vorb. ccvxpitTTxu ot subst. xv-
«/»/iTTjja;« et xvxpuHx citantur ox Ilippocr.

iipfioyîf apud Eupolin in fr. 11: „txùtijv fyù Î^^tSiv
ttxxxt tîjv xp^oy^v" dicitur h) tùv xpfiéfftuv, x; ttoi-
ovvtxi o\'i ficuffixo), iirtisxv xpi^ovlx; elç hJpxv âpficvlxv
(initiai, (pipt (velut) u Aupiuv eu \'tmûvix ^ h ivpvylxv
"ttreptjlt^okvhx (Bekk. Anecd. 15. 20). Socundum

48 \'AppsvÙTXç.

Poll. 4. 57 Eupolis apßoyhv dicebat t^v «p^cv/av ipsam ;
àpfioy)i est „iunctura" (ßepüv) ap. Polyb. 6. 18. 1. Luc.
Alex. 14 et al. sequior. Vide praefat. §2/3, «pßo^u
(de reb. music.) Mach. 4. 497. Plat. Eep. 1. 349 e.
Phaed. 85 e. Ar. Eq. 989, etc., âpfiovla Pind. 4. 45 al.
Voc. pertinet ad nomina deverbalia in actionem
verbi indicantia. Cf. xcctxxw Ar. Vesp. 575. Eccl. 631.

àppsvûxxç i. e. tx [ùv xäxx yûvviç uv sxuv Si ti
xv^poßopcpov, legitur apud Cratinum in fr. 389. Hesych. :
xppsvuttxhç\' xv^piyvvoi. xppevuzôç (fortis, virilis) legitur
ap. Arist. Gen. anim. 2. 5. Luc. Fugit. 27. Ael. N. A.
2. 11. (substantive Plat. Legg. 7, 802 e). Cf. xppsvû^
(idem) ap. Eustath., xppsvuxlx ■ (iunctum cum v.
àvlpelx) Plat. com. 192 a. Ad formationom cf. ßxÖvxo-
(idç. Cf. {iopßopuTTÖg Ar. Ran. 725, ubi v. Leeuwen do
coniectura vix neccssaria edidit (iopfzsvuzôç ^ cf. Hos.
(iipiiopoç- 0óßoç, ubi (poßepig collate Homerico (lipfispoç
requirit v. Herworden.

xpp^xtuç adv. „firmitor, stabiliter" modo legitur
apud Aristophanem in Lys. v. 182: „txvtx ^vvußojxßsv
ottuç xv xppvjxtuç exv- Of. praofat. § 10 ä. xppijxtoç adi.
apud Hom., tragg., Herod., sequiores usurpatur.

xpp^ffix „silontium, aiutryi\' legitur apud Nicophon-
tem in fr. 23. (Poll. 2. 128, qui habot otiam adi.
xppyißuv). Nomina deverbalia fominini generis in-/« tor-
minata saepius actionem significant. Ut Kockius fortasso
recto putat, comicus annominationo vocum xpp^irix ct
TTxppt^aix risum movcbat. — Cf. praofat. § 9. Compa-
randum xCpxalx, quod do co dicitur qui prao confusiono
verbum proforro non potest.

xpptjcpopt^v „mystcria gestaro" logitur ap. Aristoph.
in Lys. v. 642: ctttx (ih hvi ytyur sùôvç vippv^cpipow.

\'AppccTTiîfiav.

"Vocabulum est decompositum, formatum a v. xppyjcpôpoc,
cuius derivatie, praesertim quia extat forma secundaria
spp}j$ôpoç (ippi^cpoppsîv) (cf. Moeris: ipptj^pôpot xî tÎjv Spoirou
(pipouiTxi Tjî "E/Jo-}?), plus quam incerta est. Utramque
formam xppvicpôpo; et sppyjcpópo: esso sinceram docont
inscript. Atticae. Cf. Meisterhans^ p. 12, 4. — Cf.
praofat. § 3 S; àppijCpôpoi ost ap. TIesych. TIarpocr. Etym.
m., xppti(pûplx ap. Lys. 2J. 5. Paus. 1. 27. etc.; («)(%>;-
cpopsTv ost etiam in Inscr. Att. ap. Boeckb. Vol. L
p. 457 n. 413.

xppu7TviiJi.a>v „valotudinarius" legitur apud Eupolin
in fr. G3; idem est quod xppuTTcç ap. Xen. Oec. 4. 2
ot sequiores. Cf. verb. xppujrsTv Xen. Mem. 3. 11. 10
ot seq., subst. »ppuuTlx Isocr. 1. 35, âppûvTyjfAx Dom.
2G. 26; 2. 21.
àpTvtp vido ad voc. àopTilip.

àpTOTTOTTclv „pauom conficio" legitur apud Pliryni-
cbum in fr. 27. Cf. Bekk. Anecd. 447. 25: xprozózov
\'Attixo) kx) "luvtç rèv xprozoïov. tan rà xproTroTrtTv
h Movorpéza ^pvvlxou. (cod. xprózorov ot xproTorsh), Sic
otiam xpTorroTTtTv corroxit ^Moiuok. ap. Bekk. An. 22.
23 et Poil. 7. 21. Cf. ttózxvov (genus placentao) Ar.
Eccl. 843. Thesm. 285. Plat. Rep. 5. 455 c, TroTrxvfufix
ot ttottxvottoiôç apud sequiores. De forma vido voc. «yptc-
Trctóg. — Cf. praofat. §3 0. Formam malam xproKÓiro;
in codd. Ilorodoti (I. 51 ot IX. 82) in sua editiono
correxit Herwerdenus.

»pTOzûXtov „locus quo vonduntur panes" legitur
apud Aristoph. in Ran. v. 112, fragm. 1 ct 155:
«pTCTTÛXtov XiTTÛv, tv kx) xpi^xvuv èiÛMx. \'ApTûZù}XeTo> vitioso
ost apud Poil. 7. 21, ubi ot verb. xpTozuXeîv ot subst.
»ptotrûxt);. Cf. otiam xpróiruxic Anacr. GG. 4. Ar. Ran.

50 xprcjTpOipfïv.

858, (nomen est comoediae Hermippi fr. 8—13), Arch-
ipp. com. fr. 31 ; \\%hoTtùhm est ap. Plut, Symp. 4.
4. 2, ap. sequior. Ad formam cf. QsafioCpópiov,

AscoKÔpiov, (TT par/l\'y tov, alia, quae unice probanda sunt,

àpTo<TTpo(p£Ïv „panem verto" legitur apud Aristo-
phanem in fr, 748, Ad formam cf. -/tvrnrpocpeh Eur.
Phoen. 76 et seq. clxscoaTpo^sîv Aesch. Pers. 753,
similia. De formatione cf. àypioTrcisç. — Vide praofat.
§ 3 Ç. Conferendum esse Lys. 839 aov Ipyov roÛTov
cTTTxv Kx) arpé^eiv, ubi pessime rpsTreiv rescripserit
Blaydesius, me admonet Herwerdenus.

xpùaTixoç „ealix" legitur apud Ar. Vesp. 855:
lyù yxp Tovah tovç xpuffTi\'xcvç et ap. Phrynich.

fr. 40: xuA/x\' xpÛG-rtxcv. Praeterea voc. invenitur C. I.
vol. 2. p. 173 n. 2139. 19; pertinet ad praefat. §3 0.
xpxxio[ieXi<n\'èuvo0puvix^p»Tx adiectivum ad (li-
relatum legitur apud solum Aristophanem in Vesp.
V. 220. — Cf. praofat. § 1 x. Compositum est ex
xpx^Toç, <i?pôviXDç, ipXTÔç, „sïov xpx»ix ßshvi

t[>puvlxou èpxTx xx) jjSiÄ, xxôxTrep (/.ékt \'::spdxovTX rè Tîj:
Zilùvoç ov\'oßx\'\' (Schol.). Cf. Ar. Av. 750: tvâiv ûtnrsps)
(iéMTTx <[>pmxoç Xßßpoalccv ßehiwv xTreßocxero xxpzov às)
cpépuv y?.vxs7xv â€žSidonios saepius memoraverat

Phrynichus in Phoonissarum tragoedia" (Dindf.).
xpwßXTx vide s. v. axopihov.

xaxKx^ivioç idem significat quod xIIxXxttutûç^ quod
vide, legitur autem apud Aristoph. in Kan. v. 204:
XXTX z\'ùç iuv^ffOßxi xffx\\x^lvioç ûv Ht i^xvveivy est „non-
Salaminius", et quia Salaminii erant nautae egrogii,
„inauetus maria", xptéroxoç ûxKxtrai^ç (Schol.). Compo-
situm est ex X privativo cum nomine proprio, cui
aimile exemplum extaro non videtur. De ro cf. etiam

"Affxn. 51
Eccl. 38: Ô yxp xvvip, "LxXxfilvtoç yxp iariv----ytXxuvk

l* èv TQÏ^ (TTpÜßXtriV.

«o-jtjj „exercitatio, i. q. «o-x^îa-zç" legitur apud Platonera
in fr. 234. Forma secundaria videtur vocis «<xk)j7ig,
quae invenitur ap. Plat. Prot. 323 d. Thuc. 5. G7.
Xen. Mem. 1. 2. 24. Etiam xjxtjßx logitur hoc sensu,
seil. ap. Xen. Cyr. 7. 5. 79. De forma cf. xp(ioy^.
Comparari potest /3A«a-r>j = ßxxvTmix et subinde =
ßXxvTviaiq.

ùffxl^iov „sacculus" legitur apud Aristoph. in Eccl.
V. 30G : iv xa-y-i^lu (pipuv xprov xuov. Est dominutivum
voc. xffxSc. Vide praefat. § 7. Deminut. xaxlov inve-
nitur ap. Cratct. com. fr. 8, v. 1. Diog. L 5. IG, vox
primaria xaxèq ap. Hom. Ilorod. Plat. Aristoph. An-
tiphan. Plutarch.

xtkoôôxxkoç: „significatur pora, in qua vinum ct
cibaria recondobant" (Moinck.), legitur apud Aristo-
phanem in fr. 174, Archippum in fr. 4, Dioclcm in
fr. 3. (Cf. otiam Alexid. 84, 4.). Idom vidotur esse
«a-xoTT^px apud Aristophanem in fr. 577 (cf. otiam
Diphil. 4. 401.). Vido etiam voc. àaxo-ttutlvyj (lagona
corio inducta) Antiphan. 3. 82. Do compositione cf.
ßhhkoXxpvy^. Vido praof. §3 0.

xvxoxi^px vido ad voc. xtrxoUxxxoq.

«trxußx a schol. Hau. 364 oxplicatur: hpnxnév ti
w èv tkTç rpdîpifft xp^vtxi, xx9\' ô vi xwîdj ßxXXerxu Schol.
Ach. 97 : l^xg i avvixuv rîjf xàzviv xpè; tû axxXfiû.
Poil. I. 88: rb xpb; xùt(o tû axxxpi^ iipfix. Non con-
sontiunt etiam viri docti: Blaydos: „lorum ost, quo
romus circumligatur, no loco suo movoatur (r/iöTWTjj/))".
Stophanus: „pollis munions romos qua parte scalmo
incumbunt". Sonsu proprio legitur Aristoph. Hau. 304 :

\'A/CjWIXT/ÖI/.

kx) >jvx kx) ttittxv \'^ixtrêfjt.trccv £ig \'etri^xupov,
tropice usurpatur Ach. 97 : xakwfi\' exu? zsp) tov o<p-
ôxXfiôv. Alias signifie, apud alios habet. De forma cf.

^(jfAXTiov „cantiuncula" legitur apud Platonem in
fr. 235. Deminutivum est vocab. ^trfix, quod apud
Plat. in/eodem fragmente invenitur, et vulgari usu
tritum est. — Cf. praef. § 7. Eodem loco comicus usus
est vocabulo idem est quod aa-,««. De forma-

tione cf. x}uvtx<y(4,óc.

^7lJt.XTQKXlJl.\'7TT-/iÇ est „is qui XXfiTTUl TIVX KXl/.7rW

cf. Nub. 970, quas kxiattx; Cicero dicit „flexiones
modorum" (Legg. 2. 39). Cf. Pherocratis „è^xpfioviou;
KXfiTTxc TTOiàv\' (145). Est igitur is „qui musicam et
carmina nimio flexionum usu iixcpâdpei". — Cf. praefat.
§ 1 y. Legitur apud Aristoph. Nub. v. 333: kvkxIuv

T£ X^P"^ àffp(,XT0KXpi.7rTXÇ, xv%pxq (JLBTeupoCphxKXZ, C£ axp-

KxviJi.o7tnv:y.x(ntT)i( Ran. 966, luvcKXfiTTTtig Timoth. Anthol.
fr. 11 Borgk. De compositiono cf. xypioTTOiég.
^(Tfjiéç vido ad voc. ^fixriov.

xaviixTro^K^ç „qui clypeum abicit", i. q. pl\\fjxa7riç,
cf. xno^okifjlxîo; tüv ûttxuv (Pac. 678), legitur Aristoph.
Vesp. V. 592: 5 fiiyx; ohoq KoXxKÛvupto; xjmixTro^X^ç.
Vocabulum est comice fictum. Cf. x^xiï; (a stirpo /S?.)^),
^piiôv)^; {6vi}), Ktpxvvozhv)^ (jrA>}x), ^f*il3pû; {(3pu), iTrné^
[tik] aliaquo plurima. De forma cf. ad voc. iypiotroióg.

legitur Ar. Nub. 353. Pac. 1186. Plat. Legg.
12. 944 b. Plut. Pelop. 2, pï^xt tîjv xtttI^x ap. Lys.
X. 19, xzo^£^x)ikivxt tMv xitttI^x ibid. 12. Acschin. 1. 29.
xtTTTXxyx^o? „fTTrKxyx^uv xfioipoc, qui nulla accopit

„placenta carens", à A//SâvwTôç
„cui tus accensum non est" leguntur apud Platonem

"\'Ao-îroySflç. 53

comicum in fr. 113. Cf. praefat. § 1 y. Eustath. 1345,
30 : àaTsioiç UXÔltuv xtrirXayxvo: sqq. Dc forma cf. ùyi[jt.-
<?)/:,-. "AaTT^ayxvo; ap. Soph. Ai. 467 est „timidus",
àniphog, htxô? (Schol.). Plato autem vocabulum denuo
finxisso vidctur ad analogiam voc. xjryâxcvvToç et àX/-
(SxvuTog, nec cogitasse de voce Sophoclea.

xcrttcusûç i. e. „ó (i^ trzou^xpxl^yi-^ legitur apud
Eupolin in fr. 234 : xstov^sç 5\' xv\\^p cTrovSxpxl^sv xxxluv.
ZTTovSxpxlSiji autem (Ar. Ach. 595. Eupol. 234. Liban,
ep. 394 Greg. Naz. Eustath. p. 199. 34) est è jzou-
Sx^uv Trep) txç àpxxç xx) vmvlapxiotç (Phryn. lîekk.
p. 63. 18). Cf. x7t:ov^x<jtoç (rrep) tîjv xpx^v) ap. D. liai.
5. 72, (ra-ou5>| (ambitus) Plut. Lucull. 27. — Cf. ad
voc. xyéficptoç.

xauTsîov „est locus ubi hixuriosi ct prodigi opu-
lantur et comissantur, aut etiam libidines oxorcent"
(H. Steph.), legitur apud Stratt. in fr. 51 : W f^ii xùtû
irxs^îj ysvi}TiTxi e\'iç xtruTiîov TpxTrhûxi. Cf verbum «erw-
Ttùop^xt Arist. Polit. 5. 12. Ael. V. II. 4. 23, subst.
àauTlx Plat. Rep. 8. 560 e. Arist. Eth. Nie. 4. 1, adi.
otffurùç Soph. Ai. 189. Dem. 45. 76. Arist. Eth. N. 4,1.
Nomina noutrius goneris in -nov et -m oxonntia vulgo
significant locum, ubi aliquid est, vel fit. Cf. Xo<pfTov^
locus quo Borvatur crista, ôpvlôtiov, locus, quo morantur
aves (Ar. Ach. 1109. Nub. 751, al).

ÙTpffitl adverbium est „intrépide, tranquille"; in
locutiono «Tpêfnl logitur apud Ar. in Nub. v. 261
(= fiévt i^ffvxlxç Schol.); ÙTpiiix: occurrit Nub.
73. Av. 1200. 1572. {xTpéixx Ran. 339. Av. 1244.
Thesm. 230) et ap. multos alios scriptoros. — Cf.
praefat. § 11 a.

XTTO(/.XI apud Ilcrmippum in fr. 2: „xtto Tîjç Tpx-

54 Ay «y.

tts^ijg tovtovl tov ot^fiOVa ccttstS\' STTlVoS)" ab H. Steph.
explicatur „telam exordior"; videtur idem esse quod
Six^sffSai „licia telae adnectere" (Schneider.) Bekk.
Anecd. 461. 26. Hesych.; cf. Poll. 7. 32: o-tjjo-«« tov
ffTViiiOvx jJ TX cT^fióvix, xx) TT poCpo p sTffô XI \' OUT CO yxp
heyov ol \'Att/xo) to vüv sixçsjôxi (cf. Nicophont fr.
5). TTpocpopshêxi autem a Schol. Ar. Av. 4 explicatur:

XsysTXi TO TTxpxCpipsiv TOV STVIIAOVX Tolc; Stx^o[zivoi; , „tex en-
tes, ut subtemen cum staminé connectant, fila ultro
citroque ducere et reducere solent" (Kuster.). — Cf.
praefat. § 3 ö.

xu xu de latratu eanis legitur apud Aristophanem
in Vesp. 903. Sic cod. B. Dind. etc. xu au C. S. V.
xü xü R. Conferri potest /3«y /3xù com. anon. 4. 652,
undo verbum /3xu^u = ùXxxtù, latro Aosch. Pers. 13.
Agam. 449. Ar. Thesm. 173. 895. Cratin. 2. 17.
Theocr. 6. 10. Plut, an soni p. 787 c. Similiter (3yj (3ij
ovium est vox (vide s. v.). Praeterea vido praof. § 6.

xùôxsdfftopioç II. Stephanus interpretatur: „qui est
ore contumaci et temorario". Logitur apud Aristopha-
nem in Ran. v. 837 : xvûpuzov xù&xSicToiAOv, Ixovt x%ix-
hmv xxpxTh àùûpuTov sTiiix, Do compositiono cf (^xûù-
Koticç. Cf. adi. aùôxSi^q ap. Plat. Isocr. Xen. Polyb.
D. Ilal. {xùùxSix Aesch Soph. al.). Ad formam :
ôpxrûffTOfioç Aeseh. Sopt. 694. xùupovTOiio; Soph. Phil.
188, xhxóffTOfio; Aosch. Prom 664. êXiuóipóffTOfio; Aosch.
Suppl. 926. (tspt,vó<tt0fi0g Aosch. Prom. 955. i^ujto/ioi
Aesch. Prom. 805. Eur. Suppl 1205. Ar. Av. 244,
ot multa alia.

xuTixfixypix „ipsum oxpressum simulacrum, ox-
prossa imago" legitur apud Aristoph. in Thesm. v. 514 :
?iiuv <701 yiyovtv xÙTÎxfixyfix aov. Vorbum èxiixTTu invoni-

AÙTO^d^.

tur ap. Plat. Rep. 3. 396 d, medium Alciphr. 3.64,
partic. èxfisiixyiiévo? Gratin, fr 255. Subst. fVayfzoï/=
ap. Plat. Theaet. 194 c. Dc compositione cf.
Àpi^ijXuToç. Sic aÙTéxizxyfix formatum est a simpl.

quod apud sequior. et Poil. 9. 131 sorva-

tum est.

xi/Tolx^, proprio „mordicus", apud Aristophanem
in Lys. v. 687 iungitur cum vorbo ipyli^ofixi, ut sit
„adeo iratus esse ut labia mordeas", in Pac. v. 607
adioctive usurpatur = „ipylxo: (Schol.), iracundus":
„tx; cpóffeig ùtiôùv xx) tov xùto^x^ tpÔttov". Sim-

plex SSx^ est apud Ilomorum, (x. 381. X 17, etc.)
Euripidom (Phoen. 1432), Aristophanem (Vosp 164.
943.), alios. — Do compositione cf. xpi^^XuToç. — Vido
praef. § 1.

x\'ÙTTvui; adverbium adicctivi xvxvoi; (insomnis) logi-
tur apud Sannyrionom comicum in fragmontis comi-
corum 0 codico Sabbaïtico Iliorosolymitano oxcorptis
apud Blaydesinm „Adversaria in comicorum graocorum
fragmenta" part. TL p. 344 sqq. Adicctivum xùrrvo;
est ap, Ilom. Acsch Eur. Soph. Plat, alios. Cf prao-
fat § 10 « ot subst. xùzvlx Plat, Legg. 7. 807 o, al.

xÙTO<rxf^U i. 0. „ùri^yjfix tI xzXû; fipyxfffiévsv^*
legitur apud Ilormippum in fr. 18. Sic onim ap.
Poil. 7. 89 logit lîcickor; cod. Poll. A habot xùrorxi-
^i?. AvTOvxihoq — xzkSt; tipyxaixhoq logitur np. Dion,
liai. 1. 40; 3. 67 (/S«Atà;, tsIxv), (jxs^Ix — navigium
xttXü; (Ipyxfffiévov llom. Eurip. Xonoph. (s. do ponte
tali modo facto Aosch. Pors 69. lier. 4. 88. — Cf.
praof. §3 0.

xÙTÔTXTOi „ipsissumus" (Plaut. Trin. 4. 2. 144)
ost superlativus comice fictus apud Aristophanem in

56 aùz\'î^\'

Plut. v. 83: iiceTvoç cvtuç el (tu; vxi. èxem; aùro; ; xùtô-
txtoç,. Cf. [40vo(payiatxtûç Vesp. 923. ôtttôtxtoç Cratin.
fr. 143, compar. TrpoTepxhepog Eq. 1165. xÙTcrepo; Epi-
charm. fr. 2. 7rpo(3xtepoç et otÔTepog Soph. fr. 96, similia.
Schol, recto annotat: hteov Ss on ro ijih ylovùrxrog
(Plut. 182. Eq. 351. Lycurg orat. 88. 89. Theocr.
15. 137) svpijrxi iv roïg xoyoïrowtç, ro sf xùrérxrog ov.
rov yeXolou sf ovrco zijrxiKrxt. — Cf. praefat. § 1 y.