A.W.5y*hoff. Leider\\-

RIJKSUNIVERSITEIT UTRECHT

Alexander Ver Huell.

LEIDKN. A. W. SIJTHOFF.

TIJDSPIEGEL-PHANTASIEËN.

STERVEN MET ZONDER GODSDIENST.

EEN WOLF ONDER DE SCHAPEN.

NIEUWE HUNNEN BIJ EEN OUD HUNNEBED.

En sliep die Hun daar nu onder, Papa?"
Ja, kind en hij is nog niet opgestaan.""

ARISTOCRATIE EN DEMOCRATIE IN DE KUNST.

TIJDSPIEGELREALITEITEN.

Neen! geen overjas! Chic!" ,, Hoe voelt u u nu?\'

Is da .... t men huis ....?".....Of is da .... t niet

men huis ....?"......Ja, da\'s men huis!"

Nieuwe laarzen Een taart

waarop wordt gewacht.

Een van je Notabelsten van je stad.

Dezelfde op een reisje in Gelderland.

Meneeren! ik ken maar één Vaderland,
dat is de stad, waar IK in woon."

Mijn program? Ziehier mijn program!
Ontzag voor de regeerende machten. Eer-
biediging van den volkswil. Vrijheid van
den individu, gepaard met gehoorzaam-
heid aan de wet. Tolerantie van alle ge-
zindheden, zoowel als van alle bedienaren
derzelve. Krachtige versterking van leger,
vloot en vestingen, doch niet zonder in-
achtneming der grenzenloosste zuinigheid.
Dienstplichtigheid, algemeen, maar vrij-
willig. Uitbreiding en bescherming van
den handel in eiken tak van industrie.
Zoodanige hervorming van het belasting-
stelsel, dat het een ieder aangenamer
worde, productiever ofschoon minder
drukkend. Behartiging der zelfstandige
belangen der Koloniën van het dierbaar
Moederland. Scholen alom, doch waar en
zoodanig als men dezulke verlangt. Aan-
kweeking der kunsten door de meest
gulle toegeeflijkheid ter volkomene vrij-
heid harer uitoefening. En vóór en boven
alles, Mijneheeren! vermeerdering van den
rijkdom des Lands door bevordering van
dien des particuliers. Ziedaar, Mijneheeren!
mijn program!"

Eindelooze toejuichingen. Wordt met meer dan algemeene
stemmen gekozen.

(Een uur later.)
Waarde Grootvader!
Met veel genoegen vat ik de
pen op, om mij eenige oogen-
blikken met U te onderhouden,
Waarde Grootvader!

Waarde Grootvader!

Met veel genoegen vat ik
de pen op, om mij eenige
oogenblikken met U te onder-
houden ....."

Effect van het politiek begin en niet-oeconomiek einde
der brieven van zonen-studenten.

Voor de schilders, de grootsche composities, de breede lijnen en draperieën, het tooveren
met licht en bruin. Voor de teekenaars, de losse grepen uit het dagelijksche leven, de bedelaars
van Callot, de kinderen van Charlet, de lions van Gavarni, de vroolijke heeren van Troost.

Dezen zomer bezocht ik Londen en schetste aldaar, wanneer ik van mijn omdolingen op
mijn kamer terug was gekeerd, wat mij het meest getroffen had. Eenige dier schetsen kunnen
mogelijk voor mijn landgenooten, öf als herinnering aan hun verblijf in de wereldstad, öf als
typen van het hedendaagsche Engeland, van eenige waarde wezen. Men zal er een paar droevige
tafereelen uit het lagere volksleven onder vinden, die een sterken indruk op mij maakten, te sterker
door het contrast met de uiterlijke Engelsche piëteit. Bewijst dit niet, dat het geweten zelve van
het volk te verlichten, zijn gevoel van eigenwaarde en zijn verstand te ontwikkelen, de ware wijze
is om het zijn gebreken uit eigen beweging te doen afschaffen, evenals wij zelven deze vrijwillig
afschaffen ?

Is het daarom niet de plicht der hoogere standen, niets na te laten wat strekken kan om
de beschaving des volks te bevorderen? Dat de mindere klasse in ons land er vatbaar voor is
en zin heeft voor edeler genoegens dan de stoffelijke, bewees het nog onlangs te Arnhem gegeven
Volksconcert, waar 1800 menschen bijeen waren en de orde geen oogenblik verstoord werd.
Nogmaals maak ik hier van de gelegenheid, die zich als onder mijn pen schuift, gebruik, om aan
de Hoofdstad met nadruk in bedenking te geven, indien zij (de grootsche werken der Doorgraving
eenmaal geregeld zijnde) een Pynakotheek wil daarstellen en niet tot de oorspronkelijke stichting
eener zelfstandige Volkszaal besluit, althans de kunst der kenners, der liefhebbers, de Terburgs,
Metzu\'s, Poelenburgs enz. af te zonderen van die, welke het zoo nuttig zoude zijn dagelijks voor
het Volk toegankelijk te stellen. De schilderstukken, portretten en derzelver bijschriften moeten
zijn nationaal gevoel opwekken, leeren en, bij het beschouwen der groote mannen, die uit zijn
midden opstonden, voorbeelden stellen ter navolging. Geen minutieuze of luimige meesterstukjes
mogen het indrukwekkende van het geheel verzwakken. En laat u niet influenceeren door den
vijand van den Vader des Vaderlands.

Vergeef mij deze uitweiding ten gunste eener zaak, waarvan velen met mij de overtuiging
deelen, dat zij niet terstond, maar met klimmende kracht, van heilzamen invloed kan zijn op
Volk en Kunst.

Spoedig, wij hopen het, zal de vooruitgang aan de zichtbare ellende in Londen, althans
aan de zoo akelige dronkenschap der vrouwen, een einde maken, en men dan nauwelijks kunnen
gelooven, dat tooneelen als die, welke ik op helderen dag in Drury-lane, \'s nachts in Holborn, en
op zoovele andere plaatsen met verbazing gadesloeg, nog in 1862 plaats grepen.

De scène in Holborn vooral, zal ik nimmer vergeten den kletsenden vuistslag tegen het
voorhoofd der zwakke vrouw, het spreeuwen-gekrijsch der havelooze kinderen, de spokerige
gestalten, die er omheen doolden, het in Engeland zoo karakteristiek stilzwijgen van al dier
dronken wezens.

Tijdens de eerste Tentoonstelling bracht ik van Greenwich-park herinneringen mede der
reinste poëzie. Nu werd daar op drie plaatsten in de open lucht gepreekt: heel veel over de hel.
Als er geen zwavel in komt, houden ze er niet van, Sir!" zeide een Engelschman tot mij, dien
ik vroeg wie en wat die predikers waren. Het is een genootschap, Sir. We hebben genoot-
schappen voor alles. Morgen richten ze misschien een genootschap op tot bekeering der Hollan-
ders." Het was op de oude Invaliden, dat de preek den sterksten indruk maakte. Toen de
prediker uitriep: You think, there is no heil?" schudden zij met de brave, verweerde koppen,
alsof zij zeggen wilden: Neen, dat weten wij wel beter!"

En wat die zelfde Engelschman mij verhaalde omtrent de verregaande verdorvenheid in en
om Londen, en van de mysteres van Lincoln\'s-Inn-fields, zoude bijna doen gelooven aan een hel.

Zooveel groots, zooveel schoons, krachtigs en edels daarnaast zooveel ellendigen en
ellendelingen!

Het is de afschuw van deze hel, welke aan de pen van Victor-Hugo zijn edelste pagina\'s
heeft ontlokt, die hij samenvat in de woorden: L\'unique péril social, c\'est 1\'ombre!"

Kort nadat Mr. Train zijn beroemde, luid toegejuichte, wel wat puriteinsche speech tegen
de Derby-races had gehouden, en aan Lord Brougham, met scherpe woorden, zijn zwakheid in
het beteugelen dier aanleiding, voor alle standen, tot spel en dronkenschap verweet, zag ik bij
de Ascot-races honderd-duizenden verwedden binnen de Tribunes, en daar buiten, van allerlei
sukkels, honderden afwinnen door allerlei vlugvingers en hun compères.

De Pit-entrance zal hij, die nimmer plaats nam in den bak der groote schouwburgen,
overdreven noemen. De eerste maal echter, dat ik met twee mijner kennissen de Robert ging
hooren, was het gedrang zoo geweldig, dat wij, zonder den grond te raken, eenige treden
opgedragen werden, twee dames flauw vielen, heeren hun horloges kwijtraakten en mijn lorgnon
tegen mijn borst tot gruis vermorzeld werd.

De groep der arme kleinen, die met een teringachtige piano langs de huizen muziek
maakten, wilde ik wel dat ge gezien hadt ik wilde, dat ge hun lief en frisch gezang hadt gehoord.

Wat ik gevoelde tegenover de Uithangbord-menschen, schreef ik neer in eenige artikels
voor de Arnhemsche Courant van Juli, waarin ik tevens aan mijn bewondering lucht gaf, over
het vele leerrijke, belangrijke en schoone, dat Londen zijn bezoekers aanbood.

Hetgeen de schrijfpen zoekt, verwerpt echter vaak de teekenpen en omgekeerd.

Ik besloot die artikels, evenals ik nu deze platen doe eindigen, met een schets van Wight,
het eiland van Londen.

Wight parel van Engeland hoe gelukkig was ik eenige dagen, in plaats der dampen
van het Nieuw-Babyion, uw reine atmosfeer te mogen inademen!

Het is reeds jaren geleden, dat een mijner vrienden, op de ivoren toetsen phantaseerende,
mij zijne herinneringen van dat heerlijk oord poogde mede te deelen.

Het rhythmisch gebruis der golven tegen den steilen, hoogen rotswand, het zuchten van
den avondwind in de diepe rotskloven, zijn gefluister door heesters en grashalmen den kreet
van den angstigen zeevogel.

Hij had die harmonieën, alleen voor den dichter verstaanbaar, in zijn hart opgevangen en
medegevoerd naar de Hollandsche Koopstad.

Ik heb ze herkend, en aan hem gedacht, en aan het goede Vaderland, het dierbare, kleine
land, dat sluimerde, daar verre, achter den grauwen horizont."

Arnhem, November 1862. Mr. A. VerHuell.

KORTRIJK. CALAIS. WIGHT.

PREEK IN HET PARK (Greenwich).

-*-^rN-,v^^\'v --.\'\'-; .\'^ëP^t

Uitwendig deed het Alhambra-palace denken aan Granada, de Abencerragen, en de Cuarto
de los Leones" inwendig verdreven de rondwarende lions en lionnes, de veelsoortige genietingen
en vertooningen terstond die Moorsche illusiën. Dans, zang, komedie; wonderlijkheden, als een
tamboer, drie jaar oud, geaccompagneerd door op zilveren hoorns blazende broeders; allerhande
wijnen en spiritualiën; stout and ales"; de beroemde Alhambra-punch; American drinks, prepared
by an American, engaged expressly for this Bar; chops and steaks etc." Maar de greatest
attraction" gaven twee gymnasten. The wondrous Julien", de mededinger van Léotard, alléén
voor dit Paleis geëngageerd, introducing some daring feats hitherto unattempted." Dien avond
deed hij, door een ongenoegzamen zwaai van het Trapeze, een misgreep maar kwam toch als
een groote, gladde, rozeroode kat, met een coup sec" op zijn pooten terecht. Een volmaakt
geëvenredigd kereltje, de Faun van Praxiteles. Eenige bewonderaarsters misten dan ook niet één
zijner performances", ja, reisden hem zelfs na, gelijk ik hoorde vertellen. Het toppunt der verruk-
king was echter the glorious, triumphant, and continued success of Mdlle Nathalie, la Reine des
gymnastes. Her feats are marvels of muscular power. The charm which renders this performance
exceptional, is the simple and serious grace of the gymnast"; en deze reclame was niet overdreven.
Nooit zag ik van mannen toeren gelijk dit veertienjarig meisje er vertoonde. Alléén met de handen
palmde zij zich op tot aan de kroonlijst van het zeer hooge plafond en stak zich dan horizontaal
boven het aangenaam beangstigd publiek uit. Een paar maanden later is zij van daar in de zaal
gevallen, aan stukjes gebroken.

UITHANGBORDEN-MENSCHEN.

;" - ^1M»<ffBWS.i||»i)<ijt\'tiii *c.

ASCOT-RACES. (Kaartspel.)

^^r=g^_H^ji>-^i;_l

^iï/ÏV..." «M»*»

ARME, KLEINE MUZIKANTEN.

........Beloof in Gend een dubbele fooi, indien de Vigilante mij tijdig aan \'t station voor Kortrijk brengt. Het

paard loopt harder dan \'t kan, opgefrischt door een stortbui. Kortrijk. Beleefd, Vlaamsch Vrouwtje. Recommandeert
mij den Lion-d\'Or. Wandel \'s morgens naar de Gendsche poort, en het slagveld van den Sporenslag. Drink een glas bier
in de Au-Phénix, tegenover een estaminet a-1\'Éperon-d\'or, dicht bij het park van Groeninge, waar een scherpschutters-
sociëteit is. [I. a. Park van Groeninge. b. Estaminet a-1\'Éperon-d\'or. c. Kapel.] Ga achter het logement een pad op, tot aan de rivier
de Leie. [II. Het slagveld gezien van de Leie.] Hier had Renesse de Vlamingen, dicht opeengedrongen, in slagorde gesteld;
rechts de muren der stad; [IV. Overblijfsel, waarschijnlijk reeds weggebroken, van den stadsmuur.] vóór hen de drassige weiden
door de Groeninger en Mosscherbeken. [III. Het slagveld gezien van de beek de Mosschere naar d. de plek aan de Leie, waar ik II. teekende.]
omkronkeld, waarachter het overmachtig leger van Artois ten aanval gereedstond. Door dezen was de sluwe raad om die mannen
te voet, daar te laten staan tot den volgenden morgen, hooghartig verworpen. Toch strekten kwade voorteekenen hem ter
waarschuwing. Zijn buitengewoon groot, zwart paard Morel, dat zijn Heer meermalen gedragen had in swaren stride",
struikelde, voor hem geleid, driemaal. Toen de onafzienbare scharen ijzeren ridders en ijzeren rossen dreigend naderden,
namen al de mannen, in dit plechtig oogenblik nederbuigende, van den vaderlandschen grond een weinig aarde, hetwelk
zij op hun lippen brachten." In hun voorste rij stonden de Heeren Gwijde van Vlaanderen en Willem van Gulik, van hun
schoone strijdhengsten afgestegen, om met hun broeders te overwinnen ofte sterven. De bloem der Kerstenhede" moest
echter dien dag vernietigd worden door dat arm volc te voet". De goedendags verbraken helmen en harnassen; allen, die
vriend en schild" niet konden uitspreken, of gouden sporen droegen, werden gedood. Artois zelf drong op zijn reuzen-
paard tot de banier van Vlaanderen door. Een baan scheurde hij er af. Doch de gepinde staven sloegen hem tegen den
grond. De laatste zorg van den ridder was voor zijn Moor, zijn trouw strijdros Dat gij \'t niet ne quets, no slaet!
Heroïsch! Ook de vrijwillige dood zijner edellieden:

Die quamen weder, en lieten sich slaen; >

Nadien dat Artoys doet es bleven,
So en willen si niet langer leven!"
Dit meldt de Spiegel-Historiaal van den Tijdgenoot Lodewijk van Velthem, A. D. MCCCXVI.

........Teeken, links van den weg naar de stad, de kleine, op het oude slagveld geplaatste, Kapel van

Groeninge. [V.] In \'t voorportaal van het Stadhuis zie ik het standbeeld van Breydel, den deken der Beenhouwers. Hier-
nevens een schets er van, naar een los krabbeltje. [VI.] Dit werk van de Vreesse is krachtig van uitdrukking en los van
houding. De historische Breydel was echter beter gewapend dan deze geboetseerde volksman. Op het Museum, de beroemde
schilderij van de Keijser, en een oude schildering van den Sporenslag. Breng een bezoek aan Conscience, Rue-Notre-
Dame, van de markt komende, rechts. In aanteekeningen van een reisje met Kneppelhout door België in 1844, vind ik de
volgende omtrent den schrijver van De Leemt\' van Vlaanderen, destijds in Antwerpen woonachtig. \'s Avonds naar den
Borgenhout, buiten de wallen, waar de heer Conscience woont. Breed van schouders, niet groot; heldere oogen; lichtbruin
haar, plat, lang; lichtbruine knevel; groot hoofd, vooral van het vóór- naar het achterhoofd bijzonder ontwikkeld. [VII.]
Zegt hoe alle Vlaamsche schrijvers samenwerken om het Fransch te verdringen; hoe zij op hooger en lager standen invloed
trachten uit te oefenen. Spreekt lang en met vuur met mij, en schenkt mij zijn laatsten geïllustreerden roman Siska van
Roosemael, waarin hij een opdracht schrijft, tot aandenken. Nu, achttien jaar later, vind ik hem weinig veranderd,
uiterlijk zijn breed gelaat \'meer geplooid maar innerlijk, veel; minder enthusiastisch. Mist natuur bij Kortrijk; gaat
daarom dikwijls naar het zeestrand. Heeft gaarne zon op zijn wandelingen; steeds behoefte aan werkzaamheid; ook aan
eenzaamheid. Wil niet slechts géén menschen zien, maar zelfs niet hooren. De indrukken van buiten moeten innerlijk om-
gewerkt worden. Weidt uit over zijn tegenwoordig verblijf, en over de schilders in \'t algemeen. Zeer werkzaam, is hij
gebrouilleerd geraakt met zijn vrienden. Het is een tijd van algemeene twijfeling. Hij zoude anders schrijven, maar acht
het beter zóó te schrijven. Deelt mij nog het een en ander mede omtrent den Sporenslag; de muren van Kortrijk lagen
tot tegen de Notre-Dame; de kasteelen van Mosschere zijn thans hoeven. Terwijl er een onweer opkomt, neem ik afscheid
in de sombere benedenkamer, hoog van verdieping, met donker behangsel en donkere meubels, als de geschilderde binnen-
huizen van voor 200 jaar. Aan den wand hangt zijn portret, levensgroot, ter halver lijve, met een rist ridderorden, tegen-
over dat zijner echtgenoote. Het onweder woedt vreeselijk. De au vent van het Grand-Café, waarin ik de wijk neem,
waait aan flarden de lucht in.

iiiii u»r » »» *>

Toen mijn vader mij, voor \'t eerst, uit The sentimental Journey het hoofdstuk The Snuffbox voorlas, welde er een
traan in zijn eerlijke zeemansoogen op, en moest hij zelf met een snuif te nemen, gelijk zijn gewoonte was, zijn aan-
doening verbergen. Hij verhaalde mij, dat hoornen snuifdoozen a la Sterne" nog in de mode waren tijdens zijn verblijf
als krijgsgevangene te Londen. En nu zoude ik, toevallig juist een eeuw nadat Sterne er zijn intrek nam, in het hotel
Dessein logeeren. Helaas! niet veel meer dan de naam was overgebleven. Het huis, voor hoogen prijs gekocht, is geheel
verbouwd. Alléén in het zeer groote Salon meen ik nog de langwerpig-vierkante CourU Yard te herkennen. Men geleidt
mij naar de Sternekamer. Zijn groot portret naar Reynolds hangt er, en de bekende gravure Yorick and the Crisette naar
het meesterstuk van Newton, [als wiens afbeeldsel W Burger, in het prachtwerk van C. Blanc, dat van den wiskunstenaar
geplaatst heeft]. Geef een fooi van teleurstelling. Waggelende, fletsche passagiers komen van Dover. Mer exécrable!
Trempés jusqu\'aux os!" Dit is een misselijk teeken. Gevoel maldemerachtige ahnungen" voor den volgenden dag. Ga
onmiddellijk op de Dover boot een plaats bespreken. Een Engelsche en een Fransche kapitein. Den Engelschen vind ik,
geheel alleen in de kajuit, bij een kaars, op de viool zittende te spelen. Kies de plaats het dichtst aan het middenschip.
Ontbijt met een geestigen Franschman. Beweert dat Frankrijk elke 8 a 10 jaar een revolutie noodig heeft; dat het altijd
een IC0,0O0 man buitenslands moet hebben; gelooft aan géén oorlog met Engeland, omdat het geheele noordelijke Frankrijk van
den handel op Engeland bestaan moet; dan eerder met Duitschland. - Schrijf naar huis. Wandel de stad door en naar de Pier
der veelbewogen zee, polufloisboio thalasses". O mer d\'Homère, tu ne peux me plaire!" vandaag. De golven steigeren en
schuimbekken, superber maar een wilden, vurigen hengst te zien of \'r op te zitten, is iets anders. Neem nog verscheiden
schetsen. Wil ook de Hogarth-poort teekenen, waarvan hij schrijft: I was prompted to make a sketch of it; which being
observed, 1 was taken into custody." De little touch of spleen", die hem bijbleef over deze gevangenneming, inspireerde
hem de sarcastische schilderij en prent Calais-gate. O the Roast Beef of O/d Eng/and, waarop in een hoek, zijn eigen
portret, which has been generally thought a correct likeness". Er zijn twee poorten dicht bij elkaar. Teeken ze beide.
[VIII en IX.] VIII zal wel Hogarth\'s Zeepoort wezen. Te één uur, op de boot. Holle, of eer hollende zee; kribbig, kroes-
koppig. Acht het raadzaam op mijn gereserveerde plaats te gaan liggen. Beneden, stampvol. Tracht niet op te merken de
aanstekelijke ultrarealistische uitdrukkingen hier en daar. Een dikke, oude Griek ligt met zijn voeten tegen de mijne. Krijgt
het zeer benauwd. Maakt mij zenuwachtig door zijn getrappel onder tegen mijn laarzen. Begint boaoo" te conjugeeren.
Zijn vrouw troost hem. Bekomt haar slecht. Loeien een duo. Een heer naast mij, die met de grootste attentie een courant
had zitten lezen, roept om een spoelkom. Die van den Griek valt om. Dit doet ook mij bezwijken. Alles brult, wordt
uitgeperst, leeggewrongen, schier \'t binnenste-buiten gekeerd. Chorus vomitorum. Enfer réaliste."

Bij mijn terugreize ben ik, na wel deze sentimenteele noodwendigheid overwogen te hebben, midden op het dek
gaan staan en onophoudelijk blijven staren naar de lucht boven het roer. Probatum est!"

Mr. CHARLES DICKENS LAST READING.

It has been found necessary to add ONE FIN AL EXTRA NIGHT, St. James\'s Hall, Regentstreet, Picca-
dilly. On Friday evening, June 27, Mr. CHARLES DICKENS will read his Nicholas Nickleby at Mr. Squeers\'s
school Boots at the Holly tree inn Mrs. Gamp.\'\' The time occupied by this FINAL READING will be about
two hours. Places for the Reading: Sofa stalls, Four shillings. Body of Hall and Balcony, two shillings. Area
and Galleries, one shilling. Tickets to be had at Mess Chapman and Hali\'s Publishers, 193, Piccadilly; and
at Austin\'s Ticket Office, St. James Hall, Piccadilly. Doors open at seven, commence at Eight o\' clock.
Thomas Headland, Secretary." Met welk een vreugde las ik deze annonce! Terstond ging ik in Regentstreet een
ticket nemen, l^ste rang en liet mij Vrijdagsavonds tijdig naar de St. James Hall rijden. Groote, in verhouding, lage
zaal, van boven met gas doelmatig verlicht; gelijkfloers, links en rechts banken, in \'t midden de couloir; een rondgaande
galerij met zitplaatsen. Goed bezet; vele Dames. Neem een hoekplaats, een bank of acht verwijderd van den lessenaar
met het plankje voor het glas water, en een hooger voor den arm. DICKENS. Geestige, ondeugend-goedhartige gelaats-
uitdrukking. Allerbeminnelijkste glimlach. Knevel en kinbaard. Gelijkt op sommige Shakespeare-portretten Het voorhoofd
gerimpeld. Zwarte rok, met vrij grooten bouquet van witte en roode bloemen in \'t knoopsgat. Omgeslagen halsboord, en
geborduurd overhemd. Aan den lessenaar staande groet hij een bekende in de zaal, en iemand op de gaanderij rechts.
Legt een boekje open voor zich neer en blijft eenige minuten, op beide armen leunende, voor zich staren totdat het
volkomen stil is in de zaal. Veel beweeglijkheid in gebaren en stembuiging, ook van gelaatstrekken. Onze Cremer had

geheel zijn manier van voordracht. Het tekstboekje [Londen, Bradbury and Evans, II, Bouveriestreet, 1858. One shilling]
had ik gekocht, maar hij hield zich niet altijd aan den gedrukten inhoud. Dankbaar den edelen, lieven Dickens, den
koning van den beschrijvenden humor, gehoord te hebben, zag ik met aandoening hem de zaal verlaten, den vriend
mijner jeugd, die mij kon doen lachen om den gevierden Pecksniff, en weenen om het éénig kind van een Dombey.
Waarom schilderde hij ons niet het lot, exceptioneel en daarom veelal niet begrepen, des eenzaam zelfstandigen in
lateren leeftijd?

Vertrek met den South-western railway" van Londen. Een allerliefst ladytje op den trein, ziende dat ik vreemde-
ling ben, vraagt aan elk station of er ook change" is voor mij. Basingstoke: schilderachtig vervallen kerkje met
Gothischen toren, omringd van dennen, het kerkhof voorgrond. Verrassend gezicht op Southampton: uitgestrekte water-
vlakte, bezaaid met schepen. Brockenhurst. Change!" Bedank mijn onbekende beschermengel. Vliegen van elkaar af:
for ever." Ach, Stgrne! zelfs het woord sentimentality" is ons te lang. Wij kunnen er maar vijf letters van gebruiken!
Lymington, te vier uren. Overal in het groen cottages, met club-yachts en kotters er voor. Stoom, tusschen modderige
rietbanken door, op het bootje naar Yarmouth. Een oud heer maakt een praatje. Zegt admiraal te zijn. Spreekt over den
tijd van Napoleon I. Had mijn oudoom Carel, Hendrik en diens officieren gekend. Noemt verscheiden namen. Wij redeneeren
over Nelson en Collingwood. Dat alles is voorbij; nu zal het de kracht zijn van iron and s/eam." Naderen Wight, het
Europeesche Madeira. Levensgevaar. Begeleid door den grijzen gentleman, groet ik hem, keer mij om, en stap de
plank op om aan wal te gaan. Een zware stem hoor ik uit de verte roepen: Walk not on, sir!" maar te laat; zie de
plank op het punt van af te glijden van den steilen rotswand nog één seconde en wij gaan in zee zet mijn voet vast,
waag den sprong, en sta aan wal; te gelijk hoor ik de klets van de plank, die gelukkig alléén in de golven slaat, en een
matroos, die den tros houdt, zeggen a clever fellow!" terwijl ik hem toevoeg just time!" Tegenover het George-hotel,
waar ik een oogenblik later wat gebruik, lees ik Postoffice", en schrijf het pas overkomen avontuur aan een Gelderschen
vriend. Wandel langs gezellige huisjes in de schaduw van zware eiken, over heuvels met vergezichten op de zee en
Engeland, tusschen weelderige korenvelden naar Freshwatergate. Onderweg noemt een kind mij de namen van al de
bewoners der buurt; krijgt eenige pence om aan moeder te geven. Plumbley\'s-hotel. Voorbij den zeshonderd voet hoogen
krijtmuur naar de Arched-rock, een triumfboog der golven aan de zee; bezoek den top van Afton-Dow. Verheven stille
avondstond. Zet mij neer, en schrijf de volgende regels in mijn schetsboek:

La m*r, la mer immense est la devant mes yeux, D\'ou mon regard s\'étend jusques a ï\'horison,

Comme uil miroir d\'acier réfléchissant les cieux , Des pres, des bois, les champs quejaunit la moisson.....

Que Ie soleil couchant embrase et illumine; Mais Wight dêja s\'endort, la (leur de PAngleterre,

Derrière moi, au pied de la longue colline, Dans 1\'imposant repos de la Nature entière.

In het hotel-salon, eenige soupeerende vroolijke heeren. Roepen mij Morland voor den geest, den Engelschen Jan
Steen, dikwijls hier te gast. Meen mijn admiraal te herkennen maar hij zit met den rug naar de deur. Laat mij vroeg
mijn zeer nette bed-chamber wijzen, om vroeg op te zijn voor de tournee naar de Needies.

Ontbijt met het uitzicht, door het breede, open raam, op den schitterend witten, smaragd gezoomden rotswand,
waartegen de frissche golven schuimen, en waarvoor de zee is deze dezelfde zwartgroene zee vanCalais! zich uitstrekt
tot aan de kimmen. Eenzame wandeltocht. [I. De vlag is die van een lager gelegen fortje.l Geheel nieuwe indrukken. Van
deze hoogten gezien, gelijkt de zee volkomen op een onmetelijk zilver geschubd veld. Door den afstand wordt de beweging
der golven bijna onmerkbaar; haar geruisch is als het suizen van den wind door \'t koren. De lange schaduwen der talrijke
zeevogels glijden over den zonnigen krijtmuur. Spichtig, kort gras; paarse bloempjes; roode distels. The Needies.
Vreemde weg er heen; alsof men zóó in zee moet loopen. Het nauwelijks zichtbaar voetpad gaat, een pistoolschot van
den rotswand, tegen de hoogte op, waar ik niet overheen kan zien, en die zich ook met langzame glooiing rechts verheft.
Hier gekomen, en even stilstaande, valt het mij in langs den boord der steilte te gaan, links, in plaats van het pad te
volgen. Ik doe dit, en schets de Needies [II], die scherp gepunt uit het glinsterend watervlak verrijzen, als de vinnen van
een reusachtigen Leviathan. Ga verder, en zie, aan den hoek gekomen en rechts wendende, op het voetpad, dat ik had
moeten volgen, een shabby heer geposteerd, in bruine jas, met gedeukten hoed, een Iersch knuppeltje in de hand; te gelijk
ziet hij mij; komt naar mij toe; ik stap door, doch steek de hand in den zak, waarin ik mijn trouwen potloodsnijder
sedert 1841 draag. Hierop blijft hij staan; en ik kom weder op den open weg. Zonder gevaar was dit laatste gedeelte
der wandeling niet. Het steentje, dat de voet aanraakt, rolt en verdwijnt in den afgrond. [III. De Xeedles uit zee gezien; schetsje
naar een groote plaat in The Graphie.] Behalve dien enkelen highwayman" had ik géén mensch ontmoet of bespeurd; alleen het zeil
van een jacht, verre westelijk in zee. Kies nachtverblijf in het George-hotel te Yarmouth. Maak \'s avonds nog een
wandeling door een boschrijke streek. Bestel een open rijtuig voor den volgenden dag naar het historisch-romantische
Carisbrook-castle en de romeinsche villa.......

Bijzonder heusch was de bejegening en bediening op de stoomboot bij mijn terugkeer naar Lymington ook bij
mijn aankomst. Onder de vele passagiers trok een meisje mijn aandacht, om haar regelmatig, fijn kopje en lang, goudgeel
haar, waarvan de glans werd verhoogd door de scharlakenroode mantille. Drie zichtbaarheden toch heb ik altijd in mijn
leven boven alles bewonderd: een schoone vrouw, een mooi paard en de ondergaande zon.

TOELICHTING DER EERSTE PLAAT.

Hoe genoeglijk was voor volwassenen zoowel als voor kinderen de ouder-
wetsche kermis met haar tal van parallelle kramenstraten, die zooveel gaven te
bekijken en te begeeren. Hoogstens zes of zeven jaar oud, werd ik op de Haagsche
kermis, achterblijver, teruggevonden met tranen op de wangen voor de plaat van
Vigneron, den soldaat, die gefusilleerd wordt en zijn losgebroken hond van zich af houdt.
Te Leiden kreeg ik deze en het pendant Lc convoi dn pauvrc, door Léon Gozlan
met zooveel gevoel besproken, als een souvenir van die eerste kunstenaarstranen, ten
geschenke. In mijn studententijd worden zij door een ieder bewonderd, en thans nog
versieren zij mijn werkkamer. De woelige kermisjool, aanstekelijke dolheid, niet
ongelijk aan die der convulsionnaires van vorige eeuwen, beschouwde ik eerst later
met belangstelling, maar van een anderen aard. De spu/icn ontspannen en vermaken
de nacht en het overmatig drankgebruik brachten, en inzonderheid op een kermis,
kort voor de cholera uitbrak, een dertig jaar geleden, het bloed aan \'t gisten, en
langen tijd dreunde mij de naklank van het, door duizenden verhitte kelen, wegsleepend
uitgegilde Bacchantenrefrein dier dagen, het onzinnig Pas jij maar op je katje
van de hi! ha!! ho!!!" in de ooren. Nevensgaande plaat drong zich toen op aan mijn
teekenstift en verscheen met de overige in den Volksalmanak van 1858.

HEBBEN EN NIET GEVEN. I GEVEN EN NIET HEBBEN.

NIET TE KUNNEN SLAPEN.

NIET TE KUNNEN WERKEN.

KUNNEN EN NIET WILLEN. | WILLEN EN NIET KUNNEN.

WILLEN, KUNNEN EN MOGEN.

Ommes niet gelaaie, meneer?!"
Met scherrrp, juffvrouw!"

NOG EEN OP HET IJS".

Jongeheeren, die gaarne een jongejuffrouw zouden doen vallen.

JONGE LEEUWEN (LIONS SOTS).

Baal gisteren geamuseerd?... Aauw!"
Jae gewonnen geécarteerd ... Aauw!""

OUD- EN JONG-HOLLAND.

Toen ik deze plaat teekende, begon, tegenover krachtige nationaliteitsbevestiging
van andere landen, een bedroevende cosmopolitische strekking ten onzent veld te
winnen, werd bij inspanning van den geest lichaamsoefening verwaarloosd, en de
oud-Nederlandsche fierheid bedreigd. Gelukkig ontwikkelde zich een gezonder zin, en
de troepjes gymnasten, cricketters en wielrijders, die ik nu en dan te zien krijg, de
overwinningen bij het schijfschieten, schaatsenrijden en roeien echt Nederlandsche
sport die ik met trots op teeken, beloven, dat een flink, opkomend geslacht zich
scharen zal om onze beroemde driekleur. Het is de edele taak der Moeders haar
zoons daartoe aan te sporen, der schrijvers de jeugd er toe op te wekken, der
mooie meisjes de jongelui er toe aan te moedigen.

Te Rotterdam werd een Verloting gehouden voor de Inrichting tot
wering der bedelarijen van kinderen door het venten van lucifers.
Op vriendelijke aanvraag om een plaat, teekende ik nevensstaande voorstelling met
de pen op steen en liet er een beperkt aantal exemplaren tot prijzen van drukken.
De meesten hielden die lithographie voor een ets, en zelfs de kundige C. Kramm heeft
haar als zoodanig in zijn werk beschreven, onder de benaming van: Een Winter-
tafereel.

De honderdtwaalfjarige Thomas
Peters werd 1857 door mij naar het
leven geteekend en gelithographeerd; de
opbrengst van het folio-portret was hem
ten onderstand bestemd, en edelmoedig
droegen de families, met wie ik bekend
was, daartoe bij. Men zegt, dat een uit-
geleefde ooftboom, rijkelijk met mest
bestreken, nog ééns weelderig bloeit en
dan sterft. De laatste maal, dat ik den
grijsaard bezocht, vond ik hem omringd
van hulpvaardige vriendinnen en was hij
blijkbaar opgefleurd niet lang daarna
evenwel, dood. De overblijvende gelden,
180, kregen de Gereformeerde en
Roomsche armen.

Bijgaand afbeeldsel van Herman
Veenbrink uit Oosterbeek, oud-garde
van Koning Louis, verscheen 1864 ineen
Cahier van twintig folio-platen, Uit het
Verleden, door mij met de pen op steen
ge teekend, niet in den handel gebracht,
doch aan vrienden en bekenden toege-
zonden. Kort voor zijn dood had de oude
man mij gezegd: Meneer, ik zou oe zoo
graag \'n gedachtenis laten; ik heb niks
as \'n mooi stokske; da wou \'k aan meneer
geven. Mag ik?"

DE WACHTER AAN ONZE GRENZEN.

De Cholera is hier redster; zij doet de vijandelijke legers
afdeinzen van de bedreigde grenzen. Een invasie toch is vreese-
lijker dan een voorbijgaande epidemie: deze doodt eenige
individuen; gene treft geheel het Volk in \'t hart.

In het maandschrift Nederland, jaargang 1856, beschreef
ik de aardige, degelijke, goed-Hollandsche Gaarkeuken De
Zeven Kerken van Rome. Later is dit stukje overgedrukt
in mijn tweeden bundel Schetsen met de pen, 1861. Vooraan
heb ik mijn allereerste ets geplaatst: De oude HeerGraffner.
Dertig jaren later, heb ik een kransje zijner vreedzame bezoekers,
uit de herinnering, om hem heen gelithographeerd.

Het oorverdoovend geklepper van honderden hamers, afgewisseld door doodsche stilte, waarin slechts het getjilp van
musschen zich hooren liet, en des nachts de kreet der uilen ziedaar mijn vroegste herinneringen. Dan de komst des
Konings op de werf; de zeshonderd bijltjes geschaard op een afstand; de voorrijder, de vier paarden, en de calèche,
waarin de breedgeschouderde Willem I voor de hoezees van het werkvolk den steek afneemt; de hellebaardiers, die Z.M.
naar de koningssloep begeleiden, waarvan de twintig roeiers in het traditioneel pak der bootslui van de Ruyter gekleed
waren. Later, het sluipen, des avonds, in de geraamten der oorlogsschepen, tusschen wier ribben, gelijk aan die van monster-
achtige walvisschen, de wind beangstigend huilde en zuchtte. Het klimmen in scheepsmasten, of tot aan het dek der maga-
zijnen, en het met dien zelfden hijschtoestel als huizen hoogen schommel, van een stapel kisten pijlsnel heen en weder
vliegen. Ons visschen en spelen op de vlotten; de val van een brandpraam en verdwijning in het diepe water van een
mijner kameraadjes, dien ik echter het geluk had, mij plat op den buik nederwerpende, toen hij boven kwam, in zijn
kraag te pakken en te houden tot mijn vriendje C. de boot haalde, waarin wij den geredde moedernaakt uitkleedden om
zijn kleeren te drogen. Vele jaren daarna voegde een medereiziger in de diligence mij toe: Weet u wel, dat u mij
\'t leven heeft gered!" Met voldoening beschouwde ik den welgedanen man. Mijn roeitochtjes op de Maas, voor \'t laatst
met den schilder van Beest, door mijn vader ontdekt en aan zijn vriend den minister Rijk gerecommandeerd, die hem een
atelier op de werf deed inruimen. Meermalen bezochten Keizers, Koningen, Koninginnen, Prinsen en Prinsessen de werf, bij het
van-stapel-loopen van schepen of om zich aan boord van een jacht of stoomboot te begeven. Hoe hartelijk lachte bij zulk
een gelegenheid de elegante, rijzige Prins Alexander om een schetsboek met jachtscènes, dat bij ons op de tafel lag. Zijn
broeder, de onvergetelijke Prins Hendrik, behield altijd een zekere terughoudendheid. Aan den ridderlijken Willem II werd
ik voorgesteld, en nooit zag ik beleefder vormen gepaard met krijgshaftig-vorstelijker houding. Prins Jerome en zijn zoon,
deze sprekend gelijkende op de portretten van den consul Bonaparte, kwamen ook eens het Rijks-etablissement in oogen-
schouw nemen. De jongste broeder van Napoleon I, in een lange, bruine jas gekleed, had, gelijk mijn vader zeide, vol-
komen den veerkrachtigen, militairen stap des Keizers. Zijn gelaat toonde een zeer vriendelijke en geestige uitdrukking.

Toch gevoelde ik te Rotterdam altijd heimwee naar mijn geboorteland, en teerde ik geheel het jaar op \'t uitzicht
van ons Geldersch reisje, het verblijf gedurende eenige weken in het huis te Doesborgh, waarvan ik hierbij een afbeelding
voeg, welke Van Kesteren in Io\'C.8 naar mijn teekening uit 1841 graveerde en door mij aan de familie gezonden werd met
nevensstaand vers. De tuin, die wel een klein buiten mocht heeten, en het ruime woonhuis zijn thans in drie perceelen
gedeeld. Aan de gebeurtenissen uit het jaar ISi 3 ontleent het eenige belangrijkheid. Mr. E. A. Ver Huell was op dringend
verzoek van geheel de burgerij het stuk met de lange reeks handteekeningen bezit ik nog als burgemeester aangebleven
en de Luitenant-Kolonel der Genie W. De Vaynes van Brakell fungeerde als plaatscommandant der grensvesting. De eerste
voorkwam door verstandige maatregelen de weerwraak der Franschen; de tweede bedwong door zijn moedige tusschen-
komst de vijandelijke baldadigheid. In de tuinkamer, die men op nevensgaande plaat ziet, werden door de Pruisische
bevelhebbers de plannen beraamd ter inneming der stad Arnhem. Een paar dagen te voren zat mijn moeder voor die deur
te lezen, toen nu en dan een gekletter tegen de dakpannen haar waarschuwde, dat de kogels van de overzijde des IJssels
tot daar reikten.

Volgens overlevering liggen twaalf zilveren apostelen-beelden, weleer gedurende den oorlog begraven, noordelijk in
of bij dezen tuin.

\'k Vergeet al wat ik heb geleden,
En \'s levens wisselvalligheden
De sombre schaduw van het heden

Wijkt voor de scheem\'ring van \'t weleer.

Een wereld van herinneringen
Komt steeds, in bonte mengelingen,
Voor \'t oog van mijnen geest zich dringen
Zie ik dien tuin, die woning weer.

Ik denk opnieuw aan de zoovelen,
Die daar in mijne kinderspelen
Met blijde vriendschap mochten deelen
Beelden der zorgelooze jeugd.

En allen, die me dierbaar waren,
Zie *k weer gelijk in vroeger jaren
Maar ach! der tijdzee wreede baren
Verbrokkelden allengs die vreugd.

Slechts een plant blijft steeds groen
In \'t wis\'lend woud van \'t leven -

Vergun mij ook aan U

Een bloem dier plant te geven

VOLGORDE DER PLATEN VAN DEN BUNDEL:

17. Pro. Stat. Program.

18. De twee brieven of kleinzoon en

19. Penneschets ? en !

20. JNaar \'t Leven. Londen In 1862.
ai. In het park te Greenwich.

23. Uithangborden-menschen.

26. Ascot-races. (Kaartspel.)

28. Arme, kleine muzikanten.

29. Een achterbuurt.

30. Kortrijk en de Sporenslag.

31. Cionscience. Calais.

2. 1 y dspiegelphant asi eën.

5. Oterven met zonder Godsdienst.

6. De oude dienstmeid.

7. Een wolf onder de schapen.

8. Nieuwe Hunnen bij een oud

9. Aristocratie en democratie in de

10. Eigendom en Genot.

12. 1 jj dspieg-elrealiteiten.

16. In functie. In vacantie.

34- Wit en Zwart.

36. Hebben en Geven.

37. Moeten slapen en Niet kunnen

38. Moeten werken en Niet kunnen

39. Kunnen en niet willen. Willen en

40. \\Villen, kunnen en mogen.
4\'- Verspreide Platen.

42. ümmes niet gelaaie?!"
43- Op glad ijs.
44. Jonge leeuwen.

46. Lucifers-kinderen.

47. Herman Veenbrink. Thomas

48. De Bewaakster onzer Grenzen.

49. De zeven kerken van Rome.

50. Den Turk helpen.

Alexander Ver Huell.

EEN AANGEZICHTSPIJN-PHANTASIE.

ÉÉN MINUUT, DIE EEN MOEDERHART NOOIT VERGEET.

WIE MIJ, OUDE VRIENDEN OPTAFELDANSENDE,

Wel, Bull\'tje, ben jij daar? waar kom jij vandaan?"
,, Honden-planeet.""

En wat doe je daar?"
Eten.""

En je levensdoel is \'r?"
Zoo lang mogelijk te eten.""

Je ideaal?"
Een biefstuk.""

En je geloof?"
Stofwisseling." "

Maar, Buil blijf hier wordt mensch van de ig^e eeuw dignus es
intrare in nostro docto corpore!"

Ik wou, dat Belzebub dien ouwen-heer annexeerde! hij verliest zijn dochter
niet één minuut uit het oog."
Of\'r geld.""

LE BEAU VAN DER VAN.

IBI SUNT QUI ANTE NOS IN MUNDO FUERE.

EEN BILJARTPARTIJ (Baldrama.)

A pistolet, doorschieten.

1> C<\' v^.\' C*fe

DE KUNSTENAAR EN ZIJN IDEAAL.

HET KRUIS DER HOOGSTE VERDIENSTE EN DER
WEDERKEERIGE LIEFDE.

En hoe staat het met de schrijverij?"
Ja, oom! wat zal ik u zeggen u weet zoo goed
als ik, hoe men de Hollandsche dichters behandelt. Lange jaren
heb ik in werkzaamheid doorgebracht, zonder mijn gezondheid
te sparen of geldelijk voordeel te beoogen, getracht mijn stijl te
volmaken, mijn kennis te verrijken ik heb in al mijn ge-
dichten zooveel mogelijk vermeden, personen of gezindheden
te kwetsen waar ik kon, goede en moreele gedachten
gezaaid.....

En miskenning ingeoogst. Hoor eens, mijn jongen !
de bijen verzamelen uit bloemen den geurigen honig ten nutte
van den mensch doch zoo deze de bij wondt of deert, dan

gebruikt zij haar angel....."

Maar de bijen, die voor de andere strijden, offeren
zich op.

Daarvoor zijn het bijen en geen wespen !"

Schimmel? connais pas maar daar heb je Xavier
de Montépin, Ie Marquis de Foudras, la Comtesse Dash, enfin!
de élite van de moderne littérateurs."

WEELDE, GENOT EN EER.

WERKZAAMHEID, ONTBERING EN MISKENNING.

Maar schaam je je wel niet \'n beetje, als je zóó staat
naast mannen als Schimmel, Opzoomer, Israëls ....?"
Daar sta ik nooit naast.""
Ah, neen daarvoor staan $ veel te hoog, bas-rond!"

Maar één? waarvoor verdiend, meneer?"
Bali, meneer!""

Voor een bal ik de mijne voor wel honderd baals,
zonder nog te spreken van alle diners, soupers, soirée\'s en
thé\'s maar u ziet ik heb er dan ook eenige meer als u."

Heb je dan zoo \'t land op ons?"
Persoonlijk, waarachtig niet, men goeie man. Maar,
gebruikt jelui je invloed om ware verdienste te doen erkennen ?
of is \'t altijd voor je zelven en voor zoontjes, broertjes, neefjes
en vriendjes, dat.....""

Ja, wat dat betreft, mon cbèr, heb je gelijk, volkomen
gelijk!"

En denk je nu goed te doen met die Krijtkrabbels ?"
Goed? mogelijk: indien zij, die het kunnen, de
aandacht van een Vorst, wien men den schoonen bijnaam gaf
van den Rechtvaardige, willen vestigen op de edele denkers,
die zoo gaarne met hoofd en hart, met pen en penseel, de eer
van het Vaderland zouden handhaven, en tijd en krachten wijden
aan zijn roem!""

En u zelven ?"
,, Oh, wij teekenpennen moeten een koperen hart hebben
hoe zouden we anders onze veerkracht behouden?!""

Gij, militairen, wordt bevorderd in rang, draagt er de
uiterlijke teekenen, geniet er de steeds opklimmende bezoldiging
en eindelijk het pensioen van: gij, ambtenaren, ook.
Behoeft uw stand dus wel een bijzondere belooning, een ridder-
teeken, tenzij voor eenige buitengewoon uitmuntende handeling?
Maar de dichter, schrijver, kunstenaar verkondigers van wat
schoon is en groot, ijveraars voor het edele en goede beneem
hem het uitzicht op eenige onderscheiding, op een weinig Eer
wat blijft er in ons land dan over om hem moed te geven in
zijn lange uren van afgetrokken, afmattende studiën ? Vaak
afgunst of miskenning, zoolang hij werken kan en daarna.....?"

Maar hoe heb je dan toch gedaan, om ze machtig te
worden?"

Ik geef je men woord van eer, dat ik er niets voor heb
gedaan.

Neen, dat wil ik graag gelooven maar hoe kom jij
er dan toch voor den duivel aan?"

Och, die eerste heb ik gekregen bij vergissing. En
die anderen omdat ik die eerste had.""

EEN PARTIJDIGE CRITIEK EN ONVERDIENDE

EEN DITO BERIDDERING.

KLEINE FLAUWITEITEN TEGEN EEN GROOTE

Opgegeven door den Geest van f en Granville aan A. V. H.

Van goedgeloovigheid kon in politiek of familieaangelegenheden te licht
misbruik gemaakt worden.

Ik kom je afhalen voor \'t groot
concert van vanavond."

Verplicht voor je goedheid, maar
sinds ik Medium ben, laat ik zoo van tijd
tot tijd den een of anderen dooien Paganini
of Beethoven ës voor me spelen: van-
avond geven die heeren juist een strijk-
quartet je ziet, ze zijn al bezig\'r instru-
menten te stemmen ik frequenteer dus
de concerten niet meer!""

De heer X. geeft zich aan een onaf-
gebroken dolce far niente over en
laat den Geest van zijn kundigen boek-
houder zaliger de zaken waarnemen.

De heer B. gaat de schatten opgraven,
hem door eenige Geesten uit den tachtig-
jarigen krijg aangewezen.

De Mama verdiept in haar tafel
de dochter in haar Medium.

De heer Z., zich hebbende laten over-
halen om bij zijn ouden vijand, den heer IJ.,
een Spiritistische soiree bij te wonen,
krijgt aldaar een hoogst gevoeligen oor-
peuter, in den vorm van een attou-
chement.

Vijfhonderd gulden voor het beste
gedicht wacht, ik zal ze beethebben!
ik word tafeldanser en laat me door
Bilderdijk een vers dicteeren!"

Maar ik begrijp niet, waarom dat
niet in \'t volle licht kan geschieden?
waarom ik \'t niet goed mag zien ?...."

Omdat je door te willen zien, uil!
wantrouwen zoudt verraden, en dan ge-
beurt er niks!""

Twee oudheidkenners vragen aan
den Geest van Tacitus, waar het eigenlijke
Arenacum heeft gelegen. Tacitus ant-
woordt, dat dit zóó lang is geleden, dat
hij \'t zich niet meer kan herinneren.

Lang en verre heeft hij gereisd, de
natuur bestudeerende haar rijkdom in
het kleine, haar luister in het grootsche.
Hen schat van teekeningen had hij bijeen-
gegaard ellendelingen ontstalen hem
de schoonste, tot hun voordeel, tot
hun eer. Het hart gebroken, keerde hij
naar zijn geboortegrond terug, met het
ééne verlangen, nog vóór zijn dood de
zee en duinen van het geliefde Vader-
land te mogen wederzien.....

Zijn wensch werd vervuld en ver-
trouwende op zijn Schepper legde hij het
afgematte hoofd ter ruste.

Het kwaad bestrijden maar weet
je wel, dat je dan niet alleen de slechten,
maar ook een legio goeden tegen je
krijgt jongelui, jonge vrouwen een-
voudigen en goedgeloovigen. Want deze
laten zich \'t gemakkelijkst bepraten en
opruien door vleiende sluwheid en deftige
baatzucht. Weet je dat wel?!"

Almanak Holland
1855-

Doch \'t was een zoet, ja hemelzoet verrukken,
Als soms mijn hand uw kleine hand mocht drukken,
Als soms mijn arm op uw arm rusten mocht,
Nadat mijn oog \'t u smeekend had verzocht:
Als soms een plooi van \'t kleed, dat u omhulde,
Me omwoei, mij \'t hart met zaligheid vervulde,
En als mijn blik diep in den uwen zonk,
Een lieve lach uit heel uw wezen blonk.

\'t Is zoet, in \'t jeugdig eikenloover

Den nachtegaal te hooren slaan,
\'t Is zoet, des avonds tusschen bloemen



		ZE ZIJN ER!

		HIER EN DAAR.

		KRIJTKRABBELS.

		DOOR Alexander Ver Huell.



		WIE MIJ, OUDE VRIENDEN OPTAFELDANSENDE, VERSCHEEN. Wel, Bull\'tje, ben jij daar? waar kom jij vandaan?" ,, Honden-planeet."" En wat doe je daar?" Eten."" En je levensdoel is \'r?" Zoo lang mogelijk te eten."" Je ideaal?" Een biefstuk."" En je geloof?" Stofwisseling." " Maar, Buil blijf hier wordt mensch van de ig^e eeuw dignus es intrare in nostro docto corpore!"

		»

		MAGEN-PARADE.

		*gf

		Ik wou, dat Belzebub dien ouwen-heer annexeerde! hij verliest zijn dochter niet één minuut uit het oog." Of\'r geld.""



		ZONDER NAAM.

		d^c

		Lang en verre heeft hij gereisd, de natuur bestudeerende haar rijkdom in het kleine, haar luister in het grootsche. Hen schat van teekeningen had hij bijeen- gegaard ellendelingen ontstalen hem de schoonste, tot hun voordeel, tot hun eer. Het hart gebroken, keerde hij naar zijn geboortegrond terug, met het ééne verlangen, nog vóór zijn dood de zee en duinen van het geliefde Vader- land te mogen wederzien..... Zijn wensch werd vervuld en ver- trouwende op zijn Schepper legde hij het afgematte hoofd ter ruste.
		Het kwaad bestrijden maar weet je wel, dat je dan niet alleen de slechten, maar ook een legio goeden tegen je krijgt jongelui, jonge vrouwen een- voudigen en goedgeloovigen. Want deze laten zich \'t gemakkelijkst bepraten en opruien door vleiende sluwheid en deftige baatzucht. Weet je dat wel?!" Ik wist het wel.""



		PARTIJEN.

		Uit beginsel, behoor ik tot geen partij. Mijn partij is daar waar ik een Vaderlandlievend woord hoor, of een Vader- landlievende daad zie.

		*b-

		ZAL NU NIET ÉÉN VAN JELUI GROOTEN \'M HELPEN!"



		VOLGORDE DER PLATEN VAN DEN BUNDEL:

		ZE ZIJN ER!

		Hier en daar. i. Hier en daar. 2. Aangezichtspijn. 3. Een minuut, die een moederhart nooit vergeet. 4. De Weeze. 5. Wie mij, oude vrienden optafel- dansende, verscheen. 6. Magen-parade. 7. Liefderijke wensch. 8. Het mooie meisje. 9. Le beau Van der Van. 10. Fataliteit. 11. Alma mater. 12. Een biljartpartij. [Baldrama.] 13. Ware kunst. 14. De kunstenaar en zijn ideaal.
		Krjjtkrabbels. 15. En hoe staat het met de schrijverij ?" 16. Schimmel? connais pas." 17. Weelde, genot en eer. 18. Werkzaamheid, ontbering en mis- kenning. 19. Naast Schimmel, Opzoomer, Israëls. 20. Maar één? waarvoor verdiend?" 21. Heb je dan zoo \'t land op ons?" 22. Wü teekenpennen moeten een koperen hart hebben hoe zou- den we anders onze veerkracht behouden?!" 23. Verdedigers van wat schoon is en groot, ijveraars voor het edele en goede. 24. Hij heeft er niets voor gedaan.



		lo8. J.iö AFSPIEGELINGEN.

		DOOR Alexander Ver Huell.

		LEIDKN. A. W. SIJTHOFF.



		Is da .... t men huis ....?".....Of is da .... t niet men huis ....?"......Ja, da\'s men huis!"

		Nieuwe laarzen Een taart waarop wordt gewacht.



		Een van je Notabelsten van je stad.
		Dezelfde op een reisje in Gelderland.


		*

		PRO. STAT. Meneeren! ik ken maar één Vaderland, dat is de stad, waar IK in woon."
		PROGRAM. Mijn program? Ziehier mijn program! Ontzag voor de regeerende machten. Eer- biediging van den volkswil. Vrijheid van den individu, gepaard met gehoorzaam- heid aan de wet. Tolerantie van alle ge- zindheden, zoowel als van alle bedienaren derzelve. Krachtige versterking van leger, vloot en vestingen, doch niet zonder in- achtneming der grenzenloosste zuinigheid. Dienstplichtigheid, algemeen, maar vrij- willig. Uitbreiding en bescherming van den handel in eiken tak van industrie. Zoodanige hervorming van het belasting- stelsel, dat het een ieder aangenamer worde, productiever ofschoon minder drukkend. Behartiging der zelfstandige belangen der Koloniën van het dierbaar Moederland. Scholen alom, doch waar en zoodanig als men dezulke verlangt. Aan- kweeking der kunsten door de meest gulle toegeeflijkheid ter volkomene vrij- heid harer uitoefening. En vóór en boven alles, Mijneheeren! vermeerdering van den rijkdom des Lands door bevordering van dien des particuliers. Ziedaar, Mijneheeren! mijn program!" Eindelooze toejuichingen. Wordt met meer dan algemeene stemmen gekozen.



		(Een uur later.) Waarde Grootvader! Met veel genoegen vat ik de pen op, om mij eenige oogen- blikken met U te onderhouden, Waarde Grootvader!
		Waarde Grootvader! Met veel genoegen vat ik de pen op, om mij eenige oogenblikken met U te onder- houden ....."


		Effect van het politiek begin en niet-oeconomiek einde der brieven van zonen-studenten.

		a£



		LONDEN IN 1862. KORTRIJK. CALAIS. WIGHT.

		PREEK IN HET PARK (Greenwich).



		ALHAMBRA. Uitwendig deed het Alhambra-palace denken aan Granada, de Abencerragen, en de Cuarto de los Leones" inwendig verdreven de rondwarende lions en lionnes, de veelsoortige genietingen en vertooningen terstond die Moorsche illusiën. Dans, zang, komedie; wonderlijkheden, als een tamboer, drie jaar oud, geaccompagneerd door op zilveren hoorns blazende broeders; allerhande wijnen en spiritualiën; stout and ales"; de beroemde Alhambra-punch; American drinks, prepared by an American, engaged expressly for this Bar; chops and steaks etc." Maar de greatest attraction" gaven twee gymnasten. The wondrous Julien", de mededinger van Léotard, alléén voor dit Paleis geëngageerd, introducing some daring feats hitherto unattempted." Dien avond deed hij, door een ongenoegzamen zwaai van het Trapeze, een misgreep maar kwam toch als een groote, gladde, rozeroode kat, met een coup sec" op zijn pooten terecht. Een volmaakt geëvenredigd kereltje, de Faun van Praxiteles. Eenige bewonderaarsters misten dan ook niet één zijner performances", ja, reisden hem zelfs na, gelijk ik hoorde vertellen. Het toppunt der verruk- king was echter the glorious, triumphant, and continued success of Mdlle Nathalie, la Reine des gymnastes. Her feats are marvels of muscular power. The charm which renders this performance exceptional, is the simple and serious grace of the gymnast"; en deze reclame was niet overdreven. Nooit zag ik van mannen toeren gelijk dit veertienjarig meisje er vertoonde. Alléén met de handen palmde zij zich op tot aan de kroonlijst van het zeer hooge plafond en stak zich dan horizontaal boven het aangenaam beangstigd publiek uit. Een paar maanden later is zij van daar in de zaal gevallen, aan stukjes gebroken.

		*

		UITHANGBORDEN-MENSCHEN.



		<

		AANTEEKENINGEN. KORTRIJK. ........Beloof in Gend een dubbele fooi, indien de Vigilante mij tijdig aan \'t station voor Kortrijk brengt. Het paard loopt harder dan \'t kan, opgefrischt door een stortbui. Kortrijk. Beleefd, Vlaamsch Vrouwtje. Recommandeert mij den Lion-d\'Or. Wandel \'s morgens naar de Gendsche poort, en het slagveld van den Sporenslag. Drink een glas bier in de Au-Phénix, tegenover een estaminet a-1\'Éperon-d\'or, dicht bij het park van Groeninge, waar een scherpschutters- sociëteit is. [I. a. Park van Groeninge. b. Estaminet a-1\'Éperon-d\'or. c. Kapel.] Ga achter het logement een pad op, tot aan de rivier de Leie. [II. Het slagveld gezien van de Leie.] Hier had Renesse de Vlamingen, dicht opeengedrongen, in slagorde gesteld; rechts de muren der stad; [IV. Overblijfsel, waarschijnlijk reeds weggebroken, van den stadsmuur.] vóór hen de drassige weiden door de Groeninger en Mosscherbeken. [III. Het slagveld gezien van de beek de Mosschere naar d. de plek aan de Leie, waar ik II. teekende.] omkronkeld, waarachter het overmachtig leger van Artois ten aanval gereedstond. Door dezen was de sluwe raad om die mannen te voet, daar te laten staan tot den volgenden morgen, hooghartig verworpen. Toch strekten kwade voorteekenen hem ter waarschuwing. Zijn buitengewoon groot, zwart paard Morel, dat zijn Heer meermalen gedragen had in swaren stride", struikelde, voor hem geleid, driemaal. Toen de onafzienbare scharen ijzeren ridders en ijzeren rossen dreigend naderden, namen al de mannen, in dit plechtig oogenblik nederbuigende, van den vaderlandschen grond een weinig aarde, hetwelk zij op hun lippen brachten." In hun voorste rij stonden de Heeren Gwijde van Vlaanderen en Willem van Gulik, van hun schoone strijdhengsten afgestegen, om met hun broeders te overwinnen ofte sterven. De bloem der Kerstenhede" moest echter dien dag vernietigd worden door dat arm volc te voet". De goedendags verbraken helmen en harnassen; allen, die vriend en schild" niet konden uitspreken, of gouden sporen droegen, werden gedood. Artois zelf drong op zijn reuzen- paard tot de banier van Vlaanderen door. Een baan scheurde hij er af. Doch de gepinde staven sloegen hem tegen den grond. De laatste zorg van den ridder was voor zijn Moor, zijn trouw strijdros Dat gij \'t niet ne quets, no slaet! Heroïsch! Ook de vrijwillige dood zijner edellieden: Die quamen weder, en lieten sich slaen; > Nadien dat Artoys doet es bleven, So en willen si niet langer leven!" Dit meldt de Spiegel-Historiaal van den Tijdgenoot Lodewijk van Velthem, A. D. MCCCXVI. CONSCIENCE. ........Teeken, links van den weg naar de stad, de kleine, op het oude slagveld geplaatste, Kapel van Groeninge. [V.] In \'t voorportaal van het Stadhuis zie ik het standbeeld van Breydel, den deken der Beenhouwers. Hier- nevens een schets er van, naar een los krabbeltje. [VI.] Dit werk van de Vreesse is krachtig van uitdrukking en los van houding. De historische Breydel was echter beter gewapend dan deze geboetseerde volksman. Op het Museum, de beroemde schilderij van de Keijser, en een oude schildering van den Sporenslag. Breng een bezoek aan Conscience, Rue-Notre- Dame, van de markt komende, rechts. In aanteekeningen van een reisje met Kneppelhout door België in 1844, vind ik de volgende omtrent den schrijver van De Leemt\' van Vlaanderen, destijds in Antwerpen woonachtig. \'s Avonds naar den Borgenhout, buiten de wallen, waar de heer Conscience woont. Breed van schouders, niet groot; heldere oogen; lichtbruin haar, plat, lang; lichtbruine knevel; groot hoofd, vooral van het vóór- naar het achterhoofd bijzonder ontwikkeld. [VII.] Zegt hoe alle Vlaamsche schrijvers samenwerken om het Fransch te verdringen; hoe zij op hooger en lager standen invloed trachten uit te oefenen. Spreekt lang en met vuur met mij, en schenkt mij zijn laatsten geïllustreerden roman Siska van Roosemael, waarin hij een opdracht schrijft, tot aandenken. Nu, achttien jaar later, vind ik hem weinig veranderd, uiterlijk zijn breed gelaat \'meer geplooid maar innerlijk, veel; minder enthusiastisch. Mist natuur bij Kortrijk; gaat daarom dikwijls naar het zeestrand. Heeft gaarne zon op zijn wandelingen; steeds behoefte aan werkzaamheid; ook aan eenzaamheid. Wil niet slechts géén menschen zien, maar zelfs niet hooren. De indrukken van buiten moeten innerlijk om- gewerkt worden. Weidt uit over zijn tegenwoordig verblijf, en over de schilders in \'t algemeen. Zeer werkzaam, is hij gebrouilleerd geraakt met zijn vrienden. Het is een tijd van algemeene twijfeling. Hij zoude anders schrijven, maar acht het beter zóó te schrijven. Deelt mij nog het een en ander mede omtrent den Sporenslag; de muren van Kortrijk lagen tot tegen de Notre-Dame; de kasteelen van Mosschere zijn thans hoeven. Terwijl er een onweer opkomt, neem ik afscheid in de sombere benedenkamer, hoog van verdieping, met donker behangsel en donkere meubels, als de geschilderde binnen- huizen van voor 200 jaar. Aan den wand hangt zijn portret, levensgroot, ter halver lijve, met een rist ridderorden, tegen- over dat zijner echtgenoote. Het onweder woedt vreeselijk. De au vent van het Grand-Café, waarin ik de wijk neem, waait aan flarden de lucht in.



		CALAIS.

		Toen mijn vader mij, voor \'t eerst, uit The sentimental Journey het hoofdstuk The Snuffbox voorlas, welde er een traan in zijn eerlijke zeemansoogen op, en moest hij zelf met een snuif te nemen, gelijk zijn gewoonte was, zijn aan- doening verbergen. Hij verhaalde mij, dat hoornen snuifdoozen a la Sterne" nog in de mode waren tijdens zijn verblijf als krijgsgevangene te Londen. En nu zoude ik, toevallig juist een eeuw nadat Sterne er zijn intrek nam, in het hotel Dessein logeeren. Helaas! niet veel meer dan de naam was overgebleven. Het huis, voor hoogen prijs gekocht, is geheel verbouwd. Alléén in het zeer groote Salon meen ik nog de langwerpig-vierkante CourU Yard te herkennen. Men geleidt mij naar de Sternekamer. Zijn groot portret naar Reynolds hangt er, en de bekende gravure Yorick and the Crisette naar het meesterstuk van Newton, [als wiens afbeeldsel W Burger, in het prachtwerk van C. Blanc, dat van den wiskunstenaar geplaatst heeft]. Geef een fooi van teleurstelling. Waggelende, fletsche passagiers komen van Dover. Mer exécrable! Trempés jusqu\'aux os!" Dit is een misselijk teeken. Gevoel maldemerachtige ahnungen" voor den volgenden dag. Ga onmiddellijk op de Dover boot een plaats bespreken. Een Engelsche en een Fransche kapitein. Den Engelschen vind ik, geheel alleen in de kajuit, bij een kaars, op de viool zittende te spelen. Kies de plaats het dichtst aan het middenschip. Ontbijt met een geestigen Franschman. Beweert dat Frankrijk elke 8 a 10 jaar een revolutie noodig heeft; dat het altijd een IC0,0O0 man buitenslands moet hebben; gelooft aan géén oorlog met Engeland, omdat het geheele noordelijke Frankrijk van den handel op Engeland bestaan moet; dan eerder met Duitschland. - Schrijf naar huis. Wandel de stad door en naar de Pier der veelbewogen zee, polufloisboio thalasses". O mer d\'Homère, tu ne peux me plaire!" vandaag. De golven steigeren en schuimbekken, superber maar een wilden, vurigen hengst te zien of \'r op te zitten, is iets anders. Neem nog verscheiden schetsen. Wil ook de Hogarth-poort teekenen, waarvan hij schrijft: I was prompted to make a sketch of it; which being observed, 1 was taken into custody." De little touch of spleen", die hem bijbleef over deze gevangenneming, inspireerde hem de sarcastische schilderij en prent Calais-gate. O the Roast Beef of O/d Eng/and, waarop in een hoek, zijn eigen portret, which has been generally thought a correct likeness". Er zijn twee poorten dicht bij elkaar. Teeken ze beide. [VIII en IX.] VIII zal wel Hogarth\'s Zeepoort wezen. Te één uur, op de boot. Holle, of eer hollende zee; kribbig, kroes- koppig. Acht het raadzaam op mijn gereserveerde plaats te gaan liggen. Beneden, stampvol. Tracht niet op te merken de aanstekelijke ultrarealistische uitdrukkingen hier en daar. Een dikke, oude Griek ligt met zijn voeten tegen de mijne. Krijgt het zeer benauwd. Maakt mij zenuwachtig door zijn getrappel onder tegen mijn laarzen. Begint boaoo" te conjugeeren. Zijn vrouw troost hem. Bekomt haar slecht. Loeien een duo. Een heer naast mij, die met de grootste attentie een courant had zitten lezen, roept om een spoelkom. Die van den Griek valt om. Dit doet ook mij bezwijken. Alles brult, wordt uitgeperst, leeggewrongen, schier \'t binnenste-buiten gekeerd. Chorus vomitorum. Enfer réaliste." Bij mijn terugreize ben ik, na wel deze sentimenteele noodwendigheid overwogen te hebben, midden op het dek gaan staan en onophoudelijk blijven staren naar de lucht boven het roer. Probatum est!" DICKENS. Mr. CHARLES DICKENS LAST READING. It has been found necessary to add ONE FIN AL EXTRA NIGHT, St. James\'s Hall, Regentstreet, Picca- dilly. On Friday evening, June 27, Mr. CHARLES DICKENS will read his Nicholas Nickleby at Mr. Squeers\'s school Boots at the Holly tree inn Mrs. Gamp.\'\' The time occupied by this FINAL READING will be about two hours. Places for the Reading: Sofa stalls, Four shillings. Body of Hall and Balcony, two shillings. Area and Galleries, one shilling. Tickets to be had at Mess Chapman and Hali\'s Publishers, 193, Piccadilly; and at Austin\'s Ticket Office, St. James Hall, Piccadilly. Doors open at seven, commence at Eight o\' clock. Thomas Headland, Secretary." Met welk een vreugde las ik deze annonce! Terstond ging ik in Regentstreet een ticket nemen, l^ste rang en liet mij Vrijdagsavonds tijdig naar de St. James Hall rijden. Groote, in verhouding, lage zaal, van boven met gas doelmatig verlicht; gelijkfloers, links en rechts banken, in \'t midden de couloir; een rondgaande galerij met zitplaatsen. Goed bezet; vele Dames. Neem een hoekplaats, een bank of acht verwijderd van den lessenaar met het plankje voor het glas water, en een hooger voor den arm. DICKENS. Geestige, ondeugend-goedhartige gelaats- uitdrukking. Allerbeminnelijkste glimlach. Knevel en kinbaard. Gelijkt op sommige Shakespeare-portretten Het voorhoofd gerimpeld. Zwarte rok, met vrij grooten bouquet van witte en roode bloemen in \'t knoopsgat. Omgeslagen halsboord, en geborduurd overhemd. Aan den lessenaar staande groet hij een bekende in de zaal, en iemand op de gaanderij rechts. Legt een boekje open voor zich neer en blijft eenige minuten, op beide armen leunende, voor zich staren totdat het volkomen stil is in de zaal. Veel beweeglijkheid in gebaren en stembuiging, ook van gelaatstrekken. Onze Cremer had



		TOELICHTING DER EERSTE PLAAT. Hoe genoeglijk was voor volwassenen zoowel als voor kinderen de ouder- wetsche kermis met haar tal van parallelle kramenstraten, die zooveel gaven te bekijken en te begeeren. Hoogstens zes of zeven jaar oud, werd ik op de Haagsche kermis, achterblijver, teruggevonden met tranen op de wangen voor de plaat van Vigneron, den soldaat, die gefusilleerd wordt en zijn losgebroken hond van zich af houdt. Te Leiden kreeg ik deze en het pendant Lc convoi dn pauvrc, door Léon Gozlan met zooveel gevoel besproken, als een souvenir van die eerste kunstenaarstranen, ten geschenke. In mijn studententijd worden zij door een ieder bewonderd, en thans nog versieren zij mijn werkkamer. De woelige kermisjool, aanstekelijke dolheid, niet ongelijk aan die der convulsionnaires van vorige eeuwen, beschouwde ik eerst later met belangstelling, maar van een anderen aard. De spu/icn ontspannen en vermaken de nacht en het overmatig drankgebruik brachten, en inzonderheid op een kermis, kort voor de cholera uitbrak, een dertig jaar geleden, het bloed aan \'t gisten, en langen tijd dreunde mij de naklank van het, door duizenden verhitte kelen, wegsleepend uitgegilde Bacchantenrefrein dier dagen, het onzinnig Pas jij maar op je katje van de hi! ha!! ho!!!" in de ooren. Nevensgaande plaat drong zich toen op aan mijn teekenstift en verscheen met de overige in den Volksalmanak van 1858.

		*^t

		HEBBEN EN NIET GEVEN. I GEVEN EN NIET HEBBEN.



		TE MOETEN SLAPEN.

		NIET TE KUNNEN SLAPEN. TE MOETEN WERKEN. NIET TE KUNNEN WERKEN.



		0e Verten

		FSPIEGELINGEN.

		u

		A.W.5y*hoff. Leider\\-



		RIJKSUNIVERSITEIT UTRECHT

		A06000007380144B

		0738 0144



		TIJDSPIEGEL-PHANTASIEËN.

		I?

		ZWAKTE. STERKTE.



		*- ,\' -\'**



		KUNNEN EN NIET WILLEN. \| WILLEN EN NIET KUNNEN.

		<3>

		WILLEN, KUNNEN EN MOGEN.



		Ommes niet gelaaie, meneer?!" Met scherrrp, juffvrouw!"

		ag.

		NOG EEN OP HET IJS". Jongeheeren, die gaarne een jongejuffrouw zouden doen vallen.



		JONGE LEEUWEN (LIONS SOTS). Baal gisteren geamuseerd?... Aauw!" Jae gewonnen geécarteerd ... Aauw!""

		4^

		OUD- EN JONG-HOLLAND. Toen ik deze plaat teekende, begon, tegenover krachtige nationaliteitsbevestiging van andere landen, een bedroevende cosmopolitische strekking ten onzent veld te winnen, werd bij inspanning van den geest lichaamsoefening verwaarloosd, en de oud-Nederlandsche fierheid bedreigd. Gelukkig ontwikkelde zich een gezonder zin, en de troepjes gymnasten, cricketters en wielrijders, die ik nu en dan te zien krijg, de overwinningen bij het schijfschieten, schaatsenrijden en roeien echt Nederlandsche sport die ik met trots op teeken, beloven, dat een flink, opkomend geslacht zich scharen zal om onze beroemde driekleur. Het is de edele taak der Moeders haar zoons daartoe aan te sporen, der schrijvers de jeugd er toe op te wekken, der mooie meisjes de jongelui er toe aan te moedigen.



		DE WACHTER AAN ONZE GRENZEN. De Cholera is hier redster; zij doet de vijandelijke legers afdeinzen van de bedreigde grenzen. Een invasie toch is vreese- lijker dan een voorbijgaande epidemie: deze doodt eenige individuen; gene treft geheel het Volk in \'t hart.

		#

		In het maandschrift Nederland, jaargang 1856, beschreef ik de aardige, degelijke, goed-Hollandsche Gaarkeuken De Zeven Kerken van Rome. Later is dit stukje overgedrukt in mijn tweeden bundel Schetsen met de pen, 1861. Vooraan heb ik mijn allereerste ets geplaatst: De oude HeerGraffner. Dertig jaren later, heb ik een kransje zijner vreedzame bezoekers, uit de herinnering, om hem heen gelithographeerd.



		DEN TURK HELPEN!

		%

		KINDERJAREN. Het oorverdoovend geklepper van honderden hamers, afgewisseld door doodsche stilte, waarin slechts het getjilp van musschen zich hooren liet, en des nachts de kreet der uilen ziedaar mijn vroegste herinneringen. Dan de komst des Konings op de werf; de zeshonderd bijltjes geschaard op een afstand; de voorrijder, de vier paarden, en de calèche, waarin de breedgeschouderde Willem I voor de hoezees van het werkvolk den steek afneemt; de hellebaardiers, die Z.M. naar de koningssloep begeleiden, waarvan de twintig roeiers in het traditioneel pak der bootslui van de Ruyter gekleed waren. Later, het sluipen, des avonds, in de geraamten der oorlogsschepen, tusschen wier ribben, gelijk aan die van monster- achtige walvisschen, de wind beangstigend huilde en zuchtte. Het klimmen in scheepsmasten, of tot aan het dek der maga- zijnen, en het met dien zelfden hijschtoestel als huizen hoogen schommel, van een stapel kisten pijlsnel heen en weder vliegen. Ons visschen en spelen op de vlotten; de val van een brandpraam en verdwijning in het diepe water van een mijner kameraadjes, dien ik echter het geluk had, mij plat op den buik nederwerpende, toen hij boven kwam, in zijn kraag te pakken en te houden tot mijn vriendje C. de boot haalde, waarin wij den geredde moedernaakt uitkleedden om zijn kleeren te drogen. Vele jaren daarna voegde een medereiziger in de diligence mij toe: Weet u wel, dat u mij \'t leven heeft gered!" Met voldoening beschouwde ik den welgedanen man. Mijn roeitochtjes op de Maas, voor \'t laatst met den schilder van Beest, door mijn vader ontdekt en aan zijn vriend den minister Rijk gerecommandeerd, die hem een atelier op de werf deed inruimen. Meermalen bezochten Keizers, Koningen, Koninginnen, Prinsen en Prinsessen de werf, bij het van-stapel-loopen van schepen of om zich aan boord van een jacht of stoomboot te begeven. Hoe hartelijk lachte bij zulk een gelegenheid de elegante, rijzige Prins Alexander om een schetsboek met jachtscènes, dat bij ons op de tafel lag. Zijn broeder, de onvergetelijke Prins Hendrik, behield altijd een zekere terughoudendheid. Aan den ridderlijken Willem II werd ik voorgesteld, en nooit zag ik beleefder vormen gepaard met krijgshaftig-vorstelijker houding. Prins Jerome en zijn zoon, deze sprekend gelijkende op de portretten van den consul Bonaparte, kwamen ook eens het Rijks-etablissement in oogen- schouw nemen. De jongste broeder van Napoleon I, in een lange, bruine jas gekleed, had, gelijk mijn vader zeide, vol- komen den veerkrachtigen, militairen stap des Keizers. Zijn gelaat toonde een zeer vriendelijke en geestige uitdrukking. Toch gevoelde ik te Rotterdam altijd heimwee naar mijn geboorteland, en teerde ik geheel het jaar op \'t uitzicht van ons Geldersch reisje, het verblijf gedurende eenige weken in het huis te Doesborgh, waarvan ik hierbij een afbeelding voeg, welke Van Kesteren in Io\'C.8 naar mijn teekening uit 1841 graveerde en door mij aan de familie gezonden werd met nevensstaand vers. De tuin, die wel een klein buiten mocht heeten, en het ruime woonhuis zijn thans in drie perceelen gedeeld. Aan de gebeurtenissen uit het jaar ISi 3 ontleent het eenige belangrijkheid. Mr. E. A. Ver Huell was op dringend verzoek van geheel de burgerij het stuk met de lange reeks handteekeningen bezit ik nog als burgemeester aangebleven en de Luitenant-Kolonel der Genie W. De Vaynes van Brakell fungeerde als plaatscommandant der grensvesting. De eerste voorkwam door verstandige maatregelen de weerwraak der Franschen; de tweede bedwong door zijn moedige tusschen- komst de vijandelijke baldadigheid. In de tuinkamer, die men op nevensgaande plaat ziet, werden door de Pruisische bevelhebbers de plannen beraamd ter inneming der stad Arnhem. Een paar dagen te voren zat mijn moeder voor die deur te lezen, toen nu en dan een gekletter tegen de dakpannen haar waarschuwde, dat de kogels van de overzijde des IJssels tot daar reikten. Volgens overlevering liggen twaalf zilveren apostelen-beelden, weleer gedurende den oorlog begraven, noordelijk in of bij dezen tuin. Mei 1885.



		4

		VOLGORDE DER PLATEN VAN DEN BUNDEL: AFSPIEGELINGEN.

		17. Pro. Stat. Program. 18. De twee brieven of kleinzoon en zoon. 19. Penneschets ? en ! 20. JNaar \'t Leven. Londen In 1862. ai. In het park te Greenwich. 22. Alhambra. 23. Uithangborden-menschen. 24. Drury-lane. 25. Des nachts. 26. Ascot-races. (Kaartspel.) 27. Pit-entrance. 28. Arme, kleine muzikanten. 29. Een achterbuurt. 30. Kortrijk en de Sporenslag. 31. Cionscience. Calais. 32. Dickens. Wight. 33. De Naalden.
		i. Titelplaat. 2. 1 y dspiegelphant asi eën. 3. Zwakte. Sterkte. 4. Geest en stof. 5. Oterven met zonder Godsdienst. 6. De oude dienstmeid. 7. Een wolf onder de schapen. 8. Nieuwe Hunnen bij een oud Hunnebed. 9. Aristocratie en democratie in de kunst. 10. Eigendom en Genot. 11. Het Leven. 12. 1 jj dspieg-elrealiteiten. 13. Chic. Sjiek. 14. Zen huis? 15. Wel bezorgd. 16. In functie. In vacantie.



		34- Wit en Zwart. 35. Hi! ha!! hoü! 36. Hebben en Geven. 37. Moeten slapen en Niet kunnen slapen. 38. Moeten werken en Niet kunnen werken. 39. Kunnen en niet willen. Willen en niet kunnen. 40. \\Villen, kunnen en mogen. 4\'- Verspreide Platen.
		42. ümmes niet gelaaie?!" 43- Op glad ijs. 44. Jonge leeuwen. 45- en Jong-Holland. 46. Lucifers-kinderen. 47. Herman Veenbrink. Thomas Peters. 48. De Bewaakster onzer Grenzen. 49. De zeven kerken van Rome. 50. Den Turk helpen. 51. xVinderjaren.



		FATALITEIT.

		&

		ALMA MATER. IBI SUNT QUI ANTE NOS IN MUNDO FUERE. Io VIVAT.



		WEELDE, GENOT EN EER.



		,-^wft

		WERKZAAMHEID, ONTBERING EN MISKENNING.



		Maar schaam je je wel niet \'n beetje, als je zóó staat naast mannen als Schimmel, Opzoomer, Israëls ....?" Daar sta ik nooit naast."" Ah, neen daarvoor staan $ veel te hoog, bas-rond!"

		3S.

		Maar één? waarvoor verdiend, meneer?" Bali, meneer!"" Voor een bal ik de mijne voor wel honderd baals, zonder nog te spreken van alle diners, soupers, soirée\'s en thé\'s maar u ziet ik heb er dan ook eenige meer als u."



		EEN PARTIJDIGE CRITIEK EN ONVERDIENDE VERGUIZING.

		EEN DITO BERIDDERING.



		HET NIEUWE JAAR. GEMASKERD BAL.

		INDISCRETERD!\'

		^

		Wie heeft dit boek gemaakt?" Laat ik es zien dat zijn de Gedichten van Van Beers." " Da\'s vast een heel ondeugend man!" ,, Mijn hemel! kind, waarom?"" Omdat ie laatst mama en de zusjes, o! zoo heeft laten huilen!"



		In 1831 was ik overgeleverd aan de niet zeer strenge tucht der Fransche school van den heer v. B. te Rotterdam. Een oorlogzuchtige geest blaakte in de gemoederen der jeugdige vaderlanders dier tiendaagsche dagen. n de donkere Wijnstraat werd met kunstig gestrengelde boekriemen menige slag tegen geïmproviseerde Belgen geleverd, en onder de les menige uitdaging op een strookje papier van hand tot hand aan een vijand gezonden, en in de gang, waar als eenige getuigen lange rijen van jassen en petten hingen, met woede afgevochten. Géén jongen duldde een blauwen kiel op zijn Nederlandsche torse maar de meesten zag men prijken met nationaal gekleurde of Van-Spijks-linten aan denkbeeldige horloges. Op de Groote Markt kocht ik zelf aan een kraampje een kolossalen in koper gemonteerden agaten horlogesleutel, als pretext voor mijn Leuven-en-Hasselt-lint. Waar is het gebleven? spoorloos verdwenen verdwenen met onzen kinderlijken wrok van dien strijdlustigen tijd. Hoeveel kanonneerbooten hebben wij, mijn teeken-kameraad op de lei M. (welk een aanleg!) en ik, niet in de lucht doen springen met een treffend kruitdampeffect van fijngewreven griftschraapsel hoeveel muiters niet door bajonetsteken en sabelhouwen en effigie" doen sneven met welk een animo zongen wij degelegenheidsliederen, het alom weerklinkend: De Jagers van Van Dam Die prikken de broedertjes uit de pan!\'\' En toen de jagers te Rotterdam kwamen mijn oom Groningsch studentjager en de broer van mijn vriendjes v. R. Utrechtsch studentjager en de Leidsche vrijwilligers wier buksen en geweren wij mochten dragen, een vermoeiend doch hoog gewaardeerd geluk welk een gejoel en gejuich weerklonk er toen langs havens, in straten en in stegen! Maar \'t levendigst staat mij voor den geest het in de schoolkamer, midden onder de lessen, onverwachts binnenkomen van onzen meest geliefden, fermen, kundigen hulponderwijzer, den heer Arend, in zijn uniform van sergeant der schutterij .... een spontaan Hoezee! brak los van alle banken, van de eerste tot de laagste klasse, en alléén zijn vriendelijk gebiedend stil! stil! jongelui!" kon de opgewonden standjes weder tot bedaren brengen.

		Ik heb vanmorgen de critiek van je laatste werk gelezen weergaasch scherp!" Dankje!"" Vervloekt hatelijk." Dankje."" Als vriend zeg ik \'t je." Dankje." " Anoniem." Zeker van een vriend. Dankje."" En voor \'n beetje geld hadt je lof en eer!" Dankje." "

		Niet kwaad van tijd tot tijd dient een Volk er aan herinnerd te worden, dat zonder Vaderlandsliefde en Burgerdeugd de knapste schurken een Land ten verderve zouden brengen!"



		25. Een partijdige critiek en onverdiende verguizing. 26. Een dito beriddering. Tafeldans. 27. Geesten-quartetspelers. Geest- kantoorboekhouder. 28. Geest-medium. Geesten-schatten- aanwijzers. 29. Attoucheerende geesten. Dictee- rende geesten. 30. Een geest in de war. Te zien of niet te zien dat is de quaestie. Nalezing. 31. Zonder naam.
		32. WYXH. 33. Een tegen velen. 34. Aan T. 1. 35. Aan T. 11. 36. Partijwoede. 37. Zal nu niet één van jelui grooten \'m helpen?" 38. VlRTUS. 39. Cjeloof, hoop en liefde. 40. Gemaskerd bal. 41. Indiscreterd! 42. Naïeve hulde. 43. Vaderlandsliefde. 44. Een handdruk. 45. üver-zee.

		i^
		tn