UNIVERSITEITSBIBLIOTHEEK UTRECHT 1

.....\' » i HiiillllllilllllHlIIII

CHRISTENS HEILGEHEIM.

Mevrouw PEARSALL SMITH.

ffLa<xx, �fict �maekdi.

MET EEN VOORWOORD VAN

Dr. ji. E. F a u r e.

DEN HAAG. � FIRMA H. J. GERRETSEN.

leiden: stoomboekdrukkerij van l. van niftkrik hz.

nik ben gekomen, opdat zij het leven hebben."

Een tering-lijder heeft het leven, en zoolang hij het leven heeft
is er voor hem hoop op herstel en blijft hij het voorwerp der
liefdevolle verzorging van de zijnen. Hij is de spil waarom alles *
in het huisgezin zich wentelt. Alles getroost men zich gaarne voor
den geliefden kranke, men spaart geen moeite of kosten, men
ontziet zich geen enkele opoffering, en van tijd tot tijd ziet men,
zijn moeite beloond, de lijder wint in krachten en hervat zelfs
zijne gewone bezigheden, maar het is helaas.\' slechts eene korte
vreugde. Een bloedspuwing.... en al de vroegere phasen worden
van voren aan doorloopen. Is dit nu �het leven?" Vraag het den
man zelf, waar hij van uit zijn kunstmatig verwarmd vertrek de
krachtig gespierde mannen lustig en vroolijk hun dagtaak ziet
verrichten? �0 neen! dit is geen leven � ik ben mij zelven tot
een last, ik wenschte wel te arbeiden, maar mij ontbreekt de
kracht � had ik maar een afdoend geneesmiddel, hoe trouw, hoe
naarstig zou ik het aanwenden, al stond het mij nog zoo tegen!"

Geliefde Christenen! ook gij hebt �het leven," maar zegt eens
eerlijk, wat soort van leven is het dat gij leeft ? Van den levens-
lustigen arbeider, die met het eerste morgenkrieken zijn dagtaak
aanvaardt, en als hij \'s avonds thuis komt zoo weinig van ver-
moeienis af weet, dat hij vrouwlief het werk uit de handen neemt
en daarna met zijn jongske dartelt ?

Helaas, met weemoed moet gij bekennen, dat uw leven maar al
te zeer gelijkt op dat van den teringlijder. Gij hebt geen moed,
geen lust, geen kracht; gij ziet anderen arbeiden, met zegen en

opgewektheid arbeiden, niet als slaven tot hun dagtaak gezweept,
maar als vrije mannen met liefde en lust; een gevoel van ja-
loerschheid maakt zich van u meester, maar gij mist den moed
om het te wagen in de vrije buitenlucht van Gods liefde en gunst,
het is u niet uit het hoofd te brengen, dat gij uw kunstmatig
verwarmde atmospheer zoudt kunnen ontberen. Het kan nu een-
maal niet anders. En toch roep ik u toe: uw geval is niet hope-
loos, integendeel, daar is volkomen genezing voor u te verkrijgen;
daar is balsem in Gilead, daar is een Geneesmeester aldaar. Men
heeft veel kwaad van mijn Heiland gesproken, en op allerlei wijze
Hem gelasterd, maar dit heeft men toch nooit van Hem durven
zeggen: dat Hij ooit een enkel pati�nt met minder gunstig gevolg
heeft behandeld.

Broeders en zusters, laat ons moed houden en gelooven in de
kunde van onzen goeden medicijnmeester. Al heeft onze zielskrankte
nog zoo hardnekkig tot hiertoe weerstand geboden, toch behoeven
mij niet te wanhopen. Het was enkel omdat wij op eigene hand
onze huis middeltjes aanwendden, of toevlucht namen tot medicijn-
meesters, die de breuke zijns volks op het lichtste genezen. Zijne
geneesmiddelen feilen nimmer. Gebruiksaanwijzing vindt men nader
duidelijk aangegeven in het heerlijk boekje van Mevrouw Pearsall
Smith, door vriendelijke handen in onze taal overgezet.

Laat niemand dit boekske met vooringenomenheid ter hand
nemen, of daarin meenen te vinden een afbreking van zijne be-
paalde meening of opvatting van �de waarheid". Er is in ons
vaderland lang genoeg getwist en gestreden omtrent de waarheid.
En wat heeft al die strijd gebaat voor de uitbreiding van Gods
dierbaar Koninkrijk en de opbouwing onzer zielen in geloof en
liefde? Laat ons allen onze overtuiging ernstig en oprecht toetsen
aan Gods heilig woord en waar zijn voor Hem. Hij zelf zal
door Zijn geest het ware inzicht geven, in Christus als de weg,
de waarheid en het leven.

Laat men ook niet zeggen als zoo velen, wij hebben onze eigene
leeraren, waartoe zouden wij dan nog een uit den vreemde behoe-
ven, en dat nog wel een vrouw, om ons te onderwijzen aangaande

de dingen, die ons reeds klaarlijk genoeg zijn aangezegd. Dat nu
is juist de vraag! Zeer vele kinderen Gods hebben den Heere
Jezus als een groot muntbiljet, dat zij zonder pasgeld op zak
dragen, als het er op aankomt om eene kleine betaling te doen
slaan zij verlegen, omdat zij hun muntbiljet niet kunnen inwisse-
len. Onze lieve schrijfster nu leert ons juist deze heerlijke kunst
om den dierbaren Heiland voor en onder alles, zelfs onder de
kleinste omstandigheden des dagelijkschen levens, te gebruiken.

Wij danken God voor de heerlijke en diepe gedachten van onze
diepe denkers en christenwijsgeeren; maar in trouwe, wij hebben
behoefte aan eenvoudig onderwijs, juist voor de praktijk des chris-
tendoms in het leven. Dit nu is het onderwijs, dat wij vooral op
geestelijk gebied behoeven. Moge de Heere daartoe dit boekje in
Zijne genade willen gebruiken.

Zij het de zalige ervaring van velen, die het lezen:

Het heilgeheim. wordt aan zijn vrienden,
Naar zijn vre�verbond getoond.

Zoo wenscht en bidt uw broeder in Christus Jezus onzen Heer.

Dit is geen theologisch boek. Ik erken gaarne, dat ik nimmer
in de theologie studeerde, en geen verstand heb van hare leerrege-
len noch van de wijze, waarop zij gewoon is zich uit te drukken.
Maar de Heere heeft mij door den weg der ervaring en beoefening
eenige lessen uit Zijn woord geleerd, die mij krachtdadig voorU
geholpen hebben in mijn Christelijk leven, en het tot een recht
gelukkig leven gemaakt h�bben. � Deze lessen wensch ik mede te
deelen, zoo goed ik kan, opdat ook anderen in dit gelukkige leven
ingeleid mogen worden. Het is mij niet mogelijk, dit geheim voor
mijzelve te houden.

Het is niet mijne begeerte om iemands theologische inzichten
te veranderen. Wellicht weten de meeste mijner lezers veel meer
omtrent de theologie dan ik, en zullen ze by mij, naar hare
regelen te oordeelen, vele vergissingen ontdekken. Maar ik verzoek
u daarop geen acht te slaan. Tracht er veelmeer naar, om door
te dringen tot het proefondervindelijke van H geen ik zocht te
zeggen, en, zoo dat practisch en nuttig blijkt te zijn, zie dan de
gebrekkige wijze van uitdrukken over het hoofd. Bedek het al met
den mantel der Christelijke liefde. Zeg van mij, zoo gij \'< ver-
kiest, �welnu, zij is maar een vrouw, het is dus niet van haar te
verwachten, dat zij de theologie versta", � maar bedenk, dat God

somtijds den kinderen geheimen ontdekt, die Hij voor de wijzen
en verstandigen verborgen houdt.

Ik heb mijn boekje den Heer opgedragen, en heb Hem gevraagd
om al wat er niet goed in is tegen te werken, zoodat all��n H geen
er goed in is, ingang in de harten vinde. Ik zend het de wereld
in, het hart vol medelijdende liefde voor al de worstelenden en
vermoeiden in de Kerk van Christus; het bevat eene boodschap
rechtstreeks van mijn hart tot het hunne. Ik geef het beste, dat
ik geven kan, meer kan ik niet. Moge de Heilige Geest er gebruik
van maken en door middel van dit boekje sommige lezers brengen
tot kennis van het ware heilgeheim.

------------9f------\'-----

Hoofdstuk I. Dit heilgeheim is naar de Schrift...... 1

Hoofdstuk II. Het heilgeheim nader omschreven..... 10

Hoofdstuk III. Hoe men deel krijgt aan het heilgeheim. ... 16

Hoofdstuk IV. Bezwaren, betreflende de geheele overgave ... 24

Hoofdstuk V. Moeielijkheden op den geloofsweg...... 32

Hoofdstuk VI. Is God in alles?........... 39

Hoofdstuk VII. Moeielijkheden aangaande den wil..... 47

Hoofdstuk VIII. Bezwaren aangaande eene leiding...... 56

Hoofdstuk IX. Twijfelingen............ 65

Hoofdstuk X. De blijdschap der gehoorzaamheid...... 73

Hoofdstuk XI. De blijdschap der vereeniging met den Heer 80

Hoofdstuk XII. Vruchten in den dagelijkschen omgang en in den

wandel waarneembaar......... 85

Hoofdstuk XIII. Des Heeren dienst.......... 95

HOOFDSTUK I.
DIT HEILGEHEIM IS NAAR DE SCHRIFT.

Waar ik tot de behandeling overga van het ware Christelijke
leven, � het leven dat met Christus verborgen is in God, �
daar worstelen er in mij zoovele gedachten, die zich een
uitweg zoeken te banen, dat ik ze ter nauwernood onder
woorden kan brengen. Waarmede zal ik aanvangen? Wat
is het belangrijkste, dat hierover gezegd kan worden? Hoe
zal ik het voorstellen om het door anderen te doen lezen
en gelooven ? Het onderwerp is z�� heerlijk en de menschelijke
taal is z�� arm en zwak.

Toch moet er getuigenis van worden afgelegd. Het geheim
moet geopenbaard. Want het geldt hier de overwinning, die
de wereld overwint, � de verlossing van al onze vijanden,
daar elk kind Gods naar verlangt en waarom het ook bidt,
maar die gewoonlijk buiten zijn bereik schijnt te liggen. God
geve, dat ik de zaak z�� duidelijk moge mededeelen, dat de
oogen van eiken geloovige, tot wien dit boekje komt, geopend
mogen worden om de waarheid te zien, gelijk zij in Jezus is,
en hij zich dit heerlijk leven persoonlijk moge toe�igenen!

Want ik ben verzekerd, dat ieder bekeerde naar over-
winning en naar rust verlangt; onwillekeurig voelt haast
iedere ziel, dat zij er recht op heeft. Herinnert gij u niet,
sommigen uwer, den eersten jukelkreet uwer ziel, toen gij
aanvankelijk met den Heere Jezus bekend gemaakt werdt,
en met zijne macht om te verlossen? Hoe zeker waart ge
toen van de overwinning! Hoe licht kwam het u toen voor,
meer dan overwinnaars te zijn door Hem, die u heeft lief-
gehad! Aangevoerd door een Leidsman, die nimmer ne�rlaag
kende in den strijd, hoe zoudt gij voor nederlagen beducht
zijn? En toch van velen uwer is de persoonlijke ervaring

DIT HE1LGEHEIM IS

geheel anders geweest! De overwinningen waren klein in
getal en onzeker, de nederlagen talrijk en smartelijk. Gij
hebt niet geleefd, gelijk gij gevoelt, dat kinderen Gods be-
hooren te leven. Wel steunde men op een duidelijk inzicht
in de grondwaarheden des geloofs, maar zonder daarom door
te dringen tot de kracht en het leven dezer waarheden.
Wel bestond er vreugde over de kennis der dingen ons in
de schrift geopenbaard, maar desniettemin waren deze dingen
niet recht voor de ziel, en werden zij nog niet met klaarheid
door haar erkend.

Men gelooft in Christus, men spreekt over Hem, en dient
Hem, maar Hij wordt niet gekend als het tegenwoordige en
ware leven der ziel, als Hij, die daar binnen onafgebroken
woning maakt, en er zich voortdurend in zijne schoonheid
openbaart. Gij hebt Jezus als uwen Verlosser van de bezol-
diging der zonde gevonden, daarom hebt gij getracht naar
den dienst van God, en naar de uitbreiding en de bevordering
van zijn Koninkrijk. Gij hebt de Heilige Schriften trouw
onderzocht en uit deze vele kostbare waarheden saamver-
gaderd, die gij u gesteld hebt tot richtsnoer van uwen levens-
wandel. Maar niettegenstaande al uwe kennis, en al uwen
ijver in des Heeren dienst, hongeren uwe zielen heimelijk,
en gij roept telkens meer om dat brood en water des levens,
dat gij in de Schrift beloofd ziet aan allen, die gelooven.

In den diepsten grond uws harten, weet gij, dat uwe er-
varing niet naar de Schrift is; dat, gelijk een oud schrijver
het uitdrukt, uw godsdienst �maar uit woorden bestaat, ver-
geleken bij \'t geen door de eerste christenen genoten, bezeten
en beleefd werd." � En uwe ziel is in het binnenste van
u verslagen, daar dag bij dag en jaar op jaar uwe vroegere
uitzichten op overwinning meer beneveld zijn geworden, en
gij gedrongen zijt om u neder te zetten bij de overtuiging,
dat het uitnemendste, dat gij van uw geloof te wachten
hebt, een leven is, afgewisseld door nederlaag en overwinning;
na een uur van zonde, een uur van berouw, en dan weer
opnieuw, een vallen en opstaan.

Maar is dit inderdaad alles? Had de Heere Jezus slechts
hierop het oog, toen Hij zijn kostbaar leven nederlegde om
u van de smartelijke en wreede banden des Satans te ver-

NAAR DE SCHRIFT.

lossen? Bedoelde Hij niet meer dan deze gedeeltelijke be-
vrijding? Was het zijn voornemen, dat gij voort zoudt wor-
stelen onder het verootmoedigend besef van nederlaag en
teleurstelling? Vreesde Hij wellicht, dat de onafgebroken
overwinning Hem onteeren en smaad op zijn naam zou
werpen? Met alle die beloften aangaande zijne komst, en
het werk, dat Hij gekomen is te volbrengen, bedoelde Hij
daar niets anders mede dan \'t geen uwe ervaring uitmaakt ?
Wordt er wellicht bij elke belofte heimelijk iets voorbehouden,
zoodat hare volkome vervulling onmogelijk wordt? � �De
verlossing uit de hand onzer vijanden," wil dit zeggen, uit
de hand van sommigen hunner? �Die ons bekwaam maakt
om ten alle tijde te triomfeeren," is dit, nu en dan triom-
feeren? �Meer dan overwinnaars door Hem, die ons lief-
gehad heeft," beteekent dit dan, gedurig nederlaag lijden?
Neen, neen, duizendmaal neen! God is machtig om ons vol-
komen te redden, en dit is ook waarlijk Zijne bedoeling.
Het is Zijne belofte, met eede bevestigd: �Om ons te geven,
dat wij verlost zijnde uit de hand onzer vijanden, Hem dienen
zouden zonder vreeze in gerechtigheid en heiligheid voor
Hem, al de dagen onzes levens." � Dit te volbrengen is
een machtig werk, maar onze Verlosser bezit er het vermogen
toe. Hij kwam om de werken des duivels te verbreken en
waarom zouden wij het een oogenblik veronderstellen, dat
Hem de bekwaamheid of de kracht van wil zou ontbreken
om Zijn eigen voornemen ten uitvoer te brengen?

Stel dan dit ��ne uitgangspunt vast: dat Jezus gekomen
is om u volkomen vrij te maken, nu, in dit leven, van de
macht en de overheersching der zonde, en om u geheellijk
te verlossen uit de handen uwer vijanden. Zoo gij niet gelooft
dat Hij dit deed, doorzoek, dan uwen Bijbel, en breng alle
verklaringen bijeen door Hem gegeven, omtrent het doel en
de uitwerking van Zijnen kruisdood. Het zal u verbazen,
wanneer gij zien zult, hoe talrijk en volledig deze verkla-
ringen zijn. Aan al die plaatsen wordt het ons gezegd, dat
Zijn werk onze verlossing is van onze zonden, van onze
banden en onze smetten; en nergens wordt ons te verstaan
gegeven, dat deze verlossing de beperkte bevrijding wezen
zou, waarmede zich de Kerk gedurig tevreden tracht te
stellen.

DIT HE1LGEHEIM IS

Laat mij u met betrekking tot dit onderwerp eenige
teksten aan de hand doen. Toen de Engel des Heeren Jozef
in den droom verscheen, en de op handen zijnde geboorte
des Zaligmakers verkondigde, zeide Hij: �En gij zult zijn
naam heeten Jezus, want Hij zal zijn volk zaligmaken van
hunne zonden."

Toen Zacharias bij de geboorte van zijnen zoon �vervuld
werd met den H. Geest" en profeteerde, verklaarde hij, dat
God zijn volk bezocht had, om gedachtig te zijn aan den
eed, dien Hij hun gezworen had, �om ons te geven, dat wij,
verlost zijnde uit de hand onzer vijanden, Hem dienen zou-
den zonder vreeze, in heiligheid en gerechtigheid voor Hem,
al de dagen onzes levens."

Toen Petrus in den voorhof van den tempel te Jeruzalem
tot de verwonderde joden predikte, zeide hij: �God, opge-
wekt hebbende zijn Kind Jezus, heeft denzelven ��rst tot
U gezonden, dat Hij ulieden zegenen zou, daarin, dat Hij
een iegelijk van u afkeere van uwe boosheden."

Toen Paulus aan de gemeente te Efeze de wondervolle
waarheid mededeelde, dat Christus haar zoo lief gehad had,
dat Hij zich voor haar overgegeven had, toen voegde hij er
bij: �dat Christus dit deed, opdat Hij haar heiligen zou,
haar gereinigd hebbende met het bad des waters door het
Woord; opdat Hij haar zich zelven heerlijk zou voorstellen,
eene gemeente, die geen vlek of rimpel heeft, maar dat zij
zou heilig zijn en onberispelijk."

Toen Paulus Titus �zijn oprechten zoon naar het gemeen
geloof," zocht te onderwijzen aangaande de genade Gods,
toen verklaarde hij, dat het doel dier genade was, ons te
onderwijzen, dat wij de goddeloosheid en de wereldsche
begeerlijkheden verzakende, matig en rechtvaardig en god-
zalig leven zouden in deze tegenwoordige wereld; � als
drijfveer om dit te doen, voegt hij er bij, �dat Christus zich-
zelven voor ons gegeven heeft, opdat Hij ons zou verlossen
van alle ongerechtigheid, en zich zelven een eigen volk zou
reinigen, ijverig in goede werken."

Toen Petrus den Christenen, aan wie hij zijn\' brief richtte,
een\' heiligen, aan Christus gelijkvormigen, wandel op het hart
drukte, zeide hij hun: �Want hiertoe zijtgij geroepen, dewijl
ook Christus voor ons geleden heeft, ons een voorbeeld na-

NAAR DE SCHRIFT. 5

latende, opdat gij Zijne voetstappen zoudt navolgen; die geene
zonde gedaan heeft, en er is geen bedrog in Zijnen mond
gevonden." Hierbij voegt hij: �Die zelf onze zonden in Zijn
lichaam gedragen heeft op het hout, opdat wij der zonde
afgestorven zijnde, der gerechtigheid leven zouden, door wiens
striemen gij genezen zijt."

Als Paulus in den brief aan die van Efeze, den wandel,
die den Christen past, tegen dien van den ongeloovigen
overstelt, dan stelt hij hem de waarheid, die in Christus is,
voor als volgt: �Te weten, dat gij zoudt afleggen, aangaande
de vorige wandeling, den ouden mensch, die verdorven wordt
door de begeerlijkheden der verleiding; en dat gij zoudt ver-
nieuwd worden in den geest uws gemoeds, en den nieuwen
mensch aandoen, die naar God geschapen is in ware recht-
vaardigheid en heiligheid."

En als dezelfde Apostel in Rom. 6 voor immer de vraag
beantwoordt, die betrekking heeft tot het blijven in de zonde,
en aanwijst, hoe volkomen vreemd dit blijven in de zonde
is aan den geheelen geest en het doel onzer verlossing in
Christus, dan voert hij het feit aan van onzen dood en van
onze opstanding met Jezus, als het onwedersprekelijk bewijs
voor onze werkelijke verlossing van zonden, en zegt: �Dat
zij verre. Wij, die der zonde gestorven zijn, hoe zullen wij
nog _in dezelve leven? Of weet gij niet, dat, zoo velen als
wij in Christus Jezus gedoopt zijn, wij in Zijnen dood ge-
doopt zijn ? Wij zijn dan met Hem begraven door den doop
in den dood, opdat, gelijkerwijs Christus uit de dooden
opgewekt is tot de heerlijkheid des Vaders, alzoo ook wij
in nieuwigheid des levens wandelen zouden." Hier voegt hij
aan toe: �Dit wetende, dat onze oude mensch met Hem
gekruisigd is, opdat het lichaam der zonde te niet gedaan
worde, omdat wij niet meer de zonde dienen."

Lieve Medechristenen, zijt gij bereid om het getuigenis
der Schrift aan te nemen in deze zaak? Dezelfde vragen,
die de Kerk in de dagen van Paulus verontrustten, doen
dit heden nog; vragen als �zullen wij in de zonde blijven,
opdat de genade te meerder worde?" Of wel �doen wij dan
de wet te niet door het geloof?" Zal ons antwoord op deze
vragen niet het besliste �dat zij verre," van Paulus wezen,
als ook de roemtaal, waarmede hij verzekert, �dat wij de

DIT HEILGEHEIM IS

wet bevestigen in plaats van haar te niet te doen?" �Want
hetgeen der wet onmogelijk was, dewijl zij door het vleesch
krachteloos was, heeft God, Zijnen Zoon zendende in ge-
lijkheid des zondigen vleesches, en dat voor de zonde, de
zonde veroordeeld in het vleesch, opdat het recht der wet
vervuld zou worden in ons, die niet naar het vleesch wan-
delen, maar naar den Geest."

Kunnen wij ook maar een enkel oogenblik veronderstellen,
dat de heilige God, die de zonde haat in den zondaar, haar
in den Christen zou kunnen gedoogen, en dat Hij het plan
der verlossing zoodanig saamgesteld zou hebben, dat de van
de straf der zonde bevrijde geloovige zich onmogelijk van de
macht der zonde bevrijd zou kunnen zien?

Ditzelfde wordt zoo goed uitgedrukt door Dr. Chalmers. �De
zonde," zegt hij, �is de smaad, die uit de groote geestelijke
huishouding, waar zich de Heere over verblijdt, moet uitge-
roeid worden... Het zou inderdaad een vreemd bestuur wezen,
indien de zonde den Heere zoo hatelijk ware, dat allen, die
haar bedreven hadden, onder den vloek des doods lagen; maar
dat het den mensch, die in het nieuwe leven overgegaan is,
weer veroorloofd wezen zou, haar te bedrijven; vreemd ware
het, zoo \'t geen eertijds naar recht het verderf ten gevolge
had, nu oogluikend toegestaan werd. Nu de straf opgeheven is,
houdt gij het nu voor mogelijk, dat de onveranderlijke God
zijnen- haat jegens de zonde zoo zeer zou laten varen, dat de
mensch, � de verlorene, maar verloste mensch � nu, bij dien
nieuwen staat van zaken, volharden mocht in datgene, wat
oudtijds hem had vernietigd ? God, die zesduizend jaar geleden
getoond heeft, dat Hij gerechtigheid lief heeft en ongerechtig-
heid haat, draagt Hij de gerechtigheid nog niet diezelfde
liefde toe, en dienzelfden haat aan de ongerechtigheid?

Ik, die nu de Goddelijke liefde inadem, en voor Gods aan-
gezicht wandel in vrede en in genade, zal ik weer pogingen
aanwenden om het monsterachtig verbond tot stand te bren-
gen tusschen een God, die het oogluikend zou aanzien, en
een mensch, die in zijn zonden volhardt?

Hoe zullen wij, die zoo even verlost werden van zulk eene
ontzettende ramp, volharden in het kwaad, waardoor deze
ramp ons overkwam?

Met den beslissenden, met den almachtigen stoot, waardoor

NAAR DE SCHUIFT.

het kruis van Christus den vloek der zonde van ons terugdrong,
weert het even zoo zeker de macht en de liefde tot de zonde
van ons af."

Maar niet all��n spreekt aldus Dr. Chalmers; vele andere
heilige mannen, zoo wel uit zijnen tijd als uit den onze, als
ook uit vroegere geslachten, allen stemmen overeen, waar
zij getuigen, dat de verlossing, voor ons aan het kruis van
Golgotha door onzen Heer Jezus Christus volbracht, niet
enkel van de schuld der zonde, maar even zoo goed van hare
macht verlost, want Hij kan volkomenlijk zalig maken degenen,
die door Hem tot God gaan.

Een oud schrijver van de 17^de eeuw zegt: �Niets is den
Heere z�� tegenstrijdig als de zonde, en Hij zal het niet gedoo-
gen, dat zij zijn kunstwerk, den mensch, altijd overheersche.
Wanneer wij de oneindige almacht Gods gadeslaan in het ver-
nietigen van al wat Hem wederstaat, wie kan dan aannemen,
dat de duivel Hem altijd wederstand zal blijven bieden?

�Ik houd het er voor, dat het voor den mensch niet samen
gaat, om Christen te zijn, en toch te meenen, dat Christus
de eeuwige Zoon van God, wien alle macht in den hemel
en op aarde gegeven is, aan zonde en duivel toelaat geweld
over hem uit te oefenen.

�Maar, zult gij zeggen, niemand, hoezeer hij zich inspanne,
heeft macht om zichzelf te verlossen, en niemand kan leven
zonder zondigen. Hierbij zeggen wij Amen.

�Maar komt men ons zeggen, dat, zoo \'sHeeren macht
ons te hulpe komt om ons uit de zonde te verlossen, de
verlossing evenwel niet tot stand komt, dan is het ons on-
mogelijk ons met deze leer te vereenigen; ik hoop dat het
u onmogelijk is.

�Zoudt gij er mede instemmen, indien ik u zeide, dat de
Heere Zijne macht hiertoe in het werk stelt, maar dat de
duivel Hem in den weg treedt? Dat deze zaak den Heere
onmogelijk is, omdat de duivel Hem niet toelaat haar ten
uitvoer te brengen? Dat het onmogelijk is, dat iemand van
de zonde bevrijd zou worden, omdat de duivel zulk een
macht over hem heeft, dat de Heere hem niet uitwerpen
kan? Dit is eene ellendige leer, en toch heeft men haar
verkondigd! Zij zegt met zoovele woorden, dat ofschoon des
Heeren macht tusschen beide treedt, de duivel de zonde

DIT HEILGEHEIM IS

in den mensch op zulk eene wijze heeft ingeplant, dat \'s
menschen verlossing van haar onmogelijk geworden is. Maar
is niet de mensch een schepping van God en kan Hij hem
niet herscheppen, en de zonde van hem uitwerpen? Zoo
gij zegt: dat de zonde diep in den mensch ingeworteld is,
dan stem ik dit toe; maar niet zoo diep is zij in hem inge-
drongen of Jezus Christus drong nog dieper door in den
grond van \'s menschen natuur, zoodat hij het vermogen
verwierf om den duivel en zijne werken te niet te doen, en
den mensch te herscheppen in ware gerechtigheid en hei-
ligheid. �Wij weten het," zoo vervolgt hij, �dat, indien onze
vrienden als krijgsgevangenen in Turkije of elders verkeer-
den, wij gaarne eene geldsom zouden betalen voor hunne
vrijlating, maar zoo zij in hunne banden bleven verkeeren,
zouden wij ons geld immers niet voor hen willen storten.
Zou iemand zich niet bedrogen achten, die veel geld betaald
had voor hunne vrijlating, waarna zij dan ook volgens het
traktaat vrijgelatene gevangenen geheeten werden, maar
evenwel hunne ketenen moesten blijven slepen? En tot hoe
lang dit? Wel zoo lang als zij leefden.

�Dit heeft betrekking op het lichaam, maar nu spreek ik
van de ziel. Christus moet mij tot verlossing worden, en
mij van banden bevrijden. Maar ben ik een gevangene?

�Ja, voorwaar, immers hij, die de zonde doet, is een dienst-
knecht der zonde, zegt de Heere Jezus. Indien gij gezon-
digd hebt, zijt gij een dienstknecht der zonde, een slaaf, een
gevangene, die verlossing uit zijn banden behoeft. Maar wie
zal voor mij den losprijs betalen, want ik ben arm? Ik heb
niets, en kan mij zelf niet verlossen; wie wil voor mij be-
talen? E�n is er, die den prijs voor mij betaald heeft. Dit
is eene goede tijding! Nu hoop ik op verlossing uit mijne
slavernij. Hoe is zijn naam? Wordt Hij Verlosser genaamd?
Nu dan, nu reken ik ook op den zegen mijner verlossing,
daarop namelijk, dat ik uit zal gaan uit mijne banden. Maar
�neen" zegt men, gij moet nog in de zonden blijven, zoolang
als gij leeft. Hoe nu! word ik dan niet verlost? Blijft het
nog voortbestaan, dit hart, dat zoo verdorven is, en die ver-
keerde wil! Zal ik een verloste heeten en toch niet het ge-
loof bezitten, dat heiligmaking en een reinen wandel werkt ?
Is het niet mogelijk, de overwinning te behalen over de

NAAR DE SCHRIFT.

zonde, en heerschappij over haar te blijven voeren ? Moet de
zonde veeleer de overmacht over mij behouden, zoo lang ik
leef? Maar welk een verlosser is deze dan toch, of liever
welken zegen geniet ik in dit leven van mijne verlossing ?"

Dergelijke uittreksels zouden wij van vele andere schrij-
vers kunnen geven als van Marshall en van Romaine, en
zij zouden het bewijs leveren, dat deze leer niet nieuw is
in de Kerk, hoewel het tegenwoordige geslacht haar uit het
oog heeft verloren. Zij is veelmeer de oude leer, die door
alle eeuwen te midden van hun dagelijksch leven de lippen
van Gods heiligen met lofliederen vervuld heeft, en nu wordt
deze oude leer opnieuw verkondigd, opdat beladene en ver-
moeide zielen er zich met onuitsprekelijke vreugde in zou-
den verblijden.

Verwerp deze leer dus niet, lieve lezer, zonder vooraf de
Schrift, al biddende, doorzocht te hebben, om te zien of
deze dingen waarlijk zoo zijn. Vraagt het den Heer om de
oogen uws verstands door Zijnen Geest te openen, opdat gij
weten moogt �welke is de uitnemende grootheid Zijner
kracht aan ons, die gelooven, naar de werking der sterkte
Zijner macht, die Hij gewrocht heeft in Christus Jezus, toen
Hij hem uit de dooden opgewekt heeft, en gezet heeft aan
Zijne rechterhand in de hoogste hemelen." En zoo gij bij
aanvang een zwak begrip hebt van Zijne macht, leer dan
geheel afzien van uw vermogen, en uwe zaak geheel in
Zijne hand stellen, vertrouwende dat Hij machtig is u te
verlossen. �Als gij zult uittrekken tot den strijd tegen uwe
vijanden, en zult zien paarden, en wagenen, een volk meer-
der dan gij, zoo zult gij voor hen niet vreezen: want de
Heere, uw God, is met u, die u uit Egypteland heeft opge-
voerd. En het zal geschieden, als gijlieden tot den strijd
nadert, zoo zal de priester toetreden, en tot het volk spre-
ken, en tot hen zeggen: Hoort, Isra�l, gijlieden zijt heden
na aan den strijd tegen uwe vijanden, uw harte worde niet
week, vreest niet, en beeft niet en verschrikt niet voor hun
aangezicht. Want het is de Heere, uw God, die met u gaat,
om voor u te strijden, tegen uwe vijanden, om u te verlos-
sen." Deut. 20, vs. 1�5.

HET HEILGEHEIM NADER OMSCHREVEN.

In het vorige hoofstuk heb ik getracht het hooger Christe-
lijk leven, of zooals ik het noemen zou, het �leven met
Christus verborgen in God" volgens de Schrift te bepalen.

Ik wil dan nu als bewezen aannemen, dat de Schrift den
geloovigen, in den Heere Jezus, een leven van blijvende rust
en van gedurige overwinning voorhoudt, \'t welk zeer ver de
lijn der gewone Christelijke ondervinding overschrijdt, en dat
wij ons in den Bijbel een Heiland voorgesteld zien, die be-
kwaam is, ons zoo zeker uit de macht onzer zonden te red-
den, als Hij ons van de schuld der zonde heeft verlost.

Waar dit verborgen leven eigenlijk in bestaat en in hoe
verre het van de gewone christelijke bevinding verschilt, is
het punt, dat wij nu te overwegen hebben.

Eigenlijk is het eenvoudig onze lasten op den Heer te
leggen en Hem onze zaken te laten regelen in plaats van
te trachten het zelve te doen.

De meeste christenen zijn den man gelijk, die langs den
weg zwoegde en gebukt ging onder een zwaren last, toen
een wagen hem inhaalde en de voerman vriendelijk aan-
bood hem de reis gemakkelijk te maken, welk aanbod met
blijdschap werd aangenomen. Gezeten zijnde, bleef de man
bukken onder zijn last, die hem op de schouders lag. �Waar-
om legt gij uw last niet neer?" vroeg de goedhartige voer-
man. �O!" antwoordde de man, �ik voel dat het reeds te
veel van u gevergd is om mij te vervoeren, zonder dat iku
ook nog mijn last te dragen zou geven." Evenzoo blijven
christenen, die zich aan de zorg en bewaring van den Heer
Jezus hebben overgegeven, menigmaal hun leven lang ge-
bukt gaan onder het gewicht van hun last.

Wanneer ik van lasten spreek, versta ik daaronder alles
wat ons hindert, hetzij in het tijdelijke, hetzij in het gees-
telijke.

In de eerste plaats ons eigen �ik". De grootste last, dien
wij te dragen hebben is ons eigen ik. Onze eigen persoon-
lijkheid is het moeielijkst te regeeren. Ons eigen dagelijksch
bestaan, ons zijn en voelen, onze zwakheden en verleidin-

NADER OMSCHREVEN.

gen, onze eigenaardige gemoedsgesteldheid, onze inwendige
bemoeiingen van allerlei aard, � dit zijn de dingen, die ons
ontstemmen en afmatten meer dan iets anders en deze bren-
gen ons het meest in duisternis en in banden. Bij het af-
leggen van uw lasten is het eerste, waarvan gij u ontdoen
moet, u zelven. Gij moet u zelven, met al uwe inwendige
gewaarwordingen, met uwe verzoekingen, met uw gemoeds-
gesteldheid, met uw gansche zijn en voelen aan de bewa-
ring van uw\' God overgeven en ze allen daarlaten. Hij be-
grijpt u en weet met u om te gaan, zoodat gij het aan Hem
kunt overlaten. Zeg tot Hem: �Hier ben ik Heer; ik verlaat
mij op U. Op allerlei wijzen heb ik getracht mij zelven te
vormen tot hetgeen ik weet, dat ik zijn moest, maar \'t is
mij altijd mislukt. Nu geef ik het aan � over. Maak mij ge-
heel tot Uw eigendom. Werk in mij al het welbehagen van
Uw wil. Kneed en vorm mij tot een vat U ter eere, gehei-
ligd en bekwaam tot den dienst des Meesters, tot elk goed
werk wel toebereid." Daar moet gij u dan aan houden, u
zelven gedurig en geheel aan God toevertrouwende.

Vervolgens moet gij eiken anderen last afleggen: uwe
gezondheid, uw goeden naam �uwen christelijken arbeid,"
uwe huizen, uwe kinderen, uwe dienstboden, in ��n woord,
alles wat u, \'t zij in- of uitwendig, aangaat.

De christenen vertrouwen wel altijd de eeuwige belangen
hunner ziel aan den Heer, omdat zij weten, zonder er een
oogenblik aan te twijfelen, dat zij daar zelf niet voorzorgen
kunnen; maar de dingen van dit tijdelijke leven nemen zij
voor hunne eigene rekening en zoeken die in eigen kracht
te dragen, mogelijk wel met het denkbeeld, zonder het te
willen bekennen, dat het heel veel is om van den Heer te
vragen, dat Hij hen drage zonder daarenboven van Hem te
begeeren, dat Hij ook hunne lasten op zich neme.

Ik heb cene Christelijke dame gekend, die een zeer zwaren
last te dragen had.

Zij kon er niet van slapen noch eten, en liep gevaar hare
gezondheid er onder te verliezen. Op zekeren dag, toen die
last haar bijzonder zwaar was, viel haar aandacht op een
klein traktaatje, dat naast haar op de tafel lag. Het had
tot opschrift: �Hanna\'s geloof." Dit opschrift lokte haar uit
om het blaadje op te nemen en zij ving aan het te lezen,

12 HET HEILGEHEIM

weinig vermoedende, dat het eene geheele omkeering in
haar gemoedsbestaan zou te weeg brengen, \'t Was de ge-
schiedenis van eene arme vrouw, die steeds overwinnend
een buitengewoon smartvol leven was doorgeleid geworden.
Op zekeren dag vertelde zij hare levensgeschiedenis aan
iemand, die haar uit liefde was komen bezoeken. Toen zij
gedaan had met spreken zeide de vreemde met blijkbaar
gevoel: �O Hanna, ik weet niet, hoe gij zoo veel leed hebt
kunnen dragen?"

�Ik droeg het niet," was terstond het antwoord, �de Heer
droeg het voor mij." �Ja," zeide de bezoeker toen, �dit is
de ware weg. Men moet zijne zorgen tot den Heer brengen."
�Ja," antwoordde Hanna, �maar wij moeten meer doen dan
dat; wij moeten ze daar laten. De meeste menschen," ver-
volgde zij, �gaan wel met hunne zorgen tot den Heer, maar
nemen die weer met zich me� en zijn dan even vermoeid
en ongelukkig als ooit te voren. Doch ik neem de mijne en
ik laat die bij Hem en ik kom terug en vergeet ze; keert
de kommer weer, dan breng ik dien op nieuw tot Hem; dit
herhaal ik zoo dikwijls, tot dat ik eindelijk vergeet, dat ik
eenig leed heb en ik volkomen vrede smaak." Mijne vriendin
was zeer getroffen door dit voorbeeld en besloot het na te
volgen. De omstandigheden van haar leven kon zij niet ver-
anderen, maar zij bracht die voor den Heer en gaf ze in
Zijne handen over in het geloof, dat Hij die van haar over-
nam, waarna zij al de verantwoordelijkheid, al de zorg en
angst er van aan Hem overliet. Zoo dikwijls de bekommernis
terugkeerde bracht zij ze weer weg: het gevolg hiervan was,
dat, hoewel de omstandigheden onveranderd bleven, hare
ziel te midden van deze volkomen rust en vrede had. Zij
ervoer, dat zij het heilgeheim gevonden had en van dat oogen-
blik af aan trachtte zij nimmer meer hare lasten zelve te
dragen noch iets in haar lot te besturen.

Dit geheim, dat haar zoo doeltreffend bleek te zijn ten
opzichte harer uiterlijke belangen, bevond zij nog veel voor-
treffelijker bij de toepassing op haar inwendig bestaan, dat
eigenlijk nog veel moeielijker te leiden was. Zij gaf zich ge-
heel over aan den Heer met al wat zij was en al wat zij
had, en in het geloof, dat Hij op zich nam, hetgeen zij Hem
toebetrouwde, morde en klaagde zij niet langer en haar

NADER OMSCHREVEN.

leven werd glanzend door de vreugde van Hem toe te be-
hooren. Dit is �het hooger christelijk leven!" Het geheim,
\'t welk zij gevonden had, was zeer eenvoudig � alleen dit,
dat het mogelijk is, dit bevel van God op te volgen: �Wees
in geen ding bezorgd; maar laat uwe begeerten in alles,
met bidden en danken bekend worden bij God," en dat de
gehoorzaamheid aan dit bevel de vervulling dezer belofte
tengevolge heeft �de vrede Gods, die alle verstand te boven
gaat zal uw hart en uwe zinnen bewaren door Christus Jezus."

Er is veel te zeggen van dit leven, dat met Christus ver-
borgen is in God, vele bijzonderheden te vermelden van
hetgeen Jezus doet voor hen, die zich alzoo aan Hem over-
geven: maar het wezen der zaak is hier gegeven. De ziel
die dit geheim gevat heeft, houdt .den sleutel, waarmee het
gansche schathuis des Heeren ontsloten kan worden.

En nu vertrouw ik, dat ik u hongerig gemaakt heb naar
dat gezegende leven. Zoudt gij niet wenschen van uwe lasten
ontheven te worden ? Verlangt gij niet het bestuur over uw
onregeerbaar �ik" over te leggen in handen van Een, die
bekwaam is u te besturen en te vormen? Zijt gij niet ver-
moeid en beladen, en lacht de rust, waarvan ik spreek, u
niet vriendelijk toe?

Herinnert gij u het heerlijk gevoel, waarmee gij wel eens
des nachts naar bed zijt gegaan, na een dag van groote in-
spanning en zware vermoeienis? Hoe heerlijk was \'t gevoel
van uitspanning, van de geheele overgave des lichaams aan
rust en gemak. De spanning van den dag hield voor eenige
uren op. Hoofd en hart kwamen tot rust.

Gij mocht u onbezorgd op uw bed uitstrekken, zonder
vrees, dat het u niet dragen kon. Gij rusttet!

Veronderstel, dat gij getwijfeld hadt aan de sterkte van
uw bed en dat gij in vrees verkeerd hadt van ieder oogen-
blik te zullen doorzakken en op den vloer terecht komen;
zoudt gij dan gerust hebben? Zou dan niet elke spier ge-
spannen zijn geweest door vruchtelooze pogingen om u op
te houden en zou de afmatting daarna niet grooter zijn ge-
weest dan zoo gij u in \'t geheel niet te bed begeven hadt?

Laat deze vergelijking dienen om u te leeren, wat het
zegt, op den Heer te vertrouwen. Laat uwe ziel in Hem
hare rust zoeken, gelijk uw lichaam dat des nachts op uwe

legerstede doet. Ontbindt eiken band en leg af allen last.
Geef u zelven over aan uwe behoefte naar rust en gemak,
in de zekerheid, dat wanneer Hij u ondersteunt, gij in vol-
komen veiligheid zijt.

Van uwen kant hebt gij eenvoudig te berusten; van
Zijnen kant heeft Hij u staande te houden, en Hij kan niet
wankelen.

Neem eene andere gelijkenis, door den Heer zelf gebezigd �
die van \'t kind. �En Jezus een kindeken genomen hebbende,
zette dat in \'t midden van hen en zeide: �Waarlijk, ik zeg
u, indien gij u niet bekeert en wordt gelijk de kinderen,
gij zult in het koninkrijk der hemelen niet ingaan." Wat is
het eigenaardige van een klein kind, hoe doet het? Het
leeft in \'t geloof en zijn voornaamste karaktertrek is onbe-
zorgdheid. Zijn leven is eene aaneenschakeling van vertrou-
wen van het eene einde des jaars tot het andere. Het ver-
trouwt zijne ouders, het vertrouwt zijne verzorgers, het ver-
trouwt zijne leermeesters, het vertrouwt zelfs menschen, die
geen vertrouwen waard zijn; en dit alles van wege de ver-
trouwelijkheid zijner natuur.

Aan zijn vertrouwen wordt volkomen beantwoord. Het
kind zorgt in niets voor zich zelven en toch wordt er in alles
voor hem gezorgd. Het denkt niet aan den dag van morgen,
het maakt geene plannen, en toch is zijn leven voor hem
afgebakend dag bij dag en uur bij uur. Het gaat zijns vaders
huis in en uit met eene onuitsprekelijke gemakkelijkheid,
geniet er al het goede, zonder er een cent voor uit te geven.
Pestilentie mag de straten zijner stad doortrekken, hij let
er niet op. Hongersnood, vuur en zwaard mogen rondom
het kind woeden, het blijft in volkomen gerustheid zich op
de teedere zorgen zijns vaders verlaten. Het kind leeft in het
tegenwoordige en ontvangt het noodige uit zijns vaders hand,
zooals die het hem dag bij dag toedeelt.

Ik bevond mij eens bij aanzienlijke lieden, die slechts een
eenig, aangenomen kind hadden, aan hetwelk al de liefde en
teederheid, waarvoor een menschenhart vatbaar is, besteed
werd. Als ik dit kind gadesloeg hoe het uit- en inliep met
de vroolijkheid en onbezorgdheid der kindschheid, dacht ik:
welk een treffend beeld is dit kind van de wonderbare ver-
houding van kinderen in het huis van onzen hemelschen

NADER OMSCHREVEN. 15

Vader. Ik zeide tot mij zelven: Indien reeds het liefdevolle
hart van hen, die haar verzorgen, zou kunnen gegriefd wor-
den, wanneer dit meisje in eenig opzicht mocht gaan vree-
zen, dat het haar in het vervolg aan iets zou kunnen ont-
breken, hoeveel te meer moet het hart des hemelschcn
Vaders, dat vol teedere liefde vervuld is jegens ons, ge-
griefd worden wanneer Zijne kinderen zoo bezorgd zijn, en
ik begreep, waarom de Heer ons zoo nadrukkelijk gezegd
heeft: �zijt niet bezorgd voor u zelven."

Wie worden in elk huisgezin het best verzorgd? Zijn het
niet de kleine kinderen? En krijgt niet de zuigeling, het
meest hulpbehoevende wicht, het grootste deel der zorgen?
Zooals een schrijver onlangs zeide: het kleine kind �werkt
niet en spint niet en toch is het gevoed, en gekleed, en
bemind en gevierd meer dan eenig ander wezen."

Dit leven des geloofs, waarvan ik spreek, bestaat juist
hierin � een kind te zijn in het huis des Vaders; en waar
dit bestaat, daar wordt elke vermoeide en beladene ziel tot
rust gebracht. Laat de vrijmoedigheid en het kinderlijk ver-
trouwen, die uw hart zoo zeer innemen, wanneer gij die in
uwe kleinen opmerkt, u leeren, hoedanig gij tegenover God
behoort te zijn en, uw lot dan in zijne handen stellende,
zult gij ondervinden, dat de vrede Gods, die alle verstand
te boven gaat, uw hart en uwe zinnen zal bewaren in
Christus Jezus."

�Vertrouw op den Heer en doe het goede, zoo zult gij
wonen in het land en gij zult verzadigd worden."

�Verlustig u alzoo in den Heer en Hij zal u de begeerte
uws harten geven."

�Wentel uwen weg op den Heer; Vertrouw alzoo op Hem
en Hij zal het maken."

�En Hij zal uwe gerechtigheid doen voortkomen als het
licht en uw oordeel als den vollen dag."

�Rust in den Heer en verwacht Hem met geduld."

�En het werk der gerechtigheid zal vrede zijn � en Mijn
volk zal in vrede wonen en in eene vaste woonstede en in
stille rustplaatsen."

HOE MEN DEEL VERKRIJGT

HOOFDSTUK Dl.
HOE MEN DEEL VERKRIJGT AAN HET HEELGEHE1M.

Wij hebben getracht de vraag te beantwoorden of de er-
varingen van dit leven van volkomene overgave, schriftuur-
lijk waren, wij hebben ook eenigermate verklaard, wat dit
leven is; onze volgende stap is dus, dat wij verklaren, hoe
dit leven bereikt en verwezenlijkt wordt.

En in de eerste plaats word ik gedwongen te zeggen, dat
dit gezegende leven niet beschouwd moet worden als iets,
dat wij zelf bereiken, maar als eene gave. Wij kunnen het
niet verdienen, wij kunnen er niet naar opklimmen; wij
kunnen er slechts om vragen en wij kunnen het ontvangen.
Het is de gave Gods in Christus Jezus. En waar het eene
gave geldt, heeft hij, die ontvangt, slechts aan te nemen. �
Nimmer zeggen wij van eene gave: �Zie eens, wat ik heb
verworven" om z�� onze eigene bekwaamheid te verheffen;
maar wij zeggen: �Zie, wat mij gegeven werd," en wij be-
roemen ons in de liefde, den rijkdom en de edelmoedigheid
van den gever. � In onze verlossing is alles gave. Van het
begin tot het einde is God gever, en zijn wij ontvangers en
niet aan hen, die groote dingen doen, worden de rijkste be-
loften geschonken, maar aan hen, die de �volheid der ge-
nade, en de gaven der rechtvaardigmaking," ontvangen. Op-
dat wij dit inwendige leven dus naar eigene ervaring in
zouden gaan, moet de ziel daartoe in een ontvankelijken
toestand verkeeren, en ten volle het feit erkennen, dat dit
leven Gods gave is in Christus Jezus, en dat het niet ver-
kregen kan worden door eenig eigen werk, noch door eigene
inspanning. � Door middel van deze erkentenis vereen-
voudigen wij de vraag grootelijks; want nu schiet ons maar
��n punt ter beschouwing meer over; namelijk aan wie de
Heere Zijne gaven schenkt, en hoe zij ze hebben te ont-
vangen? Op deze vraag wensch ik kortweg dit te antwoor-
den, dat de Heer Zijne gaven alleen schenkt aan de Hem
volkomen toegewijde ziel, en dat deze ze zich door het
geloof toeeigent.

De toewijding is het eerste punt. Zij is niet een voorschrift
der wet, ook wordt niet door haar een zegen gekocht of

AAN HET HEILGEHEIM.

verdiend, maar deze toewijding is onmisbaar om de bezwa-
ren uit den weg te ruimen en de Heer in de mogelijkheid
te stellen om dit leven mede te deelen. � Zal uit eene
klomp kleiaarde een sierlijk voorwerp gevormd worden, dan
moet het onbeweeglijk liggen in de hand van den potte-
bakker. En zal uit eene ziel een vat gevormd worden Gode
ter eer, geheiligd, toebereid tot \'s Heeren dienst en tot
ieder goed werk, dan moet ook deze ziel zich den Heere
geheel overgeven, en stil liggen in Zijne hand. Deze zaak
is onwederlegbaar.

Eens deed ik eene poging om dit .\'duidelijk te maken aan
een geneesheer, die aan het hoofd van een groot gasthuis
stond. Maar hij scheen niet te kunnen vatten, wat toewij-
ding beteekent, en evenmin de noodzakelijkheid, die daartoe
bestaat. Eindelijk sprak ik tot hem: �Veronderstel, dat gij,
rondwandelende onder uwe kranken, een man ontmoet, die
u ernstig smeekte, hem onder uwe bijzonder nauwlettende
behandeling te nemen, maar die tevens weigerde om al de
verschillende kenteekenen zijner krankheid mede te deelen,
of alle de door u voorgeschreven middelen te gebruiken, en
toch tot u zeide: �Ik ben bereid om uwe voorschriften tot
op zekere hoogte op te volgen, z�� ver als mijn verstand
er zich mede vereenigen kan, maar in sommige opzichten
wensch ik voor mij zelve te oordeelen, en naar eigen inzicht
te handelen." � Wat zoudt gij in dergelijk geval doen?
vroeg ik. � �Wat ik doen zou?" sprak hij verontwaardigd,
�dien man zou ik spoedig aan zich zelf overlaten. Want ik
zou immers niets met hem kunnen aanvangen, tenzij hij
zich geheel aan mij toevertrouwde, en mijne voorschriften
onvoorwaardelijk gehoorzaamde." �Dus," hernam ik, �is het
de eisch, dat men den geneesheer gehoorzame, opdat hij
hoop moge voeden den kranke te behouden?" � �Dit is de
onvoorwaardelijke eisch," antwoordde hij met zelfvertrouwen.
�Welnu," hernam ik, �en deze eisch is niets anders dan
toewijding, wij hebben onze geheele zaak onvoorwaardelijk
in \'s Heeren hand te stellen, en Zijne voorschriften behooren
stiptelijk door ons nagekomen te worden." �Nu vat ik het,"
riep hij uit, �nu vat ik het! Ook zal ik het doen. Van nu
af aan zal de Heer met mij doen, wat Hem behaagt."

Het woord �overgave" drukt wellicht naar sommiger mee-

HOE MEN DEEL VERKRIJGT

ning dit denkbeeld nog beter uit. Maar welk woord ook door
ons gebruikt worde, we bedoelen de volkomene overgave
van geheel ons wezen aan God � geest, ziel en lichaam,
z�� geheel onder zijne leiding geplaatst, dat Hij er mede
doen kan, al wat Hem behaagt. � We bedoelen, dat de taal
onzes harten onder alle omstandigheden, met het oog op
iedere handeling deze behoort te zijn: �Uw wil geschiede." �
Wij bedoelen het opofferen van alle eigene vrije keuze.
Wij bedoelen een leven van volkomene gehoorzaamheid.

Dit moge hard toeschijnen aan de ziel, die onbekend is met
den Heere, maar voor die Hem kennen, is dit het zaligst leven,
het leven vol vrede. Hij is onze Vader, en heeft ons lief, en
weet wat ons het nuttigste is en daarom verstaan wij, dat
Zijn wil ons onder alle omstandigheden het meest ten zegen
wezen moet. Ik begrijp mij niet, hoe het den Satan gelukt
is om de oogen der Kerk met betrekking tot dit feit, aldus te
verblinden. Maar inderdaad het heeft er den schijn van, alsof
\'s Heeren eigen kinderen meer bevreesd waren voor Zijnen
wil dan voor eenige andere omstandigheid des levens � en
toch heeft Zijn liefdevolle wil enkel teederheid en goeder-
tierenheden in den zin, met onuitsprekelijke groote zege-
ningen voor hunne zielen! Kon ik maar een ieder doen in-
zien, hoe onpeilbaar diep de liefde van \'s Heeren wil is. �
De hemel is een oord van onuitsprekelijke zaligheid, omdat
Gods wil aldaar in volmaaktheid betracht wordt, en ons
leven heeft reeds deel aan de zaligheid, naarmate de wil des
Heeren meer volmaakt gevolgd wordt. Hij heeft ons lief, en
de wil van Hem, die lief heeft, brengt altijd zegen over het
voorwerp der liefde.

Sommigen onzer weten bij ervaring wat beminnen is, als
ook dat, zoo zij naar wensen konden handelen, het voorwerp
hunner liefde met zegeningen overstroomd zou worden. Al
wat het leven zoet, lieflijk en aangenaam maakt zou door
ons met kwistige hand over hen uitgestort worden, zoo wij
slechts onzen wensch voor hen ten uitvoer konden brengen.
Daar dit nu de wijze is, waarop wij liefhebben, hoeveel te
meer is dit met den Heer het geval, die de liefde zelf is. Zoo
wij slechts ��n blik konden werpen in de peillooze diepte zijner
liefde, zouden onze harten zijnen wil juichende te gemoet
gaan, en dien wil omhelzen als onzen meest kostbaren schat.

AAN HET HEILGEHEIM.

Dan zouden wij ons in eene verrukking van dankbare blijd-
schap aan dien wil overgeven, en deze overgave als ons
grootste voorrecht beschouwen. Vele Christenen meenen in-
derdaad dat hun Hemelsche Vader hen neerslachtig maken
wil door hen van al hunne zegeningen te berooven; zij beel-
den zich in, dat zij Hem beletten zullen dit te doen door
zich vast te klemmen aan hunne afgoden. Ik schaam mij
bijna de woorden, die ik hier nederschrijf, en toch moeten wij
eene dwaling onder de oogen zien, die honderden van levens
ellendig maakt. � Een geloovige dame, die deze gewaarwording
kende, klaagde eens aan eene vriendin, dat zij het onmogelijk
vond te zeggen: �Uw wille geschiede;" ook beefde zij voor deze
bede terug. Zij was de moeder van een eenig kind, een
zoontje, dat erfgenaam was van een groot vermogen, en tevens
de afgod haars harten. Nadat zij hare bezwaren ten volle
uitgesproken had, zeide hare vriendin: �Veronderstel, dat
uwe kleine Karel morgen naar u toe kwam loopen, zeg-
gende: �Moeder, nu ben ik besloten om mij voortaan ge-
heel, in alles, wat gij met mij voorhebt, naar uwen wil te
voegen. Ik verlang u altijd te gehoorzamen, en alles te
doen, wat gij voor mij goedkeurt. Ik weet, dat gij mij lief
hebt, en aan uwe liefde zal ik mij geheel toevertrouwen."
Welke gewaarwording zou u nu jegens uw kind bezielen ?
Zoudt gij in uw hart spreken: �welnu, nu zie ik mij in
de gelegenheid Karel ongelukkig te maken? Ik ga hem
van zijn vermaken berooven en \'t leven hem bitter maken ?
Ik zal hem dwingen om te doen, wat hem moeilijk valt, en
hem allerhande lastige bevelen geven?" � �Wel neen,
zeker niet!" riep de moeder met verontwaardiging, �gij
weet, dat ik aldus niet zou kunnen handelen. Gij weet, dat
ik hem aan mijn hart zou sluiten, en met kussen zou over-
laden, en dat ik mij zou beijveren om zijn leven zoo lieflijk
mogelijk te maken." � �Zijt gij dan teederder en liefdevol-
Ier dan de Heer?" vroeg hare vriendin. �Ach! neen," was
het antwoord. �Nu zie ik mijne vergissing in en ik hoop
voortaan even onbeschroomd het woord: �Uw wille ge-
schiede," jegens mijn Hemelschen Vader uit te spreken, als
mijn kleine Karel het tegen mij kan zeggen." � Voor \'t
hart is de aanbiddelijke wil van God zoeter dan gezondheid,
vrienden, geld, gemak of voorspoed.

HOE MEN DEEL VERKRIJGT

Die wil verspreidt een lichtglans in het duisterste �ur, en
een straal van zonlicht over het droevigste pad. Want Hij
regeert over alles, en zal alles ten beste leiden. Voorzeker
houd ik u niet anders dan een heerlijk voorrecht voor, wan-
neer ik u zeg, dat de eerste schrede, die gij te doen hebt,
die van geheele toewijding is, zoo gij dat leven zult ingaan,
dat met Christus verborgen is in God. Het zou mij leed
doen, indien gij het voor een hard en gestreng gebod hicldt.
Gij moet het met blijdschap, met dankbaarheid en met
ingenomenheid volbrengen. Ga voort en blijf deze toewijding,
gelijk ik haar noemde, als uw voorrecht beschouwen, en
ik geef u deze verzekering, die ik bij ervaring verkregen
heb, dat gij dit leven het zaligste noemen zult, dat gij hadt
kunnen ingaan.

Daarop volgt het geloof. Geloof is een onmisbaar beginsel,
waar het er op aan komt zich eene gave toe te eigenen;
want hoe bereid onze vrienden wezen mogen om ons iets
te schenken, zoo is dit voorwerp eerst het onze geworden,
wanneer wij ook gelooven, dat het ons geschonken is, en het
daarom het onze noemen.

Dit geldt vooral de zuiver-geestelijke gaven. Wij kunnen
iemands onbegrensde liefde bezitten, maar eerst dan behoort
deze liefde ons inderdaad toe, wanneer wij ook gelooven,
dat wij bemind worden. Ik veronderstel, dat de meeste
Christenen deze waarheid begrijpen, daar waar het de ver-
geving hunner zonde geldt. Zij weten, dat schuldvergiffenis
door den Heere Jezus hun eeuwig had kunnen gepredikt
worden, zonder dat zij ooit hun deel zou geworden zijn
totdat zij geloof aan deze prediking wilden hechten en deze
schuldvergiffenis voor zichzelven afsmeekten. Maar wanneer
het nu ernst wordt om het Christelijk leven te beleven, dan
verliezen zij dit beginsel uit het oog, en meenen dat zij,
eenmaal verlost door het geloof, nu te leven hebben door
de werken en door hunne eigene pogingen; en in plaats van
in het ontvangen te volharden, beginnen zij nu te werken.
Van daar dat onze getuigenis hun onbegrijpelijk wordt, dat
het leven met Christus verborgen in God door het geloof
moet ingegeven worden. En toch wordt het ons duidelijk
aangezegd, �dat, gelijk wij den Heere Jezus aangenomen heb-
ben, wij alzoo ook in Hem hebben te wandelen. Wij ont-

AAN HET HEILGEHEIM. 21

vangen Hem door het geloof, en all��n door het geloof, en
zoo hebben wij ook met Hem te wandelen door het geloof
en all��n door het geloof. En het geloof, door hetwelk wij
in dit verborgen leven ingaan, is geheel hetzelfde geloof, als
waardoor wij overgebracht werden uit het koninkrijk van
den Satan in dat van den Zoon van Gods liefde; all��n
slaat dit geloof eene andere richting in. Vroeger geloofden
wij, dat Jezus onze Zaligmaker was van de schuld der zonde,
en ons geschiedde naar ons geloof. Nu hebben wij aan te
nemen, dat Hij onze Verlosser van de macht der zonde is
en ook nu zal ons geschieden naar ons geloof. � Toen stel-
den wij ons vertrouwen in Hem met betrekking tot onze
rechtyaardigmaking, en Hij schonk haar ons; nu [hebben wij
weder ons vertrouwen in Hem te stellen met betrekking tot
onze heiligmaking, en nu zal Hij deze ons ook schenken.
Toen namen wij Hem als verlosser aan van de toekomstige
straf der zonde; nu hebben wij Hem aan te nemen als ver-
losser van de tegenwoordige banden der zonde. Toen was
Hij onze plaatsvervanger, nu moet Hij ons leven wezen.
Toen hief Hij ons op uit den afgrond, nu wil Hij ons met
Hem doen zitten in de hemelsche plaatsen.

Hiermede bedoel ik, dat dit alles zelf ondervonden en in
beoefening gebracht moet worden. Volgens Gods Woord
weet ik, dat iedere geloovige in het bezit van al zijn voor-
rechten is, van af het oogenblik zijner wedergeboorte. Maar
naar zijh� ondervinding te oordeelen heeft hij niets, tot dat
hij het zich toeeigent door het geloof. �Alle plaats, waarop
ulieder voetzool treden zal, heb Ik u gegeven." God heeft
ons �gezegend met alle geestelijke zegening in den hemel
in Christus;" maar zoo lang wij in het geloof den voet niet
op deze zegeningen zetten, worden zij de onze niet werke-
lijk. �Naar ons geloof," is de beperking, die hier voortdurend
tot regel verstrekt. Maar dit geloof, waarvan ik spreek, moet
het geloof van het oogenblik zelf wezen. Wij kunnen niet
een soort van toekomstig geloof hebben, dat iets beteekent.
Iemand kan eeuwig gelooven, dat zijne zonden op zekeren
toekomenden tijd vergeven zullen worden en toch nooit tot
bekeering komen. � Hij moet tot het geloof, dat het oogen-
blik zelf geldt, gebracht worden, en moet kunnen zeggen:
�Nu zijn mij mijne zonden vergeven." Eer het z�� ver met

HOE MEN DEEL VERKRIJGT

hem komt, heeft hij geene kennis aan het nieuwe leven. En
evenzoo kan geen geloof, dat naar de toekomst uitziet om
verlossing van de macht der zonden, ooit eene ziel binnen
leiden in het leven, dat wij beschrijven. Satan verblijdt zich
in een geloof, dat op de toekomst ziet, want hij weet, dat
het onmachtig is om iets degelijks tot stand te brengen.
Maar hij beeft en vliedt, zoodra de geloovige om bevrijding
in het tegenwoordig oogenblik smeekt en dan ook op be-
vrijding van \'s Boozen macht rekent. Hieruit kunnen wij, tot
hetgeen volgt, besluiten.

Opdat men inga in dit gezegend leven van rust en van
overwinning, behooren twee stappen gedaan te worden. De
eerste stap is, geheele zelfovergave; de tweede, een vol-
komen geloof. Het doet er niet toe, hoe ingewikkeld uwe
persoonlijke ervaringen wezen mogen, het doet er niet toe
van hoedanigen aard uw moeielijkheden, uwe omgeving,
uwe plaats op maatschappelijk gebied zijn; deze beide schre-
den moet gij doen, en zoo gij ze met volle beslistheid doet,
en er moedig in volhardt, dan brengen zij u ongetwijfeld
vroeger of later in de groene weiden en stille wateren van
dit hooger Christelijk leven. Wees er van overtuigd. En zoo
gij iedere andere beschouwing laat varen, en uw aandacht
uitsluitend wijdt aan deze beide punten en hieromtrent tot
helderheid en zekerheid zijt gekomen, dan zult gij voor-
spoedig toenemen, en nog eer gij het voor mogelijk houdt,
zal uwe ziel de haven bereiken, waarnaar zij verlangend
uitziet.

Zal ik u den weg, dien gij trapsgewijs te gaan hebt, nog-
maals voorhouden opdat gij u niet vergissen moogt? � Gij
zijt een kind van God, en verlangt Hem welgevallig te zijn.
Gij hebt uw\' dierbaren Zaligmaker lief; en de zonde in u,
die Hein bedroeft, maakt u moede en mismoedig. Gij zucht
er naar, om verlost te worden van de kracht dier zonde.
Maar al wat gij tot hiertoe aangewend hebt, heeft u niet
kunnen verlossen; en nu, schier wanhopend, vraagt gij of
het waar kan wezen, wat deze gelukkige menschen getui-
gen, dat Jezus inderdaad gewillig en machtig is om u te
verlossen. Voorwaar, in het diepst uwer ziel weet gij, dat
Hij dit is. Gij weet, dat het doel, dat Hem op aarde ge-

AAN HET HEILGEHEIM.

bracht heeft juist dit was, dat Hij u verlossen wilde uit de
hand van al uwe vijanden. Verlaat u dan op Hem, stel uwe
zaak met volkomen zelfovergave in Zijne handen, en geloof,
dat Hij haar aanvaardt; en beroep u op Hem, wetende, wie
Hij is en wat Hij beloofd heeft, opdat Hij u nu zonder uit-
stel volkomen zalig make.

Even gelijk gij vroeger geloofdet, dat Hij u van de schuld
der zonde verloste, omdat Hij u hiervan verzekerde in Zijn
Woord, zoo neem nu aan, dat Hij u verlost van de macht
der zonde omdat Hij u ook hiervan de verzekering geeft. Laat
uw geloof bezit nemen van een nieuw vermogen, dat het in
Christus heeft ontdekt. Gij schonkt uw vertrouwen aan uwen
stervenden zaligmaker, vertrouw Hem nu als den voor u
levende. Evenzeer als Hij gekomen is, om u te verlossen van
toekomstige straf, zoo kwam Hij ook, om u te bevrijden van
de banden van het oogenblik. Zoo waar als Hij kwam om uwe
striemen voor u te dragen, zoo kwam Hij ook om uw leven
voor u te leven. Gij zijt geheel machteloos zoo wel voor het
een als voor het ander. Gij zoudt even zoo goed voor uwe
zonden hebben kunnen boeten, als dat gij nu bij machte
wezen zoudt om de ware heiligmaking zelf in beoefening te
brengen. Jezus, en Jezus all��n, moet beide voor u doen, en
in beide gevallen is het all��n maar uwe taak, om Hem de
zaak in handen te geven, en dan te geloorcn, dat Hij haar volbrengt.

Eene dame, die nu ver gevorderd is in dit leven van zelf-
overgave, sprak, toen zij nog in groote duisternis en onzeker-
heid verkeerde, omtrent de wijze, hoe zij dit leven zou ingaan,
tot den vriend, die haar licht zocht te geven: �Gijlieden zegt
allen, �geef u over en vertrouw � geef u over en vertrouw" �
maar ik weet niet op welke wijs ik het doen zal. Spreek u
zelf eens overluid uit, opdat ik wete hoe en wat gij doet."

Zal ik het overluid voor u doen?

�Heere Jezus! ik geloof, dat Gij machtig zijt en ook ge-
willig om mij te verlossen van alle de zorgen, de onrust en
de banden van mijn Christelijk leven. Ik geloof, dat Gij stierft
om mij te bevrijden, en dit niet all��n voor de toekomst,
maar ook in ditzelfde oogenblik en aan deze plaats. Ik
geloof, dat Gij sterker zijt dan de Booze, en dat Gij mij
bewaren kunt, ook mij, in mijne groote zwakte, opdat ik
niet in zijne strikken valle of hem een gewillig oor leene.

BEZWAREN, BETREFFENDE

Van nu aan Heer, ga ik mijn vertrouwen op U stellen, om
door U bewaard te worden.

�Ik heb getracht mij zelf te bewaren, maar ik heb ge-
struikeld. Ik ben geheel hulpeloos. Daarom wil ik nu op U
vertrouwen. Ik geef mijzelf aan U. Ik houd geen deel van
mijzelf terug. Ik nader tot U met lichaam, ziel en geest,
opdat Gij deze zoo hervormen moogt, als Uwe liefde en Uwe
wijsheid het begeeren. En nu, ik ben de Uwe. Ik geloof, dat
Gij aanneemt hetgeen ik U aanbied, ik geloof, dat Gij bezit
genomen hebt van dit arme, zwakke en dwaze hart, en dat
Gij reeds in dit zelfde oogenblik aangevangen hebt, in mij
te werken het willen van Uwen wil en het doen van Uw
welbehagen!"

Vreest gij nu het doen van dezen stap? Is u dit te plot-
seling, te veel eenen sprong in het duister gelijk? Weet gij
niet, dat de geloofssprong slechts schijnbaar in het ijle lucht-
ruim geschiedt, maar in werkelijkheid den voet brengt op de
rots der eeuwen ? Indien gij ooit dit heerlijk land, vloeiende
van melk en honig, wilt ingaan, dan moet gij vroeger of later
uwe voeten zetten in de stroomende wateren, want er is
geen ander pad. En dit zonder uitstel te doen kan u maanden
en zelfs jaren van droefheid en van teleurstelling besparen.
Hoor het woord des Heeren: � �Heb Ik u niet geboden:
zijt sterk en hebt goeden moed, en vreest niet, en verschrikt
niet voor hun aangezicht: want het is de Heere, uw God,
die met u gaat; Hij zal u niet begeven noch u verlaten."

BEZWAREN, BETREFFENDE DE GEHEELE OVERGAVE.

Van groot gewicht is het, dat christenen niet onbekend
zijn met de listen des Satans; want hij staat gereed om
elke schrede, die de ziel voorwaarts zou doen, te beletten.
Vooral is hij daar werkzaam, waar hij ziet, dat een honger
en dorst naar gerechtigheid ontwaakt, met een geest van
ernstig onderzoek naar al de volheid, die er voor hen is in
Christus Jezus.

DE GEHEELE OVERGAVE.

Een der eerste bezwaren, die hij voor zulk een opwerpt,
geldt het punt der overgave. Hem, die naar heiligheid dorst,
wordt gepredikt, dat hij zich moet toewijden, en hiernaar
streeft hij. Maar tevens ontmoet hij een bezwaar. Hij meent
het gedaan te hebben, maar gevoelt zich niet veel veranderd
van \'t geen hij vroeger was, alles komt hem ongeveer het-
zelfde voor, en toch had men hem gevleid met de hoop, dat
dit wel het geval zoude wezen; hij is diep teleurgesteld, en
vraagt mismoedig: �Hoe kan ik het dan met zekerheid
weten, dat ik mij den Heer heb overgegeven?"

De groote list des Satans, waarmee hij eene ziel te gemoet
treedt, die in dezen tweestrijd gewikkeld is, de list, die hij
bij geen enkele gelegenheid verzuimt te gebruiken, en die
hij dikwerf met kennelijk voordeel aanwendt, is die met
betrekking tot het gevoel. De ziel wil niet aan hare toewij-
ding gelooven, tot dat zij er het gevoel van geniet; en daar
zij niet gevoelt, dat de Heer haar aangenomen heeft, kan ze
ook niet gelooven, dat Hij het deed. Zooals het zoo vaak
geschiedt, plaatst zij het gevoel v��r het geloof. Maar
\'s Heeren onveranderlijke wet plaatst het geloof op de eerste
en het gevoel op de tweede plaats, Hij doet dit overal; wij
verzetten ons tegen het onverzettelijke, wanneer we hierin
verandering trachten te brengen.

De eenige wijze dus, waarop we deze list des Satans met
betrekking tot onze toewijding kunnen verijdelen is deze:
door des Heeren zijde te kiezen en even als Hij ook het
geloof te plaatsen v��r het gevoel. Geef u zelven beslist en
geheel aan den Heer over, naar het licht, dat gij op dit
oogenblik bezit, met de bede dat de Heilige Geest u al datgene
in uw hart en leven moge aantoonen, wat God wederstaat. �
Toont Hij u het een of ander aan, offer dat den Heere
oogenblikkelijk op met de bede: �Uw wille geschiede." Toont
Hij u niets aan, geloof dan ook, dat ge Hem alles toegewijd
hebt. Dan zijt gij verplicht te gelooven, dat Hij u aanneemt.
Bepaald moet gij er niet op wachten dat gij gevoelt, dat gij
u zelf gegeven hebt, of wel dat Hij u genomen heeft. Gij
hebt dit slechts te gelooven, en er dan op te bouwen, dat
het geschied is.

Indien gij een landgoed aan een vriend wildet geven, dan
zoudt gij dit door het geloof hebben te geven, en hij zou

BEZWAREN, BETREFFENDE

het in \'t geloof hebben aan te nemen. Een landgoed is niet
een voorwerp, dat in de hand genomen en een ander kan
worden overgereikt; het weggeven en het aannemen er van is
een zedelijke handeling, een daad van geloof. Nu, zoo gij op
den ��nen dag een landgoed aan een vriend gegeven hadt,
en dan zoudt heengaan met het te betwijfelen, of gij het in-
derdaad wel hadt gegeven, en of hij het werkelijk aange-
nomen had, en als zijn eigendom kon beschouwen, en gij in
dezen twijfel het noodig zoudt keuren, om den volgenden dag
weer naar hem toe te gaan om deze gift te vernieuwen; en
op den derden dag zou u weder dergelijke onzekerheid kwellen,
en gij zoudt weer uwe gift gaan vernieuwen; en ook den
vierden dag, en zoo dagen, maanden en jaren hetzelfde her-
halen, wat zou uw vriend hiervan denken en hoe zou het
in uw eigen gemoed gesteld zijn met betrekking tot deze
zaak? Uw vriend zou het voorzeker in twijfel gaan trekken
of gij hem ooit het goed had willen schenken, en gij zelf
zoudt geheel in onzekerheid verkeeren of het goed nu hem
of wel u toebehoorde.

Hebt gij nu, waar het de zaak der toewijding geldt, niet
ongeveer op deze wijze met den Heer gehandeld? Gij hebt
Hem u zelf telkens en telkens op nieuw geschonken, dagelijks,
wellicht maanden achtereen, maar na uwe tijden van toe-
wijding hebt gij het telkens weer betwijfeld of gij inderdaad
u zelven Hem gegeven hadt, en door Hem aangenomen
waart geworden; en daar gij geen merkbare verandering bij
u zelve gevoeldet, zoo kwaamt ge na vele slingeringen tot
het besluit, dat de zaak nog niet was beklonken. Weet gij,
lieve geloovige, dat die soort van onzekerheid eeuwig voort-
bestaan zal, zoo gij er door het geloof geen eind aan maakt ?
Daartoe moet gij komen, dat gij deze zaak als afgedaan be-
schouwt, en haar dan laat rusten: eer gij daartoe komt,
kunt gij niet verwachten, dat gij er iets van gevoelen zult.

De wet der offers, die den Heer gebracht werden, had
tot grondbeginsel, dat, al wat den Heer geschonken werd,
door deze daad heilig en afgezonderd werd van alle andere
dingen, zoodat het tot heiligschennis werd er een ander doel
aan te geven. �Evenwel niets, dat verbannen is, dat iemand
den Heere zal verbannen hebben, van al hetgeen hij heeft
van een mensch of beest, of van den akker zijner bezitting,

DE GEHEELE OVERGAVE.

zal verkocht noch gelost worden; al wat verbannen is, zal
den Heere een heiligheid der heiligheden zijn." Lev. 27:28.

Wanneer het eens den Heer geheiligd was, dan werd het
geheiligde voorwerp van nu af aan door geheel Isra�l als
\'s Heeren eigendom beschouwd, en niemand mocht de hand
uitsteken om het terug te nemen.

Al had de gever zijne offerande met een onwillig hart
gebracht, nu zij eenmaal gebracht was, werd de zaak hem
geheel uit de handen genomen, en het geheiligde werd vol-
gens Gods eigene wet, �een heiligheid des Heeren." Des
gevers voornemen heiligde het niet, maar de heiliging van
Hem, die de ontvanger was. �Het altaar heiligt de gave."
En een offer, dat eenmaal op het altaar gelegen had, be-
hoorde den Heer toe van dat oogenblik aan. Stel u een
man voor, die, nadat hij een offer gebracht had, zijn hart
onderzocht om zich van de oprechtheid zijner daad te over-
tuigen, en toen tot den priester wederkeerde, zeggende, dat
hij de oprechtheid zijner daad betwijfelde, en zijne gave
niet op de rechte wijze geschonken had. Ik ben er van
verzekerd, dat de priester hem oogenblikkelijk het stilzwij-
gen opgelegd zou hebben, zeggende: �Hoe gij uw offer ge-
bracht hebt of welke redenen er u toe bewogen hebben,
is mij onbekend. De zaak is deze, gij hebt het offer gegeven,
nu is het des Heeren, want al wat den Heere toegewijd
wordt is een heiligheid des Heeren. Nu is het te laat om
op deze handeling terug te komen."

En niet alleen de priester, maar geheel Isra�l zou er van
versteld gestaan hebben, indien een man, die eens eene
gave gegeven had, zijne hand weder durfde uitsteken om
haar terug te begeeren. En toch bedrijven ernstig gezinde
Christenen, die terugbeven voor eene heiligschennis, gelijk
die van den Jood, dag bij dag eene dergelijke daad, daar zij
zich met plechtige toewijding aan den Heer geven, en daarop
door ongeloof terug nemen, datgene, dat zij gegeven hadden.

Daar God niet zichtbaar is aan het oog, zoo komt eene
onderhandeling met Hem ons somwijlen minder wezenlijk
voor. Ik veronderstel, dat, zoo wij Zijne tegenwoordigheid
met het oog aanschouwden, op het oogenblik van onze
overgave aan Hem, wij dan doordrongen zouden wezen van
de werkelijkheid der zaak; dan zouden wij gevoelen, dat

BEZWAREN, BETREFFENDE

ons woord gegeven was, en dat wij, hoe zeer wij het be-
geerden, dat woord niet terug konden nemen. Dergelijke
onderhandeling ware alsdan even onverbreekbaar, als eene
plechtige belofte, aan uw\' vriend gedaan, die altijd onver-
breekbaar is voor een eerlijk man.

Ons is noodig, dat \'s Heeren tegenwoordigheid eene ge-
wisse zaak voor ons zij, en dat iedere daad onzer ziel als
voor Zijn aangezicht gedaan zij, en dat ieder woord, in het
gebed gesproken, door ons even zeker tot Hem worde ge-
richt, als konden onze oogen Hem zien, en onze handen
Hem tasten. Dan zal de duistere voorstelling van onze
verhouding tot Hem wijken, en wij zullen het gewicht
gevoelen van elk woord, dat wij in Zijne tegenwoordigheid
hebben gesproken.

Ik weet, dat sommige lezers zeggen zullen: �Indien Hij
maar tot mij spreken wilde, en mij zeggen wilde, dat Hij
mij aannam, toen ik mij aan Hem gaf, dan zou het geloo-
ven mij geen moeite meer kosten." � Neen, zeker niet,
maar doorgaans zegt Hij dit niet, totdat de ziel eerst hare
oprechtheid toont door te gelooven, wat Hij reeds gespro-
ken heeft. Hij, die gelooft, heeft het getuigenis, maar niet
hij, die twijfelt. En bij zijn gebod, dat wij ons stellen zullen
als een levende offerande, heeft Hij zich verbonden ons te
zullen aannemen. Ik kan mij geen eerlijk man voorstellen,
die iets aan een ander vraagt, tegelijkertijd twijfelende of
hij het wel zal aannemen; nog minder kan ik mij een
vader denken, die aldus met een geliefd kind zou handelen.
�Miin_zoon, geef Mij uw hart," deze woorden zijn ons tot
zeker onderpand, dat het hart aangenomen zal worden door
Hem, Die het offer gebiedt, en wel op hetzelfde oogenblik,
dat dit hart ten offer gebracht wordt. � Wij mogen vast
gelooven, zelfs zijn wij verplicht het te doen, dat, wanneer
wij ons, naar het gebod des Heeren, aan Hem overgeven,
Hij ons dan aanneemt, daar en op dat oogenblik zelf en
dat wij de Zijnen zijn van dat uur af aan. Eene wezenlijke
verandering heeft alsdan plaats gegrepen, een verbond is
gesloten, dat niet verbroken wordt zonder ontrouw van
onze zijde, en wij weten, dat Hij het niet breken zal.

In Deut. 26 vs. 17, 18 en 19 zien wij, hoe de Heer han-
delt in dergelijke omstandigheden:

DE GEHEELE OVERGAVE.

�Heden hebt gij den Heere doen zeggen, dat Hij u tot
een God zal zijn, en dat gij zult wandelen in Zijne wegen,
en houden Zijne inzettingen, en Zijne geboden, en Zijne
rechten, en dat gij Zijner stem zult gehoorzaam zijn.

�En de Heere heeft u heden doen zeggen, dat gij Hem
tot een volk des eigendoms zult zijn, gelijk als Hij u ge-
sproken heeft, en dat gij al Zijne geboden zult houden ....
opdat gij een heilig volk zijt den Heere, uwen God, gelijk
als Hij u gesproken heeft."

Wanneer wij belijden, dat de Heere onze God is, en dat
wij in Zijne wegen wandelen en Zijne geboden bewaren
zullen, dan belijdt Hij ons ook. Van dat oogenblik aan
neemt Hij bezit van ons. De Heer heeft van eeuwigheid
aldus gehandeld en gaat hiermede voort. Elk offer is eene
�Heiligheid des Heeren." Dit is zoo duidelijk, dat geen
twijfel daaromtrent kan bestaan.

Maar zoo er nog eenig bezwaar hieromtrent in de ziel
mocht overblijven, zoo laat mij u dan verwijzen naar eene
uitspraak van het N. Test., die deze zaak van eene andere
zijde beziet, maar zich naar mijne meening even duidelijk
uitspreekt. In 1 Joh. 5 vs. 14 en 15 lezen wij: �En dit is
de vrijmoedigheid, die wij tot Hem hebben, dat, zoo wij
iets bidden naar Zijnen wil, Hij ons verhoort. En indien
wij weten, dat Hij ons verhoort, wat wij ook bidden, zoo
weten wij, dat wij de bede verkrijgen, die wij van Hem
gebeden hebben." Is het naar Zijn wil, dat gij Hem geheel
toegewijd zult wezen? Op die vraag kan slechts ��n ant-
woord gegeven worden, want deze toewijding is naar Zijn
bevel. Is het niet evenzeer naar Zijn wil, dat Hij in u werke
het willen en het werken naar Zijn welbehagen? Ook deze
vraag kan enkel bevestigend beantwoord worden, want Hij
heeft verklaard, dat het Zijn voornemen was dit te doen.
Gij weet dus, dat deze dingen naar Zijn wil zijn, daarom
zijt gij volgens Gods eigen woord verplicht zeker te weten,
dat Hij u hoort. En dit wetende zijt gij verplicht verder te
gaan, en te weten, dat gij de gebeden ontvangt, die gij van
Hem begeert. Ontoangt, zeg ik, en niet ontvangen zult, of
ontvangen moogt, maar nu reeds werkelijk bezit. Het is
aldus, dat wij door het geloof de beloftenissen verkrijgen.
Het is aldus, dat wij door het geloof toegang verkrijgen tot

BEZWAREN, BETREFFENDE

de genade, die ons gegeven is in onzen Heer Jezus Chris-
tus. Het is aldus en z�� ook all��n, dat wij onze harten
leeren kennen als �gereinigd door het geloof," en dat wij
door het geloof leeren leven, staan en wandelen.

Ik begeer dit onderwerp zoo eenvoudig mogelijk voor te
stellen, opdat een ieder, die het in beoefening wenscht te
brengen, er geen moeielijkheid mede hebbe; daarom wil ik
met weinige woorden herhalen, welk werk in uwe ziel
plaats grijpen moet om u te verlossen uit den strijd met
betrekking tot deze overgave.

Ik veronderstel, dat gij uw vertrouwen in den Heere Jezus
gesteld hebt, wat de vergeving uwer zonden aangaat, en dat
gij eenigermate bekend zijt met wat het zegt, te behooren
tot de kinderen Gods, en een erfgenaam Gods te zijn door
het geloof in den Heere Jezus Christus. En nu voelt ge in
uwe ziel de begeerte ontwaken om den beelde van uwen
Heer gelijkvormig gemaakt te worden. Opdat dit geschiede
weet gij, dat gij u geheel aan Hem hebt over te geven,
opdat Hij in u werkc al het goede naar het welbehagen van
Zijnen wil; en gij hebt keer op keer getracht het goede te
doen, maar zonder eenig blijkbaar goed gevolg. Het is bij
dit bezwaar waar gij op stuit, dat ik hoop u te mogen hei-
pen. Wat gij nu te doen hebt is, Hem nogmaals te naderen
met de geheele overgave van u zelf aan Zijnen wil; wees
in die overgave z�� oprecht als gij maar wezen kunt. Vraag
Hem, om u door Zijnen Geest iederen geheimen wederstand
te openbaren; zoo die Geest u niets openbaart, geloof dan
ook, dat niets meer in den weg staat, en dat de overgave
volkomen is. Dit moet dan als een afgedane zaak beschouwd
worden; gij gaaft u aan den Heer over, en voortaan zult gij
niet weer op eenigerlei wijze u zelven toebehooren, nooit
moet gij weer luisteren wanneer u het tegendeel wordt in-
gefluisterd. Rijst twijfclzucht in u op, of die overgave bij u
wezenlijk plaats greep, beantwoord haar dan met de stellige
verzekering, dat gij u gegeven hebt. Sta het zelfs niet toe,
deze zaak bestreden worde. Dring zulke gedachten dadelijk
en met beslistheid terug. Gij hebt het ernstig gemeend, dat
gij uwe overgave wildet, gij meent het nu, gij hebt u ook
bepaald en zeker overgegeven. Uwe gewaarwordingen mogen
deze uwe toewijding wellicht bestrijden, maar uw wil moet

DE GEHEELE OVERGAVE.

pal blijven staan. De Heer let op de bedoeling van den wil;
daarom hebt gij ook all��n op uwen wil te letten.

Nu de overgave op zoodanige wijze plaats gegrepen heeft,
dat ze niet meer in twijfel getrokken of herroepen kan wor-
den, zoo volgt hierop in de tweede plaats, dat geloofd moet
worden, dat de Heer aangenomen heeft, wat gij Hem opge-
offerd hebt, en nu moet gij ook het opgeofferde als het
Zijne beschouwen. Beschouw het niet aldus, dat het Hem
geofferde Hem eens in eenen toekomenden tijd toebehooren
/ zal, maar het behoort Hem alreeds toe; en Hij is reeds
l begonnen om in u te werken het willen en het werken
naar Zijn welbehagen. En hierin hebt gij te berusten.

Nu is er voor u niets meer te doen, want nu zijt gij des
Heeren; gij bevindt u geheel in Zijne handen, ja, volkomen �
lijk, en Hij heeft uwe geheele verzorging, uwe leiding en
vorming voor Zijne rekening genomen, en Hij zal naar Zijn
eigen woord in u werken, wat Hem welbehagelijk is door
onzen Heer Jezus Christus. Maar op dit standpunt hebt gij
onbeweeglijk te staan. Indien gij uwe toewijding weer op
nieuw in twijfel gaat trekken, of uwe aanneming door den
Heer gaat betwijfelen, dan zal uw wankelend geloof slechts
eene wankelende ervaring opleveren en de Heer zal niet
in u k_unnen werken. Maar verlaat gij u op Hem, dan werkt
Hij, en steeds is het de uitslag van Zijn werk, dat Hij u
naar het beeld van Christus verandert van heerlijkheid tot
heerlijkheid door de kracht Zijns Geestes.

Geeft gij u dan nu in dit zelfde oogenblik geheel aan
Hem over? Gij antwoordt: �Ja." Welnu dan, lieve vriend,
begin er meteen op te bouwen, dat gij de Zijne zijt; dat
Hij u aangenomen heeft, en dat Hij bezig is in u te wer-
ken, het willen en het volbrengen van Zijn welbehagen.
Blijf hierop rekenen. Het zal u ondersteunen, zoo gij uwe
gewaarwording onder woorden brengt, en gedurig in uw
binnenste tot uwen God zegt: �Heer! Ik ben de Uwe; ik
geef mij geheellijk aan U over, en ik geloof, dat Gij mij
aanneemt. Ik wil bij U blijven. Werk in mij al het welbe-
hagen van Uwen wil, en ik wil niet anders dan stil zijn
onder Uwe hand, en in U berusten." � Het zij een daad,
die gij met uwen geheelen wil volbrengt, dit dagelijks voor
den Heer uit te spreken; kom er verscheidene malen daags



		32
		MOEIELIJKHEDEN OP

		op terug, als zijnde uwe doorgaande houding voor \'s Heeren aangezicht. Belijd uwe toewijding aan den Heer voor u zel- ven, voor uwen God, en voor uwe vrienden. Belijd den Heer voortdurend en onbeschroomd; spreek openlijk uw voornemen uit van in Zijne wegen te wandelen en Zijne geboden te houden; en het zal uwe levende ervaring worden, dat Hij er borg voor is, dat gij Zijn eigen volk zult worden, en dat gij al Zijne geboden zult bewaren, en dat gij �een heilig volk zult wezen den Heere, gelijk Hij gesproken heeft."

		HOOFDSTUK V. MOEIELIJKHEDEN OP DEN GELOOFSWEG. De eerste stap, dien ge, na uwe toewijding, op den weg uit de wildernis der Christelijke bevinding naar het land, dat van melk en honig vloeit, te doen hebt, is die des geloofs. Hier, even als bij den eersten stap, betoont Satan zich zeer vernuftig in het opwerpen van moeielijkheden en het ver- wekken van hindernissen. Wanneer het kind van God de oogen geopend heeft om de volheid te zien, die er voor hem in Jezus is, en wanneer het begeerig geworden is om die volheid tot zijn eigendom te maken, dan verneemt het uit den mond van eiken leer- meester, tot wien het zich wendt, dat die volheid all��n door het geloof te verkrijgen is. Doch het voorwerp des ge- loofs is voor zijn geest in zulk eene hopelooze geheimzin- nigheid gewikkeld, dat deze verklaring, in plaats van licht op zijn pad te werpen, den weg slechts donkerder enkron- kelender schijnt te maken. �Natuurlijk zegt die mensch �is het door het geloof, want ik weet, dat alles in het Christelijke leven door het geloof geschiedt. Maar dit maakt juist dat leven zoo moeielijk, want ik heb geen geloof en ik weet zelfs niet eens wat het is, noch hoe het verkregen wordt." En aldus, bij zijne eerste intrede door onoverkomelijk bezwaar terneer geslagen, vervalt men tot duisternis en bijna tot wanhoop. Deze ontsteltenis der ziel ontstaat alleen daardoor, dat men



		3\'J
		DEN GELOOFSWEG.


		tijd, zoo het noodig is, door velerlei beproevingen bedrukt wordt, het is, opdat de beproeving uw geloofs, die veel kostelijker is dan het goud, dat vergaat, bevonden moge worden te zijn tot lof en eer, en heerlijkheid bij de ver- schijning van onzen Heer Jezus Christus.

		HOOFDSTUK VI. IS GOD IN ALLKSJ Een der grootste hinderpalen om in een kalm, rustig ge- moedsbestaan te blijven is het bezwaar, dat wij hebben om God in alles te zien. Men zegt: �Ik kan mij gemakkelijk onderwerpen aan dingen, die van God komen; maar ik kan mij niet aan een mensch onderwerpen, en de meesten mijner kruisen en beproevingen komen tot mij door toedoen van menschen." Of men zegt: �\'t Is goed en wel om van ver- trouwen te spreken; maar wanneer ik eene zaak aan God overgeef, dan komt de mensch er tusschen en brengt alles in de war, en terwijl het gemakkelijk is mij op God te verlaten, zoo zie ik er veel bezwaar in op menschen te vertrouwen." Dit is geen ingebeeld bezwaar, maar het is van een over- wegend belang, en zoo het niet opgelost kan worden, maakt het werkelijk het leven des geloofs eene onmogelijkheid; want bijna alles in \'t leven overkomt ons door menschelijke tusschenkomst en de meeste onzer beproevingen zijn \'t ge- volg van nalatigheid, onkunde, zorgeloosheid, of zonde. Wij weten, dat God die dingen niet te weeg brengt en zoo Hij niet in dezelve betrokken is, hoe kunnen wij tot Hem zeg- gen: �Uw wil geschiede?" Daarbij, wat nut is het, onze zaken den Heer toe te ver- trouwen, zoo het den mensch evenwel toegelaten wordt er zich in te mengen en ze in de war te brengen, en hoe is het mogelijk in het geloof te leven, wanneer menschen, in wien het dwaas en verkeerd zou zijn te vertrouwen, een overwegenden invloed op de richting van ons leven beko- men? Dan nog hebben die dingen, waarin wij Gods hand



		47
		MOEIELIJKHEDEN


		hooren wij die in dank uit Zijn liefderijke hand aan te nemen. De beproeving zelve moge hard zijn voor vleesch en bloed en ik meen ook niet, dat wij het lijden, \'t welk zij ons aanbrengt, liefhebben en genieten zullen, maar wij kun- nen en moeten Gods wil daarin aanbidden, want Zijn wil is altijd goed, zij het zuurheid, zij het zoetheid. In ��n woord, deze wijze van den Hemelschen Vader in alles te zien, maakt het leven tot eene voortdurende dankzegging, geeft een rust voor \'t hart, en meer dan dat, eene blijdschap des geestes, die onuitsprekelijk zijn. Iemand heeft gezegd: �Gods wil op aarde is altijd blijdschap, altijd vrede." In welke heerlijke, grazige weiden, en langs welke stille wateren van inwendige rust en verkwikking leidt God niet Zijne kinderen, daar, waar Hij Zijn wil in hen volbrengt. Is Gods wil ook onze wil, en gaat Hij altijd Zijn weg, dan volgen wij ook onzen weg en wij heerschen in een al- tijddurend koninkrijk. Hij, die aan de zijde van God gaat, moet in elke ontmoeting overwinnaar zijn, en of de uit- komst vreugde of droefheid, dood of leven zij, wij mogen onder alle omstandigheden instemmen met de roemtaal van den Apostel: �Gode zij dank, Die ons altijd de overwinning geeft door Christus Jezus onzen Heer."

		HOOFDSTUK VII. MOEIELIJKHEDEN AANGAANDE DEN WIL. Wanneer het kind van God, door den weg van geheele overgave en volkomen vertrouwen zich van zichzelven ont- daan en Christus aangedaan heeft, en wanneer het heeft be. gonnen iets te kennen van de zaligheid van het leven met Christus, verborgen in God, dan rijst er zeer licht een be- zwaar voor zijn geest. Nadat de eerste aandoening van vrede en rust begint te bedaren of, zoo als ook wel gebeurt, indien deze zich nog in \'t geheel niet vertoond heeft, dan beginnen de ervaringen, die hij doorgemaakt heeft, hem zoo weinig werkelijk voor te komen, dat hij zichzelven als een schijnheilige beschouwt,



		53
		AANGAANDE DEN WIL.


		hun te bevelen stil te zijn. Het einde hiervan is, dat de kinderen vroeg of laat genoodzaakt worden toe te geven en genoegen te nemen met het besluit der moeder. Zoo wordt de orde en de harmonie bewaard. Zoo die moeder nu maar voor een oogenblik het denkbeeld ingewilligd had, dat de kinderen baas behooren te zijn en niet zij, zou er een teugellooze verwarring geheerscht hebben, zooals er voorbeelden van in het familieleven gezien worden. In hoe menige ziel is er thans niets dan verwarring, enkel omdat het gevoel en niet de wil er de heerschappij voert. Bedenk dus wel, dat het wezenlijk ware in uw leven dat- gene is, wat uw wil bepaalt en niet wat de uitspraak van uw gevoel is, en dat gij veel meer gevaar loopt van tot ge- veinsdheid en onwaarheid te vervallen door naar uw gevoel te luisteren, dan door u vast te houden aan het besluit van uw wil, dus aan de zijde van God; dan zijt gij geen ge- veinsde, wanneer gij de gezegende werkelijkheid van Hem toe te behooren als uw deel vordert, al sprak uw gevoel ook het tegendeel uit. Het is mijne overtuiging, dat, met hetgeen den ganschen Bijbel door, van het �hart" gezegd wordt, niet bedoeld wordt het gevoel, maar den wil, het eigen, inwendige zijn van den mensch en dat het Gods bedoeling met den mensch is dat dit �Ik" Hem overgeleverd worde en dat dit inwendige leven geheel onder Zijn bestuur gebracht worde. God begeert niet het gevoel maar den mensch zelf. Hebt gij u zelven reeds aan Hem gegeven, lieve lezer? Hebt gij u wel reeds aan Zijne werking onderworpen ? Stemt gij er in toe, dat uw gansch innerlijk bestaan in Zijne handen gesteld worde? Laat vrij alles tegen u in verzet komen, het is uw recht om reeds nu met den Apostel te zeggen: �Ik ben met Christus gekruist en ik leef niet meer, maar Christus leeft in mij, en hetgeen ik nu leef in het vleesch, dat leef ik door het geloof des Zoons van God, Die mij lief gehad heeft en zichzelven voor mij gegeven heeft.

		Nadat het voorafgaande reeds bij den uitgever was om gedrukt te worden, werd mij het volgende ter bevestiging



		85
		VEREENIGING MET DEN HEER.

		overstelpt door deze heerlijke vereeniging, zal eindelijk ver- staan, wat Jezus bedoelde, toen Hij zeide: �Ik heb hun de heerlijkheid gegeven, die Gij mij gegeven hebt, opdat zij een zijn, gelijk als wij een zijn. Ik in hen en Gij in mij, opdat zij volmaakt zijn in ��n en opdat de wereld bekenne, dat Gij mij gezonden hebt en hen lief gehad hebt, gelijk Gij mij liefgehad hebt."

		HOOFDSTUK XII. VRUCHTEN IN DEN DAGELIJK8CHEN OMGANG EN IN DEN WANDEL WAARNEEMBAAR. Indien alles waar is, wat door ons gezegd werd omtrent het leven met Christus verborgen in God, dan moeten de vruchten zeer in het oog loopen in den dagelijkschen om- gang en in den geheelen wandel, dan moeten zij, die dit leven ingingen met al zijne genietingen, ook inderdaad bij- zondere menschen zijn, ijverig in goede werken. Mijn dierbare zoon schreef eens ongeveer het volgende aan een\' vriend: wij zijn de getuigen des Heeren; dat kan niet missen, want de wereld wil den Bijbel niet lezen, maar zij wil ons leven lezen; en van het getuigenis, dat ons leven van zich geeft, zal hun geloof in den goddelijken aard van onze belijdenis afhankelijk zijn. � Een reeds overleden leeraar sprak: wij leven in eene eeuw van daad- zaken : in plaats van zich met theorie�n tevreden te stellen, gaat men steeds meer over tot het onderzoeken van feiten. Zal onze belijdenis veld winnen, dan moet het nu blijken dat zij meer is dan eene theorie, en wij zijn verplicht aan de navorschingen der kritizeerende geesten onzer eeuw het groote feit aan te bieden van menschenlevens, die werkelijk en onwedersprekelijk hervormd werden door \'s Heeren al- macht, die in hen werkte naar het welbehagen van Zijnen wil. Geef ons het leven te aanschouwen, spreekt de man van wetenschap, en wij zullen ons laten overtuigen. Wan- neer de Kerk bekwaam gemaakt zal zijn, om in al haar



		FEARSA�X

		res pmisiens



		UNIVERSITEITSBIBLIOTHEEK UTRECHT 1 .....\' » i HiiillllllilllllHlIIII

		��



		V

		de dingen, die ons reeds klaarlijk genoeg zijn aangezegd. Dat nu is juist de vraag! Zeer vele kinderen Gods hebben den Heere Jezus als een groot muntbiljet, dat zij zonder pasgeld op zak dragen, als het er op aankomt om eene kleine betaling te doen slaan zij verlegen, omdat zij hun muntbiljet niet kunnen inwisse- len. Onze lieve schrijfster nu leert ons juist deze heerlijke kunst om den dierbaren Heiland voor en onder alles, zelfs onder de kleinste omstandigheden des dagelijkschen levens, te gebruiken. Wij danken God voor de heerlijke en diepe gedachten van onze diepe denkers en christenwijsgeeren; maar in trouwe, wij hebben behoefte aan eenvoudig onderwijs, juist voor de praktijk des chris- tendoms in het leven. Dit nu is het onderwijs, dat wij vooral op geestelijk gebied behoeven. Moge de Heere daartoe dit boekje in Zijne genade willen gebruiken. Zij het de zalige ervaring van velen, die het lezen: Het heilgeheim. wordt aan zijn vrienden, Naar zijn vre�verbond getoond. Zoo wenscht en bidt uw broeder in Christus Jezus onzen Heer.

		H. E. F.



		VOORWOORD.

		------»-� Dit is geen theologisch boek. Ik erken gaarne, dat ik nimmer in de theologie studeerde, en geen verstand heb van hare leerrege- len noch van de wijze, waarop zij gewoon is zich uit te drukken. Maar de Heere heeft mij door den weg der ervaring en beoefening eenige lessen uit Zijn woord geleerd, die mij krachtdadig voorU geholpen hebben in mijn Christelijk leven, en het tot een recht gelukkig leven gemaakt h�bben. � Deze lessen wensch ik mede te deelen, zoo goed ik kan, opdat ook anderen in dit gelukkige leven ingeleid mogen worden. Het is mij niet mogelijk, dit geheim voor mijzelve te houden. Het is niet mijne begeerte om iemands theologische inzichten te veranderen. Wellicht weten de meeste mijner lezers veel meer omtrent de theologie dan ik, en zullen ze by mij, naar hare regelen te oordeelen, vele vergissingen ontdekken. Maar ik verzoek u daarop geen acht te slaan. Tracht er veelmeer naar, om door te dringen tot het proefondervindelijke van H geen ik zocht te zeggen, en, zoo dat practisch en nuttig blijkt te zijn, zie dan de gebrekkige wijze van uitdrukken over het hoofd. Bedek het al met den mantel der Christelijke liefde. Zeg van mij, zoo gij \'< ver- kiest, �welnu, zij is maar een vrouw, het is dus niet van haar te verwachten, dat zij de theologie versta", � maar bedenk, dat God



		Vil

		somtijds den kinderen geheimen ontdekt, die Hij voor de wijzen en verstandigen verborgen houdt. Ik heb mijn boekje den Heer opgedragen, en heb Hem gevraagd om al wat er niet goed in is tegen te werken, zoodat all��n H geen er goed in is, ingang in de harten vinde. Ik zend het de wereld in, het hart vol medelijdende liefde voor al de worstelenden en vermoeiden in de Kerk van Christus; het bevat eene boodschap rechtstreeks van mijn hart tot het hunne. Ik geef het beste, dat ik geven kan, meer kan ik niet. Moge de Heilige Geest er gebruik van maken en door middel van dit boekje sommige lezers brengen tot kennis van het ware heilgeheim. de Schrijfster.



		INHOUD.

		------------9f------\'----- Bladz Hoofdstuk I. Dit heilgeheim is naar de Schrift...... 1 Hoofdstuk II. Het heilgeheim nader omschreven..... 10 Hoofdstuk III. Hoe men deel krijgt aan het heilgeheim. ... 16 Hoofdstuk IV. Bezwaren, betreflende de geheele overgave ... 24 Hoofdstuk V. Moeielijkheden op den geloofsweg...... 32 Hoofdstuk VI. Is God in alles?........... 39 Hoofdstuk VII. Moeielijkheden aangaande den wil..... 47 Hoofdstuk VIII. Bezwaren aangaande eene leiding...... 56 Hoofdstuk IX. Twijfelingen............ 65 Hoofdstuk X. De blijdschap der gehoorzaamheid...... 73 Hoofdstuk XI. De blijdschap der vereeniging met den Heer 80 Hoofdstuk XII. Vruchten in den dagelijkschen omgang en in den wandel waarneembaar......... 85 Hoofdstuk XIII. Des Heeren dienst.......... 95



		10
		HET HEILGEHEIM


		HOOFDSTUK II. HET HEILGEHEIM NADER OMSCHREVEN. In het vorige hoofstuk heb ik getracht het hooger Christe- lijk leven, of zooals ik het noemen zou, het �leven met Christus verborgen in God" volgens de Schrift te bepalen. Ik wil dan nu als bewezen aannemen, dat de Schrift den geloovigen, in den Heere Jezus, een leven van blijvende rust en van gedurige overwinning voorhoudt, \'t welk zeer ver de lijn der gewone Christelijke ondervinding overschrijdt, en dat wij ons in den Bijbel een Heiland voorgesteld zien, die be- kwaam is, ons zoo zeker uit de macht onzer zonden te red- den, als Hij ons van de schuld der zonde heeft verlost. Waar dit verborgen leven eigenlijk in bestaat en in hoe verre het van de gewone christelijke bevinding verschilt, is het punt, dat wij nu te overwegen hebben. Eigenlijk is het eenvoudig onze lasten op den Heer te leggen en Hem onze zaken te laten regelen in plaats van te trachten het zelve te doen. De meeste christenen zijn den man gelijk, die langs den weg zwoegde en gebukt ging onder een zwaren last, toen een wagen hem inhaalde en de voerman vriendelijk aan- bood hem de reis gemakkelijk te maken, welk aanbod met blijdschap werd aangenomen. Gezeten zijnde, bleef de man bukken onder zijn last, die hem op de schouders lag. �Waar- om legt gij uw last niet neer?" vroeg de goedhartige voer- man. �O!" antwoordde de man, �ik voel dat het reeds te veel van u gevergd is om mij te vervoeren, zonder dat iku ook nog mijn last te dragen zou geven." Evenzoo blijven christenen, die zich aan de zorg en bewaring van den Heer Jezus hebben overgegeven, menigmaal hun leven lang ge- bukt gaan onder het gewicht van hun last. Wanneer ik van lasten spreek, versta ik daaronder alles wat ons hindert, hetzij in het tijdelijke, hetzij in het gees- telijke. In de eerste plaats ons eigen �ik". De grootste last, dien wij te dragen hebben is ons eigen ik. Onze eigen persoon- lijkheid is het moeielijkst te regeeren. Ons eigen dagelijksch bestaan, ons zijn en voelen, onze zwakheden en verleidin-



		24
		BEZWAREN, BETREFFENDE


		Van nu aan Heer, ga ik mijn vertrouwen op U stellen, om door U bewaard te worden. �Ik heb getracht mij zelf te bewaren, maar ik heb ge- struikeld. Ik ben geheel hulpeloos. Daarom wil ik nu op U vertrouwen. Ik geef mijzelf aan U. Ik houd geen deel van mijzelf terug. Ik nader tot U met lichaam, ziel en geest, opdat Gij deze zoo hervormen moogt, als Uwe liefde en Uwe wijsheid het begeeren. En nu, ik ben de Uwe. Ik geloof, dat Gij aanneemt hetgeen ik U aanbied, ik geloof, dat Gij bezit genomen hebt van dit arme, zwakke en dwaze hart, en dat Gij reeds in dit zelfde oogenblik aangevangen hebt, in mij te werken het willen van Uwen wil en het doen van Uw welbehagen!" Vreest gij nu het doen van dezen stap? Is u dit te plot- seling, te veel eenen sprong in het duister gelijk? Weet gij niet, dat de geloofssprong slechts schijnbaar in het ijle lucht- ruim geschiedt, maar in werkelijkheid den voet brengt op de rots der eeuwen ? Indien gij ooit dit heerlijk land, vloeiende van melk en honig, wilt ingaan, dan moet gij vroeger of later uwe voeten zetten in de stroomende wateren, want er is geen ander pad. En dit zonder uitstel te doen kan u maanden en zelfs jaren van droefheid en van teleurstelling besparen. Hoor het woord des Heeren: � �Heb Ik u niet geboden: zijt sterk en hebt goeden moed, en vreest niet, en verschrikt niet voor hun aangezicht: want het is de Heere, uw God, die met u gaat; Hij zal u niet begeven noch u verlaten."

		HOOFDSTUK IV. BEZWAREN, BETREFFENDE DE GEHEELE OVERGAVE. Van groot gewicht is het, dat christenen niet onbekend zijn met de listen des Satans; want hij staat gereed om elke schrede, die de ziel voorwaarts zou doen, te beletten. Vooral is hij daar werkzaam, waar hij ziet, dat een honger en dorst naar gerechtigheid ontwaakt, met een geest van ernstig onderzoek naar al de volheid, die er voor hen is in Christus Jezus.



		L»5
		DE GEHEELE OVERGAVE.


		Een der eerste bezwaren, die hij voor zulk een opwerpt, geldt het punt der overgave. Hem, die naar heiligheid dorst, wordt gepredikt, dat hij zich moet toewijden, en hiernaar streeft hij. Maar tevens ontmoet hij een bezwaar. Hij meent het gedaan te hebben, maar gevoelt zich niet veel veranderd van \'t geen hij vroeger was, alles komt hem ongeveer het- zelfde voor, en toch had men hem gevleid met de hoop, dat dit wel het geval zoude wezen; hij is diep teleurgesteld, en vraagt mismoedig: �Hoe kan ik het dan met zekerheid weten, dat ik mij den Heer heb overgegeven?" De groote list des Satans, waarmee hij eene ziel te gemoet treedt, die in dezen tweestrijd gewikkeld is, de list, die hij bij geen enkele gelegenheid verzuimt te gebruiken, en die hij dikwerf met kennelijk voordeel aanwendt, is die met betrekking tot het gevoel. De ziel wil niet aan hare toewij- ding gelooven, tot dat zij er het gevoel van geniet; en daar zij niet gevoelt, dat de Heer haar aangenomen heeft, kan ze ook niet gelooven, dat Hij het deed. Zooals het zoo vaak geschiedt, plaatst zij het gevoel v��r het geloof. Maar \'s Heeren onveranderlijke wet plaatst het geloof op de eerste en het gevoel op de tweede plaats, Hij doet dit overal; wij verzetten ons tegen het onverzettelijke, wanneer we hierin verandering trachten te brengen. De eenige wijze dus, waarop we deze list des Satans met betrekking tot onze toewijding kunnen verijdelen is deze: door des Heeren zijde te kiezen en even als Hij ook het geloof te plaatsen v��r het gevoel. Geef u zelven beslist en geheel aan den Heer over, naar het licht, dat gij op dit oogenblik bezit, met de bede dat de Heilige Geest u al datgene in uw hart en leven moge aantoonen, wat God wederstaat. � Toont Hij u het een of ander aan, offer dat den Heere oogenblikkelijk op met de bede: �Uw wille geschiede." Toont Hij u niets aan, geloof dan ook, dat ge Hem alles toegewijd hebt. Dan zijt gij verplicht te gelooven, dat Hij u aanneemt. Bepaald moet gij er niet op wachten dat gij gevoelt, dat gij u zelf gegeven hebt, of wel dat Hij u genomen heeft. Gij hebt dit slechts te gelooven, en er dan op te bouwen, dat het geschied is. Indien gij een landgoed aan een vriend wildet geven, dan zoudt gij dit door het geloof hebben te geven, en hij zou



		33
		DEN GELOOFSWEG.


		eene verkeerde opvatting heeft van het geloof; want werke- lijk is het geloof de eenvoudigste zaak der wereld en de gemakTte�rjEst te verkrijgen zegen. Uwe voorstelling van het geloof was misschien dit: gij hebt het beschouwd als eene vrome oefening der ziel, of als eene genadige stemming uws harten, eigenlijk als iets tast- baars, \'t welk eenmaal verkregen zijnde, door ons gezien en gevoeld kan worden; waarover wij ons verblijden, en \'t welk wij mogen gebruiken als een vrijbrief om Gods gunst te ver- krijgen of als een schat, waarmee wij Zijne gaven kunnen koopen. Gij hebt om geloof gebeden, verwachtende, dat het u iets van \'t opgenoemde zou aanbrengen, en nu niets van dat alles uw deel werd, houdt gij vol, dat het u aan geloof ontbreekt, \'t Geloof is dan ook geheel iets anders. Het is niets tastbaars. Het is eenvoudig God te gelooven en is even als het gezicht volstrekt niet te scheiden van zijn voor- werp. Gij zoudt even goed uwe oogen kunnen sluiten en naar binnen kijken om te zien of gij gezicht hebt, als dat gij naar binnen ziet om te ontdekken of gij geloof hebt. Gij ziet iets en daarom weet gij, dat gij gezicht hebt; gij ge- looft iets en daarom weet gij, dat gij geloof hebt; want, gelijk het gezicht alleen bestaat in zien, zoo bestaat het ge- loof all��n in gelooven; en gelijk het ��ne noodige bij het zien hierin gelegen is, dat men het voorwerp juist zoo ziet gelijk het is, zoo is ook het ��ne noodige bij het geloof, dat men de zaak gelooft, zoo als zij is. De kracht ligt niet in uw gelooven, maar in de zaak,, die gij gelooft. Gelooft gij cfe waarheid, zoo zijt gij behouden, maar zoo gij een leugen ge- looft, zoo zijt gij verloren, Het gelooven is in beide gevallen hetzelfde; doch de zaken, die geloofd worden, staan lijn- recht tegen elkander over; en dit maakt het groote verschil. Gij verkrijgt de zaligheid niet doordat uw geloof u behoudt, maar omdat het geloof u aan den Heiland verbindt, Die u behoudt; zoo is uw geloof werkelijk niets anders dan de schakel, die u aan Hem verbindt. Erken dus, bid ik u, hoe het geloof eene eenvoudige zaak is, dat het niets meer noch iets minder is dan God vol- komen te gelooven, waar Hij iets voor ons gedaan heeft of doen zal; en verder te vertrouwen, dat Hij het doen zal. Het is z�� eenvoudig, dat het bijna niet uit te leggen is; 3



		34 MOEIELIJKHEDEN OP

		zoo iemand mij vroeg, wat het beteekent, om eenig werk voor mij door een ander te doen verrichten, kon ik slechts antwoorden: het beteekent dien anderen dat werk te laten doen en er zelf geen hand aan te slaan. Een ieder van ons heeft op die wijze wel eens het een of ander gewichtig werk aan andere handen toevertrouwd en heeft het in vol- maakte gerustheid gedaan, wegens het groote vertrouwen, dat hij stelde in hem, die de zaak ondernam. Hoe menigmaal geven niet moeders de zorg harer dier- bare kleinen over aan vertrouwde dienstboden en voelen daarbij geen zweem van vrees. Hoe gedurig vertrouwen wij niet onze gezondheid en ons leven toe aan koks en voer- lieden, machinisten, spoorwegbeambten en meer anderen, die ons geheel in hun macht hebben en die ons in een oogenblik in de grootste ellende, ja zelfs in den dood wer- pen konden, zoo zij wilden of zoo ze niet de noodige voor- zorgen in acht namen! Dit alles doen wij en maken er geen ophef van. Na de oppervlakkigste kennismaking stellen wij dikwijls ons vertrouwen in lieden, die wij all��n kunnen be- oordeelen naar de gewone regels der samenleving; en wij meenen niets buitengewoons te doen. Dit alles, lieve lezer, hebt gij meermalen zelf gedaan en doet gij nog gedurig. Gij zoudt in deze wereld niet kunnen leven en al de dingen van het dagelijksche leven niet voor een enkelen dag door kunnen gaan, zoo gij uw medemensch geen ver- trouwen kondet schenken, En het komt u nooit in de ge- dachte om te zeggen, dat gij het niet doen kunt. En toch aarzelt gij niet, om gedurig te zeggen, dat gij uw God niet vertrouwen kunt. Stel u eens voor, hoe het zijn zou, wanneer gij in de tijde- lijke dingen handeldet, zooals gij het in betrekking tot de geestelijke doet. Veronderstel, dat gij het morgen in uw hoofd zoudt krijgen om te zeggen, dat gij niemand ver- trouwen kunt, omdat gij geen geloof hebt. Gij zoudt aan uw ontbijttafel zitten en zeggen: �ik kan niets eten, van \'t geen op tafel staat, want ik heb geen geloof, en ik kan niet gelooven, dat de keukenmeid geen vergif in de koffie gedaan heeft of dat de slager geen bedorven vleesch gele- verd heeft," aldus zoudt gij van gebrek omkomen. Gij zoudt




w\\m \\ofa� ^-		W. G. van dar REE


	^



		35
		DEN GELOOFSWEG.


		uitgaan om uw bezigheden te verrichten en zeggen: �ik kan me niet op den spoorweg begeven, want ik heb geen ge- loof, en daarom kan ik den machinist niet vertrouwen, noch den conducteur, noch de wagenmakers, noch de baanwach- ters." Zoo zoudt gij gedwongen zijn alles te voet af te doen en u zeer afmatten en daarenboven in de onmogelijkheid zijn die plaatsen te bereiken, waar gij gemakkelijk heen had kunnen sporen. Verder, wanneer uwe vrienden of uw zaakgelastigde u iets zouden me�deelen dan zoudt gij zeg- gen: �het spijt mij, maar ik kan u niet gelooven, ik heb geen geloof, ik geloof nooit iemand. Zoo gij een nieuwsblad inzaagt, zoudt gij het neerleggen, zeggende: ik kan waarlijk geen woord gelooven van \'t geen er in staat, want ik heb geen geloof; ik geloof niet, dat de Koning bestaat, want ik heb hem nooit gezien; noch dat er een Ierland is, want ik ben er nooit geweest." �Ik heb geen geloof, dus kan ik niets aannemen, dan wat ik zelf zie en tast. Het is eene groote beproeving, maar ik kan er niets aan doen, want ik heb geen geloof." Stel u maar eens ��n dag van uw leven dien toestand voor den geest en zie, hoe ellendig het met u gesteld zou zijn, en zie of gij niet voor een dwaas zoudt doorgaan bij een ieder, die u gadesloeg. Uwe vrienden zouden beleedigd zijn en uwe onderhoorigen zouden weigeren u een volgenden dag te dienen. Doe u vervolgens de vraag, of dit gebrek aan geloof in uw medemensch, dat reeds zoo verschrikkelijk en zoo dwaas zou zijn, te vergelijken is bij \'t geen, waar- aan gij u schuldig maakt, wanneer gij tot God zegt, dat gij Hem niet kunt vertrouwen noch Zijn woord gelooven; dat het eene groote beproeving is, maar dat gij het niet helpen kunt, want dat gij geen geloof hebt? Is het mogelijk uw medemensch te vertrouwen en uw God niet te vertrouwen? Het getuigenis van menschen aan te nemen en dat van God niet? Uwe dierbaarste aardsche be- langen aan zwakke stervelingen toe te vertrouwen en be- vreesd te zijn uwe geestelijke belangen over te geven aan den Zaligmaker, die Zijn bloed gestort heeft om u te redden en die bekwaam is u volkomen te verlossen? Waarlijk, waarlijk, lieve geloovige, gij, wiens naam van ge. loovige, aanduidt, dat gij gelooft, gij zult u zelven nimmer



		36
		MOEIEI.I.IKHEDEN OP


		meer kunnen verontschuldigen, pieitende op uw gebrek aan geloof. Want dit doende, betuigt gij geen geloof in God te hebben, want het wordt niet van u gevergd, geloof in u zelven te hebben en gij zoudt in een verkeerden zielstoestand verkeeren, indien dit het geval was. Wanneer gij ooit weder denkt of zegt, �ik heb geen geloof" eindig dan den zin, bid ik u, voeg er bij �ik heb geen geloof in God." Dit zal u zoo vreeselijk zijn, dat gij het niet zult kunnen uitspreken. �Maar," zegt gij, �ik kan niet gelooven zonder den Heiligen Geest." Zeer wel; wilt gij daarmee betuigen, dat uw gebrek aan geloof ontstaat uit nalatigheid van den Heiligen Geest om Zijn werk in u te doen? Is dit zoo, dan zijt gij niet te laken en hebt gij geen beschuldiging te vreezen, en zijn alle aansporingen om te gelooven, noodeloos voor u. Doch neen! ziet gij niet in, dat gij door het volharden in deze ongeloovige stelling niet alleen �God tot een leugenaar maakt," maar ook te gelijkertijd een volslagen gebrek aan ver- trouwen in den Heiligen Geest toont te hebben ? Hij is altijd bereid om ons in onze zwakheden te hulp te komen. Wij behoeven nooit op Hem te wachten; Hij wacht altijd op ons. Ik voor mij heb altijd zulk een volkomen vertrouwen in den H. Geest en in Zijne bereidvaardigheid om Zijn werk te volbrengen, dat ik tot een iegelijk van u durf zeggen, dat gij nu, op dit oogenblik gelooven kunt, en dat, zoo gij het niet doet, het niet de schuld van den Heiligen Geest, maar uw eigen schuld is. Buig uw wil dan over naar de andere, de geloovige zijde en zeg: �Heer ik wil gelooven, ik geloof," en ga voort het te zeggen. Houd aan in \'t geloof, tegen allen twijfel in, die Satan in u zoekt te verwekken. Werp u zelven uit de macht des ongeloofs op het woord en de be- loften van God en stel u onder de bewaring en de zalige reddende macht van den Heere Jezus. Hebt gij ooit een kostbaar goed aan een\' aardschen vriend toevertrouwd, o, ik smeek u, vertrouw u zelven nu, met al uwe geestelijke belangen, in de handen van uwen Hemelschen Vriend en veroorloof u zelven nimmer, vimmer meer te twijfelen. Onthoud dit, dat er twee dingen zijn, die men nog minder vereenigen kan dan olie en water, en deze heeten, jvertr��- wen en bezorgd zijn. Zoudt gij dit vertrouwen noemen, wan- neer gij iets aan een vriend te verrichten gegeven hadt en



		37
		DEN GELOOFSWEG.


		gij vervolgens dagen en nachten in angstige bezorgdheid zoudt doorbrengen, niet wetende, of hij het wel goed zou doen; en zoudt gij het vertrouwen noemen, wanneer gij, na de redding uwer ziel aan den Heer te hebben overgelaten, uwe dagen en nachten in angstig vragen omtrent die zaak doorbracht! Wanneer de geloovige waarlijk in eene zaak berust, dan heeft hij geene bekommernis meer over haar, en is hij bekommerd, dan heeft hij geen vertrouwen. Hoe weinig waar geloof is er in de kerk van Christus, wanneer deze toets wordt toegepast! Geen wonder, dat de Heer de aandoenlijke vraag deed: �Wanneer de Zoon des menschen weder komt op de aarde, zal Hij ook geloof vinden?" Hij zal zeker veel werkzaamheid vinden, veel ernst en ook zeker veel toewijding des harten, � maar zal Hij geloof vinden, hetgeen hij boven alles op prijs stelt? Het is eene ernstige vraag, die ik gaarne door elk Christen met ernst in over- weging zag nemen. Laat het ons genoeg zijn, dat wij de vorige dagen onzes levens in ijdelheid en ongeloof door- gebracht hebben en mochten wij nu, een ieder van ons, die onzen gezegenden Heer in Zijne onuitsprekelijke be- trouwbaarheid kennen, het zegel op zijne trouw zetten door onze geheele overgave aan Hem. Ik herinner mij, hoe ik bij het eerste ontwaken van het Christelijke leven in mij krachtig aangegrepen ben geworden door een roepstem, die ik aantrof in een deel onzer preken, waarbij allen, die den Heer Jezus lief hadden, aangespoord werden om door de standvastigheid van hun geloof aan anderen te toonen, hoe zeer Hij al ons vertrouwen waard is. Ik herinner mij ook, hoe mijne ziel vurig begeerde in wegen geleid te worden, zoo donker, dat het mijn heerlijk voorrecht zou worden mij gansch en al op mijn Heer en Heiland te verlaten. �Gij hebt dezen weg gisteren noch eergisteren betreden"; mogelijk; doch heden zal het uw\' voorrecht zijn, om, gelijk nooit te voren, uw vertrouwen in Jezus te bewijzen, door met Hem een leven des geloofs in te gaan, waarbij gij van oogenblik tot oogenblik in een kinderlijk vertrouwen in Hem berust. Gij hebt u in eenige weinige dingen op den Heer ver- laten en Hij heeft u niet beschaamd gemaakt. Stel uw vertrouwen nu in Hem voor alle dingen, en zie, of Hij niet



		38
		MOEIELI.IKHEDEN OP

		overvloedig voor u doen zal boven bidden en denken, niet naar de maat van uwe kracht en bekwaamheid, maar over- eenkomstig Zijn alvermogen, dat in u zal werken naar al het welbehagen van Zijn wil. Het verontrust u niet, dat de Heer het bestuur heeft over het heelal, en zou uw bestaan grootere moeielijkheden opleveren, zoodat gij bekommerd behoefd et te zijn omtrent Zijn bestuur over u? Weg met zulke nietswaardige twijfe- lingen! Zoek steun in de macht en in de betrouwbaarheid van uwen God, en gij zult ondervinden hoe spoedig alle moeielijkheden verdwijnen bij een vast voornemen van te willen gelooven. Heb vertrouwen in donkere tijden; heb vertrouwen in oogenblikken van licht, heb vertrouwen bij nacht en bij dag, en gij zult zien, dat het geloof, \'t welk u aanvankelijk zwaar viel, van lieverlede een natuurlijke toestand der ziel wordt. Alle dingen zijn mogelijk bij God en �alle dingen zijn mogelijk voor hem, die gelooft." Het geloof heeft in vroegere tijden �Koninkrijken overwonnen, gerechtigheid geoefend, de beloftenissen verkregen, de muilen der leeu- wen toegestopt, de kracht des vuurs uitgebluscht, de scherpte des zwaards doen ontvlieden, uit zwakheid kracht doen verkrijgen, heirlegers der vreemden op de vlucht gebracht," en het geloof kan dat alles nog doen. Want de Heer zelf zegt ons: �Indien gij geloof hadt als een mostaardzaad, zoo zoudt gij tot dezen berg zeggen: �word opgeheven en in de zee geworpen" en het zou geschieden en niets zou onmogelijk zijn." Zoo gij eenigszins een kind van God zijt, dan moet gij ten minste een geloof hebben als een mostaardzaad en daarom moogt gij niet andermaal zeggen, dat gij geen ge- loof hebt. Zeg liever: �Ik kan mij op den Heer verlaten en ik wil op Hem vertrouwen en geen macht der hel zal in staat zijn om mij aan mijn trouwen, wonderbaren, heer- lijken Verlosser te doen twijfelen!" Wij kunnen den Heer geen hulde brengen, die Hem zoeter en liefelijker is dan die van ons gansch_.,ea->aL,,aan Hem toe te vertrouwen. Omklem dan met het geloof al wat God u gezegd heeft; smeek van Hem, dat Hij u meer te gelooven geve, en bedenk, in donkere oogenblikken, dat, hoewel gij voor een



		IS GOD IN ALLES?
		40


		zien, altijd iets in zich, dat vertoost en heelt, al brengt het wonden toe. Doch de beproevingen, die menschen ons op- leggen, zijn vol bitterheid. Hetgeen wij dus behoeven is God in alles te zien en alle dingen onmiddellijk uit Zijn hand te ontvangen, zonder tus- schenkomst of tweede oorzaak. Dit is het, waartoe wij komen moeten, zullen wij voortdurend in eene geheele over- gave des harten, in eene volmaakte berusting in Gods be- stuur kunnen verkeeren. Overgave aan God en niet aan menschen, berusting in God en niet in den vleeselijken arm, of wij zullen bij de eerste proef bezwijken. Nu staan wij voor deze vraag: Is God in alles, en vinden wij eenig bevel in de schrift om alles uit Zijne hand te ontvangen zonder op bijoorzaken te letten, die middelen kunnen zijn, waarvan Hij zich bedient, om Zijn raad uit te voeren? Ik antwoord zonder aarzelen: Ja, Gods kinderen ontvangen alle dingen dadelijk uit de hand huns Yaders, onverschillig wie of wat de schijnbare werktuigen waren om het hun aan te doen. Zij kennen geen bijoorzaken. De gansche leer der Schrift bevestigt dit. �Er valt geen muschje op aarde zonder den wil des Hemelschen Vaders. De haren uws hoofds zijn allen geteld." Wij behoeven in niets bezorgd te zijn, omdat onze Vader voor ons zorgt. Wij behoeven ons zelven niet te wreken, want onze Vader neemt onze verdediging op zich. Wij hebben niets te vreezen, want de Heer is aan onze zijde. Niemand kan tegen ons zijn, want Hij is voor ons. Ons zal niets ontbreken, want Hij is onze Herder. Gaan wij door breede stroomen, zij zullen ons niet overweldigen; door vuur, het zal ons niet verbranden, want Hij zal met ons zijn. Hij sluit den mond der leeuwen, dat zij ons niet schaden kunnen. �Hij verlost en redt uit alle nooden." Hij verandert de jaargetijden; Hij zet konin- gen af en stelt koningen aan. Het hart des menschen is in Zijne hand en Hij leidt het als waterbeken, waarheen Hij wil. Hij heerscht over het gansche heidendom en in Zijn hand is alle macht, zoodat niets Hem kan weerstaan; Hij stelt der zee haar palen; wanneer zij zich verheft, zoo stilt Hij haar. Hij verijdelt den raad der goddeloozen, en Hij doet al Zijn welbehagen in hemel en op aarde, in de zee en in al de diepe plaatsen."



		IS GOD IN ALLES? 41

		Ziet gij de verdrukking der armen, de verdraaiing van het recht in eenig land, laat het u niet verbazen; Hij, die hooger is dan de hoogsten, ziet het, en zal recht doen. Wij zien maar een deel van Zijne wegen. Hoe weinig weten wij van Hem! Wie kan Zijne macht begrijpen? Hebt gij niet gehoord �dat de eeuwige God, de Heer, de Schepper van alle einden der wereld, niet moede nog mat wordt? Er is geen doorgronding van Zijn verstand." En deze God is onze toevlucht en sterkte, een ware hulp in nood. Daarom zullen wij niet vreezen, ofschoon de aarde bewogen werd en de bergen in \'t midden der zee verplaatst werden; ofschoon de zee zou bruischen en de bergen bewogen zouden worden." Ik zal tot den Heer zeggen: �Gij zijt mijn toevlucht en mijn sterkte, mijn God, op welken ik vertrouw! Want Hij zal u redden uit \'s vogelvangers net, en van de pestilentie. Hij zal u onder Zijne vleugelen dekken; Zijne waarheid zal ten schild en beukelaar zijn. Gij zult niet vree- zen voor den schrik des daags, voor den pijl, die des nachts vliegt, voor de pestilentie, die in de donkerheid wandelt, voor het verderf, dat op den middag verwoest. Aan uwc zijde zullen er duizend vallen en tien duizend aan uwe rechterhand; tot u zal het niet genaken. Omdat gij den Heer tot uw toevlucht, den Allerhoogsten tot uw hoog ver- trek heb gesteld, zal u geen kwaad wedervaren en geen plaag zal uwe tent naderen. Want Hij zal Zijne engelen van u bevelen, dat zij u bewaren in al uwe wegen." Deze en dergelijke plaatsen der Schrift stellen voor altijd de vraag voor mij vast aangaande de kracht der bijoorzaken in \'t leven van Gods kinderen, zij staan allen onder het opzicht van onzen Vader en niets kan ons deren dan met Zijn weten en met Zijn toelaten. De daad, die uit zonde ontstaat en daarom niet aan Gods wil kan toegeschreven worden, wordt Gods wil jegens ons, zoodra zij ons treft, en moet, als onmiddellijk van Zijn hand komende, worden aan- genomen. Geen mensch, noch vergadering van menschen, geen macht op aarde of in den hemel vermag die ziel te treffen, die m Christus blijft, of het moet eerst door Hem heen, en het zegel Zijner toelating ontvangen hebben. Zoo God voor ons is, dan is het onverschillig, wie zich tegen ons stelt, niets kan ons op eenigerlei wijze schaden, tenzij



		42
		IS GOD IN ALLES?


		Hij oordeele, dat het ons goed is, dan zal Hij ons ter zijde staan en het kwaad voorbij doen gaan. De zorg eens aardschen vaders voor zijn hulpeloos kind is hiervan slechts een zeer flauw beeld. In de armen des vaders kan niets het kind raken zonder de toestemming des vaders, tenzij deze te zwak zij om het te verhinderen. Is dit het geval, dan lijdt hij liever schade aan zijn eigen lichaam, eer hij toelaat, dat het zijn kind treffe. Indien een aardsche vader aldus zorgt voor zijn klein, onnoozel wicht, hoeveel te meer zal onze Hemelsche Vader, Wiens liefde oneindig veel grooter, Wiens macht en wijsheid onover- troffen zijn, voor ons zorgen! Ik vrees, dat er zelfs onder Gods kinderen enkele gevonden worden, die denken, dat de Heer hen nauwelijks evenaart in teederheid, in liefde, in zorgzaamheid; en die in hunne geheime gedachten Hembe- schuldigen van eene nalatigheid en onverschilligheid, waartoe zij zich niet in staat gevoelen. Evenwel is het de werkelijke waarheid, dat Zijne zorg oneindig boven de onze verheven is en dat Hij, die de haren onzes hoofds telt en zonder Wiens wil geen muschje op aarde valt, rekenschap houdt met de kleinste bijzonderheid, die betrekking heeft op \'t leven Zijner kinderen en die bestuurt en regelt naar Zijn welbehagen, hoedanig ook haar oorsprong zij. Talloos zijn de voorbeelden hiervan. Neem Jozef. Wat is, bij eene oppervlakkige beschouwing, schijnbaar meer in strijd met Gods wil, wat is meer het werk der zonde dan dat hij als slaaf wordt verkocht? En toch, toen Jozef er later van sprak, zeide hij: �Gij- lieden wel, gij hebt kwaad tegen mij bedacht, maar God heeft het ten goede gedacht, opdat Hij deed, gelijk het te dezen dage is, om een groot volk in het leven te behouden." Voor het zinnelijk oog waren het voorzeker Jozefs booze broeders, die hem naar Egypte gezonden hadden, doch Jozef, er op terug ziende met het oog des geloofs, kan zeggen: �God heeft mij gezonden." Het was ongetwijfeld eene ergerlijke zonde in de broeders geweest, maar toen het kwaad Jozef trof, werd het Gods wil voor hem, en was het werkelijk, of- schoon het er aanvankelijk den schijn niet van had, de grootste zegen van zijn leven. Zoo zien wij, hoe God zelfs uit de boosheid der menschen Zich lof toebereidt en hoe



		43
		IS GOD IN ALLES?


		alle dingen, zelfs de zonden van anderen, medewerken ten goede, voor hen, die God liefhebben. Ik leerde deze les bij ondervinding lange jaren, eer ik hare Schriftuurlijke waarheid begon te verstaan. Ik woonde eens een bidstond bij, die gehouden werd tot bevordering van meerdere heiliging volgens de Schrift, toen een vreemde dame opstond om te spreken. Toen ik mij zelve afvroeg, wie zij toch mocht wezen, dacht ik weinig, dat zij een woord tot mijne ziel te brengen had, waaruit ik zulk een gewichtige les te putten zou hebben. Zij zcide, dat het leven des geloofs haar zeer zwaar viel, van wege de bijoorzaken, die zich, volgens haar, bijna in alles, wat haar betrof, inmengden. Hare verlegenheid werd eindelijk zoo groot, dat zij aan God vroeg om haar, omtrent dit punt in de waarheid te leiden of Hij werkelijk in alles, al of niet is. Na dit verscheidene dagen achter elkander gebeden te hebben, kreeg zij, wat zij noemde, een gezicht: een visioen. Zij meende zich in eene geheel donkere plaats te bevinden en dat haar, uit de verte, een helder schijnend lichaam naderde, dat van liever� lede haar, en alle voorwerpen rondom haar, omscheen. Toen het haar naderde, was het of eene stem zeide: �dit is de tegenwoordigheid van God, � dit is de tegenwoordigheid van God." Aldus omgeven van deze tegenwoordigheid meende zij al de groote en verschrikkelijke gebeurtenissen des levens voor haren geest heen te zien gaan: � Strijdende legers, booze menschen, woedende dieren, storm en pestilentie, zonde en lijden van allerlei aard. Zij deinsde in \'t eerst van angst terug, maar spoedig bemerkte zij, dat de tegenwoordigheid van God al deze ijzingwekkende verschijnselen zoodanig door Zijne tegenwoordigheid in bedwang hield, dat geen leeuw zijn klauw kon uitsteken, geen kogel door de lucht kon vliegen, zoo Zijne tegenwoordigheid hen geen doorgang toeliet. Zij zag ook nog, dat, schoon er slechts nog zulk een smal strookje van die tegenwoordigheid overbleef, geen haar van haar hoofd gekrenkt kon worden, nog eenig leed haar kon aanraken, tenzij de tegenwoordigheid zich verdeele en het kwaad een doortocht liet. Toen gingen al de kleine kwellingen des levens voor haren geest heen en nu ook zag zij, hoe deze allen bedwongen werden door de tegen-



		u		IS GOD IN ALLES?


		woordighcid van God, zoodat geen wrevelige blik, geen hard woord, noch kleine beproeving, van welken aard ook, haar konden treffen, tenzij Gods tegenwoordigheid ruimte maakte en het toeliet. Hare bezwaren waren geweken, hare vraag was voor altoos beantwoord. God was in alles; en voor haar bestonden er voortaan geene bijoorzaken meer. Zij erkende, dat het leven haar dag bij dag, en uur aan uur onmiddellijk uit de hand van God beschikt werd, welke ook de werktuigen zijn mochten, die er schijnbaar een wending aan geven. Nimmer meer was het haar daarna moeielijk gevallen om te berusten in Zijn wil met een onwrikbaar vertrouwen in Zijne zorg: Zoo wij op de onzichtbare dingen letten, zullen wij in staat zijn dit geheim te vatten. De kinderen van God zijn geroepen om te letten niet op de dingen, die gezien worden, want de dingen die gezien worden zijn tijdelijk, maar op de dingen, die niet gezien worden en die eeuwig zijn. Konden wij slechts met ons vleeschelijk oog Zijne onzichtbare krachten zien, die ons van alle zijden omringen, wij zouden in deze wereld wandelen als in eene onoverwinnelijke sterkte, want de �Engel des Heeren legert zich rondom degenen, die Hem vreezen en rukt ze uit." Wij vinden een treffend bewijs hiervoor in de geschiedenis van Eliza. De Koning van Syri� voerde krijg tegen Isra�l, doch zijne raadslagen werden gedurig verijdeld door den profeet; eindelijk zendt hij een leger naar de stad van den profeet met last om hem gevangen te nemen. Wij lezen dat hij paarden en wagens en een groot heir daar henen zond; en zij kwamen bij nacht en omsingelden de stad. Dit was het zichtbare deel der zaak. De dienaar van den profeet wiens oogen nog niet geopend waren om de onzichtbare dingen te zien, was bevreesd. Wij lezen: �En de dienaar van den man Gods stond zeer vroeg op en ging uit; en ziet een heir omringde de stad met paarden en wagenen. Toen zeide zijn jongen tot hem: �Ach, mijn Heer! hoe zullen wij doen?" Maar zijn meester kon de onzichtbare dingen zien, en hij antwoordde: �Vrees niet, want die bij ons zijn, zijn meer dan die bij hen zijn." En Eliza bad en zeide: �Heere open toch zijne oogen, dat hij zie. En de Heer opende de oogen van den jongen, dat hij zag, en ziet,



		46
		IS GOD IN ALLES?

		de berg was vol vurige paarden en wagenen rondom Eliza." De tegenwoordigheid van God is de sterkte van Zijn volk. Niets kan haar weerstaan. Voor Zijn aangezicht vergaan de goddeloozen, de aarde beeft, de heuvelen versmelten als was, de sterke steden worden neergeveld; de hemelen dropen en Sina� zelf werd bewogen bij de tegenwoordigheid van God." Hij heeft beloofd, dat Hij Zijn volk zou verbergen voor den hoogmoed des mans en voor den strijd der tong. �Mijn aangezicht zal met u gaan," zegt Hij en �Ik zal u rust geven." Ik wenschte wel, dat ieder Christen deze waarheid zoo duidelijk inzag als ik, want ik heb de overtuiging, dat zij de eenige wegwijzer is tot een leven van volkomen berusting. Niets buiten haar zal vermogen eene ziel geheel in het heden te doen leven, gelijk ons bevolen is, zonder bezorgd te zijn voor morgen. Niets, buiten deze waarheid, zal ooit al de �ach\'s!" en �wee\'s!" uit het leven verwijderen en deChris- tenen in staat stellen om te zeggen: �Zekerlijk zal genade en goedertierenheid mij al de dagen mijns levens volgen." Zoo wij verblijven in Gods tegenwoordigheid loopen wij geen gevaar. � Die dat doet, kan in den toon der over- winning zeggen: �Ik weet, aan Wien ik mij betrouw. Al wisselen ook dag en nacht. Ik ken de rots waarop ik bouw; hij faalt niet, die Uw heil verwacht." Ik hoorde iemand eens verhalen van eene arme kleur- linge, die met hard werken haar dagelijksch sober deel ver- diende, maar daarbij eene moedige Christin was, hoe eene Christelijke vrouw, die hare blijmoedigheid veroordeelde, ter- wijl zij die tevens benijdde, op zekeren dag tot haar zeide: �Ach Nancy, gij hebt nu mooi vroolijk zijn, maar mij dunkt, de gedachte aan uw toekomst moest die vreugde wel wat matigen. Veronderstel slechts voor een oogenblik, dat gij ziekelijk werdt en buiten staat waart om te werken; of ver- onderstel dat degenen, die u thans in \'t werk hebben, eens van hier gingen en dat niemand anders u werk gaf; of ver- ondersteld �" �Houd op! riep Nancy, �ik veronderstel nooit. De Heer is mijn Herder, ik weet mij zal niets ontbreken;" �en hoor eens," sprak zij verder tot hare zwaarmoedige vriendin, �het zijn al die veronderstellingen, die u zoo ellen-



		46 IS GOD IN ALLES?

		dig maken; geef ze allen op en vertrouw op den Heer." Er is een tekst, die al de veronderstellingen uit het leven van den Christen kan verbannen zoo hij slechts met kin- derlijk geloof ontvangen en nageleefd wordt; het is Hebr. XIII: 5, 6 � �Zijt vergenoegd met het tegenwoordige, want Hij heeft gezegd: Ik zal u niet begeven en Ik zal u niet verlaten. Zoodat wij vrijmoediglijk durven zeggen: de Heer is mij een Helper, en ik zal niet vreezen, wat mij een mensch zal doen." Wat zegt het, of gevaren van allerlei aard u omringen en of de boosheid, de dwaasheid, en de de onkunde van menschen zich vereenigen om u kwaad te doen? Gij kunt alle mogelijke vijanden bestrijden methetmacht- woord: �De Heer is mijn Helper en ik zal niet vreezen wat mij een mensch zal doen." Is God uw Helper, dan is er geen mensch, noch vergadering van menschen, die u leed kan doen, tenzij het God, in Wien gij vertrouwt, behage hen te laten begaan. Hij zal uw voet voor wankelen bewaren. Hij, uw Bewaarder, sluimert niet. De bewaarder Isra�ls slaapt of sluimert niet. De Heer is uw Bewaarder. De Heer is uw Schaduw aan uw rechterhand. De zon zal u des daags niet steken, noch de maan des nachts. De Heer zal u be- waren voor alle kwaad: Hij zal uwe ziel bewaren. De Heer zal uwen uitgang en uwen ingang bewaren van nu aan tot in eeuwigheid." Niets zal ons zoo geduldig en zachtmoedig stemmen tegen- over hen, die ons bemoeielijken dan dit zien van God in alles. Het maakt, dat wij in hen all��n werktuigen zien waarvan God Zich bedient om Zijne liefderijke bedoelingen met ons te volvoeren, zoodat wij eindelijk Hem inwendig danken zullen voor de zegeningen, welke zij ons aan- brengen. Buiten dat zien van God in alles, zal niets een einde maken aan alle oproerige gedachten. Christenen wanen zich dikwijls vrij om tegen menschen te murmureeren, waar zij tegen God het niet zouden durven doen; doch deze wijze, om de dingen des levens aan te nemen, maakt een einde aan alle murmureering. Laat onze Vader eene beproeving toe, dan moet het zijn, omdat die beproeving de beste en de zachtste is, die ons toegezonden kan worden en dan bc-



		18
		AANGAANDE DEN WIL.


		wanneer hij zegt en denkt, dat zij waar zijn. Het komt hem voor, dat zijn geloof niet dieper gaat dan de oppervlakte, dat het niet meer is dan een geloof der lippen, dat zijne overgave geen overgave des harten, en daarom niet aanne- melijk is voor God. Hij durft niet zeggen, dat hij des Heeren is, uit vrees van eene onwaarheid te spreken, en toch kan hij het niet over zich verkrijgen van te zeggen, dat hij het niet is, omdat hij het zoo vurig wenscht te zijn. De moeie- lijkheid is groot en zeer ontmoedigend. Doch er ligt hierin niets, dat niet zeer gemakkelijk te over- komen is, zoo de Christen maar eens de beginsels van \'t nieuwe leven grondig leert verstaan en weet, hoe hij er zich in te gedragen heeft. Over \'t algemeen gelooft men, dat dit leven, verborgen met Christus in God, een leven van gevoel en aandoeningen is; bij gevolg wordt de gansche aandacht der ziel daarop gericht, en naarmate dit bevredigend is of niet, heeft men rust of is men ontsteld. Het leven met Christus, verborgen in God, is in waarheid volstrekt geen leven van aandoeningen, maar een leven van den wil, waarin de veranderlijkheid der aandoeningen niets toe of afdoet, zoo slechts de wil standvastig op zijn middelpunt bevestigd blijft, \'t welk is: Gods wil. Om dit duidelijk te maken moet ik mij eene kleine uit- wijding veroorloven. F�n�lon zegt ergens dat �de zuivere godsdienst enkel in den wil huisvest." Hiermee bedoelt hij dat, vermits de wil de heerschende macht in de menschehjke natuur is, alles in die natuur ��n harmonisch geheel zal vormen, wanneer de wil slechts goed geregeld wordt. Door den wil versta ik niet des menschen wenschen en bedoelen, maar zijne keus, de beslissende macht, de koning, aan wien al wat in den mensch is, gehoorzamen moet. De wil is, in een woord, de mensch, de �Ego" � ons eigen ik. Men meent wel eens, dat het gevoel de heerschende macht in ons is, doch, mij dunkt, wij weten allen bij eigen ervaring, dat er iets binnen in ons is, achter ons gevoel, achter onze wenschen, een onafhankelijk, zelfbestaand wezen, dat, wanneer het er op aankomt, alles beslist en alles be- stuurt. Onze aandoeningeu maken een deel van ons zelven uit; wij lijden en genieten door dezelve, maar ons eigen ik zijn zij niet. Zal God bezit van ons nemen, dan zal Hij tot



		MOEIELIJKHEDEN ENZ. 49

		ons inkomen door den wil, het centraal punt onzer persoon- lijkheid. Zoo Hij dan daar heerscht, door de macht van Zijnen Geest, dan zal al het overige in ons, onder Zijnen scepter komen; en, zoo als de wil is, zoo zal de man zijn." Deze waarheid heeft op de moeielijkheid, die wij bespreken, eene zeer nauwe betrekking, want de beslissing van onzen wil is menigmaal zoo lijnrecht in strijd met de beslissing van ons gevoel, dat, bijaldien wij de gewoonte hebben van ons gevoel als den toets onzer handelingen te beschouwen, wij geneigd zullen wezen om ons zelven van schijnheiligheid te beschuldigen daar, waar wij die dingen voor waar en werkelijk houden, die onze wil alleen beslist heeft. Zoodra wij echter den wil als heerscher erkennen, zullen wij alles beginnen te wantrouwen, wat met hem in strijd is en voor echt erkennen, wat hij beslist, hoe zeer het gevoel er ook tegen op moge komen. Dat het moeilijk is om hiermede in te stemmen, hiervan ben ik mij volkomen bewust; doch daar het eene zaak geldt, die zoo bij uitnemendheid praktisch is in het leven des ge- loofs, zoo bid ik u, lieve lezer, er u niet van af te wenden eer gij u haar goed eigen gemaakt hebt. Een voorbeeld zal u mogelijk van dienst kunnen zijn. Een jong mensch, met veel verstand begaafd, die dit nieuwe leven zocht te verkrijgen, was geheel ontmoedigd door de ontdekking, dat hij de slaaf was van de ingekankerde ge- woonte des twijfels. Voor zijn gevoel scheen niets waar, niets echt te zijn; en hoe meer hij streed hoe erger het werd. Hem werd dit geheim aangaande den wil me�ge- deeld, � dat, zoo hij slechts zijn wil liet overhellen naar de geloovige zijde, zoo hij waarlijk begeerde te gelooven, zoo in een woord zijn inwendige mensch, zijn eigen Ik zeide: �Ik wil gelooven! Ik geloof!" hij zich aan zijn gevoel niet behoefde te storen, want dat zou vroeg of laat wel gedwon- gen worden om in overeenstemming met zijn wil te komen. �Wat!" zeide hij, �wilt gij mij wijs maken, dat het aan mijn wil ligt om in dien zin te gelooven, wanneer niets mij waar schijnt te zijn: en zou dat een echt geloof wezen?" �Ja," was het antwoord � �gij hebt alleen maar uw wil over te brengen naar de zijde van God in deze zaak des geloofs, en doet gij dat, dan neemt God er dadelijk bezit 4



		50
		MOEIELI.IKHEDEN

		van en werkt in u het willen naar Zijn welbehagen, en spoedig zult gij ervaren, dat Hij al het overige in u tot on- derwerping aan Hem zelf gebracht heeft." �Welnu" was het antwoord, �dat kan ik doen; mijn gevoel kan ik niet bedwingen maar wel mijn wil, en het nieuwe leven begint mij mogelijk toe te schijnen, zoo het slechts mijn wil is die geregeld moet worden. Ik kan mijn wil aan God geven en ik doe het!" van dat oogenblik af aan heeft die jonge man zonder acht te slaan op de erbarmelijke klaagtoonen van zijn gevoel, dat hem van schijnheiligheid beschuldigde, zich standvastig gehouden aan de uitspraak van zijn wil. Op elke beschuldiging van het gevoel gaf hij ten antwoord, dat hij verkoos te gelooven, dat hij zou gelooven, dat hij ge- loofde; totdat hij, na weinige dagen, als overwinnaar uit den strijd kwam, hebbende elke gemoedsaandoening, elke gedachte gevangen gegeven onder de macht van Gods Geest, en de Heer had bezit genomen van dien wil, die Hem alzoo in handen gegeven was. Hij had zonder wankelen zich vast- gehouden aan de belijdenis van zijn geloof ofschoon het hem toescheen, of hij op waarachtig geloof geen aanspraak kon maken. Bij oogenblikken had hij al de kracht van zijn wil noodig gehad om te kunnen zeggen, dat hij geloofde, zoo strijdig was het met de ervaring der zinnen en met het gevoelsleven; maar het denkbeeld, dat zijn wil toch eigenlijk het ware wezen van den mensch is, had post bij hem gevat en hij wist, dat, zoo hij zijn wil maar aan Gods zijde hield, hij van zijn kant deed wat hij kon, en dat God all��n de macht had om in hem al het overige te bedwingen. De uit- komst is geweest, dat die jonge man een der voortreffelijkste Christenen geworden is, die ik ooit gekend heb, door zijne buitengewone eenvoudigheid, door zijne oprechtheid en door zijne macht over de zonde. Hierin ligt het geheim, dat onze wil, die de bron is van al onze handelingen, door den val onder de macht des Satans gekomen was, die hem in ons tot onzen geheelen ondergang bewerkte. Nu zegt God: �Geeft u zelven aan Mij over als dezulken, die van den dood tot het leven zijt overgegaan en Ik zal in u werken het willen en het volbrengen naar Mijn welbehagen." En zoodra wij ons overgeven, neemt Hij bezit van ons en werkt in ons, wat Hem welgevallig is in Jezus Christus. Hij zet



		51
		, AANGAANDE DEN WIL.


		in ons de gezindheid, die in Christus was en hervormt ons naar Zijn beeld. Zie Rom. XII: 1, 2. Laat ons een ander voorbeeld nemen. Eene vrouw, die dit verborgen leven in Christus tot haar deel gekozen had, werd met eene zware beproeving bedreigd. Haar gansche gevoel kwam er tegen in opstand en had zij aan haar gevoel toegegeven, dan ware zij tot wanhoop vervallen, doch zij kende dit geheim van den wil en wetende, dat zij zelve in den grond den wil van God tot haar deel gekozen had, ging zij in \'t geheel niet te rade met haar gevoel, maar volhardde in het bestrijden van elke gedachte aangaande deze beproeving met de gedurige herhaling van dit woord: �Uw wil geschiede! Uw wil geschiede!" Tegen haar eigen weerbarstig gevoelsleven in betuigde zij, dat zij haar wil in onderwerping bracht aan dien van God, dat zij zich wilde onderwerpen en dat Zijn wil haar lust en haar begeeren was! Het gevolg hiervan was, dat in zeer korten tijd elke gedachte in haar gevangen gegeven was onder de gehoor- zaamheid des geloofs en dat zij zelfs mocht ondervinden, dat ook het gevoel in haar begon te juichen in Gods wil. Eene andere vrouw had eene heerschende zonde, welk aan haar gevoelsleven dierbaar was, maar die zij in de kracht van haar wil verfoeide. Zoolang zij meende onder het beheer van het gevoel te moeten staan, was zij onbekwaam om die zonde te overwinnen, maar zij leerde het heilgeheim kennen en op de knie�n vallende, riep zij uit: �Heer, Gij ziet, dat ik met een deel van mijn wezen deze zonde lief heb, doch dat ik haar in mijn innerlijk ware wezen haat, en nu geef ik mijn wil geheel over aan U. Ik wil die zonde niet meer bedrijven. Verlos Gij mij." Onmiddellijk nam God bezit van dien wil, die Hem dus overgeleverd werd, begon hem te bewerken, zoodat Zijn wil het oppergezag kreeg over haar gevoel en zij verlost werd, niet door de macht van een uit- wendig bevel, maar door de inwendige werking van Gods Geest, die in haar het welbehagen des Heeren volbracht. En nu, mijn lieve medechristen, laat mij toe dat ik u aan- wijze, hoe gij dit beginsel op uwe moeilijkheden kunt toe- passen. Let niet langer op uw gevoel, op uwe aandoeningen, zij zijn uwe dienaren. Sla enkel acht op uw wil, die de ware koning is van uw wezen. Is hij overgegeven aan God? Is



		52
		MOEIELIJKHEDEN


		hij in Gods hand gesteld? Heeft hij het besluit genomen van te gelooven, van te gehoorzamen? Is dat het geval dan zijt gij in Gods hand, dan gelooft gij, dan gehoorzaamt gij, want uw wil is uw wezen. Dan is de zaak klaar. Uw verbond met God is even echt daar, waar uw wil alleen handelt, als daar waar wil en gevoel te zamen stemmen. Het mag u niet zoo waar toeschijnen, maar in Gods oog is het wel zoo. Wanneer Gij u dit geheim eigen hebt gemaakt, dat gij weet dat gij niet te letten hebt op uw gevoel maar alleen op den staat van uw wil, dan wordt het u mogelijk al de bevelen der Schrift na te leven, u aan den Heer toe te wijden, als eene levende offerande, in Christus te blijven, in het licht te wandelen, u zelven af te sterven; want gij ontvangt de zelfbewustheid dat in al deze dingen uw wil werkzaam kan zijn en dat hij de zijde van God kan kiezen; terwijl gij in wanhoop zoudt wegzinken, indien uw gevoel daartoe geroepen werd, wetende dat dit geheel onregeer- baar is. Wanneer dan de beschuldiging van onwaar, van schijn- heilig te zijn weder in u opkomt, laat er u niet door beang- stigen. Zij komt alleen uit uw gevoel voort en is geen oogenblik der aandacht waard. Zie echter wel toe, dat uw wil in Gods hand blijft; dat uw inwendig bestaan aan Zijne bewerking toevertrouwd zij; dat uwe keuze, uwe beslissing naar Zijne zijde overhellen; en laat het daarbij. � De op- wellingen van uw gevoel, die door de keus van uw wil zich gebonden zien onder de macht van God, zullen zich onvermijdelijk gevangen geven en zich aan Hem onderwerpen gelijk het dobberend schip langzamerhand onder den ge- stadigen ruk van den kabel tot stilstaan komt, en gij zult de waarheid ervaren van het woord �dat, zoo iemand wil den wil van God doen, die zal bekennen dat deze leer uit God is." De wil is gelijk aan eene verstandige moeder, het gevoel daarentegen aan een troep woeste, wilde kinderen. De moeder beslist, dat er zoo of zoo gehandeld zal worden, naar dat het haar recht en billijk schijnt. De kinderen komen tegen het besluit der moeder in verzet en willen dat het zoo niet zal geschieden. Doch de moeder, die weet dat zij baas is en niet de kinderen, gaat stil haar gang zonder zich te storen aan hun geroep en slaat er geen meerder acht op dan om



		54
		MOE1ELIJKHEDEN


		van mijn schrijven door een Fransch leeraar uit Parijs aan- geboden. Het bevat de ervaring van een gereformeerden geestelijke en werd sedert vele jaren zorgvuldig bewaard door den leeraar, die het mij gaf. Newburgh, Sept. 26 1822. Geliefde broeder. Ik neem eenige oogenblikken van den tijd, dien ik gewoonlijk den Heer toewijd, om een kort woord aan u, Zijn dienaar, te schrijven. Het is zoet te gevoelen dat wij geheel des Heeren zijn, dat Hij ons aangenomen heeft en ons de Zijnen noemt. Dit is godsdienst een loslaten van het beginsel, dat men zichzelven toebehoort en een ten volle aanneming van de blijvende bewustheid: »lk behoor mij zelven niet, ik ben gekocht voor een prijs." Sedert ik u \'t laatst zag ben ik vooruit gegaan, en toch is er niets bijzonders in mijn leven voorgevallen; ik meen ook dat het niet verkieslijk is naar bijzondere gebeurtenissen om te zien, maar dat men er naar moet streven om heilig te zijn, gelijk God heilig is, zich uitstrekkende naar den prijs der roeping van God. Ik voel mij niet gerechtigd om u te onderwijzen; ik kan u alleen den weg zeggen langs welken ik geleid werd. De Heer handelt niet op dezelfde wijze met iedere ziel; zoo moeten wij ook niet trachten de be- vindingen van anderen na te bootsen, en toch zijn er dingen, die door ieder, die een rein hart begeert te hebben, beoefend moeten worden. Kr moet eene persoonlijke toewijding aan God plaats hebben van al wat in ons is; er moet een verbond met God gemaakt worden,waardoor men zich geheel en voor altijd aan Hem verbindt. Dit deed ik met mijn verstand, zonder eenige verandering in mijn gevoel te bespeuren, en met een hart vol van hardheid en duisternis, van ongeloof en zonde en ongevoeligheid. Ik verbond mij om des Heeren te zijn, ik legde alles op het altaar, als een levende olferande naar dat ik dat het best vermocht. Nadat ik van de knie�n opgestaan was, bespeurde ik geen verandering in mijn gevoel. Dat was mij eene smartelijke gewaarwording, e» toch had ik de overtuiging, van in alle oprechtheid en eerlijkheid eene geheele en eenige toewijding van mij zelven aan God gedaan te hebben. Ik be- schouwde toen het werk nog in \'t geheel niet als afgedaan, maar be- sloot om te volharden in den dienst des Heeren en mij zelven tot eene voortdurende, levende offerande te stellen. Maar nu deed zich de rnoeie- lijkheid op van dit te volbrengen. Ik wist, dat het aan mij was te gelooven, dat God mij aannam en dat Hij in mijn hart wilde wonen. Ik erkende, dat ik dat niet geloofde en toch de begeerte had van het te kunnen gelooven. Ik las met een biddend hart in den l»ten brief van Joh. en trachtte mij zelven te over- tuigen van Gods persoonlijke liefde voor mij. Ik erkende, dat mijn hart vol boosheid was; er scheen geen macht in mij te zijn om den hoogmoed te overwinnen, om verkeerde gedachten, die ik haatte, te verdrijven. Maar



		55
		AANGAANDE DEN WIL.

		Christus was geopenbaard om de werken des duivels te vernietigen en de zonde in rnijn bart was klaarblijkelijk het werk van den duivel. Toen werd het mij gegeven te gelooven, dat God in mij werkte het willen en het werken, terwijl ik mijn eigen zaligheid werkte met vreezen en beven. Ik werd overtuigd aangaande het ongeloof, dat het eene moedwillige, misdadige, ja eene vreeselijke zonde is; het maakt den trouwen God tot een leugenaar. De Heer bracht mij mijne overheerschende zonde voor oogen, inzon- derheid het prediken van mijzelven in plaats van Christus en het toe- geven aan zelfbehagen na de prediking. Ik werd bekwaam gemaakt om mij zelven allen roem te ontzeggen en alleen de eer te zoeken, die uit God is. Satan worstelde hevig om mij van de Rots der eeuwen af te stooten; doch, Gode zij dank, ik vond de levenswijsheid van bij het oogenblik te leven en toen kreeg ik rust. Ik vertrouwde op het vergoten bloed van Christus als op een voldoende verzoening voor al mijne vorige zonden, en voor de toekomst stelde ik mij geheel in Gods hand, met de begeerte om in alle omstandigheden Zijn wil te doen, maar dat Hij mij dien zou openbaren, en ik erkende, dat het eenige, wat ik te doen had, was op Jezus te zien voor eene tijdige vermeerdering van genade en op Hem te steunen voor de reiniging van mijn hart �n voor beveiliging tegen de zonde van ieder oogenblik. Ik voelde mij gebonden in mijne diepe afhankelijkheid van de genade van Christus. Ik liet den vijand niet toe mij te verontrusten omtrent het verledene noch omtrent de toekomst, want ik zag ieder oogenblik uit naar hulp voor het tegenwoordige oogenblik. Ik wilde een kind van Abraham zijn en in een blind geloof aan het woord van God mijnen weg bewandelen zonder naar innerlijk gevoel of naar aandoeningen te vragen, ik wilde een Christen volgens den Bijbel zijn. Van dien dag af gaf de Heer mij eene bestendige overwinning over zonden, die mij vroeger gevangen hielden. Ik verlustig mij in den Heer en in Zijn woord. Ik verlustig mij in mijn werk van evangeliedienaar; mijn gemeenschap is met den Vader en met Zijn Zoon Jezus Christus. Ik ben een eerstbe- ginnende in \'t geloof en weet dat mijne vorderingen gering zijn, verge- leken bij die van velen. Mijn gevoel gaat op en neer; maar hoe hoog of laag het ook gestuurd zij, ik geloof God en verlaat mij op Zijn woord. Ik heb mij verbonden te wandelen door het geloof en niet door het gevoel. Het werk des Heeren begint in mijne gemeente te herleven. »God zij geloofd." De Heere vervulle u met Zijne volheid en schenke u den Geest van Christus. Wees getrouw! Wandel met God en wees vol- maakt. Predikt het woord, tijdig en ontijdig. De Heer heeft u lief. Hij ondersteunt u in den arbeid. Verlaat u geheel op deze belofte: «Ziet ik ben met ulieden al de dagen tot aan de voleinding der wereld.\'\' Uw medestrijder VVlf.I.IAM HlLL.



		56
		BEZWAREN


		HOOFDSTUK VIII. BEZWAREN AANGAANDE EENE LEIDING. Gij hebt nu een begin gemaakt met het leven des geloofs, lieve lezer. Gij hebt u zelven aan den Heer overgegeven, om de Zijne te zijn geheel en volkomen; Hij heeft u aan- genomen en is begonnen u te kneden en te vormen tot een vat ter Zijner eere. Het is uw ernstige begeerte buigzaam te zijn onder Zijne hand, Hem te volgen, waar Hij u ook heen wil leiden, en gij vertrouwt op Hem, om in u te werken het willen en het werken naar Zijn welbehagen. Doch hier stoot gij op een groot bezwaar. Gij hebt de stem van den goeden Herder nog niet leeren kennen en bevindt u daardoor in groote verlegenheid om te weten, wat de werkelijke wil des Heeren aangaande u zij. Mogelijk zijn er wegen, waarin de Heer u schijnt te willen leiden, maar die door uwe vrienden afgekeurd worden. Deze vrienden zijn misschien ouder dan gij in \'t Christelijk leven en schijnen u toe daarin ook veel verder gevorderd te zijn. Gij kunt het niet goed verdragen om van hen te verschillen of hen te bedroeven en gij zijt huiverig om toe te geven aan \'t geen u toeschijnt plicht te zijn, terwijl zij er anders over denken. En toch kunt gij u van uwe indrukken niet los maken en zoo verkeert gij in grooten twijfel en onrust. Er bestaat een weg, voor de ziel die zich geheel heeft overgegeven, om uit al deze moeielijkheden te geraken. Ik herhaal de geheel overgegevene, want, zoo er op eenig puut de minste terughouding van den wil is, wordt het schier onmogelijk Gods gedachten omtrent dat punt te verstaan, daarom is het allereerst noodig de zekerheid te hebben, dat het uw ware voornemen is God in alles te gehoorzamen. Hebt gij die zekerheid, en is het u nu alleen te doen om Gods wil te kennen, ten einde dien te volbrengen, dan kunt gij niet twijfelen aan Zijne bereidvaardigheid om u Zijn wil bekend te maken en om u in de rechte wegen te leiden. Er zijn hieromtrent vele duidelijke beloften. Ziet b. v. Joh. X: 3 en 4. �Hij roept Zijne schapen bij name en leidt ze uit. En wanneer Hij Zijne schapen uitgedreven heeft, zoo gaat Hij voor hen heen en de schapen volgen Hem, overmits



		57
		AANGAANDE EENE LEIDING.


		zij Zijne stem kennen." En dan Joh. XIV: 26. �Maar de Trooster, de Heilige Geest, welken de Vader zenden zal in Mijnen naam, die zal u alles loeren en zal u indachtig maken alles, wat Ik u gezegd heb." En Jak. 1: 5, 6: �Indien iemand van u wijsheid ontbreekt, dat hij ze van God begcere, die een iegelijk mildelijk geeft en niet verwijt, en zij zal hem gegeven worden." Uit deze plaatsen der Schrift en uit vele dergelijke moeten wij opmaken, dat de Goddellijke leiding ons beloofd is, en in \'t geloof moeten wij vertrouwend er naar uitzien en haar verwachten. Dit is allernoodzakelijkst, want in Jak. 1:6, 7 wordt ous gezegd: �Dat hij ze begeere in geloof, niet twijfelende; want die twijfelt is eene baar der zee gelijk, die van den wind gedreven en op en neder geworpen wordt, want die mensch meene niet, dat hij iets ontvangen zal van den Heer." Stel dit punt dan allereerst vast, dat Goddelijke leiding beloofd is en dat gij zeker zijt haar te ontvangen, zoo gij er om vraagt. Laat geen inblazing van twijfel u hiervan afbrengen. Daarom moet gij bedenken, dat God alle kennis en alle wijsheid bezit, zoodat het zeer wel mogelijk is, dat Hij u op wegen zal leiden, waarop volgens Zijn raad, groote zege- ningen u te wachten staan, doch waarop het kortzichtig menschelijk oog niet anders dan schade en schande verwacht. Vergeet niet dat Gods gedachten niet zijn als des menschen gedachten, noch Zijne wegen als des menschen wegen, en dat Hij, die van den beginne het einde der dingen weet, alleen oordeelen kan wat het gevolg van deze of gene daad zal zijn. Gij moet u daarom wel voorstellen, dat juist Gods liefde u mogelijk leiden zal lijnrecht in strijd met de meest ge- koesterde wenschen uwer dierbaarste vrienden. Gij moet uit Luk. XIV : 26�33 en dergelijke plaatsen leeren, dat, niet om behouden te worden, maar om een discipel en volgeling uws Heeren te zijn, gij mogelijk geroepen zult worden om te verlaten, al wat gij hebt en zelfs om uw rug toe te keeren aan vader of moeder, aan broeder of zuster, aan man of vrouw, of zelfs om afstand te doen van uw leven. Tenzij de mogelijkheid van dit alles grondig erkend zij, zal de ziel licht in moeielijkheden geraken, omdat het meermalen gebeurt,