39
« Dat hoorde ik nog nooit voordezen. »
En men luistert dien zang al aan,
En men hoort dien van alle zijden,
En men kan niet van plaats vergaan
Of \'t is of zij maar allen zeiden :
« Wij, vogels, wij zullen voortaan,
« Al springend hier op deze boomen,
« U hooren en zien doen vergaan;
« Wij willen meer nog tot u komen. »
En dit wordt recht een smartgevoel,
En meer en meer slaat dit u tegen,
En men vraagt zich wat toch het doel
Hier van dit alles is, verlegen;
En men ziet nog een maal te meer
Dat dit tot kwaad alleen kan dienen.
« Hoe kan de menschheid toch zoo zeer,
« Zegt men zich, zijn noodlot verdienen,
« Door van wat goeds hij heeft in hand
« Het allerslechts gebruik te maken! »
Die lieden leggen zich aan band
Zij doen het ongeluk genaken.
Hoe toch kan zoo iets zich voordoen?
Als wij iets regelmatig hooren,
Of zang of muziek van \'t klaroen,



		^4 y^ ^ SSp,\'~

		*£a^ , s,*

		*t^y^*

		DE KWAAL DES TIJDS



		VAN DEKZELFDEN SCHRIJVER I Organisatiou d\'un syndicat et d\'un musée agri- cole. Création d\'un bureau de renseigne- ments Rapport présenté au comice agricole de Hasselt en 1887. Un Musée agricole. La Loi sur Ie droit d\'auteur et les Sociétés particulières. Les Sociétés et Ie Droit d\'Auteur. Les Sociétés et Ie Législateur. Les Sociétés et la Loi de 1886. Les Sociétés et les Tribunaux. Les Sociétés et 1\'Association des Auteurs. Les Sociétés et les Législations Etrangères. Les Sociétés et les Principes, I. Les Sociétés et les Principes, II. Les Sociétés et les Chambres Législatives, I. Réalitó. CEuvres dramatiques et musicales. Délit de contrefacon. La Liberté d\'association, I. Open brief aan den heer Gevaert. Voor Maatschappijen en Kunst.



		De Kwaal des Tijds

		Onze voorvaders vochten steeds Voor het behoud van hun\' vrijheden. Als men ons dan komt doen veel leeds En weer hiertegen inkomt heden, Is \'t ons zeker een\' heil\'ge plicht Dit U te komen mededeelen. \'t Is wat wij doen in dit gedicht, Verzekerd dat gij dit zult heelen. Wij ook moeten voor de vrijheid Vrank hier weten vooruit te komen, Daar in deze omstandigheid, Men deze gansch zou kunnen toornen. Wij spreken nu voor \'t algemeen En moeten vrij onz\' stem verheffen. Ook achterdocht hebben wij geen,



		6 Daar dit U zeker meest moet treffen Zulks nog te vinden in onz\' rijn. Gij zult, Heer Gouverneur, vergaren De maatregels die noodig zijn Om ons hier allen te vrijwaren. Op zeekren dag, niet over lang, Werd ik van verwondring geslagen, Daar ik door onz\' straten aan gang, Van veel kanten mij hoord\' uitdagen. Hoe kon dit zijn? Ik zag niemand, Waarheen ik mij ook dan kon draaien. « Gij ligt hier, zei men, nu aan band, « En zult niet veel meer verder maaien. « Volkomen blijft gij in onz\' macht, « En zult er niet meer uit geraken « Wat gij hiertoe ook werkt of tracht; «De zaken weten wij te maken « Zoo dat niemand ons komt te slaan, « En wij ook niets hebben te duchten. « Wie zou ons toch staan in de baan ? « Wie zou voor ons niet aanstonds vluchten ? « Wij handlen gansch naar onzen wil,



		7 « En kennen wet noch overheden. « \'t Is best dan ook U houden stil « Wilt gij zoo wat hebben de vreden. » Bij dit zeldzaams wat kon ik doen? Wat wou men bij dit alles maken? Was er geen verstandsdwaling toen? Wat kunnen dat toch zijn voor zaken? « Gij zijt hier nu alleen niet in, « Zei men met zeker welbehagen. « Het ligt nu gansch in onzen zin « En ieder mensch moeten wij plagen. « Wat verder, weten wij ook al. » Ik dacht, dit gaat zeker niet duren En zal verdwijnen bij geval. Doch vervolgens verstreken uren En steeds ging alles nog maar voort. En zoo ging het dan ook bij dage; En bij nacht ook, is het gehoord? Moest ik dit nog al blijven drage. En zoo moest ik al verder gaan, En nog al meer kwam mij dan tegen. Hoe kan een mensch zulks toch begaan? Hoe kan hij iets zoo kwaads al plegen? Gij die u oorlooft deez\' wandaad,



		8 Ziet gij dan niet onstaan de wolken? Ziet toch dat er geen weerstand baat, En dra \'t onweer u drijft naar kolken! Doch blind zijt gij en blijft het al! En verder steeds wilt gij dit drijven! \'t Was nacht. Stil was het overal. Nog grooter kwaad wou men bedrijven, En wat zag ik voor mij ontstaan? Iets wat om \'t meest mij moest verbazen. Eensklaps was slaap bij mij vergaan, En gansch de stad kwam om mij razen. Het was niet zake hier van droom; De werkelijkheid kwam opdagen. De eene riep : « Gij zijt te loom. » Een ander kwam mij weer uitdagen. En verder hoorde men van al. Men zou bij mij in huis inbreken, En alles weg doen bij geval. Men zou mij allerhande treken Vervolgens spelen op den rug. « Het gaat zelfs, zei men, om het leven. En dan kwam nog een ander vlug



		De zaken maken overdreven. Ik draaide en draaide mij al om, En rust kon geenszins hier ik vinden. « Wat toch wilt gij weerstaan, nu kom; « Voelt gij dan niet dat wij U binden? » Dit hoorde ik dan toch niet aan, Hoe droevig \'t mij al moest voorkomen. Doch als de zon weer kwam opgaan, Als vogels zongen in de boomen, En dan ook kraaide weer de haan, Was ik, in dees omstandigheden, Erger als vroeger op de baan. En zoo nog ander hierdoor leeden, En zelfs eenieder viel er in, Ware het dan niet gansch bewezen Dat middelen in besten zin, Ook moeten worden uitgelezen Om dit te reeglen als \'t betaamt? Wij moeten \'t dan ook bestatigen Dat het goed moet worden beraamd. Voorzeker zal men \'t behartigen En handlen volgens alle reen.



		IO Onlangs kwam een schouwburg zich stellen Met zijne wagens hier bijeen. Onmogelijk nu te vertellen Al wat zich daarbij al opdeed. Doch dit moeten wij wel opgeven Dat meenigeen hierdoor veel leed, Niet toch door wat dit bracht al leven Maar wel door wat nog kwam hierbij. Een electriseh toestel moest drijven Al onze lieden op de rij. Zoo zag men saam er soms wel vijven, Die waren gansch door dit geleid. Men deed hun huizen maar intreden, En met de grootste gerustheid, Zonder te weten wat zij deden, Daar blijven zitten uren lang. Zij vaarden ook tot in een\' wagen En waren niet het minste bang, Om zonder eenig welbehagen, Daarin te blijven waken al. En als de dag weer kwam aanbreken, Dan zag men hen trekken van wal. Zoo werkt \'t toestel; \'t gaat over beken, Ook over berg en over dal.



		II Geen plaats waar men zich kunne steken Of \'t komt ook daarin bij geval. En gaat ook dan in alle streken, Niets wat U zal ontdoen er van. Tot in Duitschland is men gevaren, En in Frankrijk gingen zij dan. Niets kan dit stremmen; men blijft staren, Opdagen ziet men maar geen eind. In vreemde streek gingen wij reizen. Wat zagen wij? Een leger seint, En daar komt het voor ons oprijzen. In goede orde zien wij \'t gaan; \'t Trekt overal op zich de oogen, En vrouw en kind blijft er bij staan, En zegt : « Men kan er ook op bogen. » Doch wat is dat? Daar komt \'t muziek En laat zijn schoonste tonen hooren. Verrukt en blij is het publiek, Glimlachend ook spant het de ooren. Ziet nu, eensklaps houdt het hier stil, En naderbij komt \'t volk zich scharen En van verrassing heeft \'t een ril.



		12 Doch wat zijn nu al die gebaren? En dezen man bezien, waarom? En waarom niet de hand hem wijzen? Nieuwsgierig is men meer er om. Een officier, men moet hem prijzen, . Op zijne beurt komt naderbij En hij komt ook hem buigend groeten. En schooner klinkt de melodij En trappelend gaan nu de voeten. En officieren trekken door En een voor een moeten zij komen, Wat baat het dat iemand men stoor\', Men moet toch zoeken hem te toornen, En een voor een doen zij den groet. Doch eindelijk is d\'uur verstreken En verder gaan zij nu, het moet! De opperofficier geeft \'t teeken. \'t Muziek trekt verder ook al door; Het volk maakt zich hier uit de voeten. En hij waar men zoo lang stond voor, Weet maar niet wat men hem doet boeten. En is dit zoo voor andren ook? En moet dit overal gebeuren? De gansche nacht geen oog hij look;



		13 En meer en meer moest hij \'t afkeuren, Want hij\'zag dit ook meermaals nog En men moest sterk \'t hem ook verzuren. Wat moest het leger dan zijn toch ? "En moet dit dienen om te gluren Wat zich somtijds zoo al opdoet? En gaat het dienen om te plagen? Of kan het beter nemen voet En met verdiensten beter slagen? Ja, dit moet zijn een school van eer Zoo \'t is bij ons en was voordezen. Dit moet voor ieder zijn een leer, Dan zal het blijven hoog geprezen. Dat het bevrijde \'t vaderland, De algemeene rust beware, De jongheid ook brenge tot stand, En niets dan heil en voorspoed bare! Dan zal men het zien, met geluk, Altijd in ons plaatsen doorvaren! Dan zal het ook altijd zijn druk, Dan zal men zich nog meer vergaren En toejuichen en prijzen hoog Wat \'s lands grootheid weet te handhaven Waarop ik fier voor ons hier boog!



		14 Dan ook, dit kan ik zeker staven, Zal steeds het leger zijn \'t voorbeeld En ons de grootste roem bijbrengen! Hoe komt \'t, dat dit wat anders teelt Soms, ook kwaad zich hieraan gaat mengen? Hoe kan \'t, dat men \'t schoone vergeet En zich ook soms late verdwalen? Gij die zulks doet, begrijp en weet Dat kwaad altijd zich doet betalen! Wat \'t Electrisch Toestel nog deed Is \'t ons een plicht ook te verhalen. Zoo, hopen wij, zal allen, leed Ontnomen zijn en zonder palen. De jonge lui zijn toevertrouwd Aan \'t leger om het land te dienen. Dit heeft tot hier niemand berouwd; Met geen rouw zal men ons bedienen. , Doch hoe komt het dat men ook dan Met soldaten wil schrik aanjagen? Hoe is \'t dat men gebruikt er van Om ons en andren ook te plagen? Hoe zendt men dees allen gelijk



		15 Om zedelijk er te bewerken? Ziet toch dat, zoo gij neemt dees wijk, Gij kwaad sticht zonder paal noch perken Ziet toch dat de bescheidenheid En ook de tucht zoo gaan verdwijnen, En gij, dus doend, op korten tijd, Het gansche leger al kunt mijnen!...... Met dit schoon Toestel zendt men ook Nog de soldaten al met vrouwen; En over zijnen misstap look Soms d\'Overste d\'oog zonder rouwen. Dat dit niet meer gebeuren mag, Dit moeten wij hier toch niet zeggen. Dat men dit ook al meermaals zag En hiervan sprak over de heggen, Kan geen verwondring doen ontstaan, Moet allen tot verstand weer brengen. En zoo het anders nog kon gaan, Dan zou verdriet zich daarbij mengen. Een groote zorg voor d\' Overheid Is d\' orde weten te handhaven. Heer Gouverneur, U opgeleid



		i6 Is dit, en gij weet ze te staven. Politie, leger staat ter zij, Gereed om steeds dienst te bewijzen, En zoo met de gendarmerij, Die dit bewijst bij menig\' reizen. Doch onder aandrang van \'t Toestel, Wel eens hebben zij dit vergeten. In Hasselt zag men dit al fel, In Brussel ook heeft men \'t geweten. Wij hebben dit meermaals gezien. Ons werken, scheen \'t, kon men niet dulden; Dan moesten zij van al aanbiên. Zóö was \'t dat zij hun plicht vervulden. \'t Electrisch Toestel woü dat zoo! Men moest handlen zoo \'t schreven d\'ouden; En daar nu dees zaak zich aanboo\', Met zeemeerminnen dan ook zouden Zij dit afmaken zoo maar al. In \'t Brusselsch Park kwam mij ook tegen Al meermaals nog zoo een geval, Als harmonij klonk door de wegen En vogels zongen overal. Hardnekkig moest men ons zelf volgen, Men deed gekheden zonder tal,



		17 Het scheen, men zou ons zien verbolgen Of ook ons krijgen uit den weg. En de gendarmerij kwam spelen En d\'Officier kwam bij : « Nu, zeg, « Gij moet, zei hij, U daar vervelen; « Mijn sekretaris bracht U daar « Zoo iets wat U zou kunnen leeren « Wat schoonheid al kan maken klaar. « De tijden gaan en nooit zij keeren; « Pluk dan de vrucht die zich aanbiedt. En weer een ander kwam gedreven En weer zong men een ander lied. Op reis ook kwam men dikwerf geven Dan d\' een dan d\' ander plagerij Om \'t leven ons maar moê te maken. En man en vrouw waren daarbij; En toch kon men er niet geraken. Gij hebt dikwijls gelezen al Van allerwonderbaarste zaken. Dank \'t Toestel, zijn ze bij \'t geval Te zien hier onder alle daken. Wij hebben ieder op zijn\' beurt



		i8 Hierbij meermaals vooruit zien komen; En de besten, \'t is nooit gebeurd! Zijn voortsgegaan als waar\' \'t in droomen, En hebben daar gehad hun rol, Die soms ook veel nog liet te wenschen, En ons bewijst dat men zeer dol Zich kan betrouwen op de menschen. Rijtuigen krijgt men zoo op weg, Die dan u overal begroeten Op wal en straat, langs kant en heg. Het Toestel wil het, en zij moeten; De grootste zullen daarin zijn. Zoodra iemand is aangegeven, Ziet men liên komen op de lijn Met dagblad of iets ook daarneven. Vergramd nog staan zij op te zien Als niet verlangd uitwerksels komen. Op koets gaan zij zich zoo aanbiên; En om de liên te kunnen toornen, Ziet men zelf schoone vrouwkens hier Zich voordoen met een hondje neven; En rijen damen dan met zwier Doen zich hier voor en lachen even, En gaan verder en komen trug



		19 Om dan weer al maar te verdwijnen Als schimmen over eene brug. En schoone juffers zag men grijnen Terwijl zij liepen naar een huis, Door eene macht er toe gedreven Die rechte liefde was kwansuis, Doch wat zij wouden niet kon geven. En\'ziet nu daar die kinders staan En verder er nog meer bijkomen; Zij zullen koordje springen gaan En dansen dat zij er van droomen. Dan zijn ze hier, dan weer al daar, Dan zijn ze stil, dan weer aan \'t loopen, Dan ver van een, dan al te gaar, Dan weer ook gaat de rij gansch open. En overal gaan juffers door De kleedsels spannend om de leden, En zoetluidend komt tot de oor Een stem die zegt: « Kom, ga maar meden. » Daar gaan ook moeders \'t kind aan hand; De handen gaan, de oogen spreken. Wien toch wil men leggen aan band? Voor wien dan is \'t erkenningsteeken ? Daar is zeker wat anders bij;



		20 Men wil hier tot iets anders komen. Liên komen van ver en nabij; Men ziet ze varen en ook stoomen. Met rijwiel komen zij en peerd, Met ijzerenweg en voertuigen. Doch wat hen allen zoo regeert En hun geloop stellig komt tuigen, Schijnt hun te ontsnappen geheel. En meer nog hebben wij vernomen. Niet lang gelêen, kwam ons ten deel En wierd de stad hier ingenomen Door een circus met groot gespan. Men zag de wagens zich opvolgen, En voor het spel was er de man. Niemand van ons was er verbolgen; Eenieder zei : « \'t Is uitspanning; « Na \'t werk, zal dit allerbest komen. » En talrijk was het dat men ging; De jongheid was niet in te toornen. En niet alleen volgde zij \'t spel, Zij nam ook nog lessen daarbuiten, En op de peerden reed men fel.



		21 Niet een woü zich daaruit zien sluiten, Niet een of hij woü ook nagaan Het werk dat de kunstrijders deden. Tot laat wees \'t handgeklap ons aan, Dat \'t niet gebeurde zonder reden. De kunstrijdsters die men daar vond, Door geschiktheid ieder voldeden. D\' eene was zwart, d\' ander was blond, En schoon ook waren zij van leden. Weldra weer waren zij bewerkt; Zij ook moesten haar rol hier spelen. Wie men in oog had werd gemerkt, En zij moesten hem meest vervelen. Door alle twee wierd hij bewerkt En : « Gij kunt alles met ons deelen, » Zei men en \'t scheen niet eens bemerkt. \'t Electrisch Toestel bracht er velen, En schooner nog was dan de stoet, Die men bij goed weer zag doortrekken. Geloop, gedraai, en staan en groet, En hoofdjes die men wist te dekken, Dit alles wierd in werk gesteld. En na het einde van de feesten, Wierd door gegons ons aangemeld



		22 Dat zij zich verblijdden om \'t meesten. En rechts en links ging liefdepaar En zang en lach deden zich hooren, En tot laat in den nacht wierd daar Gefeest dat het weerklonk in d\' ooren. Dat het weerklonk in d\' ooren? Ja. Hoort nu wat er zoo moest geschieden. Een teeken kwam; men schreeuwde : « Ga. » En aanstonds hoorde men gebieden Dat wagens zouden zijn vol licht. En donker was de nacht geworden En overal was alles dicht. Doch wat hoord\' ik? Zij spraken, morden, En waren bezig ondereen. Wat is \'t? \'t Zijn stemmen die wij kennen, Doch juffers toch ziet men er geen. En waren zij \'t? Ik moet bekennen Dat ik \'t niet bevestigen kan, En \'t scheen voorwaar, zij waren \'t allen. Wat nu? Ik versta er niets van; Dit zijn wonderbare gevallen, Die ons het Toestel weer voorgeeft.



		23 Eene stem roept : « Hij moet maar komen, « Gelijk de bijbel gezegd heeft, « En dit, gelooft \'t, zijn geen droomen. » Een andre zegt : « Ik krijg er geen; « Ik wil dat hij mij kome vinden, « Hij weet dat ik \'t bij hem goed meen. « Men moet ons tweeen samen binden. » Doch eensklaps hoort men,wat is dat? Een groot geraas,...... en \'t is verdwenen Wat men zoo even gezien had. Men vraagt zich af : « Waar zijn ze henen? » Niets, zegt men, wierd er meer gezien. Slechts eene juffer voor de deure Bleef aan \'t gezicht zich daar aanbiên. En nog vraagt men hoe \'t kon gebeure! Zou dit met het Rechtstreeks Verkeer, Waarvan wij vroeger nog al spraken, Hier voorgevallen zijn alweer? Wil men er anders iets van maken ? Zeker is \'t Electrisch Toestel, Waaraan dit alles is verbonden, Voor veel een uitvinding der hel.



		24 En nochtans kon het veel goeds gronden! En nochtans kon \'t een voortgang zijn! Kent gij ons groote uitvindingen, De eer en glorie van ons tijn? Met de Telegraaf kan niets dingen Die doorgegaan is overal, Die over waters, zeëen, bergen, \'t Laatste nieuws overbrengen zal, Voor wie geen plaats meer is te bergen, Die gansch de wereld heeft doorzocht. De Telephoon is doorgedrongen En heeft de stem ons door de locht, Waarvan de lof is voorgezongen, Ten voordeele van nijverheid En handel, tot in verre steden, Met de raste schreden verspreid. En nu zou men het anders smeden! En nu zou een nieuw uitvinding Die ons eeuw tot eer kon verstrekken, Niets meer hier worden dan een ding, Dat ongeluk in de vertrekken, Moet brengen zonder onderscheid! Hoe zou men toch zoo ver zien dalen \'t Vermogen van onze menschheid!



		25 Doch in dit kunnen wij niet falen, Dit kan toch niet gebeuren, niet! De Telephoon die doet ons spreken, Dit was nog \'t schoonst wat was geschied, Hoe ook dat men dit al aanreken, Bij middel van vlies, draad, hoorbuis, Op wat zaak ook dat het moog\' wezen, Of in een bureel of in huis, Van al wat aanbelangt ons wezen. Nu heeft men het Rechtstreeks Verkeer; Nu kan men zonder iets zich spreken; Nu kan men alles doen al meer; Nu komt men ook in alle streken En dringt overal door \'t gedacht Voor alle belangens van \'t leven; Nu kan vermeerdren nog ons macht En kunnen wij ons verste neven Ook nog vergrooten het erfdeel. En dit zou men ook weer nalaten! En dit zou men verliezen heel! En voor ons en voor ons nazaten Ook zou men aannemen \'t verwijt Van uit eerzucht, om te gebieden, Te hebben verachterd den tijd



		26 En ondergewerkt ook veel lieden! Wie \'t zij, neen, dit kan toch niet zijn! En waar \'t geluk van hem en allen, Waar het van goed kon zijn een mijn, Daar zal men niet ellendig vallen, Daar zal men niet verliezen al! Verliezen al? Ja, men moet weten Wat zich voordoet voor een geval, Wat men ook bij ons is vermeten, En waar men bij dit naar toe gaat! \'t Is zoo dat alles kan verdwijnen Wat schoons, edels bij ons bestaat, Dat men \'t goede kan ondermijnen, En dan verlagen kan den mensch Veel meer en erger dan de dieren. Verhoogen ons moet zijn onz\' wensch, Verbetering moeten wij vieren, Vereedlen moeten wij onz\' ziel, Verheven moet zijn ons bedoelen. En zoo het bij het noodlot viel Dat wij gansch anders kwamen voelen, Dan waren wij ten achter heel,



		27 Dan waren wij dra ganseh verloren. Doch voorzeker komt wie ons heel\' En dit weet in den grond te boren. Kent gij die wet die men ov\'ral Eerbiedigen moet en ook vieren, Die de geschiedenis ook al Doet uitschijnen op al\' manieren, Als de grootste eer van het menschdom ? Weet gij wat wij steeds moeten zoeken, Wat nooit verbreid zal zijn alom En nooit genoeg men zal aanboeken? Dat is de zedelijke wet Waar alles steeds zich moet naar stellen, Waar overal wordt op gelet Als van grootheid men wil verzeilen Wat ook gedaan wordt in het land. Dees moeten wij altijd bijblijven, Dees is voorzeker \'t beste pand En moet men overal nadrijven. Hierop regelt zich de voortgang Hieruit komt al het ware goede. Zij moge bij ons blijven lang!



		28 Zij moge ons altijd behoede! En daarom moet.\'i Rechtstreeks Verkeer Geregeld zijn in allen deele, Men moet er aan houden steeds meer Dees wet te hoeden in \'t geheele. En wat zou dees toch worden hier Zoo men gedurig aan in d\' ooren Kon doordringen in dees manier Met wat het meest zou moeten storen ? Waar zouden wij toch gaan al heen Zoo dit Verkeer ons kon vervolgen, En zonder rust en zonder reen Kon tegen ons maken verbolgen Al wie ons hier omringen kan, En vreemd en vrienden ook en magen? Meer kan men lijden nog daar van, Meer kan men zien nog alle dagen. Zoo ontstaat somtijds een stortvloed; Hij stroomt van den berg naar de dalen. En wêe hem die-zich niet behoedt! Hij lijdt een\' schade zonder palen. Van water wordt alles bedekt, En alles wordt daarbij bedorven. Zoo ook is \'t dat dees kwaal zich rekt,



		29 En alles dra wierd uitgestorven Als niets dees bij ons tegenhoudt, En men ze haren gang gaan late. Weldra ook waren jong en oud Er aangetast van zonder mate. \'t Eleclrisch Toestel werkt nog meer; Het doet ontstaan nog erger kwalen; Het kan ons ondermijnen zeer En ons tot het laagste doen dalen. Na wat wij reeds hebben gezien Is er nog meer hier te verhalen. Ziet wat zich hierdoor kan aanbiên! Ziet hoe het leed doet zonder palen! Het menschlijk leven doet zich voor In de gewoon omstandigheden, Nog meer, het loopt ook dan al door Gelijk wij zelf het willen smeden. Twee appels zijn ons aangebóon, Zoodra zich openen de oogen, En wij verkrijgen hem tot loon, Daarop nu kunnen wij hier bogen, Dien welken wij hebben verdiend.



		30 Wat daar ook al moge van komen Wij houden die. Tot niets het dient Hiertegen verder te dwarsboomen. D\' een is allerschoonst op \'t gezicht En schijnt te roepen alle harten; Hij is voor wien vergeet zijn plicht En, bitter, geeft hij niets als smarten. De ander schijnt ons minder waard, Hij schijnt ons lastig te verkrijgen, En \'t is al goed wat hij ons baart; Met hem kunnen wij hooger stijgen. Weet gij hoe men die appels noemt? De eerste is die van vermaken, \'t Is die welken men \'t meeste roemt, Naar welken ook de meesten haken En die niets nalaat als verdriet. Wee hen die deze blijft in deele! Weldra vergaan zij gansch tot niet, Verlies brengen zij nog aan vele. De tweede appel is meer waard, En met wat moeite ook te plukken, Men vindt hem in iederen gaard, En hij doet voor ons al gelukken. Dit is de appel van den plicht



		3* En \'t is naar dezen dat wij trachten; En wat men ook tegen ons richt, Wij volgen hem uit al onz\' krachten. Men wil den natuurlijken gang Door vreemde middels nu verandren. Doch wat men doe hier ook voor drang, Zij zullen zich kwaad doen malkandren Die dit misdrijf hebben bedacht, En zoo ook krijgen loon naar werken. Hoort hier wat men ons heeft gebracht, Hoe men zich ook zoekt te versterken! Op \'t eind eens goed gebruikten dag, Heeft men wel recht om goed te rusten, En dan ook is het dat men mag Voorzeker slapen en met lusten, Tot dat de dageraad ons wek\'. \'t Elcctrisch Toestel weet te maken Dat het bed worde eene plek, Die het verdriet niet meer kan staken. \'t Rechtstreeks Verkeer wordt ons een last, Ondragelijk in onze ooren, En onder \'t kussen ligt het vast



		32 En weet het ons den nacht te storen. En dan komt er nog weer iets bij Wat meer ons moet leed nog aanjagen. Men zet en rechts, en links, op zij, Electrisch\' punten om te plagen, \'t Is of er spoken zijn in huis. Men hoort daar ook al soms van spreken Voor plaatsen waar ze zijn een kruis. Bij nachte komen zij inbreken En schrikken ieder overal, \'t Is wie het eerst dan weg zal vluchten; \' En het verspreid zich heel en al En allen staan die plaats te duchten, \'t Gebeurt dan ook dat er hier naar Al zekere mannen gaan zoeken. Zij deinzen dan met groot misbaar Voor wat hun voorkomt in de hoeken En wat gewoonlijk niets uitmaakt. Nu weet men dat ook te gebruiken, Nu wil men dat dit ook mishaakt, Om d\' een of d\' ander te doen duiken. En men doet dit voorwaar zoo goed Dat eenieder dan moet verstommen. Men doet er wel een heele stoet



		33 Zich volgen en zich doen opsommen. Men zegge niet : « Onmogelijk! » Wij hebben \'t kunnen bestatigen Nog wel dikwijls in onze wijk. Wij willen ook \'t ons behartigen En dit doen weten overal. Nog meer ook doet men daarbij komen. Gewichten sleuren met geschal, En dit hoort men, doch niet in droomen Maar wel in werkelijkheid heel. En slagen vallen op de muren; Veel anders komt ons nog ten deel, Met al wie men daar naar doet turen. Men doet de stemmen weer ontstaan \'t Is of zij van overal kwamen. En de matrassen doet men gaan En als blaasbalgen ook nog pramen. Zoo is het dat men soms al leeft Om kwaad gedurig aan te stichten. Wie zoo doet, voorzeker hij beeft Van op zich zelf dit zien te richten. Het recht is daar en maakt ons steeds Zoodanig vóór al onze zaken Dat men ziet vallen \'t grootste leeds 3