VOORNAAMSTE FEESTDAGEN VAN HET JAAR.

EENIGE GELEGENHEIDSPREEKEN

ANT. ROOVERS, Pastoor.

ROERMOND. HENRI VAN DER MARCK.
189 2.

Aangezien het gunstig verslag, dat ons is voorgelegd over het
nieuw werk Preeken op de voornaamste feestdagen van liet jaar, enz."
door den Eerw. Heer Ant. Roovers, pastoor, keuren wij dit werk
goed en bevelen het den Eerwaarden Heeren Geestelijken aan.
Deze preeken hebben al de hoedanigheden en verdiensten, zoo
van inhoud als van vorm en stijl, welke aan de voorgaande
voortbrengsels der vruchtbare pen des Eerw. Heeren Eooveks
een zoo welwillend en vleiend onthaal verschaft hebben.

Gegeven te Luik, den 8 Juli 1891.

(iGeteekend) f VICTOR JOS.
Bisschop van Luik.

Illustrissimi et Reverendissimi Domini Episcopi Leodiensis
uommendatione naoti, perlibenter concedimus ut prcedictus liber
prelo excudatur.

Rur.e5iund;e, 13 Augusti 1891.

P. J. H. RUSSEL, Can. theol.,
Librorum Censor.

Het doel dat onze Moeder de H. Kerk gehad heeft
bij de instelling der feestdagen is, op die dagen eenige
weldaden, die alsdan verleend zijn, te overwegen en God
daarvoor te bedanken; ook, om het leven der Heiligen
beter na te volgen en hunne voorspraak te verzoeken.
Hieruit blijkt dat er twee soorten van feestdagen zijn :
feestdagen der geheimen van onzen heiligen godsdienst,
zoo als bijv. de feestdag van het geheim der H. Drie-
vuldigheid, en feestdagen der Heiligen, zooals de feestdag
der H.H. Apostelen Petrus en Paulus, waarop gewag
gemaakt wordt van de zegepralen der Heiligen, die reeds
de eemvigc rust genieten.

Op de feestdagen der geheimen moeten wij vooreerst
het geheim dat gevierd wordt, trachten te kennen; ver-
volgens moeten wij de gevoelens, welke met het geheim
overeenkomen, in ons opwekken, en eindelijk moeten wij
de vruchten van het geheim ootmoedig afsmeeken.

Op de feestdagen der Heiligen moeten wij de zalige
leeringen en de schoone voorbeelden der Heiligen over-
wegen en hunne machtige voorspraak inroepen, om die
leeringen na te leven, die voorbeelden na te volgen. Zie-
daar het doel, dat onze Moeder de H. Kerk gehad heeft
bij de instelling der feestdagen. Datzelfde doel nu moet
de priester hebben in zijn preeken op de feestdagen.

Op den feestdag van het een of ander geheim moet
de priester den geloovigen uitleggen, waarin het geheim
eigenlijk bestaat; hij moet hen opwekken tot goede ge-
voelens, vooral tot gevoelens van liefde, dankbaarheid
enz ; hij moet hen leeren tot God hunne toevlucht te
nemen, ten einde de vruchten van het geheim deelachtig
te worden.

Op den feestdag van den een of anderen Heilige
moet de priester den geloovigen doen zien, hoe deze of
gene Heilige tot de heiligheid en door de heiligheid tot
de glorie des hemels gekomen is; hij moet de Heiligen
voorstellen als zoovele voorbeelden van deugden; hij
moet de geloovigen overtuigen dat, willen zij ook eenmaal
tot de heiligheid en tot de glorie des hemels geraken,
zij de Heiligen niet alleen kunnen, maar ook moeten
navolgen in hunne deugden. Ten einde mijnen mede-
broeders in het heilig ministerie hunne taak om vermeld
doel te bereiken, te vergemakkelijken, heb ikmijveroor-
loofd met de goedkeuring der geestelijke overheid de
volgende preeken op de voornaamste feestdagen van het
jaar te vervaardigen. Och of ik mijn doel en mijne
medebroeders het hunne bereiken! Ziedaar den vurigen
xvensch des schrijvers.

ANT. ROOVERS, Pastoor.
Molen-Beersel, den 8 Augustus 1891.

FM, comerva tempus el devita a malo.
Mijn zoon, neem den tijd waar en wacht
u voor het kwaad. (Eccl. iv, 23.)

Het jaar 18... is voorbij met zijn lief en leed. Velen
zijn gestorven, hebben reeds rekenschap afgelegd en ont-
vangen thans loon naar werken: De eene is veroordeeld
tot de pijnen der hel; een ander is opgenomen ten hemel,
volgens dat zij een goed of een slecht gebruik gemaakt
hebben van den tijd. Wij moeten:

I. Den verleden tijd zoo goed mogelijk herstellen;.
II. Den tegenwoordigen tijd goed besteden;
III. Ons op den toekomenden tijd niet te veel verlaten.

Van den verleden tijd hebben wij veel verloren; bijge.
volg moeten wij hem zoo goed mogelijk herstellen. Is
verloren de tijd, die besteed wordt aan zondige werken,

aan beuzelarijen en nietigheden, en aan goede werken
maar zonder verdiensten.

De tegenwoordige tijd is kort en gaat snel voorbij;
bijgevolg moeten wij hem goed besteden. De tijd
vergeleken bij een waterstroom. Wij moeten elk oogen-
blik van den tijd besteden aan het werk onzer zaligheid;
van één oogenblik tijds hangt soms onze zaligheid af.

De toekomende tijd is onzeker; bijgevolg moeten wij
er ons niet te veel op verlaten. Woorden van Jezus
tot zijne leerlingen over den ondergang van Jeruzalem.
De mensch belooft zich veel voor de toekomst. Zal
er eene toekomst voor ons zijn? Hoedanig zal die toe-
komst wezen ? Hoe zullen wij ons in de toekomst gedragen ?

Met het begin van het nieuwe jaar moeten wij een goed
voornemen maken, den verleden tijd zoo goed mogelijk
te herstellen, den tegenwoordigen tijd goed besteden en ons
op den toekomenden tijd niet te veel te verlaten: \'t is het
middel om in het uur des doods van den tijd over te
gaan tot de gelukkige eeuwigheid.

Fili, conserva tempus et devita a malo.
Mijn zoon, neem den tijd waar en wacht
u voor het kwaad. (Eccl. iv, 23.)

Het jaar 18...., B. B., is geëindigd,\'t is voorbij: voorbij
met al zijn lief en leed, voorbij met al zijne vermaken
en pleizieren, voorbij met zijn kommer en verdriet; alles,
ja alles is voorbij. Maar neen, ik bedrieg mij. God,
voor wien geen tijd bestaat, de Eeuwige heeft ons gade
geslagen, Hij heeft zich meester gemaakt van ons doen
en laten; eenmaal zal Hij het in de weegschaal der ge-
rechtigheid leggen, om ons te geven loon naar werken.

Wij, die nog leven voor welke weldaad wij den
goeden God voorzeker moeten bedanken wij hebben
de goddelijke gerechtigheid nog niet ondervonden; doch
hoevelen hebben er in den loop van verleden jaar het
tijdelijke met het eeuwige verwisseld! Hoevelen zijn er
de eindelooze eeuwigheid ingegaan! Wellicht hebt gij er
eenigen van gekend. De eene is gestorven, na eene
ziekte min of meer pijnlijk en langdurig; een ander is
eensklaps van het tooneel der wereld weggerukt; \'s mor-
gens verliet hij blijmoedig zijn huis, nauwelijks waren er
eenige uren verloopen, en hij was niet meer. Die o ver-
ledenen hebben de goddelijke gerechtigheid reeds onder-
vonden, hunne werken zijn in de weegschaal gelegd; de
eene is te licht bevonden, hij is verworpen en verworpen
om voor eeuwig te branden in de hel; een ander is rijk

aan verdiensten bevonden, hij is opgenomen en opgeno-
men om voor eeuwig gelukkig te zijn in den hemel. Zij
hebben ontvangen loon naar werken, zij zijn de gelukkige
of de ongelukkige eeuwigheid ingegaan, volgens dat zij
van den tijd, die hun gegeven was, een goed of een slecht
gebruik gemaakt hebben. Zooveel hangt er af van het
goed of het slecht gebruik van den tijd, de hemel of de
hel, de gelukkige of de ongelukkige eeuwigheid. Deze
waarheid alleen, B. B., moest zij ons niet voldoende zijn
om altoos een goed gebruik te maken van den tijd?
Doch om ons daartoe nog krachtdadiger aan te sporen,
willen wij ons eenige oogenblikken bezighouden met den<
tijd, hem beschouwen in zijne drie deelen, in zijn verle-
dene, in zijn tegenwoordige en in zijn toekomende. Wij-
moeten :

I. Den verleden tijd zoo goed mogelijk herstellen;

II. Den tegenwoordigen tijd goed besteden;

III. Ons op den toekomenden tijd niet te veel verlaten..
Ziedaar de drie punten, die wij gaan uiteenzetten.

Van den verleden tijd, B. B., hebben wij veel verloren j
bijgevolg moeten wij hem zoo goed mogelijk herstellen.

Om ons te overtuigen, dat wij van den verleden tijd
veel verloren hebben, zien wij eerst wat er verstaan
moet worden door verloren tijd. Ik noem| verloren den
tijd, dien wij besteed hebben aan zondige werken, aan
beuzelarijen en aan goede werken, maar zonder ver-
diensten voor den hemel.

Vooreerst is verloren de tijd, besteed aan zondige
werken. Bijgevolg is verloren de tijd, waarop de mensch
zijnen Heer en God gevloekt en gelasterd heeft; verlo-

ren de tijd, waarop hij zich in kroegen en herbergen te
t>uiten gegaan is in den drank ; verloren de tijd, waarop
hij zich onrechtvaardig verrijkt heeft met geld en goed;
verloren de tijd, waarop hij zijnen evenmensch aange-
rand heeft in zijne eer en faam; verloren de tijd, waar-
op hij zich als gewenteld heeft in de modder der ontucht:
al die tijd, aan zondige werken besteed, is verloren, voor
eeuwig verloren. En hoeveel tijd heeft de mensch niet
besteed aan zondige werken? B. B., \'t is schier onge-
loofelijk; en nochtans, \'t is maar al te waar. Men treft
personen aan, die geene maand, geene week, wat zeg
ik ? die geen dag laten voorbijgaan, zonder hunnen Heer
en God te vergrammen, en zelfs grootelijks te vergram-
men. Hoeveel dagen in de week zijn er, waarop, bijv.,
die godslasteraar, die vloeker zijnen Heer en God niet
lastert en vloekt ? Hij heeft er de duivelsche gewoonte
van. Hoeveel dagen in de week zijn er, waarop die
kwaadspreker zijnen evenmensch niet aanrandt in zijne
eer en faam? Hij kan zijn mond schier niet openen
zonder kwaad te spreken. Hoeveel dagen in de week
zijn er, waarop die wellusteling geene zedenkwetsende
taal voert, geene ergernis geeft? Hij verkeert dagelijks
met zijns gelijken. Ziedaar, B. B., hoe de tijd, besteed
aan zondige werken, verloren is. Doch opdat de tijd
verloren zij, is het niet noodig, dat hij besteed worde
aan zondige werken: de tijd, besteed aan beuzelarijen,
is ook verloren. Bijgevolg is verloren de tijd, waarop
men niets doet tot glorie van God of tot zaligheid zijner
ziel. En hoe velen treft men er in de wereld niet aan, die
aan God of aan hunne ziel niet eens denken ? Zij beste-
den hunnen tijd om zich te verheffen, om groot te wos-
den in de wereld, zij zoeken aan de wereld te behagen
in plaats van aan God; zij besteden hunnen tijd om

schatten en rijkdommen te vergaderen, zij denken enkel
aan geld en goed; zij besteden hunnen tijd om zich te
vermaken, en daarover loopen hunne gesprekken van
den vroegen morgen tot den laten avond. Hebt gij veel
pleizier gehad op dat feest ? Hebt gij u goed vermaakt
in dat gezelschap ? Wat zullen wij morgen, overmorgen
doen om ons te vermaken ? Ziedaar, B. B., hoe de tijd
verloren gaat. Want wat hebben die personen gedaan
tot glorie van God ? Niets. Wat hebben zij gedaan tot
zaligheid hunner ziel? Ook niets. Dormierunt somnum
suum, zegt de Koninklijke Profeet David: zij hebben
hun slaap geslapen, en wakker geworden hebben zij niets
gevonden in hunne handen, et nihil invenerunt omnes,.
viri divitiarum in manibus sicis. (i)

Eindelijk is verloren de tijd, besteed aan goede wer-
ken, doch zonder verdiensten voor den hemel. Men vindt
menschen, die zich vrijwillig in de onmogelijkheid stel-
len van iets te kunnen verdienen voor den hemel, \'t Zijn
de uitzinnigen, die na het ongeluk gehad te hebben van
in doodzonde te vallen, in dien ongelukkigen staat blij-
ven voortleven. Zij bidden, gaan naar de kerk, vasten,
geven aalmoezen, in een woord, zij doen veel goede wer-
ken. En nochtans, zij verdienen niets voor den hemel.
Waarom niet? Omdat zij in staat van doodzonde zijn,
en daarom verliezen zij dagen, weken, maanden, soms
jaren van den tijd, dien zij moesten besteden om ver-
diensten te vergaderen voor den hemel. Ziedaar, B. B.,
wat er verstaan moet worden door verloren tijd. Onder-
zoeken wij nu eens, of en hoe wij den tijd verloren heb-
ben. Hebben wij den tijd verloren door hem te beste-
den aan zondige werken ? Wij moeten aan onze zonden

vaarwel zeggen. Hebben wij den tijd verloren door hem
te besteden aan beuzelarijen ? Wij moeten van onze
dwaas- en uitzinnigheid terugkomen. Hebben wij den
tijd verloren, wijl wij in staat van doodzonde waren?
wij moeten uit dien ongelukkigen staat opstaan; vervol-
gens moeten wij ons best doen om den verloren tijd
door verdubbeling van vlijt en goede werken zoo goed
mogelijk te herstellen.

De tegenwoordige tijd is kort en gaat snel voorbij;
bijgevolg moeten wij hem goed besteden.

Den tijd willen gebruiken, die reeds voorbij is, \'t is
dwaasheid; den tijd willen gebruiken, die nog moet ko-
men, \'t is voor \'t minst vermetelheid ; voor het oogenblik
is het in beide gevallen onmogelijkheid, want men zou
gebruik willen maken van iets dat niet bestaat. Men
moet dus gebruik maken van den tegenwoordigen tijd.
Doch de tegenwoordige tijd is een oogenblik, en vandaar
dat de tijd niets anders is dan een aaneenschakeling van
oogenblikken, die nimmer rusten, en waarvan het eene het
andere opvolgt. Terecht windt dus de tijd vergeleken bij
een waterstroom, die snel voorbijloopt. Stel u op den
oever van dergelijken stroom. Het water, dat voorbij ge-
loopen is, komt niet weder; onmogelijk er van te scheppen.
Het water dat in de verte aankomt, is nog niet in uw
bereik; ook onmogelijk er van te scheppen. Blijft nog
het water dat vóór u is, en waarvan gij kunt scheppen.
Eveneens is het gelegen, B. B., met den tijd, die snel
voorbijgaat. De tijd die voorbij is, komt niet weder;
onmogelijk dus hem te gebruiken. De tijd die nog komen
moet, is ook niet in uw bereik, dus ook onmogelijk hem

te gebruiken. Blijft bijgevolg alleen de tegenwoordige
tijd, dien gij gebruiken kunt. Doch merkt wel op, B. B.,
evenals de waterstroom, waarvan ik zooeven sprak, niet
altoos loopt, doch eenmaal uitdroogt, zoo ook loopt de
tijd niet immer voor u, doch hij zal weldra eindigen.
Bijgevolg moeten wij van den tegenwoordigen tijd, die
snel voorbijgaat en niet wederkeert, een goed gebruik
maken, evenals men van het water van den snellen stroom,
dat niet wederkeert, moet scheppen, i) Wij mogen dus
geen enkel oogenblik van den tijd vruchteloos laten voor-
bijgaan. Neen, B.B., maar wij moeten elk oogenblik
van den tijd besteden aan het werk onzer zaligheid; wij
kunnen elk oogenblik van den tijd besteden aan het
werk onzer zaligheid; misschien hangt het werk onzer
zaligheid af van een enkel oogenblik tijds.

Wij moeten elk oogenblik van den tijd besteden aan
het werk onzer zaligheid. God, wiens oog onafgebroken
op ons gevestigd is, denkt altoos aan ons, Hij is altoos
met ons bezig om ons gelukkig te maken. En wij, B.B.,
die ons persoonlijk geluk moeten bewerken, wij denken
er niet aan, wij zijn er niet meê bezig?

De duivel loopt immer rond als een brieschende leeuw,
hij loert op een gunstig oogenblik om ons te verslinden
en ongelukkig te maken. En wij, B.B., wij zouden niets
doen om te ontsnappen en ons gelukkig te maken?

Daarenboven, God vermaant ons van op onze hoede
te zijn. Ziet toe, zegt Hij, videte: waakt, vigilate: bidt,
oratc: gij moet altijd bidden en niet moede worden,
quoniam oportet sempcr orare en non deficere. 2) Wij
moeten dus elk oogenblik van den tijd besteden aan het
werk onzer zaligheid. Dit schijnt velen menschen onmo-

1) Velut ex torrente rapido, nee semper casuso, hauriendum.

gelijk. Hoedan! zeggen zij. Gij wilt dat ik altijd werke
aan mijne zaligheid ? Ja zeker. Ik moet dan alle dagen
naar de kerk gaan, aanhoudend met den rozenkrans in
de handen zitten en mijne huiselijke zaken verwaarloozen?
Volstrekt niet. Bijgevolg kan ik ook niet altijd werken
aan mijne zaligheid. Zeker wel, en gij moet, en juist
omdat gij moet, kunt gij, want God vordert het onmo-
gelijke niet. Luistert en gij zult het weldra met mij
eens zijn.

Ik vraag u, kunt gij den Heer uwen God al de dagen
van uw leven getrouw dienen? Zeker, en gij zijt er toe
verplicht, dat is uw einde hier op aarde, en daaraan be-
antwoordt uw einde hiernamaals, want de mensch is door
God geschapen om in dit leven God te dienen en hierna-
maals eeuwig Hem te aanschouwen. En hoe moet gij den
Heer uwen God al de dagen van uw leven getrouw dienen?
De gedragslijn is u gegeven: gij kent de geboden van
God en van de H. Kerk; gij kent de plichten van uwen
staat. Die geboden moet gij onderhouden, die plichten
moet gij vervullen. Maar ik kan niet, zegt gij. Uit u
zelven alleen kunt gij niet, \'t is waar, daartoe hebt gij
Gods genade noodig, en om die genade te bekomen moet
;gij bidden en tot de H. Sacramenten naderen. Doch
waarom bidt gij niet \'s morgens en \'s avonds ? Waarom
nadert gij zoo zelden en niet beter bereid tot de H. Sacra-
menten ? Waarom sluit gij u niet aan bij God ? Kunt gij
uwe werken niet opdragen aan God ? zeggen, bijv., \'s mor-
gens: Van daag wil ik alles doen tot meerdere eer en
.glorie van God en tot zaligheid mijner ziel. Wat zegt
de Apostel Paulus ? Hetzij gij eet, hetzij gij drinkt of
iets anders verricht, doet alles tot glorie van God: Omnia
in gloriam Dei facite{\\)

(1) j, Cor. xxx, 31.

Gij kunt dus alles doen tot glorie van God, en door
alles te doen tot glorie van God, werkt gij tevens aan
uwe zaligheid, en geen oogenblik van den tijd gaat verloren.
Wat meer is, misschien hangt van een oogenblik tijds
onze zaligheid af; God heeft misschien aan een oogenblik
tijds onze zaligheid verbonden. Een arme zondaar, bijv.,
verkeert in staat van doodzonde. God roept hem tot
boetvaardigheid, Hij biedt hem de genade der bekeering
aan; die zondaar beantwoordt niet aan de stem Gods,
hij maakt geen gebruik van Gods genade, hij sterft in
staat van doodzonde, en hij is voor eeuwig verloren, en
ziedaar, hoe onze zaligheid van een oogenblik tijds kan
afhangen. B. B., denken wij er eens goed over na en
overtuigen wij ons wel, dat wij elk oogenblik van den
tijd moeten en kunnen besteden aan het werk onzer
zaligheid, dat misschien van een oogenblik tijds onze
zaligheid afhangt, en wij zullen met zooveel dwazen en
verblinden niet zeggen: Later tijd genoeg, later zal ik
aan mijne zaligheid werken. Later tijd genoeg? Is dat
zeker ? Volstrekt niet, want de toekomende tijd is gansch
onzeker.

De toekomende tijd is onzeker, bijgevolg moeten wij
er ons niet te veel op verlaten. Onze goddelijke Zalig-
maker zeide zekeren dag tot zijne leerlingen, toen zij
Hem vroegen, wanneer de ondergang van Jeruzalem zou
plaats hebben: Non est vestrum nosse tempora vel mo-
menta, qua Pater posuit in sua potestate: (i) \'t Is uwe
zaak niet de tijden en de oogenblikken te kennen, die
de Vader in zijne macht gesteld heeft. Zoo ook zou
men ons kunnen zeggen: \'t Is uwe zaak niet te weten

of gij over een jaar, over eene maand, over eene week,
over een dag nog leven zult. De dag van morgen hangt
zoo min van u af als die van gisteren, de dag van
uwen dood zoo min als die van uwe geboorte; al wat
men u zeggen kan is: misschien zult gij dan nog leven.
En de mensch, wat beeldt hij zich niet in? Hij belooft
zich zooveel voor de toekomst. Een oud schrijver had
wel gelijk, als hij zeide: De menschen leven niet, maar
zij maken zich gereed om te leven, (i) Dat is maar al
te waar. Hoe dikwijls hoort men, bijv. niet: Aanstaande
jaar zal ik dit of dat doen, zal ik deze goederen verkoo-
pen en andere aankoopen, zal ik mijn oud huis afbreken
en een nieuw bouwen. Hetzelfde heeft plaats, niet alleen
in tijdelijke aangelegenheden, maar ook in zaken van
meer belang, in zaken die de ziel en zaligheid aangaan.
Later zal ik er aan denken; dan zal ik die slechte ge-
woonte afleggen. Later zal ik mijn geweten in orde
brengen; dan zal ik mij met God verzoenen. Dus, zij
verklaren dan toch, dat zij nog niet leven gelijk het be-
hoort, maar zij maken zich gereed om goed te leven.
Doch ik vraag u: Waarom denkt gij er nu niet aan?
Waarom legt gij die slechte gewoonte nu niet af? Waarom
brengt gij uw geweten nu niet in orde? Waarom verzoent
gij u nu niet met God? Nu is het nog tijd, misschien
zal het weldra te laat zijn. Neen, dat doet men niet:
de menschen leven niet\' gelijk het behoort, zij maken
zich enkel gereed om het later te doen. Om u daarvoor
te wachten, ziehier, B. B., drie onzekerheden: Zal er eene
toekomst voor u zijn ? Hoedanig zal die toekomst voor u
wezen ? Hoe zult gij u in de toekomst gedragen ?

Vooreerst, zal er eene toekomst voor u zijn? Gij zegt

(1) Non vivunt homines, victuri sunt.

het stoutweg: Later, zegt gij, zal ik aan mijne zaligheid-
denken, aanstaande Paschen, aanstaande jaar zeker. Zal
er een later, een aanstaande Paschen, een aanstaande
jaar voor u zijn? Herinnert u wat den rijke van het
Evangelie geantwoord werd, die zich, na veel geld en
goed verzameld te hebben, veel vroolijke dagen beloofde:
Dwaas! die gij zijt, werd hem geantwoord, dezen nacht
eischt men uwe ziel van u op : Hac nocte animavi repe-
tunta te, en hetgeen gij bereid hebt, voor wien zal het
wezen? quae atitem parasti cujuserunt? i) En bijaldien
u hetzelfde overkomt, dan is uw later te laat, en de
plannen, die gij gemaakt hebt, zijn als zoovele luchtkas-
teelen verdwenen. Doch veronderstelt, dat er eene toe-
komst voor u zij, hoedanig zal die toekomst voor u we-
zen ? Zal de toekomende tijd beter voor u zijn dan de
tegenwoordige, om aan uwe zaligheid te werken ? Nu
hebt gij geen tijd, zegt gij: gij hebt te veel aan uw hoofd,
nu met dit, dan met dat; nu met uw huisgezin, dan
met uwen handel, en ik weet niet met wat al zaken, te
talrijk om op te noemen. Zult gij later, aanstaande Pa-
schen, aanstaande jaar meer tijd hebben ? Zult gij dan
niets meer aan uw hoofd hebben ? Later zult gij wei-
licht minder tijd en zeker veel meer moeielijkheden heb-
ben dan nu. Doch veronderstelt ook nog, dat de toe-
komst beter voor u zij. Hoe zult gij u in de toekomst
gedragen ? Ha ! nu belooft gij u veel. Doch wat zult
gij later doen in uwen ouderdom ? want zoo ver komt
men met van dag tot dag uit te stellen zult gij dan
den moed hebben, om ten uitvoer te brengen, waartoe
gij thans den moed niet hebt? Neen, B.B., en terwijl
de ondeugd eene tweede natuur, en de mensch oud en

zwak geworden is, verricht hij doorgaans niets meer.
Onopgemerkt gaat hij van den vrijwilligen levensslaap
tot den gedwongen doodslaap over, opent de oogen en
ziet den tijd, dien hij verloren heeft, dan eerst, als er
geen tijd meer is, om er het verlies van te herstellen,
en zoo gaat die ongelukkige de eeuwigheid binnen. Zie-
daar, B.B., hoe het den mensch vergaat, die den verle-
den tijd niet herstelt, die den tegenwoordigen tijd verliest,
en die zich op den toekomenden tijd te veel verlaat.

Daarom zeg ik ten slotte: wachten wij ons voor die
noodlottige dwaasheid en verblindheid, en ter gelegenheid
van het Nieuwjaar, dat ik u allen onder alle opzichten
gelukkig en zalig toewensch, maken wij een goed en vast
voornemen. Slaan wij zonder uitstel de handen aan het
werk. Wij ook, B.B., hebben veel van den verleden tijd
verloren; wij moeten hem dus zoo goed mogelijk her-
stellen, door onze zonden uit te boeten en door ons met
verdubbelden ijver op de deugd toe te leggen. De tegen-
woordige tijd is kort en gaat snel voorbij; wij moeten
hem dus goed besteden tot glorie van God en tot zalig-
heid onzer zielen, wel zorgen, dat geen oogenblik er van
vruchteloos voorbijga. De toekomende tijd is onzeker;
wij mogen er ons niet te veel op verlaten. Herstellen
wij dus, ik herhaal het, het verledene; besteden wij goed
het tegenwoordige, en verlaten wij ons niet te veel op
het toekomende. Ziedaar het middel en het eenige mid-
del, om zich in het uur des doods niet te beklagen te
hebben, en om van den tijd over te gaan tot de geluk-
zalige eeuwigheid, die ik u allen van harte wensch, in
den naam des Vaders, enz. Amen.

Vidimus stellam ejw in oriente et venimus
adorare eum.

Wij hebben zijne ster in bet oosten
gezien en wij zijn gekomen om hem te
te aanbidden. Matth. n, 2.

Evangelie van den feestdag. Drie klassen van
menschen afgebeeld.

I. De eerste klasse is afgebeeld door Herodes;
II. De tweede klasse door het volk, de Opperpriesters

en de Schriftgeleerden ;
III. De derde klasse door de drie Koningen.

De eerste klasse, afgebeeld door Herodes, bevat de-
genen die onzen heiligen godsdienst onderzoeken, met
het inzicht van hem te bestrijden. Herodes is ont-
roerd, hij maakt het voornemen van Jezus te vermoorden.

Herodes is de eerste, die Jezus vervolgd heeft. Waarom
vervolgt hij Jezus? Op Herodes volgen de kerkver»
volgers. Waarom vervolgen zij de H. Kerk? Ver-
geefsche pogingen van Herodes en van de overige kerk-
vervolgers. Waarom straft God niet onmiddellijk de
kerkvervolgers ? Antwoord van den H. Augustinus.
Schande- en pijnlijke dood van Herodes en van vele
kerkvervolgers.

De tweede klasse, afgebeeld door het volk van Jeru-
.zalem, de Opperpriesters en de Schriftgeleerden, bevat
degenen, die onzen heiligen godsdienst onderzoeken, enkel
om hem te kennen, zonder hem te willen volgen.
Het volk wordt ontroerd, doch niemand gaat naar
Bethleëm. Het volk is het afbeeldsel van hen die, na
de waarheid gehoord te hebben, den moed niet hebben
om haar te volgen. De Opperpriesters en de Schrift-
geleerden wijzen den drie Koningen den weg, doch zelven
blijven zij thuis. Zij zijn het afbeeldsel van hen, die
anderen leeren wat zij moeten doen, doch zelven niet
doen. Straf van de inwoners van Jeruzalem. Die
den godsdienst kennen en niet volgen, zullen vroeg of
laat gestraft worden.

De derde klasse, afgebeeld door de drie Koningen,
bevat degenen, die onzen heiligen godsdienst onderzoeken
om hem te volgen, en die er hun leven naar schikken.
De drie Koningen, na de ster gezien te hebben, gaan
terstond op reis. Wij moeten terstond aan Gods genade
beantwoorden. De drie Koningen hebben weder-

waardigheden op reis, doch zij volharden. Wij moeten
niettegenstaande de moeielijkheden volharden in het goede.
De drie Koningen zijn zonder vrees, zonder menschelijk
opzicht. Wij moeten niet vreezen, noch ons schamen
van de deugd te oefenen. De drie Koningen vragen
raad. Wij moeten raad vragen, bijaldien wij in zekere
omstandigheden niet weten wat aanvangen; raad vragen
aan degenen, die over ons aangesteld zijn. De drie
Koningen vinden het goddelijk Kind en offeren het goud,
wierook en mirre. Zij erkennen in dat klein Kind hun-
nen Koning, hunnen God en een mensch. Geestelijke
geschenken verbeeld door het goud, den wierook en de
mirre: de liefde, het gebed en de droefheid over de zonde.
Jezus beloont de drie Koningen: zij hebben de wereld
verlaten en zijn groote Heiligen geworden.

De drie Koningen hebben in het Kindje Jezus hunnen
God erkend, zij hebben Het aanbeden en geschenken
geofferd. Wij moeten in het allerheiligste Sacrament
des Altaars onzen God erkennen, Hem aanbidden en
onze geschenken brengen: onze liefde, ons gebed en onze
versterving.

~^^^tt,ii^^i^i^>^>^.^-

Vidimus stellam ejus in oriente et renimus
adorare eum.

Wij hebben zijne ster in het Oosten ge-
zien en wij zijn gekomen, om Hem te
aanbidden. Matth. n, 2.

Het Evangelie van dezen dag, B. B., verhaalt ons,
hoe wonder God den drie Koningen uit het Oosten de
geboorte van zijnen Zoon bekend gemaakt, en hoe won-
der Hij hen naar Bethleëm geleid heeft, om Hem daar
te aanbidden. Ziehier de geschiedenis er van volgens
Matthaeus. Toen Jezus dan geboren was in Bethleëm
van Juda, in de dagen van Herodes, den Koning, zie,
zoo kwamen er Wijzen van het Oosten te Jeruzalem
aan en zeiden: Waar is de nieuw geboren Koning der
Joden ? want zijne ster hebben wij gezien in het Oosten,
en wij zijn gekomen om Hem te aanbidden.

Toen nu Herodes, de koning, dit hoorde, werd hij
ontroerd, en gansch Jeruzalem met hem. En hij ver-
kaderde al de Opperpriesters en Schriftgeleerden des
volks, en vroeg van hen, waar de Christus moest
geboren worden. Zij nu zeiden tot hem: In Bethleëm
van Juda; want zóó is er geschreven door den Profeet:
JSn gij, Bethleëm, land van Juda! geenszins zijt gij
de minste onder de vorsten van Juda; want uit u zal
uitgaan een vorst, die mijn volk, Israël, besturen moet.

Alstoen beriep Herodes heimelijk de Wijzen, en vernam

.van hen nauwkeurig den tijd der sterre, die hun ver-
schenen was. En hen naar Bethleèm zendende, zeide
hij: Gaat en ondervraagt zorgvuldig naar het kind; en
als gij het zult gevonden hebben, boodschapt het mij
dan, opdat ook ik kome en het aanbidde.

Zij nu, den koning gehoord hebbende, gingen heen.
En zie, de sterre, welke zij in het Oosten gezien hadden,
ging hun voor, tot dat zij kwam en stil stond boven
de plaats, waar het kind was. En toen zij de sterre
zagen, verheugden zij zich met zeer groote vreugde.
En zij gingen het huis in, en vonden het kind met Maria,
zijne moeder, en zij vielen neder en aanbaden het; en
hunne schatten geopend hebbende, offerden zij hem
geschenken: goud, wierook en mirre. En hebbende in
den droom een antwoord van God ontvangen, dat zij
niet zouden wederkeeren tot Herodes, zoo gingen zij
langs een anderen weg naar hun land terug: Per aliam
viam reverst sunt in regionem suam."

In deze geschiedenis van de openbaring van Jezus aan
de drie Koningen, vinden wij, B. B., drie klassen van
menschen afgebeeld.

I. De eerste klasse is afgebeeld door Herodes;
II. De tweede door het volk, de Opperpriesters en de

Schriftgeleerden;
III. De derde door de drie Koningen. Leggen wij tot
onze stichting van daag ter gelegenheid van het feest
van Driekoningen die drie klassen een weinig uit.

De eerste klasse van menschen, B. B., afgebeeld door
Herodes, bevat degenen die onzen heiligen godsdienst

onderzoeken, met het inzicht van hem te bestrijden en
zijne belijders te vervolgen

Zoodra Herodes de drie Koningen uit het Oosten
gesproken en van hen vernomen had, dat de lang
gewenschte Messias geboren was, hoe is hij gesteld en
wat doet hij? Is hij verheugd en verblijd over die
goede tijding? Maakt hij zich gereed en sluit hij zich
bij de drie Koningen aan om Jezus op te zoeken en te
gaan aanbidden? Neen, B. B., want luistert hoe hij ge-
steld is en wat hij doet. Turbatus est, hij wordt ont-
roerd, zegt het Evangelie. Gaat, zeide Herodes tot de
Wijzen, en ondervraagt zorgvuldig naar het kind: Ite et
interrogate diligenter de puero, en als gij het zult ge-
vonden hebben, boodschapt het mij dan, opdat ik ook
kome en het aanbidde: Ut et ego veniens adorem eum. (i)
Mijn God ! Welk eene huichelarij ! Welk eene hemel-
tergende, onder het masker van godsvrucht verborgen
sluwheid ! Ondervraagt Herodes naar het kind, met het
voornemen van het na de terugkomst der Wijzen te
gaan aanbidden ? Neen, B. B.; maar die wreedaard, die
Godvergeten koning, heeft het snoode plan gemaakt om
dat beminnelijk kind, dat gekomen was om de menschen
zalig te maken, om Jezus te vermoorden. Immers, in
zijne verwachting teleurgesteld, wijl de drie Koningen
niet over Jeruzalem wederkeeren, ontvlamt hij in woede;
hij zendt zijne soldaten om alle kinderen van Bethleëm
en omstreken, kleintjes van twee jaar en daaronder, te
vermoorden, in de hoop van onder die kinderen ook
Jezus te treffen. Doch te vergeefs, B. B.; God lacht eens
met Herodes, Hij verijdelt diens snoode plannen naar
willekeur.

Doch waarom staat Herodes het goddelijk kind naar
het leven ? Herodes is koning, hij wil koning blijven,
hij vreest door Jezus van den troon geworpen te wor-
den, en ziedaar, waarom hij het goddelijk Kind zoekt te
dooden.

Herodes is de eerste van eene menigte dwingelanden,
die Jezus en zijne bruid, de H. Kerk, vervolgd hebben,
vervolgen tot op den dag van heden en zullen vervolgen
tot aan het einde der eeuwen. En waarom vervolgen
die dwingelanden Jezus en zijne Kerk ? Omdat zij overal
en te allen tijde willen regeeren, koning en meester wil-
len zijn. Zij zijn niet tevreden van te leven gelijk zij
het goedvinden, maar zij willen, zij vorderen dat ook
anderen hunne levenswijze goedkeuren en navolgen. Die
vervolgers kunnen, bijv., niet verdragen dat er kerken
en bidplaatsen bestaan, en daarom sluiten of verwoesten
zij de kerken en de bidplaatsen. Zij kunnen de instel-
lingen der H. Kerk, de katholieke scholen, de godsdienst-
plechtigheden, de processiën niet verdragen, en daarom
verzetten zij er zich tegen en verbieden ze. Zij kunnen
de sermonen en de H. Sacramenten niet verdragen, en
daarom beletten zij de priesters van de geloofswaarheden
te verkondigen, de H. Sacramenten toe te dienen. Is het
niet juist hetgeen wij hedendaags zien gebeuren, zoo niet
in ons land, dan toch in andere landen? En waarom
vervolgen de hedendaagsche vijanden Jezus en zijne Kerk?
De voornaamste reden is, wijl Jezus en zijne Kerk hun
zondig gedrag afkeuren en veroordeelen; ziedaar, waarom
zij Jezus en zijne Kerk vervolgen en beiden uit de samen-
leving wenschen te verbannen. Doch te vergeefs. Herodes,
gelijk wij uit het Evangelie weten, heeft het goddelijk
Kind niet kunnen treffen; tegen wil en dank heeft hij
gewerkt aan de glorie van Jezus. Jezus\' geboorte werd

de gansche wereld door bekend. Eenieder daarenboven
sprak met verontwaardiging van Herodes, wijl hij eene
menigte onnoozele kinderen had doen vermoorden. Dien
kinderen bewees Herodes tevens, zonder het te weten,
een grooten dienst; hij maakte van hen zoovele marte-
laren voor Christus, die in eeuwigheid in den hemel God
zullen loven en danken, wijl zij voor Hem hun bloed
hebben mogen vergieten.

Gelijk Herodes in zijne plannen niet geslaagd is, even-
min zijn er de op hem volgende Kerkvervolgers in ge-
slaagd. Zij hebben wel is waar het bloed der Martelaren
ook doen stroomen, doch in plaats van daardoor de
Christenen uit te roeien en de H. Kerk te vernietigen,
hebben zij nieuwe geloovigen gemaakt en de H. Kerk
uitgebreid, wijl, naar de uitdrukking van Tertullianus,
het bloed der Martelaren als het zaad was van nieuwe
Christenen. Ook behoeven wij thans niet te vreezen, dat
de hedendaagsche vervolgers tegen de H. Kerk zullen
vermogen. God, die zijne Kerk achttien eeuwen lang
beschermd en bewaard heeft, is immer dezelfde. De
arm zijner almacht is niet verkort. Hetgeen Hij vroeger
gekunnen heeft, kan Hij nog. Hetgeen Hij vroeger
gedaan heeft, doet Hij nog, d. i., Hij zal zijne Kerk
bijstaan en verdedigen. Doch waarom, zoudt gij wei-
licht denken, laat God de vervolgers zijner Kerk be-
gaan ? Waarom laat Hij hen leven ? Waarom straft
Hij hen niet? God, zegt de H. Augustinus, laat de
kwaden leven; vooreerst, opdat zij zich zouden bekeeren.
God is geduldig; Hij is op de wereld gekomen, om de
menschen zalig te maken. Hij wil den dood van den
zondaar niet, gelijk Hij zelf verklaart, maar dat hij zich
bekeere, zijn slechten weg verlate, en leve: Nole mor-
iem impii, sed zit convertatur impins a via sua, et

vivat. (i) Vervolgens laat Hij de kwaden leven om door
hen, als door werktuigen, de goeden te oefenen, om hun
de gelegenheid te verschaffen van, door met geduld te
lijden, den hemel te verdienen. Nochtans, wat de straf
betreft, deze wacht zeker de vervolgers der H. Kerk en
wordt zelfs niet altoos tot na hunnen dood uitgesteld.
Getuige er van de bloeddorstige Herodes. Herodes, na
Jezus vervolgd en de onnoozele kinderen van Bethleèm
vermoord te hebben, werd op zijne beurt vervolgd door
zijn eigen zoon Antipater, en hij deed zijn eigene kin-
deren om het leven brengen.\' Uitgeteerd van verdriet
en met eene schandelijke ziekte geslagen, wilde hij zich
zelven om het leven brengen. Daarin nochtans werd
hij verhinderd, doch een jaar na den kindermoord stierf
hij een allerellendigsten dood. Ziedaar het uiteinde van
Herodes\' uiteinde, waaraan het uiteinde van eene menigte
kerkvervolgers gelijkt.

De tweede klasse van menschen, B. B., afgebeeld door
het volk, de Opperpriesters en de Schriftgeleerden, be-
vat degenen, die onzen heiligen godsdienst onderzoeken,
enkel om hem te kennen, zonder hem te willen volgen.

De drie Koningen, te Jeruzalem aangekomen, vragen,
gelijk wij uit het Evangelie gehoord hebben, naar den
nieuw geboren Koning der Joden: Ubi est qui naties
est rex Judacorum ? (2) Op die vraag komt de gansche
stad in beweging. De Opperpriesters en de Schriftgeleer-
den raadplegen de H. Schrift, en zij vinden dat Jezus te
Bethleèm, eenige mijlen van Jeruzalem, moet geboren
worden. Niemand nochtans sluit zich bij de drie Ko-

(1) Ezech. xxxin, 11. (2) Matth. 11, 2.

ningen aan, om het goddelijk Kind op te zoeken en te
gaan aanbidden.

De Opperpriesters en de Schriftgeleerden toonen wel
is waar den weg aan anderen, aan de drie Koningen,
doch zelven verzetten zij geen voet, zij blijven thuis.
Ziedaar, B. B., juist het afbeeldsel van vele Christenen.
Inderdaad, vele Christenen, na de een af andere waarheid
van onzen heiligen godsdienst gehoord te hebben, hebben
den moed niet van ze te volgen; zij zijn afgebeeld door
het volk van Jeruzalem. Die Christenen, bijv., lezen een
godvruchtig boek; zij hooren het een of ander sermoon,
soms eene flinke strafpreek, waardoor zij krachtig aan-
gezet worden om van leven te veranderen. De priester
spreekt hun over den dood en het oordeel, over de hel
en den hemel; hij legt hun die groote en belangrijke
waarheden uit, zoodat zij ze goed begrijpen. Welk is
nu het gevolg van die lezing, van dat sermoon? Zij
worden een weinig bewogen. Doch hoelang duurt die
goede beweging? Zoo lang als die lezing, als dat ser-
moon duurt; daarna zijn zij juist wederom dezelfden, zij
veranderen niet. Doch de ongelukkigsten van allen zijn
de Christenen, die anderen den weg toonen, maar die
zelven dien weg niet inslaan; zij worden afgebeeld door
de Opperpriesters en de Schriftgeleerden. Wee hun, die
zoo handelen! En om die waarheid nog wat beter te
doen verstaan, wil ik in eenige bijzonderheden treden.
Wee, bijv., den ouders, die hunne kinderen tot het goede
aansporen, die hen, bijv., vermanen van dikwijls tot de
H. Sacramenten te naderen, terwijl zij zelven nalatig zijn!
Wee den oversten, die hunnen dienstboden goede lessen
geven, terwijl zij zelven die lessen niet volgen! Wee
hun, die het kwaad gedrag van anderen afkeuren en
hekelen, terwijl zij zelven niet onberispelijk zijn! die

anderen leeren braaf en deugdzaam te zijn, terwijl zij
zelven slecht en zondaren blijven! Dergelijke Christenen
zijn onverschoonbaar. Waarom ? Om de eenvoudige
reden: zij weten wat zij doen moeten, en zij doen het
niet: Dicunt enim et non faciiint. (i) Welke straf wacht
dergelijke Christenen niet!

Gij weet wellicht, B.B., hoe Jeruzalem met zijne inwo-
ners niet lange jaren na den dood van onzen goddelijken
Zaligmaker gestraft is geworden. De geschiedenis meldt
ons onder anderen, dat Titus de stad Jerusalem belegerd,
ingenomen en tot den grond toe verwoest heeft; dat hare
inwoners vermoord en in menigte gevankelijk zijn weg-
gevoerd. En och of het daarbij gebleven ware. Doch,
helaas! hoevelen onder hen beklagen thans, en zullen in
eeuwigheid beklagen, dat zij toen van de openbaring der
Wijzen, van Gods genade misbruik gemaakt hebben, wijl
zij daarom voor eeuwig tot de hel veroordeeld zijn.
Hetzelfde lot wacht hen, die na de waarheden van onzen
heiligen godsdienst gekend te hebben, dezelve niet vol-
gen ; die na de uitgelezenste genaden van God ontvangen
te hebben, er niet aan beantwoorden, integendeel er
schandelijk misbruik van maken, tot hunne eeuwige ver-
doemenis. Wij moeten, gelijk gij ziet, B.B., noch den
koning Herodes, noch het volk van Jeruzalem, noch de
Opperpriesters en Schriftgeleerden navolgen. Wie moeten
wij navolgen? Wij moeten navolgen de drie Koningen
of de Wijzen uit het Oosten; wij moeten de waarheden
van onzen heiligen godsdienst onderzoeken en er ver-
volgens ons leven naar schikken, en ziedaar tevens de
derde klasse van menschen, afgebeeld door de drie
Koningen.

i -
(1) Matth. xxiii, 3.

Zoodra de drie Koningen de wonderster, die de ge-
boorte van den Messias aankondigde, gezien hebben,
beantwoorden zij, inwendig verlicht, aan de stem Gods.
Nochtans, de reis die zij gingen ondernemen, was niet
gemakkelijk, \'t Was winter, de afstand groot, of liever,
zij wisten niet eens waarheen. Niettemin, de drie Ko-
ningen redeneeren niet; zij zeggen bijv. niet: wij zullen
nog eenigen tijd wachten: neen, zij wachten niet, maar
zij begeven zich terstond op reis. En gelukkig voor hen;
want hadden zij nog eenige dagen gewacht, zij zouden
het goddelijk Kind niet meer gevonden hebben. Ziedaar,
B.B., eene les voor ons. De drie Koningen leeren ons
van den dag van heden gebruik te maken en niet uit te
stellen tot den dag van morgen. Waarom niet ? Wel,
de dag van morgen is onzeker. Hoevelen in de hel
beklagen, doch helaas! te laat dat ongelukkig uitstellen
tot morgen, \'t Was immer bij hen: Ik heb tijd genoeg:
morgen zal ik er aan denken: later zal ik mij bekeeren.
\'t Spreekwoord wordt in hen bewaarheid. En welk is
dat spreekwoord? Dat spreekwoord is: Tijd genoeg
komt altoos te laat. En inderdaad, zoo is het. Ook
moeten wij van de genaden, welke God ons dagelijks
geeft, gebruik maken; wij moeten het goede doen, terwijl
het tijd is.

De drie Koningen vinden ook wederwaardigheden op
hunne reis; alles gaat hun niet naar wensch; God stelde
hen op eene harde proef. Zij zijn bijna te Jeruzalem
aangekomen, en ziet! eensklaps verdwijnt de ster, die
hen tot daartoe geleid heeft. Zullen zij nu den moed
verliezen, in hun geloof en betrouwen beginnen te wan-
kelen? Zullen zij nu denken, dat zij bedrogen zijn?

Neen, B.B., doch vol geloof en betrouwen op God, vol-
harden zij in hun voornemen. Ziedaar eene tweede les
voor ons, Christenen, namelijk, hoe wij ons in de beoefe-
ning der deugd moeten gedragen. Wanneer de een of
andere moeielijkheid zich opdoet, wanneer wij in den
dienst van God dorheid of ongevoeligheid gewaar worden,
dan moeten wij den moed niet verliezen, maar wij moe-
ten God om God dienen. Vol betrouwen op God, die
ons geroepen en getrokken heeft, moeten wij moedig
vooruitstappen, ons zelven geweld aandoen, denkende
dat het rijk der hemelen geweld lijdt, en dat de gewel-
digen het innemen : Regnum caeloriim vim patitur et
violenti rapiunt Mud. (i)

De drie Koningen zijn ook zonder vrees, zonder men-
schelijk opzicht. Zij komen te Jeruzalem aan en vragen
Herodes, waar de nieuwgeboren Koning der Joden is:
UH est qui nattis est rex Judceorum. Hadden zij dan
niet te vreezen van door Herodes, die toenmaals koning
was, aangehouden en in de gevangenis geworpen te wor-
den ? Of was het voor \'t minst niet te denken dat zij
zouden bespot en uitgelachen worden ? De drie Koningen
storen zich aan niets, zij vreezen niets, zij kennen geen
menschelijk opzicht, \'t is hun te doen om Jezus te vin-
den, wiens ster zij gezien hebben, en zij zijn gekomen
om hem te aanbidden: Et venimus adorare eum. (2)
Ziedaar, B. B., juist onze zaak. Waarom zijn wij op
aarde, zoo niet om God te dienen, om het pad der deugd
te bewandelen? Wij moeten niet vreezen tot dat einde
de middelen te gebruiken. Wij moeten bijv., niet den-
ken: Maar wat zal men van mij denken of zeggen, bij-
aldien ik zoo dikwijls naar de kerk ga, bijaldien ik zoo

(1> Matth. xi, 32. (2) Matlh. ir, 2.

dikwijls tot de H. Sacramenten nader, bijaldien ik met
anderen niet mede doe? Die gedachte alleen: Wat zal
men van mij denken of zeggen, heeft er duizenden van
den dienst van God en van het pad der deugd afge-
trokken en voor\' eeuwig ongelukkig gemaakt. B. B.,
denken wij eens wel na over hetgeen onze goddelijke
Zaligmaker zegt: Die zich over mij en mijne woorden
zal geschaamd hebben, zegt Hij, over dien zal de Zoon
des menschen zich schamen, wanneer Hij komen zal in
zijne heerlijkheid en die des Vaders en die der H. En-
gelen. Geene vrees dus, B. B., voor wien het ook zij;
geen menschelijk opzicht, doch kloekmoedig vooruit in
d\'en dienst van God, op het pad der deugd, dat naar
Jezus, dat naar den hemel leidt.

De drie Koningen op de proef gesteld en niet wetende
wat aanvangen, wijl de ster verdwenen was, vragen om
raad. Zoodra de Opperpriesters en de Schriftgeleerden
hun gezegd hebben, waar Jezus te vinden is, vervolgen
zij hunnen weg, zonder hunnen tijd aan het hof van
Herodes te verliezen. Door die handelwijze leeren de
drie Koningen ons, hoe wij ons te gedragen hebben,
wanneer wij in de een of andere omstandigheid niet
weten wat aanvangen. Naar het voorbeeld der drie
Koningen moeten wij dan om raad vragen. Aan wie?
Aan hen, die door God aangesteld zijn om ons te leiden
of te besturen in hetgeen de zaligheid aangaat. Wij
moeten dus om raad vragen aan de priesters, aan onzen
biechtvader of zielbestuurder; deze zullen ons zeggen
wat wij te doen hebben, en door hunnen raad te volgen
kunnen wij zeker zijn van eenmaal ons gewenscht doel
te bereiken, evenals de drie Koningen het hunne bereik-
ten. Want ziehier, B. B., wat er met hen gebeurde.
Nauwelijks hebben zij Jeruzalem verlaten, of ziet! de

ster die hen vroeger vergezeld had, verschijnt wederom
en brengt hen tot op de plaats, waar het goddelijk Kind
zich met Maria zijne Moeder bevindt. Zij gaan het huis
binnen, zegt de Evangelist, en door een straal van hier-
boven verlicht, erkennen zij in dat klein Kind hunnen
Heer en God. Zij vallen op hun aangezicht ter aarde neder
en aanbidden Hem. Doch de drie Koningen wisten dat men
voor God niet met ledige handen moet verschijnen. Daarom
hebben zij uit hun land voor Jezus geschenken medegebracht,
die zij Hem blijmoedig aanbieden. Die geschenken waren,
gelijk wij weten, goud, wierook en mirre. Door het goud
beleden de drie Koningen dat het kind Koning, door den
wierook dat het God, en door de mirre dat het mensch
is. Bij die uitwendige geschenken voegden zij nog in-
wendige, namelijk, die van hun hart: eene brandende
liefde, eene teedere godsvrucht en eene ware, oprechte
droefheid over hunne zonden, waardoor zij vroeger hun-
nen God beleedigd hadden. Die geschenken waren het
goddelijk Kind nog aangenamer dan de eerste. Ook liet
Jezus hen niet onbeloond vertrekken. Na vermaand te
zijn van niet over Jeruzalem, maar langs een anderen weg
naar hun land terug te keeren, verlaten zij Bethleëm.
Nooit zullen zij vergeten, wat zij daar gehoord en gezien
hebben. De geschiedschrijvers verhalen dat de drie Ko-
ningen later aan de wereld vaarwel gezegd hebben, en
dat zij hun leven in den dienst van God hebben doorge-
bracht, totdat zij eindelijk een zaligen dood zijn gestorven.
Hunne heilige overblijfsels zijn eerst naar Constantinopel,
vervolgens naar Milane en eindelijk naar Keulen overge-
bracht, in welke stad zij door de geloovigen tot op den
dag van heden godvruchtig vereerd worden.

Ziedaar, B. B., in het kort de openbaring van Jezus
aan de drie Koningen.

De drie Koningen hebben in het klein Kind te Bethleëm
hunnen God erkend, zij hebben Hem aanbeden en ge-
schenken geofferd. God, die zich nooit in edelmoedigheid
laat overtreffen, heeft hen daarvoor ruimschoots beloond,
en vooral met het geluk des hemels. Dat geluk voorzeker
benijden wij den drie Koningen, en wij wenschen niets zoo
zeer dan het eenmaal met hen te mogen deelen. Welnu, doen
wij ons best en volgen wij de drie Koningen na. Doch hoe
de drie Koningen navolgen, zult gij misschien denken. Ik
kan niet naar Bethleëm gaan, daar het goddelijk Kind
aanbidden en geschenken offeren, \'t Is niet noodig, B.B.,
gij behoeft zoo ver niet te gaan: daar, in het allerhei-
ligste Sacrament des Altaars is Jezus onze Koning, God
en mensch tegenwoordig, niet wel is waar als een klein
Kind, maar onder de gedaante van brood, gelijk het
geloof ons leert. Gij kunt dus, ja, gij moet u naar het
voorbeeld der drie Koningen voor Jezus nederwerpen en
Hem aanbidden. Gij kunt, ja, gij moet Jezus geschen-
ken brengen: goud, wierook en mirre, niet die stoffelijke
geschenken, maar hetgeen er door afgebeeld wordt. Ja,
B. B., wij moeten Jezus goud offeren, d. i., wij moeten
Hem beminnen, en ons hart moet immer branden van
liefde tot Jezus, onzen Zaligmaker, want wat zegt de
Apostel Joannes? Laten wij God beminnen, zegt hij,
want God heeft ons eerst bemind: Nos ergo diligamus
Deum, quoniam Deus prior dilexit nos (i). Wij moeten
Jezus wierook offeren, d. i., wij moeten Hem aanbidden,

en onze gebeden moeten als een wierookswolk voor den
troon van God opstijgen: Dirigatur oratio mea sicut
incensutn in conspectu tuo (i). Wij moeten Jezus mirre
offeren, d. i., wij moeten hier op aarde onze zonden be-
weenen, er boetvaardigheid over doen en ons versterven:
Mortificate membra vestra, quae sunt super terrant (2).
Ziedaar, B. B., wat ons te doen staat, hoe wij de drie
Koningen kunnen en moeten navolgen. Ja, met de drie
Koningen laten wij Jezus beminnen, laten wij Jezus aan-
bidden, laten wij Jezus getrouw dienen in dit leven, en
eenmaal zullen wij het geluk hebben van met dezelfde
drie Koningen denzelfden Jezus van aanschijn tot aanschijn
te aanschouwen in den hemel. Amen.

(1) Ps. Cxl, 2. (2) col. in, 5.

De zoete naam Jezus.

Postquam consummati sunt dies octo ut
circwncideretur puer, vocatum est nomen ejus
Jetus.

Toen de acht dagen vervuld waren dat
het kind zou besneden worden, werd zijn
naam Jezus genoemd. Luc. u, 21.

De besnijdenis was voorgeschreven door de wet van
Mozes. De kinderen van het mannelijk geslacht moes-
ten ze ondergaan den achtsten dag na hunne geboorte.
Het goddelijk Kind werd besneden en ontving den naam
Jezus. Evangelie. Waarom geeft men het goddelijk
Kind bij zijne besnijdenis den naam Jezus ?

I. De zoete naam Jezus in zich;
II. De zoete naam Jezus in betrekking tot ons.

De zoete naam Jezus in zich is groot, een naam boven
alle namen: om zijnen oorsprong. Hij is niet van deze

aarde, maar uit den hemel; niet van een schepsel, van
Gabriël, Maria of Jozeph, maar van den Schepper, van
den hemelschen Vader. Om zijne beteekenis. Anderen
hebben den naam Jezus gedragen: de zoon van Sirach,
de zoon van den Hoogepriester Jozedech en Jozuë.
Waarom ? De eerste, om zijne wijsheid en zijn verstand;
de tweede, omdat hij de Joden verlost heeft uit de ba-
bylonische gevangenis; de derde, omdat hij de Israëlieten
het beloofde land binnengeleid heeft. Het goddelijk
Kind draagt met meer recht den naam Jezus. Waarom?\'
Omdat Het de gansche wereld getrokken heeft uit de
duisternissen des ongeloofs en der onwetendheid; omdat
Het ons verlost heeft uit de slavernij des duivels en van
den eeuwigen dood; omdat Het ons den hemel binnen-
leidt. Om zijne glorie. De naam Jezus wordt ver-
heerlijkt de gansche wereld door. Alle knieën zullen
eenmaal in dien naam gebogen worden, die der geluk-
zaligen in den hemel, der menschen op aarde en der
verdoemden in de hel.

De zoete naam Jezus is een licht, eene spijs en een
geneesmiddel. Hij is een licht. Door de verkondiging
van den naam Jezus is de gansche wereld verlicht. De
mensch in de moeielijkheden wordt door het aanroepen
van den naam Jezus ook verlicht. Hij is eene spijs.
Hij versterkt den mensch in den arbeid en strijd, hij
maakt hem onverwinnelijk tegenover zijne vijanden.
Hij is een geneesmiddel. Hij geneest de bedroefden, de
neêrslachtigen en de wanhopenden.

Wijl de zoete naam Jezus zoo groot is, wachten wiji

ons van hem ooit te lasteren of oneerbiedig uit te spreken,
doch spreken wij hem altoos uit met eerbied. Wijl
de zoete naam Jezus een licht, eene spijs en een genees-
middel is, daarom moeten wij veel godsvrucht tot dien
naam hebben. Hij is honig voor den mond, een wei-
luidende klank voor het oor en een jubel voor het hart.

___ ... *~ -*f^=^ JL | ,

De zoete naam Jezus.

Postquam consummati sunt dies octo ut
circumcideretur puer, vocatum est nomen
ejus Jesus.

Toen de acht dagen vervuld waren dat
het kind zou besneden worden, werd zijn
naam Jezus genoemd. iLuc. n, 21.)

De besnijdenis, B. B., voorgeschreven door de wet van
Mozes, was eene vernederende en pijnlijke ceremonie; zij
ging zelfs met bloedvergieten gepaard. De kinderen van
het mannelijk geslacht moesten ze ondergaan den achtsten
dag na hunne geboorte. Het goddelijk Kind onderging
ook die ceremonie en ontving bij die gelegenheid den
naam Jezus. Het Evangelie van den dag zegt: Toen
de acht dagen vervuld waren, dat het kind zou besneden
worden, werd zijn naam genoemd Jezus, welke genoemd
was door den Engel, vóórdat Hij in den moederschoot
ontvangen werd: Vocatum est nomen ejus Jesus." (i)

(1) Luc. ii, 21.

Waarom, vraagt de H. Bernardus, geeft men den naam
Jezus aan het goddelijk Kind, toen het besneden werd?
Wat beteekent dat samentreffen ? De besnijdenis toch past
beter den persoon die moet verlost worden, dan wel den
Verlosser zelven; en de Verlosser heeft veeleer het recht
de besnijdenis op te leggen, dan dif **. moeten ondergaan.
En inderdaad, B. B., zoo is het. Doch stippen wij vooreerst
aan in welke hoedanigheid het goddelijk Kind ter wereld
komt, en wij zullen weldra begrijpen, waarom Het zich heeft
willen onderwerpen aan eene ceremonie, waartoe eigen-
lijk de zondaren alleen gehouden waren. Het goddelijk
Kind komt ter wereld, zegt de H. Bernardus, als mid-
delaar tusschen God en de menschen, en bij zijne ge-
boorte reeds vereenigt Hij de twee uitersten. Immers,
Hij wordt geboren uit eene moeder, maar die moeder is
immer maagd. Hij wordt in arme doeken gewonden,
maar die doeken worden door de Engelen bezongen.
Hij ligt als verborgen in eene kribbe, maar eene wonder-
ster verschijnt en leidt de Wijzen naar Bethleëm. Bij-
gevolg, het goddelijk Kind, om te toonen dat Het mensch
is, wil besneden worden; en om te toonen dat Het God
is, wil Het een naam ontvangen, die boven alle namen
is. Het wordt besneden, wijl Het de zoon van Abraham is,
en Het wordt Jezus, d. i., Verlosser of Zaligmaker ge-
noemd, wijl Het de Zoon van God is. Het goddelijk
Kind ontvangt in zijne besnijdenis den naam Jezus, wijl
Het bij die gelegenheid het ambt van Verlosser, van
Zaligmaker aanvangt, door de eerste druppelen van
zijn goddelijk bloed te storten voor de zaligheid der
menschen.

Daar wij van daag het feest van den zoeten naam
Jezus vieren, overwegen wij te zamen wat die zoete
naam is:

I. In zich;
II. In betrekking tot ons.

Wat is de zoete naam Jezus in zich? De zoete naam
Jezus in zich, B. B., is groot, een naam boven alle namen:
Nomen, qtwd est super omne nomen, (i) En om ons
daarvan te overtuigen, beschouwen wij dien naam in
zijnen oorsprong, in zijne beteekenis en in zijne glorie.

Vooreerst moeten wij den zoeten naam Jezus beschou-
wen in zijnen oorsprong. De naam Jezus is geen naam
van deze wereld, hij komt uit den hemel: geen schepsel,
maar de Schepper zelf heeft hem gegeven. Noch de
Engel Gabriël, noch de H. Maagd Maria, noch de H.
Jozeph hebben het goddelijk Kind Jezus genoemd; doch
de hemelsche Vader heeft dien naam uitgekozen, als
zijnde meer geschikt om uit te drukken de zending van
zijn eenigen Zoon, voor ons mensch geworden. Zie, zoo
sprak de Engel Gabriël tot Maria den dag der bood-
schap, gij zult in uwen schoot ontvangen: Ecce, concipies
in utero, en eenen zoon baren, en gij zult zijn naam
Jezus heeten, et vocabis nomen ejus Jesum. (2)

Hetzelfde boodschapte de Engel Gabriël Jozeph, den
bruidegom van Maria, en hij voegde er tevens de reden
bij: Gij zult zijn naam Jezus heeten, zeide Gabriël tot
Jozeph: Vocabis nomen ejus Jesum; (3) want hij zal
zijn volk zalig maken van hunne zonden: Ipse enim
salvum faciet populum suum a peccatis eorum. Gij ziet
dus, B. B., de Engel Gabriël boodschapt en zegt slechts
van wege God, hoe diens Zoon moet genoemd worden,
juist als hij boodschapte de menschwording van dien-
zelfden Zoon.
(1) Ph. n, 9. (2) Luc. 1, 31. Matth. 1, 21.

Vervolgens moeten wij den zoeten naam Jezus be-
schouwen in zijne beteekenis. Groot in zijn oorsprong
is die naam ook groot in zijne beteekenis. Wij lezen
in het Oude Testament, dat zekere vermaarde personen
den naam Jezus gedragen hebben. En inderdaad, aan-
gezien de door hen bewezen diensten, hetzij aan den gods-
dienst, hetzij aan het vaderland, hadden die personen
eenig recht op dien naam. Nochtans, zij hebben den
naam Jezus, d. i. Verlosser, gedragen, bijzonder omdat
zij als figuren waren van den waren Verlosser, van den
Verlosser bij uitstek, namelijk, van onzen Heer Jezus
Christus.

De zoon van Sirach werd Jezus genoemd. Schrijver
van een der boeken van de H. Schrift, overtrof hij ver
in verstand en wijsheid de grootste wijsgeeren van Athene
en Rome. De zoon van Jozedech werd ook Jezus ge-
noemd, en hij verdiende dien naam, omdat hij de Joden
uit de Balylonische gevangenis naar hun vaderland terug-
bracht. Jozuë, de opvolger van Mozes, werd Jezus ge-
noemd, en te recht, omdat hem de eer te beurt viel van
de Israëlieten het beloofde land binnen te leiden. Zie-
daar, B. B., eenige vermaarde mannen uit het Oude Ver-
bond, die Jezus genoemd werden, en de redenen, waarom
zij zóó genoemd werden. Nochtans, de naam van onzen
Jezus is van meer en uitgebreider beteekenis. Immers,
hij beteekent Verlosser der wereld: Salvator mundi, niet
van één werelddeel, van één volk, maar van alle wereld-
deelen, van alle volkeren te zamen. Welk sterveling kon
op zulken naam aanspraak maken? Wie heeft er ooit
de beteekenis van bewaarheid? Onze goddelijke Zalig-
maker alleen heeft er de beteekenis ten volle van be-
waarheid, en daarom kon Hij, en Hij alleen, aanspraak
maken op dien naam. Ziedaar de leering van den H.

Bernardus. En inderdaad, B. B., heeft Jezus, en heeft Hij al-
leen door zijne zuivere en heilige leering de wereld niet
getrokken uit de grove onwetendheid, waarin zij gedompeld
lag, uit de duisternissen en de schaduw des doods, waarin
zij was neergezeten? Nooit heeft een mensch zóó ge-
sproken als deze mensch, zeiden Jezus\' toehoorders:
Nunquam sic locutus est homo sicut hic homo. (i)
Heer! tot wien zullen wij gaan ? Domme! ad quem ibi-
mus? zeide Petrus. Gij hebt de woorden des eeuwigen
levens, verba vitae aeternae habes. (2) En nadat Jezus
zijne Apostelen gevormd had, zond hij hen uit, de gan-
sche wereld door, iets waaraan geen enkel wijze der
oudheid ooit gedacht had. Gaat, zeide Jezus, en onder-
wijst alle volkeren: Enntes ergo docete omnes gentes.
En zie, Ik ben met u al de dagen tot aan de voleinding
der wereld: Et ecce, ego vobiscum sum omnibus diebus
usque ad consummationem sceculi. (3) Onze Jezus is dus
waarlijk de Verlosser der wereld, vooreerst, omdat Hij
de wereld getrokken heeft uit de grove onwetendheid,
waarin zij gedompeld lag.

Onze Jezus is ook de Verlosser der wereld, omdat Hij
ons verlost heeft uit de slavernij des duivels, d. i., uit
den staat van doodzonde, die ons slaven maakt van den
duivel. Ja, B.B., wij zuchtten in eene slavernij, veel
ondraaglijker dan die van Babylonie. Getroffen door
onze ellenden en vol medelijden met ons, is de Zoon
Gods uit den hemel nedergedaald, om onze zonden uit
te boeten, en om ons uit de slavernij des duivels en van
den eeuwigen dood, d. i., van de hel te verlossen. Onze
goddelijke Zaligmaker heeft, gelijk de Apostel Paulus
zegt, het doodvonnis, dat tegen ons uitgesproken was,

(1) Joan. vu, 46. (2) Joan. vi, 69. (3) Mtth. xxvm, 1920.

uitgewischt in zijn bloed, en Hij heeft het aan het kruis
gehecht: Delens quod adversum nos erat chyrographum
decreti. . . affigens Mud cruci.(l) En Hij heeft verlost
niet alleen de Joden, maar alle volkeren, alle menschen,
te beginnen van den eersten mensch Adam tot den laat-
sten der stervelingen, want Jezus, gelijk de Apostel
Paulus duidelijk leert, heeft zijn leven ten beste gegeven
voor alle menschen: Pro omnibus moriuus est Christus. (2)

Onze Jezus is nog de Verlosser der wereld, omdat Hij
voor ons en alle menschen den hemel, het ware vaderland,
geopend heeft. Gesloten door de zonde, heeft Jezus den
hemel met zijn kruis heropend. Zoo Jezus voor ons niet
geleden hadde, zoo Hij voor ons niet gestorven ware,
nooit of nimmer konden wij in den hemel komen; doch
eenmaal vrijgekocht ten koste van zijn bloed en verlost
uit de slavernij des duivels, heeft Jezus ons op weg gesteld
naar den hemel, het echt, het waar beloofde land, waar
Hij ons eenmaal wij hopen het althans zal binnen
leiden, namelijk, in het uur van onzen dood.

Eindelijk moeten wij den zoeten naam Jezus beschouwen
in zijne glorie.

Groot in zijnen oorsprong, groot in zijne beteekenis,
is de naam Jezus nog groot in zijne glorie. Er is geene
zaligheid mogelijk, zegt de Apostel Petrus, tenzij in
den naam van onzen Heer Jezus-Christus: Non est in
alio aliqtio salus. (3) Geen wonder dus, dat de naam
Jezus de gansche wereld door, van het een uiteinde
der aarde tot het andere, van den opgang der zon tot
haren ondergang, alom geprezen, geëerd en verheerlijkt
wordt: A solis ortu usque ad occasum laudabile nomen
Domini. (4) \'t Is waar, B. B., men treft nog ongelukkigen

(1) Col. 11, 14. (2) 11 Cor. v, 15. (3) Act. iv, 12. (4) Ps. cxn, 3.

aan, die den naam Jezus niet kennen. Men treft er ook
aan, die den naam Jezus miskennen. Men treft er zelfs
aan, die, slechter dan de duivelen in de hel, den zoeten
naam Jezus vloeken en lasteren. Doch, Gode zij lof en
dank! er zal een tijd, een dag komen, waarop alle men-
schen den naam Jezus zuüen moeten eeren en verheerlijken
Onze Heer Jezus-Christus heeft zich vernederd, zegt de
Apostel Paulus, Hij is gehoorzaam geweest tot aan den
dood, ja tot den dood des kruizes: Hiimiliavit semctipsum,
factus obedicns usquc ad mor tem, mor tem autcm crucis. (i)
Voor dien prijs is Hij onze Jezus, d. i., onze Zaligmaker,
onze Verlosser geworden. Tot belooning daarvoor, zoo
gaat de Apostel voort, tot belooning daarvoor heeft God
Hem verheven, en Hij heeft Hem een naam gegeven boven
alle namen, en vroeg of laat zullen alle knieën in Jezus\'
naam gebogen worden. Ja, in den laatsten dag des
oordeels zullen allen zich voor den troon van Jezus ne-
derwerpen. Allen zullen zijn naam aanbidden, allen zullen
de knieën voor Hem buigen, de Engelen en de geluk-
zaligen des hemels, alle menschen op aarde en de dui-
velen en de verdoemden der hel: Ccelestium, terrestrium
et infernorum. Welk een grootsch schouwspel, B. B ,
en welk een triomf voor onzen Heer Jezus Christus!
Welk eene vreugde en blijdschap voor de Engelen en de
Heiligen des hemels! Welk eene pijn en foltering voor
de duivelen en de verdoemden der hel!

Ziedaar, B. B., wat de zoete naam Jezus is in zich:
hij is groot in zijnen oorsprong, groot in zijne beteekenis
en groot in zijne glorie. Zien wij nu in ons tweede
punt wat de zoete naam Jezus is in betrekking tot ons.

De zoete naam Jezus, B. B., in betrekking tot ons, is
eene bron van licht, van sterkte en van troost. In de
H. Schrift lezen wij de volgende woorden: Oleum effusum
nomen tuum (1): Uw naam is als een uitgestorte olie.
En de H. Bernardus, gelijk wij in het kerkelijk officie
lezen, past die woorden op den zoeten naam Jezus toe.
Gelijk de olie, zoo spreekt die Heilige, drie hoedanig-
heden heeft, de hoedanigheid van te verlichten, van te
spijzen en van te genezen, zoo ook is de zoete naam
Jezus een licht, eene spijs en een geneesmiddel voor ons. (2)
Luisteren wij een oogenblik naar de verklaring van den
H. Bernardus.

Vooreerst is de zoete naam Jezus een licht. Leg mij
eens uit, vraagt de H. Bernardus, hoe de verkondiging
van het Evangelie eensklaps, alom, de gansche wereld
door een zoo helder licht verspreid heeft. Is het niet,
wijl de Apostelen den naam Jezus verkondigd hebben?
Is het niet door het licht van dien naam, dat God ons
uit de duisternissen des ongeloofs getrokken en tot het
licht van het ware geloof bekeerd heeft? Ja, B. B., dank
aan dien zoeten naam zijn ons de oogen geopend voor
het licht, zoodat de Apostel Paulus met recht mag z«g-
gen: Vroeger waart gij duisternissen: Eratis enim ali-
quando tenebrce, doch nu zijt gij licht in den Heer:
nunc autem lux in Domino. De nacht is voorafgegaan,
doch de dag is genaderd: verzaken wij dus de werken
der duisternissen, d. i., de zonden, en omgorden wij de
wapenen des lichts, d. i., de deugden, en zorgen wij van
zedig te leven, gelijk het op klaar lichten dag betaamt.

(1) Cant. cant. 1, 2. (2) Lux, cibus, medicina (S. Bern.)

Welnu, hetgeen de zoete naam Jezus in den beginne der
Kerk gedaan, uitgewerkt heeft om de duisternissen des
heidendoms te verdrijven, hetzelfde doet, werkt hij nog uit
voor allen, die hem met betrouwen aanroepen. Die Mij
volgt, zegt onze goddelijke Zaligmaker, wandelt niet in
de duisternissen: Qui sequitur me non ambulat in tene-
bris. (i) Bijgevolg, wij moeten met betrouwen den naam
Jezus aanroepen in de moeielijkheden, wanneer wij niet
weten wat aanvangen; de naam Jezus zal ons verlichten,
hij zal ons uit de moeielijkheden verlossen.

Vervolgens is de zoete naam Jezus eene spijs, eene sterke
spijs voor onze ziel. Gevoelt gij u niet gesterkt, vraagt
de H. Bernardus, telkens als gij aan den naam Jezus
denkt? Waar zult gij meer zalving vinden dan in dien
zoeten naam? Wat- is er beter in staat om uwe door
den arbeid en den strijd verloren krachten te herstellen,
om u nieuwe krachten tot den arbeid en den strijd bij
te zetten dan de naam Jezus? Ha! B.B., wat zouden
wij sterk zijn tegen de vijanden onzer zaligheid, tegen
den duivel, de wereld en het vleesch; ja, wij zouden
zelfs onverwinnelijk zijn in den strijd, zoo wij altoos den
naam Jezus met betrouwen aanriepen: \'t is met den naam
Jezus vooral dat men de overwinning behaalt op den
duivel, en dat men hem op de vlucht drijft.

Eindelijk is de zoete naam Jezus een geneesmiddel.
Hij geneest de geestelijke ziekten, vooral de droefheid,
de neerslachtigheid en de wanhoop. De mensch, zegt
de H. Bernardus, is hij der droefheid, der neêrslachtig-
heid ten prooi, de naam Jezus welle op in zijn hart, hij
kome op zijne lippen, en de droefheid, de neêrslachtig-
heid zal weldra verdwijnen om plaats te maken voor de

vreugde, de opgetogenheid. De mensch valle in zonde,,
hij valle met de knaging van geweten in wanhoop, hij
loope reeds weg om zich om het leven te brengen; zoo
hij Jezus aanroept, hij zal blijven staan op den boord
van den afgrond, en de naam Jezus zal hem wederom
betrouwen inboezemen.

Ziedaar, B.B., wat de zoete naam Jezus is; wat hij
is in zich, en wat hij is in betrekking tot ons. In zich
is hij groot, boven alle namen: groot in zijnen oorsprong,
in zijne beteekenis en in zijne glorie. Wat moeten wij
d aaruit besluiten ? Daaruit moeten wij besluiten van den
zoeten naam Jezus nooit, ik zeg niet, te lasteren, die
misdaad is te afschuwelijk, maar zelfs van hem nooit
lichtvaardig en oneerbiedig uit te spreken. En nochtans,
m en vindt, voor het overige brave menschen, die de on-
gelukkige gewoonte hebben van den zoeten naam Jezus
telkens in hunne gesprekken te mengen, die hem dik-
wijls oneerbiedig uitspreken. B.B., men moet die slechte
gewoonte, zoo men er mede behept is, afleggen. Ik weet
wel, \'t is geene groote, geene doodzonde, maar wijl de zoete
naa m Jezus zoo groot, boven alle namen is, daarom
moeten wij Hem altoos met eerbied uitspreken.

De zoete naam Jezus is voor ons een licht, eene spijs
en een geneesmiddel. En wat moeten wij daaruit be-
sluiten? Daaruit moeten wij besluiten van den zoeten
naam Jezus dikwijls aan te roepen. Och of wij de gods-
vr ucht tot den zoeten naam Jezus van den H. Bernardus
hadden! Ik vind niets dan dorheid, zegt die Heilige,
daar, waar ik den zoeten naam niet vind. Eene lezing?
Zij behaagt mij niet, zoo ik er den naam Jezus niet vind.
Eene samenspraak, eene studie ? Zij verveelt mij, zoo er

de naam Jezus niet tusschenkomt. De naam Jezus is
honig voor den mond: mei in ore; een welluidende klank
voor het oor: in aure melos; een jubel voor het hart:
in corde jubilus.

Bijgevolg, B. B., roepen wij dikwijls den zoeten naam
Jezus aan. Voegen wij er bij de namen van Maria en
Jozeph: roepen wij de namen Jezus, Maria en Jozeph aan
met eerbied en betrouwen in het begin van onze bezigheden,
van ons werk, zeggende, bijv.: In de namen van Jezus,
Maria en Jozeph. Roepen wij die namen met eerbied en
betrouwen aan in de bekoringen, om niet te bezwijken:
^zegg^en wij dan: Jezus, Maria en Jozeph staat mij bij.
Jezus, Maria en Jozeph zullen onze bezigheden, ons werk
zegenen. Jezus, Maria en Jozeph zullen ons in de beko-
ringen bijstaan. Jezus vooral zal onze Jezus zijn, d. i.,
onze Verlosser, onze Zaligmaker tijdens ons leven, en Hij
zal onze Verlosser, onze Zaligmaker zijn bijzonder in het
uur van onzen dood. Amen.

Onze Lieve Vrouw Lichtmis.

Tulerunt illum in Jerutalem, ut sisterent
eum Domino.

Zij brachten hem naar Jeruzalem, om
hem den Heer op te dragen. Luc. n, 22.

Onze Lieve Vrouw Lichtmis of de zuivering van Maria
en de opdracht van Jezus in den tempel. Evangelie
van den dag. Waarom wordt dit feest Onze Lieve
Vrouw Lichtmis genoemd?

I. Voorbeeld van ootmoedigheid;
II. Voorbeeld van gehoorzaamheid;
III. Voorbeeld van liefde tot God en de menschen.

Voorbeeld van ootmoedigheid. Wie zijn Jezus en
Maria? Jezus is de Zoon Gods, de Schepper, Heer en
Regeerder van hemel en aarde, de Heilige der Heiligen,

de Verlosser der wereld. Waarvoor wil Hij aangezien
worden? Maria is de Moeder van God, de Moeder-
Maagd, de onbevlekte, de ongeschondene Moeder-Maagd.
Waarvoor wil zij aangezien worden ? Zij zijn ootmoe-
dig. Wie en wat zijn wij naar ziel en naar lichaam?
Waarvoor willen wij aangezien worden? Wij zijn
hoovaardig: wij moeten ootmoedig worden naar het voor-
beeld van Jezus en Maria.

Voorbeeld van gehoorzaamheid. Wet van Mozes.
Zijn Jezus en Maria verplicht zich aan de wet van Mozes
te onderwerpen? Neen: Jezus niet, omdat Hij is de
Zoon Gods, de Schepper, Heer en Regeerder van
hemel en aarde, de Heilige der Heiligen. Maria niet,
omdat zij is de Moeder van God, Moeder-Maagd, de
onbevlekte, de ongeschondene Moeder-Maagd. Jezus
en Maria onderwerpen zich aan de wet. Zijn wij ver-
plicht ons te onderwerpen aan de geboden van God en
van de H. Kerk? Ja, als schepselen, als onderdanen,
als Christenen. Hoe onderhouden wij het tweede,
derde, vierde, zesde en zevende gebod van God ? hoe het
tweede en derde gebod van onze Moeder de H. Kerk ? Hoe
volbrengen wij de bevelen, en hoe luisteren wij naar de
vermaningen en raadgevingen onzer geestelijke overheid ?
\'t Is moeielijk de geboden te onderhouden: antwoord
van Jezus: Mijn juk is zoet en mijn last is licht; wij zijn
er toe verplicht. Wij zijn dikwijls ongehoorzaam; wij
moeten gehoorzaam worden naar het voorbeeld van Jezus
en Maria.

Voorbeeld van liefde. Jezus offert zich zelven op

en Maria offert haren Zoon op uit liefde tot God en de
menschen, tot glorie van God en tot zaligheid der men-
schen. Jezus heeft zijn vol verstand. Woorden van
Jezus bij zijne intrede in de wereld. Woorden van
Jezus bij zijne opdracht. Maria voegt haar offer bij
dat van Jezus uit liefde en tot hetzelfde einde. Woor-
den van Maria. Jezus en Maria beminnen God en de
menschen. Beminnen wij God, dan moeten wij de
geboden onderhouden. Beminnen wij onzen evennaaste,
dan moeten wij hem geen kwaad doen, maar het goed
zoeken te bewijzen, dat wij ons zelven wenschen. Heb-
ben wij ijver voor de glorie van God, dan moeten wij
ons best doen, dat God van ons en alle menschen gekend,
gediend en geëerd worde. Hebben wij ijver voor de
zaligheid der zielen, dan moeten wij zoo veel mogelijk
onzen evennaaste van het kwaad terughouden en tot het
goede aanzetten. Wij moeten God en onzen even-
naaste beminnen naar het voorbeeld van Jezus en Maria.

Wij hebben het voorwerp van het feest van Onze
Lieve Vrouw Lichtmis overwogen. Wij moeten ootmoe-
dig zijn; de ootmoedigheid is de oorsprong van alle goed,
zonder ootmoedigheid geene zaligheid. Wij moeten ge-
hoorzaam zijn ; zonder gehoorzaamheid geen vrede, geene
zaligheid. Wij moeten beminnen, God bovenal om
Hem zelven en onzen evennaaste gelijk ons zelven om
God; aan die twee geboden hangt de gansche wet.
Werken wij ook naar vermogen voor de glorie van God
en de zaligheid der zielen; en tot dat einde overwegen
wij de deugden, waarvan Jezus en Maria ons het voor-
beeld gegeven hebben.

55
VIERDE PREEK.

Onze Lieve Vrouw Lichtmis.

Tulerunt ülum in Jerusalem, ut sisterent
euro Domino.

Zij brachten hem naar Jeruzalem, om
hem den Heer op te dragen. Luc. ir, 22.

Het feest van dezen dag, bekend onder den naam van
Onze Lieve Vrouw Lichtmis, maakt gewag, onder anderen,
van de zuivering van Maria en van de opdracht van
Jezus in den tempel. Ziehier, B. B., hoe het Evangelie
ons zulks verhaalt. Toen de dagen van Maria\'s reiniging
vervuld waren naar Mozes\' wet zoo verhaalt ons de
Evangelist Lucas brachten zij Hem naar Jeruzalem,
om Hem den Heere op te dragen, gelijk er geschreven
staat in \'s Heeren wet: Al wat mannelijk is, dat den
^moederschoot opent, zal den Heere heilig genoemdworden ;
en om een offer te geven, volgens hetgeen gezegd is in
\'s Heeren wet: een paar tortelduiven of twee jonge
^duiven.

En zie, daar was een mensch in Jeruzalem, die tot
naam had Simeon, en deze mensch was rechtvaardig en
godvreezend, verwachtende de "vertroosting Israels, en
de Heilige Geest was in hem. En hij had een antwoord
ontvangen van den Heiligen Geest, dat hij den dood
niet zou zien, voor dat hij eerst den Christus des Heeren
gezien had. En Hij kwam, door den geest, in den tempel.
En toen het Kind Jezus door zijne ouders werd binnen-
gebracht, om Hem te doen naar de gewoonte der wet,

nam hij het in zijne armen, en loofde God, en zeide:
Nu laat Gij, Heere! uwen dienstknecht henengaan in
vrede, naar uw woord; want mijne oogen hebben uw
heil gezien, dat Gij bereid hebt voor het aangezicht van
al de volken, een licht ter openbaring voor de Heidenen,
en een luister voor uw volk Israël."

Ziedaar, B. B., de geschiedenis van de zuivering van
Maria en van de opdracht van Jezus in den tempel. Dit
feest is bekend, gelijk ik reeds gezegd heb, onder den
naam van Onze Lieve Vrouw Lichtmis, om de waskaarsen,
welke dien dag voor de H. Mis gewijd en in de processie
rond gedragen worden. Het gebruik van op dit feest
kaarsen te wijden en in de processie rond te dragen,
dagteekent van de eerste tijden des christendoms; \'t is
schier zoo oud als het feest zelf. \'t Werd ingevoerd te
Rome om een ander feest, dat er gevierd werd, te ver-
vangen, en tijdens welk feest de Heidenen met brandende
fakkels door de stad Rome liepen ter eere van hunne
goden, aan welke zij meenden hunnen roem en luister te
danken te hebben. De Paus van Rome dat schandelijk
misbruik willende uitroeien, schreef eene processie door
de voornaamste straten der stad voor, tijdens welke pro-
cessie priesters en geloovigen elk eene brandende kaars
droegen, ter eere van Jezus en Maria, om Hem te bedanken
voor de weldaden aan Kerk en Staat bewezen. Doch
zien wij, Christenen, wat wij vooral uit dit feest moeten
leeren. Wij moeten er uit leeren, B. B., vooral drie
deugden, waarvan Jezus en Maria ons het voorbeeld geven.
Zij geven ons een voorbeeld:

I. Van ootmoedigheid;
II. Van gehoorzaamheid;
III. Van liefde tot God en de menschen.

Jezus en Maria, B. B., geven ons een voorbeeld van
ootmoedigheid, en wel van de diepste ootmoedigheid.

Wie zijn de twee personen, Jezus en Maria? Jezus is
de Zoon Gods; Hij is de Schepper, Heer en Regeer-
der van hemel en aarde, de Heilige der Heiligen, de
Verlosser der wereld. Wil Hij er ook voor aangezien en
gehouden worden, ten dage waarop zijne ouders, Maria
en Jozeph, Hem in den tempel komen opdragen ? Neen,
B. B., maar die Zoon Gods, die in eeuwigheid van God
den Vader voortkomt, wil aangezien en gehouden worden
voor een gewoon kind; die Schepper van hemel en aarde
wil aangezien en gehouden worden voor een gewoon
schepsel; die Heer, wien hemel en aarde toebehooren;
die Regeerder, die hemel en aarde regeert en bestiert,
wil aangezien en gehouden worden voor een arm kind,
want \'t is de losprijs der armen, dien men voor Jezus
aanbiedt; die Heilige der Heiligen wil aangezien en ge-
houden worden voor een gewoon kind, besmet met de
erfzonde; die Verlosser der wereld wil aangezien en
gehouden worden, als moest Hij zelf verlost worden.
Mogen wij nu niet zeggen dat Jezus, de Zoon Gods, zich
verootmoedigd, dat Hij zich in de ootmoedigheid als
vernietigd heeft, door in den tempel te Jeruzalem opge-
dragen te worden als een gewoon kind onder de kinderen
van Israël ? En Maria, wie is zij ? O, B. B., wij weten het.
Maria is de Moeder van God; zij is de Moeder-Maagd,
de onbevlekte, de ongeschondene Moeder-Maagd. Wil zij
er ook voor aangezien en gehouden worden, ten dage,
waarop zij Jezus haren Zoon in den tempel komt opdragen ?
Neen, B. B., Maria volgt Jezus haren Zoon na in de
ootmoedigheid. Maria, de Moeder van God, d. i , van God

den Zoon, den tweeden Persoon der H. Drievuldigheid, van
den eenigen Zoon des hemelschen Vaders, die Moeder van
God wil aangezien en gehouden worden voor eene vrouw,
die een gewoon kind ontvangen en gebaard heeft. Zij
staat daar in het voorhof des tempels onder de overige
vrouwen van Israël. Maria, de Moeder-Maagd, die den
Zoon Gods door eene bijzondere werking van den H. Geest
ontvangen heeft, Maagd voor-, in- en na de geboorte
van Jezus, die Moeder-Maagd wil aangezien en gehouden
worden voor eene gewone moeder, die op eene gewone
wijze haren Zoon ontvangen en gebaard heeft. Maria,
de onbevlekte, de ongeschondene Moeder-Maagd, die
door de erfzonde niet besmet is geweest, die door de
kleinste zonde haar oorspronkelijke rein- en schoonheid
nooit verloren, maar steeds vermeerderd heeft, wier maag-
dom door haar goddelijk moederschap niet alleen niet
geleden heeft, maar steeds opgeluisterd is; die onbe-
vlekte, die ongeschondene Moeder-Maagd wil aangezien
en gehouden worden voor eene gewone moeder; zij ver-
schijnt in den tempel, doch niet vóór den veertigsten
dag; zij staat bij de overige vrouwen des volks in het
voorhof des tempels, als moest zij ook evenals de overige
vrouwen gezuiverd worden. B. B., mogen wij niet zeg-
gen dat Maria, de Moeder van God, zich verootmoedigd,
dat zij zich na haar goddelijken Zoon het meeste ver-
ootmoedigd heeft, door zich te gedragen als eene gewone
moeder bij het opdragen van Jezus haren Zoon in den
tempel ? Jezus en Maria hebben ons dus, gelijk gij ziet,
gegeven een voorbeeld van ootmoedigheid en wel van de
diepste ootmoedigheid. Zij willen niet aangezien, noch
gehouden worden voor hetgeen zij zijn, doch wel voor
hetgeen zij niet zijn, en zulks uit liefde tot de ootmoe-
digheid. Volgen wij Jezus en Maria na? Zijn wij naar

hun voorbeeld ook ootmoedig? Doch wie en wat zijn
wij naar ziel en naar lichaam, en waarvoor willen wij
aangezien en gehouden worden ? Een weinig tijds, eenige
jaren geleden, bestonden wij niet. God heeft ons lichaam
gemaakt van aarde ; onze ziel heeft Hij van niet gemaakt of
geschapen. Ons lichaam van aarde gemaakt, is aan
ellenden, ongemakken, ziekten, soms aan de schandelijkste,
aan walgende ziekten onderhevig : het zal worden het aas
der wormen, het zal tot stof en asch wederkeeren: Pul-
vis es et in pulverem reverteris. (i) Onze ziel is
oorspronkelijk besmet met de erfzonde, en alhoewel zij
in de waters des H. Doopsels van de erfzonde gezuiverd
en met de goddelijke genade versierd is, eenige jaren later
is zij wellicht door groote en talrijke zonden bezoedeld
geworden. Het verstand is klein, aan dwaling onder-
worpen; het geheugen kort van duur; de wil ten kwade
geneigd. Wie zijn wij ? Wij zijn arme, geringe menschen.
Doch veronderstelt al eens dat wij rijk zijn, geld en goed
in overvloed bezitten, dat wij in de wereld min of meer
verheven, eene goede positie bekomen hebben, de een
of andere waardigheid bekleeden. Wat hebben wij,
wat wij niet ontvangen hebben? Quid autem habes quod
non accepistif (2) Ziedaar wat wij zijn. En waarvoor
willen wij nu aangezien en gehouden worden? Terwijl
ons lichaam gebrekkig en mismaakt is, wij verbergen
er zoo zorgvuldig mogelijk het gebrekkige, het mismaakte
van, en wij trachten er wat gemaakte schoonheid aan
te geven. Terwijl onze ziel misschien besmeurd is met
de afschuwelijkste zonden, wij willen voor Heiligen door-
gaan. Terwijl wij nauwelijks kennen, hetgeen wij moeten
weten uit noodzakelijkheid des middels en des gebods,

(1) Gen 11 r, 19. (2) I Cor. iv, 7.

wij willen voor hooggeleerden, voor feniksen aangezien
worden. Terwijl wij arm zijn, ja nog armer dan arm,
vol schulden steken, wij willen voor welhebbenden, voor
rijken gehouden worden. Ziedaar, waarvoor wij willen
doorgaan, aangezien en gehouden worden, voor hetgeen
wij niet zijn ; en waarvoor wij niet willen doorgaan,
aangezien en gehouden worden, voor hetgeen wij zijn.
Waarom? Omdat wij behept zijn met den geest der
hoovaardigheid, omdat wij hoovaardigen zijn. Bijgevolg,
B.B., verootmoedigen wij pns, wij hebben er redenen
genoeg voor; ja, volgen wij Jezus en Maria na in de
ootmoedigheid, waarvan zij ons het voorbeeld gegeven
hebben.

Jezus en Maria geven ons een voorbeeld van gehoor-
zaamheid, en wel van de volmaaktste gehoorzaamheid.

Volgens de wet van Mozes moest de eerstgeboren zoon
in den tempel plechtig aan God opgedragen en voor eene
som gelds afgekocht worden. De moeder van den eerstge-
boren zoon werd veertig dagen lang voor onrein gehouden;
zij mocht gedurende dien tijd niet in \'t openbaar verschij-
nen, noch iets, wat den Heere toegewijd was, aanraken. Na
die veertig dagen moest de moeder zich naar den tempel
begeven en offeren; vooreerst, een éénjarig lam tot dank-
zegging voor hare gelukkige verlossing; vervolgens, eene
tortelduif of eene jonge duif voor de zonde. De arme
moeders nochtans volstonden met twee tortelduiven of
twee jonge, duiven te offeren. Ziedaar de wet van Mozes.
Zijn Jezus en Maria nu verplicht zich aan die wet te
onderwerpen ? Volstrekt niet. Noch Jezus, noch Maria is
er toe verplicht, omdat Hij, de Zoon Gods, niet op eene
gewone wijze, maar door bijzondere werking van den

H. Geest ontvangen en op eene wonderbare wijze uit de
Maagd Maria geboren is; omdat Hij, de Schepper,
Heer en Regeerder van hemel en aarde in die hoedanigheid
boven de wet verheven is, omdat Hij, de Heilige der
Heiligen, de Verlosser der wereld, niet gekomen is om
vrijgekocht te worden, maar zich zelven als losprijs aan-
biedt om vrij te koopen ons en alle menschen, die verloren
waren. En nochtans, Jezus onderwerpt zich aan de wet
van Mozes; Hij wil naar Jeruzalem gedragen, in den
tempel opgeofferd en vrijgekocht worden voor den prijs
der armen. Mogen wij nu niet zeggen dat Jezus gehoor-
zaam is geweest aan de wet van Mozes, en dat Hij er
aan gehoorzaam is geweest zoo volmaakt mogelijk, wijl
Hij zich aan de wet onderworpen heeft, tot in hare minste
deelen. Vervolgens is Maria niet verplicht zich aan de
wet van Mozes te onderwerpen. Zij is er niet toe ver-
plicht, omdat zij de Moeder is van den Zoon Gods, en
niet van een gewonen zoon; omdat zij Moeder-Maagd,
haren maagdom door de ontvangenis van haren Zoon
nimmer verloren heeft; omdat zij, de onbevlekte, de
ongeschondene Moeder-Maagd, wel verre van door de
geboorte van haren Zoon iets van hare maagdelijke
reinheid te verliezen, daardoor steeds reiner geworden
is. En nochtans, Maria onderwerpt . zich aan de wet
van Mozes, zij zondert zich af gedurende veertig dagen ;
niettegenstaande eene lastige reis van drie dagen, met
een klein kind, begeeft zij zich naar Jeruzalem; daar
biedt zij, evenals de overige vrouwen, den priester het
offer voor hare zuivering aan; daar betaalt zij den los-
prijs voor haar goddelijken Zoon, dien zij van den he-
melschen Vader ontvangen heeft. Mogen wij niet zeggen
dat Maria gehoorzaam is geweest aan de wet van Mozes,
en dat zij er na haar goddelijken Zoon het volmaaktst

aan gehoorzaam is geweest, wijl zij zich ter zuivering
aanbiedt en haar goddelijken Zoon vrijkoopt in den
tempel ?

Jezus en Maria geven ons dus, gelijk gij ziet, een voor-
beeld van gehoorzaamheid, en wel van de volmaaktste
gehoorzaamheid, wijl zij zich gansch vrijwillig en zonder
er toe verplicht te zijn, onderwerpen aan de wet van
Mozes en ze stipt onderhouden in al hare deelen.

Volgen wij, B. B., Jezus en Maria na in de gehoor-
zaamheid? Doch vooreerst, zijn wij wel verplicht te
gehoorzamen ? Zeer zeker. Als schepselen zijn wij ver-
plicht God onzen Schepper te gehoorzamen; als onder-
danen zijn wij verplicht God onzen Heer en Meester te
gehoorzamen; als christenen zijn wij verplicht onze Moe-
der de H. Kerk te gehoorzamen. Wij moeten dus de
geboden van God en van de H. Kerk onderhouden.
Welnu, zijn wij gehoorzaam? Onderhouden wij de ge-
boden? God, bijv., in het tweede gebod zegt: Gij zult
den naam van den Heer uwen God niet ijdel gebruiken:
Non assumes nomen Dotnini Dei tui in vanum. (i)
Wat denken zij van dit gebod, de vloeker en gods-
lasteraar, die bij de minste moeielijkheid, bij het minste
dat hun tegengaat, God vloeken en zijn heiligen naam
lasteren ? Wees gedachtig dat gij den Sabbatdag heiliget:
Memento ut diem Sabbati sanctifices. Wat denken zij
van dit gebod, die de Zon- en feestdagen onteeren door
slaafsche werken, door dansen en brasserijen, door on-
matigheid en dronkenschap? Eert vader en moeder, zegt
God in het vierde gebod: Honora patrem tuum et ma-
trem luam. Hoe onderhouden dit gebod de kinderen,
die hunne ouders minachten en spijtig aanspreken? die

hen tegenspreken en bedroeven ? die hunnen ouders onge-
hoorzaam zijn en tegen hen opstaan ? die hen mishande-
len of verlaten? Gij zult geene onkuischheid doen, zegt
God: Nou machaberis. Hoe onderhouden dit gebod
degenen, die den ganschen dag zedenkwetsende taal voe-
ren ? wier leven als het ware een aaneenschakeling is van
zonden van overspel en onkuischheid, met zich zelven
of met anderen ? Gij zult niet stelen, zegt God : Non
furtiim facies. Hoe oordeelen over dit gebod van God
degenen, die hunne handen leggen op eens anders geld
of goed? die, als zij zich maar verrijken, niet zien of het
rechtvaardig of onrechtvaardig geschiedt ? die schulden
genoeg maken, maar die er zich weinig of niet om be-
kreunen van hunne schulden te betalen? B. B., hoe
onderhouden wij de geboden onzer Moeder de H. Kerk ?
De geboden Heiligdagen zult gij vieren en dan ook Mis-
hooren met goede manieren. Ha! Wat dunkt u van dit
gebod, gij die op de Zon- en geboden feestdagen de
H. Mis verzuimt, die door uw eigene schuld dikwijls
merkelijk te laat komt, die in plaats van met goede
manieren, d. i., met eerbiedigheid en aandachtigheid, Mis
te hooren, tijdens de H. Mis staat rond te zien en te
gapen, staat te lachen en te praten. Geen geboden
vastendagen zult gij breken. Heeft het nog beteekenis
dit gebod der H. Kerk voor hen, die geen onderscheid
meer maken tusschen vleesch- en onthoudingsdagen, tus-
schen vleesch en magere spijzen, en die, wat dit gebod
betreft, zich gedragen juist gelijk hunne huisdieren ? Hoe
onderhouden zij de geboden der H. Kerk, die in plaats
van de bevelen te volbrengen, van naar de vermaningen
en raadgevingen van Paus, Bisschoppen en priesters te
luisteren, die bevelen overtreden, die vermaningen tegen-
werken en die raadgevingen inden wind slaan ? O, B. B.,

denken wij er eens goed over na. Wij zijn verplicht
van te gehoorzamen. Of welke reden hebben wij om
niet te gehoorzamen, om de geboden niet te onder-
houden? Omdat de een of andere moeielijkheid zich
opdoet ? De geboden zijn een juk, \'t is waar; doch
dat juk is zoet. Jugum meum suave est, zegt Jezus:
mijn juk is zoet. De geboden zijn een last; maar die
last is licht: Et onus meum leve. Doch veronder-
stelt dat zich van tijd tot tijd ook al eene moeielijk-
heid opdoet, toch moeten wij de geboden onderhouden.
Jezus en Maria onderhouden niettegenstaande de moeie-
lijkheden de wet van Mozes, alhoewel zij er niet toe
verplicht zijn; wij moeten de geboden onderhouden niet-
tegenstaande de moeielijkheden, wijl wij er toe verplicht
zijn. Onderhouden wij nu altoos de geboden van God
en van de H. Kerk? Neen, B. B., maar al te dikwijls
overtreden wij ze. Waarom ? Omdat wij behept zijn met
den geest der wederspanningheid; omdat wij ongehoor-
zamen zijn. Bijgevolg, B.B., onderhouden wij stipt de
geboden van God en van de H. Kerk, wij zijn er toe
verplicht. Ja, volgen wij Jezus en Maria na in de ge-
hoorzaaniheid, waarvan zij ons het voorbeeld gegeven
hebben.

Jezus en Maria geven ons een voorbeeld van liefde, en
wel van de vurigste liefde tot God en de menschen.

Een gewoon kind, B. B., dat naar den tempel gedra-
gen en den priester aangeboden wordt, weet niet eens
wat er plaats heeft. Jezus, naar het uitwendige te oor-
deelen, is maar een gewoon kind; doch dat kind, zonder
het te laten blijken, heeft reeds zijn vol verstand; en
terwijl Maria haar goddelijken Zoon den Heere opoffert,

offert Jezus zich ook op door de handen zijner Moeder
Maria aan God zijn hemelschen Vader. Bij zijne
intrede in de wereld had Jezus zijnen Vader reeds ge-
zegd: O Vader! de offeranden der wet hebben opge-
houden U te behagen. Gij hebt het bloed der offerdieren
niet meer gewild. Ik kom mij aanU opdragen, o Vader!
om die te vervangen. Doch die offerande was in het
geheim geschied, in \'t binnenste van Jezus\' hart; thans
geschiedt zij openlijk, op eene plechtige wijze, in de tegen-
woordigheid van zijne ouders, van Maria en Jozeph, van
den grijzen Simeon en de profetes Anna, die het geluk
hebben er getuigen van te zijn. Jezus offert zich daar op
uit liefde tot God en de menschen. Hij offert zich op
uit liefde tot God, om de eer van zijn hemelschen Vader,
door de menschen geschonden, te herstellen; uit liefde
tot de menschen, om hen van de slavernij des duivels en
van den eeuwigen dood te verlossen. Tot dat dubbel
einde zal Jezus later op den Calvarieberg aan \'t kruis
zijn goddelijk bloed tot den laatsten druppel vergieten.
Doch dat oogenblik bleef voor het van liefde brandend
hart van Jezus te lang uit; thans in den tempel teJeru-
zalem, offert Hij zich reeds op. Vader! zegt Jezus als
\'t ware, terwijl Hij door den priester God wordt aan-
geboden; Vader ! hier ben Ik. Ik offer U op al wat Ik
ben en al wat Ik bezit. Ik offer U op mijne ziel en mijn
lichaam: mijne ziel, die van smaad en hoon verzadigd,
die bedroefd zal worden tot den dood toe. Ik offer U
op mijn lichaam, dat verscheurd zal worden met geesel-
roeden; mijn hoofd, dat gekroond zal worden met door-
nen; mijne handen en voeten, die vastgenageld zullen
worden aan het kruis; mijn hart, dat doorboord zal
worden met eene lans. O Vader ! Ik offer mij aan U op
met al wat Ik ben, met al wat Ik bezit, om U Vader

te verheerlijken en om de menschen te verlossen en zalig
te maken. Welk eene liefde als die van Jezus tot God
en de menschen ! Mogen wij niet zeggen van het Kindje
Jezus bij zijne opdracht in den tempel: Hij heeft God
zijn hemelschen Vader en ons menschen bemind, en Hij
heeft zich tot glorie van God en tot zaligheid der men-
schen opgeofferd !

Bij dat offer van Jezus, B. B., voegt Maria haar offer,
en met dezelfde gevoelens als die van Jezus en tot het-
zelfde einde. Ja, Maria offert haren Zoon, haren schat
en haar al, aan God den hemelschen Vader op. Zij
offert Hem op uit liefde tot God en de menschen. Zij>
offert Hem op, om God te verheerlijken en om de men-
schen te verlossen en zalig te maken. O hemelsche
Vader! zegt Maria als \'t ware, terwijl zij het Kindje
Jezus op de armen houdt: O hemelsche Vader! dit kind
is uw Zoon, maar het is ook mijn Zoon. Die Zoon is
het kostbaarste, het dierbaarste wat ik bezit. Nochtans,
wijl Gij wilt dat die Zoon eenmaal geslachtofferd worde
aan het kruis, thans bied ik Hem U reeds aan, thans
offer ik Hem U reeds op. Ik neem de verplichting op
mij van Jezus, uw en mijn Zoon, op te voeden en Hem
voor te bereiden voor het tijdstip, waarop Hij zich aan
U zal opofferen tot glorie van God en tot zaligheid der
menschen. Welk eene liefde, B. B., als die van Maria
tot God en de menschen! Mogen wij hier van Maria
ook niet zeggen: Zij heeft God en de menschen bemind,
en zij heeft haar goddelijken Zoon opgeofferd tot glorie
van God en tot zaligheid der menschen!

Jezus en Maria hebben ons dus een voorbeeld gegeven
van liefde, en wel van de vurigste liefde tot God en de
menschen. Volgen wij het voorbeeld van Jezus en Maria
na? Zoo wij God beminnen, B. B., wij moeten, Jezus:

zelf heeft het verklaard, wij moeten de geboden onder-
houden. Qui habet mandata mea et servat ea UU est
qui diligit me: (i) Die mijne geboden heeft en ze be-
waart, die is het, die mij lief heeft. Zoo wij onzen even-
naaste beminnen, wij moeten hem nooit kwaad doen,
maar hem het goed bewijzen of althans zoeken te bewijzen,
dat wij ons zelven wenschen. Hebben wij ijver voor de
Glorie van God, dan moeten wij ons best doen, met
woorden en werken, dat God van ons en alle menschen
moge gekend, gediend en geëerd worden. Hebben wij
ijver voor de zaligheid der zielen, dan moeten wij, een-
ieder volgen zijn staat en zijn vermogen, ons best doen,
niet alleen om onzen evennaaste van het kwaad, van de
zonde, terug te houden of terug te brengen, maar ook
om hem tot het goede, tot de deugd aan te zetten, wijl
door het goede te doen of de deugd te oefenen, en het
kwaad te schuwen of de zonde te vluchten, de mensch
zijne zaligheid moet bewerken. Beminnen wij dus God
en onzen evennaaste; ijveren wij voor de glorie van God
en de zaligheid der zielen; ja, volgen wij Jezus en Maria
na in de liefde en den ijver, waarvan zij ons het voor-
beeld gegeven hebben.

Wij hebben overwogen, B. B., het voorwerp van het
feest van Onze Lieve Vrouw Lichtmis, namelijk, de zui-
vering van Maria en de opdracht van het Kindje Jezus
in den tempel. Jezus en Maria hebben ons een voorbeeld
gegeven van ootmoedigheid, van gehoorzaamheid en van
liefde tot God en de menschen. Volgen wij dat voor-
beeld na; en bijgevolg, zijn wij vooreerst ootmoedig.

De deugd van ootmoedigheid is de oorsprong van alle
goed, daar integendeel de hoovaardigheid de oorsprong
is van alle kwaad: Initium omnispeccatiestsuperbia. (i)
Daarenboven, zoo wij niet ootmoedig zijn, kunnen wij
nooit in den hemel komen. Zulks blijkt duidelijk uit
hetgeen Jezus zekeren dag tot zijne Apostelen zeide:
Voorwaar, ik zeg het u, zoo sprak Jezus tot zijne Apos-
telen, indien gij u niet bekeert en wordt als kinderen :
Nisi conversi fueritis et efficiamini sicut parvuli, gij
zult het rijk der hemelen niet ingaan, non intrabitis in
regnum caelorum. (2) Vervolgens, zijn wij gehoorzaam,
en daarom onderhouden wij goed de geboden van God
en van de H. Kerk. \'t Is reeds noodig om zoo geluk-
kig mogelijk hier op aarde te zijn, want zij die de
wet Gods onderhouden, zullen veel vrede hebben: Pax
multa diligentibus legem tuam Dótnine. (3) \'t Is vooral
noodig om eenmaal zalig te worden, want zoo wij tot
het leven, d. i., tot den hemel, willen ingaan, Jezus zegt
het uitdrukkelijk, wij moeten de geboden onderhouden:
Si vis ad vitam ingredi serva mandata. (4) Eindelijk,
beminnen wij den goeden God bovenal, uit geheel ons
hart, uit geheel onze ziel en uit al onze krachten; \'t is
het grootste en het eerste gebod, zegt Jezus: Hoc est
maximum et primum mandatum. (5) Beminnen wij onzen
evennaaste gelijk ons zelven, om God; \'t is het tweede
gebod aan het eerste gelijk: Secundum autem simileest
huic. En aan die twee geboden hangt de gansche wet
en de Profeten: In kis duobus mandatis universa lex
pendet et Prophetce. Werken wij ook, eenieder volgens
zijnen staat en zijn vermogen, voor de glorie van God

(1) Eccl. x, 5. (2) Matth. xvm 3.

en de zaligheid der zielen ; en daarom, denkt van daag
goed na, en prent diep in uw geheugen, dat Jezus op
den dag zijner opdracht, en dat Maria op den dag harer
zuivering er ons het treffendste voorbeeld van gegeven
hebben, dat wij moeten navolgen. Amen.

Joseph autem vir ejus, cum esset justug.
Jozeph, de bruidegom van Maria, was
een rechtvaardige. (Matth. i, 19).

Het feest van den H. Jozeph is een der schoonste
feesten der Heiligen. De H. Jozeph is sedert eenigen
tijd de bijzondere patroon der Katholieke wereld, reeds
overlang die van België. Wij moeten den H. Jozeph
eeren om hem te bedanken voor de ontvangen weldaden,
om nieuwe weldaden te ontvangen en wijl hij een toon-
beeld is van allerlei deugden. Evangelie van den dag.
Jozeph beschouwd:

I. Als rechtvaardige;
II. Als bruidegom van Maria;
III. Als voedstervader van Jezus.

De H. Jozeph is een rechtvaardige, d. i., een braaf,
deugdzaam man. Hij heeft uitgeschenen bijzonder in

de deugden van ootmoedigheid, gehoorzaamheid, zuiver-
heid, liefde tot God en de menschen.



		PRE E KEN "\'

		OP DE

		;en van net mr,

		GEVOLGD VAN

		EENIGE GELEGENHEIDSPREEKEN

		DOOR

		ANT. ROOVERS, Pastoor.

		ROERMOND. HENRI VAN DER MARCK. 189 2.



		4i

		ons van hem ooit te lasteren of oneerbiedig uit te spreken, doch spreken wij hem altoos uit met eerbied. Wijl de zoete naam Jezus een licht, eene spijs en een genees- middel is, daarom moeten wij veel godsvrucht tot dien naam hebben. Hij is honig voor den mond, een wei- luidende klank voor het oor en een jubel voor het hart. ___ ... ~ -f^=^ JL \| , DERDE PREEK.

		De zoete naam Jezus.

		Postquam consummati sunt dies octo ut circumcideretur puer, vocatum est nomen ejus Jesus. Toen de acht dagen vervuld waren dat het kind zou besneden worden, werd zijn naam Jezus genoemd. iLuc. n, 21.) VOORREDE. De besnijdenis, B. B., voorgeschreven door de wet van Mozes, was eene vernederende en pijnlijke ceremonie; zij ging zelfs met bloedvergieten gepaard. De kinderen van het mannelijk geslacht moesten ze ondergaan den achtsten dag na hunne geboorte. Het goddelijk Kind onderging ook die ceremonie en ontving bij die gelegenheid den naam Jezus. Het Evangelie van den dag zegt: Toen de acht dagen vervuld waren, dat het kind zou besneden worden, werd zijn naam genoemd Jezus, welke genoemd was door den Engel, vóórdat Hij in den moederschoot ontvangen werd: Vocatum est nomen ejus Jesus." (i)

		(1) Luc. ii, 21.



		72

		VIJFDE PREEK.

		De H. Jozeph.

		Joseph autem vir ejus, cum esset juBtu». Jozeph, de bruidegom van Maria, was- een rechtvaardige. (Matth. i, 29.) VOORREDE. Het feest van heden, B. B., is een der schoonste feesten na die van onzen Heer Jezus-Christus en van de Aller- heiligste Maagd Maria, welke onze Moeder de H. Kerk viert ter eere van hare Heiligen, \'t Is het feest van den H. Jozeph. Eenigen tijd geleden heeft het Opperhoofd der H. Kerk, de Paus van Rome, den H. Jozeph aangesteld tot bijzon- deren patroon of beschermer van gansch de katholieke wereld; doch het katholieke België mag het zich tot eer rekenen, van reeds voor tal van jaren den H. Jozeph als bijzonderen patroon geëerd te hebben. Waarschijnlijk ook heeft België niet weinig aan de bescherming van zijn bijzonderen patroon te danken, dat het van zoovele rampen verlost is, dat het thans nog van zoovele rampen bevrijd blijft, waardoor andere landen getroffen zijn ge- weest en tot op den dag van heden getroffen worden. Voorzeker voor die weldaad moeten wij den H. Jozeph reeds onzen dank betuigen, door hem op eene bijzondere wijze te eeren. Vervolgens moeten wij den H. Jozeph eeren, om door zijne voorspraak nieuwe weldaden van God te bekomen; want, wijl de H. Jozeph zoo goed en zoo machtig is, daaruit volgt, dat hij ons wil en kan



		- s₇

		met God: bijgevolg, geen volmaakter schepsel dan Ma- ria. Maria om volmaakter te worden zou God moeten worden. Waarom is Maria de Moeder van God? In het goddelijk moederschap van Maria ligt de grond van hare heiligheid en volmaaktheid naar ziel en naar lichaam, van hare grootheid en verhevenheid, van hare ceretitels en van haar vermogen bij God. SLUITREDE. Wij moeten ons vernederen naar het voorbeeld van Maria. Wij moeten weten wie en wat wij zijn, wat wij van ons zelven hebben. Wij moeten ootmoedig zijn in onze gedachten, woorden, werken en in onzen omgang met anderen. Zoo wij ootmoedig zijn zullen wij ver- heven worden. Wij hebben Gods genade noodig om in den hemel te komen ; die genade geeft God slechts aan de ootmoedigen. Gebed tot Maria om die genade te bekomen. ZESDE PREEK.

		De Boodschap aan Maria.

		Ecce ancilla Domini, fiat mihi seeundum verbum tuum. Zie de dienstmaagd des Heeren, mij geschiede naar uw woord. (Luc. i, 38.) VOORREDE. Zekeren dag, B. B., sprak onze goddelijke Zaligmaker tot de scharen en zijne leerlingen de volgende woorden:



		125

		Moeder de H. Kerk. Gerson. Door de voorspraak van den H. Jozeph kunnen wij bekomen vergiffenis der zonden, troost in de beproevingen en vooruitgang in de deugden. De H. Theresia. Jozeph patroon van den goeden dood. SLUITREDE. Aangezien het vermogen van den H. Jozeph, laten wij met betrouwen onze toevlucht tot hem nemen. Bedan- ken wij hem, van door hem beschermd te zijn geweest. Bidden wij hem van steeds door hem beschermd te wor- den; ons land, onze huisgezinnen en onze persoon. Roepen wij dikwijls de namen van Jezus, Maria en Jozeph aan gedurende ons leven, en vooral in het uur van onzen dood. ------»~~ncge~~®33a~~3<»~~\'------ ACHTSTE PREEK.

		De Bescherming van den H. Jozeph.

		Ite ad Joseph. Gaat tot Jozeph. (Gen. xli, 55.) VOORREDE. Onder de verschillende landen, B. B., zoo als onder anderen Bohemen, Hongarie, Oostenrijk, enz., die er hun- nen roem in stellen van den H. Jozeph tot bij zonderen patroon of beschermer verkozen te hebben, bevindt zich ook ons land of België. Waarschijnlijk hebben wij die weldaad aan de H. Theresia te danken. De H. Theresia



		PREEKEN OP DE VOORNAAMSTE FEESTDAGEN VAN HET JAAR.

		.-



		VOORREDE.

		Het doel dat onze Moeder de H. Kerk gehad heeft bij de instelling der feestdagen is, op die dagen eenige weldaden, die alsdan verleend zijn, te overwegen en God daarvoor te bedanken; ook, om het leven der Heiligen beter na te volgen en hunne voorspraak te verzoeken. Hieruit blijkt dat er twee soorten van feestdagen zijn : feestdagen der geheimen van onzen heiligen godsdienst, zoo als bijv. de feestdag van het geheim der H. Drie- vuldigheid, en feestdagen der Heiligen, zooals de feestdag der H.H. Apostelen Petrus en Paulus, waarop gewag gemaakt wordt van de zegepralen der Heiligen, die reeds de eemvigc rust genieten. Op de feestdagen der geheimen moeten wij vooreerst het geheim dat gevierd wordt, trachten te kennen; ver- volgens moeten wij de gevoelens, welke met het geheim overeenkomen, in ons opwekken, en eindelijk moeten wij de vruchten van het geheim ootmoedig afsmeeken. Op de feestdagen der Heiligen moeten wij de zalige leeringen en de schoone voorbeelden der Heiligen over- wegen en hunne machtige voorspraak inroepen, om die leeringen na te leven, die voorbeelden na te volgen. Zie- daar het doel, dat onze Moeder de H. Kerk gehad heeft bij de instelling der feestdagen. Datzelfde doel nu moet de priester hebben in zijn preeken op de feestdagen.



		EERSTE PREEK.

		Nieuwjaar. FM, comerva tempus el devita a malo. Mijn zoon, neem den tijd waar en wacht u voor het kwaad. (Eccl. iv, 23.) INHOUD. VOORREDE. Het jaar 18... is voorbij met zijn lief en leed. Velen zijn gestorven, hebben reeds rekenschap afgelegd en ont- vangen thans loon naar werken: De eene is veroordeeld tot de pijnen der hel; een ander is opgenomen ten hemel, volgens dat zij een goed of een slecht gebruik gemaakt hebben van den tijd. Wij moeten: VERDEELING. I. Den verleden tijd zoo goed mogelijk herstellen;. II. Den tegenwoordigen tijd goed besteden; III. Ons op den toekomenden tijd niet te veel verlaten. I. Van den verleden tijd hebben wij veel verloren; bijge. volg moeten wij hem zoo goed mogelijk herstellen. Is verloren de tijd, die besteed wordt aan zondige werken,



		II

		EERSTE PREEK.

		Nieuwjaar. Fili, conserva tempus et devita a malo. Mijn zoon, neem den tijd waar en wacht u voor het kwaad. (Eccl. iv, 23.) VOORREDE. Het jaar 18...., B. B., is geëindigd,\'t is voorbij: voorbij met al zijn lief en leed, voorbij met al zijne vermaken en pleizieren, voorbij met zijn kommer en verdriet; alles, ja alles is voorbij. Maar neen, ik bedrieg mij. God, voor wien geen tijd bestaat, de Eeuwige heeft ons gade geslagen, Hij heeft zich meester gemaakt van ons doen en laten; eenmaal zal Hij het in de weegschaal der ge- rechtigheid leggen, om ons te geven loon naar werken. Wij, die nog leven voor welke weldaad wij den goeden God voorzeker moeten bedanken wij hebben de goddelijke gerechtigheid nog niet ondervonden; doch hoevelen hebben er in den loop van verleden jaar het tijdelijke met het eeuwige verwisseld! Hoevelen zijn er de eindelooze eeuwigheid ingegaan! Wellicht hebt gij er eenigen van gekend. De eene is gestorven, na eene ziekte min of meer pijnlijk en langdurig; een ander is eensklaps van het tooneel der wereld weggerukt; \'s mor- gens verliet hij blijmoedig zijn huis, nauwelijks waren er eenige uren verloopen, en hij was niet meer. Die o ver- ledenen hebben de goddelijke gerechtigheid reeds onder- vonden, hunne werken zijn in de weegschaal gelegd; de eene is te licht bevonden, hij is verworpen en verworpen om voor eeuwig te branden in de hel; een ander is rijk



		12

		aan verdiensten bevonden, hij is opgenomen en opgeno- men om voor eeuwig gelukkig te zijn in den hemel. Zij hebben ontvangen loon naar werken, zij zijn de gelukkige of de ongelukkige eeuwigheid ingegaan, volgens dat zij van den tijd, die hun gegeven was, een goed of een slecht gebruik gemaakt hebben. Zooveel hangt er af van het goed of het slecht gebruik van den tijd, de hemel of de hel, de gelukkige of de ongelukkige eeuwigheid. Deze waarheid alleen, B. B., moest zij ons niet voldoende zijn om altoos een goed gebruik te maken van den tijd? Doch om ons daartoe nog krachtdadiger aan te sporen, willen wij ons eenige oogenblikken bezighouden met den< tijd, hem beschouwen in zijne drie deelen, in zijn verle- dene, in zijn tegenwoordige en in zijn toekomende. Wij- moeten : I. Den verleden tijd zoo goed mogelijk herstellen; II. Den tegenwoordigen tijd goed besteden; III. Ons op den toekomenden tijd niet te veel verlaten.. Ziedaar de drie punten, die wij gaan uiteenzetten. I. Van den verleden tijd, B. B., hebben wij veel verloren j bijgevolg moeten wij hem zoo goed mogelijk herstellen. Om ons te overtuigen, dat wij van den verleden tijd veel verloren hebben, zien wij eerst wat er verstaan moet worden door verloren tijd. Ik noem\| verloren den tijd, dien wij besteed hebben aan zondige werken, aan beuzelarijen en aan goede werken, maar zonder ver- diensten voor den hemel. Vooreerst is verloren de tijd, besteed aan zondige werken. Bijgevolg is verloren de tijd, waarop de mensch zijnen Heer en God gevloekt en gelasterd heeft; verlo-



		14

		schatten en rijkdommen te vergaderen, zij denken enkel aan geld en goed; zij besteden hunnen tijd om zich te vermaken, en daarover loopen hunne gesprekken van den vroegen morgen tot den laten avond. Hebt gij veel pleizier gehad op dat feest ? Hebt gij u goed vermaakt in dat gezelschap ? Wat zullen wij morgen, overmorgen doen om ons te vermaken ? Ziedaar, B. B., hoe de tijd verloren gaat. Want wat hebben die personen gedaan tot glorie van God ? Niets. Wat hebben zij gedaan tot zaligheid hunner ziel? Ook niets. Dormierunt somnum suum, zegt de Koninklijke Profeet David: zij hebben hun slaap geslapen, en wakker geworden hebben zij niets gevonden in hunne handen, et nihil invenerunt omnes,. viri divitiarum in manibus sicis. (i) Eindelijk is verloren de tijd, besteed aan goede wer- ken, doch zonder verdiensten voor den hemel. Men vindt menschen, die zich vrijwillig in de onmogelijkheid stel- len van iets te kunnen verdienen voor den hemel, \'t Zijn de uitzinnigen, die na het ongeluk gehad te hebben van in doodzonde te vallen, in dien ongelukkigen staat blij- ven voortleven. Zij bidden, gaan naar de kerk, vasten, geven aalmoezen, in een woord, zij doen veel goede wer- ken. En nochtans, zij verdienen niets voor den hemel. Waarom niet? Omdat zij in staat van doodzonde zijn, en daarom verliezen zij dagen, weken, maanden, soms jaren van den tijd, dien zij moesten besteden om ver- diensten te vergaderen voor den hemel. Ziedaar, B. B., wat er verstaan moet worden door verloren tijd. Onder- zoeken wij nu eens, of en hoe wij den tijd verloren heb- ben. Hebben wij den tijd verloren door hem te beste- den aan zondige werken ? Wij moeten aan onze zonden

		(1) Ps. i.xxv, 6.



		i6

		te gebruiken. Blijft bijgevolg alleen de tegenwoordige tijd, dien gij gebruiken kunt. Doch merkt wel op, B. B., evenals de waterstroom, waarvan ik zooeven sprak, niet altoos loopt, doch eenmaal uitdroogt, zoo ook loopt de tijd niet immer voor u, doch hij zal weldra eindigen. Bijgevolg moeten wij van den tegenwoordigen tijd, die snel voorbijgaat en niet wederkeert, een goed gebruik maken, evenals men van het water van den snellen stroom, dat niet wederkeert, moet scheppen, i) Wij mogen dus geen enkel oogenblik van den tijd vruchteloos laten voor- bijgaan. Neen, B.B., maar wij moeten elk oogenblik van den tijd besteden aan het werk onzer zaligheid; wij kunnen elk oogenblik van den tijd besteden aan het werk onzer zaligheid; misschien hangt het werk onzer zaligheid af van een enkel oogenblik tijds. Wij moeten elk oogenblik van den tijd besteden aan het werk onzer zaligheid. God, wiens oog onafgebroken op ons gevestigd is, denkt altoos aan ons, Hij is altoos met ons bezig om ons gelukkig te maken. En wij, B.B., die ons persoonlijk geluk moeten bewerken, wij denken er niet aan, wij zijn er niet meê bezig? De duivel loopt immer rond als een brieschende leeuw, hij loert op een gunstig oogenblik om ons te verslinden en ongelukkig te maken. En wij, B.B., wij zouden niets doen om te ontsnappen en ons gelukkig te maken? Daarenboven, God vermaant ons van op onze hoede te zijn. Ziet toe, zegt Hij, videte: waakt, vigilate: bidt, oratc: gij moet altijd bidden en niet moede worden, quoniam oportet sempcr orare en non deficere. 2) Wij moeten dus elk oogenblik van den tijd besteden aan het werk onzer zaligheid. Dit schijnt velen menschen onmo- 1) Velut ex torrente rapido, nee semper casuso, hauriendum. 2) Luc. xvin, 1.



		18 Gij kunt dus alles doen tot glorie van God, en door alles te doen tot glorie van God, werkt gij tevens aan uwe zaligheid, en geen oogenblik van den tijd gaat verloren. Wat meer is, misschien hangt van een oogenblik tijds onze zaligheid af; God heeft misschien aan een oogenblik tijds onze zaligheid verbonden. Een arme zondaar, bijv., verkeert in staat van doodzonde. God roept hem tot boetvaardigheid, Hij biedt hem de genade der bekeering aan; die zondaar beantwoordt niet aan de stem Gods, hij maakt geen gebruik van Gods genade, hij sterft in staat van doodzonde, en hij is voor eeuwig verloren, en ziedaar, hoe onze zaligheid van een oogenblik tijds kan afhangen. B. B., denken wij er eens goed over na en overtuigen wij ons wel, dat wij elk oogenblik van den tijd moeten en kunnen besteden aan het werk onzer zaligheid, dat misschien van een oogenblik tijds onze zaligheid afhangt, en wij zullen met zooveel dwazen en verblinden niet zeggen: Later tijd genoeg, later zal ik aan mijne zaligheid werken. Later tijd genoeg? Is dat zeker ? Volstrekt niet, want de toekomende tijd is gansch onzeker. III. De toekomende tijd is onzeker, bijgevolg moeten wij er ons niet te veel op verlaten. Onze goddelijke Zalig- maker zeide zekeren dag tot zijne leerlingen, toen zij Hem vroegen, wanneer de ondergang van Jeruzalem zou plaats hebben: Non est vestrum nosse tempora vel mo- menta, qua Pater posuit in sua potestate: (i) \'t Is uwe zaak niet de tijden en de oogenblikken te kennen, die de Vader in zijne macht gesteld heeft. Zoo ook zou men ons kunnen zeggen: \'t Is uwe zaak niet te weten

		(1) Act. i, 7.



		i₉

		of gij over een jaar, over eene maand, over eene week, over een dag nog leven zult. De dag van morgen hangt zoo min van u af als die van gisteren, de dag van uwen dood zoo min als die van uwe geboorte; al wat men u zeggen kan is: misschien zult gij dan nog leven. En de mensch, wat beeldt hij zich niet in? Hij belooft zich zooveel voor de toekomst. Een oud schrijver had wel gelijk, als hij zeide: De menschen leven niet, maar zij maken zich gereed om te leven, (i) Dat is maar al te waar. Hoe dikwijls hoort men, bijv. niet: Aanstaande jaar zal ik dit of dat doen, zal ik deze goederen verkoo- pen en andere aankoopen, zal ik mijn oud huis afbreken en een nieuw bouwen. Hetzelfde heeft plaats, niet alleen in tijdelijke aangelegenheden, maar ook in zaken van meer belang, in zaken die de ziel en zaligheid aangaan. Later zal ik er aan denken; dan zal ik die slechte ge- woonte afleggen. Later zal ik mijn geweten in orde brengen; dan zal ik mij met God verzoenen. Dus, zij verklaren dan toch, dat zij nog niet leven gelijk het be- hoort, maar zij maken zich gereed om goed te leven. Doch ik vraag u: Waarom denkt gij er nu niet aan? Waarom legt gij die slechte gewoonte nu niet af? Waarom brengt gij uw geweten nu niet in orde? Waarom verzoent gij u nu niet met God? Nu is het nog tijd, misschien zal het weldra te laat zijn. Neen, dat doet men niet: de menschen leven niet\' gelijk het behoort, zij maken zich enkel gereed om het later te doen. Om u daarvoor te wachten, ziehier, B. B., drie onzekerheden: Zal er eene toekomst voor u zijn ? Hoedanig zal die toekomst voor u wezen ? Hoe zult gij u in de toekomst gedragen ? Vooreerst, zal er eene toekomst voor u zijn? Gij zegt

		(1) Non vivunt homines, victuri sunt.



		---- 20 ----

		het stoutweg: Later, zegt gij, zal ik aan mijne zaligheid- denken, aanstaande Paschen, aanstaande jaar zeker. Zal er een later, een aanstaande Paschen, een aanstaande jaar voor u zijn? Herinnert u wat den rijke van het Evangelie geantwoord werd, die zich, na veel geld en goed verzameld te hebben, veel vroolijke dagen beloofde: Dwaas! die gij zijt, werd hem geantwoord, dezen nacht eischt men uwe ziel van u op : Hac nocte animavi repe- tunta te, en hetgeen gij bereid hebt, voor wien zal het wezen? quae atitem parasti cujuserunt? i) En bijaldien u hetzelfde overkomt, dan is uw later te laat, en de plannen, die gij gemaakt hebt, zijn als zoovele luchtkas- teelen verdwenen. Doch veronderstelt, dat er eene toe- komst voor u zij, hoedanig zal die toekomst voor u we- zen ? Zal de toekomende tijd beter voor u zijn dan de tegenwoordige, om aan uwe zaligheid te werken ? Nu hebt gij geen tijd, zegt gij: gij hebt te veel aan uw hoofd, nu met dit, dan met dat; nu met uw huisgezin, dan met uwen handel, en ik weet niet met wat al zaken, te talrijk om op te noemen. Zult gij later, aanstaande Pa- schen, aanstaande jaar meer tijd hebben ? Zult gij dan niets meer aan uw hoofd hebben ? Later zult gij wei- licht minder tijd en zeker veel meer moeielijkheden heb- ben dan nu. Doch veronderstelt ook nog, dat de toe- komst beter voor u zij. Hoe zult gij u in de toekomst gedragen ? Ha ! nu belooft gij u veel. Doch wat zult gij later doen in uwen ouderdom ? want zoo ver komt men met van dag tot dag uit te stellen zult gij dan den moed hebben, om ten uitvoer te brengen, waartoe gij thans den moed niet hebt? Neen, B.B., en terwijl de ondeugd eene tweede natuur, en de mensch oud en

		(1) Luc. xii," 20.



		mmiSsso



		EERSTE DEEL.



		TWEEDE PREEK.

		Driekoningen.

		Vidimus stellam ejw in oriente et venimus adorare eum. Wij hebben zijne ster in bet oosten gezien en wij zijn gekomen om hem te te aanbidden. Matth. n, 2. INHOUD. VOORREDE. Evangelie van den feestdag. Drie klassen van menschen afgebeeld. VERDEELING. I. De eerste klasse is afgebeeld door Herodes; II. De tweede klasse door het volk, de Opperpriesters en de Schriftgeleerden ; III. De derde klasse door de drie Koningen. I. De eerste klasse, afgebeeld door Herodes, bevat de- genen die onzen heiligen godsdienst onderzoeken, met het inzicht van hem te bestrijden. Herodes is ont- roerd, hij maakt het voornemen van Jezus te vermoorden.



		23

		Herodes is de eerste, die Jezus vervolgd heeft. Waarom vervolgt hij Jezus? Op Herodes volgen de kerkver» volgers. Waarom vervolgen zij de H. Kerk? Ver- geefsche pogingen van Herodes en van de overige kerk- vervolgers. Waarom straft God niet onmiddellijk de kerkvervolgers ? Antwoord van den H. Augustinus. Schande- en pijnlijke dood van Herodes en van vele kerkvervolgers. II. De tweede klasse, afgebeeld door het volk van Jeru- .zalem, de Opperpriesters en de Schriftgeleerden, bevat degenen, die onzen heiligen godsdienst onderzoeken, enkel om hem te kennen, zonder hem te willen volgen. Het volk wordt ontroerd, doch niemand gaat naar Bethleëm. Het volk is het afbeeldsel van hen die, na de waarheid gehoord te hebben, den moed niet hebben om haar te volgen. De Opperpriesters en de Schrift- geleerden wijzen den drie Koningen den weg, doch zelven blijven zij thuis. Zij zijn het afbeeldsel van hen, die anderen leeren wat zij moeten doen, doch zelven niet doen. Straf van de inwoners van Jeruzalem. Die den godsdienst kennen en niet volgen, zullen vroeg of laat gestraft worden. III. De derde klasse, afgebeeld door de drie Koningen, bevat degenen, die onzen heiligen godsdienst onderzoeken om hem te volgen, en die er hun leven naar schikken. De drie Koningen, na de ster gezien te hebben, gaan terstond op reis. Wij moeten terstond aan Gods genade beantwoorden. De drie Koningen hebben weder-



		24

		waardigheden op reis, doch zij volharden. Wij moeten niettegenstaande de moeielijkheden volharden in het goede. De drie Koningen zijn zonder vrees, zonder menschelijk opzicht. Wij moeten niet vreezen, noch ons schamen van de deugd te oefenen. De drie Koningen vragen raad. Wij moeten raad vragen, bijaldien wij in zekere omstandigheden niet weten wat aanvangen; raad vragen aan degenen, die over ons aangesteld zijn. De drie Koningen vinden het goddelijk Kind en offeren het goud, wierook en mirre. Zij erkennen in dat klein Kind hun- nen Koning, hunnen God en een mensch. Geestelijke geschenken verbeeld door het goud, den wierook en de mirre: de liefde, het gebed en de droefheid over de zonde. Jezus beloont de drie Koningen: zij hebben de wereld verlaten en zijn groote Heiligen geworden. SLUITREDE. De drie Koningen hebben in het Kindje Jezus hunnen God erkend, zij hebben Het aanbeden en geschenken geofferd. Wij moeten in het allerheiligste Sacrament des Altaars onzen God erkennen, Hem aanbidden en onze geschenken brengen: onze liefde, ons gebed en onze versterving.

		*~^^^tt,ii^^i^i^>^>^.^-*



		25

		TWEEDE PREEK. Driekoningen.

		Vidimus stellam ejus in oriente et renimus adorare eum. Wij hebben zijne ster in het Oosten ge- zien en wij zijn gekomen, om Hem te aanbidden. Matth. n, 2. VOORREDE. Het Evangelie van dezen dag, B. B., verhaalt ons, hoe wonder God den drie Koningen uit het Oosten de geboorte van zijnen Zoon bekend gemaakt, en hoe won- der Hij hen naar Bethleëm geleid heeft, om Hem daar te aanbidden. Ziehier de geschiedenis er van volgens Matthaeus. Toen Jezus dan geboren was in Bethleëm van Juda, in de dagen van Herodes, den Koning, zie, zoo kwamen er Wijzen van het Oosten te Jeruzalem aan en zeiden: Waar is de nieuw geboren Koning der Joden ? want zijne ster hebben wij gezien in het Oosten, en wij zijn gekomen om Hem te aanbidden. Toen nu Herodes, de koning, dit hoorde, werd hij ontroerd, en gansch Jeruzalem met hem. En hij ver- kaderde al de Opperpriesters en Schriftgeleerden des volks, en vroeg van hen, waar de Christus moest geboren worden. Zij nu zeiden tot hem: In Bethleëm van Juda; want zóó is er geschreven door den Profeet: JSn gij, Bethleëm, land van Juda! geenszins zijt gij de minste onder de vorsten van Juda; want uit u zal uitgaan een vorst, die mijn volk, Israël, besturen moet. Alstoen beriep Herodes heimelijk de Wijzen, en vernam



		26 .van hen nauwkeurig den tijd der sterre, die hun ver- schenen was. En hen naar Bethleèm zendende, zeide hij: Gaat en ondervraagt zorgvuldig naar het kind; en als gij het zult gevonden hebben, boodschapt het mij dan, opdat ook ik kome en het aanbidde. Zij nu, den koning gehoord hebbende, gingen heen. En zie, de sterre, welke zij in het Oosten gezien hadden, ging hun voor, tot dat zij kwam en stil stond boven de plaats, waar het kind was. En toen zij de sterre zagen, verheugden zij zich met zeer groote vreugde. En zij gingen het huis in, en vonden het kind met Maria, zijne moeder, en zij vielen neder en aanbaden het; en hunne schatten geopend hebbende, offerden zij hem geschenken: goud, wierook en mirre. En hebbende in den droom een antwoord van God ontvangen, dat zij niet zouden wederkeeren tot Herodes, zoo gingen zij langs een anderen weg naar hun land terug: Per aliam viam reverst sunt in regionem suam." In deze geschiedenis van de openbaring van Jezus aan de drie Koningen, vinden wij, B. B., drie klassen van menschen afgebeeld. I. De eerste klasse is afgebeeld door Herodes; II. De tweede door het volk, de Opperpriesters en de Schriftgeleerden; III. De derde door de drie Koningen. Leggen wij tot onze stichting van daag ter gelegenheid van het feest van Driekoningen die drie klassen een weinig uit. I. De eerste klasse van menschen, B. B., afgebeeld door Herodes, bevat degenen die onzen heiligen godsdienst



		*/

		onderzoeken, met het inzicht van hem te bestrijden en zijne belijders te vervolgen Zoodra Herodes de drie Koningen uit het Oosten gesproken en van hen vernomen had, dat de lang gewenschte Messias geboren was, hoe is hij gesteld en wat doet hij? Is hij verheugd en verblijd over die goede tijding? Maakt hij zich gereed en sluit hij zich bij de drie Koningen aan om Jezus op te zoeken en te gaan aanbidden? Neen, B. B., want luistert hoe hij ge- steld is en wat hij doet. Turbatus est, hij wordt ont- roerd, zegt het Evangelie. Gaat, zeide Herodes tot de Wijzen, en ondervraagt zorgvuldig naar het kind: Ite et interrogate diligenter de puero, en als gij het zult ge- vonden hebben, boodschapt het mij dan, opdat ik ook kome en het aanbidde: Ut et ego veniens adorem eum. (i) Mijn God ! Welk eene huichelarij ! Welk eene hemel- tergende, onder het masker van godsvrucht verborgen sluwheid ! Ondervraagt Herodes naar het kind, met het voornemen van het na de terugkomst der Wijzen te gaan aanbidden ? Neen, B. B.; maar die wreedaard, die Godvergeten koning, heeft het snoode plan gemaakt om dat beminnelijk kind, dat gekomen was om de menschen zalig te maken, om Jezus te vermoorden. Immers, in zijne verwachting teleurgesteld, wijl de drie Koningen niet over Jeruzalem wederkeeren, ontvlamt hij in woede; hij zendt zijne soldaten om alle kinderen van Bethleëm en omstreken, kleintjes van twee jaar en daaronder, te vermoorden, in de hoop van onder die kinderen ook Jezus te treffen. Doch te vergeefs, B. B.; God lacht eens met Herodes, Hij verijdelt diens snoode plannen naar willekeur.

		(1) Matth. ii, 8.



		28

		Doch waarom staat Herodes het goddelijk kind naar het leven ? Herodes is koning, hij wil koning blijven, hij vreest door Jezus van den troon geworpen te wor- den, en ziedaar, waarom hij het goddelijk Kind zoekt te dooden. Herodes is de eerste van eene menigte dwingelanden, die Jezus en zijne bruid, de H. Kerk, vervolgd hebben, vervolgen tot op den dag van heden en zullen vervolgen tot aan het einde der eeuwen. En waarom vervolgen die dwingelanden Jezus en zijne Kerk ? Omdat zij overal en te allen tijde willen regeeren, koning en meester wil- len zijn. Zij zijn niet tevreden van te leven gelijk zij het goedvinden, maar zij willen, zij vorderen dat ook anderen hunne levenswijze goedkeuren en navolgen. Die vervolgers kunnen, bijv., niet verdragen dat er kerken en bidplaatsen bestaan, en daarom sluiten of verwoesten zij de kerken en de bidplaatsen. Zij kunnen de instel- lingen der H. Kerk, de katholieke scholen, de godsdienst- plechtigheden, de processiën niet verdragen, en daarom verzetten zij er zich tegen en verbieden ze. Zij kunnen de sermonen en de H. Sacramenten niet verdragen, en daarom beletten zij de priesters van de geloofswaarheden te verkondigen, de H. Sacramenten toe te dienen. Is het niet juist hetgeen wij hedendaags zien gebeuren, zoo niet in ons land, dan toch in andere landen? En waarom vervolgen de hedendaagsche vijanden Jezus en zijne Kerk? De voornaamste reden is, wijl Jezus en zijne Kerk hun zondig gedrag afkeuren en veroordeelen; ziedaar, waarom zij Jezus en zijne Kerk vervolgen en beiden uit de samen- leving wenschen te verbannen. Doch te vergeefs. Herodes, gelijk wij uit het Evangelie weten, heeft het goddelijk Kind niet kunnen treffen; tegen wil en dank heeft hij gewerkt aan de glorie van Jezus. Jezus\' geboorte werd



		2₉

		de gansche wereld door bekend. Eenieder daarenboven sprak met verontwaardiging van Herodes, wijl hij eene menigte onnoozele kinderen had doen vermoorden. Dien kinderen bewees Herodes tevens, zonder het te weten, een grooten dienst; hij maakte van hen zoovele marte- laren voor Christus, die in eeuwigheid in den hemel God zullen loven en danken, wijl zij voor Hem hun bloed hebben mogen vergieten. Gelijk Herodes in zijne plannen niet geslaagd is, even- min zijn er de op hem volgende Kerkvervolgers in ge- slaagd. Zij hebben wel is waar het bloed der Martelaren ook doen stroomen, doch in plaats van daardoor de Christenen uit te roeien en de H. Kerk te vernietigen, hebben zij nieuwe geloovigen gemaakt en de H. Kerk uitgebreid, wijl, naar de uitdrukking van Tertullianus, het bloed der Martelaren als het zaad was van nieuwe Christenen. Ook behoeven wij thans niet te vreezen, dat de hedendaagsche vervolgers tegen de H. Kerk zullen vermogen. God, die zijne Kerk achttien eeuwen lang beschermd en bewaard heeft, is immer dezelfde. De arm zijner almacht is niet verkort. Hetgeen Hij vroeger gekunnen heeft, kan Hij nog. Hetgeen Hij vroeger gedaan heeft, doet Hij nog, d. i., Hij zal zijne Kerk bijstaan en verdedigen. Doch waarom, zoudt gij wei- licht denken, laat God de vervolgers zijner Kerk be- gaan ? Waarom laat Hij hen leven ? Waarom straft Hij hen niet? God, zegt de H. Augustinus, laat de kwaden leven; vooreerst, opdat zij zich zouden bekeeren. God is geduldig; Hij is op de wereld gekomen, om de menschen zalig te maken. Hij wil den dood van den zondaar niet, gelijk Hij zelf verklaart, maar dat hij zich bekeere, zijn slechten weg verlate, en leve: Nole mor- iem impii, sed zit convertatur impins a via sua, et



		₃o -

		vivat. (i) Vervolgens laat Hij de kwaden leven om door hen, als door werktuigen, de goeden te oefenen, om hun de gelegenheid te verschaffen van, door met geduld te lijden, den hemel te verdienen. Nochtans, wat de straf betreft, deze wacht zeker de vervolgers der H. Kerk en wordt zelfs niet altoos tot na hunnen dood uitgesteld. Getuige er van de bloeddorstige Herodes. Herodes, na Jezus vervolgd en de onnoozele kinderen van Bethleèm vermoord te hebben, werd op zijne beurt vervolgd door zijn eigen zoon Antipater, en hij deed zijn eigene kin- deren om het leven brengen.\' Uitgeteerd van verdriet en met eene schandelijke ziekte geslagen, wilde hij zich zelven om het leven brengen. Daarin nochtans werd hij verhinderd, doch een jaar na den kindermoord stierf hij een allerellendigsten dood. Ziedaar het uiteinde van Herodes\' uiteinde, waaraan het uiteinde van eene menigte kerkvervolgers gelijkt. II. De tweede klasse van menschen, B. B., afgebeeld door het volk, de Opperpriesters en de Schriftgeleerden, be- vat degenen, die onzen heiligen godsdienst onderzoeken, enkel om hem te kennen, zonder hem te willen volgen. De drie Koningen, te Jeruzalem aangekomen, vragen, gelijk wij uit het Evangelie gehoord hebben, naar den nieuw geboren Koning der Joden: Ubi est qui naties est rex Judacorum ? (2) Op die vraag komt de gansche stad in beweging. De Opperpriesters en de Schriftgeleer- den raadplegen de H. Schrift, en zij vinden dat Jezus te Bethleèm, eenige mijlen van Jeruzalem, moet geboren worden. Niemand nochtans sluit zich bij de drie Ko- (1) Ezech. xxxin, 11. (2) Matth. 11, 2.



		32

		anderen leeren braaf en deugdzaam te zijn, terwijl zij zelven slecht en zondaren blijven! Dergelijke Christenen zijn onverschoonbaar. Waarom ? Om de eenvoudige reden: zij weten wat zij doen moeten, en zij doen het niet: Dicunt enim et non faciiint. (i) Welke straf wacht dergelijke Christenen niet! Gij weet wellicht, B.B., hoe Jeruzalem met zijne inwo- ners niet lange jaren na den dood van onzen goddelijken Zaligmaker gestraft is geworden. De geschiedenis meldt ons onder anderen, dat Titus de stad Jerusalem belegerd, ingenomen en tot den grond toe verwoest heeft; dat hare inwoners vermoord en in menigte gevankelijk zijn weg- gevoerd. En och of het daarbij gebleven ware. Doch, helaas! hoevelen onder hen beklagen thans, en zullen in eeuwigheid beklagen, dat zij toen van de openbaring der Wijzen, van Gods genade misbruik gemaakt hebben, wijl zij daarom voor eeuwig tot de hel veroordeeld zijn. Hetzelfde lot wacht hen, die na de waarheden van onzen heiligen godsdienst gekend te hebben, dezelve niet vol- gen ; die na de uitgelezenste genaden van God ontvangen te hebben, er niet aan beantwoorden, integendeel er schandelijk misbruik van maken, tot hunne eeuwige ver- doemenis. Wij moeten, gelijk gij ziet, B.B., noch den koning Herodes, noch het volk van Jeruzalem, noch de Opperpriesters en Schriftgeleerden navolgen. Wie moeten wij navolgen? Wij moeten navolgen de drie Koningen of de Wijzen uit het Oosten; wij moeten de waarheden van onzen heiligen godsdienst onderzoeken en er ver- volgens ons leven naar schikken, en ziedaar tevens de derde klasse van menschen, afgebeeld door de drie Koningen. i - (1) Matth. xxiii, 3.



		33

		III. Zoodra de drie Koningen de wonderster, die de ge- boorte van den Messias aankondigde, gezien hebben, beantwoorden zij, inwendig verlicht, aan de stem Gods. Nochtans, de reis die zij gingen ondernemen, was niet gemakkelijk, \'t Was winter, de afstand groot, of liever, zij wisten niet eens waarheen. Niettemin, de drie Ko- ningen redeneeren niet; zij zeggen bijv. niet: wij zullen nog eenigen tijd wachten: neen, zij wachten niet, maar zij begeven zich terstond op reis. En gelukkig voor hen; want hadden zij nog eenige dagen gewacht, zij zouden het goddelijk Kind niet meer gevonden hebben. Ziedaar, B.B., eene les voor ons. De drie Koningen leeren ons van den dag van heden gebruik te maken en niet uit te stellen tot den dag van morgen. Waarom niet ? Wel, de dag van morgen is onzeker. Hoevelen in de hel beklagen, doch helaas! te laat dat ongelukkig uitstellen tot morgen, \'t Was immer bij hen: Ik heb tijd genoeg: morgen zal ik er aan denken: later zal ik mij bekeeren. \'t Spreekwoord wordt in hen bewaarheid. En welk is dat spreekwoord? Dat spreekwoord is: Tijd genoeg komt altoos te laat. En inderdaad, zoo is het. Ook moeten wij van de genaden, welke God ons dagelijks geeft, gebruik maken; wij moeten het goede doen, terwijl het tijd is. De drie Koningen vinden ook wederwaardigheden op hunne reis; alles gaat hun niet naar wensch; God stelde hen op eene harde proef. Zij zijn bijna te Jeruzalem aangekomen, en ziet! eensklaps verdwijnt de ster, die hen tot daartoe geleid heeft. Zullen zij nu den moed verliezen, in hun geloof en betrouwen beginnen te wan- kelen? Zullen zij nu denken, dat zij bedrogen zijn? 3.



		34 Neen, B.B., doch vol geloof en betrouwen op God, vol- harden zij in hun voornemen. Ziedaar eene tweede les voor ons, Christenen, namelijk, hoe wij ons in de beoefe- ning der deugd moeten gedragen. Wanneer de een of andere moeielijkheid zich opdoet, wanneer wij in den dienst van God dorheid of ongevoeligheid gewaar worden, dan moeten wij den moed niet verliezen, maar wij moe- ten God om God dienen. Vol betrouwen op God, die ons geroepen en getrokken heeft, moeten wij moedig vooruitstappen, ons zelven geweld aandoen, denkende dat het rijk der hemelen geweld lijdt, en dat de gewel- digen het innemen : Regnum caeloriim vim patitur et violenti rapiunt Mud. (i) De drie Koningen zijn ook zonder vrees, zonder men- schelijk opzicht. Zij komen te Jeruzalem aan en vragen Herodes, waar de nieuwgeboren Koning der Joden is: UH est qui nattis est rex Judceorum. Hadden zij dan niet te vreezen van door Herodes, die toenmaals koning was, aangehouden en in de gevangenis geworpen te wor- den ? Of was het voor \'t minst niet te denken dat zij zouden bespot en uitgelachen worden ? De drie Koningen storen zich aan niets, zij vreezen niets, zij kennen geen menschelijk opzicht, \'t is hun te doen om Jezus te vin- den, wiens ster zij gezien hebben, en zij zijn gekomen om hem te aanbidden: Et venimus adorare eum. (2) Ziedaar, B. B., juist onze zaak. Waarom zijn wij op aarde, zoo niet om God te dienen, om het pad der deugd te bewandelen? Wij moeten niet vreezen tot dat einde de middelen te gebruiken. Wij moeten bijv., niet den- ken: Maar wat zal men van mij denken of zeggen, bij- aldien ik zoo dikwijls naar de kerk ga, bijaldien ik zoo

		(1> Matth. xi, 32. (2) Matlh. ir, 2.



		37

		SLUITREDE. Ziedaar, B. B., in het kort de openbaring van Jezus aan de drie Koningen. De drie Koningen hebben in het klein Kind te Bethleëm hunnen God erkend, zij hebben Hem aanbeden en ge- schenken geofferd. God, die zich nooit in edelmoedigheid laat overtreffen, heeft hen daarvoor ruimschoots beloond, en vooral met het geluk des hemels. Dat geluk voorzeker benijden wij den drie Koningen, en wij wenschen niets zoo zeer dan het eenmaal met hen te mogen deelen. Welnu, doen wij ons best en volgen wij de drie Koningen na. Doch hoe de drie Koningen navolgen, zult gij misschien denken. Ik kan niet naar Bethleëm gaan, daar het goddelijk Kind aanbidden en geschenken offeren, \'t Is niet noodig, B.B., gij behoeft zoo ver niet te gaan: daar, in het allerhei- ligste Sacrament des Altaars is Jezus onze Koning, God en mensch tegenwoordig, niet wel is waar als een klein Kind, maar onder de gedaante van brood, gelijk het geloof ons leert. Gij kunt dus, ja, gij moet u naar het voorbeeld der drie Koningen voor Jezus nederwerpen en Hem aanbidden. Gij kunt, ja, gij moet Jezus geschen- ken brengen: goud, wierook en mirre, niet die stoffelijke geschenken, maar hetgeen er door afgebeeld wordt. Ja, B. B., wij moeten Jezus goud offeren, d. i., wij moeten Hem beminnen, en ons hart moet immer branden van liefde tot Jezus, onzen Zaligmaker, want wat zegt de Apostel Joannes? Laten wij God beminnen, zegt hij, want God heeft ons eerst bemind: Nos ergo diligamus Deum, quoniam Deus prior dilexit nos (i). Wij moeten Jezus wierook offeren, d. i., wij moeten Hem aanbidden,

		(1) i Joan. iv, 19.



		38

		en onze gebeden moeten als een wierookswolk voor den troon van God opstijgen: Dirigatur oratio mea sicut incensutn in conspectu tuo (i). Wij moeten Jezus mirre offeren, d. i., wij moeten hier op aarde onze zonden be- weenen, er boetvaardigheid over doen en ons versterven: Mortificate membra vestra, quae sunt super terrant (2). Ziedaar, B. B., wat ons te doen staat, hoe wij de drie Koningen kunnen en moeten navolgen. Ja, met de drie Koningen laten wij Jezus beminnen, laten wij Jezus aan- bidden, laten wij Jezus getrouw dienen in dit leven, en eenmaal zullen wij het geluk hebben van met dezelfde drie Koningen denzelfden Jezus van aanschijn tot aanschijn te aanschouwen in den hemel. Amen.

		(1) Ps. Cxl, 2. (2) col. in, 5.



		DERDE PREEK.

		De zoete naam Jezus.

		Postquam consummati sunt dies octo ut circwncideretur puer, vocatum est nomen ejus Jetus. Toen de acht dagen vervuld waren dat het kind zou besneden worden, werd zijn naam Jezus genoemd. Luc. u, 21. INHOUD. VOORREDE. De besnijdenis was voorgeschreven door de wet van Mozes. De kinderen van het mannelijk geslacht moes- ten ze ondergaan den achtsten dag na hunne geboorte. Het goddelijk Kind werd besneden en ontving den naam Jezus. Evangelie. Waarom geeft men het goddelijk Kind bij zijne besnijdenis den naam Jezus ? VERDEELING. I. De zoete naam Jezus in zich; II. De zoete naam Jezus in betrekking tot ons. I. De zoete naam Jezus in zich is groot, een naam boven alle namen: om zijnen oorsprong. Hij is niet van deze



		40

		aarde, maar uit den hemel; niet van een schepsel, van Gabriël, Maria of Jozeph, maar van den Schepper, van den hemelschen Vader. Om zijne beteekenis. Anderen hebben den naam Jezus gedragen: de zoon van Sirach, de zoon van den Hoogepriester Jozedech en Jozuë. Waarom ? De eerste, om zijne wijsheid en zijn verstand; de tweede, omdat hij de Joden verlost heeft uit de ba- bylonische gevangenis; de derde, omdat hij de Israëlieten het beloofde land binnengeleid heeft. Het goddelijk Kind draagt met meer recht den naam Jezus. Waarom?\' Omdat Het de gansche wereld getrokken heeft uit de duisternissen des ongeloofs en der onwetendheid; omdat Het ons verlost heeft uit de slavernij des duivels en van den eeuwigen dood; omdat Het ons den hemel binnen- leidt. Om zijne glorie. De naam Jezus wordt ver- heerlijkt de gansche wereld door. Alle knieën zullen eenmaal in dien naam gebogen worden, die der geluk- zaligen in den hemel, der menschen op aarde en der verdoemden in de hel. II. De zoete naam Jezus is een licht, eene spijs en een geneesmiddel. Hij is een licht. Door de verkondiging van den naam Jezus is de gansche wereld verlicht. De mensch in de moeielijkheden wordt door het aanroepen van den naam Jezus ook verlicht. Hij is eene spijs. Hij versterkt den mensch in den arbeid en strijd, hij maakt hem onverwinnelijk tegenover zijne vijanden. Hij is een geneesmiddel. Hij geneest de bedroefden, de neêrslachtigen en de wanhopenden. SLUITREDE. Wijl de zoete naam Jezus zoo groot is, wachten wiji



		42

		Waarom, vraagt de H. Bernardus, geeft men den naam Jezus aan het goddelijk Kind, toen het besneden werd? Wat beteekent dat samentreffen ? De besnijdenis toch past beter den persoon die moet verlost worden, dan wel den Verlosser zelven; en de Verlosser heeft veeleer het recht de besnijdenis op te leggen, dan dif **. moeten ondergaan. En inderdaad, B. B., zoo is het. Doch stippen wij vooreerst aan in welke hoedanigheid het goddelijk Kind ter wereld komt, en wij zullen weldra begrijpen, waarom Het zich heeft willen onderwerpen aan eene ceremonie, waartoe eigen- lijk de zondaren alleen gehouden waren. Het goddelijk Kind komt ter wereld, zegt de H. Bernardus, als mid- delaar tusschen God en de menschen, en bij zijne ge- boorte reeds vereenigt Hij de twee uitersten. Immers, Hij wordt geboren uit eene moeder, maar die moeder is immer maagd. Hij wordt in arme doeken gewonden, maar die doeken worden door de Engelen bezongen. Hij ligt als verborgen in eene kribbe, maar eene wonder- ster verschijnt en leidt de Wijzen naar Bethleëm. Bij- gevolg, het goddelijk Kind, om te toonen dat Het mensch is, wil besneden worden; en om te toonen dat Het God is, wil Het een naam ontvangen, die boven alle namen is. Het wordt besneden, wijl Het de zoon van Abraham is, en Het wordt Jezus, d. i., Verlosser of Zaligmaker ge- noemd, wijl Het de Zoon van God is. Het goddelijk Kind ontvangt in zijne besnijdenis den naam Jezus, wijl Het bij die gelegenheid het ambt van Verlosser, van Zaligmaker aanvangt, door de eerste druppelen van zijn goddelijk bloed te storten voor de zaligheid der menschen. Daar wij van daag het feest van den zoeten naam Jezus vieren, overwegen wij te zamen wat die zoete naam is:



		43

		I. In zich; II. In betrekking tot ons. I. Wat is de zoete naam Jezus in zich? De zoete naam Jezus in zich, B. B., is groot, een naam boven alle namen: Nomen, qtwd est super omne nomen, (i) En om ons daarvan te overtuigen, beschouwen wij dien naam in zijnen oorsprong, in zijne beteekenis en in zijne glorie. Vooreerst moeten wij den zoeten naam Jezus beschou- wen in zijnen oorsprong. De naam Jezus is geen naam van deze wereld, hij komt uit den hemel: geen schepsel, maar de Schepper zelf heeft hem gegeven. Noch de Engel Gabriël, noch de H. Maagd Maria, noch de H. Jozeph hebben het goddelijk Kind Jezus genoemd; doch de hemelsche Vader heeft dien naam uitgekozen, als zijnde meer geschikt om uit te drukken de zending van zijn eenigen Zoon, voor ons mensch geworden. Zie, zoo sprak de Engel Gabriël tot Maria den dag der bood- schap, gij zult in uwen schoot ontvangen: Ecce, concipies in utero, en eenen zoon baren, en gij zult zijn naam Jezus heeten, et vocabis nomen ejus Jesum. (2) Hetzelfde boodschapte de Engel Gabriël Jozeph, den bruidegom van Maria, en hij voegde er tevens de reden bij: Gij zult zijn naam Jezus heeten, zeide Gabriël tot Jozeph: Vocabis nomen ejus Jesum; (3) want hij zal zijn volk zalig maken van hunne zonden: Ipse enim salvum faciet populum suum a peccatis eorum. Gij ziet dus, B. B., de Engel Gabriël boodschapt en zegt slechts van wege God, hoe diens Zoon moet genoemd worden, juist als hij boodschapte de menschwording van dien- zelfden Zoon. (1) Ph. n, 9. (2) Luc. 1, 31. Matth. 1, 21.



		44

		Vervolgens moeten wij den zoeten naam Jezus be- schouwen in zijne beteekenis. Groot in zijn oorsprong is die naam ook groot in zijne beteekenis. Wij lezen in het Oude Testament, dat zekere vermaarde personen den naam Jezus gedragen hebben. En inderdaad, aan- gezien de door hen bewezen diensten, hetzij aan den gods- dienst, hetzij aan het vaderland, hadden die personen eenig recht op dien naam. Nochtans, zij hebben den naam Jezus, d. i. Verlosser, gedragen, bijzonder omdat zij als figuren waren van den waren Verlosser, van den Verlosser bij uitstek, namelijk, van onzen Heer Jezus Christus. De zoon van Sirach werd Jezus genoemd. Schrijver van een der boeken van de H. Schrift, overtrof hij ver in verstand en wijsheid de grootste wijsgeeren van Athene en Rome. De zoon van Jozedech werd ook Jezus ge- noemd, en hij verdiende dien naam, omdat hij de Joden uit de Balylonische gevangenis naar hun vaderland terug- bracht. Jozuë, de opvolger van Mozes, werd Jezus ge- noemd, en te recht, omdat hem de eer te beurt viel van de Israëlieten het beloofde land binnen te leiden. Zie- daar, B. B., eenige vermaarde mannen uit het Oude Ver- bond, die Jezus genoemd werden, en de redenen, waarom zij zóó genoemd werden. Nochtans, de naam van onzen Jezus is van meer en uitgebreider beteekenis. Immers, hij beteekent Verlosser der wereld: Salvator mundi, niet van één werelddeel, van één volk, maar van alle wereld- deelen, van alle volkeren te zamen. Welk sterveling kon op zulken naam aanspraak maken? Wie heeft er ooit de beteekenis van bewaarheid? Onze goddelijke Zalig- maker alleen heeft er de beteekenis ten volle van be- waarheid, en daarom kon Hij, en Hij alleen, aanspraak maken op dien naam. Ziedaar de leering van den H.



		- 46

		uitgewischt in zijn bloed, en Hij heeft het aan het kruis gehecht: Delens quod adversum nos erat chyrographum decreti. . . affigens Mud cruci.(l) En Hij heeft verlost niet alleen de Joden, maar alle volkeren, alle menschen, te beginnen van den eersten mensch Adam tot den laat- sten der stervelingen, want Jezus, gelijk de Apostel Paulus duidelijk leert, heeft zijn leven ten beste gegeven voor alle menschen: Pro omnibus moriuus est Christus. (2) Onze Jezus is nog de Verlosser der wereld, omdat Hij voor ons en alle menschen den hemel, het ware vaderland, geopend heeft. Gesloten door de zonde, heeft Jezus den hemel met zijn kruis heropend. Zoo Jezus voor ons niet geleden hadde, zoo Hij voor ons niet gestorven ware, nooit of nimmer konden wij in den hemel komen; doch eenmaal vrijgekocht ten koste van zijn bloed en verlost uit de slavernij des duivels, heeft Jezus ons op weg gesteld naar den hemel, het echt, het waar beloofde land, waar Hij ons eenmaal wij hopen het althans zal binnen leiden, namelijk, in het uur van onzen dood. Eindelijk moeten wij den zoeten naam Jezus beschouwen in zijne glorie. Groot in zijnen oorsprong, groot in zijne beteekenis, is de naam Jezus nog groot in zijne glorie. Er is geene zaligheid mogelijk, zegt de Apostel Petrus, tenzij in den naam van onzen Heer Jezus-Christus: Non est in alio aliqtio salus. (3) Geen wonder dus, dat de naam Jezus de gansche wereld door, van het een uiteinde der aarde tot het andere, van den opgang der zon tot haren ondergang, alom geprezen, geëerd en verheerlijkt wordt: A solis ortu usque ad occasum laudabile nomen Domini. (4) \'t Is waar, B. B., men treft nog ongelukkigen (1) Col. 11, 14. (2) 11 Cor. v, 15. (3) Act. iv, 12. (4) Ps. cxn, 3.