|
rv\\*\\0 i3 ^64
|
||||
|
/?/,!./ïZ-Vfl
|
||||
|
Vak 153
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
-
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
AMOR
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
*
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
CARMEN ELEGIACUM
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
RüDOLPHI VAN OpPENRAAIJ, S. J,
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
IN CEKTAMINE HOEUFFTIANO
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
- n
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
PRAEMIO AUREO ORNATUM,
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
iterumque editum ut emolumento esset Leprosis
qui sunt in insula Molokai- 1
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
■
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
-
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
J. W. VAN LEEUWEN,
XjTjq-dtjxsti E-A-TA-vonxjasa:, (M a a r sma ns steeg.)
MDCCCLXXXX.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
471
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
I
|
:
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
■
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
1*
|
|||||
|
*
|
|||||||
|
AMOR.
|
|||||||
|
AM O E.
CARMEN ELEGIACUM
RüDOLPHI VAN OPPENRAAIJ, S.J.,
IN CERTAMIM HOEUFFTIANO PRAEMIO AUREO ORNATUM,
iterumque editum ut emolumento esset Leprosis
|
|||||||
|
qui sunt in insula Molokaiy
|
|||||||
|
J. W. VAN LEEUWEN,
i/cjgkd-ukti batavoeum,
(M aarsmansstee g.)
MDCCCLXXXX.
|
|||||||
|
»■
|
|||
|
AMOR.
|
||||||
|
«Putavimus eum quasi leprosura." Is. 53, 4.
Hinc lasciva Venus, cede hinc lascive Cupido!
Vos etiam mollis cedite turba procul!
Aures nostra parum mulcebunt carmina vestras, Sanctus, sanctus enira nunc celebrandus Amor.
*
Christe, tuos vati si fas cantare triumphos,
Spiritus ipse, precor, sit mihi Musa Tuus. Inter Americae gazas Asiaeque vireta,
Late Tranquillum qua silet usque Mare, Ipsius in tepidae felici limite zonae
Caeruleis vernans innatat hortus aquis. |
||||||
|
#
|
||||||
|
6 AMOR.
Indigehis dürum Molokai habet insula nomen,
Quae Fortunatam nomen habere queat.
Ingentis surgunt hinc alba cacumina montis Praecipitique mens vortice spumat aqna;
Hinc vario properant valles descendere clivo, Aut per pingue levis murmurat unda solum;
Undique carminibus fragrantes personat umbras, Garrula quae tremulo gutture turba canit.
Hic dare temperiem certant cum solibus aurae; Nunquam frigida nox, fervida nulla dies.
Hic cum flore novo pendent ex arbore fructus, Veris et autumni sunt bona mixta simul.
Quicquid in Elysii finxerunt sedibus unquam Antiqui vates, hic Paradisus habet.
Qui tandem populi canipos coluere beatos ? Anne Ada genitis hic habitare licet? |
|||||
|
♦
|
|||||
|
AMOR. 7
Heu! genus infelix istaec per amoena vagatur;
Heu! roseum tumuJum iünera viva tenent.
Splendida crudelis sunt ista palatia Morbi, Hic domat albentem lurida Lepra gregem.
Qua circumspicias durus qui sustinet ista Formae horninum turpes turpia membra trahunt.
Os turgens, patulae nares, auresque ferinae; Lumina foeda natant, tuber ubique tumet.
Rimosum corpus non corpus, vulnus hiulcum; Albedo nigrante in cute tetra magis.
Carnes horrendum! pendentque caduntque peresae Tormentique comes non tolerandus odor.
Luxuriae tandem malesanos adde furores, Queis in carne putri morbo agitante flagrant.
Hos si quando ausit festinus visere nauta, Daemonas in coelo se reperisse refert.
|
||||
|
8 AMOR.
Tristia tu solus cunctanter littora linquis,
Nee festinus abis, o Damiane pater!
Tu, Damiane pater, tulerat quem Belgica tellus, Mox animarum audax per freta misit Amor.
Antea losephum pia mater dixerat illum, Sanctum nomen ei tune Damianus erat.
Hunc ad leprosos neque eum sine Numine venti Illuc appulerant devia cymba tulit.
Exsiliunt ornnes visuri littus amoenum.... O Damiane cave, retia tendit Amor!
Progressos subito circumstat livida turba: Horrescunt socii difïugiuntque retro.
Tene, pater, te diia iuvant spectacula solum? Suntne tibi soli pectora dura satis?
Attonitus, navis soeiorumque immemor, ille Stat pascitque oculos, nee satiare potest.
|
||||
|
AMOR. 9
Et iamiam comités maturant solvere funes,
Cum tandem moestus saepe vocatus adest.
Non aliter matrem, visit quae carcere natum, Improbus invitam ianitor inde rapit.
Turn quoque, cum navis dudum vada salsa secaret Coepissetque iterum nauta agitare iocos:
Turn quoque in extrema visus considere puppi, Respectare frequens et lacrimare memor.
Quid, divinus Amor, quid tu non cogis amantes?
Quo non, du rus Amor, pectora casta rapis?
Tu Damianum etiam felix victoria vincis! O Damiane cave, retia stringit Amor.
|
||||
|
10 AMOR.
Tristitiam reducis secum mirantur amici:
Ignorant aegrum quam fera plaga domet.
Qualis cerva fugax, rapuit quae in corpore telum, Mox, oblita fugae, i\'essa recumbit humi; Talis languebat. Tacitus sua vulnera nutrit: Nee labor oblectat, nee datur ulla quies.
Erumpit tandem: »Quid eessas, o Damiane?" Frustra te miseri, te vocat Ipse Deus?"
Te voeat Ipse Deus! tibi factus et Ille leprosus:" Debita nunc Ipsi solvere magna licet!"
Undique coneursant et multi multa reclamant; Nota periela docent: Quo, periture, ruis?"
Anne putas, demens, contagia parcere sanctis?" Nobilis haec non est, sed temeraria mors."
Atque utinam detur celeri succumbere fato!" Vives, infelix! vivere pessima mors."
|
||||
|
AMOR. 11
Frustra. Festinat fatalem scandere proram :
Exsilium ridens exitiumque petit.
Salve, cymba, mihi! Quam ditia pondera vectas! Salve, cymba, mihi! pectora magna vehis.
Deserto Damianum exceperat insula portu,
Laetus et in sacrum prosilit ille solum.
Non illum, tristi qui funere deduxerunt, Non illum comités flectere colla vident;
Quin memorant ipsum se compellasse iocantem: »Vitae, care puer, iam labor ecce tuae."
Forsitan et dederit pi\'ocumbens oscula terrae Omine sancto addens: «Occupo regna mea."
Immo regna, pater, rruilto redimenda labore! Non sine vi cedes, impia lepra, loco;
|
||||
|
12 AMOR.
At cedes! quamquam dominari in corpora perges,
Impumm excutient pectora sana iugum !
Ut cernunt solo peregrinum in littore solum, Adrepunt quotquot repere lepra sinit.
Et iam voce procul rauca sic incipit unus ; «Ergone, infelix, te quoque morbus edax.....?"
Accedens propius stupet hospitis integra membra,
Et frustra turpes quaerit in ore notas.
Arridens Damianus iis, fratresque salutans, Cur veniat sanus, quis sit et unde docet.
Ast aut illa iocos crudeles esse putarunt, Aut timuere dolos et retulere pedem.
Scilicet ignorant, quo sancta insania mentes, Quo valeat Christi cogere fortis amor.
Mox tarnen insuetas blandis dant vocibus aures, Ulcera mox gnarum tetra fovere sinunt.
|
||||
|
AMOR. 13
Mox dociles etiam submittunt corda monenti,
Atque vocant vero nomine sponte »patrem." Hinc sensim miseri non desperare docentur;
Hinc Domino curam de omnibus esse parem. Quam credunt avide Divini gesta Magistri,
Cum cernant oculis discipulus quid agat. Ecce Fides solemni intrat nova regna triumpho!
En redit exilio cum Pietate Pudor!
Candida festivam comitantur Gaudia pompam, Et locus et Risus tum rediere simul.
Insolitos discunt colles resonare cachinnos, Non audita prius carmina sentit avis;
Crudele exsilium cunctis fit patria felix, Caraque de duro carcere facta domus.
|
||||
|
14 AMOR.
Laetus bis quinos exsul iam vixerat annos
Inter leprosos integer ipse putres,
Cum subito tristis per terras fama vagatur: Ah, Damianum etiam pestis iniqua vorat!"
O quotiens dictum est: Non haec indigna videntur?" Cur est omnipotens, si ferat ista, Deus ?"
Haecine sunt igitur virtutis praemia tantae?" Sic fidis famulis providet Die suis?"
Stulti! Miles uti. comitum qui vulnera cernit, Incolumem solum se rediisse dolet;
Sic te iampridem frustra, Damiane, pudebat, Fratribus infaustis te tolerare minus.
Ut primas ergo maculas vitiliginis albae Apparere videt, tristia signa mali,
Prodit et ostentans cunctis funesta tropaea, Nunc pater, exclamat, denique verus ero!"
|
||||
|
AMOR. 15
Haec tibi nee miseret Damiane, haec horrida merces,
Horrida non miseret gloria debita erat!
Non miseret, fateor, quantumvis ora venusta Mox grassante lepra vulnere foeda geras;
Est etenim vulgus reclamitet est ubi virtus In turpi veniat corpore pulchra magis.
Non miseret, dirus quamvis dolor ossibus haerens Admovet urentes nocte dieque faces;
Singula solvuntur sensim putredine membra, Atque minutatim defluis in tumulum:
Non miseret, Damiane! O si mea territa virtus Vel voto valeat te. Damiane, sequi!
Marmora quo nobis? Quo nobis sculptile robur?
Phidiacas artes quid didicisse iuvat? |
||||
|
16 AMOR.
Quo tandem plateas, quae poscant aera vacantes,
Mille nisi surgant signa, Iosephe, tibi ?
Heu vanas statuas, queis tot replevimus urbes, Blasphemos lapides, eilfigiesque sacras!
Quin ultro properate basi descendere celsa, Est huic leproso debitus iste locus.
Haec depasta feris elefantis morsibus ora Excutient turpi mollia corda situ;
Hinc incredula gens dediscet temnere Christum, Discet adhuc Christi non senuisse Crucem.
|
||||