- Prijs 30 On\',.

AMERIKAAN JCHE DETECTIVE ROMANS. No. 5.

lcaurence Lynch.

A. W. BRUNA & ZOON.

BIBLIOTHEEK UNIVERSITEIT I

UIT HET AME R IKA ANSCHE LEVEN

RIJKSUNIVERSITEIT

 ■■■■-.\' ^ri "i-h

HOOFDSTUK I.
Een schandelijke handel.

»En je hebt geene herinnering aan je moeder, Alice?"
«Slechts een zeer flauwe. Zij stierf toen ik ternau-
wernood drie jaar oud was. Mijne kindermeid Hagar
verzorgde mij, tot mijn stiefvader mij naar school zond,
waarbij hij verklaarde, dat ik geen penning vermogen
bezat en dus mettertijd mijn eigen brood moest verdie-
nen. Dat prentte ik mij in het geheugen en leerde zoo-
veel ik kon. Toen de jaren van schoolgaan om wa-
ren, kwam ik weder naar hier, om voortaan het een-
zaamste en vreugdelooste leven te lijden, want mijn
stiefvader, die mij reeds als kind hard en onvriendelijk
had behandeld, hield mij als \'t ware gevangen. Zelfs
mijn trouwe Hagar had hij weg gezonden. Zij woont
nu hier in de buurt in een eigen huisje, naar ik ge-
hoord heb, doch slechts in het geheim kan ik met haar
omgaan. Gij ziet dus, Lucian," eindigde het jonge meisje
met een zucht, »dat ik nooit geweten heb wat het
zegt gelukkig te zijn."

» Nooit, Alice?\'\' De verwijtende toon zijner stem deed

haar blozen. »Tot ik jou leerde kennen, Lucian,\'\' sta-
melde zij, een schuchteren, doch tevens vertrouwenden
blik tot hem opslaande.

^Maar hoe kort zal dit geluk duren, want als je
eenmaal weg bent, zal je zeker je kleine boschnimf,
zooals je me noemt, wel gauw vergeten."

Een eigenaardig lachje vloog over het gelaat van den
jongen man, toen hij haastig antwoordde: »Welnu laat mij
dan niet van je weg gaan, lieveling! Waarom zulje je
leven hier in treurigheid slijten. Ga met mij mede
naar Boston. Ik zal je de heerlijkheid en vreugde der
wereld toonen. Tot de koningin van mijn hart zal ik
je maken en ik zal mijne liefde aan je voeten leggen,
wanneer je toestemt mede te gaan."

Hij had deze laatste woorden met hartstochtelijke
warmte gesproken, terwijl hij den arm sloeg om de
gestalte van het jonge meisje en haar teeder naar zich
toe trok. Zij liet hem begaan, doch gaf geen antwoord
op zijne vraag.

»Nu, waarom spreek je niet?" drong Lucian aan. »Is
mijne kleine boschnimf bereid dit vervelende oord mor-
genavond met mij vaarwel te zeggen ?"

Het meisje schrikte terug. »Morgen reeds ?" kwam
het sidderend over hare lippen.

»Ik moet, liefste. Gewichtige zaken roepen mij terug.
Uw lief gezichtje heeft mij reeds te lang vastgehou-
den. Zulje mij vergezellen ?"

Alice zag zwijgend voor zich neer. Hoe lief zij den
man aan hare zijde ook had, zoo stuitte het haar toch,
zich door hem te laten ontvoeren. Wel was het geen
vriendelijk tehuis dat zij zou verlaten, maar het bleef

toch altijd haar »Heimat,\'\' die zij dan voor altijd verlo-
ren zoude hebben.

»Waarom wil je dat ik heimelijk vlucht?" vroeg zij
na een wijle. »Laten wij, als het wezen moet, liever
een korten tijd van elkaar gescheiden zijn. In dien tus-
schentijd zeg ik mijn stiefvader, dat wij elkaar liefheb-
ben en zullen toebehooren, zelfs al zoude hij zijn toe-
stemming weigeren."

»0, gij lieve onschuld!" viel Lucian haar half lachend,
half ongeduldig in de rede. »Eer ik terug kwam zou
hij je al lang tot een huwelijk met zijn ouden gebochel-
den vriend hebben gedwongen, of je zoo tegen mij
hebben opgezet "

»Alsof hij dat kon doen," zeide Alice verachtelijk.

Zij stonden onder een grooten Ahornboom, waarlangs
de weg naar het naaste dorp liep.

Eensklaps, als ware hij uit den boom gevallen, stond
een kleine boerenjongen voor hen, die Lucian een te-
legram overhandigde, terwijl hij stotterend zeide, dat
de waard hem bevolen had het aan mijnheer te bren-
gen. Haastig opende Lucian het couvert en las het
slechts weinige woorden bevattende telegram.

»Het is goed, Jim," zeide hij tot den knaap.

»Ga naar het logement terug en zeg aan mijn knecht,
dat hij mijn bagage moet inpakken, want ik moet nog
dezen avond afreizen. Hij gaf den jeugdigen bode een
fooitje en wendde zich daarna tot Alice.

»In plaats van morgen, moet ik reeds van avond ver-
trekken lieveling," zeide hij. »Neem dus spoedig het
besluit of je mij wilt vergezellen of niet. Bedenk hoe
eenzaam je leven hier zonder mij zal zijn en vergeet

niet dat ik je lief heb, dat je mijn alles bent. Neem een
besluit, kleine elf, ik laat je tijd tot dezen avond en
zal dan je antwoord op deze zelfde plaats wachten."

»Goed, ik zal komen!" zeide Alice. Zij keek hem na,
terwijl hij zich met vlugge, veerkrachtige schreden naar
het dorp spoedde. »Zij is e5n verduiveld aardig ding,"
mompelde hij voor zich heen, »maar ik geloof niet dat
zij van avond gaan zal. Nu, een paar weken eenzaam-
heid zullen mijn duifje wel tam maken en wat de
stiefvader betreft . al te boos zal hij zich wel niet
om hare vlucht maken. Waarom toch zou hij het meisje
niet mogen lijden? Hm misschien weet de oude
Hagar er de reden van. Ik had wel zin haar eens te
gaan uithooren." Hij bleef eenige oogenblikken beslui-
teloos staan, vervolgde daarna zijn weg, voor zichzelf
overtuigd dat hij, die zich onweerstaanbaar voor de
vrouwen hield, ook dezereis gemakkelijk spel zou hebben.

Onderwijl stond Alice Perth, door de tegenstrijdigste
gevoelens geslingerd, als vastgenageld aan de plaats,
welke haar geliefde zoo even had verlaten. Zij dacht
er over na, of zij hem zou volgen of blijven, en kwam
ten laatste tot het besluit eerst openhartig met haren
stiefvader te spreken, doch in geen geval afstand van
Lucian te zullen doen. Voornemens den terugweg aan
te nemen, zag zij haar stiefvader, John Arthur, in ge-
zelschap van een anderen man naderen.

Die andere was de voor haar bestemde echtgenoot
Amos Adams, een leelijk, wanstaltig mensch, met te-
rugstootende gelaatstrekken en een boosaardige uit-
drukking in de door zware wenkbrauwen overscha-
duwde oogen.

Alice huiverde, toen zij hem zag. Haastig trok zij
zich achter een dicht begroeid boschje terug, om te
wachten tot de beide mannen voorbij gegaan zouden
zijn. Alleen John Arthur stond hier stil en zette zich,
zonder de nabijheid van zijn stiefdochter te vermoeden,
op een omgewaaiden boomstam neder.

»Voor den koekoek, Adams! wat gaat jou mijn gestor-
ven vrouw aan !" hoorde Alice hem zeggen. »Spreek
mij niet van haar. \'t Is al erg genoeg dat zij mij alleen
het vruchtgebruik van haar vermogen heeft nagelaten.
Over geen boom en geen steen heb ik vrije beschik-
king, het geheele goed en elke penning van haar
vermogen vervalt na mijn dood aan hare dochter."

»Als zij het wist zoudt gij niet de minste kans heb-
ben haar te krijgen," luidde het weinig hoffelijk ant-
woord. »Gelukkig heb ik er voor gezorgd dat zij er
niets van te weten komt. Want zie je, beste vriend,
heel lang zal ik het niet meer maken ; met mijn hart-
ziekte is het niet goed gesteld en als gij het meisje
huwt komt het vermogen natuurlijk in uw bezit.

Alleen om de laatste jaren van mijn leven rust te
hebben wil ik u mijne stiefdochter tot vrouw geven,
doch daarvoor verlang ik dat gij uwe schuldvordering
op mij zult vernietigen en mij een som van ioooo
dollars betaalt." Adams plukte nadenkend aan zijn dunne
stoppelbaard. »Hm, dat is duur gekocht," zeide hij ein-
delijk. »Evenwel het meisje ziet er lief uit, zij bevalt
mij. Alzoo toegestemd!"

»Gij doet een voordeelige zaak, Adams," antwoordde
John Arthur, listig met de oogen knippend, »en mijn

zegen krijgt gij bovendien."

Nadat hij nog een poos over de zaak had gesproken,
spoorde hij zijn waardigen deelgenoot aan, de aangelegen-
heid zonder verder uitstel met Alice in het reine te
brengen en formeel om hare hand te vragen. Adams
vond dit goed, en zoo gingen zij te samen naar Arthurs
huis terug, terwijl Alice Perth, het slachtoffer van dezen
schandelijken handel, als verdoofd door hetgeen zij ge-
hoord had, onbewegelijk bleef zitten. Zij bezat echter
ondanks hare jeugd en haar haast nog kinderlijk voor-
komen, een energiek karakter en een tot opstand ge-
neigde natuur, die slechts een stoot van buiten noodig
had om zich ten volle te ontwikkelen.

Dat zij nu haar stiefvader niet over haar geliefden
Lucian Davis spreken kon, was duidelijk en ook dat
zij niet onder zijn dak blijven kon, als zij weigerde den
haar tegenstaanden Amos te trouwen.

Alles kwam bij haar in opstand bij de gedachte hoe
haar hebzuchtigen, onnatuurlijken stiefvader haar wilde
verschacheren, hoe bedriegelijk en slecht hij jegens haar
handelde. Bleef haar dus wel een andere keuze, dan te
ontvluchten en haar lot aan de handen van den ge-
liefde toe te vertrouwen, over ? Nog geen uur geleden
was zij voor het doen van dezen stap terug geschrikt,
doch nu was zij er toe besloten.

Vastbesloten sprong zij eensklaps op. »Ik zal naar
Hagar gaan," mompelde zij zacht.

»Zij heeft mijne moeder gekend, zij alleen kan mij
alles zeggen."

Haastig ijlde zij op het een weinig ter zijde van den
weg gelegen huisje harer voormalige kindermeid toe,

die zij, zooals gewoonlijk, voor het venster met haar
breiwerk in de hand zag zitten. Verwonderd keek de
oude vrouw op, toen zij het jonge meisje met een haar
ongewone onstuimigheid op haar zag toetreden.

»Nu, wat scheelt er aan, kind ?" vroeg zij, haar vroe-
ger pleegkind met uitvorschenden blik aanziende.

»Ik ben gekomen om iets van mijne overleden moe-
der van je te vernemen, Hagar," antwoordde Alice,
zich naast hare kindermeid zettend. »Tot dusverre heb
je altijd mijne vragen ontweken ; mijn stiefvader heeft
me zelfs verboden er over te spreken, maar thans moet
je me de geschiedenis mijner moeder vertellen en wel
op staanden voet. Ik wil het."

Ontzet staarde de oude vrouw het opgewonden meisje
aan. »Je weet niet wat je verlangt, kind," stamelde zij.
»Mijnheer Arthur heeft gezworen, dat ik je nooit zou
weerzien als een enkel woord over mijne lippen kwam."

»Heb daarover geen zorg," viel Alice haar in de
re te. »Ik weet reeds meer dan je vermoedt, ik weet
dat mijn stiefvader mij haat, omdat mijne moeder haar
vermogen zoo belegd heeft, dat hij er niet vrij over
beschikken kan en na zijnen dood wordt alles het mijne."

»Wie heeft je dat gezegd ?" vroeg Hagar verbaasd.

»Niemand. Ik ben het te weten gekomen. Natuurlijk
zou hij liever hebben dat ik stierf, maar ten zijnen
gevalle doe ik dat niet. Nu heeft hij mij aan dien onuit-
staanbaren Adams voor een paar duizend dollars ver-
schacherd, met het vooruitzicht op een gelijke som als
ik jong kwam te sterven. Wil ik je vertellen, hoe ik
het weet ?"

De oude vrouw knikte zwijgend van ja en Alice

deelde haar nu mede hoe zij den onvrij willigen luister-
vink had gespeeld. Toen drong zij van nieuws aan om
de levensgeschiedenis harer moeder te weten en ten
laatste gaf de kindermeid toe.

Wat zij haar mededeelde kwam in \'t kort hierop neer.
Alice Harcourt, die na den dood harer ouders door
een ongehuwden oom als dochter was aange-
nomen, had zich van hem vervreemd, wijl zij haar hart
had geschonken aan Lionel Perth, een jongen man die
heel flink en zeer ontwikkeld was, doch zonder middelen.

Hij had aanvankelijk in de rechten gestudeerd, doch
deze studie opgegeven, om détectief te worden, omdat
hij voor dat beroep niet alleen groote neiging gevoelde,
maar er ook bijzonder veelf aanleg voor had. Door zijn
flink optreden in moeielijke gevallen, verwierf hij zich
spoedig een uitmuntenden naam, zoodat hij zich in staat
gesteld zag Alice Harcourt te huwen.

Doch slechts een tweetal jaren hield zijn jong geluk
stand. Bij het vervolgen van een gevaarlijken misdadi-
ger werd hij verraderlijk doodgeschoten. Een vriend uit
zijn jongelingsjaren, John Arthur, die klerk bij een
advocaat was, trok zich het lot der verlaten weduwe
en van haar kind aan, doch slechts uit eigenbelang. Hij was
nl. te weten gekomen, dat Alice, zonder het te weten,
door haren oom als erfgenaam van zijn aanzienlijk ver-
mogen was aangewezen en daarom stelde hij alles in
het werk om zich in hare gunst te dringen, wat hem
door zijn openlijk getoonde teederheid voor het kind
spoedig gelukte. Kort nadat de weduwe van Lionel
Perth hem hare hand gereikt had, stierf de oom, waar-
door zij plotseling tot welvaart kwam.

John Arthur, die thans zijn doel bereikt had, liet het
masker vallen en ontpopte zich als een zelfzuchtige
despoot, wiens schijnbare liefde slechts huichelarij was
geweest. Ook jegens de kleine Alice werd hij dagelijks
onvriendelijker, zoodat de beangste moeder, bezorgd,
voor de toekomst van haar dochtertje, een testament
ten haren gunste maakte, waarvan echter haar echtge-
noot geen kennis droeg. Kommer en hartzeer onder-
mijnden hare gezondheid. Zij stierf echter nog geheel
onverwachts aan hartsverlamming, naar het heette.

John Arthurs ontgoocheling was groot, toen hij zich
bedrogen zag in de hoop in het onbeperkt bezit van het
vermogen zijner vrouw te zullen komen. Van dat oogen-
blik aan, haatte hij zijne stiefdochter, die hij liefst uit
den weg zou hebben geruimd.

»Voor haren dood," besloot Hagar hare mededee-
ling, »stelde uwe moeder mij een pakje voor jou ter
hand, dat ik alleen dan mag afgeven, wanneer je stief-
vader je slecht mocht behandelen."\'

»Dan heb ik er nu recht op," antwoordde Alice, »geef
het mij."

Zonder tegen te spreken haalde de oude vrouw het
zorgzaam bewaarde pakje voor den dag. Het was een
dagboek der overledene, waarin het martelaarschap van
een geplaagd hart was afgespiegeld. Alice las het
met diepe ontroering en toen zij Hagar weer het
gelaat toewendde, stonden hare oogen vol tranen. »Ik zie
uit deze woorden mijner moeder, zeide zij met stot-
terende stem, »hoeveel zij heeft geleden en hoezeer zij
mijn stiefvader heeft gevreesd. In de hoop van haar te
zullen erven, deed hij alles om haar leven te verkorten

en is hij langzamerhand haar moordenaar geworden."
Hagar knikte zacht met het hoofd, als wilde zij zeg-
gen, dat dit ook hare meening was.

»Uit hebzucht doodde hij mijne moeder," voer Alice
met toenemende gemoedsbeweging voort, »en uit heb-
zucht wil hij mij verkwanselen.

Maar zijn schandelijke daden zullen niet ongestraft
blijven. Ik zal wraak nemen. Zooals hij haar in den
dood joeg, zoo zal ik hein jagen en vervolgen. Zooals
hij haar heeft laten lijden, zoo zal hij alle pijnigingen
der hel ondergaan. Ik ga nu heen, Hagar, doch houd
om mijnentwille een waakzaam oog op hem. £n nu,
vaarwel! Binnen kort zulje van mij hooren." Haastig
drukte zij een kus op de wang der oude vrouw en
was daarna verdwenen.

HOOFDSTUK II.
Onder het net gevangen.

Lucian Davis bevond zich precies op het afgespro-
ken uur onder den Ahornboom, vol ongeduld wach-
tend op het verschijnen der geliefde. Maar hij wachtte
vruchteloos. Alice kwam niet. Met een zachte ver-
wensching op de lippen verwijderde hij zich tén laatste
en sloeg den weg naar het spoorwegstation in. Het
ergerde hem geweldig door het »kleine landmeisje,"
zooals hij haar noemde, gedupeerd te zijn, te meer daar
de begeerte om deze in jeugdige frischheid bloeiende
schoonheid te bezitten, zijne zinnen prikkelde.

Middelerwijl zat Alice in de eetkamer van Oakley
Hall in gezelschap van haren stiefvader en van diens
vriend Adams. Alvorens haar plaats als gastvrouw aan
de tafel in te nemen, had zij zorgvuldig toilet gemaakt,
een reistaschje gepakt en dit even als haar hoed en
mantel in een verborgen hoek der vestibule neerge-
legd. Gedurende den maaltijd werd slechts weinig door
de beide mannen gesproken, maar toen de tafel was
afgenomen, zeide hij tot Alice, haar met een doordrin-

genden blik aanziende: »Waarschijnlijk zijt gij u de eer
bewust, die deze heer u wil bewijzen. Ik heb er
je tenminste al eenige malen op voorbereid. Ik houd
er niet van de zaken te rekken en daarom zoude het
mij aangenaam zijn, als deze aangelegenheid nog he-
den avond haar beslag kreeg. U ook, Adams?"

»Zeker, zeker!" knikte deze gewichtig.

»Nu dan," ging Arthur voort, »in de onderstelling
dat je het voorstel van mijn vriend aanneemt. "

»Halt, niet zoo snel!" viel Alice hem in de rede.
«Mijnheer Adams heeft mij nog geen voorstel gedaan,
en door tusschenkomst van een ander neem ik het niet
aan."

»Zij heeft gelijk," knikte Adams, en zich met een
bloemzoet lachje tot het jonge meisje wendende, begon
hij niet zonder eenige verlegenheid: »Hm, ziet u, juf-
frouw Alice, het zoude mij zeer verheugen, hm als
u mij de eer wildet aandoen mij uwe hand te schenken.
Waarlijk zeer!"

»Uw voorstel klinkt uiterst vleiend voor mij," gaf
Alice spottend ten antwoord, > alleen ben ik bang,
mijnheer Adams, dat u mij te duur koopt. Ook is
het handel drijven met mijn persoon, gelijk mijn ge-
ëerde stiefvader van plan is, niet naar mijn smaak en
op dezen grond veroorloof ik me de mij toegedachte
eer, om uwe gade te worden, van de hand te wijzen."

»Wat voor een onzin kraam je daar uit ?" riep Arthur
met heftigheid uit, terwijl Adams verbluft voor zich
keek.

Alice bleef volkomen kalm.

»Ik weet dat gij mij aan dezen man verkwanselen

wilt, doch daartoe laat ik mij niet vinden in geen geval.\'*

Hare openlijke rebellie, nog wel in een zaak die zijn
hebzucht dienen moest, deed Arthur van woede blaken.
Hij schimpte en tierde, stiet bedreigingen en verwen-
schingen uit, en vergat zich zelf in zijn onzinnigen toorn
zoover, dat hij de nagedachtenis zijner gestorven vrouw
belasterde.

Alice had zijn toorn met kalme onverschilligheid over
zich laten heengaan, maar toen John Arthur op hare
moeder begon te smalen, kwam haar hart daartegen
in opstand. Met bliksemende oogen trad zij op hem toe.
»Geen woord meer !" riep zij in hartstochtelijke opge-
wondenheid uit. »Is het niet genoeg, dat gij mij mijn
leven lang hebt gehaat, omdat ik de erfgename van
het vermogen mijner moeder ben, en wilt ge mij nu
nog voor geld verschacheren ? Wilt gij ook nog de
nagedachtenis mijner moeder te schande maken, nadat
gij haar leven vergiftigd hebt ? Neem u in acht, want
dit zweer ik u: voor eiken traan, dien zij door uw toedoen
vergoten heeft, zult gij eenmaal boeten. Ik zal mijne
moeder wreken, ik zal gericht houden over u, haren
moordenaar!"

Sprakeloos, als verwezen staarde Arthur zijn stief-
dochter aan, welke hem zulk een ontzettende aanklacht
in het gezicht slingerde. Eer hij een woord tot antwoord
gevonden had, had zij de kamer verlaten.

»Dat is een wilde kat,\'\' mompelde Adams het hoofd
schuddend. »Voor zulk eene zou men bang worden. Ik.
geloof dat zij in staat zou zijn iemand te wurgen !\'\'

John Arthur was intusschen weder tot zich zelf ge-
komen.

»Bah! belachelijk!" stiet hij verachtelijk uit, »die
kleine."

Hij sloeg grimmig met de vuist op de tafel, daarna
stond hij op, om naar het oproerige schepsel, zooals hij
Alice in zijn ergernis noemde, om te zien. Maar zij was
nergens te vinden en met hoeveel ijver ook naar haar
gezocht werd, zij was en bleef verdwenen.

Geen enkele minuut had zij na deze heftige scène
met haren stiefvader geaarzeld zich van hem los te
maken en haar lot toe te vertrouwen aan den man,
dien zij lief had en die verlangde dat zij hem zou
volgen.

Nog juist bijtijds bereikte zij het kleine spoorweg-
station. Lucian Davis stond op het perron, den trein
wachtende. Een straal van vreugde vloog over zijn ge-
laat toen hij Alice zag.

»Breng je me eindelijk antwoord, liefste ?" vroeg hij,
haar tegemoed tredend. »Is \'t ja, of neen ?"

Een sardonisch lachje speelde om zijnen mond. »Zoo
is het goed, kleine boschnimf!" fluisterde hij teeder.
» Vergeet nu alles wat achter je ligt en laat je door
mij geleiden in een nieuwe, schoonere wereld."

Zij vleide zich zwijgend tegen hem aan en eenige
minuten later voerde het stoompaard haar aan de zijde
haars geliefden naar de groote stad heen, waar zij, naar
zij hoopte, een gelukkig leven beginnen zoude. Had zij
slechts kunnen vermoeden wat haar beschoren was.

In de coupé, waar zij met Lucian ingestegen was,
bevond zich slechts een enkele medereiziger, een jonge

man met een intelligente gelaatsuitdrukking en eerlijk
blikkende blauwe oogen, zooveel merkte Alice nog op,
daarna verzonk zij afgemat door de aandoeningen van
den dag in een lichte sluimering.

Aan het laatste station voor Boston steeg Davis uit
om een verfrissing voor Alice te halen. Van dit oogen-
blik maakte de jonge man, die het paar ongemerkt
scherp had gadegeslagen, gebruik om zijne reisgenoote
aan te spreken.

» Vergeef mij, mejuffrouw, dat ik mij veroorloof u
te vragen of u in Boston bekend zijt," vroeg hij zich naar
Alice heenbuigend. Zij zag hem onthutst aan. »Ja, maar
waarom stelt u er belang in dat te weten ?"

»Hm, ik dacht zoo," mompelde de vreemdeling voor
zich heen. Luider vervolgde hij:

»Misschien zult u eenmaal een vriend noodig hebben,
om u te helpen of om u te beschermen. Wees zoo goed
mijn kaartje aan te nemen en vergeet niet, dat het een
eerlijk man is, die u voor ingeval van nood zijn bijstand
aanbiedt." Hij reikte haar zijn kaartje toe, dat zij echter
in het eerste oogenblik terugwees, wijl de houding van
den vreemdeling haar indringend toescheen. Eerst als
hij zijn verzoek met meerder drang herhaalde en zeide :
»neem het kaartje aan om der wille uwer moeder !"
greep zij er naar en stak ze het zonder het te lezen in
haar reistaschje. Tegelijk daarop kwam Lucian terug,
hij bracht haar gebak en vruchten ; onderhield zich met
haar en vertelde haar van het leven en drijven in een
wereldstad, dat zij nu door eigen aanschouwing zou
leeren kennen.

In Boston aangekomen riep Lucian een rijtuig aan

en gaf hij den koetsier het adres van een Hotel op. Hij
merkte niet, dat de jonge man, die met hen samen ge-
reisd had, eveneens een rijtuig nam en zich naar het
zelfde Hotel liet brengen.

Ondanks het ver gevorderde uur was er nog leven
en beweging in de hel verlichte straten dat Alice met
een gemengd gevoel van nieuwsgierigheid en verwon-
dering gadesloeg.

»Zult gij niet bang zijn, zoo alleen in een Hotel te
wezen, liefste ?" vroeg Davis, zijn arm om haar heen
slaande.

»Ik heb n.1. nog een bijeenkomst voor zaken bij te
wonen, welke ik niet durf verzuimen. Ben je niet
angstig ?"

»0, neen," verzekerde zij.

»Des te beter! Morgenmiddag haal ik u af en dan
zullen wij niet meer van elkaar scheiden. Voorzich-
tigheidshalve zal ik u onder den naam van mis Web
voorstellen met het oog op uwen stiefvader. Vindt
je dat goed ?"

>Richt alles in, zooals je meent dat goed is, Lucian,\'\'
antwoordde zij hem met een vertrouwenden blik aan-
ziende.

Toen hij haar naar de voor haar bestemde kamer
geleide, zag zij haren medereiziger in de vestibule staan.
Dit bracht haar de woorden te binnen, die deze heer
tot haar gesproken had en zoodra Lucian haar had
alleen gelaten, haalde zij het kaartje te voorschijn het-
welk de vreemdeling haar had gegeven. Het adres
luidde: »William Vaughan, Arts. Bar street 430."

»Een arts ?" dacht zij verwonderd. »Wie kan het

zijn ? Ik zal Lucian morgen vragen of hij hem kent.

Wat zal de nieuwe dag mij opleveren ?"

Zij legde zich ter ruste, niet vermoedende dat het

voor geruimen tijd was, dat zij vrij van kommer en

hartzeer zich aan hare droomen kon overgeven.

DERDE HOOFDSTUK.
Een vreeselijk ontwaken.

Terwijl Alice Perth in blind vertrouwen, op den man
dien zij nauwelijks zes weken kende, rustig sliep, zat
diezelfde man in een elegant ingericht vertrek, aan
de zijde een er vrouw, welke men het op den eersten
blik kon aanzien, dat zij een bewogen leven leidde. Zij
kon ontegenzeggelijk als een schoonheid gelden met
haar rosachtig blond haar, de schoone gelaatskleur, en
de schitterende nixe oogen.

Cora Weston, was een bekende verschijning in Bos-
ton, doch haar naam stond niet in den besten roep,
want men hield haar voor eene avonturierster, die
trachtte zich ten koste van dwaze aanbidders te ver-
rijken.

Met Lucian Da vis onderhield zij sinds meerdere jaren
reeds intieme betrekkingen; hij was de eenige voor
wien zij een bepaalde neiging gevoelde, een gevoel,
door hem beantwoord voor zooverre zijn zelfzuchtige
natuur daartoe in staat was.

Nog kort geleden had Cora een ouden gek, den rij-

ken mijnbezitter Thomson op nog al onbeschaamde
wijze uitgeplunderd. Den bedrogene vielen ten slotte
de schellen van de oogen en om zijn toorn te ont-
vlieden, trok Cora naar Europa, doch keerde in het
geheim terug, wijl zij niet den minsten lust gevoelde
het schouwtooneel harer aan gevolgen rijke handelingen
vaarwel te zeggen. Zij had Davis getelegrafeerd haar
wegens een gewichtige zaak te komen bezoeken en
spreken en niettegenstaande het reeds late avonduur,
kwam hij tot haar, nadat hij het jongste slachtoffer
zijner slechtheid de arme Alice Perth, een veilig on-
derkomen had verschaft.

»Je ziet, Lucian," zeide Cora lusteloos in haren zetel
terugvallend, een cigaret met haar slanke vingers
draaiende, »voor een poosje moet ik mij een beetje
achteraf houden, tot de oude gek Thomson weer kalm
is geworden en er gras over de zaak zal zijn gegroeid.
Kun je me niet een -rustig oord aanbevelen, waar ik
toch de bezigheden vind die ik wensch. Zij deed het
woord, »bezigheden" vergezeld gaan van een veelbedui-
dend lachje.

Davis bedacht zich eenige oogenblikken en zeide
vervolgens: »Hm, ik weet wel iets dat geschikt voor
je zou zijn, maar dan moet je je bekwamen de rol van
een eerbare jonge weduwe te spelen."

»Als het de moeite loont, waarom niet!" antwoordde
Cora luchtig.

»Goed dan, luister!" Met de hem eigen handigheid
legde hij haar een plan voor dat haar hoe langer zoo
meer interesseerde. Het was niets minder dan om John
Arthur, den eigenaar van Oakley in hare netten te

lokken en over te halen tot een huwelijk met haar.

»Wijl hij een afgeleefd man is, die een hartkwaal
heeft," besloot Davis zijne uiteenzetting van \'t plan,
»zoo heb je alle kans na korter of langer tijd zijn erf-
genaam te zullen zijn."

»Heeft hij geen bloedverwanten ?\'"

»0, ja een vermogende zuster en een stiefdochter
welke hij echter haat en die heimelijk van hem is weg-
geloopen. Als je het slim aanlegt laat hij je alles na.
Ik zal je natuurlijk zooveel mogelijk ter zijde staan en
dat gaat het best in de rol van een broeder."

Cora lachte begeerig. »Je bent werkelijk een genie,
mijn allerliefste Lucian, en ik denk dat van al de
kleine veldslagen, waaraan wij samen hebben deelge-
nomen, deze niet de slechtste zal zijn."

»Als jouw hand het spel leidt, schoonste van alle
schoonen," luidde Lucians galante antwoord, »dan kun-
nen wij van een schitterenden uitslag zeker zijn."

Zij bespraken verder hun plan in alle bijzonderheden
en tegen het grauwen van den ochtendstond, begeleide
Davis haar naar Bellair, een plaatsje in de onmidde-
lijke nabijheid van Oakley, waar hij haar in het eenige
daar bestaande logement als zijne zuster, mevrouw
Termer, bracht.

Twee uren later bevond ₍hij zich weder in Boston,
op weg naar Alice Perth, zijn lichtgeloovig slachtoffer
hetwelk hij waande geheel in zijne macht te hebben.
Hij had echter buiten het toeval en buiten zijn onbe-
kenden medereiziger doctor Vaughan gerekend.

In de voormiddag uren, terwijl Alice met klimmend
ongeduld haren Lucian wachtte, liet zich een dame bij

haar aandienen, die zich mevrouw Girard noemde. Zij
scheen omstreeks 30 jaar oud te zijn, had zachte, don-
kere oogen en zeer sympathieke gelaatstrekken, die
echter den stempel van diepen kommer droegen.

»Wil mij verontschuldigen," begon zij met wellui-
dende stem. »Als ik mij niet bedrieg is u de jonge
dame, die gisteren avond hier is aangekomen.

\'t Zal u wellicht aanmatigend toeschijnen, dat een
vreemde die u ten eenenmale onbekend is u opzoekt.
Maar de zaak, die mij hier heen voert, is gewichtig
en-------------"

»Wie heeft u gezonden ?" viel Alice hare bezoekster
op tamelijk hooghartige wijze in de rede.

»Een, die in alle opzichten een man van eer is, die
u, hoewel slechts oppervlakkig, kent dr. Vaughan.
Ik ben sinds jaren met hem bevriend en op zijn ver-
zoek ben ik tot u gekomen."

»Waarom deed hij dat ?" vroeg Alice hare bezoek-
ster met een blik van wantrouwen aanziende.

» Omdat hij bezorgd over u is."

»Over mij ? Waarom ?"

»Omdat hij vreest dat gij niet weet onder wiens
geleide gij gisteren hier zijt aangekomen."

Alice werd bloedrood. »Wat wil u daarmee zeggen ?"
riep zij heftig uit.

»Dat gij nog het karakter nog de reputatie kent van
den man, onder wiens hoede gij u hebt gesteld," luidde
het ernstige antwoord.

Als door een adder gebeten, sprong Alice op, »hoe
komt dr. Vaughan er toe mij door u tegen mijn besten
vriend te willen ophitsen ?" riep zij met gramschap uit.

»Als ik meer over hem weten wil dan ik weet, zoo zal ik het
hem zelven vragen. Wat anderen zeggen, treft mij niet."

»Ook niet als die anderen u toonen, dat gij aan den
rand van een afgrond staat, dat uw leven, uw zielsrust
in gevaar is ?"

»Neen !" klonk het trotsch over Alices lippen.

Mevrouw Girard vestigde een medelijdenden blik op
het opgewonden meisje. »Ik zie gij zijt boos op mij," ►
zeide zij met ernst, en toch zelfs op het gevaar af u
nog meer te ontstemmen, moet ik u eene vraag doen:
in welke betrekking staat gij tot dezen Lucian Davis
en wat verwacht gij voor hem te zullen zijn ?"

Een gloeiende blos spreide zich over Alices gelaat
uit, want met bliksemsnelheid schoot haar de gedachte
te binnen, dat Lucian, niettegenstaande al zijne liefdes-
betuigingen, er nog geen enkele maal van gesproken
had haar tot zijne vrouw te zullen maken. Hoe, indien
hij werkelijk eens oneerlijke bedoelingen had ?

Verlegen liet zij het hoofd zinken. Mevrouw Girard
maakte van hare verwarring gebruik om op overtui-
genden toon te vervolgen : »dr. Vaughan is een groot
menschenkenner. Toen hij u in gezelschap van dezen
man aantrof, zag hij dadelijk dat de schurk niets goeds
met u voor had en dat gij in het gevaar verkeerdet
als een slachtoffer zijner slechtheid te vallen. Hij durfde
het niet wagen u zelf te waarschuwen. Daarom bad hij
mij, het te doen. Arm kind. gij hebt uw lot aan slechte
handen toevertrouwd aan die van een erkend speler,
een mensch van wien de heele wereld weet, dat hij
liefdesbetrekkingen onderhoud met een slecht befaamde
avonturierster.\'\'

Zij zweeg, doch Alice die gedurende deze voor haar
zoo verpletterende onthullingen als gebroken in haren
zetel terug gezonken was, verroerde zich niet. Mevrouw
Girard sloeg zacht haren arm om het jonge meisje.
»Ga met mij mede,\'\' zeide zij vriendelijk; »laat mij
vooreerst uw bescherm geest zijn. Ik weet dat gij lijdt
onder deze ontgoocheling, maar ik beschouw het als
mijn plicht u te waarschuwen. En mocht gij toch nog
twijfelen aan de waarheid mijner woorden, dan kan ik
u bij een jong meisje brengen, dat nu stervend neer-
ligt, nadat Lucian Davis haar te gronde heeft gericht.\'\'

Een rilling liep Alice langs de leden, toen zij dit
hoorde. Met doodsbleek gelaat, en starende oogen, doch
met een harden, vastbesloten trek om den mond, richtte
zij zich uit hare verdooving op.

»U meent het misschien goed met mij," zeide zij
toonloos, »maar ik kan u daarvoor niet danken. Wil
u mij alleen laten ? Lucian Davis kan dadelijk hier
zijn."

»Ga toch met mij mede!" verzocht mevrouw Girard
nog eens. »Gij moogt dezen man niet wederzien."

»Ik ben geen kind meer," luidde het koele antwoord,
»en niemand zal mij beletten Lucian Davis op mijne
wijze vaarwel te zeggen."

»Beloof mij echter daarna tot mij te komen,\'\' ver-
volgde mevrouw Girard, »opdat gij niet zonder vrienden
in deze groote stad zult zijn. Hier is mijn adres.

Zij legde haar kaartje op de tafel en verwijderde
zich, terwijl Alice stom en onbeweegelijk wachtte tot
zich de deur achter hare vreemde bezoekster had ge-
sloten. Toen eerst kwam er leven in hare gestalte.

»Groote God, bedrogen, schandelijk bedrogen !\'\' mom-
pelde zij het gelaat in hare handen drukkend. Het
scheen haar zoo onmogelijk, zoo ongeloofelijk toe. Nog
den vorigen dag had zij vol blind vertrouwen geluisterd
naar de eeden zijner liefde, had zij in hem het ideaal
van haar hart gezien, en om zijnentwil haar thuis met
vreugde verlaten. En nu ? Een giftige damp was over
haar jonge leven heen gegaan; haar liefde voor Lucian
was dcod alleen haten, kon zij den ellendeling, hoe
sterk ook haar hart zich daartegen verzette. Want de
woorden der vreemde vrouw, dit gevoelde zij, droegen
den stempel der waarheid.

Langzamerhand kwam de storm in haar binnenste
tot bedaren; met koele bezonnenheid overdacht zij
haren toestand en ontwierp zij een plan om zich aan
het geweld van haar schurkachtigen geliefde te ont-
trekken.

Toen hij eindelijk kwam, begroette zij hem met on-
bevangenheid, lachte bij de teedere woorden die hij
haar toefluisterde en liet zich zonder verzet door hem
in zijn jonggezellenwoning voeren. Hoe prachtvol was
alles daar ingericht. Nog nimmer had Alice zulk een
weelde gezien.

»Dit zal voorloopig het paleis van de koningin mijns
harten zijn," voerde Lucian haar tegemoet en toonde
haar vervolgens alle vertrekken, verblijde zich over
hare bewondering en genoot met vreugde de vele
vragen die zij hem deed.

Eensklaps viel haar oog op een fraai bewerkten,
kleinen revolver. »Wat een aardig stukje speelgoed!"
zeide zij, naar het wapen grijpende. »Is het geladen ?

Ik heb nog nooit een wapen in de hand gehad. Toon
mij eens aan, hoe men daarmede omgaat."

Lachend vervulde hij haren wensch, laadde de
revolver, legde haar de zamenstelling uit, doch trok
er vervolgens voorzichtigheidshalve de patronen
weder uit.

Spoedig daarop kondigde een knecht aan, dat de
tafel gedekt was. Alice was gedurende den maaltijd
schijnbaar in een vroolijke stemming, zoodat Da vis hoe-
genaamd niets van haar werkelijken gemoedstoestand
merkte.

In de namiddag sloeg hij haar voor tot den avond
wat te gaan uitrusten. Gedurende dien tijd wilde hij
eenige handelsvrienden bezoeken. Zij vond dit goed
en liet hem met goed gespeelde teederheid uit.

Nadat hij zich verwijderd had viel haar blik op een
toegevouwen blad papier, dat op den grond lag. Waar
schijnlijk had Davis het onopgemerkt laten vallen. Alice
herkende het telegram, dat hij in hare tegenwoordig-
heid had ontvangen en door nieuwsgierigheid gedreven,
las zij het. De inhoud luidde:

Moet U dadelijk spreken. Wacht u in uwe woning.

Met een toornig gebaar slingerde Alice het tele-
gram weg.

«Doortrapte schelm!\'\' siste zij tusschen de tanden.

»Zij riep hem, en hij kwam en voerde mij hier
heen.

»Schandelijk! Ongehoord!" In hare oogen gloeide
felle haat. »Maar neem u in acht, Lucian Davis! Ook
uw uur zal slaan. Boeten zult gij voor uw euveldaad, en

ondervinden hoe vreeselijk de kleine boschnimf zich
kan wreken."

Opgewonden liep zij de kamer eenige keeren op en
neer; daarna schelde zij den knecht, een neger, dien
Davis had aangewezen om de »jonge dame" te bedie-
nen. Reeds toen Henry aan tafel diende had Alice uit
Lucians korten en bevelenden toon en uit het bedrukte
voorkomen van den neger gemerkt dat er geen bij-
zondere goede verstandhouding tusschen heer en die-
naar bestond. Hiervan wilde zij partij trekken.

Toen Henry verscheen, verzocht zij hem haar een
vel postpapier te brengen en sprak hem zoo vriendelijk
toe, dat hij na enkele oogenblikken reeds verklaarde
alles voor haar te willen doen, wat zij van hem mocht
verlangen.

»Nu, bezorg mij dan gauw wat schrijfgereedschap,"
zeide zij, verheugd den man voor zich te hebben ge-
wonnen. »Ik heb papier noch inkt.\'\'

De bediende knikte en opende zonder aarzelen de
schrijf map van zijnen heer, die op een zij tafeltje lag.
Het was een geschenk van Cora, wier portret den bin-
nenkant der map versierde. Eer Henry haar weder
sluiten kon had Alice het portret gezien.

»Is dat madame Cora ?" vroeg zij een plotselinge
ingeving volgend.

»Ja," bevestigde Henry een weinig verlegen.

»Zij moet zeer schoon zijn," vervolgde Alice, »gij
kent haar zeker ? Bevalt zij u ?"\'

De neger trok een grijnslach en antwoordde : »neen,
want zij is precies als mijnheer; zij denkt een zwarte
is geen mensch."

»Hoe slecht van haar," merkte Alice op en schreef
vervolgens eenige haastige regelen aan dr. Vaughan,

hem smeekende haar uit de handen van den schurk
te bevrijden. Zij verzocht hem binnen een uur met een
rijtuig aan den hoek der straat te wachten, om haar
te brengen bij mevrouw Girard, die haar bescherming
had beloofd.

»Ziezoo, Henry zeide zij tot den bediende die ge-
duldig bij de deur wachtte, »bezorg deze aan het adres
en breng mij het antwoord terug."

De zwarte nam den brief aan dien hij beloofde te
zullen bezorgen en zoodra hij zich had verwijderd, vloog
Alice op de schrijfmap aan, die het beeld van de schoone
Cora bevatte. Zij keek er lang naar, als wilde zij zich
deze gelaatstrekken diep in het geheugen prenten. »Als
ik haar ooit zie, zal ik ze dadelijk herkennen," mom-
pelde zij voor zich heen. rjierop nam zij de revolver,
laadde die zorgvuldig, gelijk Lucian het haar had voor-
gedaan en stak het fraaie wapentje in haar zak.

Spoedig hierop keerde Henry terug. Het antwoord
van dr. Vaughan behelsde alleen deze woorden :

»Ik dank u voor het vertrouwen dat u mij schenkt
en zal u op den aangegeven tijd wachten." Alice ademde
verlucht op.

Op voorzichtige wijze verzekerde zij zich van den
bijstand des negers wien zij een ruime belooning toe-
zeide, als hij haar van dienst wilde zijn.

Henry, die zijn heer in stilte haatte, stemde be-
reidwillig toe en bewees een zeer bruikbaar werktuig
te zijn.

De pendule op de schoorsteen sloeg 5 uur. Dat

was de met dr. Vaughan afgesproken tijd. Haastig,
met kloppend hart, kreeg Alice hoed en mantel en
zoude juist den drempel overschrijden, toen zij ver-
schrikt terug week, want voor haar stond Lucian
Davis.

VIERDE HOOFDSTUK.
Op leven en dood.

Het plotseling verschijnen van den man, dien zij tot
eiken prijs wilde ontvlieden, beroofde Alice bijna van
haar bewustzijn. Zij was als verlamd, niet in staat een
enkel woord uit te brengen.

Davis, die in het eerste oogenblik geloofde dat zij
hem wilde begroeten, zag al gauw zijne dwaling in en
raadde zonder moeite hoe de zaken stonden.

»Ik kom op het juiste oogenblik," zeide hij op spot-
tenden toon. »Mijn liefje wilde zonder geleide uitgaan,
maar dat mag ik niet toestaan.

Hij sloot de deur en leunde met gekruiste armen
daartegen. Een waarlijk duivelsche lag grijnsde om zijn
mond, terwijl hij het sidderende meisje vast in het
oog hield.

Zoo stonden zij een wijle sprakeloos tegenover el-
kander, totdat Alice, die langzamerhand de heerschappij
over zichzelf herwonnen had een stap voorwaarts deed
en met gekunstelde kalmte verlangde, dat hij haar de
deur zou openen.

»Het spijt mij zeer!" klonk het ironisch antwoord.

»Mijne schoone gebiedster moet mij eerst zeggen,
waarheen zij voornemens was te gaan."

»Zeker niet terug naar de plaats die ik terwille van
een speler en woesteling verliet," antwoordde Alice koud.

»Aha, zij heeft lont geroken,^-\' dacht Lucian; men
houdt mij niet meer voor een »Tugend held," nu
dat kan verder geen kwaad. Luid zeide hij op zoet
vleienden toon; zeg niet zulke hatelijke dingen, mijn
zoetlief. Ik ben heusch niet zoo slecht als je denkt.

Wie hecht nu waarde aan praatjes van dienstboden."

»Wat ik omtrent u weet, heb ik uit een betere bron,"
zeide zij trotsch. »Ik verkies niet langer hier te blijven
laat mij dus gaan."

»Voorloopig niet, mijn duifje," Het honende zijner
weigering dreef haar het bloed naar het gelaat en ver-
riedt zich in het trillen harer oogleden. »Laat mij gaan!"
riep zij heftig uit. »Ik wil hier niet blijven, ik wil u
niet wederzien."



		- Prijs 30 On\',. AMERIKAAN JCHE DETECTIVE ROMANS. No. 5.


		£en stout stuk,


		DOOR

		lcaurence Lynch.

		UTRECHT. A. W. BRUNA & ZOON.



		8 zegen krijgt gij bovendien." Nadat hij nog een poos over de zaak had gesproken, spoorde hij zijn waardigen deelgenoot aan, de aangelegen- heid zonder verder uitstel met Alice in het reine te brengen en formeel om hare hand te vragen. Adams vond dit goed, en zoo gingen zij te samen naar Arthurs huis terug, terwijl Alice Perth, het slachtoffer van dezen schandelijken handel, als verdoofd door hetgeen zij ge- hoord had, onbewegelijk bleef zitten. Zij bezat echter ondanks hare jeugd en haar haast nog kinderlijk voor- komen, een energiek karakter en een tot opstand ge- neigde natuur, die slechts een stoot van buiten noodig had om zich ten volle te ontwikkelen. Dat zij nu haar stiefvader niet over haar geliefden Lucian Davis spreken kon, was duidelijk en ook dat zij niet onder zijn dak blijven kon, als zij weigerde den haar tegenstaanden Amos te trouwen. Alles kwam bij haar in opstand bij de gedachte hoe haar hebzuchtigen, onnatuurlijken stiefvader haar wilde verschacheren, hoe bedriegelijk en slecht hij jegens haar handelde. Bleef haar dus wel een andere keuze, dan te ontvluchten en haar lot aan de handen van den ge- liefde toe te vertrouwen, over ? Nog geen uur geleden was zij voor het doen van dezen stap terug geschrikt, doch nu was zij er toe besloten. Vastbesloten sprong zij eensklaps op. »Ik zal naar Hagar gaan," mompelde zij zacht. »Zij heeft mijne moeder gekend, zij alleen kan mij alles zeggen." Haastig ijlde zij op het een weinig ter zijde van den weg gelegen huisje harer voormalige kindermeid toe,



		\'7

		man met een intelligente gelaatsuitdrukking en eerlijk blikkende blauwe oogen, zooveel merkte Alice nog op, daarna verzonk zij afgemat door de aandoeningen van den dag in een lichte sluimering. Aan het laatste station voor Boston steeg Davis uit om een verfrissing voor Alice te halen. Van dit oogen- blik maakte de jonge man, die het paar ongemerkt scherp had gadegeslagen, gebruik om zijne reisgenoote aan te spreken. » Vergeef mij, mejuffrouw, dat ik mij veroorloof u te vragen of u in Boston bekend zijt," vroeg hij zich naar Alice heenbuigend. Zij zag hem onthutst aan. »Ja, maar waarom stelt u er belang in dat te weten ?" »Hm, ik dacht zoo," mompelde de vreemdeling voor zich heen. Luider vervolgde hij: »Misschien zult u eenmaal een vriend noodig hebben, om u te helpen of om u te beschermen. Wees zoo goed mijn kaartje aan te nemen en vergeet niet, dat het een eerlijk man is, die u voor ingeval van nood zijn bijstand aanbiedt." Hij reikte haar zijn kaartje toe, dat zij echter in het eerste oogenblik terugwees, wijl de houding van den vreemdeling haar indringend toescheen. Eerst als hij zijn verzoek met meerder drang herhaalde en zeide : »neem het kaartje aan om der wille uwer moeder !" greep zij er naar en stak ze het zonder het te lezen in haar reistaschje. Tegelijk daarop kwam Lucian terug, hij bracht haar gebak en vruchten ; onderhield zich met haar en vertelde haar van het leven en drijven in een wereldstad, dat zij nu door eigen aanschouwing zou leeren kennen. In Boston aangekomen riep Lucian een rijtuig aan Een stout stuk. 2



		i8 en gaf hij den koetsier het adres van een Hotel op. Hij merkte niet, dat de jonge man, die met hen samen ge- reisd had, eveneens een rijtuig nam en zich naar het zelfde Hotel liet brengen. Ondanks het ver gevorderde uur was er nog leven en beweging in de hel verlichte straten dat Alice met een gemengd gevoel van nieuwsgierigheid en verwon- dering gadesloeg. »Zult gij niet bang zijn, zoo alleen in een Hotel te wezen, liefste ?" vroeg Davis, zijn arm om haar heen slaande. »Ik heb n.1. nog een bijeenkomst voor zaken bij te wonen, welke ik niet durf verzuimen. Ben je niet angstig ?" »0, neen," verzekerde zij. »Des te beter! Morgenmiddag haal ik u af en dan zullen wij niet meer van elkaar scheiden. Voorzich- tigheidshalve zal ik u onder den naam van mis Web voorstellen met het oog op uwen stiefvader. Vindt je dat goed ?" >Richt alles in, zooals je meent dat goed is, Lucian,\'\' antwoordde zij hem met een vertrouwenden blik aan- ziende. Toen hij haar naar de voor haar bestemde kamer geleide, zag zij haren medereiziger in de vestibule staan. Dit bracht haar de woorden te binnen, die deze heer tot haar gesproken had en zoodra Lucian haar had alleen gelaten, haalde zij het kaartje te voorschijn het- welk de vreemdeling haar had gegeven. Het adres luidde: »William Vaughan, Arts. Bar street 430." »Een arts ?" dacht zij verwonderd. »Wie kan het



		■ 9

		zijn ? Ik zal Lucian morgen vragen of hij hem kent. Morgen ? Wat zal de nieuwe dag mij opleveren ?" Zij legde zich ter ruste, niet vermoedende dat het voor geruimen tijd was, dat zij vrij van kommer en hartzeer zich aan hare droomen kon overgeven.



		28 ondervinden hoe vreeselijk de kleine boschnimf zich kan wreken." Opgewonden liep zij de kamer eenige keeren op en neer; daarna schelde zij den knecht, een neger, dien Davis had aangewezen om de »jonge dame" te bedie- nen. Reeds toen Henry aan tafel diende had Alice uit Lucians korten en bevelenden toon en uit het bedrukte voorkomen van den neger gemerkt dat er geen bij- zondere goede verstandhouding tusschen heer en die- naar bestond. Hiervan wilde zij partij trekken. Toen Henry verscheen, verzocht zij hem haar een vel postpapier te brengen en sprak hem zoo vriendelijk toe, dat hij na enkele oogenblikken reeds verklaarde alles voor haar te willen doen, wat zij van hem mocht verlangen. »Nu, bezorg mij dan gauw wat schrijfgereedschap," zeide zij, verheugd den man voor zich te hebben ge- wonnen. »Ik heb papier noch inkt.\'\' De bediende knikte en opende zonder aarzelen de schrijf map van zijnen heer, die op een zij tafeltje lag. Het was een geschenk van Cora, wier portret den bin- nenkant der map versierde. Eer Henry haar weder sluiten kon had Alice het portret gezien. »Is dat madame Cora ?" vroeg zij een plotselinge ingeving volgend. »Ja," bevestigde Henry een weinig verlegen. »Zij moet zeer schoon zijn," vervolgde Alice, »gij kent haar zeker ? Bevalt zij u ?"\' De neger trok een grijnslach en antwoordde : »neen, want zij is precies als mijnheer; zij denkt een zwarte is geen mensch."



		33

		Zij beproefde de deur te naderen, doch hij versperde haar den weg. Ook bij hem was thans de bedaardheid verdwenen. »Geen enkelen stap verder!" snauwde hij haar toe. »Ik sta je niet toe weg te. gaan, begrepen ?"\' Een oogenblik stond Alice verdoofd door de gedachte dat zij zich reddeloos in de macht van dezen man bevond, daarna echter dreef de vertwijfeling haar tot het uiterste. Met bliksemsnelheid trok zij de revolver te voorschijn, waarvan Davis haar de behandeling nau- welijks drie uur geleden geleerd had. Lucian was geen bloodaard. Opgewonden sprong hij op het meisje toe, om haar het gevaarlijke wapen te ontrukken, doch in hetzelfde oogenblik ging een schot af en in de rechter arm getroffen tuimelde Davis terug. Als een pijl uit den boog vloog Alice hem voorbij naar de deur, doch reeds was hij weer geheel overeind. Met geweld kampend tegen het gevoel van zwakte, door het sterke bloedverlies veroorzaakt, sleurde hij het heftig tegenspartelende meisje met den linkerarm naar zich toe, en siste haar in het oor: »kleine satan ! eer wurg ik je, dan dat ik je de vrijheid geef. Je zult mij niet ontg ." Zijn stem stokte een doodelijke bleekheid overtoog zijn gelaat en bewuste- loos zonk hij op den grond neer, het van ontzetting bewusteloos geworden meisje vast tegen zich aan- drukkend. Zoo vond hen zijn bediende Henry. die toen hij het schot hoorde onmiddelijk toesnelde. Hij begreep dadelijk wat er was gebeurd en stormde de straat op om hulp te halen. Het toeval voerde hem Dr. Vaughan te gemoet. Een stout stuk. 3



		34

		die sedert een kwartier uurs op de afgesproken plek wachtte. Hij had Davis het huis zien binnengaan en vol bezorgdheid over Alice bleef hij in de nabijheid. Niets goeds vermoedend stond hij op het punt te gaan onderzoeken naar de oorzaak van het uitblijven van Alice, toen hij den neger zag, wiens ontsteld gelaat en vreemde handeling zijn aandacht trok. Enkele woorden waren genoegzaam om alles te verklaren. Begeleid door den ontstelden knecht spoedde dr. Vaug- han zich naar het tooneel des onheils en wat hij daar aanschouwde: een in zijn bloed zwemmenden man en een oogenschijnlijk dood meisje welker rechterhand de nog rookende revolver krampachtig omspande, ver- vulde hem met afgrijzen. Doch er was geen tijd te verliezen. De arts gelastte Henry het levenlooze meisje naar een andere kamer te dragen, terwijl hij den verwonde een voorloopig ver- band aanlegde en hem naar het naastbij gelegen zieken- huis liet overbrengen. Nu wijdde hij zijne zorgen aan Alice, die in zulk een diepe onmacht lag dat het meer dan drie uren duurde eer zij tot bewustzijn kwam. Af- wisselend met een pleegzuster bleef Vaughan den ge- heelen nacht aan het ziekbed en toen Davis, den arm in een verband dragende, den volgenden morgen kwam om naar den toestand van Alice te vernemen, verklaarde hem de dokter met ernstig gelaat, dat als de patiënte zou ontwaken uit de verdooving, waarin zij thans lag, zij of dadelijk zou sterven, of door een hevige koorts zou worden aangetast. Bij de geheele uitputting van haar lichaam, was het verloop van deze koorts moeielijk te bepalen. Evenwel zoude hij dr. Vaughan alles



		35 beproeven om Alice in het leven te houden. »Ja, doe dat, dokter," antwoordde Lucian, laat haar de beste verpleging genieten. Het zoude toch al te verschrikkelijk zijn als mijne onvoorzichtigheid de arme kleine het leven zou kosten." »Hoe is het ongeluk eigenlijk gebeurd ?" vroeg dr. Vaughan, die eigenlijk niet aan een ongeval geloofde. »0, heel eenvoudig!" luidde het snel gegeven ant- woord. »Zij speelde met de revolver en vroeg mij haar de samenstelling er van te verklaren. Toen zij zag, dat het pistooltje geladen was, werd zij bang, waarom ik het weder op zijne plaats wilde leggen. Daarbij stootte zij onwillekeurig tegen de leuning van den stoel ; het schot ging af en trof mij in den arm. Van schrik viel de kleine buiten kennis en ik verloor, {tengevolge van het bloedverlies, ook het bewustzijn. Dat alles klonk zeer geloofwaardig. De doktor scheen er door te zijn bevredigd, want hij deed geen verdere vragen doch verlangde alleen dat Davis zich een tijd lang niet zou vertoonen, wijl de zieke de meest mogelijke rust behoefde. »Dat zal wel het beste zijn, stemde Lucian toe. Zoolang zij ziek is zal zij zich misschien niet kunnen herrinneren hoe de zaak zich heeft toegedragen." Ten einde zich den tijd te bekorten besloot hij de schoone Cora op te zoeken om zich door haar te laten verplegen, daar het sterke bloedverlies hem tamelijk had verzwakt. »Als eerst mijn arm genezen is, en de kleine bosch- nimf geheel hersteld," mompelde hij voor zich heen »dan zal ik haar wel temmen. Voor geen half millioen zou ik het kleine nest nu laten loopen."



		VIJFDE HOOFDSTUK. Een verrassende nieuwheid.

		Overeenkomstig hare afspraak met Davis, hield Cora Weston zich sedert eenigen tijd onder den naam van mevrouw Termer in Bellair op. Zij verwekte een alge- meen opzien door hare schoonheid, hare elegantie en het voorname van geheel haar wezen; terwijl zij zich hoogst onverschillig toonde voor de openlijke bewon- dering der dorpsbewoners, legde zij het er op toe den bezitter van Oakley voor haar te interesseeren. Tegen alle verwachting in, gelukte haar dit zeer spoedig, want John Arthur was niettegenstaande eene groote hartstocht die hem beheerschte, zijn hebzucht, zeer gevoelig voor vrouwelijke aantrekkelijkheid. Blin- delings vloog hij onder het net hetwelk de schoone kokette hem had gespannen en toen Davis, die zich voor haren broeder uitgaf, haar na zijne verwonding (welke hij tegenover haar als het gevolg van een twist aan de speeltafel voorstelde) kwam bezoeken, kon zij hem het welgelukken harer plannen mededeelen. Ge- meenschappelijk sponnen zij de intrige verder af, zonder



		37

		vermoeden, welke hand eenmaal het geheele weefsel verscheuren zoude. Af en toe ging Davis naar Boston om te vernemen hoe het met Alice Perth ging en om haar tegelijk in het oog te houden. Weken lang zweefde zij tusschen leven en dood; maar dank zij haar krachtig gestel, kwam zij eindelijk de koorts te boven en onder de zorgzame verpleging van dr. Vaughan en Olivia Girard ging zij, hoewel slechts langzaam haar genezing tegemoet. Zoodra ze zich sterk genoeg gevoelde, verliet zij de woning van Lucian en nam zij haar intrek bij mevrouw Girard, die alles deed wat mogelijk was, om hare vriendin het bittere leed, dat het verraderlijke gedrag van Davis haar had veroorzaakt te doen vergeten. In hoeverre haar dit gelukte kon zij niet nagaan, wijl Alice zich aanvankelijk stil en in gedachten verzonken toonde, als hield zij zich onafgebroken met een bijzon- dere gedachte bezig. Vier maanden verliepen, in welken tijd Alice haar krachten geheel terug kreeg. Lucian Davis had zij niet terug gezien, daar hij gelukkig niet wist waar zij zich bevond. Toen hij op een zekeren dag aan zijne woning kwam vond hij die leeg en zijn bediende die gedurende de ziekte van Alice in het huis was gebleven, kon hem niets anders mededeelen, dan dat een heer haar met een rijtuig had afgehaald. Bij het vertrek, had zij den knecht een pakje gegeven, hetwelk hij zijn heer moest ter hand stellen. Lucian opende het haastig; het hield niets anders in dan zijn kleine revolver en een strookje papier, waarop de woorden stonden: »Als wij elkander weer- zien, zal ik u met andere wapens bestrijden."



		BIBLIOTHEEK UNIVERSITEIT I

		A06000030571362B

		3057 136 2





		!«<«
		* ■■■■-.\' ^ri "i-h*


		t ....... _



		3&

		Hij lachte verachtelijk, maar toch beving hem een onaangenaam gevoel. Was het een voorgevoel, of was het het bewustzijn Alice Perth te laag te hebben ge- schat. Zij had hem getoond moed te bezitten, dat zij niet de speelbal van zijnen hartstocht wilde zijn en dat zij evengoed wist te haten als lief te hebben. Wat zoude er wel van haar zijn geworden ? Hij deed voorzichtig navorschingen, die echter alle zonder gevolg bleven. Alice bevond zich gezond en veilig onder de hoede harer vriendin, die het jonge meisje had lief gekregen en als een zuster behandelde. Hoewel mevrouw Girard door een groot leed gedrukt werd sprak zij daarover niet. Slechts eens, toen Alice deelnemend naar de oorzaak van haar leed vroeg, ver- haalde zij haar met korte woorden op welke verschrik- kelijke wijze zij bezocht was geworden. Tot voor vijf jaren had zij gelukkig met haren echtgenoot geleefd; toen werd hij van een moord aangeklaagd en niettegen- staande zijne verzekeringen van onschuld tot langjarige gevangenisstraf veroordeeld. Olivia had hemel en aarde be- wogen om zijne vrijspraak te verkrijgen, doch te vergeefs. Alice luisterde met gespannen opmerkzaamheid naar dit verhaal en den volgenden dag, scheen zij nog meer in gedachten verdiept dan anders. Zoowel Olivia als dr. Vaughan, die dikwerf de avonduren bij mevrouw Girard doorbracht, merkte dit op, maar zij waren te f ij nge voe- lend om het meisje met vragen lastig te vallen. Ongeveer een week later verklaarde Alice plotseling, voornemens te zijn naar Bellair terug te keeren. Olivia keek haar verrast aan. »Naar Bellair ?" zeide zij hoofd- schuddend.



		39

		»Waarom wilt gij daarheen ?" »Om verschillende redenen." »Mag ik ze weten ?" »0 ja. Lucian Davis en die Cora hebben zich in Bellair genesteld. Ik wil trachten te ontdekken wat zij in het schild voeren ; ik wil over mijn stiefvader waken en als de tijd gekomen is rekenschap vragen aan de schuldigen. Olivia gaf zich alle moeite om Alice van haar voor- nemen af te brengen, doch deze bleef erbij. »Sinds weken zon ik er op, wraak te nemen over hen die mij en mijne moeder zulk een groot onrecht hebben aangedaan, en nu zich de gelegenheid aanbiedt, zoude ik die ongebruikt laten ? Neen, ik heb nog slechts één levensdoel ■ en dat wil ik bereiken. En nog iets anders wilde ik doen, voegde zij er na een kleine pauze aan toe, »doch dat betreft u, lieve mevrouw Girard. Wil u mij eenige vragen beantwoorden, ook bij u moet ik daar- mede een wonde aanroeren ?" »Welke vragen ?" »Over uw ongeluk. Gij hebt mij onlangs verteld dat Lucian Davis voor de rechtbank tegen uwen man had getuigd. Heeft de verwonde Percy heet hij niet- waar ? ook verklaard of hij zijn aanvaller herkende ?"\' »Ja." »En wat beweerde Davis ?" »Hij had mijn man kort voor het gebeurde naar de plaats zien sluipen waar later de verslagene gevonden werd. »En wie maakte het eerste gewag van den moord ?" »Ik geloof Davis."



		₄o Alice zag een poos nadenkend voor zich en vroeg verder: «bestonden er oneenigheden tusschen uwen man en Davis ?" »Geen openlijke, maar ik weet dat zij een innerlijken afkeer van elkaar hadden. Ook had Philip ontdekt, dat de andere bij het spelen niet eerlijk te werk ging, en had hij zijne vrienden daarvoor gewaarschuwd." »Was de verhouding tusschen uwen man en deze Percy een betere ?" »Xeen; zij hadden zelfs kort voor het plegen van de misdaad een heftigen strijd gehad. Philip kende hem van de schoolbanken af en wist veel ongunstigs van hem. In de hitte van den strijd dreigde hij Percy in zijn eer te zullen aanranden en dit werd later uitgelegd als had hij diens leven bedreigd." «Volgens hetgeen u mij zegt, heeft dus Davis schuld aan de veroordeeling van uwen man. Daar deze hem echter nooit eenig onrecht heeft aangedaan, zoo zoude de handelwijze van Davis geheel onbegrijpelijk zijn als hij er niet een bijzondere reden voor had gehad." » Welke ?" » Zelfverdediging." Mevrouw Girard zag het meisje getroffen aan. »Hoe meen je dat Alice?" vroeg zij aarzelend. »Dat Lucian Davis de schuld op een ander wierp om de verdenking van zich zelf af te wenden." Deze veronderstelling bracht Olivia\'s gemoed in hevige bewegmg. »Daaraan had ik niet gedacht," riep zij uit. »Groote God! als dat eens zoo ware! Ik moet dadelijk een détectief gaan raadplegen." »Neen, dat zult gij niet doen," viel Alice haar driftig



		41

		in de rede. Ik ben op het denkbeeld gekomen en maak aanspraak op het recht deze zaak zelve tot klaarheid te brengen. Wordt deze schurk ontmaskerd, dan zal het door mijne hand geschieden. Dat zweer ik. Nog op denzelfden middag kwam Lucians bediende bij haar. De neger stond in haren dienst en bracht ge- trouw bericht van alles wat hij van zijn heer wist. Deze keer bracht hij haar een brief. »Hij is van haar," zeide hij veelbeteekenend. »Mijnheer haalde hem met andere papieren uit zijn zak en legde hem achteloos op zijn schrijftafel neer eer hij uitging. Ik heb van die gelegen- heid gebruik gemaakt, omdat ik dacht, dat u gaarne zoudt willen weten wat er instaat." Alice gaf den bediende een pluimpje en zag toen haastig den brief in, die het navolgende behelsde: »Geliefde Lucian\\ Zoo even heb ik een heel onaangename ontdek- king gedaan. John Arthur is niet de werkelijke eigenaar van Oakley. Een stiefdochter, die, zooals men hier verteld heimelijk weggeloopen is, en sedert niets meer van zich liet hooren, zal na zijnen dood alles erven. Als zij nog leeft is al mijn werk voor niets. Is het niet ergerlijk? Kom onverwijld naar hier want ik heb met u te spreken. Er moet iets worden gedaan. John Arthurs zuster, een oude, belachelijke en ijdele vrijster is sinds vier weken bij ons. Zij speelt het jonge meisje en spreekt aldoor over haar aan- bidder Percy, die naar hare beschrijving een half- god is. Hare tegenwoordigheid is volstrekt niet



		42

		naar mijn zin, maar zij heeft geld. Was dat niet iets voor jou, mijn lieve? Kom dus dadelijk. Met smachtend verlangen wacht je uwe CORA ARTHUR." Alice ontstelde, Cora Arthur? Wat beteekende dat? Zij zond den bediende weg en dacht vervolgens over het gelezene na. Er was geen twijfel mogelijk. Deze intrigante avonturierster had John Arthur getrouwd in de hoop hem te kunnen uitplunderen. En Lucian Davis was haar bondgenoot. Nu kwam het er opaan te handelen.



		ZESDE HOOFDSTUK. Fijn gesponnen.

		In de nieuw ingerichte woonkamer zaten vier perso- nen aan de ontbijttafel, nl. John Arthur, Cora, zijn zus- ter Ellen en Lucian Davis, die zijn rol als broeder uit- muntend speelde. »Dezen avond komt mijn nieuwe kamenier Mariette Leroque, een francaise," zeide Ellen Arthur, tot Cora, terwijl zij een zooeven ontvangen brief terzijde lag. »Zij is mij zeer dringend aanbevolen geworden," »Belachelijk!" bromde John Arthur. »Waarvoor heeft men op het land een francaise noodig. Je kunt het toch ook wel zonder zulk een luxe artikel stellen. Ik behoef je toch niet te vragen wie ik voor mijne bediening kan aannemen," gaf Ellen haren broeder vinnig ten antwoord. »Of ik een Hottentotsche of een fransche neem gaat je niets aan. Eer haar broeder iets kon antwoorden, diende de dienst- bode een oude dame, Hagar genaamd aan, die de hee- ren wenschte te spreken. John Arthur schrikte even op »stuur ze weg!" riep hij geërgerd.



		44

		»Ik kan dat oude wijf niet uitstaan," Doch voor hij nog had uitgesproken stond Hagar, Alice Perths beschermster reeds op den drempel, zich niet bekommerend om de nieuwsgierige blikken der aanwezigen, trad zij dicht op John Arthur toe en een klein pakje, benevens een visitekaartje op de tafel leg- gend zeide zij op afgemeten toon: »Het zou zeer onbillijk zijn, mij weg te sturen, want de tijding die ik u breng zal u waarschijnlijk niet on- welkom zijn. Ik breng u de boodschap eener doode."\' John Arthurs gelaat werd aschgrauw, doch hij uitte geen woord. »Gisteren avond," zeide Hagar den heer des huizes scherp in het gelaat ziende, »hield een rijtuig voor mijne deur stil. Een vreemde dame steeg er uit, die mij mededeelde, dat zij lid was van een liefdadigheids- vereeniging en dat zij meermalen in het ziekenhuis een ziek meisje bezocht had dat op sterven lag. Voor haren dood, had dit meisje haar toevertrouwd, dat zij niet Martha Gray, onder welken naam zij in het huis was opgenomen, heette, maar de dame mocht het niet ver- raden en wilde zeker wel haar laatste bede vervullen om een klein pakje eigenhandig aan het daarop aan- gegeven adres te bezorgen. De dame had het beloofd en ook woord gehouden. Hier is het pakje John Ar- thur," eindigde de vrouw, met sidderende stem. «Ver- heug u er nu over als gij kunt! Maar Gods vloek kome over allen, die het arme kind in den dood hebben ge- dreven!" Zij verwijderde zich zonder te groeten en eenigen tijd heerschte er doodelijke stilte in de kamer, Cora



		45

		was de eerste die zich herstelde. Zij nam het kaartje en las wat er op stond voor: »Alice Perth onder den naam van Martha Gray gestorven aan hersenkoorts in het St. Maria Gasthuis," en opende vervolgens het pakje. Het hield een beursje en eenige waardelooze sieraden in, die zooals ieder in Oakley kon getuigen, Alice Perth hadden toebehoord. Cora\'s hart sloeg van vreugde bij de gedachte dat de gevreesde erfgename dood was, maar zij hoedde zich wel hare vreugde te laten blijken. »Hoe droevig!\'\' zeide zij bedrukt. »Dat arme jonge meisje! Het doet mij in de ziel leed." John Arthur stond bij deze hare woorden haastig op en verliet het vertrek, terwijl een sarcastisch lachje over Lucians gelaat vloog. Hoe weinig kende Cora de ware toedracht van zaken, dacht hij, doch zij behoeft ook niet te weten hoe alles gegaan is. Alice Perth is nu eenmaal dood jammer van die aardige kleine. Niemand ging natuurlijk over haar in den rouw. Zij was zelf de oorzaak van haar ongeluk geweest door heimelijk weg te loopen. Cora speelde nu wederom met dubbelen ijver de liefhebbende echtgenoote, doch in den grond van haar hart verveelde zij zich grenzenloos en smachtte zij naar het aan afwisseling zoo rijke leven in de stad. Dit zeide zij ook op een avond aan haren »broe- der," toen zij met hem door de lanen van het park op en neer wandelde. »Ik geloof je graag." stemde Lucian toe, »alleen zoude het dom zijn de buit nu te laten varen, Heb dus nog een beetje geduld."



		₄6

		»Zoo dikwijls heb je me dat al herhaald!" mokte Cora. »Moet ik dan maar rustig afwachten tot het den ouden gek invalt zelf een einde aan zijn leven te maken ? Hij is taaier dan je denkt. Ik zou mijn halve leven hier kunnen versuffen eer het noodig was het weduwenkleed aan te trekken. Neen, mijn geduld is ten einde. Ik heb een plan uitgedacht en als je me daarbij niet wilt hel- pen dan zoek ik een anderen partner.\'" Lucian lachte. Slechts niet zoo heftig, liefje! Gij en ik hebben te veel gemeenschappelijke belangen om niet samen door dik en dun te gaan. Laat me je plan hoo- ren ! Als het uit jouw slimme hoofdje gekomen is zal het ongetwijfeld geniaal zijn." Aan het einde van den met dicht heestergewas om- zoomden weg stond een bank, waarop Cora zich neer liet en vertelde aan haar met opmerkzaamheid luiste- renden geliefde wat zij had uitgedacht. Een lichte rit- seling werd achter hen gehoord en twee loerende oogen drongen door het boschje heen, doch zoo min Cora als Lucian had er eenig vermoeden van dat zij werden beluisterd. Toen zij een half uur later naar huis terug- keerden kwamen zij Mariette Lerogne, de nieuwe kame- nier van juffrouw Arthur tegen. Zij had zwarte, laag over het voorhoofd gekamde haren, droeg een wit jak, hetwelk hare gestalte bedekte en noch in gang, noch in houding had zij iets van die veelgeroemde gratie eener francaise. Met een lichte buiging liep zij het paar voorbij in de richting naar het dorp. Zoodra zij echter uit het gezicht was keerde zij om en verdween in het huisje van de oude Hagar. Deze zat voor het smeulende haardvuur toen Mariette binnenkwam.



		47

		»Zoudt ge mij herkend hebben Hagarals je niet ge- weten had dat ik Alice Perth ben ?" vroeg zij lachend. »Neen, kind," antwoordde de oude vrouw. »Je ver- kleeding is meesterlijk. Even als in alles wat je onder- neemt, ben je de echte dochter van je vader. Blijf je nog altijd bij je besluit je te wreken over het geleden onrecht ?" De oogen van het meisje schoten bliksemstralen. «Meer dan ooit,"\' zeide zij beslist. »Dat paar daar boven in Oakley smeedt nieuwe plannen, die zij zeker zouden verwezenlijken als Marie Lerogne er niet was." » Hoezoo ?" Alice lachte. «Alleen die neuswijze kleine francaise heeft iets gehoord, wil ik je eens vertellen wat die mooie mevrouw Arthur heeft vernomen ?" Zonder een antwoord af te wachten nam zij naast de oude vrouw plaats en begon: »een uur geleden zag ik mijn tegenwoordige stiefmoeder met Davis uitgaan om te wandelen. Zij waren samen in druk gesprek, wat mij deed besluiten hen stilletjes te volgen. Onge- merkt kwam ik in hunne nabijheid en hoorde ik hoe zij het volgende met elkaar afspraken: Mevrouw Cora zal zich ziek houden als haar lieve «broeder" in de stad weergekeerd is. Zij zal weigeren een der dorpsgenees- heeren te consulteeren en zal verlangen dat haar broeder zal overkomen met haren huisdokter, die haar reeds vele jaren heeft behandeld en die kort geleden in Europa geweest is. De laatste moet dan verklaren dat zij een besmettelijke koorts heeft. Juffrouw Arthur en de bange dienstbode zullen natuurlijk wegloopen. John Arthur echter zal onder het voorwendsel dat hij reeds.



		₄8

		door de besmetting is aangetast worden teruggehouden. Op Davis verzoek blijft de dokter. Er zal om pleeg- zusters uit de stad worden geschreven en het fraaie paar heeft de handen vrij." »En wat gebeurd er dan weder?" vroeg Hagar met spanning. »Nu, mevrouw Cora zal gauw genoeg genezen zijn; haar echtgenoot daarentegen blijft ziek. Men strooit het praatje uit dat de koorts het denkvermogen heeft aangetast, zoodat hij in zijn geestvermogens gestoord is en bewaakt moet worden. »Wat hebben ze daarmede voor?" »0, de zaak is heel eenvoudig. Iedereen zal het be- grijpelijk vinden dat de oude, zieke man spoedig sterft. Daar is het die twee om te doen. Ik ben immers dood en als nu mijn stiefvader sterft, dan valt de geheele erfenis zijne weduwe ten deel." »Alzoo willen zij John Arthur uit den wegruimen?" »Ja, zoo ongemerkt mogelijk waarschijnlijk met be- hulp van den dokter, die natuurlijk door hen betaald wordt, door vergiftiging of op eenige soortgelijke ma- nier. Hem geschiedt recht," besloot Alice met een uit- drukking van haat op het gezicht, »hij zal thans boeten voor al de plagerijen die mijne moeder van hem te verduren heeft gehad en voor de slechtheid waarmede hij mij heeft behandeld. Maar ook die anderen zullen hun lot niet ontgaan. Ik zal dien schurk van een Davis ontmaskeren, en Philip Girard de vrijheid her- geven." »Dat is een goed werk," stemde de oude vrouw toe. »Wat binnen het bereik mijner zwakke krachten staat



		49

		om u te helpen wil ik graag doen, want ik hoop het nog te beleven, dat gij als rechtmatige meesteres Oak- ley binnentrekt." »Geduld slechts!" antwoordde Alice zich gereed ma- kend om te vertrekken. Eer wij twee maanden verder zijn zal ik gewroken wezen.



		Een stout stuk.



		ZEVENDE HOOFDSTUK. Een onpleizierig weerzien.

		Juffrouw Arthur bevond zich in groote opgewonden- heid. Zij wachtte bezoek en wel van niemand minder dan van haren aanbidder, Edward Percy uit Boston. »Besteedt de grootste zorg aan mijn haar en aan mijn toilet, Mariette," zeide zij tot hare kamenier, »ik wil er zoo voordeelig mogelijk uitzien, zoodra mijnheer Percy komt, laat hem dan in het kleine salon en be- richt mij dadelijk." Mariette verwijderde zich in stilte overleggend of deze Percy misschien dezelfde zou zijn, terwille van wien Philip Girard in de gevangenis smachtte. Uit vroegere vriendschapsbetrekkingen bezat dr. Vaughan een fotografie van dezen Percy. Alice of Mariette, ge- lijk zij zich tegenwoordig liet noemen had deze foto- grafie gezien en de gelaatstrekken van den man zoo goed onthouden, dat zij hem uit honderden herkend zoude hebben. Toen de verwacht wordende binnen kwam en zij hem de deur opende, ontsnapte haar een kreet van verrassing,



		51

		want de man die voor haar stond, een flinke man met blauwe oogen en blonde haren en baard, was niemand anders dan Edward Percy wiens persoon voor Alice zulk een groote beteekenis had. Mariette liet hem in het kleine salon en wilde zich juist verwijderen met de woorden: »Ik zal juffrouw Arthur roepen," toen de vreemde bezoeker haar terug- hield. »Wie is die dame daarginds ?" vroeg hij door het raam naar een elegant gekleede dame wijzend, die op het terras voor het huis gezeten was. *Dat is mevrouw Arthur." »Zijne weduwe?" »Neen, zij is de vrouw van den bezitter van Oakleij, verklaarde Mariette vriendelijk. »Ah, ik geloof dat ik die dame vroeger gekend heb. Hier, aardig kind," hij drukte haar een geldstuk in de hand »wilt gij mij een genoegen doen ? Roep juffrouw Arthur nog niet, doch zeg aan mevrouw Arthur dat een heer verzoekt haar te mogen spreken," Bereidwillig beloofde Mariette de boodschap te zullen overbrengen. Zij had zeer goed opgemerkt hoe verrast de vreemde bij het zien van Cora was geweest en brandde van nieuwsgierigheid te ontdekken in welke betrekking die twee tot elkander stonden. Mevrouw Arthur was niet weinig verwonderd toen de kamenier van hare schoonzuster haar de boodschap overbracht, zonder echter den naam van dien heer te noemen. In het eerste oogenblik wilde zij hem niet te woord staan, wellicht uit vrees voor een onaangename ont- moeting, doch toen zij vernam dat deze haar reeds



		5*

		door het venster gezien en het meisje gezegd had dat hij een oude bekende was, liet zij zich door Mariette naar het salon brengen. Noch zij, noch de vreemde merkten dat de francaise zich achter een leunstoel verborg die vlak bij de deur stond. Toen Cora de kamer binnenkwam en den man aan- zag deed zij, met een uitdrukking van haat en vrees op het gelaat een stap achteruit. »Zijt gij het?" stamelde zij. »Jawel ik ben het zelf!" klonk het half lachend ge- geven antwoord. »Ben je niet verheugd mij na zoo langen tijd weer te zien, mijn lief wijfje ?"\' Zij werd bloedrood en zeide geërgerd: »noem mij niet zoo, gij hebt daar geen recht toe, of hebt gij ver- geten hoe schandelijk ge mij tien jaren geleden hebt verlaten om een andere achterna te loopen ? Hoe durft gij het wagen mij hier op te zoeken ?" >Om uwentwil ben ik niet gekomen," antwoordde hij met een spottend lachje. »Mij voert een heel ander oog- merk hierheen." Zij keek hem wantrouwend aan. »Wanneer gij soms wat tegen mij in \'t schild mocht voeren, zoo waarschuw ik u vooruit, dat ik niet meer het onervaren ding van vroeger ben." »Dat zie ik," viel hij haar met onwillekeurige bewon- dering in de rede. »Je bent prachtig ontwikkeld, liefje en ziet er uit als een vorstin. Jammer dat jij niet de weduwe van John Arthur bent, dan konden we weer beginnen waar we geëindigd zijn." »Zwijg!" riep zij toornig en met den voet stampend. Tusschen ons is alles uit, begrepen ? En hoe eer gij weggaat, zoo beter."



		53

		»Dien wensch kan ik niet vervullen," voer hij haar tegemoet, zich in hare ergernis verkneukelende. »Voor- loopig blijf ik hier." »Waarvoor. »Om mij van een vermogen meester te maken. »Gij hebt toch voor vijf jaren een groote erfenis gehad?" »Alles op tot den laatsten penning toe. Helaas heb ik nu niemand meer om van te erven en daar ik zonder geld niet leven kan, moet ik naar een rijke vrouw omzien." * Ah!" »Nu is mij een juffrouw Arthur ingevallen die ik in Boston heb leeren kennen. Met haar zal ik stellig ge- makkelijk spel hebben, als jij me een handje wilt helpen. Cora maakte een afwijzend gebaar. »Jou helpen ?"\' zeide zij met verachting in den toon harer stem. »Daar denk ik zelfs in mijn droomen niet aan." Hare weigering ergerde hem. »Je zoudt beter doen op goeden voet met mij te komen," merkte hij op, nadruk op zijn woorden leggend. «Waarom ?" klonk het hoogmoedig wederwoord. Hm, omdat ik in staat zou zijn te bewijzen, dat ik voor tien jaren een zekere Cora Fort trouwde, die zich onlangs onder een anderen naam met den bezitter van Oakleij in den echt heeft laten verbinden, zonder wettig van haren eersten man te zijn gescheiden. Dat noemt men bigamie, is het niet ?" De schoone vrouw ontstelde vreeselijk; alle kleur week van haar gelaat en zij wierp een blik vol bitteren haat op den man. die zich beroemde haar m zijne macht te hebben. Hare vrouwelijke sluwheid hielp haar echter uit het dilemna.



		54

		»Uwe bedreigingen zijn belachelijk," zeide zij min- achtend de schouders ophalend. »Gij kunt mij niets be- wijzen want ik was slim genoeg alle op ons huwelijk betrekking hebbende papieren onder mij te houden. Maar laten wij het verleden rusten," viel zij zichzelf plotseling in de rede, het is bij slot van rekening in ons beider belang de vrede te bewaren. Beproef u geluk bij juffrouw Arthur, ik zal u geen hinderpalen in den weg leggen." »Best dan zullen we vrienden blijven," knikte hij toestemmend, terwijl een triumfeerend lachje om zijn lippen speelde, Op dit oogenblik ging de deur open en kwam juf- frouw Arthur ruischend binnen. Uit haar beschilderd gelaat las men verdriet en jalousie; toen zij haar aan- bidder in een tête a tête vond met hare, haar zoo anti- pathieke schoonzuster. Voor zij echter een woord kon uitbrengen, dook Mariette achter haar op. »Heeft men om mij gescheld ?" vroeg zij, oogenschijnlijk buiten adem van het harde loopen. Het verschijnen van het meisje kwam Cora hoogst gewenscht. »Jawel, ik heb gebeld," jokte zij. »omdat gij juffrouw Arthur het bezoek zoudt aankondigen. Ik heb een ouden bekende in mijnheer Percy gevonden, lieve Ellen," zeide zij zich tot deze wendende. »Hij was echter zoo ongeduldig je te zien, " Gevleid en geheel gerustgesteld nam de juffrouw nu haar jeugdigen aanbidder in beslag, terwijl Cora, spot- tend lachend zich terugtrok. Mariette ging naar haar kamertje, om na te denken



		55

		over hetgeen zij had afgeluisterd. »Als ik slechts wist of Davis destijds al Percy\'s medeminnaar is geweest," mompelde zij voor zich heen; »dan liet het zich ver- klaren, waarom hij een aanslag op dezen heeft gedaan. Welnu, ook daar zal ik achter komen. Het net sluit zich al meer en meer over de schuldigen en als de dag van afrekening aanbreekt zal Alice Perth gewro- ken zijn !"



		ACHTSTE HOOFDSTUK. De veldslag begint.

		Mariette had een dag verlof van hare meesteres ge- kregen, om naar het heette, haar zieke moeder te be- zoeken. In werkelijkheid echter vertrok zij naar Boston om Olivia Girard te bezoeken en te raadplegen. Er was haar veel aan gelegen het verleden der beide mede- minnaars Davis en Percy na te sporen. Maar dat zou slechts met behulp van bekwame Detectiefs mogelijk zijn. »Tot dusverre heb ik alles alleen gedaan," zeide zij tot Olivia, »maar om te kunnen aantoonen dat Davis de schuldige is, moeten wij trachten te weten te komen op welken voet hij tijdens den aanslag met Percy stond. Is daaromtrent bij de behandeling der zaak voor het gerecht niets aan het licht gekomen ?" Niet het geringste," antwoordde mevrouw Girard. »De beide mannen getuigden eenstemmig ten nadeele van mijnen armen man en verkeerden gedurende den loop van het proces vriendschappelijk met elkaar. Alleen weet ik dat Percy spoedig daarop uit Boston verdween. Dr. Vaughan, de eenige vriend, die Philip en mij was




		57 overgebleven heeft later nasporingen naar hem laten doen, doch steeds te vergeefs." »En toch moet hier de schijn bedriegen," merkte Alice nadenkend op. »Uit al wat ik in Oakley heb gehoord heb ik theorie opgebouwd die misschien zal blijken juist te zijn.\'" »En hoe luidt die theorie ?" »Heel eenvoudig, Cora Arthur was of is veeleer nog Eduard Percy\'s wettige vrouw. Destijds moet zij reeds betrekkingen met Davis hebben onderhouden en toen zij ontdekten dat Percy een zeer aanzienlijk vermogen van zijnen oom had geërfd zal zij met haren waardigen vereerder wel op het denkbeeld gekomen zijn om door den dood van haren man, van wien zij gescheiden leefde, in het bezit van zijn vermogen te komen.Hetheeft haiir zeker niet veel moeite gekost Davis, die Percy in stilte als medeminnaar haatte, tot die daad over te halen. Om nu de verdenking van zich af te werpen beschuldigde hij uwen man, van wien hij wist dat deze kort te voren hooggaande onaangenaamheden met Percy had gehad. »Gij zijt een geboren detectief !" riep mevrouw Girard vol bewondering uit. Hoe meer ik er over nadenk, te waarschijnlijker vind ik uwe vermoedens. Maar een ding begrijp ik niet, hoe kwam Percy er toe Davis te ontlasten, terwijl hij wist dat deze den moordaanslag had gepleegd. »Hiervoor is werkelijk slechts ééne verklaring te vinden, Davis moet een geheim uit Percy\'s leven ken- nen, hetwelk hem macht over dezen geeft. Wij moeten alles aanwenden om dit punt tot klaarheid te brengen de vrijheid van uwen man hangt er van af."