y**\\nr\\ l 3$£p

BIBLIOTHEEK UNIVERSITEIT UTRECHT

Jrzacfioc/ie Q/oesc/unitviiuren ten aeoiutK»
e/er Qsle/ïaiensett,

o  .
Pater P. MAILLY. c. ss. u.

NEEM EN LEES (Conf. S. Aug.)

Kerkelijk goedgekeurd.

Waalwijk,
Witlox\' Boekhandel.

(FRANSCHE UITGAVE).

y F. L.. Caed. GOOSSEXS, Aren. de Malines.
Malixes, Ie 14 Jur.let 1893.

Chanoine Censeur des Livres.
Toüexai, 25 Juin 1893.

ERN. DUBOIS, c. ss. e.

Sun. Prov. Belg.
14 Juin 1893.

(NEDERLATÏD3CHE UITGAVE).

L. BERKYENS, Lib. Cens.
Haaeen, 30 Septembris 1893.

Aan de Bruiden van Jesus Christus.

Schoone en groote paarlen zijn zeldzaam en hoog
in prijs. Dusdanig zijn die, o mijne zusteren in
Jesus Christus, welke de Goddelijke Meester u
aanbood, toen Hij, door eene bijzondere gunst, u riep,
om, door de beoefening der Evangelische Baden,
zijne schreden te volgen; dusdanig, zeldzaam en hoog
in prijs, u-aren die paarlen, welke uw schat werden,
toen gij, te zijner liefde, gelofte cleedt van armoede,
zuiverheid en gehoorzaamheid. Ja, die heilige ge-
loften zijn in waarheid schoone paarlen, helaas! in
onze eeuw door te weinig jeugdige personen op haar
rechte waardij geschat. Het zijn overheerlijke paarlen,
oneindig kostbaarder dan die, waarmede vorstinnen
en andere hooge vrouwen der wereld zich gaarne
tooien. De paarlen toch, door mij bedoeld, sieren

geenszins een ster/vlij!; lichaam, doch eene onsterj\'elijke
zich en zij verleencit haar eene zoo verrukkelijke
schoonheid, dat zij Ja-t voorwerp wordt van Godes
bewondering en van <lie der Engelen.

Maar ach! zelf* Linnen de gewijde muren des
kloosters weet men. ten minste in de praktijk, die.
paarlen niet altijd te waardeeren. Meermalen treft
■men religiensen aan. die zich met ijver aan zekere
bijzondere devotiën hechten, doch wien eene getrouwe
naleving harer geloften moeilijk valt. Waar zulks aan
aan toe te schrijven? Zonder twijfel hieraan, dat zij
niet genoegzaam zijn doordrongen van de verheven
schoonheid dier geloften, en dat zij de plichten, daar-
door opgelegd, niet wel begrijpen. Jk hoop van harte,
mijne zusters, dat gij niet behoort tot het getal dier
religiensen; veeleer wensch ik, dat gij, innig overtuigd,
dat uwc godsvrucht zich in de eerste plaats moet
openbaren in de getioaice naleving niver geloften,
geene zorgen, geene moeite spaart, om u van dien plicht
naar behooren te kivijten. Daarom heb ik mij ten
ten taak gesteld, l^r een juist begrip van die geloften
te geven, u derzelver hoog gewicht aan te toonen, en
u eene \'oprechte liefde daarvoor in te boezemen.
Ziedaar het onderwerp van deze kleine verhandeling.
Ik heb haar lang genoeg gemaakt, om u een duidelijke

verklaring te r/eren van alles, wat met uwe geloften
in betrekking staat: niettemin zijn ze beknopt genoeg,
om ii op >le dagen run afzon/lering tot geestelijke
lezing te strekken. Il: héb er eene beschouwing over
ii iv regel aan toegevoegd, over dien regel, welke de
schatkist moet worden geacht, waarin de heerlijke
paarlen uiver geloften worden bewaard en waarin
zij. verborgen voor het oog van den weréldling, altijd
hare verheven schoonheid behouden.

Veroorloof mij ten sloffe, u het woord te herhalen,
door den Engel tot St. Aitgustinus gericht: Tolle
kt lege, neem m lees. Ja, neem en lees dit boeksken,
maakt er van het voorwerp uwer overwegingen, en
wanneer het. zooals il: door de liefde nies lirnidegoms
durf hopen, eenigermate bijdraagt tot uwe geestelijke
volmaking, da ui: er dan Jesus voor, den oorsprong
van alle goed, en gedenk den schrijver in uw gebeden,
in rail voor den kleinen dienst, welken hij door Gods
hulp u bewees.

DE GELOFTEN EN DE REGEL.

PRACTISCHE BESCHOUWINGEN\'
TEN\' GEBRUIKE DER RELIGIEUSEN.

OVER DE GELOFTEN IN HET ALGEMEEN.

Er zijn. naar luid der H. Schrift, twee soorten
banden, welke de zielen omstrengelen: de banden
tier ondeugden en slechte hartstochten, welke de
ziel aan de heerschappij der zonde onderwerpen,
en deze banden zijn schandelijk, vernederend; het
zijn zware ketenen, welke den mensch tot een slaaf
van satan en de hel verlagen. Doch er zijn andere
banden, banden, waarlijk eervol en zoet, de ban-
den der genade en der deugden, welke ons hech-
ten aan het liefelijk-zachte juk van Jesus Christus.
Bedoelde banden zijn die van alle rechtvaardigen,
welke zich met liefde aan Jesus\' dienst hebben

gewijd. (Wh moer nog in het bijzonder van die
bevoorrechte zielen, welke zich, door de klooster-
geloften van armoede, zuiverheid en gehoorzaamheid,
als bruiden van zijn Hart aan Hem verbinden. De
roligieuso vooral kan het den Profeet nazeggen:
..H\'t lot /ras mij buitengewoon gunstig, want God
zelf werd mijn erfdeel\'.

.Men onderscheidt twee soorten van klooster-
geloften: de plechtige geloften, welke sleclits in de
eigenlijke kloosterorden worden gedaan, en de een-
voudige geloften, hetzij tijdelijke, hetzij altijddurende,
welke in de religieuze Congregatiën in gebruik zijn.

Hoewel de Kerk aan depleclitirjegeloften zekere
gevolgen verbindt, welke de eenvoudige geloften niet
medebrengen, toch wijden deze, wanneer zij altijddu-
rend zijn, de ziel geheel en al aan den dienst van God,
evengoed als de plechtige geloften. Zij vormen eene
volmaakte akte van liefde, waardoor eene ziel zich
geheel en al en voor altijd aan den dienst van
Jesus Christus, haar Bruidegom, toewijdt.

Dusdanig zijn de geloften, die in het algemeen
door de religieusen worden afgelegd; bij hare
professie doen zij eenvoudige en altijddurende geloften
van armoede, zuiverheid en gehoorzaamheid.

Het is voor haar van het hoogste gewicht,

dat zij den omvang on do verplichtingen dier geloften

Mogen zij dan do volgende hoofdstukkon aan-
dachtig lezen en overwegen; die hoofdstukken toch
handelen over de verplichtingen, welke uit de geloften
voortvloeien, en welke alle religieuse Congrcgatiën
met elkaar geineen hebben. Ik zeg: welke alle
religieuse < \'ongregatiën met elkaar gemeen hebhen"\',
want, het is noodig reeds nu tlit te verklaren.
hoewel de verplichtingen, door de eenvoudige klooster-
geloften opgelegd, in beginsel dezelfde zijn voor alle
religieuse stichtingen, toch is de omvang dier verplich-
tingen niet immer dezelfde. Daarom zal elke religieuse,
teneinde met juistheid, de eischen <» den omvang
harer geloften, te kennen, vooral wanneer het de
gelofte van armoede geldt, haren regel raadplegen,
die is goedgekeurd door den Bisschop of den Paus.

Eerste Hoofdstuk.
Over de geloften van Armoede.

I. Over de geloften van armoe in liet algemeen. II. Over ile gelofte
van armoede in betrekking tot de patriinunale goederen. III. Over de
gelofte van armoede in betrekking tot de goederen der Communiteit.
IV. Over de geloften van armoede in betrekking tot het gebruik
van eenig tijdelijk goed, en over de fouten tegen de gelofte van
armoede. V. Over de deugd van armoede. VI. Gelukzaligheid der
Evangelische armoede.

Over de gelofte van armoede in het algemeen.

Do heiige armoede wordt met recht hot bolwerk
van don religieusen staat en de beschermster van
allo religieuse deugden genoemd.

Indien de religtause bare heilige instelling
bemint en zich met ijver en liefde op bare eigen
volmaaktheid toelegt, zal zij geone moeite sparen
om zich getrouw te kwijten van de verplichtingen,
baar door de gelofte van armoede opgelegd.

Het heilig Concilie van Trente verklaart, dat
men, gelofte van armoede bobbende gedaan, geen

tijilciijk goed in eigendom mag bezitten: Nihil habeat

proprium. De H. Ai.phoxsus verklaart die woorden
volgendenvijze: ..De roligieuse armoede eischt, dat
oen kloosterling afstand doe van het eigendomsrecht
van alle tijdelijke goldswaardige goederen, of ten
minste van het recht om daarover op vrije, onafhan-
kelijke wijze te beschikken."

Door deze woorden wijst de Heilige op het
verschil, dat er bestaat tusschen de eigenlijke
kloosterorden, waarin men plechtige gelofte van
armoede doet. en de roligieuse Congregatiên, waarin
men gewoon is, eenvoudige gelofte van armoede
af te leggen.

De leden der eigenlijke kloosterorden doen door
hunne gelofte onvoorwaardelijk en noodzakelijker-
wijze afstand van alle eigendomsrecht en reut elk
onafhankelijk gebruik der tijdelijke goederen. De
religieusen niet eenvoudige geloften daarentegen
kunnen het eigendomsrecht over hunne goederen
behouden, doch ze zijn verplicht, evenals zij, die
plechtige geloften hebben gedaan, geenerlei onafhan-
kelijk gebruik er van te maken, zoodat zij, evengoed
als de kloosterlingen mot plechtige geloften, inderdaad
niets in eigendom bezitten, niets, dat hun toebehoort
oi» zulke wijze, die hun veroorlooft, voor hen zelven

of voor andoren naar willekeur er "Ver te beschikken.

Na deze bemerkingen kan het niet moeilijk
vallen te bepalen, waarin de verplichtingen der
religieuson bestaan, ten opzichte dor eenvoudige
gelofte van armoede, zooals zij doorgaans in liet
klooster wordt uitgesproken, l\'it kracht harer gelofte
van armoede, zijn de Zusters niet verplicht afstand
te doen van alle eigendomsrecht over hare goederen.
Zoolang zij daarvan ton behoeve harer verwanten
of van hare communiteit geen afstand hebben gedaan,
behouden zij den blooten eigendom, d. w. z. don
eigendom, ontbloot van liet anders natuurlijke recht,
hare bezittingen zelf te behoeren en er naar wille-
keur over te beschikken. Dit recht wordt haar
ontnomen door de gelofte van armoede, die haar
verplicht, ze\'.fs ten opzichte van hare eigen goodereu,
geenerlei akte van eigendom te verrichten, en over
niets te beschikken, tenzij met oorlof van haar regel
en met goedkeuring van hare ()versten.

Ziedaar in het algemeen do strekking en den
omvang harer gelofte van armoede.

OVER DE GELOFTE VAN ARMOEDE IN BETREKKING
TOT DE PATRIMONIALE GOEDEREN.

Zooals wij reeds hebben gezien, kunnen de
religieusen met eenvoudige.\' geloften den blooten eigen-
dom behouden van de goederen, die tot haar patri-
monium behooren, dat wil zeggen van alle goederen,
welke zij vóór hunne professie reeds feitelijk bezaten,
of op welker bezit zij toen een gegrond vooruitzicht
hadden, door erfrecht of\' schenking. Zij kunnen ook
afstand doen van den eigendom harer goederen, en,
zooals in verschillende communiteiten gebruikelijk
is, vóór hare professie, een accoord sluiten niet hare
familie, uit kracht waarvan zij haren verwanten den
eigendom harer goederen afstaan, op voorwaarde,
dat zij haar een uitzet of eene bepaalde som gelds

zullen geven, en eenc lijfrente ten behoeve dor
Congregatie, waarvan zij lid zijn. Deze uitzet en
lijfrente zijn toegestaan ten behoeve der Congregatie,
zoodat de religieuse onder geen voorwendsel zich
dezelve mag toeeigenen, zoolang zij door hare geloften
gebonden blijft, l\'itzet en rente vallen onder het
beheer der communiteit; de Overste moet de inkom-
sten ontvangen en ze gebruiken voor de behoeften
van het Huis.

Wanneer eene religieuse hare Congregatie ver-
laat, treedt zij, door het feit-zelf, weder in het
bezit van hare lijfrente, en haar uitzet wordt haar
in zijn geheel teruggegeven, of wel gedeeltelijk,
wanneer de communiteit voor haar bnitengewone
onkosten heeft moeten maken; in dit geval, zooals
in vele andere, kan men zich gevoegelijk tot den
Bisschop wenden. Tedere Overste is verplicht, in
alles, wat de gelofte van armoede aangaat, het
Bisschoppelijk gezag te raadplegen, in alle gevallen,
waarin de regel of de statuten van het diocees dit
voorschrijven.

Opdat de uitzet eener religieuse haai\' altijd
kunne worden teruggegeven, wanneer zij de Congre-
gatie verlaat, heeft de wijsheid der Kerk verordend, dat
die uitzet eerst na haar dood kan worden vervreemd.

In afwachting moet do uitzet in solide, rentegevende
fondsen worden belegd; daarom mag dezelve niet
in vaste goederen bestaan, doch in geldspecie of
daarmee gelijkstaande geldswaarden: terwijl de
interesten van den uitzet moeten worden gebruikt
ten behoeve der communiteit. Merken wij hier op,
dat het zeer billijk is, dat de Zusters, wanneer zij
kunnen, aan hare communiteit, die haar voedsel en
kleeding verschaft, een uitzet schenken; het bedrag
daarvan wordt gewoonlijk bepaald in de statuten
der Congregatie.

De Zusters, die over aanzienlijke goederen be-
schikken, zullen zich gelukkig achten, (mits het zonder
bezwaar kunne geschieden.) meer te geven, dan den
bepaalden uitzet; zoo handelend, maken zij voor-
zeker een lofwaardig gebruik van haai\' vermogen.
J)aar het onmogelijk is in deze zaak, door omstandig-
heden zoo vaak gewijzigd, bepaalde sommen aan te
geven, zal iedere Zuster, voor wat betreft haar uitzet,
handelen overeenkomstig het gevoelen harer Overste,
die in dit teére punt zich hoeft te houden aan de
statuten en goedgekeurde gebruiken, en, zoo noodig,
den raad des J5isschops moet inwinnen.

Zooals wij hooger reeds zeiden, staat het den \'
Zusters vrij, ten behoeve harer verwanten afstand

te doen van den eigendom harer goederen; (*) maar

het is haar ook geoorloofd die te behouden, zoowel
als derzelver inkomsten. Is dit laatste het geval,
1 linnen welke grenzen mogen zij er dan over
beschikken ?

Het antwoord (>i> deze vraag kan niet twijfel-
achtig zijn: iedere religieuse moet over hare goederen
beschikken niet inachtneming van alle bepalingen,
voorkomende in de Regelen en Statuten harer Con-
gregatie. Iedere zuster moet derhalve nel toezien,
nat haar regel veroorlooft. In het algemeen kunnen
de religieusen op de volgende manier over hare
goederen beschikken:

1". Ten behoeve harer verwanten, hetzij bij
testament, hetzij met toestemming der Overste bij eene
rechtsgeldige akte, of wel in den vorm eener gewone
sehenking.

2°. Ten behoeve harer Congregatie of com-
muniteit.

3\'. Zij kunnen er ook over beschikken oin
voor zich-zelven zielenlissen te laten lezen, of ook
«in H. Diensten te laten opdragen voor de levende
of afgestorven leden harer familie.

(*) Het is evenwel niet aan te raden, dat zij den eigendom harer
goederen geheel afstaan.

4°. Eindelijk ten behoeve van eonig godsdien-
stig werk, doch dit alleen met verlof harer Overste,
welk verlof volstrekt noodig is na de professie.
Maar nog eens: elke religieuse moet, voor wat betreft
de beschikking harer goederen, zich honden binnen
de grenzen, haar door den regel afgebakend, en de
bepalingen van dien regel nauwkeurig naleven.
Daar de gelofte van armoede den religiensen verbiedt,
zelf het beheer over hare goederen te voeren, moeten
allen, binnen het tijdverloop door den Regel bepaald,
vóór de aflegging harer altijddurende geloften, op
ongezegeld papier eene voor het geweten geldige
akte schrijven, waarin haar wil wordt uitgedrukt. Wat
betreft de burgerlijke akten, misschien door de wet
geëischt, deze kunnen zij later passeeren met verlof
van hare Oversten, welk verlof haar nooit zal worden
geweigerd.

Zij behooren volgenderwijze haren wil te ver-
klaren: 1. Willen zij ten bate harer bloedverwanten
afstand doen van den eigendom harer goederen, en
zich slechts een uitzet en eene lijfrente ten profijte
harer congregatie voorbehouden, dan zullen zij dezen
haren wil in schrift brengen, zich te gelijkertijd
verbindende, nooit eonig deel van dien uitzet of die
lijfrente voor haar-zelven te eischen, zoolang zij door

hare geloften gebonden blijven;de interesten behooren
aan de communiteit.

2. Willen zij het eigendom harer goederen
behouden, dan moeten zij. in aanmerking genomen,
dat de gelofte van armoede haar verbiedt, zelf het
beheer te voeren of het vruchtgebruik te genieten,
zich schriftelijk verbinden:

Ten eerste, om het beheer harer goederen aan
een vertrouwd persoon af te staan. Doorgaans ver-
trouwt men dat beheer toe aan de Overste der
communiteit.

Ten tweede moeten zij zich verbinden, slechts
in zooverre als de regel het toelaat te beschikken
over het vruchtgebruik of de inkomsten harer goederen;
want zij mogen er voor geene andere doeleinden
gebruik van maken, dan voor die, welke haar door
den Regel worden aangewezen. Zij moeten ook,
tenzij de Regel haar toelaat anders te handelen,
hare inkomsten gebruiken, zoodra zij dezelve hebben
ontvangen; het is haar niet geoorloofd interesten op
interesten te stapelen om die aan het kapitaal toe
te voegen, en evenzeer is het haar verboden, de
interesten voor eigen gebruik te bewaren. Elk bewaren
van geld, met het doel, daarvan overeenkomstig
een zeker algemeen verlof, naar willekeur gebruik

to maken, is wat men peculium noemt. Het peculium,
zegt een geacht schrijver, is het persoonlijk bezit
van een som gelils of van andere dingen, zooals
boeken, eetwaren, enz., met algemeen verlof om
daarvan naar goedvinden r/ebrui\'k te maken. Hoewel
nu een dergelijk bezit niet onvoorwaardelijk in strijd
is met de gelofte van armoede, daar het altijd eene
zekere afhankelijkheid van de Overste veronderstelt
en het door de Kerk wordt geduld ter plaatse, waar
het eenmaal in gebruik is gekomen, toch moet een
dergelijk bezit eene schending van de volmaaktheid
der armoede worden geacht. Het bevordert den
hoogmoed, de afgunst, de zinnelijkheid, de begeerte
naar ijdele, overbodige dingen, de bezorgdheid en
de liefde voor wereldlijke zaken, in één woord,
talrijke misbruiken tegen de religieuse tucht: de
ondervinding heeft zulks geleerd. Daarom is het
peculium den religieusen in het algemeen verboden,
in elk geval daar, waar het vita communis" is
ingevoerd.

Wij zullen het weldra zien. \'

De Zusters moeten vóór hare professie haren
wil, in betrekking tot hare goederen, duidelijk
verklaren, en op de hooger omschreven wijze afstand
doen van het beheer en het vruchtgebruik dier

goedoren. Teneinde nochtans op alle gebeurtenissen
voorbereid re wezen, kunnen zij. bij het doen van
dien afstand, zich liet recht van herroeping voor-
behouden : mochten intussehen ernstige beweegredenen
haar nopen, later verandering te brengen in datgene,
war ze te dien opzichte vóór hare professie hebben
bepaald, dan kunnen zij dit slechts doen niet uit-
drukkelijke goedkeuring van den Paus.

Alles, wat wij hier hebben medegedeeld, is
ook toepasselijk op de goederen, welke aan de Zuster
na hare professie rechtens toekomen: ouderlijk erfdeel.
legaten en schenkingen, ten doel hebbende haar
patrimonium te vergrooten, hetzij die legaten of
schenkingen komen van de zijde harer bloedverwanten,
hetzij van die eens bevrienden persoons, welke haar
vóór de professie zou hebben beloofd, haar later
een legaat of eene schenking te zullen verleenen.
Deze soort van goederen toch, komen haar rechtens
toe, en maken deel uit van haar patrimonium, wijl
ze reeds vóór hare professie een gegrond vooruitzicht
op het bezit dier goederen had. Zij kan dus dezelve
wettig ontvangen. Maar, zooals een bevoegd schrijver
opmerkt, voor het aannemen van andere legaten en
schenkingen dan die, waarvan wij hooger hebben
gesproken, is een verlof van de overste noodzakelijk.

Overigens moeten de zusters voor wat betreft hare
patrimoniale goederen, en alles wat daarmede in
betrekking staat, haren regel raadplegen, teneinde
met juistheid te weten, wat haar is geoorloofd of
verboden. Daarom wenseh ik, als practisch besluit
van dir artikel, l^T de woorden van een beroemd
en scherpzinnig godgeleerde te herhalen: ..Daarde
gelofte van armoede in de verschillende Congregaties
min of meer beperkt kan zijn, vooral ten opzichte
van het gebruik der goederen en van het beheer en
de beschikking over dezelve, moet elke religieuse zich
nauwkeurig houden aan hetgeen de liegel haar te
dier zake voorschrijft\'\'.

Voegen wij hieraan toe, dat, wanneer eene Zuster
komt te sterven zonder een testament te hebben
gemaakt.hare gocdcren,volgens de burgerlijke wetten,
het eigendom harer familie worden.

�9999999999999999�

OVER DE GELOFTE VAN ARMOEDE IN BETREKKING
TOT DE GOEDEREN DER COMMUNITEIT.

De Goddelijke Heester, die hier beneden de
armoede voor zijn deel verkoos, teneinde, naar
St. Paulus\' woord, ons allen door zijne armoe niet
de rijkdommen der genade te overstelpen, heeft niet-
temin, zooals het Evangelie ons mededeelt, in ge-
meenschap met zijne discipelen het geld en andere
dingen willen bezitten, noodig voor het onderhoud
des levens. Het is derhalve,zoo verklaart de H. Thomas,
zeer wel met de evangelische armoede, waarvan Jezus
Christus zich tot een volmaakt voorbeeld heeft ge-
steld, overeen te brengen, dat de religieusen, voor
hen-zelven niets bezittende, niettemin in gemeen-
schap met elkander, tijdelijke goederen in eigendom

hebben, teneinde, vrij van alle aardschc zorgen, zich
gerustelijk aan liet gebed en aan hunne bezigheden
te kunnen wijden. Deze goederen bestaan uit alles,
wat de religieusen aan hun klooster schenken, be-
nevens uit datgene, wat het klooster-zelve door
legaten, schenkingen, of op elke andere manier van
buiten ontvangt. Dit alles vormt om zoo te spreken,
het patrimonium der communiteit, zoodat het woord
communiteitsgoederen hier alleszins terecht wordt
gebezigd; in volle werkelijkheid toch zijn die goederen
het eigendom der communiteit en geenszins dat van
de Oversten. De Oversten zijn slechts de beheerders
van die goederen, en zij moeten dezelve beheeren
overeenkomstig de wetten der religieuse armoede.
Daarom kunnen zij er nooit als meesters en eigenaars
over beschikken; het is hun niet geoorloofd, naar
willekeur de conununiteitsgoederen te vervreemden
of ze op buitensporige wijze te vermeerderen, en
evenmin mogen zij er zich van bedienen voor dwaze,
nootlelooze uitgaven. Nog zwaarder zouden zij zich
schuldig maken, wanneer zij de goederen hunner
communiteit aan hunne bestemming onttrokken en
ze gebruikten om hunne tamilie te verrijken. Zij
moeten, als getrouwe beheerders, de conununiteits-
goederen bewaren, dezelve behoorlijke interesten

doen opbrengen en ze gebruiken overeenkomstig de
voorschriften van denRegel hunner orde of( \'ongregatie.

Een doorluchtig prelaat, Z. E. Kardinaal
Dechamps, geeft te dezer zake in zijne diocesane
instructién een zeer wijzen raad aan de Oversten,
die belast zijn met het beheer der goederen harer
communiteit. Wij achten het nuttig, dien raad hier
mede te doelen:

Dat de Overste, zoo spreekt hij, zorg drage,
dat het den Zusters aan geene noodzakelijke dingen
ontbreke; doch het is haar niet geoorloofd schatten
te verzamelen. Op de eerste plaats moet zij van de
inkomsten der communiteit de gelden afzonderen,
noodig voor het onderhoud der Zusters en van het
Klooster, en het overige behoort zij te gebruiken
om de armen bij te staan en goede werken te
steunen."

Men moet onder armen niet alleen dezulken
verstaan, die aalmoezen vragen, maar op de eerste
plaats de Zusters van andere huizen, die onderstand
noodig zouden hebben; en onder goede werken
behoort men niet slechts de gewone werken van
godsvrucht, zooals het versieren van kerk en kapel
te rangschikken, maar ook elk ander goed werk,
waartoe de statuten machtiging verleenen, b. v. het

vergrooten van een huis ot van cenc school der
Congregatie, enz. Deze regel getuigt van wijsheid
en voorzichtigheid: te eener zijde voorkomt hij eene
te groote opeenstapeling van rijkdommen, doordat
hij de Oversten vermaant geene schatten te verga-
deren, anderzijds geeft hij de wijze aan, hoe men
de goederen van het klooster overeenkomstig de
wetten der religieuse armoede kan gebruiken. Wat
nu betreft de manier, waarop de religieusen voor
hen-zelven gebruik moeten maken van de goederen
der communiteit, het heilig Concilie van Trente heeft
te dier zake duidelijke wetten uitgevaardigd: ,.De
religieusen mogen goederen in gemeenschap bezitten,
doch hun huisraad moet overeenstemmen met de
armoede, zoodat niets van hetgeen zij of het klooster
gebruiken, in strijd zij met den staat van armoede,
dien zij vrijwillig hebben omhelsd. De religieusen
moeten alles hebben, wat hun noodzakelijk is, maar
niets overbodigs.\'\' In deze woorden wordt Oversten
en onderhoorigen duidelijk gezegd, dat zij geene
weeldeartikelen of voorwerpen van groote waarde
voor hun gebruik mogen hebben. Natuurlijk: weelde
en kostbaarheid passen slechts aan de rijken der
aarde. Het is hun evenmin geoorloofd, voor hun
gebruik werkelijk onnoodige dingen te hebben; want

ook tlit is strijdig met den staat van armoede, waartoe
zij beuooren. Naar hot gevoelen van don H. Alphoxsus
zou oen Overste zondigen, niet slechts tegen de deugd,
maar ook tegen de gelofte van armoede, wanneer
Lij aan zijne onderhoorigeu aanmerkelijk of aan-
zienlijk overbodige dingen toestond.

,.Xotabili excessu". Dat een Overste aan zijne onder-
hoorigen datgene toestaat, wat men ..noodzakelijke
gemakken" kan noemen, het zij zoo; dat hij hun
sommige dingen vergunt, wolke niet strikt noodig
zijn, hij zoude hierdoor hoogstens eene kleine
font tegen do deugd van armoede bedrijven; maar
iets te hunner beschikking stellen, wat door den
Regel der Orde als geheel overbodig wordt be-
schouwd, dit ware hem niet geoorloofd. Dit is
een misbruik van macht en een zonde togen de
gelofte van armoede. Ziedaar de onderiehtingon dor
Heiligen en van het concilie van Trente ten opzichte
van do kloosterlijke armoede: de religieusen mogen
niets te hunnen gebruiko hebben, wat naar woelde
zweemt, niets wat hoog in prijs, niets wat werkelijk
overtollig is.

Teneinde zooveel mogelijk misbruiken te her-
stellen en eiken overvloed buiten do muren des
kloosters te bannen, bobben de heilige Ordestichters

met grootc zorg getracht het gemcene leven (,. Vita
Communis") in hunne kloosters in te voeren. En
inderdaad, is het gemeene leven niet een uitstekend
middel om in de Congregatiën de heilige armoede
te handhaven? Kan het worden betwijfeld, dat het
Vita Communis", door alles te regelen wat met het
huisraad, de kleeding en het voedsel der religieusen
in betrekking staat, misbruiken voorkomt, ongeregelde
begeerlijkheden onderdrukt, en de religieusen krachtig
helpt om zich binnen de grenzen der heilige armoede
te houden? Dat de religieuse communiteiten zich
derhalve gelukkig achten in het bezit van die kost-
bare parel des gemeenen levens, welke, ter meerdere
glorie van God, te huidigen dage bijna overal schittert.
De H. Alphoxsus, die in zijne werken met
den grootsten lof over het Vita Communis" spreekt,
schenkt ten opzichte hiervan den Oversten wijze
raadgevingen, welke ons de verplichtingen, door het
Vita Communis opgelegd, zeer duidelijk verklaren.

I. De Oversten zullen wèl toezien, dat hunne
onderhoorigcn in hunne cel, voor hun eigen en tville-
lceurig gebruik, geen geld bewaren, en evenmin
dranken of ectwarcn,zooals wijnen, likeuren, vruchten,
suiker, chocolade en andere lekkernijen.

II. De Oversten moeten eischen, dat alles,

wat van buiten in het klooster wordt gebracht,
betzij nu geld of andere dingen, hun worde ter band
gesteld, teneinde liet onmiddellijk niet de goederen
der Communiteit te vereenigen. De Oversten zelf zijn
onderworpen aan de dubbele wet, niets voor eigen
gebruik te bezitten, en datgene, wat zij persoonlijk
ontvangen, bij de goederen der Communiteit te voegen;
want ieder Overste eencr Communiteit is tevens lid
dier Communiteit, en als zoodanig verplicht, evenals
de andere leden geenerlei eigendom te bezitten. Het
gemeene leven eischt onvoorwaardelijk, zooals bet
woord zelve aanduidt, dat niemand. Overste noch
onderdaan, iets in zijn bezit, en te zijnen vrijen,
onafbankelijken gebruike hebbe, wat de anderen niet
hebben.

\'i. Eindelijk moeten de Oversten zorg dragen,
bunnen onderhoorigen in ruime mate alles te geven,
wat bun noodzakelijk is en vergund door den regel.
Daarenboven moeten zij goedhartig en liefdevol
degenen, die bijzondere behoeften blijken te hebben,
ter hulp komen. Maar wanneer de Oversten hierin
te kort bleven, zouden de onderhoorigen misschien
van elders zich het noodige trachten te verschaffen,
en op die wijze zou de heerlijke parel van het ge-
meene leven weldra met voeten worden vertreden."

Dit zijn in hoofdzaak de woorden van den
H. Alphonsüs over het gomeene leven. Die woorden
zijn bij uitstek nuttig voor de Oversten der Com-
muniteiten. In liet bijzonder durf ik de Oversten
der Zusters vrijmoedig aansporen, rekening te houden
met de raadgevingen des heiligen Bisschops, en ze
in praktijk te brengen, willen zij niet, dat de ijver
in hare kloosters verflauwe.

OVER DE GELOFTE VAN ARMOEDE IN BETREKKING
TOT HET GEBRUIK VAN EENIG TIJDELIJK GOED.

Het heilig Concilie van Trente zegt, dat de
gelofte van armoede den religieus verbiedt iets in
eigendom te hebben : Nihil habeat proprium ; geen
tijdelijk goed mag hij bezitten of onder zich houden,
als behoorde het hem toe. Door deze woorden ontzegt
het heilig Concilie van Trente den kloosterlingen
met eenvoudige geloften, zoowel als denzulken, die
plechtige geloften hebben gedaan, uitdrukkelijk elke
uitoefening van eigendomsrecht, over welk voorwerp
het zijn moge. Het bijzondere karakter en het
onderscheidende kontoeken van den eigendom is de
macht om op vrije en onafhankelijke wijze over
eenig voorwerp te beschikken, de macht om er zich

van te bedienen, het weg\' te geven of naar wille-
keur te vervreemden.

De handeling, door welke uien aldus over
eenig voorwerp als eigenaar op vrije en onafhan-
kelijke wijze beschikt, is eene uitoefening van het
eigendomsrecht, en die uitoefening is den religieusen
door de gelofte van armoede te eenenmale ontzegd.

Wat moet een religieus doen om nooit als
eigenaar te handelen ? Slechts één ding: over niets
beschikken, tenzij overeenkomstig den regel en
den wil der Oversten. Op de eerste plaats overeen-
komstig den Kegel, want de Kegel is de eerste
Overste, aan wiens gezag Oversten en onderhoorigen
volstrekt zijn onderworpen. Het is dus voor eene
religieuse, die geene fout tegen de armoede wenscht
te begaan, geenszins voldoende een verlof van hare
Overste te hebben ontvangen ; dat verlof-zelve mag
niet strijdig wezen met de algemecne wetten der
armoede of met de bijzondere wetten der Congre-
gatie. Elk verlof der Oversten, strijdig met die
hoofdwetten, is ongeldig; het is van geene waarde;
en door zulk een verlof toe te staan zondigt de
Overste tegen hare gelofte van armoe, terwijl de
ondorhooiïgo, die, wetende, dat zulk een verlof
ongeldig is, er niettemin gebruik van maakt, even-

eens plichtig wordt. Dusdanig.ongeldig en waardeloos,
zou elk verlof wezen, dat de Oversten "aveu in
- strijd met hetgeen wij in paragraaf II ten opzichte
run de patrimoniale goederen hebben gezegd; de
bepalingen des Kegels, in betrekking tot die goe-
deren zijn streng verplichtend, voor Oversten zoowel
als voor onderdanen. Eveneens zon elk verlof, door
de Oversten gegeven, nietig zijn, wanneer het niet
strookte met de bepalingen van het Concilie van
Trente, opgenomen onder paragraaj III: Het is
aan gvcn enkel lid der communiteit geoorloofd in
zijne kamer voor een vrij, persoonlijk gebruik, geld,
eetwaren, wijn of likeuren te hebben: het is hem
niet geoorloofd, weelde-art Hielen, kostbaarheden of
werkelijk onnoodige zaken te gebruiken.

Maai\' "t is niet voldoende, dat do Zusters zich
<uithouden van het gebruik dier zaken, welke de
Regel voor een ieder strijdig\' met de gelofte van
armoede verklaart, de Zusters moeten ook voor alle
dingen, waarvan de Kegel het gebruik toestaat,
een verlof van de Oversten hebben. DeH. Ai.phoxsus
zegt nadrukkelijk: ,.AUes. wat zonder verlof der
Overheid geschiedt, is eenc fout tegen de gelofte van
armoe". Zich grondende op dezen algemeenen regel,
geven de schrijvers de verschillende gevallen aan,

waarin een religieus tegen zijne gelofte zondigt;
bij elk dier gevallen wordt verondersteld, dat men
onafhankelijk van de Oversten, d. w. z. zonder hun
verlof, handelt. (Merhen wij hier op, dat de fouten
tegen de gelofte van armoe fouten hunnen zijn tegen
het religieuse leven alleen, of wel tegelijkertijd tegen
het religieuse leven en de rechtvaardigheid. Zoo,
verklaart Pater Meynakd, zou men, zonder verloj
over zijne patrimoniale qoederen beschikkende, slechts
eene zonde tegen de gelofte begaan, terwijl men, over
eenig goed, dat aan de Communiteit of aan een
vreemdeling toebehoort, beschikkende, zoowel tegen
de. gelofte als tegen de rechtvaardigheid zondigt).

Ziehier, volgens de meest bevoegde schrijvers,
de verschillende gevallen, waarin eene religieuse
tegen de gelofte van armoe zondigt:

1. Eene religieuse zondigt tegen hare gelofte
van armoede, wanneer zij zonder verlof eenige
zaak, welke het ook zijn moge, aan hare mede-
zusters geeft; nog zwaarder is zij plichtig, wanneer
zij zonder verlof iets aan een vreemdeling geeft.

2. Een religieuse zondigt tegen hare gelofte,
door zonder verlof iets te ontvangen, betzij van
eene medezuster, hetzij vooral van een vreemden
persoon. Zij kan en moet zelfs, tenzij het haar

bekend is, dat de Oversten Let tegenovergestelde
verlangen, niet voor naar-zelve, maar uit liefde
voor bare communiteit, alle geschenken in geld of
in andere dingen aannemen, welke men baar zoude
aanbieden. Alle giften en schenkingen, welke men
baar uit dankbaarheid, toegenegenheid of bij wijze
van aalmoes zoude aanbieden, behooren rechtens
aan de Communiteit.

3. Eene religieuse zondigt tegen hare gelofte,
wanneer zij zonder verlof van iemand of aan iemand
iets leent. Is dit slechts het geval voor een kort-
stondig gebruik, dan zal de fout minder zwaar
wezen, of zelfs niet bestaan, wanneer hot gebruik
die handeling veroorlooft, b. v. het leenen van een
boek of van een brevier voor eenige oogenblikkcn,
wanneer eene Zuster die noodig heeft. Men veron-
derstelt alsdan, dat do Overste daartoe verlof geeft.

4. Eene religieuse zondigt tegen hare gelofte
van armoe, wanneer zij zonder verlof eenig voorwerp
koopt of verkoopt, zelfs dan, wanneer zij het voor
de Communiteit zoude doen; want op die wijze
zoude zij optreden als eigenares van het geld, dat
zij uitgeeft om te koopen en van het voorwerp,
dat zij verkoopt. Dit ware eene feitelijke uitoefening
van het eigendomsrecht.Ook handelt men als eigenaar,

wanneer men zonder verlof eenig voorwerp ruilt.

5. Eene religieuse zondigt tegen hare gelofte
van armoe, wanneer zij. een verlof hebbende veronder-
steld, zonder goedkeuring van de Overste datgene
houdt, wat zij heeft genomen. Ook begaat zij eene
fout tegen hare gelofte, wanneer zij een voorwerp
gentimen tijd bewaart, nadat het verlof zijne kracht
heeft verloren, of ook wanneer zij het terng houdt
met een geest van eigendom, b.v. wanneer zij het voor-
werp verbergt, opdat de Overste het haar niet ontneme.
<i. Eene religieuse zondigt tegen hare gelofte.
wanneer zij zich de vrucht van haar arbeid toeeigent,
of wanneer zij weigert het loon van dien arbeid te
ontvangen. Het is b.v. aan eene onderwijzeres niet
geoorloofd het salaris te weigeren, haar, voor het
gegeven onderwijs verschuldigd door de ouders der
leerlingen. Evenmin mag eene Zuster het billijke
loon weigeren voor eenig werk, dat zij voor een
persoon buiten het klooster volgens den wil der
Overste heeft verricht, tenzij de Overste zelf haar
beveelt, dat loon niet te ontvangen. Alles, wat eene
religieuse door haar arbeid verdient, behoort aan de
Communiteit en moet aan de Communiteit worden
ter hand gesteld.

Eene religieuse zondigt tegen de gelofte van

armoe, wannoor zij iots voor andere doeleinden
aanwendt dan die, welke de Overste of do Regel
heeft bepaald. Wannoor de Overste haar eenig gold
gooft om cono reis to doen of iots aan te koopen,
of wol ecnige voorwerpen, welke zij voor de uitoefe-
ning harer bediening noodig heeft, dan moet zij dat
gold of die voorwerpen gebruiken, zooals do Regel on
deOverstc hot willon en niot andors.Kon ander gebruik
ware eenc uitoefening van een valsoh eigendomsrecht.
8. Eene religieuse zondigt togen do gelofte
van armoede, wanneer zij door hare schuld, iots. wat
haar is toevertrouwd, verloren laat gaan, bederven,
of in u-aarde laat verminderen. Dit betreft vooral die
Zustors, welke de voornaamste bedieningen in hot
Huis uitoefenen. Eeno religieuse, die met do koukon
is bolast, mot do zorg voor de linnenkamer of wol,
als econome, met don aankoop van huishoudelijke
dingen, zou kunnen zondigen en zelfs zwaar, wannoor
zij, door eene schuldige nalatigheid, oorzaak word
van eene belangrijke schade. Iedere zustor, aan wie
eene bediening in het Huis is toevertrouwd, moet
zich naar bost vermogen kwijten van do taak, haar
opgelegd; zij moot niet angstvallig, doch verstandig
waken, opdat niets van hetgeen haar is toevertrouwd,
verloren ga of bederve.

9. Eenc religieuse zondigt tegen de gelofte
van armoede, wanneer zij, almoezen ontvangende,
bestemd voor de armen of voor goede werken, welke
niet nader zijn aangeduid, over die almoezen zonder
verlof der Overste naar ivtttékeur beschikt. Een ander
geval ware het, wanneer de weldoener zelf de armen
of de goede werken had aangewezen, te wier behoeve
de aalmoezen moeten worden gebruikt. De religieuse
zou dan slechts do uitvoerster van den wil des
gevers zijn, en bijgevolg niet op vrije en onafhanke-
lijke, met hare gelofte strijdige manier over het geld
beschikken. Maar in beide gevallen kon zij eene
fout begaan tegen de gehoorzaamheid, wanneer de
Kegel of de Overste niet wil, dat men zich met die
aalmoezen belaste.

10. Eenc religieuse zondigt tegen hare gelofte,
wanneer zij, op hare verantwoordelijkheid voor anderen
een voorwerp of geld in bewaring neemt. Wanneer
het slechts gold, voor een korte wijle en zonder
eenige verantwoordelijkheid voorwerpen of geld te
bewaren, en wanneer die voorwerpen of dat geld
verloren gingen, dan zou de religieuse niet tegen
hare gelofte zondigen. Toch konde zij in dit geval
te kort schieten aan de gehoorzaamheid jegens do
Oversten, die gemeenlijk niet willen, dat men soort-

gelijke bewaringen op zich neme. Wanneer de Overste
om ecne bijzondere reden, b.v. om een weldoener
van dienst te zijn, aan cene religieuse veroorlooft
geld of voorwerpen in bewaring te nemen, dan mag
zij die niet in hare eel honden, doch moet ze ter
hand stollen aan de Overste, die ze zal bewaren,
tot men ze terugvraagt.

11. Eenc religieuse zondigt ook tegen hare
gelofte van armoede, wanneer zij zonder verlof aan
hare bloedverwanten of aan een ander persoon van
buiten eenig geschenk of geld vraagt voor een bepaald
doeleinde, hetzij voor anderen, hetzij voor haar-zelven,
b.v. om eene reis te doen of om versterkende middelen
aan te schaffen.

12. Eene religieuse zondigt tegen hare gelofte
van armoede, wanneer zij geld of iets anders, wat
aan de Communiteit behoort, wegneemt met het doel
om het zich toe te eigenen; dit ware natuurlijk een
diefstal van eens anders goed; dit ware een diefstal
van de bezittingen der Communiteit, en wel een
heiligschennende diefstal, omdat de goederen der
Communiteit tot de gewijde goederen belmoren. En
evenals elke andere diefstal moet hij worden hersteld,
hetzij door van eigen goederen zooveel terug te geven
als men gestolen heeft, hetzij door voor de Commu-

nitoit meer te arbeiden, dan men verplicht is. hetzij
door aan de Overste kwijtschelding van de schuld
te vragen. Hare zonde is zwaai\' of licht naar gelang
de materie. Wanneer is een dergelijke misslag zwaar?
Hiervoor is moeilijk een algemeene regel aan
te geven. Ziehier, wat Pater Meyxakd dienaangaande
zegt: De godgeleerden stemmen hierin overeen, dat
voor eene doodzonde tegen de gelofte van armoede
minstens dezelfde hoeveelheid noodig is als bij een
gewonen diefstal. Maar om de zwaarte eener zonde
tegen de gelofte met ecnige zekerheid te kunnen
bepalen, is het volstrekt noodzakelijk, dat men
rekening hondc met do zeer talrijke omstandigheden,
welke de begane fout zwaarder of lichter kunnen
maken. Is de communiteit arm of rijk ? Is er geld
gestolen V of wel eet- of drinkwaren ? Heeft men
het ten voordeele eens vrcemdelings gedaan, of wel
om er zelf gebruik van te maken ? Heeft men iets
gestolen om het zich toe te eigenen, of wel om er
slechts eenigen tijd gebruik van te maken ? enz.
Ziedaar verschillende omstandigheden, welke men
nauw keurig heeft te wikken bij de beoordeeling van
eeno fout". Zonder twijfel begaat men spoediger eene
doodzonde, wanneer de communiteit arm is, of wanneer
men het gestolene aan een vreemdeling geeft, dan

wanneer men liet voor zieh-zelf of voor een medelid

der communiteit gebruikt: men zondigt zwaarder,
wanneer men geld steelt, dan wanneer men levens-
middelen wegneemt: de fout is ernstiger, wanneer
men zich liet gestelene toeeigent, dan wanneer men
het slechts eenigen tijd in gebruik wil houden.

Over het algemeen zal de zonde slechts dage-
lijksch zijn, wanneer men eet- of drinkwaren weg-
neemt, waarvan de communiteit zich bedient. Deze
regel is ook toepasselijk bij een diefstal van eenig
voorwerp van groote waarde, dat men wegneemt
niet het doel. om het eenigen tijd te gebruiken en
het daarna terug te geven. Doch welke omstandig-
heden ook aanwezig moeten zijn om eene doodzonde
tegen de armoede te vormen, de Zusters zullen
nooit eenig ding. groot of klein, zonder verlof weg-
nemen, daar in elk geval, waarin het verlof ontbreekt,
de Zuster als eigenaresse optreedt en daardoor
tenminste eene dagelijksche zonde begaat. Alles, wat
zonder voorkennis en toestemming der Oversten
geschiedt in zake het zich toeéigen van , of het
naar .willekeur besehikken over eenig voorwerp, is
strijdig met de gelofte van armoede.

De religieusen moeten er zich eene gewetenszaak
van maken, niets zonder verlof te nemen, en dat

verlof\' behoorcn zij niet te veronderstellen, doch moeten
het inderdaad bezitten. Ongetwijfeld is het in zekere
buitengewone gevallen, waarin het onmogelijk of
moeilijk is, zich tot de Oversten te wenden, niet
verboden, een verlof te veronderstellen, wanneer
men met reden oordeelt, dat de Overste, in aanmer-
king genomen de omstandigheden, waarin men zich
bevindt, het verlof werkelijk zonde toestaan. Een
verondersteld verlof is deugdelijk en goed. zegt een
schrijver, wanneer een ondergeschikte, alle eigen-
liefde ter zijde stellende, in den geest openhartig
zijne belangen aan den Overste blootlegt,\' en dan
handelt, zooals hij voor zijn geweten meent, dat men
hem zonde bevelen. De Oversten moeten van hun
kant zorg dragen, zooveel mogelijk voor hunne
onderhoorigen toegankelijk te zijn, opdat dezen
gelegenheid vindon, een verlof te vragen, wanneer
zij het noodig hebben. De Oversten zullen geen
algemeen verlof geven, tenzij in die gevallen, waarin
een onderhoorige voor kort eren of langeren tijd een
voorwerp, of eene uitzondering ten opzichte van het
voedsel, het drinken enz. zoude noodig hebben.
Dit is gewoonlijk het geval met de zieken. Maar
de Oversten moeten zorg dragen, dat bedoelde
dispensatiën niet langer duren, dan noodig is.

05080909101067100810061005061006100505060607071010040810110404100507060406

OVER DE DEUGD VAN ARMOEDE.

Do deugd van armoede is eene Evangelische
deugd, welke ons losmaakt van de liefde tot de
goederen der aarde, en welke ons de rijkdommen
en de eerbewijzen, daaraan verbonden, doet verachten;
die onthechting⁴ en die verachting zijn, volgens den
H. Thomas, noodzakelijk om die armoede des geestes
te bezitten, welke de Verlosser gelukzalig prijst.
De enge grenzen, dio ik mij bij het schrijven van
deze kleine verhandeling heb gesteld, laten mij niet
toe, breedvoerig over deze deugd te spreken; daarom
zal ik mij tot eenige practische beschouwingen bepalen.

1, Tusschen de gelofte en de deugd bestaan
meerdere punten van verschil; ziehier de beide,
voornaamste:

De gelofte heeft voor onmiddelijk en recht-

streekseh voonvoip do uitwendige onthechting van
de goederen der aarde; de deugd daarentegen heeft
tot onmiddelijk en rcchtstrccksch voorwerp de
inwendige onthechting en losmaking van die goederen.
De deugd is derhalve in nog hoogere mate voortreffelijk
dan de gelofte, omdat men zich uitwendig slechts
van zijne goederen berooft, om te gemakkelijker
de armoe des geestes, de deugd van armoede te
verkrijgen.

De gelofte gaat. strikt genomen, niet verder
dan hetgeen geboden is; neem het gebod weg, en
de stof, die wezenlijk onder de belofte valt, ontbreekt.
De deugd daarentegen strekt zich niet alleen uit
tot datgene, wat verplichtend is, maar ook tot
datgene, wat aangeraden wordt, wat tot de volmaakt-
heid behoort.

2 Tusschen gelofte en deugd bestaat een nauw
verband, en wel het volgende: telkens wanneer men
in strijd met de gelofte handelt, begaat men ook
eene fout tegen de deugd, omdat de verplichtingen,
door de gelofte opgelegd, tegelijkertijd door de
deugd worden geboden: deze laatste moet zich vooral
toeleggen op eene getrouwe vervulling der door de
gelofte opgelegde verplichtingen. Met de gelofte
is het niet zoo. Tegen de laatste misdoet men niet

altijd, wanneer men een font begaat tegen de deugd,
om de eenvoudige reden, dat de deugd, zooals wy
gezien hebben, zich veel verder uitstrekt dan de
gelofte. Wij kunnen echter met Gaithelet in
waarheid zeggen, dar men, zij het ook niet onmid-
delijk, toch, de gelofte aanrandt, wanneer men misdoet
tegen de deugd, wijl men deze als het bolwerk dei-
gelofte van armoe kan beschouwen : I Mkwijls fouten
begaan tegen de deugd is de gelofte ondermijnen:
de deugd getrouwelijk betrachten, is de gelofte met
borstweringen omringen.

3 Maar zal een religieuse mij vragen, zijn wij
ook verplicht, de deugd van armoede te beoefenen ?
Zeer zeker mijne Zuster. Toen gij uwe gelofte deedt,
wildet gij eene aan Jezus aangename daad verrichten,
niet waar? Hij fluisterde aan het oor uws harten
hetzelfde woord, dat Hij tot den rijken jongeling
van het Evangelie richtte: ,.Ga, verkoop alles wat
gij bezit, en volg Mij, en ik beloof U een schat
in den Hemel". Wat hebt gij toen gedaan ? Getrouwer
nog dan die jongeling, leendet gij gehoor aan de
roepstem van Jcsus; met vrijen wil verliet gij, ter
Zijner liefde, Uwe aardsche goederen, om Hem, uw
Bruidegom, op de bane der armoe te volgen. Daarom
is uwc armoede geenszins eene onvrijwillige, zooals

die van behoeftigen der aarde, doch veeleer een
armoede, uit vrije keuze door U aanvaard. Zij moet
niet enkel bestaan in de uitwendige losmaking van
het aardsche, doch voornamelijk in de inwendige
onthechting van uwe goederen, waarvan gij, om
Jesus\' liefde, metterdaad hebt afstand gedaan,
tegelijkertijd pogende, ook de genegenheid tot die
vergankelijke dingen uit uw hart te rukken. Welnu,
juist hierin bestaat de deugd van Evangelische
armoede". Die deugd moet gij dus beoefenen, dewijl
zij een noodzakelijk uitvloeisel van de gelofte is.

4. Ziet hier, mijne Zusters cenige beschouwingen
over de deugd van armoede. \'Wat betreft de beoefening
dier deugd, hiervoor beveel ik u do volgende
middelen aan:

a. Vermijd zorgvuldig, gelijk de H. Thekesia,
nutteloozo, overtollige dingen in uwe kamer te
bewaren. Ken uitstekend middel om niets over-
tolligs te hebben bestaat hierin, dat men, (in zooverre
de staat der gezondheid dit veroorlooft,) voor wat
betreft meubelen, klceding en voedsel, zich stiptelijk
houdt aan bet^r- \'.n door het Vita Communis wordt
voorgeschrev .. .Mocht het gemeene leven" U somtijds
zwaar vallen, zegt dan met den Heiligen Berchmans:
Mijn grootste penetentie is het gemeene leven¹.

b. Wanneer ?ij verschillende voorwerpen der
Communiteit moet gebruiken, vergenoegt U dan
gaarne met hetgeen minder goed of minder gemakkelijk
is. - ,.In de bedieningen, welke ik met anderen
moet deelen". zegt de Gelukzalige Broeder Gerahdus,
leerling van den H. Alphoxscs, zal ik het mij
tot een regel maken, nooit het eerst en op de leste
plaats te gaan zitten, of de beste werktuigen te nemen;
ik zal integendeel de beste plaats en de beste werk-
tuigen aan mijne medebroeders overlaten, en slechts
dat nemen, wat God behaagt mij te geven. Op deze
manier zullen allen tevreden zijn, en ik ook\'\'.

c. .Mocht u soms iets ontbreken, vooral wat
botreft het voedsel, weet dan van die gelegenheid
gebruik te maken om U te verstorven, of tenminste,
gaat u daarover niet beklagen. Men zon zich belachelijk
maken in de oogen van Engelen en mensehen, sprak
de gelukzalige Salomo van de orde der Clarissen,
wanneer men arm wilde wezen, en zich over een of
ander ging beklagen.

d. Daar de deugd van armoede voornamelijk
bestaat in de onthechting des harten, moet gij op
de eerste plaats zorg dragen, dat geen enkel voorwerp
u boeie. Isjhet niet treurig, religieusen te vinden,
die, na wellicht aanzienlijke rijkdommen te hebben

verlaten, zich dan. wanneer haar eerste ijver begint
te verflauwen, aan nietige dingen hechten, als: een
klein meubelstuk, eene pen. een mes, een prentje
en andere soortgelijke beuzelarijen? Handelt daarom
wijs, on verbreekt die kleine banden, welke, zooals
de H. Alphonsus zegt, u altijd tegenhouden op den
weg der volmaaktheid. Breekt niet alles, wat u, ook
slechts eenigermate zou kunnen verhinderen, Jesus
(\'hristus. uw Bruidegom, uit geheel uw hart te
beminnen.

Mijne Zusters, ik heb u in korte trekken verklaard
al hetgeen betrekking heeft op de religieusearmoede.
Ten slotte weusch ik, om u aan te sporen haar
met edelmoedigheid te beoefenen, u het een en
ander te zeggen over do onschatbare voordeden,
die zij aanbrengt.

GELUKZALIGHEID DER EVANGELISCHE ARMOEDE.

Voorzeker, de evangelische armoede legt menige
ontbering, menige onderwerping op. waartegen de
natuur, altijd belust op gemak en vrijheid, zich
menigmaal hevig verzet. Beschouwt men de Evan-
gelische armoede slechts met de oogen des vleesehes,
dan heeft zij een hard en terugstootend uiterlijk;
en daarom, zegt de H. Alphonsus, krijgen de
wereldlingen medelijden met ons en noemen ons
ongelukkig, wanneer zij ons een zoo arm, zoo
verstorven leven zien leiden. Maar alles neemt een
ander voorkomen aan, wanneer wij de Evangelische
armoede niet de oogen des geloofs beschouwen! Zij
*s, jubelt de H. Fkanciscls, door hare goddelijke
schoonheid eene Yrouice, eene Vorstin, die aller
verbeivijzingen verdient. Zij is^door^heur waarde die

kostbare steen des Evangelies, om welken te bezitten.
degene, die hem gevonden heeft, niet vreugde alles
verkoopt, wat liij zijn eigendom kan noemen; de
Evangelische armoede is, naar des Verlossers woord,
eene ware gelukzaligheid. Zalig zij, die arm van
geest zijn; want hun behoort het Bijk der Hemelen P^
Ja, mijne Zusteren, gelukzalig zijt gij, omdat die
verheven en tegelijkertijd lieflijke armoede uw deel
werd! Ontslaat ons die armoede niet van elke zorg
voor huisvesting, voedsel en kleederen? Terwijl,
zooals Jesus zegt. de wereldlingcn, altijd bekommerd
om hun lichaam, zich onophoudelijk afvragen: Wat
zullen wij eten? wat zullen wij morgen drinken,
waarmede zullen wij ons kleeden?" zijt gij, die,
om aan uw Bruidegom te gehoorzamen, allereerst
zijn Koninklijk zoekt, van alle zorg voor die dingen
bevrijd. Gij verlaat u, evenals de vogelkons, geheel
op de barmhartige Voorzienigheid van uw heuielseheu
Vader, en evenals zij, vindt gij altijd uw disch door
zijne vaderhand bereid; eiken dag vindt gij het
voedsel, dat- gij noodig hebt. Is het woord des Evan-
gelies in u niet bewaarheid? Voorzeker, Jesus Christus
heeft het recht tot u, evenals tot zijne Apostelen,
te zeggen: Heeft n ooit liet noodzalidijlie ontbroken
sedert ge Mij zijt gevolgd?

Is liet niet die gelukzalige armoede, welke u
bevrijdt van een der grootste hinderpalen voor uw
eeuwig geluk, den rijkdom \'f Heeft Jesus Christus,
tot de aalmoes aansporende, niet gezegd: Maalt u
door uwe rijkdommen van ongerechtigheid vrienden
in den Hemd? Waarom noemt Hij ze: rijkdommen
van ongerechtigheid"? Omdat ze al te dikwerf de
oorzaak van zonden worden. ..Laten wij tevreden
zijn, vermaant I\'aalas zijn leerling Thimotheus, als
wij het noodzakelijke hebben om ons te voeden en
ons te kleeden. Laten wij niet meer verlangen: want
de rijkdom geeft den mensehen eene menigte nutte-
looze, verderfelijke begeerten in, die zijn eeuwig
ongeluk veroorzaken." Dankt dus God, o mijne Zusters,
omdat Hij eene zoo groeten hinderpaal voor uwe
zaligheid uit den weg heeft geruimd. Is het niet de
gelukzalige armoede, welke, n bevrijdende van alle
aardsche zorg en van de gevaren des rijkdoms, u
mildelijk gelegenheid biedt, om rustig en onverpoosd
aan uw heil, aan uwe volmaking te arbeiden? Terwijl
de rijkdommen voor degenen, die er zich aan hechten,
doornen zijn, welke hen altijd hinderen en hen
beletten, ernstig aan God en aan hunne ziel te
denken, zijt gij tevreden en gelukkig in uwe armoede,
en kunt gij altijd aan God denken, altijd u met God

bezighouden, altijd verlangen naar het hemelsehe

Is het ook niet die gelukzalige armoede, welke,
naar de belofte van Jesus, u het hondordvond schenkt
van alles, wat gij te Zijner liefde hebt verlaten?
Welk is dat honderdvond", door den Zaligmaker
beloofd? vraagt de H. Hieruxy.mi:s. Dat zijn de
geestelijke rijkdommen, de rijkdommen der genade,
welke dnizendmalen meer waard zijn, dan alle stoffe-
lijke goederen te samen. Maar vooral moet de
Evangelische armoede n dierbaar zijn, omdat de
goddelijke Zaligmaker n op zoo heerlijke wijze
belooft: het honderdvoud in deze wereld en het eeuwige
leren in \'t andere. O, welk een onbeschrijfelijk zoete
belooning! het eeuwige leven! mijne Zusters, dat
is de Hemel met al zijne schatten, zijne heerlijkheden,
zijne wellusten! dat is het Koninkrijk Gods in al
den luister zijner glorie! Ja, ziehier, wat Jesus u
belooft: Zalig zij, die arm zijn van geest; want hun
behoort het Koninkrijk der Hemelen.

Vereert dus, vereert, bemint en bewondert die
lieflijke armoede, welke voor u zoovele en onschat-
bare rijkdommen in zich besluit. Schroomt niet, hare
livrei te dragen; want Jesus-zelf, de Koning des
Hemels, heeft Zich het eerst daarmede bekleed. Hoe

arm was die goede Meester bij zijne geboorte, hoe
arm gedurende zijn loven, hoe arm vooral bij zijn
dooil: als eene aalmoes moet Hij van zijne Leerlingen
den Lijkdoek ontvang-en tot dekking- van zijne leden,
en her graf. waarin zijn H. Lichaam moet rusten!
O, hoezeer meet dat verheven, goddelijke voorbeeld
u aansporen, mijne Zusters, om met liefde die kleine
otters te breng-en. welke de gelofte van armoede u
oplegt.

Gebed van den H. Fbancisccs v.vx Assisiió
tot Jesvs, Koning deh armen.

0 Heer! toon mij de wegen der armoede, trant
\'k brand uit liefde tot haar, en -onder haar vind
Vi- geene raste. 11; zie haar door iedereen veracht,
verlaten gelijk eene arme weduwe. Zij, icier roeping
en taal; het is haar te beminnen, verivaarloozen en
begeren haar, en toch, zij is eene Koning\'nine, de
heerscheres over alle deugden; ome Koninginne, zoo
voortreffelijk schoon, dat Gij, o Heer, van het hoogste
der Hemelen op aarde zijt afgedaald, om U door
onverbreekbare banden met haar te vereenigen. OJesas,
bij uwe geboorte door de armoede ontvangen, op geheel
Uw levenspad door haar vergezeld, door haar met

grove nagelen, ontkleed op het Kruishout geklonken,
wie zon. mee voorbeelden beschouwende, zich niet
met hart en ziel aan die armoede heelden\' O mijn
Jesus, die de armoede reeds roor de-e wereld geluk-
zalig preesf, Gij, die haar zegevierend ten Hemel deedt
opklimmen, geel mij die heerlijke deugd tot erfdeel,
teeken mij met haar zegel. Amen.

Hoofdstuk II.
OVER DE GELOFTE VAN ZUIVERHEID.

1. Schoonheid der maagdelijke zuiverheid. - Verplichtingen,
opgelegd door de gelofte van kloosterlijke zuiverheid. 3. Algemeene
middelen oiu de zuiverheid te bewaren. 4. Bijzondere middelen om
haar te behouden en te vermeerderen. 5. Voorrechten der Zuiverheid.

SCHOONHEID DER MAAGDELIJKE ZUIVERHEID.

De gelukzalige Broeder Gtekabdus Majella.
de engel in menschengedaante, die zich door zijne
onschuld aan hot Goddelijk lam zoo dierbaar heeft
gemaakt, riep in zijn liefde tot de zuiverheid uit:
O mijn God! onder alle deugden, die ik lief heb,
is mij fjeene dierbaarder dan de zuiverheid, de goddelijke
onschuld". Deze kreet van bewondering en liefde
moet ook de uwe zijn, mijne Zusteren, omdat gij,
evenals die heilige religieus, het geluk hebt gehad,
uwe maagdelijke zuiverheid aan God te wijden.

Inderdaad, niets is zoo schoon als de maagdelijkheid,
..zij is de liefelijkste der bloemen\'", zegt de H.
(tbegobius, ..zij is eene bloem, die prijkt in den
tuin ilcs goddelijken Bruidegoms". De zuivere ziel,
de heilige ziel is naar het woord van den H. Geest
zelven. eene lelie, die te midden dezer wereld, door
zooveel ongerechtigheden bezoedeld, met weerga -
loozen luister schittert. Sieut UU urn inter spinas.
Deze vergelijking geeft ons een juist en treffend
denkbeeld van de maagdelijke zuiverheid.

Meermalen hebt sij ongetwijfeld de koningin
der bloemen, de smettelooze lelie, beschouwd, die
in de maanden Juni en Juli niet liefelijke majesteit
in onze tuinen praalt. Hebt gij toen opgemerkt,
hoe zij, in tegenstelling niet andere bloemen, welke
langs den grond kruipen, haren stengel met tierheid
verheft? hebt gij hare witheid bewonderd, zoo
rijk, zoo glanzend, dat, gelijk Jesus Christus-zelf
verklaart, Salomon nooit zoo schittrend eene kleedij
heeft gehad, als die, waarmede natuur haar hooft
getooid? En welk een geur verspreidt zij om zich
heen, een geur. die den geheelen tuin doorwasemt.
Welnu! ziehier het volmaakte zinnebeeld eener
zuivere ziel: gelijk eene lelie fier haren stengel
verheft, zoo richt de zuivere ziel al hare gedachten,

al hare genegenheden ten hemd, waar zich bet
voorwerp haver liefde bevindt; zij praalt voor het
oog der mensehen nier een zoo goddelijkeii glans,
dat allen, zelfs degenen, die den moed niet bezitten
kuiseb. te zijn, haar bewonderen; zij verspreidt om
zieh heen den welriekenden geur van Jesus (\'hristus,
en die geur is zoo hemelsei., dat hij het hart van
al degenen, welke het geluk hebben met haar om
te gaan. niet den zoetsten balsem vervult. Men
verhaalt van de H. Theresia, die bewonderens-
waardige maagd, dat men zieh nimmer met haar
kon onderhouden, zonder zich beter en meer tot
de deugd aangetrokken te voelen.

Kan het u dan nog bevreemden, dat de heilige
Vaders met zooveel lof spreken over de maagdelijke
zuiverheid. Nooit is hunne weldsprekendheid grooter
en edeler, dan wanneer zij handelen over de maagde-
lijkheid : zoozeer verrukt hen deze deugd. I )e
H. Joannes Chrysostomus zegt, dat zij zooverre
boven het huwelijk is verheven, als de Hemel boven
het aardrijk. De H. Athaxasius noemt haar een
onuitputbaren schat, eene altijd frissche lauwerkroon,
een kostbare parel, de woonplaats des H. Geestes.
St. Augustixus verklaart, dat de maagden de bloem
van Christus\' Kerke zijn, en de H. Ctpbianüs ziet

in haar het edelste deel der kudde van Jesus.
St. Ambrosiüs verheft de maagdelijkheid in de
heerlijkste bewoordingen: Hare schoonheid, zegt
de Heilige, wordt door geene ziekte geschonden,
verwelkt niet door den ouderdom, kan door den
dood niet worden weggenomen. St. Bekxardus zegt
op zijne beurt: De maagdelijkheid is iets zoo uitnmn-
tends, dat God. teneinde hare waardij niet te
verminderen, van haar geene verplichting heeft
gemaakt; zij is zoo bekoorlijk, dat zij het Harte
heeft verrukt van het Goddelijke Woord, dat van
den Hemel is nedergedaald, om de menschheid aan
te nemen in den schoot van Maria, de zuiverste
der Maagden. En is het niet diezelfde liefde voor
de zuiverheid, welke Hem dringt, Zich nog thans
als de goddelijke Bruidegom te vereenigen met de
maagdelijke zielen, vooral met dezulken, die Hem
in het religieuse leven hare maagdelijkheid hebhen
verpand? Zeker, alle zielen, die in staat van genade
verkeeren, zijn bruiden van Jezus Christus, maai-
de religieusen, die zich met ziel en lichaam aan
Hem toewijden, zijn het op eene gansch bijzondere
wijze. Duidelijk zeggen dit de ceremoniën, die op
den dag hater professie plaats hebben. Waarom
ontvangt de geprofeste religieuse op dien dag eenen

ring en oenen sluier? Waarom biedt men haar
alsdan een kruisbeeld en eene brandende kaars aan?
Dat alles is zinnebeeldig\'; dat alles zegt ons, dat zij
(ip plechtige wijze niet Jezus (\'hristus, baar Bruidegom,
een goddelijken bond beeft gesloten; dat zij, als
Zijne bcvoorrerlite bruid, Hem gebeel moet toebe-
booren, aan Hem gebeel moet onderworpen zijn, dat
zij moet branden van lietde tot Hem, en dat Hij
eens, wanneer zij getrouw blijft, baar eenmaal eene
krone van glorie op de slapen zal drukken. Inderdaad,
niets is grooter, niets schooner dan deze maagdelijke
reinheid, welke aan de ziel zulke glorierijke voor-
rechten verleent en baar tot de waardigheid van
Bruid van Jesus Christus verheft. Derhalve niet
zonder redenen, hebben de Heiligen als om strijd
haren lof verkondigd. O hoe schoon zijn kuische
zielen met luister van deugd! Hoe rein is hare
glorie! Quampulchra est castageneratio cum elaritate!
Sap. 4, I.

\'Verplichtingen, opgelegd door de gelofte van
zuiverheid in het religieuse leven.

Do gelofte van zuiverheid verplicht ecne
religieuse, liet celibaat te bewaren en zich van
eiken misslag tegen de zuiverheid te onthouden.

1. Dezr f/elofte verplicht tot het celibaat.

Tot de religieuse ziel werd meer in het bijzonder
het woord dos Apostels gericht: Ik heb u aan
een éénigen Bruidegom verloofd, aan Jezus < \'hristus,
opdat gij Hem moget worden voorgesteld als ecne
geheel reine maagd. Aan deze hoofdverplichting
te kort blijven, dit ware tegelijkertijd eene heilig-
schennis, en ecne snoodo trouweloosheid, omdat
de religieuse aan Jezus Christus heeft beloofd, nooit
een anderen bruidegom te zullen toebehooren. Op
bittere wijze verwijt de H. Basiutxs aan eeno
ontrouwe maagd zulk cenc trouweloosheid, teneinde

haar te doen inzien, hoe plichtig zij was: Herinner u
dien godenkwaardigen dag. waarop gij in tegen-
woordigheid van Engelen en van menschen u aan
God hebt toegewijd. Wat waart gij toen gelukkig
en blijde! En welke gunsten hebt gij toen van Jesus
Christus, uw hemelschen Bruidegom, ontvangen! Eu
thans, helaas! hebt gij voor een kortstondig genoegen,
dat u voortaan bitterder zal zijn dan gal, dien
Bruidegom verlaten. Ach! ontrouwe bruid, van u
hoeft God door den mond zijns prophcten gesproken:
Hebt gij gezien, welken smaad de dochter Israèls
J\\Iij heeft aangedaan? Ik had haar tot mijne bruid
verkozen, en bleef baar trouw; doch zij, zij heeft
zich niet geschaamd, iiij te verlaten, om hare liefde
aan vreemdelingen te schenken."

^L2. Door deze gelofte verplicht zich een
religieusc de zuiverheid van haar lichaam en hare
ziel ongerept te hewaren. Elke inwendige of uitwendige
daad. verboden door het zesde en negende gebod,
zoude voor haar niet slechts een misslag tegen de
zuiverheid wezen, maar ook eene heiligschennis,
daar geheel haar persoon aan Jesus Christus is
toegewijd. In tegenstelling niet de geloften van
armoede en gehoorzaamheid, waarin de deugd verschilt
van de gelofte, is de gelofte van zuiverheid zoo

nauw verbonden met de dengd. dat het onmogelijk

is tegen de deugd te zondigen, zender tegelijkertijd
een misslag tegen de gelette te begaan. Eeno
religieuse, die op dit punt ontrouw is. begaat dus
altijd eene dubbele zonde: cene zonde tegen de
zuiverheid en eene zonde tegen de dengd van
godsdienstigheid. Daarenboven begaat zij, naar de
H. Alphonsus zegt, eene zware zonde tegen do
liefde, wanneer haar uitwendige misslag van dien
aard is. dat zij de Communiteit met schande overdekt.
3. Eene derde verplichting, rechtstreeks voort-
vloeiende uit de beide andere, bestaat hierin, dat elke
religieuse de noodige middelen moet gebruiken, om
hare maagdelijke zuiverheid te behouden. Ik zal in
het bijzender wijzen op die middelen, welke de
regel gemeenlijk aangeeft. Er zijn twee soorten:
de eene hebben voornamelijk ten doel, de religieuse
tegen de drie grootste vijanden harer zuiverheid te
beschermen, haar voor eiken val te behoeden: de
andere zijn bestemd, om in hare ziel die schoone
deugd diepe wortelen te laten schieten en haar steeds
nieuwe groeikraeht te verleenen. Ik zal over beide
soorten van middelen spreken, doch slechts kort, en
op de practische wijze, die ik mij bij het schrijven
van dit werkje heb voorgesteld.

ALGEMEENE MIDDELEN OM DE ZUIVERHEID
TE BEWAREN.

1. Al\'ZONDElUXG VAX DE WeKELD.

De Kerk heeft zich te allen Tijde eene trouwe
hoedster getoond van de zuiverheid der aan God
toegewijde personen. Daarom heeft zij het zooge-
naamde ..slot" ingesteld, waarbij den uiannelijken of
vrouwelijken religieusen wordt verboden, zich buiten
de kloostermuren te begeven, en den wereldlijken
personen, de ruimte, door het ,.slot" afgebakend,
te overtreden. Allo religieuse orden met plechtige
geloften zijn uit kracht der professie verplicht,
het ..slot", ook Pauselijk slot genoemd, te bewaren;
tegen de overtreding van het Pauselijk slot worden
strenge kerkelijke straffen bedreigd. Met de Con-
gregatiën, waarin eenvoudige geloften worden gedaan,
is het niet zoo gelegen. Niet door hare geloften,

maar uit kracht van haar Regel of ook wel ter
oorzake van ecne Bisschoppelijke verordening zijn
zij verplicht het slot te bewaren. Derhalve moeten
de religieusen te dezer zake zich houden aan den
Regel en aan den wil van den Bisschop.

Het eigenlijk gezegde slot. het slot in den
vollen zin des woords, schrijft voor, dat de vertrekken
des kloosters geheel moeten zijn afgescheiden van
die, welke men voor de vreemdelingen bestemt, en
dat de religieusen met laatstgenoemden niet mogen
spreken of eenigerlei gemeenschap hebben, tenzij
door de traliën en het bekende draaikastje" der
spreekkamer. Doch er zijn tal van Congregatiën en
religieuse communiteiten, die. zich op het onder-
wijs der jeugd en de liefdewerken toeleggende,
hoogergenoemd slot moeielijk kunnen aannemen.
Daarom neemt de Bisschop altijd de zorg ter harte,
dan, wanneer de regel hierin niet genoegzaam voor-
ziet, een zeker slot voor te schrijven, dat, overeen-
komstig den geest der Kerk, de religieusen zooveel
mogelijk van de gemeenschap met de buitenwereld
afscheidt. Dit slot bestaat voornamelijk in twee
punten: het verbiedt den religieusen hare kloosters
te verlaten, met uitzondering van die gevallen,
waarin de Regel heeft voorzien; en het verbiedt

ook clou wereldlijken personen, zekere afgescheiden
plaatsen van her klooster te betreden. Onder deze
plaatsen zijn op de eerste plaats de cellen en

slaapzalen der Zusters begrepen; verder in liet
algemeen die vertrekken, welke voor liet bijzondere
gebruik der religieusen zijn bestemd, zooals refter,
keuken, cómmuniteitszaal, kapittelzaal, enz. Dusdanig
zijn de voorbehoedmiddelen, door de Kerk voorge-
schreven om de zuiverheid der religieusen te bewaren;
allen moeten wel doordrongen zijn van dezen geest
der Kerk. en in zich de overtuiging vestigen, dat
zij niet de wereld geene andere betrekkingen mogen
onderhouden dan die. welke door hare roeping
noodzakelijk worden gemaakt. en dan nog uitslui-
tend ter meerdere glorie van God. Eene religieuse
hoeft ter liefde van Jezus Christus de wereld, hare
ouders en bloedverwanten verlaten. Zij moet dus,
naar het woord van den Zaligmaker, niet meer
achterwaarts zien: zij behoort zich niet meer bezig
te houden met hetgeen in hare vroegere omgeving
voorvalt: het is haar niet geoorloofd, naar bezoeken
van wereldlijke personen, zelfs naar die van hare
ouders, te verlangen, veel minder nog naar die
bezoeken te vragen of ze uit te lokken. Door hare
professie is zij der wereld afgestorven; derhalve

moet zij do wereld ten eenenmale vergeten, ze uit
haar hart bannen, zich geheel er van afscheiden.
In deze algcheele afscheiding van de wereld bestaat
de geest van het slot, waarvan elke goede religieuse
moet zijn doordrongen. .Maar \'t is niet voldoende,
dat de religiensen doorliet kloosterslot van de wereld
zijn afgescheiden; zij belmoren, en vooral dan,
wanneer zij in de spreekkamer bezoeken van wereld-
lijke personen ontvangen, zich met de grootste
voorzichtigheid wapenen. Hoe moet men over de
spreekkamer denken? Eenige aanhalingen uit de
geschriften der Heiligen zullen u aantoonen, hoezeer
eene religieuse die vertrekken moet schromen.

..In de spreekkamers," zegt een groot asceticus,
loopt de gelofte van zuiverheid het meeste gevaar;
in deze plaatsen des kloosters staan de religieusen
er het meest aan bloot, een deel der volmaaktheid,
die zij zich hebben verworven, te looi¹ te zien gaan,
of zelfs hare zaligheid in de waagschaal te stellen.
Door de spreekkamers dringt de geest der wereld
de kloosters binnen, en verlaat de religieuse geest
de gewijde muren. Daar worden de geesten gemeen-
zaam, daar worden vriendschapsbanden aangeknoopt,
daar wordt de kostbare tijd verkwist, daar worden
de harten verdeeld en verstrooid, daar verdwijnen

de goede gedachten, daar verzwakken meer en meer
de gevoelens van godsvrucht. Men verlaat de spreek-
kamers niet slechte gesteltenissen en een afgetrokken
geest."

YVecst overtuigd, zegt de H. Alphoxsus, dat
de lucht der spreekkamer ongezond is voer de
religieusen; ademen zij in het koor de reine, verster-
kende lucht van het Paradijs in. in de spreekkamer
worden /ij dikwijls bedwelmd door de verpestende
Inclit der hel. Mijne Zusters, sprak de eerbiedwaardige
Zuster Faexese tot hare religieusen, wij hebben
ons binnen vier muren opgesloten, niet om te zien
of te worden gezien, maai- om ons-zelven in de oogen
van God zonder vlek te bewaren."

..Het was voor mij een groot ongeluk", aldus
de H. ïheeesia, in een klooster te zijn getreden,
waarin men het slot geenszins nauwgezet onderhield,
en waarvan de spreekkamers het voornaamste deel
uitmaakten. Het is een groot euvel, wanneer de
vrouwenkloosters openstaan voor wereldlijke personen;
zulke kloosters worden voor de religieusen veeleer
een middel om zich te verdoemen, dan om aan hare
zaligheid te arbeiden en om hare zwakheid ter hulp
te komen. Ik had het ongeluk behageu te scheppen
in de gesprekken met wereldlijke personen: en daar

het in mijn klooster vrij dikwijls gebeurde dat men
bezoeken ontving, dacht ik er niet aan. dat die
gesprekken mij schadelijk konden worden. Maar op
zekeren dag, toen ik mij weer in de spreekkamer
bevond, verscheen mij Jezus Christus, en zijn blik
was zoo gestreng, dat ik zeer verschrikt was, en
nu gemakkelijk begreep, aan welk gevaar ik mij
blootstelde". Dit zijn in hoofdzaak de woorden der
H. Theuesia. Deze woorden en de andere, die ik u
hel» medegedeeld, toonen u genoegzaam aan. mijne
Zusters, hoezeer gij de spreekkamers moet vreezen.
Vlucht ze derhalve, wanneer gij uwe zuiverheid
wilt bewaren ; gaat er slechts dan heen, wanneer
de gehoorzaamheid het u beveelt. Waagt u nooit
alleen in die vertrekken, vooral dan niet, wanneer
gij met personen der andere kunne moet spreken.
Denkt er wel aan, wanneer gij u daar bevindt, dat
God u ziet, en vertoeft er zoo kort mogelijk. Een
kloosterling had op de deur zijner cel geschreven:
Wanneer ik u zonder reden, te dikwijls, voor te
langen duur of zonder geldig verlof verlaat, ben ik
verloren". Handel eveneens, schrijf die woorden,
zooalniet op de deur uwer cel. dan toch op die van
uw hart, teneinde u altijd in herinnering te brengen,
dat eene religieuse alles te vreezen heeft, wanneer

zij gaarne in de spreekkamers vertoeft; dat zij,
prijsstellende op hare zuiverheid, elk noodeloos
gesprek met wereldlijke personen moet vermijden.
zich van t/ie personen zooveel mogelijk behoort af te
scheiden, en dat zij op de eerste plaats haar geluk
moet zoeken in de weldoende eenzaamheid des
kloosters en in vertrouwelijke gesprekken met Jesus,
haar Bruidegom, aan de voeten des tabernakels.

2. Dk Vebstobvexheid.

Het is eene waarheid des geloofs, dat de
erfzonde geheel ons wezen heeft verlaagd. Zij strooide
in onze ziel bet zaad van alle boosheid, en deelde
aan ons lichaam die noodlottige begeerlijkheid mede.
welke deur den H. Joaxxes begeerlijkheid des
vleesches" wordt genoemd, omdat zij den niensch
onverpoosd tot ongeregelde, vleeschelijke genoegens,
tot de afschuwelijke ondeugd der onzuiverheid be-
koort. Vandaar de plicht der versterving, door
het H. Evangelie met zooveel nadruk opgelegd,
door den H. Paulus in zijne epistelen en door
alle Heiligen in hunne schriften zoo dringend
voorgehouden. Alwie, spreekt de Zaligmaker, in

deze wereld zijn leven bemint, liet zinnelijke,
vleesehelijke leven, zal zijn ware leven, zijn goddelijk
leven voor de eeuwigheid, verliezen. Versterf uwe
ledematen op deze aarde, zegt de H. Paulus, slechts
zij. die hun vleesch met al zijne ondeugden en
begeerlijkheden hebben gekruisigd, behooren aan
Jesus Christus. Daarom, voegt de H. Ali>honsus er
bij, moeten wij eene beslissing nemen : willen wij
ons van zonde bewaren, dan moeten wij onze slechte
hartstochten overwinnen, ons lichaam dooi\' de ver-
sterving in bedwang houden ; doen wij dit niet, dan
zal het lichaam de ziel met voeten treden en haar
ter helle sleepen. De schoone lelie der zuiverheid
bloeit slechts te midden van de doornen der verster-
ving. Welke zijn de verstervingen, die gij, mijne
Zusters, moet beoefenen, om uwe zuiverheid vlek-
keloos te bewaren ?

1. Op de eerste plaats en boven alles moet
gij u-zelven geweld aandoen, om nooit te zwichten
voor de aanvallen van den onzuiveren geest, al
moest gij daarvoor, gelijk de H. Bexedictus en de
H. Maddalexa di Pazzi, u in doornen en distels
wentelen. Maar God vergt zulke buitengewone
verstervingen niet van u; Hij eischt alleen, maar dit
ook onvoorwaardelijk, dat gij onmiddelijk en krachtig

aan uwen vijand wederstand zult bieden, en met
vurigheid en volharding\' bidden. Indien, zegt do
H. Alphonsus, de bekoring\' bij liet eerste gebed
niet wijkt, dan moet gij een tweede doen, een derde,
een vierde, en wanneer zij dan nog aanhoudt,
dan moet gij niet verzuchtingen en tranen bidden,
den Heer lastig\' vallen. Hem als \'t ware dwingen
n de overwinning te verleenen. Dit geweld om aan
de zonde te weerstaan, een geweld, dikwijls harder
aan de natuur dan alle boetwerktnigen, wordt door
.lesns in het Evangelie uitdrukkelijk bevolen: het
Rijk der Hemelen lijdt geweld, en slechts de gewel-
digen zullen het veroveren.

2. Om onze lichamen in zuiverheid te bewaren,
is het noodzakelijk ze te onderwerpen aan zekere
bepaalde verstervingen, aan zekere pijnlijke kastij-
dingen, opdat zooals de Kerk ons bij het begin van
don Vastentijd zegt, onze lichamen door de boetvaar-
digheid afgemat zijnde, onze harten zich niet meer
verzadigen met de spijze der zonde. Om dit doel te
bereiken heeft de Kerk voor alle geloovigen- zekere
vasten- en onthoudings-dagen aangewezen, en met
hetzelfde inzicht legt de Regel den religieusen nog
andere verstervingen op, opdat hunne ziel zich meer
en meer aan de dienstbaarheid van het lichaam

onttrekke en zich door eene geheel zuivere liefde
vrijer tot (rod kunne verheffen, (üj zijt verplicht,
mijne Zusters, elke vasten en elke onthouding, u
door den Kegel en vooral ook door de Kerk opgelegd,
te eerbiedigen. Indien uw leeftijd of de staat uwer
gezondheid u niet veroorlooft zulks te doen, weet
dan tenminste uwe ziekelijkheid of zwakte in den
geest van boetvaardigheid aan te nemen. Eindelijk
is het in de Communiteiten gebruikelijk, zich eenige
vrijwillige verstervingen op te leggen, hetzij b.v. in
"t bijzonder door het dragen van een boetegordel,
hetzij gemeenschappelijk aan tafel, door zich het
gebruik van eenige spijze of van eenigen drank
te ontzeggen. Eene religieuse moet die versterving
niet achterwege laten. Hoe meer men de zuiverheid
met de doornen der versterving omringt, des te
veiliger kan zij bloeien.

3. Voegen wij hier echter bij, dat eene religi-
euse te vergeefs het voornemen zou maken hare
zuiverheid onbesmet te bewaren, wanneer zij aan
hare verstervingen niet eene ware ootnioedigheid
paaide. JJe droevige geschiedenis van onzen eersten
vader levert ons hiervan een overtuigend bewijs.
Was niet, zooals de H. Schrift ons mededeelt, de
opstand van zijn geest tegen God, door den hoogmoed,

do onmiddelijkc oorzaak van den opstand van zijn
vleesch tegen zijn geest? Derhalve, mijne Zusters,
wilt gij zuiver blijven, weest dan nederig\', versterft
in u den hoogmoed: deze versterving is de meest
noodzakelijke. Terwijl God de lioogmoedigen verlaat
en in liet slijk laat vallen, ondersteunt bij de
ootmoedige ziel en doet baar over de bekoringen
zegevieren.

3. De Waakzaamheid en het Gebed.

De wereld is een geduchte vijand onzer zuiver-
beid, en wij moeten baar overwinnen door de vlucht,
d.w.z. door er ons zooveel mogelijk van te verwijderen.
Hot vleesch is een nog geduchter vijand, en over
dezen moeten wij door do versterving zegepralen;
maar de vijand,, dien wij bet meest hebben to
schromen, is Satan, die het geheele menschdom in
in het slijk dor zonde wist neder te werpen. Zijne
boosheid kent geene grenzen, en tot handlangers
dier boosheid beschikt hij over de wereld en ons
eigen vleesch. waarvan bij zich bedient om ons te
boeien en in bet verderf te storten. Een leeuw
door zijne sterkte, is hij, volgens de H. Schrift,

eene slang\' door zijne listen, en wij weten, hoe hij
onze moeder Eva bedroog, om haar tot de zonde te
verleiden. Wij moeten dns tegen dezen vijand de
grootste waakzaamheid in acht nemen. Dit middel,
gevoegd bij het gebed, moet ons, naar het woord
van Jezus Christus-zelf, de overwinning bezorgen:
,, Vigilate et orate, waakt en bidt. Waakzaamheid
over onze verbeelding, waakzaamheid over onze
zinnen, waakzaamheid over onze genegenheden,
waakzaamheid in een aanhoudend gebed. ziedaar
het groote middel, dat wij. naar des Apostels
vermaning, moeten gebruiken, om den duivel geene
gelegenheid te verschaffen ons te bekoren en ons
in het eeuwige ongeluk te storten.

1. Waakzaamheid over ile verbeeldhifj.

De duivel oefent cene groote macht over deze
blinde faculteit, welke geenerlei kennis draagt van
de wetten der rede: van de verbeelding bedient hij
zich, om ons te misleiden en in ons binnenste het
vuur der kwade hartstochten te ontsteken. De ver-
beelding heeft de heiligste zielen op een dwaalspoor
gebracht. Wat zullen wij doen, om ons tegen hare

begoochelingen en tegen hare uitspattingen te vrij-
waren? (>i> de eerste plaats moeten wij haar
zorgvuldig regelen ; ons heil is daarvan afhankelijk.
Gelukkig degenen, wordt in ..de Geestelijke Strijd"
gezegd, die, alvorens hunne achting en liefde aan eenig
voorwerp te schenken, naar best vermogen trachten,
door de rede en vooral ook door het licht van den
H. Geest te weten, wat zij er van denken moeten.
Indien wij, verleid door de hartstochten, door onze
dwaze verbeelding, liefde opvatten voor- of haat
tegen datgene, wat zij ons voorstelt, zullen wij
nimmer juist over de zaken kunnen oordeelen;
wij zullen dan een wezenlijk kwaad voor iets goeds
beschouwen, en als een euvel datgene aanzien, wat
werkelijk goed voor ons is, en op deze manier zullen
onze beide edelste faculteiten, het verstand en de
wil, door de verbeelding misleid, van dwaling in
dwaling, van afgrond tot afgrond storten. Ziedaar
het ongeluk van zoovele wereldlingen, die, misleid
door hunne verbeelding en door hunne slechte
hartstochten, slechts achting en liefde voor de
goederen der aarde hebben, de hemelsche goederen
geene opmerkzaamheid waardig keuren en zich voor
eeuwig ongelukkig maken. Op de eerste plaats dus
moeten wij niet zorg onze verbeelding regelen, volgens

de raadgevingen van geloof en rede; ziedaar bet
hoofdmiddel om zich van hare begoochelingen te
vrijwaren. Het tweede middel bestaat hierin, dat
wij voeden onzen geest met heilige gedachten, met de
gedachte aan de verplichtingen, ons door zoo heilig
een roep opgelegd, met de gedachte aan de eeuwige
waarheden, met de gedachte aan Jesus en Maria.
Op deze manier zullen wij er het best in slagen, de
deur onzer ziel voor den duivel te sluiten. Het
derde middel eindelijk, en wel een middel, tot welks
toepassing wij streng zijn gehouden, bestaat hierin,
dat wij de slechte gedachten en de onreine herin-
neringen, welke Satan in onze verbeelding zou
wakker roepen, ijlings uit onze ziel verbannen. Het
ware zeer vermetel met die gedachten te spelen :
men moet ze afschudden, gelijk men het eene vonk
doet, welke op onze hand komt vallen.

2. De waakzaamheid over de zinnen.

Deze waakzaamheid is niet minder noodzakelijk
dan de eerste, daar het den duivel vooral door de
zinnen gelukt, onzen geest on onze verbeelding met
kwade gedachten op te vullen. Mogen de religieusen

dan met de grootste zorg alles ter harte nemen, wat
de heilige Regel haar voorschrijft in zake de waak-
zaamheid over de zinnen. Ik zal mij bepalen tot
eene beknopte uiteenzetting van de eisenen der
reliffieuse zedigheid, door de Heiligen zoo hoog
gehouden en warm aanbevolen. De Apostel spoorde
reeds de eerste Christenen dringend aan tot eene
getrouwe beoefening van die sehoone deugd der
zedigheid. Handelt zoo, schreef hij aan de Philip-
peners, dat uwe zedigheid allen menschen bekend
zij, dat uwe woorden, uwe blikken, uw gang, kortom
uw geheel voorkomen en de geheele manier, waarop
gij leeft en handelt, dermate door zedigheid uitmunten,
dat allen, die u zien, gesticht door uwe voorbeelden,
tot een heiligen levenswandel en tot de liefde van
Jesus Christus worden aangetrokken. Voorzeker,
mijne Zusteren, deze aanbeveling richt zien tot u,
nog meer dan tot de eerste Christenen. De zedigheid
is de deugd, als \'t ware onafscheidelijk verbonden
met het begrip der maagdelijkheid. De maagd moet
zedig zijn in geheel haar persoon : zedig in hare
houding, vermijdende alle trotsche en gemaakte
manieren, en vooral ook de eigenaardige onverschil-
ligheid van de personen der wereld, zedig in haar
spreken, overvloed van woorden en schaterend gelach

passen geenszins aan eene maagd. Zij moet weinig
en op zachten toon spreken; hare taal moet nederig
zijn, en nooit map: zij in gesprekken een toon van
gezag aannemen, altijd moet zij voorzichtig en
terughoudend zijn in hare woorden. Mocht liet
gebeuren, dat in haren onverinijdelijkon omgang met
de personen der wereld eenig woord hare reine
ooren kwetste, dan behoort zij. tenminste door de
uitdrukking van haar gelaat, te toonen, in welke
mate dat woord haar onaangenaam is. ...laag die
beide vrouwen uit de spreekkamer, die u mot
wereldsehe beuzelarijen komen lastig vallen, en u
onderhouden over banden van aardschc liefde, aard-
sche toewijding!" zoo klonk, door Gods toelating,
de stem eener heilige Ordestichtster na haren dood.
Zedig in haren gang: geene lichtzinnigheid, geene
overhaasting, welke dikwerf de uiting zijn van een
onrustig zieleleven. De gang eener maagd moet de
kalmte en klaarheid harer ziel weerspiegelen. Zedig
in hare Meedij, daarin vermijdende die kleine, schijn-
baar geringe ijdelheden, welke men zelfs bij religieuse
personen, nu en dan opmerkt. Zedig bij het opstaan
en het zich ter ruste hegeven, er aan denkende, dat
de Engel-bewaarder aan hare zijde staat, en dat
Gods oog haar altijd ziet. Zedig in neheel hare

Tianiléltcijze, zoowel ten opzichte der medezusters
als der leerlingen, vermijdende elk handenspel, lief-
koozingen en in het algemeen elke misplaatste
gemeenzaamheid Ze<li>/. en <Ht vooral, in hare oog-
slagen. In den Regel en Constitutiën wordt met
hoogen ernst gewezen op het noodzakelijke van de
zedigheid der oogen. Onze oogen zijn als twee deuren,
en, <>in de uitdrukking des H. Gcestos te bezigen,
de twee vensters, door welke de dood onze zielen
binnentreedt! Het kan voldoende wezen, zoo verklaren
de Heiligen, één enkelen minder zedigen oogslag op
een persoon der andere kunne te werpen, om in de
ziel een vuur te ontsteken, dat haar zal verteeren.
Eene waarlijk zuivere kloosterlinge moet zelfs ver-
mijden, hare eigen medezusters met nieuwsgierigheid
aan te zien. De H. Ignaths berispte eens gestreng
een zijner leerlingen, die hem te strak in het gelaat
blikte. Waak dus nauwlettend op uwe oogslagen,
mijne Zusters, wanneer gij niet eenmaal diep ramp-
zalig het verlies uwer zuiverheid wilt beweenen.
Maak van de zedigheid uwer oogen de hoedster
uwer ziel, uw waar slot, hetwelk den duivel eiken
toegang verhindert en hem zoodoende belet u te
bekoren en u in het verderf te storten.



		;^^;ii:i!::::[\' .=:HSiinH«!j:iHr:;hi:ii:(i!!ihSijUUHiH:!^\|:;ri!/"vM!j::/"::U!!];i^:!ⁱ::^,:!nliï"

		M^

		�999999999999999��

		v

		VOORRECHTEN DER MAAGDELIJKE ZUIVERHEID. Zij zijn groot en kostbaar, zeggen ons de Heiligen, de voorrechten der maagdelijkheid! Ik zal er mij toe bepalen, mijne Zusters, u de voornaamste dier voorrechten op te noemen, opdat gij Jesus Christus danket, die zulk een gelukkig lot uw deel liet worden. 1. Uwe maagdelijkheid vrijwaart u van die ongerustheden, van de gewetensangsten en van de zielsgovaren, waaraan eene gehuwde vrouw in do wereld altijd bloot staat. In zijn heerlijk boek over de ware bruid van Jesus Christus, wijst de H. Alphonsus met nadruk op de hooge waarde van dit eerste voorrecht. 2. De maagdelijkheid vergemakkelijkt u zeer het verkeer mot God in het gebed. Terwijl de gehuwde vrouw dagelijks te nauwernood eenige



		««
		08110307110708100506060406070604060603060605040606


		\'ÉllliHiilillf

		V. OVER DE VOLMAAKTE GEHOORZAAMHEID. Do noodzakelijke gehoorzaamheid is, zooals wij gezien hebben, die gehoorzaamheid, welke slechts de bevelen der Oversten tot voorwerp heeft, en waartegen men niet kan misdoen, zonder eene zonde te bedrijven; daarom noemt men dezelve noodzak el ijl;. Maar deze gehoorzaamheid, welke alleen- lijk bestaat in het slechts uitwendig ten uitvoer brengen van de bevelen der Oversten, schoon vol- doende om niet uitdrukkelijk tegen de gehoorzaamheid te zondigen, is geenszins voldoende om er zich goed van te kwijten. Zij verdient nauwelijks met den naam van gehoorzaamheid bestempeld te worden; ja zelfs, de H. Ambrosjus zegt het ons, die uitwendige gehoorzaamheid is niets, zoolang zij niet gepaard gaat aan de inwendige; het is eene zuiver natuur- lijke gehoorzaamheid, een gehoorzaamheid als die van een slaaf.



		145

		en ook voor liet welzijn der religieusen, om des te meer verdiensten te kunnen vergaderen. Hebt ji\'ij- mijne Zusters, die kostbare onder- richting\' begrepen ? Vordert dan ook niet, dat uwe Overste geene gebreken liebbe ; doch sluit uwe oogen voor die, welke haar mochten aankleven, en doet uw voordeel met de golcgenlieden, die God u schenkt, om uwe gehoorzaamheid te oefenen op eene wijze, des te verdienstelijker, naarmate zij meer bovennatuurlijk is. Uwe Overste vertegenwoordigt bij u door haar gezag Jesus Christus-zelven; dit moet u voldoende wezen, om haar als ware dochters van gehoorzaamheid steeds onderworpen te zijn naar geest en hart: Ex animo.

		§ IL Algeheele gehoorzaamheid, of onderworpenheid aan alle Oversten, aan al hare verlangens en wenschen. 1. Onderworpenheid aan alle Oversten. De kloosterlinge, zegt de H. Maddalena di Pazzi, heeft baren wil weggeschonken, niet aan de menschen, maar aan God; zij heeft hem gegeven,

		10



		liilillllllilllllllil!illliiii;;!!IWIiilll!\'llffil!lll!lll;:! Blllll\'lllifillllllllliiil
		99999999999999999999999999�


		et ■■^,:rf,^iii_ .:.:iLl\'._l!./.-li..!ï^\'\' ■ :■■ - "fe\' ^"^ ^iiiiiiiiiiiiiiaiiiiiiiiiiiil

		Hoofdstuk IV. OVER DEN H. REGEL I. Wat is Je Regel. II. Over de verplichting van den Regel te onderhouden. III. Hoe verplicht de Regel? IV. Achting, die eene religieuse voor haren heiligen Regel moet koesteren. V. Vurigheid en volharding in het onderhouden van dm Kegel. Wanneer eene religieuse tot de Professie in eene door de Kerk goedgekeurde Instelling wordt toegelaten, legt zij hare gelofte af volgens den Regel, die in hare Instelling van kracht is. De geloften vormen het eigenlijke wezen van het kloos- terleven, maar de Regel bepaalt met juistheid den zin en de strekking der geloften, en toont tegelijkertijd den Zusters de wijze aan, waarop zij die in ver- vulling moeten brengen, om gemakkelijk het doel harer roeping\' te bereiken. Eene ziel, in eene religieuse Communiteit of Congregatie Gode toegewijd, moet haren Regel boven



		171

		Oversten, blijkt duidelijk, dat zij verplicht zijn do H. Regelen en Constitutien te onderhouden. Waarop wordt door de Oversten vaker en niet meer nadruk aangedrongen, dan op het nauwgezette onderhouden van den Regel? Hiervoor alleen zijn zij Oversten: hare wenschen, hare verlangens, hare bevelen, hebben geen ander voorwerp dan den Regel. Handelen tegen den Kegel is dus handelen tegen de gehoorzaamheid, aan de Oversten verschuldigd; het is te kort blijven ten opzichte van Jesns (\'hristus-zelven en aan de gehoorzaamheid, welke men Hem in den persoon der Oversten heeft beloofd. Om alle bovengenoemde redenen, zullen do Zusters het zich ten plicht rekenen, hare H. Kegelen altijd met de meeste nauwgezetheid te onderhouden.

		t»-		HS^^^"



		DE GELOFTEN EN DE REGEL. PRACTISCHE BESCHOUWINGEN\' TEN\' GEBRUIKE DER RELIGIEUSEN.

		OVER DE GELOFTEN IN HET ALGEMEEN. Er zijn. naar luid der H. Schrift, twee soorten banden, welke de zielen omstrengelen: de banden tier ondeugden en slechte hartstochten, welke de ziel aan de heerschappij der zonde onderwerpen, en deze banden zijn schandelijk, vernederend; het zijn zware ketenen, welke den mensch tot een slaaf van satan en de hel verlagen. Doch er zijn andere banden, banden, waarlijk eervol en zoet, de ban- den der genade en der deugden, welke ons hech- ten aan het liefelijk-zachte juk van Jesus Christus. Bedoelde banden zijn die van alle rechtvaardigen, welke zich met liefde aan Jesus\' dienst hebben



		1 !

		dat zij den omvang on do verplichtingen dier geloften Avel begrijpen. Mogen zij dan do volgende hoofdstukkon aan- dachtig lezen en overwegen; die hoofdstukken toch handelen over de verplichtingen, welke uit de geloften voortvloeien, en welke alle religieuse Congrcgatiën met elkaar geineen hebben. Ik zeg: welke alle religieuse < \'ongregatiën met elkaar gemeen hebhen"\', want, het is noodig reeds nu tlit te verklaren. hoewel de verplichtingen, door de eenvoudige klooster- geloften opgelegd, in beginsel dezelfde zijn voor alle religieuse stichtingen, toch is de omvang dier verplich- tingen niet immer dezelfde. Daarom zal elke religieuse, teneinde met juistheid, de eischen <» den omvang harer geloften, te kennen, vooral wanneer het de gelofte van armoede geldt, haren regel raadplegen, die is goedgekeurd door den Bisschop of den Paus.





		il. OVER DE GELOFTE VAN ARMOEDE IN BETREKKING TOT DE PATRIMONIALE GOEDEREN. Zooals wij reeds hebben gezien, kunnen de religieusen met eenvoudige.\' geloften den blooten eigen- dom behouden van de goederen, die tot haar patri- monium behooren, dat wil zeggen van alle goederen, welke zij vóór hunne professie reeds feitelijk bezaten, of op welker bezit zij toen een gegrond vooruitzicht hadden, door erfrecht of\' schenking. Zij kunnen ook afstand doen van den eigendom harer goederen, en, zooals in verschillende communiteiten gebruikelijk is, vóór hare professie, een accoord sluiten niet hare familie, uit kracht waarvan zij haren verwanten den eigendom harer goederen afstaan, op voorwaarde, dat zij haar een uitzet of eene bepaalde som gelds



		�9999999999999999�

		nr. OVER DE GELOFTE VAN ARMOEDE IN BETREKKING TOT DE GOEDEREN DER COMMUNITEIT. De Goddelijke Heester, die hier beneden de armoede voor zijn deel verkoos, teneinde, naar St. Paulus\' woord, ons allen door zijne armoe niet de rijkdommen der genade te overstelpen, heeft niet- temin, zooals het Evangelie ons mededeelt, in ge- meenschap met zijne discipelen het geld en andere dingen willen bezitten, noodig voor het onderhoud des levens. Het is derhalve,zoo verklaart de H. Thomas, zeer wel met de evangelische armoede, waarvan Jezus Christus zich tot een volmaakt voorbeeld heeft ge- steld, overeen te brengen, dat de religieusen, voor hen-zelven niets bezittende, niettemin in gemeen- schap met elkander, tijdelijke goederen in eigendom



		*27*

		doen opbrengen en ze gebruiken overeenkomstig de voorschriften van denRegel hunner orde of( \'ongregatie. Een doorluchtig prelaat, Z. E. Kardinaal Dechamps, geeft te dezer zake in zijne diocesane instructién een zeer wijzen raad aan de Oversten, die belast zijn met het beheer der goederen harer communiteit. Wij achten het nuttig, dien raad hier mede te doelen: Dat de Overste, zoo spreekt hij, zorg drage, dat het den Zusters aan geene noodzakelijke dingen ontbreke; doch het is haar niet geoorloofd schatten te verzamelen. Op de eerste plaats moet zij van de inkomsten der communiteit de gelden afzonderen, noodig voor het onderhoud der Zusters en van het Klooster, en het overige behoort zij te gebruiken om de armen bij te staan en goede werken te steunen." Men moet onder armen niet alleen dezulken verstaan, die aalmoezen vragen, maar op de eerste plaats de Zusters van andere huizen, die onderstand noodig zouden hebben; en onder goede werken behoort men niet slechts de gewone werken van godsvrucht, zooals het versieren van kerk en kapel te rangschikken, maar ook elk ander goed werk, waartoe de statuten machtiging verleenen, b. v. het



		IV. OVER DE GELOFTE VAN ARMOEDE IN BETREKKING TOT HET GEBRUIK VAN EENIG TIJDELIJK GOED. Het heilig Concilie van Trente zegt, dat de gelofte van armoede den religieus verbiedt iets in eigendom te hebben : Nihil habeat proprium ; geen tijdelijk goed mag hij bezitten of onder zich houden, als behoorde het hem toe. Door deze woorden ontzegt het heilig Concilie van Trente den kloosterlingen met eenvoudige geloften, zoowel als denzulken, die plechtige geloften hebben gedaan, uitdrukkelijk elke uitoefening van eigendomsrecht, over welk voorwerp het zijn moge. Het bijzondere karakter en het onderscheidende kontoeken van den eigendom is de macht om op vrije en onafhankelijke wijze over eenig voorwerp te beschikken, de macht om er zich

		3



		*\\-l*

		nitoit meer te arbeiden, dan men verplicht is. hetzij door aan de Overste kwijtschelding van de schuld te vragen. Hare zonde is zwaai\' of licht naar gelang de materie. Wanneer is een dergelijke misslag zwaar? Hiervoor is moeilijk een algemeene regel aan te geven. Ziehier, wat Pater Meyxakd dienaangaande zegt: De godgeleerden stemmen hierin overeen, dat voor eene doodzonde tegen de gelofte van armoede minstens dezelfde hoeveelheid noodig is als bij een gewonen diefstal. Maar om de zwaarte eener zonde tegen de gelofte met ecnige zekerheid te kunnen bepalen, is het volstrekt noodzakelijk, dat men rekening hondc met do zeer talrijke omstandigheden, welke de begane fout zwaarder of lichter kunnen maken. Is de communiteit arm of rijk ? Is er geld gestolen V of wel eet- of drinkwaren ? Heeft men het ten voordeele eens vrcemdelings gedaan, of wel om er zelf gebruik van te maken ? Heeft men iets gestolen om het zich toe te eigenen, of wel om er slechts eenigen tijd gebruik van te maken ? enz. Ziedaar verschillende omstandigheden, welke men nauw keurig heeft te wikken bij de beoordeeling van eeno fout". Zonder twijfel begaat men spoediger eene doodzonde, wanneer de communiteit arm is, of wanneer men het gestolene aan een vreemdeling geeft, dan



		05080909101067100810061005061006100505060607071010040810110404100507060406

		OVER DE DEUGD VAN ARMOEDE. Do deugd van armoede is eene Evangelische deugd, welke ons losmaakt van de liefde tot de goederen der aarde, en welke ons de rijkdommen en de eerbewijzen, daaraan verbonden, doet verachten; die onthechting⁴ en die verachting zijn, volgens den H. Thomas, noodzakelijk om die armoede des geestes te bezitten, welke de Verlosser gelukzalig prijst. De enge grenzen, dio ik mij bij het schrijven van deze kleine verhandeling heb gesteld, laten mij niet toe, breedvoerig over deze deugd te spreken; daarom zal ik mij tot eenige practische beschouwingen bepalen. 1, Tusschen de gelofte en de deugd bestaan meerdere punten van verschil; ziehier de beide, voornaamste: De gelofte heeft voor onmiddelijk en recht-



		4!»

		b. Wanneer ?ij verschillende voorwerpen der Communiteit moet gebruiken, vergenoegt U dan gaarne met hetgeen minder goed of minder gemakkelijk is. - ,.In de bedieningen, welke ik met anderen moet deelen". zegt de Gelukzalige Broeder Gerahdus, leerling van den H. Alphoxscs, zal ik het mij tot een regel maken, nooit het eerst en op de leste plaats te gaan zitten, of de beste werktuigen te nemen; ik zal integendeel de beste plaats en de beste werk- tuigen aan mijne medebroeders overlaten, en slechts dat nemen, wat God behaagt mij te geven. Op deze manier zullen allen tevreden zijn, en ik ook\'\'. c. .Mocht u soms iets ontbreken, vooral wat botreft het voedsel, weet dan van die gelegenheid gebruik te maken om U te verstorven, of tenminste, gaat u daarover niet beklagen. Men zon zich belachelijk maken in de oogen van Engelen en mensehen, sprak de gelukzalige Salomo van de orde der Clarissen, wanneer men arm wilde wezen, en zich over een of ander ging beklagen. d. Daar de deugd van armoede voornamelijk bestaat in de onthechting des harten, moet gij op de eerste plaats zorg dragen, dat geen enkel voorwerp u boeie. Isjhet niet treurig, religieusen te vinden, die, na wellicht aanzienlijke rijkdommen te hebben

		4
		i



		50

		verlaten, zich dan. wanneer haar eerste ijver begint te verflauwen, aan nietige dingen hechten, als: een klein meubelstuk, eene pen. een mes, een prentje en andere soortgelijke beuzelarijen? Handelt daarom wijs, on verbreekt die kleine banden, welke, zooals de H. Alphonsus zegt, u altijd tegenhouden op den weg der volmaaktheid. Breekt niet alles, wat u, ook slechts eenigermate zou kunnen verhinderen, Jesus (\'hristus. uw Bruidegom, uit geheel uw hart te beminnen. Mijne Zusters, ik heb u in korte trekken verklaard al hetgeen betrekking heeft op de religieusearmoede. Ten slotte weusch ik, om u aan te sporen haar met edelmoedigheid te beoefenen, u het een en ander te zeggen over do onschatbare voordeden, die zij aanbrengt.

		\'^C^JgP^



		*Z /381**

		m3X7CM)SB0EKMDE, WAALWIJK,



		BIBLIOTHEEK UNIVERSITEIT UTRECHT

			A06000029504986B

		2950 498 6



		% $P& §§# %% #%

		III. ALGEMEENE MIDDELEN OM DE ZUIVERHEID TE BEWAREN. 1. Al\'ZONDElUXG VAX DE WeKELD. De Kerk heeft zich te allen Tijde eene trouwe hoedster getoond van de zuiverheid der aan God toegewijde personen. Daarom heeft zij het zooge- naamde ..slot" ingesteld, waarbij den uiannelijken of vrouwelijken religieusen wordt verboden, zich buiten de kloostermuren te begeven, en den wereldlijken personen, de ruimte, door het ,.slot" afgebakend, te overtreden. Allo religieuse orden met plechtige geloften zijn uit kracht der professie verplicht, het ..slot", ook Pauselijk slot genoemd, te bewaren; tegen de overtreding van het Pauselijk slot worden strenge kerkelijke straffen bedreigd. Met de Con- gregatiën, waarin eenvoudige geloften worden gedaan, is het niet zoo gelegen. Niet door hare geloften,



		.11

		maar uit kracht van haar Regel of ook wel ter oorzake van ecne Bisschoppelijke verordening zijn zij verplicht het slot te bewaren. Derhalve moeten de religieusen te dezer zake zich houden aan den Regel en aan den wil van den Bisschop. Het eigenlijk gezegde slot. het slot in den vollen zin des woords, schrijft voor, dat de vertrekken des kloosters geheel moeten zijn afgescheiden van die, welke men voor de vreemdelingen bestemt, en dat de religieusen met laatstgenoemden niet mogen spreken of eenigerlei gemeenschap hebben, tenzij door de traliën en het bekende draaikastje" der spreekkamer. Doch er zijn tal van Congregatiën en religieuse communiteiten, die. zich op het onder- wijs der jeugd en de liefdewerken toeleggende, hoogergenoemd slot moeielijk kunnen aannemen. Daarom neemt de Bisschop altijd de zorg ter harte, dan, wanneer de regel hierin niet genoegzaam voor- ziet, een zeker slot voor te schrijven, dat, overeen- komstig den geest der Kerk, de religieusen zooveel mogelijk van de gemeenschap met de buitenwereld afscheidt. Dit slot bestaat voornamelijk in twee punten: het verbiedt den religieusen hare kloosters te verlaten, met uitzondering van die gevallen, waarin de Regel heeft voorzien; en het verbiedt



		75

		zij gaarne in de spreekkamers vertoeft; dat zij, prijsstellende op hare zuiverheid, elk noodeloos gesprek met wereldlijke personen moet vermijden. zich van t/ie personen zooveel mogelijk behoort af te scheiden, en dat zij op de eerste plaats haar geluk moet zoeken in de weldoende eenzaamheid des kloosters en in vertrouwelijke gesprekken met Jesus, haar Bruidegom, aan de voeten des tabernakels.

		2. Dk Vebstobvexheid. Het is eene waarheid des geloofs, dat de erfzonde geheel ons wezen heeft verlaagd. Zij strooide in onze ziel bet zaad van alle boosheid, en deelde aan ons lichaam die noodlottige begeerlijkheid mede. welke deur den H. Joaxxes begeerlijkheid des vleesches" wordt genoemd, omdat zij den niensch onverpoosd tot ongeregelde, vleeschelijke genoegens, tot de afschuwelijke ondeugd der onzuiverheid be- koort. Vandaar de plicht der versterving, door het H. Evangelie met zooveel nadruk opgelegd, door den H. Paulus in zijne epistelen en door alle Heiligen in hunne schriften zoo dringend voorgehouden. Alwie, spreekt de Zaligmaker, in



		,\'.)

		do onmiddelijkc oorzaak van den opstand van zijn vleesch tegen zijn geest? Derhalve, mijne Zusters, wilt gij zuiver blijven, weest dan nederig\', versterft in u den hoogmoed: deze versterving is de meest noodzakelijke. Terwijl God de lioogmoedigen verlaat en in liet slijk laat vallen, ondersteunt bij de ootmoedige ziel en doet baar over de bekoringen zegevieren.

		3. De Waakzaamheid en het Gebed. De wereld is een geduchte vijand onzer zuiver- beid, en wij moeten baar overwinnen door de vlucht, d.w.z. door er ons zooveel mogelijk van te verwijderen. Hot vleesch is een nog geduchter vijand, en over dezen moeten wij door do versterving zegepralen; maar de vijand,, dien wij bet meest hebben to schromen, is Satan, die het geheele menschdom in in het slijk dor zonde wist neder te werpen. Zijne boosheid kent geene grenzen, en tot handlangers dier boosheid beschikt hij over de wereld en ons eigen vleesch. waarvan bij zich bedient om ons te boeien en in bet verderf te storten. Een leeuw door zijne sterkte, is hij, volgens de H. Schrift,



		82

		de raadgevingen van geloof en rede; ziedaar bet hoofdmiddel om zich van hare begoochelingen te vrijwaren. Het tweede middel bestaat hierin, dat wij voeden onzen geest met heilige gedachten, met de gedachte aan de verplichtingen, ons door zoo heilig een roep opgelegd, met de gedachte aan de eeuwige waarheden, met de gedachte aan Jesus en Maria. Op deze manier zullen wij er het best in slagen, de deur onzer ziel voor den duivel te sluiten. Het derde middel eindelijk, en wel een middel, tot welks toepassing wij streng zijn gehouden, bestaat hierin, dat wij de slechte gedachten en de onreine herin- neringen, welke Satan in onze verbeelding zou wakker roepen, ijlings uit onze ziel verbannen. Het ware zeer vermetel met die gedachten te spelen : men moet ze afschudden, gelijk men het eene vonk doet, welke op onze hand komt vallen.

		2. De waakzaamheid over de zinnen. Deze waakzaamheid is niet minder noodzakelijk dan de eerste, daar het den duivel vooral door de zinnen gelukt, onzen geest on onze verbeelding met kwade gedachten op te vullen. Mogen de religieusen



		86

		3. De waakzaamheid over de genegenheden. Mijne Zustors, gij hebt van nature een hart, dat weet lief te hebben, dat gevoelig is voor ontvangen weldaden. Maar. indien gij deze gave, u door den Heer geschonken om in Hem alles te beminnen, niet tot God terugvoert, dan kan zij u verderfelijk worden en de oorzaak van uw eeuwig ongeluk. Door de neiging-zelve van uw hart. hecht gij u zoo licht aan een persoon, in wien gij schoone, natuurlijke hoedanigheden opmerkt, of wiens smaak en karakter met de uwe overeenstemmen, en dit vooral, wanneer die persoon l\' bijzondere bewijzen heeft gegeven van gehechtheid, dienstvaardigheid en toewijdin<r. Van stonde af aan hecht zich uw hart onwillekeurig en sterk aan dien persoon, en gevoelt gij behoefte hem uwe genegenheid te bewijzen. Welnu! mijne Zusters, indien gij niet op uwe hoede zijt, ligt voor u juist daarin een groot gevaar en misschien het grootste van alle. De geest der onzuiverheid, zegt de Geeste- lijke Strijd", besteedt somtijds geruimen tijd. om de werktuigen zijner boosheid in gereedheid te brengen, maar de slagen, die hij u toebrengt zijn te vroese- lijker. en de wonden, welke hij u slaat, te gevaarlijker, omdat hij de kunst verstaat, zich te vermommen en



		87

		al vleiende u den genadeslag te geven. Wanneer men. onder sehoonklinkende voorwendselen van bloedverwantschap, dankbaarheid, of van deugd en verdienste van den kant des beminden persoons, voor hem eene bijzondere, eene te natuurlijke vriendschap opvat, dan mengt zich dra de onzuivere geest daarin door te lange gesprekken, door onbe- scheiden genieenzaaniheden ; en eindelijk bereikt het doodelijke git\'het hart. liet verstand wordt verduisterd in die mate, dat men onbescheiden blikken, teedero woordjes, vrije gesprekken en ongepaste aardigheden als niets beschouwt; en toch ontspruiten uit dat alles bekoringen, zwaar en uiterst moeilijk t» over- winnen. Vlucht dus niet zorg die gelegenheid tot zondigen, want ge zijt als stroo bij een hevig vuur; vlucht die teedere, te dikwijls herhaalde gesprekken, waardoor de zinnelijke liefde wordt gevoed. Doet gij zulks niet. stelt gij u-zelven vermetel bloot aan zoo groot een gevaar, dan is uw val waarschijnlijk, en zult gij met den eeuwigen dood worden gestraft voor uw blind vertrouwen in uw eigen krachten. De ondervinding getuigt met hoogen ernst van de waarheid dezer woorden. Breekt dus, mijne Zusters, wanneer gij u-zelven niet in het verderf wilt storten, met al die te natuurlijke genegenheden, hetzij jegens



		88

		uwe medezusters, hetzij jegens uwe leerlingen, hetzij jegens uwc zieken, hetzij vooral jegens een persoon van het andere geslacht, ware hij ook uw bloedver- want. Al die vriendschapsbanden zijn. naar het woord der H. ïhekesia, een vergif en eene pest, en de H. Joanna de Cuantal voegt er bij, dat eene Overste verplicht is een spoedig en krachtigwerkend geneesmiddel aan te wenden, wanneer zulk een gevaarlijk euvel hare Communiteit is binnengeslopen.

		4. Het Gebed. Eindelijk, mijne Zusters, waakt vooral in het gebed. Het gebed, ziedaar het groot e middel om alle bekoringen tegen de zuiverheid te overwinnen. Ik zou u daarover breedvoerig willen spreken; maar, omdat ik mij binnen zekere grenzen moet houden, en omdat men u dikwerf spreekt over het gebed, vergenoeg ik mij u deze drie woorden te zeggen: Denkt er aan, dat de zuiverheid eene gave is van God, en dat gij haar niet kunt verwerven dan door het gebed: nisi Deus tiet. Denkt er aan, dat de duivel eene slang is door zijne arglistigheid, en dat hij meer dan eens de



		89

		meest verlichte zielen wist te verleiden. Waakt dus in liet gebed, teneinde niet in zijne strikken te vallen: vigilantes in oratione. Denkt er aan, dat de duivel een leeuw is door zijne sterkte; wapent u dus niet het schild des gobods; roept de namen van Jesus en Maria aan; biedt hem krachtig- wederstand door uw vertrouwen in het gebed: Cui resistite fortes in fide. Nog rest mij u te spreken over drie machtige middelen om uwe zuiverheid te beschermen en haren luister in uwe zielen te verhoogen. Die middelen zijn u wel bekend: daarom zal ik er slechts in het kort over spreken.



		IV. Bijzondere middelen om de deugd van zuiverheid in zich te bewaren en te volmaken. 1. De veelvuldige Biecht. Hebt de meeste achting, mijne Zusters voor de veelvuldige Biecht. De Biecht dient niet slechts om den zondaren de vriendschap van God terug: te schenken, zij heeft ook de strekking\', de rechtvaardige zielen van de kleinste vlekken te louteren, en haar een altijd grootere reinheid van geweten te ver- schaffen. Om dit doel te bereiken moet gij, mijne Zusters, u minder bezighouden niet het onderzoek uwer fouten, dan met de zoig- u daarvan te beteren. Verwek over uwe dagelijkschc fouten, en vooral ook over de zwaardere misslagen van uw voorgaand leven, een akte van waar berouw, vergezeld door een goed voornemen; op deze wijze zullen uwe biechten uwe smart over begane fouten steeds toen



		92

		toenemen, en u het vermijden van nieuwe misslagen verg»\'makkelijken. Hierin bestaat wat men noemt de sacramentoele genade der Biecht. Om zich met deze genade te verrijken, om oene groote reinheid van geweten te verwerven, zegt de H. Alphoxsus, hadden een groot getal Heiligen de gewoonte aan- genomen, dagelijks hunne Biecht te spreken. Legt uwe Biecht af in denzelfden geest, dan zullen uwe Biechten voor u, evenals voor de Heiligen, een machtig middel zijn, om uw hart steeds reiner en reiner te maken.

		2. De Communie. Hebt nog hoogere achting voor de H. Communie. Gij ontvangt daarin, naar het getuigenis van uw geloof, Jesus Christus, de zuiverheid zelve: zij is, zoo jubelt de propheet, de tarwe der uitverkoornen, de wijn, die Maagden voortbrengt. Wanneer gij de H. Communie met de vereischte gesteltenissen ontvangt, zegt de H. Alphonsus, brengt zij u wonderbare vruchten voort: zij vermeerdert in u de heilig- makende genade, zij bewaart u tegen doodzonden, zij wischt al uw dagelijksche fouten uit, door de



		93

		akten van berouw en liefde, die gij verwekt; zij schenkt u een zeer groote geestelijke zoetheid; zij vereenigt u op de nauwste wijze niet Jesns Christus, en is voor u, naar zijne belofte, het onderpand eener gelukzalige verrijzenis. Ontelbare malen gezui- verd en geheiligd door dat hemelsche Brood, zullen uwe lichamen als "t ware schitteren met de onbe- schrijfelijke zuiverheid van het Lichaam van Jesus Christus. Maar om deel te hebben aan al die kostbare uitwerkselen der H. Communie moet gij zorg dragen, haar met de meeste zorg te ontvangen. Bereidt u voor door akten van geloof, ootmoed, berouw, vertrouwen en liefde, en door een vurig verlangen, om u met Jezus Christus te vereenigen. Draagt ook zorg. telkens na ontvangst der H. Communie een vurig dankgebed te verrichten.

		3. De Godsvrucht tot Maria. Eindelijk, mijne Zusters, wilt gij uwe maagde- lijke zuiverheid ongeschonden bewaren, haren luister in uwe zielen verhoogen. hebt dan innig en warm Makia lief, de reinste onder de Maagden. Door Haar beschermd, hebt gij niets te vreezen. Is zij



		94

		niet het zuiverste en knischte van alle schepselen? De H. Ambrosiüs noemt haar de Standaard-draagster der maagdelijkheid; de H. Epiphanus: de Vorstinne der maagdelijkheid; de H. Joannes Damascenus: de Koninginne, de Moeder en de Glorie der Maagden; de Kerk: de allerzuiverste Moeder, de Maagd der Maagden, de Onbevlekte Maagd. O gij allen, die maagden zijt, roept de H. Chbysostomus uit, vertrouwt toch aan die zeer heilige Maagd, aan de Moeder Gods, de parel uwer maagdelijkheid: zij zal u door hare machtige bescherming in het zeer schoone, zeer kostbare, onbederfelijke bezit daarvan handhaven. Deze woorden, mijne Zusters, zijn voldoende, om u het groote gewicht van de godvrucht tot de H. Maagd te bewijzen, wanneer het geldt den schat uwer zuiverheid te bewaren. Bemint dus van ganscher harte de allerheiligste Maagd Mahia, beveelt u onophoudelijk in hare bescherming en laat vooral niet na, in uwe bekoringen, hare hulp af te smeeken, haar H. Naam met dien van Jesns biddend uit te spreken.



		96

		oogenblikken ka» afzonderen, om zich met God en bet heil harer ziel bezig te honden, denkt de maagd, vrij van alle aardsche beslommeringen, er slechts aan. zich zuiver naar lichaam en geest te bewaren, teneinde welgevallig te zijn aan haren God, en op iederen stonde van den dag kan zij Hem de wierook van haar gebed aanbieden. Zoo spreekt de H. Paulüs. En inderdaad, groot en kostbaar is dit voorrecht, daar niets voor uw eeuwig geluk noodzakelijker is dan het gebed. 3. De maagdelijkheid schenkt aan de ziel eene wonderbare geestelijke vruchtbaarheid. Van wie bedient zich Jesus Christus om in de wereld de wonderen zijner genade te wrochten, de bekcering en heiligmaking der zielen te bewerken? Van de maagdelijke personen: van de priesters, van de kloosterlingen van beider kunne. Welk een eer voor u, mijne Zusters, uwe hulp te leenen bij een zoo goddelijk werk. 4. De H. Joannes, de maagdelijke discipel en de welbeminde van Jesus, heeft van den Zaligmaker drie groote voorrechten ontvangen; zeer diep mocht hij in de kennis Zijner godheid doordringen, hij mocht rusten aan het Goddelijke Hart, en hij ontving Jesus\' Moeder tot erfdeel. Tot hem richtte Jesus,



		117

		aan het Kruis genageld, dit woord: ..Ziedaar uwe Moedor". Do maagdelijke zielen deelen in dit drie- voudig voorrecht: zij ontvangen van God, vooral in het gebed, een helder licht om Jesus Christus en de geheimen der Menschwording te kennen; zij zijn bijzonder dierbaar aan het Hart van Jesus, en het voorwerp van de teedere liefde zijnor goddelijke Moeder. 5. De maagdelijke zuiverheid doet ons deel hebben aan de natuur der Engelen, en schenkt ons eene groote gelijkenis niet God, de oneindige zuiver- heid. De maagden, zegt St. Augustixus, zijn de Engelen der aarde. 6. De maagdelijkheid wordt in den Hemel met eene geheel bijzondere gloriekroon gesierd. Dit woord drukt ons de hooge eer en vreugden uit, welke den maagden in den Hemel zijn weggelegd, en volgens den H. Augustinus bestaan die eer en die glorie hierin, dat de maagden zich in de eindelooze reeks der eeuwen in Jesus Christus, den Bruidegom der maagdelijke zielen, met Jesus Christus, door Jesus Christus en in het gevolg van Jesus Christus mogen verblijden. In verrukking gebracht door zulke groote voorrechten, roept de H. Epheem uit: O zuiverheid,

		7



		98

		engelachtig leven! o zuiverheid, welke degenen, die u bezitten met vreugde overstelpt! O zuiverheid, die den raensch wieken leent om zich te verheffen tot in de spheren van het goddelijke! o zuiverheid, wagen van Elias, gij voert de zielen naar den Hemel! Bemint dus, mijne Zusters, en hebt warm lief deze heerlijke deugd, welke geheel uwe glorie vormt. Doch vergeet niet, dat gij, om haar te bewaren, gebruik moet maken van alle voorbehoedmiddelen, door mij aangeduid. Zij is eene tedere deugd, eene schoone lelie, welke door het kleinste windje der wereld kan worden geknakt; zij is eene broze deugd, welke gij, naar Paulus\' woord, als een schat in een aarden vaas, uw lichaam, moet dragen; \'t is eene engelachtige deugd, welke Satan, de gevallen engel, onophoudelijk tracht u te ontrooven; het is eene goddelijke deugd, waarin God alleen door zijne genade u kan bewaren. Vraagt dus met den Wijze aan God deze liefelijke deugd, smeekt ze van Hem af door vurige aanhoudende gebeden.



		99

		Gebed van\' den H. Thomas van Aquino om de GENADE DEK HEILIGE ZUIVERHEID TE VERKRIJGEN. Dierbare Jesus, ik weet. dat elke volmaakte gave, en in het bijzonder die der heilige zuiverheid, ten eenemale en alleen a/hangt van uwe genade. Zonder U vermag liet schepsel niets. Ik bid en smeek u, mijne ziel en mijn lichaam in zuiverheid te bewaren. Mocht ik ooit eenigen zinnelijke)) indruk ontvangen, bekwaam om in mij die liefelijke deugd te schaden, ivil dan, o Opperste Gebieder van mijne vermogens, tot het laatste spoor van dien vervloekten indruk wegvagen, opdat mijn hart, zuiver en van het zinne- lijke onthecht, zich tot u verheffe, en opdat ik. kuisch tot aan mijn laatst en snik, mij elk oogenblik op het altaar uwer goddelijke Majesteit slachtoff\'ere. Amen.



		Hoofdstuk III. OVER DE GELOFTE VAN GEHOORZAAMHEID. Eerbied, a»n de Oversten en aan hun gezag verschuldigd. Macht der Oversten : ]«. Macht nis Overste. 2^U. Macht, voortvloeiende uit de Gelofte. 3". On lerscheid tusschen deze twee machten. Grenzen dier machten. Over de noodzakelijke gehoorzaamheid. ■ Over de volmaakte gehoorzaamheid. Onschatbare voordeden der volmaakte gehoorzaamheid. Paus Joannes do XXII^s,e, over do klooster- geloften sprekende, heeft dit merkwaardige woord geuit: Groot is de armoede, grootcr nog do zuiver- heid, doch de gehoorzaamheid overtreft alles. Grooter dan zij wordt er in het roligieuse leven niets gevonden. De gelofte van gehoorzaamheid bekleedt dus den voorrang boven de twee andere geloften; de reden hiervan is duidelijk, zegt de H. Thomas; hoe kostbaarder de goederen zijn, die men ter liefde van Jesus Christus opoffert, des te voortreffelijker het



		102

		het offer. Welnu, door de gelofte van gehoorzaamheid wijdt de religieus aan C<od de inwendige goederen der ziel, datgene, wat hem liet dierbaarst is: zijne vrijheid, en zijn wil. Hij brengt Hem het grootste, bet volmaakste otter, dat bij kan brengen. De religicuso gehoorzaamheid is de brandofterande, waar het offer geheel en zonder voorbehoud wordt opgedragen ter meerdere glorie van God. (ieen verwondering kan het dus baren, dat do Heiligen in hunne geschriften aan de gehoor- zaamheid zulk een grooten lof\' bebben toegezwaaid. Zij verklaren, dat de gehoorzaamheid de uitinun- tendste, de noodzakelijkste deugd is voor den kloos- terling : dat zij de beoefening van allo andere religieuse deugden in zich besluit, dewijl het voldoende is waarlijk gehoorzaam te zijn om zo alle te beoefenen. De gehoorzaamheid, zegt St. Augustinus, is do moeder van alle deugden. De Heiligen verklaren verder, dat de gehoor- zaamheid geheel de kracht en het leven van cone religieuse Instelling uitmaakt; dat zij de ziel is, die haar doet loven, do wortel die baar voedt en vruchten doet dragen, het fundament, waarop zij steunt, de spil, waarom zij zich beweegt, het gebint, dat al hare doelen onderling aaneen hecht, zoodat,



		103

		wanneer de gehoorzaamheid ontbreekt, zij onver- mijdelijk tot een puinhoop zal instorten. Derhalve, is in het religiense leven niets meer noodzakelijk dan de gehoorzaamheid. Daarom heb ik gemeend, dit onderwerp met eene meer dan gewone zorg te moeten behandelen.