SANCTISSIMI DOMINI NOSTRI

JLpistola JLacyclica

PATRIARCHAS PRIMATES ARCHIEPISCOPOS

ALIOSQUE LOCORUM ORDINARIOS

Jjacem et communionem cum <a4f)ostoHca §ede fyabenfes.

Kx Typographia Hospitii St. Jacobi.

SANCTISSIMI DOMINI NOSTRI

tlivina providentia

¹ iLpistcla, JLacyclica

PATRIARCHAS PRIMATES ARCHIEPISCOPOS

ALIOSQUE LOCORUM ORDINARIOS

jaacem et communionem cum ëApostolica êede fyabenf

tëx Typographin Uos|iitii St. Jacnbi.

VENERABILIBUS FRATRIBUS

Patriarchis Primatibus Archiepiscopis Episcopis aliisque

PACEM ET COMMUNIONEM CUM APOSTOLICA SEDE IIABENT1BUS

VENERABILES FRATRES

SALUTEM ET APOSTOMCAM DENEÜICTIONEM.

iidentem piumque animum erga Virginem beaüssi-
mnm, quem inde a teneris haustum, tota vita studuiinus
alere et augere, inm saepius in summo Pontiticalu licuit
Nobis apertiusque testari. Tempora enim nacti aeque cala-
mitosa rei ehristianae ae populis ipsis periculosa, nempe
eognovimus quanli foret ad providendum, commendare vel
maxime illud salutis pacisque praesidium quod in augusta
Genitrice sua benignissime Deus humano generi attribuit,
perpetuo eventu in Ecclesiae fastis insigne. Hortationibus
votisque Nostris mulliplex gentinm catholicarum sollertia
respondit, religione praesertim sacratissimi Rosarii exitata:
neque copia desiderata est fr^uctuum optimorum. Nos tarnen
expleri nequaquam possumus celebranda Matre divina,
quae vere est omni laude digtiissima, et commendando
amoris studio in Matrem eamdem bominum, quae plena
est misericordiae, plenn graliarum. Quin etiam animus, apo-
stolicis curis defatigatus, quo propius sentit demigrandi
tempus instare, eo contentiore fiducia respicit Ulam, ex
qua, tamquam ex felici aurora, inocciduae faustitatis lae-
litiaeque processit dies. Quod si, Venerabiles Fratres, iu-

cundum mcmoratu est, ulii.s Nos datis ex intervallo litteris /

collaudasse Rosarii precem, utpote quae multis modis et
pergrata sit ei cuius honori adhibetur, et iis perutilis. cedat
qui rite adhibeant, aeque est iucundum posse nunc idem
insistere et conlirmare propositum. Ilinc aulem praeclara
se dat occasio ut mentes animosque ad rcligionis incre-
menta more paterno adhoilemur, et acuamus in eis prae-
miorum spem immortalium.

Precnndi formae, de qua dicimus, appellatio adhaesit
propria Rosarii, velut si rosarum suavilatem venustatemque
sertorum contextu suo imitetur. Quod quidem ut peraptum
est institulo colendae Virginis, quae Rosa mystica Paradisi
merilo salutatur, quacque universorum Regina stellante
ibi corona praefulget, ita videtur nomine ipso adumbrare
augurium, cultoribus suis ab illa oblatum, de gaudiis ser-
tisque caelestibus. Hoe autem perspicue apparet, si
quis Rosaiii marialis rationem eonsideret. Nihil quippe est
quod Christi Domini et Apostolorum turn praecepta turn
exempla gravius suadeant, quam invocandi Dei exorandi-
ipie officium. Patres deinde ac doctores commonuerunt
tantae id esse necessitatis, ut bomines eo neglecto, sibi
frustra de sempiterna salute assequenda confidant. Quum
vero cuiquam oranti, ex rei snapte vi atque ex promis-
sione Cbristi, aditus pateat ad impetrandum, ex duabus
tarnen praecipue rebus, ut nemo ignorat, maximam ei\'lica-
citatem trahit praecatio; si persevernnter assidua, si com-
pluiium sit in unum collata. Altermn ea declarant plena
bonitatis invilamenta Cliristi, petite, quaerüe, pulsate ^J);
plane ad similitudinem parentis optimi, qui liberorura vult
ille quidem indulgere optatis, sed etiam gaudet se diu
rogari ab eis et quasi precibus fatigari, ut ipsorum animos

arctius sibi devinciat. De altero idem Dominus non semel
testatus est: Si duo ex vobis consenserint super lerram , de
omni re guamcumqtie pelierinl, fiel Mis a Patre meo, eo quod,
ubi simt duo vel tres congregali in noniine meo, ibi sum in
medio eorum *). Ex quo illud Tertulliani nervose dictum :
Coimus in coetum et congregationem, ut ad Deum, quasi manu
fada, precationibus ambiamus; haec Deo grata vis est ) :
illudque commomorabile Aquinatis : Impossibile est mullo-
rum preres non exaudiri, si ex multis orationibus fiat quasi
una ⁸). Ea utraque cotnmendalio egregie in Piosario
praestat. In hoc enim, plu ra ne persequamur, eisdem inge-
minandis precibus regnum gratiae et gloriae suae a Patre
caelesti implorare contendimus; Virginemque Matrera ctiam
atqne etiam obsecramus ut culpae obnoxiis suecurrere
nobis deprecando velit, quum in omni vita, turn sub bo-
ram extremam quae gradus est ad aeternitatern. Eiusdem
autem Rosarii formula ad pi\'ecationem eommuniter haben-
dam optime accommodata est; ut non siue causa nomen
etiam psallerii mariani obtinuerit. Atque ea religiose cuslo-
dienda est vel redintegranda consuetndo quae apud patres
viguit, quum familiis eluïstianis, aeque in urbibus atque
in agris, id sanctum erat ut, decedente die, ah aeslu ope-
rum ante elïigiem Virginis rite convenientes, Rosarii cul-
tuto alterna laude persolverent. Quo ipsa fideli concordiqne
obsequio admodum delectata, sic eis aderat perinde ac
bona mater in corona üliorum, pacis domesticae impertiens
munera, quasi pacis praenuncia caelestis. Hac quidem
communis precationis virtute spectata, intor ea quae pluries
de Rosario placuit decernere, etiam ediximus Noliis esse
in optatis ut in dioeceseon siugularum templo principe

1) Ib XVIII, 19, 20.

2) Apologet. C. XXXIX.

3) In Emng. Matth. C. XVIII.

quotidie, in tempus curialibus diebus festis singulis, ipsum
recitetur ¹)". ld autem constanter et s\'udiose fiat: liben-
tesque videmus ui fieri et propagari in aliis quoque publi-
eae pietatis sollemnibus, atque in pompis peregrinantium
ad insigniora templa, quarum commendanda est frequentia
incrcscens. Quiddam praeterea et periueundum et sa-
lubre animis iiabet ista precum laudumque marialium
consociatio. Nosque ipsi tune maxime sensimus, ac memor
geslit animus revocare, qnum per singularia quaedam tem-
pora Porililieatus Nostri in basilica Vatieana adfuimus,
circumfusn omnium ordinum numero ingenti, qui una-
Nobiscum meute, voce, fiducia, per Rosarii mysteria et
preees enixe supplicabant Adiutrici nominis catholici prae-
sentissimae.

Ecquis vero fiduciam in praesiifio el ope Virginis tan-
topeie collocatam, putare velit et arguere nimiam ? Certis-
sime ipiidem perfecti Goneiliatoris nomen et partes alii
nulli conveniunt quam Christo, quippe qui unus, bomo
idem et Deus, bumanum genus summo Patri in graliam
reslitueiit : Unus mediator Dei, et hominum homo Christus Iesus.
qui iletlil reêemplionem. semetipsum pro omnibus ²). At vero
si nihil prohibet, ut docet Angelicus. aliquos alios secundum
quid dici mediatores inler Deuni et homines, prout seilkct
cooperantur ad unionem hominis rum Deo dispos-Mce el mini-
sleriiditer ³), cuiusmodi sunt angeli sanctique caelit<^js, pro-
phetae et utriusi[iie testamenti saeerdotes, profecto eiusdem
gldiiae decus Virgini excelsae cumulatius convenit. Nemo
etenim unus eogitari quidem potest qui reconciliandis Deo
linminibus parem atque illa operam vel unquam contulerit
vel aliquando sit collaturus. Nempe ipsa ad bomines in

1) Litt. apost. SalutarUs ille, datae die xxiv decembr. an mdccclxxxiii.

2) I. Tim. II, 5, 6.

3) III, q. XXVI. aa. 1. 2.

sempiternum ruentes exitium Servatorem adduxit, iam
turn scilicet quum pacillci sacramenti nuncium, ab Angelo
in terras allatum, admirabili assensu, loco lotius humanae
nalurae ^l), excepit: ipsa est de qua natus esl Iesus, vera
scilicet eius Mater, ob eamque causam digna et peraccepta
ad Medialorem Mediatrix. Quarum rerum mysteria quum
in Rosarii ritu ex ordine succedant piorum animis reco-
lenda et contemplanda, inde simul elucent Mariae proqne-
rita de reconciliatione et salute noslra. Nee potest quisquarn
non suavissime aflici quoties eam considerat, quae vel in
domo Elisabethae administra cbarismatum divinorum ap-
paret, vel Filium pastoribus, regibus, Simeoni praebet
infantem. Quid vero (pium consideret, sanguinem Chrisli
causa nostra prolüsum ac membia in quibus ille Patri
vulnera accepta, nostrae pretia liberlalis, ostendit, non aliud
ea esse nisi carnem et sanguinem Yirginis¹? siquidem, caro
Iesu caro est Mariae; el quamvis gloria resurrectionis fuerit
magnificala, eadem tarnen carnis mansil el mand natura quae
suscepta est de Maria ²). --

Sed alius quidam fructus insignis e Rosario consequitur,
cum tetnporum ratione omnino connexus ; cuius Nos alias
mentionem intulimus. Is nimirum est fructus, ut quando
virtus lidei divinae tam multis vel periculis vel incursibus.
obiecta quotidie est, bomini cbristiano binc etiarn bene
suppetat quo alere eam possit et roborare. Auclorem
fidei et consummalorem nominant Christum divina elocjuia ³):
auclorem, eo ipiia docuit ipse homines multa ([iiae crede-
rent, de se praecipue in quo inhabitat omnis plenitudo divi-
nitatis *), idemque gratia et velut unclione sancti Spiritus

1) S. Th. 111, q. XXX, il. 1.

2) Dr ansumpt U. M. V. c. v. inler <;/>/<. S. Aug.

3) Hebr. XII, 2.

4) Col. II, ït.

benigne dat unde credant; conmmmalorem, quia res per
velamen in morlali vita ab eis perceptas, pandit ipse aper-
tas in caelo, ubi habitum (idei in claritudinem gloriae
commutabit. Sane vero in Rosarii institulo luculenter crrii-
net Christus; cuius vitam medilando eonspicimus, et pri-
vatam in gaudiis, et publicam summos inter labores dolo-
resque ad mortem, denique gloriosam, quae ab anastasi
triumphantis, in aeternitatem profertur sedentis ad dcxte-
ram Palris. Et quoniam lides, ut plena dignaque sit, se
prodat necesse est, corde enim credilur ad iustUiam, ore
autem confessio fit ad sahdem ^l); pfoptcrua ad liane etiam
habemus ex Rosario faeultatem oplimam. Nam per eas
quibus intexitui\' vocales preees, licet expromere ac proliteri
lidem in Deum, providentissiinmn nostri patrem, in ven-
turi saeeuli vitain, in peccatorum remissionem; etiam in
mystetia Trinitatis augustae, Verbi bominis facti, mater-
nitatis divinae atqua alia. Nerao autem est neseius «pian-
tum sit pretium meiitutnque iidei. Quippe lides non secus
est ac lectissimum germen, virlulis omnis llores in prae-
sentia emiltens, quibus probemur Ueo, fiuetus deinde
aliaturum ipii perpetuo maneant: Nosse enim te consum-
mata iuslUia est, et scire iustUiam et viihdem tuam radix est
immortalilatis ~). Admonet locus ut unum adiiciamus,
attinens nimirum ad otticia virtutum quae iure suo postulat
fides. Est inter eas poenitentiae virtus, eiusque pars etiam
est abstinenlia, non uno nomine et debita et salutaris. In
quo quidem si lilios suos Ecclesia elementius in dies habet,
at videant ipsi diligentiam sibi omnem esse adbibendam
ut indulgentiam maternam aliis compensent olliciis. Libet
vero in banc pariter eausam eumdem Rosarii usurn cum

primis proponere, qui bonos poenitentiae f\'ruclus, maxime ab
angoribus Ghrisli et Matris reeolenrlis, aeque potest efïicere.
Nitentibus igïlur ad .summum bonorum , sane quam pro-
vidcnti consilio boe Rosaiii adiumentum exhibiturn est,
idque tam promptum omnibus atque expeditum ut nihil
magis. Quivis enim religione vel medioeriter instïtutus eo
facile uti et cum fructu potest; neque res est tanti tem-
poris quae cuiusquam negoliis alt\'eiat moram. Opportunis
clarisque exemplis abundant annales sacri: satisque est
cognitum multos semper fuisse, qui vel sustinentes gravi-
ora munera, vel curis operosis distenti, hane tarnen pie-
tatis consuetudinem nullo unquam die intermisere. Qua
cum re suaviter congruit intimus ille religionis sensus quo
animi erga coronam sacram feruntur, ut eam adament
tamquam individuam vilae comitem lidumque pracsidium;
eamdemque in agone supremo complexi, auspicium dulce
teneant ad immarcescibilem gloriae coronam. Auspicio pluri-
mum favent beneficia sacrae indulgentiae, si perinde liabe-
antur ac digna sunt: bis enim amplissime Rosarii inslitu-
tum a Decessoribus Nostiis et a Nobismetipsis est auctum.
Eaque certe et morientibus et vita funclis, quasi per manus
misericordis Virginis impertita, valde sunt profutura, quo
maturius expetitae pacis lucisque perpetuae fruantur solatiis.

Haec, Venerabiles Fratres, permovent Nos ui formam
pietatis tam excellentem, tamque utilem ad capiendum
salutis pot turn, laudare et commendare gentibus catholicis
ne cessemus. Sed alia praeterea id ipsum suadet causa
gravissima, de qua iam saepius litteris et allocutione ani-
mura aperuimus. Videlicet, ([uum Nos quotidie acrius
ad agendum impellat id votum, quod ex divino Ghrisli
Iesu Corde concepirnus, initae dissidentium reconciliationis
fovendae, intelligimus quidem liane praestantissimam uni-
tatem nulla re melius parari posse et adstringi quam san-

ctarurn precum virtute. Obversatur exemplum Cbrisli, qui
ut alumni disciplinae suae essent in fide el caritale nnum,
eflusa ad Patrem obsecratione rogavit. Deque valida in idem
deprecatione Matris eius sanctissimae, illustre documentum
in historia est apostolica. Ju qua commemoratur primus*
Discipulorum coetus, promissam almi Spiritus amplitudi-
nem magna spe flagitans et expectans; simulque Mariae
praesenlia comprecantis singulariter commemoratur: Ui
omnes eranl perseverantes unanimiter in oralione mm Maria
matre Iesu \'). Ut igitur ad eam, tamquam ad unitatis fau-
tricem et custodem eximiam, recte se Ecclesia exoriens
precando adiunxit, id similiter his temporibus per orbem
catholicum lieri peropportunum est; toto praesertim octo-
bri, quem mensem iamdiu Nos divinae Matri, pro al\'llictis
Ecclesiae temporibus implorandae, deditum sacrumipie sol-
lemni Rosarii ritu voluimus. Proinde caleat ubique
huiusmodi precis studium, ad propositum in primis sanctae
unitatis. Ne(jue aliud quidquam Mariae gratius acceptiusque
fuerit, utpote (juae Cbristo maxime coniuncta, maximopere
id cupiat et velit ut qui uno eodenxme donati simt eius
baptismate, una omnes eademque iide perfectaque caritate
cum ipso et inter se cobac reant. Eiusdem vero lidei
mysteria augusta altius in animis per Rosarii cultum insi-
deant, eo felicissimo 1\'ructu ut imüemur quod continent et
qufld promiltunt assequamur.

Interea munerum divinorum auspicem caritatistme No-
strae testem, singulis vobis clei-oque ac populo vestro Apo-
stolicam benedictionem peramanter impertimus.

Datum Romae apud Sanctum Petrum die xx Septeinbris
anno Mncccxcvi, Pontificatus Nostri decimo nono.



		SANCTISSIMI DOMINI NOSTRI , . LEONIS tlivina providentia PAPAE XIII ¹ iLpistcla, JLacyclica AD PATRIARCHAS PRIMATES ARCHIEPISCOPOS EPISCOPOS ALIOSQUE LOCORUM ORDINARIOS jaacem et communionem cum ëApostolica êede fyabenf

		e^LlOTH^

		CONv. MEGCNSIS

		HARLEMI, tëx Typographin Uos\|iitii St. Jacnbi. 189(5.



		VENERABILIBUS FRATRIBUS Patriarchis Primatibus Archiepiscopis Episcopis aliisque Locorum Ordinariis PACEM ET COMMUNIONEM CUM APOSTOLICA SEDE IIABENT1BUS LEO PP. XIII. VENERABILES FRATRES SALUTEM ET APOSTOMCAM DENEÜICTIONEM.

		iidentem piumque animum erga Virginem beaüssi- mnm, quem inde a teneris haustum, tota vita studuiinus alere et augere, inm saepius in summo Pontiticalu licuit Nobis apertiusque testari. Tempora enim nacti aeque cala- mitosa rei ehristianae ae populis ipsis periculosa, nempe eognovimus quanli foret ad providendum, commendare vel maxime illud salutis pacisque praesidium quod in augusta Genitrice sua benignissime Deus humano generi attribuit, perpetuo eventu in Ecclesiae fastis insigne. Hortationibus votisque Nostris mulliplex gentinm catholicarum sollertia respondit, religione praesertim sacratissimi Rosarii exitata: neque copia desiderata est fr^uctuum optimorum. Nos tarnen expleri nequaquam possumus celebranda Matre divina, quae vere est omni laude digtiissima, et commendando amoris studio in Matrem eamdem bominum, quae plena est misericordiae, plenn graliarum. Quin etiam animus, apo- stolicis curis defatigatus, quo propius sentit demigrandi tempus instare, eo contentiore fiducia respicit Ulam, ex qua, tamquam ex felici aurora, inocciduae faustitatis lae- litiaeque processit dies. Quod si, Venerabiles Fratres, iu-



		_ 4

		cundum mcmoratu est, ulii.s Nos datis ex intervallo litteris / collaudasse Rosarii precem, utpote quae multis modis et pergrata sit ei cuius honori adhibetur, et iis perutilis. cedat qui rite adhibeant, aeque est iucundum posse nunc idem insistere et conlirmare propositum. Ilinc aulem praeclara se dat occasio ut mentes animosque ad rcligionis incre- menta more paterno adhoilemur, et acuamus in eis prae- miorum spem immortalium. Precnndi formae, de qua dicimus, appellatio adhaesit propria Rosarii, velut si rosarum suavilatem venustatemque sertorum contextu suo imitetur. Quod quidem ut peraptum est institulo colendae Virginis, quae Rosa mystica Paradisi merilo salutatur, quacque universorum Regina stellante ibi corona praefulget, ita videtur nomine ipso adumbrare augurium, cultoribus suis ab illa oblatum, de gaudiis ser- tisque caelestibus. Hoe autem perspicue apparet, si quis Rosaiii marialis rationem eonsideret. Nihil quippe est quod Christi Domini et Apostolorum turn praecepta turn exempla gravius suadeant, quam invocandi Dei exorandi- ipie officium. Patres deinde ac doctores commonuerunt tantae id esse necessitatis, ut bomines eo neglecto, sibi frustra de sempiterna salute assequenda confidant. Quum vero cuiquam oranti, ex rei snapte vi atque ex promis- sione Cbristi, aditus pateat ad impetrandum, ex duabus tarnen praecipue rebus, ut nemo ignorat, maximam ei\'lica- citatem trahit praecatio; si persevernnter assidua, si com- pluiium sit in unum collata. Altermn ea declarant plena bonitatis invilamenta Cliristi, petite, quaerüe, pulsate ^J); plane ad similitudinem parentis optimi, qui liberorura vult ille quidem indulgere optatis, sed etiam gaudet se diu rogari ab eis et quasi precibus fatigari, ut ipsorum animos

		1) Matth. VII, 7.



		5

		arctius sibi devinciat. De altero idem Dominus non semel testatus est: Si duo ex vobis consenserint super lerram , de omni re guamcumqtie pelierinl, fiel Mis a Patre meo, eo quod, ubi simt duo vel tres congregali in noniine meo, ibi sum in medio eorum ). Ex quo illud Tertulliani nervose dictum : Coimus in coetum et congregationem, ut ad Deum, quasi manu fada, precationibus ambiamus; haec Deo grata vis est ) : illudque commomorabile Aquinatis : Impossibile est mullo- rum preres non exaudiri, si ex multis orationibus fiat quasi una ⁸). Ea utraque cotnmendalio egregie in Piosario praestat. In hoc enim, plu ra ne persequamur, eisdem inge- minandis precibus regnum gratiae et gloriae suae a Patre caelesti implorare contendimus; Virginemque Matrera ctiam atqne etiam obsecramus ut culpae obnoxiis suecurrere nobis deprecando velit, quum in omni vita, turn sub bo- ram extremam quae gradus est ad aeternitatern. Eiusdem autem Rosarii formula ad pi\'ecationem eommuniter haben- dam optime accommodata est; ut non siue causa nomen etiam psallerii mariani* obtinuerit. Atque ea religiose cuslo- dienda est vel redintegranda consuetndo quae apud patres viguit, quum familiis eluïstianis, aeque in urbibus atque in agris, id sanctum erat ut, decedente die, ah aeslu ope- rum ante elïigiem Virginis rite convenientes, Rosarii cul- tuto alterna laude persolverent. Quo ipsa fideli concordiqne obsequio admodum delectata, sic eis aderat perinde ac bona mater in corona üliorum, pacis domesticae impertiens munera, quasi pacis praenuncia caelestis. Hac quidem communis precationis virtute spectata, intor ea quae pluries de Rosario placuit decernere, etiam ediximus Noliis esse in optatis ut in dioeceseon siugularum templo principe

		1) Ib XVIII, 19, 20. 2) Apologet. C. XXXIX. 3) In Emng. Matth. C. XVIII.



		G

		quotidie, in tempus curialibus diebus festis singulis, ipsum recitetur ¹)". ld autem constanter et s\'udiose fiat: liben- tesque videmus ui fieri et propagari in aliis quoque publi- eae pietatis sollemnibus, atque in pompis peregrinantium ad insigniora templa, quarum commendanda est frequentia incrcscens. Quiddam praeterea et periueundum et sa- lubre animis iiabet ista precum laudumque marialium consociatio. Nosque ipsi tune maxime sensimus, ac memor geslit animus revocare, qnum per singularia quaedam tem- pora Porililieatus Nostri in basilica Vatieana adfuimus, circumfusn omnium ordinum numero ingenti, qui una- Nobiscum meute, voce, fiducia, per Rosarii mysteria et preees enixe supplicabant Adiutrici nominis catholici prae- sentissimae. Ecquis vero fiduciam in praesiifio el ope Virginis tan- topeie collocatam, putare velit et arguere nimiam ? Certis- sime ipiidem perfecti Goneiliatoris nomen et partes alii nulli conveniunt quam Christo, quippe qui unus, bomo idem et Deus, bumanum genus summo Patri in graliam reslitueiit : Unus mediator Dei, et hominum homo Christus Iesus. qui iletlil reêemplionem. semetipsum pro omnibus ²). At vero si nihil prohibet, ut docet Angelicus. aliquos alios secundum quid dici mediatores inler Deuni et homines, prout seilkct cooperantur ad unionem hominis rum Deo dispos-Mce el mini- sleriiditer ³), cuiusmodi sunt angeli sanctique caelit<^js, pro- phetae et utriusi[iie testamenti saeerdotes, profecto eiusdem gldiiae decus Virgini excelsae cumulatius convenit. Nemo etenim unus eogitari quidem potest qui reconciliandis Deo linminibus parem atque illa operam vel unquam contulerit vel aliquando sit collaturus. Nempe ipsa ad bomines in

		1) Litt. apost. SalutarUs ille, datae die xxiv decembr. an mdccclxxxiii. 2) I. Tim. II, 5, 6. 3) III, q. XXVI. aa. 1. 2.



		7

		sempiternum ruentes exitium Servatorem adduxit, iam turn scilicet quum pacillci sacramenti nuncium, ab Angelo in terras allatum, admirabili assensu, loco lotius humanae nalurae ^l), excepit: ipsa est de qua natus esl Iesus, vera scilicet eius Mater, ob eamque causam digna et peraccepta ad Medialorem Mediatrix. Quarum rerum mysteria quum in Rosarii ritu ex ordine succedant piorum animis reco- lenda et contemplanda, inde simul elucent Mariae proqne- rita de reconciliatione et salute noslra. Nee potest quisquarn non suavissime aflici quoties eam considerat, quae vel in domo Elisabethae administra cbarismatum divinorum ap- paret, vel Filium pastoribus, regibus, Simeoni praebet infantem. Quid vero (pium consideret, sanguinem Chrisli causa nostra prolüsum ac membia in quibus ille Patri vulnera accepta, nostrae pretia liberlalis, ostendit, non aliud ea esse nisi carnem et sanguinem Yirginis¹? siquidem, caro Iesu caro est Mariae; el quamvis gloria resurrectionis fuerit magnificala, eadem tarnen carnis mansil el mand natura quae suscepta est de Maria ²). -- Sed alius quidam fructus insignis e Rosario consequitur, cum tetnporum ratione omnino connexus ; cuius Nos alias mentionem intulimus. Is nimirum est fructus, ut quando virtus lidei divinae tam multis vel periculis vel incursibus. obiecta quotidie est, bomini cbristiano binc etiarn bene suppetat quo alere eam possit et roborare. Auclorem fidei et consummalorem nominant Christum divina elocjuia ³): auclorem, eo ipiia docuit ipse homines multa ([iiae crede- rent, de se praecipue in quo inhabitat omnis plenitudo divi- nitatis *), idemque gratia et velut unclione sancti Spiritus

		1) S. Th. 111, q. XXX, il. 1. *2) Dr ansumpt U. M. V.* c. v. inler <;/>/<. S. Aug. 3) Hebr. XII, 2. 4) Col. II, ït.**



		8

		benigne dat unde credant; conmmmalorem, quia res per velamen in morlali vita ab eis perceptas, pandit ipse aper- tas in caelo, ubi habitum (idei in claritudinem gloriae commutabit. Sane vero in Rosarii institulo luculenter crrii- net Christus; cuius vitam medilando eonspicimus, et pri- vatam in gaudiis, et publicam summos inter labores dolo- resque ad mortem, denique gloriosam, quae ab anastasi triumphantis, in aeternitatem profertur sedentis ad dcxte- ram Palris. Et quoniam lides, ut plena dignaque sit, se prodat necesse est, corde enim credilur ad iustUiam, ore autem confessio fit ad sahdem ^l); pfoptcrua ad liane etiam habemus ex Rosario faeultatem oplimam. Nam per eas quibus intexitui\' vocales preees, licet expromere ac proliteri lidem in Deum, providentissiinmn nostri patrem, in ven- turi saeeuli vitain, in peccatorum remissionem; etiam in mystetia Trinitatis augustae, Verbi bominis facti, mater- nitatis divinae atqua alia. Nerao autem est neseius «pian- tum sit pretium meiitutnque iidei. Quippe lides non secus est ac lectissimum germen, virlulis omnis llores in prae- sentia emiltens, quibus probemur Ueo, fiuetus deinde aliaturum ipii perpetuo maneant: Nosse enim te consum- mata iuslUia est, et scire iustUiam et viihdem tuam radix est immortalilatis ~). Admonet locus ut unum adiiciamus, attinens nimirum ad otticia virtutum quae iure suo postulat fides. Est inter eas poenitentiae virtus, eiusque pars etiam est abstinenlia, non uno nomine et debita et salutaris. In quo quidem si lilios suos Ecclesia elementius in dies habet, at videant ipsi diligentiam sibi omnem esse adbibendam ut indulgentiam maternam aliis compensent olliciis. Libet vero in banc pariter eausam eumdem Rosarii usurn cum

		1) Kom. X, 10. 2) Sap. XV. 3.



		9

		primis proponere, qui bonos poenitentiae f\'ruclus, maxime ab angoribus Ghrisli et Matris reeolenrlis, aeque potest efïicere. Nitentibus igïlur ad .summum bonorum , sane quam pro- vidcnti consilio boe Rosaiii adiumentum exhibiturn est, idque tam promptum omnibus atque expeditum ut nihil magis. Quivis enim religione vel medioeriter instïtutus eo facile uti et cum fructu potest; neque res est tanti tem- poris quae cuiusquam negoliis alt\'eiat moram. Opportunis clarisque exemplis abundant annales sacri: satisque est cognitum multos semper fuisse, qui vel sustinentes gravi- ora munera, vel curis operosis distenti, hane tarnen pie- tatis consuetudinem nullo unquam die intermisere. Qua cum re suaviter congruit intimus ille religionis sensus quo animi erga coronam sacram feruntur, ut eam adament tamquam individuam vilae comitem lidumque pracsidium; eamdemque in agone supremo complexi, auspicium dulce teneant ad immarcescibilem gloriae coronam. Auspicio pluri- mum favent beneficia sacrae indulgentiae, si perinde liabe- antur ac digna sunt: bis enim amplissime Rosarii inslitu- tum a Decessoribus Nostiis et a Nobismetipsis est auctum. Eaque certe et morientibus et vita funclis, quasi per manus misericordis Virginis impertita, valde sunt profutura, quo maturius expetitae pacis lucisque perpetuae fruantur solatiis. Haec, Venerabiles Fratres, permovent Nos ui formam pietatis tam excellentem, tamque utilem ad capiendum salutis pot turn, laudare et commendare gentibus catholicis ne cessemus. Sed alia praeterea id ipsum suadet causa gravissima, de qua iam saepius litteris et allocutione ani- mura aperuimus. Videlicet, ([uum Nos quotidie acrius ad agendum impellat id votum, quod ex divino Ghrisli Iesu Corde concepirnus, initae dissidentium reconciliationis fovendae, intelligimus quidem liane praestantissimam uni- tatem nulla re melius parari posse et adstringi quam san-



		10

		ctarurn precum virtute. Obversatur exemplum Cbrisli, qui ut alumni disciplinae suae essent in fide el caritale nnum, eflusa ad Patrem obsecratione rogavit. Deque valida in idem deprecatione Matris eius sanctissimae, illustre documentum in historia est apostolica. Ju qua commemoratur primus* Discipulorum coetus, promissam almi Spiritus amplitudi- nem magna spe flagitans et expectans; simulque Mariae praesenlia comprecantis singulariter commemoratur: Ui omnes eranl perseverantes unanimiter in oralione mm Maria matre Iesu \'). Ut igitur ad eam, tamquam ad unitatis fau- tricem et custodem eximiam, recte se Ecclesia exoriens precando adiunxit, id similiter his temporibus per orbem catholicum lieri peropportunum est; toto praesertim octo- bri, quem mensem iamdiu Nos divinae Matri, pro al\'llictis Ecclesiae temporibus implorandae, deditum sacrumipie sol- lemni Rosarii ritu voluimus. Proinde caleat ubique huiusmodi precis studium, ad propositum in primis sanctae unitatis. Ne(jue aliud quidquam Mariae gratius acceptiusque fuerit, utpote (juae Cbristo maxime coniuncta, maximopere id cupiat et velit ut qui uno eodenxme donati simt eius baptismate, una omnes eademque iide perfectaque caritate cum ipso et inter se cobac reant. Eiusdem vero lidei mysteria augusta altius in animis per Rosarii cultum insi- deant, eo felicissimo 1\'ructu ut imüemur quod continent et qufld promiltunt assequamur. Interea munerum divinorum auspicem caritatistme No- strae testem, singulis vobis clei-oque ac populo vestro Apo- stolicam benedictionem peramanter impertimus. Datum Romae apud Sanctum Petrum die xx Septeinbris anno Mncccxcvi, Pontificatus Nostri decimo nono. LEO PP. XIII.

		1) Act. 1, 14.