|
5J3P
|
|||||||||||
|
wn /
|
|||||||||||
|
Vak 13
|
|||||||||||
|
MEG
13-17
|
|||||||||||
|
, AMSTERDAM
nsenstraat, .6
|
|||||||||||
|
■-■
|
||||||
|
L
|
||||||
|
.
|
||||||
|
VaV 13
|
|||||||||||||
|
f
|
|||||||||||||
|
WONDERDADIG LEVEN
|
|||||||||||||
|
VAN DEN
|
|||||||||||||
|
H. ANTONIUS
|
|||||||||||||
|
VAN PADUA
|
|||||||||||||
|
üit het Fransch vertaald door A. V. r. k. Pr.
7 |
|||||||||||||
|
G. BORG
AMSTERDAM. Prinsen straat, 6 \'«95
|
|||||||||||||
|
Imprimatur
|
||||||||
|
H. J. HORGIIOLS
Libr. Cens. |
||||||||
|
Y mui il en
Die 58 M.iji i8<)=. |
||||||||
|
C. Paillart. Drukker-Uitgever, Abbeville (Somme).
|
||||||||
|
WONDERDADIG LEVEN
|
|||||||
|
II. ANTOMUS VAN PADÜA
|
|||||||
|
83
|
|||||||
|
■£^f Padua, en waarbij zich
^__%v de vereeniging van Brive heeft aange-
^5"\' sloten, zijnen zegen schonk, zeide Hij :
^jjr\\ « de H. Antonius, is niet alleen de Hei-
J lige van Padua, doch evenzeer de Heilige
^^ van geheel de wereld. » Dergelijke woor-
» den zijn zeer bemoedigend, en sporen
ons aan het verhaal van zijn leven te schrijven ;
\'t is waar, een groot aantal geloovigen roepen hem voornamelijk aan, om verlorene zaken terug te vinden. « hierin toch, » zeggen zij naïef, « munt Door het maken van hot 11. kruistceken op den grund, verjiiagt
IVr.liu,ind den duivel. |
|||||||
|
4 WONDERDADIG LEVEN
|
|||||
|
hij bizonder uit. » Zonder hem nu dit onvergelijke-
lijk voorrecht te willen ontzeggen, willen wij even- wel hun door onwederlegbare feiten aantoonen, dat de H. Antonius gedurende zijn leven werd genoemd (Altetonans, bulderend geluid) : ter wille van zijne wetenschap, de ark van het N. Testament; voor zijne overwinning op de ketterij behaald, de hamer der ketters; voor de ontelbare teekenen, waardoor hij zijnezendingbevestigde, de wonderdadige \\aaier; eindelijk noemde men hem nog den wonderdoener, omdat hij als meester allen schepselen, het leven ja den dood zelven gebood ! Deze wonderbare heilige werd den 15\'*" Augustus
1195 te Lissabon geboren. Hij was door zijn vader gesproten uit het doorluchtig huis van Bouillon, uit Frankrijk naar Spanje gekomen om de Sarracenen te bestrijden ; en van moeders kant uit het koninklijk huis van Tavera, hetwelk eertijds over Asturië regeerde. Terwijl dona Tefesa haar zoon Kerdinand op hare
knieën wiegde, vond zij er een groot genoegen in hem de zoete namen van Jesus en Maria voor te zeggen ; en zoodra hij kon spreken, liet zij hem de zoetvloeiende versen van het gezang O gloriosa Dominal herhalen, welke in het laatste zijner da- gen, in een zegenzang vóór zijne intrede ten hemel, moesten veranderen. Op den leeftijd van tien jaar werd hij door zijne
edele en godvruchtige ouders aan de zorgen der kannunniken der kathedraal toevertrouwd. Toen hij nu eens daar met eene engelachtige vurigheid bad, verscheen hem de duivel onder eene vervaarlijke gedaante, die hem schrik trachtte aan te jagen, en hem van zijne godvruchtige gewoonten af te houden. Zonder te verschrikken, boog zich de knaap en maakte met zijn vinger een kruisteeken op den vloer, waarop hij geknield lag : de booze geest verdween oogenblikkelijk, maar het kruis, hetwelk op het plaveisel gedrukt bleef, werd het voorwerp van eene gestadige vereering. De jongeling bereidde aldus deze wonderen voor,
waarvan hij een groot aantal in den naam van het |
|||||
|
VAN DEN H. ANTONIUS VAN PADUA 5
|
|||||
|
goddelijk teeken
van onze verlos- sing zou verrich- ten. Vijfjaar later,
trad de jeugdige Ferdinand van Bouillon, terwijl hij al de voordee- len, die zijn staat en fortuin hem aanboden, ver- achtte,in de Orde bij de reguliere kannunniken van Augustinus, eerst in hun kloos- ter te Lissabon, daarna in dat van het H. Kruis te Coïmbra waar hij de voor- deelen van eene groote afzondering kon genieten. Geleid door meesters, die zoowel in de wetenschappen als in de wegen der religieuse volmaaktheid uitmuntten, werd hij een voorbeeld van kennis en heiligheid en ontving achtereenvolgens met een verdubbeling jP van ijver de heilige wijdingen. Na negen jaar f in deze vreedzame afzondering te hebben door- gebracht, en terwijl hij de inspraken van een hooger offer gewaar werd, verliet hij deze, om onder de Franciscanen van het stadje Olivares opgenomen te worden, in de hoop te Moroko met zijn bloed het onderricht in het Christelijk geloof te bezegelen, even als de moedige martelaars, wier De eerste preek vun ilen II Aatoaius te Kurli.
|
|||||
|
Ö WONDERDADIG LEVEN
|
|||||
|
roemrijke relieken te Coïmbra waren aangebracht.
Met het kleed der kinderen van den H. Franciscus, nam hij te gelijk den naam aan van Antonius, naar wien het klooster werd genoemd. Nadat hij, volgens zijn vurig verlangen, verlof
had bekomen naar Afrika te gaan, vertrok de ijve- rige kloosterling weldra in gezelschap van eenen medebroeder, en scheepte zich in. Maar God scheen \'t anders te willen, want tegenwinden maakten, dat zij op de- kusten van Sicilië moesten landen. Ter- wijl Antonius door een hevige koorts was aangetast, werd hem door zijne oversten, die door zijn medgezel waren gewaarschuwd, bevolen in Italië te blijven. Tegen het Pinksterfeest begaven beiden zich naar Assisië, om het algemeen kapittel van de Orde bij te wonen (1221). Alvorens van een te gaan werden in deze groote vergadering de verschillende bedienin- gen aangewezen. Daar Antonius bij zijne broeders onbekend was, was hem niets opgedragen, waarop de Provinciaal van Bologna hem vroeg, of hij pries- ter was. Op zijn bevestigend antwoord, werd de nederige religieux naarhet kloostervanMonte-Paolo bij Forli gezonden, om daar de H. Mis voorde Eervv. Broeders te lezen ; bovendien verrichtte hij bij voor- keurde geringste bedieningen van het huis, en rustte slechts van zijn arbeid, door zich geruimen tijd met zijnen goddelijken Meester te onderhouden. Tien maanden gingen aldus voorbij ; doch weldra
zou de tijd aanbreken, waarop de nederige kok van Monte-Paolo, tegen aller verwachting, in een uit- stekenden redenaar zou veranderen. Ziehier bij welke gelegenheid de Voorzienigheid dit schitterend licht op den kandelaar stelde. In het jaar 1222 begaven zich verscheidene wijde-
lingen van Monte-Paolo en eenigedominikanen naar Forli om door den bisschop van deze stad gewijd te worden. Pater Gratianus, die te vergeefs verschil- lende priesters had verzocht bij die gelegenheid te prediken, voelde zich eensklaps aangezet, Antonius te belasten, tot de wijdelingen eenige stichtende woorden te spreken, daar niemand daar voor te vinden was. Daar de nederige Antonius zich deze |
|||||
|
VAN DEN H. ASTONIUS VAN PADUA "]
|
||||||
|
eer onwaardig achtte, boog hij het hoofd en zweeg;
maar wijkende voor de gehoorzaamheid, nadert hij tot den troon vanden bisschop, vraagt zijn zegen en begint al bevende te spreken. In het begin drukte hij zich met groote eenvoudigheid uit, daar zijne nede- righeid de schitterende vonken van zijn vernuft on- derdrukte, maar langzamerhand vurigt r wordende, werden deze zoo eenvoudige uitdrukkingen levendi- ger,grootsch,en stroomen van bovennatuurlijke wel- sprekendheid kwamen plotseling van zijne lippen, die tot nu toe voor onwetend waren gehouden. Toen men hem met de Kerkvaders als \'t ware hoorde spelen, onder het aanhalen van de schoonste teksten der H. Schrift, konden de toehoorders zich niet weerhouden, hem luide toe te juichen Alsnu begrepen de Pa- ters het wonder, wat zijne groote zedigheid zoo lang verborgen had gehouden. Aanstonds door den Provinciaal
van Bologna van deze wonderbare verandering onderricht, gaf de sera- |
||||||
|
Wonderdadige preek van den H. An\'onius voor de visschen.
|
||||||
|
8 WONDERDADIG LEVEN
|
||||
|
phijnsche Vader dezen welbeminden zoon onmid-
delijk last, in geheel Italië het Evangelie te ver- kondigen, hetgeen hij met des te beter uitslag deed, daar wonderen van allerlei aard zijne woorden be- vestigden. Op zijn woord, stonden de dooden op en de onweders, die in het land woedden, spaarden zijn gehoor; desniettemin wilde men te Rimini, waar de ketters de overhand hadden niet alleen, niet naar den apostel luisteren, maar men hoorde zelfs spreken van een aanslag tegen zijn leven. Door eene goddelijke openbaring van dit helsche plan onderricht, begeeft hij zich, na eerst den Hemel ten gunste van zijne vijanden te hebben aangeroepen, door eene plotselinge ingeving naar de zee, terwijl hij zeide, dat zij, die hem zouden volgen, wonderbare zaken zouden zien. Weldra werd hij gevolgd door eene groote menigte, die in groote spanning wachtte op hetgeen zou geschieden. Antonius komt aan den oever, ingetogen en als
geheel buiten zich zelven ; daarna zijn blik over het onmetelijk vlak der zee werpende, roept hij met krachtige en gebiedende stem : « Visschen der zeem en stroomen luistert : u zal ik het Woord Gods verkondigen, wijl de menschen niet naar mij willen luisteren. » Op deze woorden verschijnt eene groote menigte visschen van alle soort en grootte aan den oever; zij plaatsen zich allen, alsof zij ver- stand hadden, in de volmaakste orde, houden de kop boven water en richten zich naar den spreker. De heilige spoorde hen nu aan, hunnen Schepper
dank te zeggen, voor het onmetelijk element, het welk Hij hun tot verblijf had gegeven, en herinnert hun in \'t bizonder, wat de groote God voor hen had gedaan. Na hen vervolgens gezegend te hebben, liet hij ze weer naar de zee wederkeeren,wat oogen- blikkelijk geschiedde. De halstarrigheid der boozen kon aan zulk schit-
terend wonder, hetgeen in tegenwoordigheid van zoo velen was geschied, geen weerstand bieden ; zij wierpen zich aan de voeten van den wónder- doener en verzochten het doopsel en onderricht in de geheimen van het geloof. |
||||
|
VAN DEN H. ANTONIUS VAN PADUA
|
||||||
|
J Antonius door geheel Italië zijne
apostolische zending voort. Maar
in 1224 begaf hij zich op bevel van den H. Fran- ciscus over de Alpen naar Frankrijk, om er meer- dere huizen van zijne Orde te stichten en door zijn woord en onderrichtingen van het ware geloof, de goddelooze ketterij der Albigensen, welke zoovele verwoestingen in het zuiden van dezen schoonen streek aanrichtten, te bestrijden. Het eerst hield de heilige zich te Montpellier op. Toen hij op Paasch- dag van het jaar 1225 in de kathedraal predikte, herinnerde hij zich, dat hij was aangewezen op dat oogenblik zelve in de kerk van zijn klooster het Alleluia te zingen. Diep bedroefd over dit onwille- keurig verzuim, hield hij eensklaps op met spreken, bedekte zich met zijn kap en diep buigende, bleef hij eenigen tijd onbewegelijk en stil, tot groote De ezel kDiell voor \'t Allerheiligste Sacrament.
|
||||||
|
J
|
||||||
|
Iü WONDERDADIG LEVliN
verwondering van den bisschop, de geestelijkheid
en de geheele vergadering ; men meende, dat hij ongesteld of in verrukking was ; dit was echter niet het geval, doch op eene wonderbare wijze was An- tonius, terwijl hij op den preekstoel stond, tege- lijker tijd in zijn klooster geweest en had daar in het koor het AlleJuia gezongen. Nadat het koor- gezang was geëindigd, keerde hij tot zich zelven terug, deed zijn kap af en hernam zonder de minste ontroering zijne onderbrokene toespraak. Achtereenvolgens bezocht de heilige Toulouse,
Arlcs, Ie Puy in Velais en Limoges, welke plaatsen hem waren aangewezen. Uitgenoodigd te Bourges te komen, stemde hij er in toe tegen de Albigense ketters, eenen eucharistischen redetwist te houden. De verwoedste onder hen, die zich in \'t eerst ver- slagen en overwonnen gevoelde, staat op en doet onzen heilige het volgende vreemde voorstel : « Ik heb, » zoo spreekt hij, « een muilezel, gedurende drie dagen zal ik hem zonder voedsel laten, daarna zult gij met Ons Heer in een remonstans komen en ik zal den ezel liet voeder voorhouden, waarvan hij verstoken is geweest. Weigert hij hetzelve en werpt hij zich eerst voor de H. hostie neder, dan word ik katoliek. » O wonder! het dier dat zijnen Schepper beter scheen te kennen dan zijn meester, taalt niet naar het voeder, wat hem voorgehouden wordt, doch werpt zich voor het Allerheiligste Sacrament neder, door Antonius ter aanbidding opgeheven. De ketter hield woord, hij bekeerde zich met geheel zijn huisgezin, en bouwde te Bourges zelve uit dank- baarheid voor deze groote weldaad eene schoone kerk, die naar den naam van den bekeerden ketter H. Petrus-les-GuiUard werd genoemd. Een ge- denksteen wijst op den oorsprong van de stichting dezer kerk. De onvermoeide apostel ontving van den Hemel,
tot belooning van zijn ijver, onuitsprekelijke gun- sten : aldus bemerkte eens de heer van Chateauneuf, bij wien hij eene nacht doorbracht, toen hij zich te ruste had begeven, dat een sterke glans de kamer van zijn H. gast verlichtte; door eene heilige |
||||
|
VAN DEN H. «HTOHII\'S VAN PADUA II
|
||||||
|
S tracht hij door de spleten van V^-i
de deur te zien vat daar binnen \'yT*
geschiedt. Groot was zijne ver- \'$?/
wondering\', toen hij in de armen van den ■■ "
heilige een kind van wonderbare schoon-
heid bemerkte, hetgeen hem met liefkozingen over- laadde.Het gelaat van Antonius was geheelveran- derden straaldevan geluk. De bevoorrechte gastheer begreep aanstonds de waarde van het wonderbaar schouwspel, waarvan hij getuige was geweest. Op verlangen van den H. Antonius bewaarde hij het geheim, doch na diens dood, maakte hij het bekend en verklaarde, dat het kind; wat den heilige met kussen had overladen, niemand anders was geweest, dan het Kindje Jesus. Een der schoonste wonderen van dezen grooten
heilige was voorzeker, de opwekking ten leven van een kind dat, ten gevolge van kokend water, waarin het was g-evallen, den dood nabij was ; zijne on- troostbare moeder bracht het naar eene kamer, vlak naast het verblijf waar Antonius op hare uit- noodiging eene schamele maaltijd zou gebruiken. |
||||||
|
De II. Antonius met het goddelijk Kindje Jesus in zijne armen.
|
||||||
|
IS WONDERDADIG LEVtN
|
|||||
|
Tegen het einde van het maal, zegde hij tot de
weduwe : « Hebt gij nog een appel voor mij ? » Ach ! antwoordde deze, ik heb er geen enkele in huis. « Ga maar eens in de kamer waar uw kind ligt, dan zult gij er zeker vinden. » Al bevende ge- hoorzaamde de arme vrouw, en o, wonder, o, geluk ! Zij vindt haar kind geheel genezen, terwijl het rustig op een mand met appelen zit, en in elk zijner handjes een appel houdt, om ze den heilige aan te bieden. Tegen den zelfden tijd ongeveer stichtte de heilige
het klooster van Brive. Deze stad ligt zeer schoon op den linkeroever van de Lozere in een liefelijk dal : gedurende zijn verblijf in deze stad, had het feit plaats, wat beschouwd kan worden als het uitgangs- punt van dit zoo algemeen verspreid vertrouwen op den H. Antonius als patroon van verlorene zaken. De heilige n.1. had al zijne onderrichtingen, voor zijne broeders gehouden, in één schrift te samen gebracht, en terwijl hij het wilde gebruiken, kon hij het ner- gens vinden, wat hem zeer speet, waarom hij zijne toevlucht nam tot hetgebed. Een jeugdig novice nu had bij het verlaten van het klooster het kostbaar handschrift medegenomen. Aan den rand van een beekje gekomen, wat de ongelukkige wilde overste- ken, bemerkte hij tot zijn schrik een afschuwelijk monster, dat hem vasthield en beval, den heilige het boek terug te brengen, wat hij hem had ontroofd ; de novice liet het zich geen tweemaal zeggen, hij keert naar het klooster terug, en, terwijl hij zich aan de voeten van Antonius wierp, vraagt en ver- krijgt hij ook vergiffenis. Daar Antonius evenwel een groot verlangen had
naar de eenzaamheid en versterving, liet hij eene kleine cel voor zich bouwen in eene grot op eenigen afstand van het klooster, en eenen kuil graven om de waterdruppels op te vangen, die van de rotsen afdruppelden ; deze aldus gewijde bron heeft nog voor zieken die er met geloof van drinken eene genezende kracht. In deze hem zoo dierbare een- zaamheid was onze heilige weldra het voorwerp van eene geheel bizondere gunst der Allerheiligste Maagd. Op zekeren keer, toen hij met buitengewone |
|||||
|
VAN DHN H. AHTOXIDS VAN PADUA IJ
|
||||||
|
vurigheid Maria aanriep, werd hij door Satan, die
hem onder menschelijke gedaante verscheen, aan- gegrepen, op dengrond geworpen en bijna geworgd. Ondanks den hevigen aanval, had de heilige nog kracht genoeg het teeken des kruizes te maken en Maria aan te roepen met de eerste woorden van zijn geliefkoosd gebed: O glo- riosa Domina. Oogenblik- kelijk verscheen de H. Maagd in een schitterend licht, en beval den duivel heen te gaan. Satan vluchtte vol woede en schaamte, ter- wijl onze hei- lige vervuld was met dank- baarheid en liefde voor de H. Maagd, die vervolgens on- der den mach- tigen titel van On\\e Lieve Vrouw van Bijstand werd
vereerd en aangeroepen. Zij, die jaarlijks op Bartholomeus-
Zondagde markt van Brive bezoeken, zullen daar een druk bezoekte uien- markt vinden, welke de gedachtenis wijdt en herinnert van een waar volkswonder, door den H. Antonius gewrocht, terwijl zijn klooster in deze stad werd gebouwd. Het geld was schaarsch en er heerschte gebrek
aan levens middelen. De goede Pater, getroffen door de armoede zijner broeders, zond iemand naar eene liefdadige vrouw, die dicht bij het klooster woonde, met verzoek hem wat groente te zenden ; aanstonds |
||||||
|
Het ten leven opgewekte kind biedt Antonius de verlangde appelen aan.
|
||||||
|
14
|
WONDERDADIG LI VEN
|
||||||
|
werd de meid naar den moestuin gestuurd om wat
af te plukken, maar terwijl een zeer hevige stort- regen viel, aarzelde het meisje naar buiten te gaan; zij gehoorzaamde evenwel, verzamelde een groote partij uien, bracht ze naar het klooster en kwam bij hare meesteres terug, zonder in het minst door den regen gedeerd te zijn. Het gerucht van dit wonder verspreidde zich allerwege en stemde alle inwoners der stad gunstig voor de Eerw. Minderbroeders. Terwijl Antonius nog te Limousin was, had een
herhaling plaats van het wonder, wat te Montpellier was geschied en hierin bestond, dat hij zich op twee plaatsen te gelijk had bevonden. Hij predikte eens in de kerk van den H. Petrus, toen hij zich eensklaps gedurende het sermoon herinnerde, dat hij er niet aan had gedacht, iemand in zijn plaats te stellen, om in het koor van zijn klooster de negende les van het H. officie te zingen ; hij onderbreekt nu zijne preek en buigt gedurende eenige oogenblikken het hoofd en hervat daarna zijne rede, waar hij deze had onderbroken. De heilige had inmiddels zijnen dienst in de kerk van het klooster waargenomen. Alvorens den H. Antonius afscheid te laten nemen
van Frankrijk, zullen wij nog eerst eenige wonder- dadige feiten aanhalen, welke deze onvergelijkelijke wonderdoener in dat land heeft verricht. De geschiedschrijvers van dien tijd zeggen ons,
dat zich bij het klooster van Montpellier een vijver bevond, waarin zich zulk een groot aantal kikvor- schen ophielden, dat hun onophoudelijk gekwaak dereligieusen in hunne gebeden en studies stoorde. De heilige ging naar den vijver en beval den kik- kers, zijne broeders niet meer te storen. Van dat oogenblik af, hoorde men geen gekwaak meer, waarom de vijver volgens Azévédo den naam ver- kreeg van St-Antonius-meer. Keeren wij naar Bourges terug, om wederom van
een wonder getuige te zijn. De bisschop en de geestelijken van de stad hadden zich eens met eene groote menigte geloovigen naar eene groote vlakte, dicht bij de stad gelegen, begeven om het bezielde woord van den apostel aan te hooren. Het was heer- |
|||||||
|
VAN DEN II. ANTONIUS VAN 1\'ADfA
|
||||||||
|
\'S
|
||||||||
|
lijk weder, de onver-
moeide en weispre- kende franciscaan besteeg eene hoog- te, van waar hij het woord tot het verza- melde volk richtte. Eensklaps greep een hevige angst en schrik deze groote menigte aan, die eerst zoo rustig en aandachtig was ge- weest. Antonius had niet bemerkt dat zwarte, zware on- |
||||||||
|
weerswolken de lucht,"
die eerst zoo helder stond, hadden betrok- ken. Schitterende blik- semschichten door- kliefden de lucht, een vreeselijke storm zou weldra iosbarsten; een ieder wil zich naar zijne woning spoeden, of eene schuilplaats op- zoeken : Antonius al- leen blijft kalm en zegt met verheffing van stem : « Staat stil, blijft op uwe plaats en ik sta er voor in, dat geen druppel water uwe hoofden zal bevochtigen ! » De heilige heeft gesproken, allen zijn De novicf brengt den II. Antonius zijn baudschrift terugf.
Ue II. Maagd bevrijdt don II. Antonius van een aanval des duivels. |
||||||||
|
10
|
|||||||
|
WONDERDADIG LEVEN
|
|||||||
|
gerustgesteld en blijven op hunne plaatsen, terwijl
zij vertrouwen op zijne belofte : hoewel nu regen en hagel rondom de menigte bij stroomen uit de lucht vallen, valt ook zelfs geen druppel op een van hen. Op het zien van dit wonder, dankten zij God, en beloofden getrouw te blijven aan de raadgevin- gen van zijnen machtigen dienaar. Terwijl Antonius te Toulouse was, ontving hij er
eene zeer groote gunst van de H. Maagd. Op het feest van Maria-Hemelvaart, kon hij niet besluiten naar het koor te gaan om de Primen te bidden, daar eene zekere verklaring van dit geheim in het raar- tijrologium van Usuard, zijn geloof, dat zoo levendig was betreffende dit verheven geheim, een weinig kwetste. Om haren welbeminden dienaar te troosten, verscheen hem de H. Maagd in eenen schitterenden stralenkrans en zeide hem, dat zij, na drie dagen zonder eenig spoor van bederf in het graf te hebben gelegen met ziel en lichaam op engelenvleugelen ten hemel was opgenomen, gelijk de H. Kerk leert. Dit visioen vervulde Antonius met vreugde, en deed zijn ijver in het verdedigen van de onuitsprekelijke voorrechten van Maria nog meer aangroeien. Het volgende geeft ons een treffend bewijs, hoe-
zeer de H. Antonius medelijden had met alle smar- ten der lijdende menschheid. In zekere stad du Puy geheeten, was eene voor-
name dame op het punt moeder te worden, die zich in de gebeden en H. offers van den heilige aanbeval. Nadat zij nog eens zijne voorbede had ingeroepen, antwoordde de H. Antonius haar : « Vertrouw en verheug u, want de Heer zal u een zoon geven, die eens Minderbroeder en martelaar van Jesus-Chris- tus zal worden, » hetgeen geschiedde, gelijk de heilige had voorspeld. Bij eene der predikaties van Antonius, trad eens-
klaps een bode in de heilige plaats, en begaf zich naar eene edele dame, die aandachtig luisterde naar de woorden van den predikant; de bode reikte haar eenen brief over en verzocht haar dringend hem te openen, hetgeen natuurlijk eene zekere stoornis te weeg bracht; maar weldra werd dit veel |
|||||||
|
VAN DEN H. ANTON1US VAN PADUA
|
\'7
|
|||||||
|
slimmer, toen men het geschrei en de weeklachten
hoorde van de ongelukkige vrouw, die zoo even het
overlijden van haar eenigen zoon had
vernomen. De heilige evenwel ontdekte
door goddelijke ingeving, de
kunstgreep van den geest der
duisternis en, terwijl hij zich
tot de arme moeder richtte,
zeide hij : « Wees gerust mijne
zuster; uw zoon leeft en is
volkomen gezond; deze bode
is de vader der leugentaal.
Onmiddelijk nu verdween de
voorgewende bode voor aller
oogen en was nergens meer
te vinden.
Bij eene andere gelegenheid,
wenschte eene vrouw vurig den man Gods te gaan hooren, die op eenigen afstand van de stad zou pre- ken ; maar haar man wilde dit in geen geval toestaan |
||||||||
|
Het wonder van Bourges.
|
||||||||
|
l8 WONDERDADIG Lt VL\'N
|
|||||
|
weigering- bedroefd, ging zij naar boven, en terwijl
zij een venster opende naar den kant waar de heilige zou preken, trachtte zij tot haar troost, ten minste te zien, wat er in den omtrek voorviel. Doch, zie, door een uitstekend wonder, hoort zij zeer duidelijk de stem van Antonius, hoewel hij eene halve mijl verwijderd was, en verstaat volkomen den inhoud van zijne predikatie. Toen haar man haar vroeg, waarom zij zoo lang aan dat venster verbleef, gaf zij ten antwoord, dat zij luisterde naar de preek van Antonius ; haar echtgenoot meende eerst.dat zij hem beet nam, doch toen hij haar zoo stil en onbewegelijk zag zitten, ging ook hij naar boven, en onderscheidde zelve zeer duidelijk de stem van Antonius. Van af dit oogenblik zag men beide echtgenooten geregeld alle sermonen van den heilige bijwonen. Een ander schitterend wonder. Eene arme
vrouw, die den Minderbroeders zeer genegen was had hun eenige levensmiddelen gebracht; door de eene of andere omstandigheid nu kon zij niet dan in de nacht naar huis terugkeeren. Haar man, die zeer vertoornd was overdeze late tehuiskomst, over- laadde haar niet alleen met hevige verwijtingen, maar mishandelde haar zelfs, sloeg haar hevig, ja ging zelfs in zijne woestheid zoo ver dat hij haarde haren van het hoofd trok ! De arme vrouw, die ver- plicht was het bed te houden wegens de ondergane mishandelingen, liet Antonius verzoeken tot haar te komen, liij kwam, troostte haar, maande haar aan tot geduld en beloofde God voor haar te bidden. Ter nauwernood was hij in zijn klooster teruggekeerd en met zijne broeders het gebed begonnen, of de zieke voelde zich genezen, en wat nog het wonderbaarste was, haar haartooi was eensklaps weder gelijk voor- heen. Op zekeren keer, toen de heilige moest preken in
eene kleine stad Saint-Junien, kwam er zoo veel volk, dat hij genoodzaakt was naar de openbare plaats te gaan. Hij liet eene kleine verhevenheid oprichten voor hem zelven, de geestelijken, het bestuur en de voornaamsten van de stad. Voor dat hij evenwel het woord opvatte, zag hij bij ingeving |
|||||
|
ig
|
|||||||||||||||||||
|
VAN DEN H. A.NTONIUS VAN PATM.W
|
|||||||||||||||||||
|
vooruit, dat de geesten der duisternis zouden trach-
ten, stoornis te brengen onder zijn gehoor, maar tevens dat geen enkel ernstig ongeval zou geschie- den. Antonius waar-
sclmwde zijne toe- hoorders, doch voeg- de er bij, dat hun geen leedzoutreffen, en nauwelijks was hij begonnen of de kwa- de geesten wierpen met groot gedruisch het gevaarte, waar- op Antonius zich bevond, omver.Voor een oogenblik werd de menigte ontsteld, doch de waarschu- wing van den heilige voorkwam verdere wanorde en weldra was de rust hersteld, te meer, daar noch Antonius, noch zij, die hem omringden, het minste letsel had- den bekomen. Spoe- |
|||||||||||||||||||
|
dig was eene nieuwe
hoogte daargesteld, vanwaar Antonius |
|||||||||||||||||||
|
i^^
|
|||||||||||||||||||
|
PmiJlSk zijne preek te mid-
den iler grootste stilte kon voortzetten.
Door Provence gaande, werden de heilige en zijn gezel zeer gastvrij opgenomen door eene godvruchtige vrouw, die hen met de grootste zorg en liefde onthaalde. Zij bereidde hun een goeden maaltijd, en leende bij hare buurvrouw, wat haar ontbrak, om hare gasten zoo goed mogelijk te eeren. Nadat zij uit een vat in den kelder den noodigen wijn had |
|||||||||||||||||||
|
Maagd verschijnt aan den II. Antonius o[i het feest harer
teu hemel Opneming. |
|||||||||||||||||||
|
Du II.
|
|||||||||||||||||||
|
20 WONDERDADIG LI VEN
getapt, ging de goede vrouw terug, doch vergat in
haren haast de kraan van hetzelve dicht te draaien, zoodat al haar wijn door den kelder liep. Tot over- maat van ramp, nam de gezel van Antonius een kostbaar glas, dat van de buurvrouw was geleend, zoo onhandig aan, dat hetzelve brak. Tegen het einde van den maaltijd, wilde de gastvrouw nog wat wijn halen, en zag tot haren schrik, dat het geheele vat was leeggeloopen. Na dit den heilige te hebben medegedeeld, begon deze,begaan met het lot van zijne weldoenster, aanstonds te bidden, en zie, terwijl hij bad, zag men de stukken van het gebroken glas bij een komen, het glas was heel. ja er was zelfs geen spoor van \'t breken te vinden. Ver- wonderd en verheugd ziet de gastvrouw het wonder, wat de heilige voor haar heeft gewrocht. Vol ver- trouwen loopt zij nu ook naar den kelder en ziet met eene blijde verrassing, dat het ledige vat op nieuw met wijn was gevuld. Dronken van vreugde ijlt zij naar boven om haren weldoener te bedanken, doch tot haar groote spijt was Antonius reeds met zijn gezel vertrokken. God gewaardigde zich de liefde van Antonius voor
het H. Offer onzer altaren door eene uitstekende gunst te beloonen : eens was hij volgens zijn ver- langen met een zeer gering werk bezig ; eensklaps hoort hij de consecratie-klok luiden, dadelijk knielt hij neder en door een schitterend wonder, openen zich de muren van de kapel en verschijnt de H. hostie tusschen de vingers des priesters; hij aanschouwt en aanbidt ze met eene heilige vervoering van vreugde, waarna de muur zich weer sloot. Een arme krankzinnige kwam eens in eene kerk,
terwijl onze groote missionaris aan het preken was; de arme man stelde zich zeer woest aan, liep door de kerk en schreuwde luidkeels; Antonius ging naar hem toe en gaf hem het einde van zijn koord in de hand. Nauwelijks had de ongelukkige hetzelve aan- geraakt of hij veranderde geheel, kreeg op eene wonderbare wijze het gebruik van zijn verstand terug, en bedankte openlijk zijn weldoener voor de verkregene gunst. |
||||
|
VAN DEN H. ANTONIUS VAN PADUA 31
|
|||||||
|
In dien tijd leefde er in de stad du Puy een notaris,
die wel is waar niet goddeloos, noch verklaarde vijand van de kerk, doch zwak en slaaf zijner hartstochten was. Wanneer deze nu den godvruchtigen overste der Min- derbroeders op straat ontmoette, be- merkte hij, dat, zoo dikwijls hij hem voorbij -
ging, de
man
Gods
eerbie-
dig den
hoed
afnam
en zich
zelfs
voor
hem op
de
knieën
wierp,
waarom
hij hem
zooveel
mogelijk
ontweek.
Niette-
min stond op zekeren keer
de heilige eensklaps voor
hem, zonder dat hij hem
kon ontwijken. Deze groet-
te hem, volgens zijne ge-
woonte en knielde voor
hem neder. De woedende
notaris sprak Antonius bits toe en vroeg hem :
« Wat heb ik utoch gedaan, dat gij mij tel-
kens voor den gek houdt ? Vreesde ik Gods
gerechtigheid niet, dan had ik u al lang met mijn
zwaard doorstoken. » Antonius antwoordde hem
|
|||||||
|
Op het gebed van den H. Antonius opent zich de muur eener kapel,
en doet hem den priester de H. hostie opheffende aanschouwen. |
|||||||
|
2 5 WONDERDADIG LE VfcN
met groote zachtmoedigheid : « Waarde broeder,
ik eer in u den martelaar van Jesus-Christus ; ik heb vurig verlangd mijn bloed voor mijn God te storten, Hij heeft het niet gewild. De Heer heeft mij even- wel ten opzichte van u geopenbaard, dat gij, na uwe bekeering, Hem openlijk zou belijden en die belijdenis met uw bloed bezegelen. Denk dan aan mij, bid ik u, in dat gelukkig oogenblik. » Gelijk men wel kan denken, was de notaris op zulk eene toespraak volstrekt niet voorbereid, en terwijl hij meende met een halven gek te doen te hebben, lachte hij hem uit en ging heen. De H. Antonius had evenwel eene ware voorspelling gedaan. Inderdaad, eenigen tijd later, bekeerde zich de notaris en ver- gezelde met verscheidene priesters en broeders, den bisschop van du Puy, die als pelgrim naar Pales- tina was vertrokken om er den Mahomedanen het geloof te prediken. In eenen woordentwist met de Turken, legde onze notaris eene schoone belijdenis van het katholiek geloof af, terwijl hij den bedrieger Mahomed aan de kaak stelde. Dadelijk gegrepen, onderstond hij gedurende drie dagen de wreedste folteringen, en werd vervolgens ter dood veroor- deeld ; alstoen verklaarde hij zijnen metgezellen, dat Broeder Antonius, overste van het klooster van du Puy, hem den marteldood had voorspeld. Tegen het einde van 1226, ontvingen alle provin-
cies van de Orde een rondgaanden brief van Broeder Elias, die toen vicaris-generaal was, waarin het treurig bericht van het overlijden van den sera- phijnschen aartsvader der Minderbroeders werd gemeld. De H. Antonius moest zich daarop naar Italië begeven. Hij reisde te voet. Te Brive aan- gekomen, troostte en bemoedigde hij de bewoners van het laatste klooster, wat hij in Frankrijk had op- gericht. Hij zegende ze met bizondere godsvrucht. Dit klooster toch was als zijn Benjamin geweest. Zonder twijfel werd hij daarom op die plaats meer bemind en bleef de gedachtenis aan hem zoo leven- dig, dat hij er bij het einde van de xix,te eeuw niet alleen bizonder wordt geëerd, maar bovendien tal van wonderen getuigenis van hem afleggen. |
||||
|
VAN DEN H. ANTONIUS VAN PADUA ï)
|
||||||
|
Toen Antonius naar Italië was teruggekeerd, be-
gaf hij zich onmiddelijk naar Rome, waar zijn roep hem reeds was voorgegaan. De Paus beval hem er dat jaar de vastenpreeken te houden. Op het H. Paaschfeest belastte Gregorius IX, die Honorius III was op- gevolgd op den pausselijken
stoel, hem voor de talrijke pel- grims, die uit al- le streken naar Rome waren ge- komen, om de aflaten te ver- dienen en de feesten bij te wonen, te pree- ken. Zonder aar- zelen gehoor- zaamde de hei- lige op de stem van Christus\' plaatsbekleeder, en het wonder na de nederdaling vanden H.Geest te Jerusalem aanschouwd , werd hernieuwd. Ontelbare pel- grims van ver- schillendenland- aard en taal, verstonden tot aller verbazing de woorden vanden heilige zoo goed en duidelijk, alsof hij ieders taal afzonderlijk sprak. Bij deze gedenk- waardige gelegenheid gaf Gregorius IX, Antonius terwijl hij diens wonderbare kennis der H. Schriften leerde kennen, den bijnaam van Ark drs N. Tes- taments, gelijk hij reeds door het volk Immer dgr |
||||||
|
Womlerda iige genezing van eenen krankzinnige.
|
||||||
|
WONDERDADIG LEVEN
|
|||||
|
ketters was genoemd. Na te Padua als apostel te
hebben gepredikt begaf hij zich naar Verona, waar Ezzelino di Romano, schoonzoon van Frederik II op eene onverdragelijke wijze heerschappij voerde. On- mogelijk was het de slachtoffers zijner wreedheid te tellen, noch de wreede kwellingen, welken dit mon- sterin menschelijke gedaante de ongelukkige inwo- ners deed ondergaan. Antonius, bewogen door de klachten van dit arm volk, meende zich door God geroepen tot een heldhaftigen daad van moed en doodsverachting. Te Verona aangekomen, vraagt en verkrijgt hij onder voorwendsel hem zeergewich- tige zaken te moeten mededeelen, gehoor bij den wreeden Ezzelino. Zoodra hij in zijne tegenwoordig- heid is, roept de heilige, zonder voor het gevaar terug te deinzen, en dien tijger scherp aanziende : « Verwoede vijand van God, wreede tiran, dolle hond, wanneer zult gij eens ophouden met het ver- gieten van onschuldig bloed ? Het bloed der chris- tenen roept den hemel om wraak tegen u; het godsgericht zal over u komen en uw oordeel zal verschrikkelijk zijn. » De gewapende lijfwachten, die Ezzelino omringen en steeds gereed zijn, zijne be- velen te volbrengen, wachten slechts op een teeken om dien monnik te dooden, wiens stoutmoedigheid aldus hun meester trotseerde. Maar God houdt de harten der verstokste zondaars in zijne hand. Ezze- lino op de stem van Antonius als vernietigd, gelijk eertijds Attila op die van den H. Paus Leo, werpt zich voor den onversaagden apostel op den grond, bekent zijne misdaden en verklaart zich bereid zijne bevelen te gehoorzamen ; zijn gevolg stond verplet; later bekende Ezzelino hun, dat hij op het gelaat van dien man een schitterenden glans had gezien, welke hem had doen schrikken, en dat hij had ge- meend op het oogenblik zelve in het diepste der hel geworpen te zijn. De tiran vatte voor Antonius eene bizondere achting op : gedurende eenigen tijd be- dreef hij geene nieuwe misdaden ; maar zijne bedor- vene hartstochten sleepten hem ten laatste toch mede in het verderf. De levensbeschrijvers van onzen heilige halen hier
|
|||||
|
VAN DEN H. ANTONIUS VAN P iDCA 5 5
|
|||||
|
rence preekte, waar de woeker algemeen heersch-
te, stierf er een notaris, die als een der rijkste woekeraars bekend stond. Antonius werd uitge- noodigd de lijkrede te houden. Hij nam tot tekst van zijne toespraak deze woorden van het Evange- lie : Waar uw schat is, is uw hart : « Ubi est the- sanrus tuus, ibi est cor tuum »,en terwijl hij dezen gewijden tekst met kracht ontwikkelde, riep hij met eene verschrikkelijke stem en als van hooger hand ingegeven : « Deze rijke is dood en begraven in de hel. Zoekt zijnen schat en daar zult gij zijn hart vinden. » Op deze woorden, waren zijne toehoorders als van den bliksem getroffen. Ter nauwernood zijn de ontstelde ouders te huis, of zij openen den koffer, welke de schatten van den overledene bevatten, en vinden tot hun grooten schrik het hart van den on- gelukkigen woekeraar te midden der goud-en zil- verstukken. De stichting van het klooster van Gemona is be-
Ezzclino wordt door den heilige over zijue misdaden berispt.
|
|||||
|
= 5 WONDERDADIG LEVI-N
roemd door het wonder, dat de heilige, terwijl het-
zelve gebouwd werd, wrochtte. Hij verzocht n.1. een ossendrijver voor eenige oogenblikken zijn wagen te leen, om een partijtje steenen te vervoeren. Daar de boer dezen dienst niet wilde bewijzen, wendde hij voor, dat zulks niet kon, wijl hij een doode in zijn wagen had. Deze doode nu was niemand anders, dan zijn zoon, die in den wagen lag te slapen. Op dit antwoord, drong de heilige niet verder aan en ging heen, terwijl hij onheilspellend glimlachte. De voerman wilde daarop den jongeling wekken, om hem het bedrog mede te deelen, waarvan, zooals hij meende, de monnik het slachtoffer was geworden. Maar zijne vreugde veranderde weldra in hevigen schrik ; hij had de waarheid gezegd, de jongeling toch was werkelijk overleden. Aanstonds wierp zich nu de ongelukkige vader voor de voeten van Anto- nius en bezwoer hem met betraande oogen hem zijn zoon weder te geven. De heilige door medelijden getroffen, nadert den wagen, maakt het teeken des kruizes over het lijk en geeft den jongeling de hand, die weder tot het leven terugkeert. Na het algemeen kapittel te hebben bijgewoond,
ging Antonius eenige dagen op den heiligen berg van Alverno doorbrengen, ten einde in de eenzaam- heid uit te rusten van zijne onophoudelijke ver- moeinissen en zich tot nieuwen arbeid voor te be- reiden. Men wees hem eene cel aan bij de plaats, waar de H. Franciscus de vijf H. wondteekenen ontving, en die nu nog bestaat. Tegen het einde van het jaar 12.S0, hernam onze heilige zijne apostolische reizen ; hij verscheen weder te Padua, hield er de vastenpreken in 1231 en zijn wegslepend woord bracht op nieuw in deze stad de wonderbaarste vruchten voort. Vervolgens verkondigde hij het goddelijk woord in de omliggende plaatsen van Padua, bekeerde de zondaars, bracht de ketters tot het ware geloof terug, roeide haat en tweedracht uit, en herstelde overal den vrede. Het uur der belooning naderde echter voor dezen
goeden en getrouwen dienaar; door goddelijke in- geving werd hij tegen het einde van de maand Mei |
||||
|
VAN DEN II. ANTON1US VAN PADUA = 7
|
|||||
|
hemel, en wel verre dat de gedachte aan den dood
hem verschrikte, stortte zij juist zoete vreugde in zijne ziel. Toen hij zijne krachten voelde verminde- ren, wenschte hij naar het klooster van Padua ge- bracht te worden ; maar toen men vóór de stad was gekomen, vreesde men, dat het volk, dat in menigte was uitgeloopen, hem zou hinderen en het leven van den eerbiedwaardigen zieke in gevaar brengen. Men bracht hem dan naar het klooster der Clarissen van Arecla, bij hetw.ik de Minderbroeders als be- stuurders van deze kloostergemeente eene kleine woning hadden. Op den morgen van 13 Juni 1231, De II. Anlouius en de voermun van Gemona.
|
|||||
|
ï8 WONDERDADIG LEVEN
|
|||||
|
een vrijdag, biechtte en communiceerde de heilige;
vervolgens zong hij met zwakke stem zijn lievelings- gezang O gloriosa Domina. hetwelk hem zijne moeder had geleerd, toen zij hem nog op hare knieën wiegde. Zijne oogen richtten zich daarna ten hemel, en hij bleef eenigen tijd in dien toestand. Men vroeg hem, wat hij met zooveel aandacht aanschouwde, waarop hij ten antwoord gaf: « Mijne broeders,ik aanschouw onzen Heer Jesus-Christus! » Zijn einde brak nu weldra aan. Na het H. Oliesel te hebben ontvangen, sloeg hij nog eens zijne oogen ten hemel en ontsliep zonder doodstrijd inden Heer. Antonius was toen bijna zes en dertig jaar oud.
Aldus verbleekte deze wonderbare ster, welker
glans Frankrijk en Italië had verlicht. Aldus stierf deze onvergelijkelijke wonderdoener, die zelve als meester over den dood had geheerscht. Op het oogenblik zelve van het overlijden van Antonius te Arecla, liepen de kinderen door de straten van Pa- dua en riepen : De heilige is dood l De heilige is dood .\' waardoor deze groote gebeurtenis spoedig algemeen bekend werd. fien ernstige strijd ontstond wegens de begrafenis van den heilige, tusschen de bewoners van Arecla en die van het klooster van Padua, hetwelk de heilige voor zijne laatste rust- plaats had aangewezen. De bisschop van Padua be- hield de overhand en vijf dagen na het verscheiden van Antonius, werd het lichaam eindelijk opgenomen en vertrok de lijkstoet van Arecla naar Padua. Ge- wijde gezangen vervulden de lucht. Men zou gezegd hebben, dat een overwinnaar de hoofdstraten zijner hoofdstad doortrok. Toen de stoet was aangekomen bij de kerk van de H. Maagd, welke door den H. Franciscus van Assisië was gesticht, zette men de kist neder en de bisschop zong eene plechtige Mis van requiem, waarna de beaarding plaats had. Zijne levensbeschrijvers geven ons van denH. An-
tonius de volgende beschrijving : de kleur van zijn gelaat was donkerbruin, gelijk dat van bijna alle Portugezen ; zijne gestalte was een weinig beneden het middelmatige ; hij zag er sterk uit, ofschoon zijn gestel zwak was, zijn uiterlijk was bevallig, bijna |
|||||
|
VAN DEN H. ANTON1US VAN PADUA 29
|
||||||
|
kinderlijk, hoewel eene zachte ernst er op uitgedrukt
lag. Zijn voorhoofd was breed, zijn blik doordrin- gend, in het geheel drukte zijne trekken de grootste goedheid uit. Onwillekeurig voelde men zich tot hem getrokken, en zelfs zij, die hem niet kenden, werden getroffen en als overmeesterd door den glans van heiligheid die uit geheel zijn wezen straalde. De wonderen bij het graf van den wonderdoener
waren zoo schitterend, dat Paus Gregorius IX, een groot bewonderaar zijner deugden, hem reeds op het Pinksterfeest van het volgende jaar, 30 Mei 1232, in de rij der heiligen opnam, \'t Is onmogelijk te beschrijven met welken luister Padua deze heerlijke gebeurtenis vierde. Mendenke alles uit wat de leven- digste dankbaarheid in Italië kan uitwerken en men zal de pracht niet te hoog schatten, waarmede de inwoners van Padua voor de eerste maal het feest van onzen grooten wonderdoener vierde. |
||||||
|
Dood en begrafenis van den II. Antonius van Padua.
|
||||||
|
WONDERDADIG LHVFN
|
|||||||
|
JO
|
|||||||
|
Maar weldra, helaas! viel deze ongelukkige stad,
die eens door Antonius bevrijd was geweest van de wreedheden van Kzzelino in de macht van dezen bloeddorstigen man, die haar gedurende zeventien jaar onder zijne ijzeren hand teisterde. Hoe groot was dan ook niet de blijdschap der inwoners, toen hun op geheimzinnige wijze werd medegedeeld, dat de stad binnen acht dagen, door tusschenkomst van den H. Antonius, van het vernederend juk, waar- onder zij gebogen ging, zou bevrijd worden. De uitkomst beantwoordde aan de verwachting en in hunne dankbaarheid besloten de overheids personen der stad, eene prachtige kerk te voltooien, welke ter zijner eer, en terwijl de H. Bonaventura generaal der orde was, was gesticht in 1263 ; de overblijfselen des heilige moesten naar de prachtige basiliek wor- den overgebracht, die door de dankbaarheid en godsvrucht der inwoners van Padua was tot stand gekomen. Den 6<,\'> April van hetzelfde jaar werd het lichaam van den heiligen Antonius opgegraven. Het werd door den H. Bonaventura zelven herkend. De beenderen waren nog ongeschonden, doch het vleesch was tot stof vergaan ; alleen de tong was geheel in goeden staat, rood en frisch als die van een levend mensch. Diep bewogen over dit wonder, nam de generaal eerbiedig deze tong in zijne han- den, bracht ze aan zijne lippen en sprak, als in ver- rukking deze onsterfelijke woorden : « O gelukzalige tong, die \\oo dikwijls den Heer hebt geprezen en \\oo uitmuntend anderen hebt geleerd Hem te prij- \\en, nu \\icn wij hoe kostbaar gij voor den Heer geweest \\ijl. » Zij werd in een kristallen reliekkas geplaatst
welke met goud en edelgesteenten was versierd, en de beenderen werden in een prachtig graf gesloten. De seraphijnsche leeraar vervaardigde ook in een opwelling van bewondering en liefde het uitmuntend gezang Si quwris, bijgenaamd het wonderdadig responsorium, wegens de gunsten, die zij verkrijgen, die hetzelve met godsvrucht bidden. |
|||||||
|
VAN DEN H. AUfOKIÜS VAN PADUA JI
|
|||||||||||||||||
|
g^^BSfe
|
|||||||||||||||||
|
Wonderdadig\'
Door den II.
ter eere van dch
|
Responsorium
Bonavenfrira, II. Antonius van |
||||||||||||||||
|
Padna. vervaardigd.
(ioo dagen allaat iedere keer : volle aflaat te verdienen eens
per maand, zoo men het dagelijks gedurende eene maand bidt.) |
|||||||||||||||||
|
Si quoeris uiiracula,
Mors. error, calamitas, Dicmon, lepra, fugiunt, yEgri surgunt sani. Cedunt mare, vincula ;
Membra, resque perditas Petunt et accipiunt Juvenes et cani. |
|||||||||||||||||
|
Wilt gij mirakelen zien,
De dood verliest zijn buit. Dwaling, duivel en ellenden En melaatschheiddoet hij wen- Ziekte wordt gestuit. [den, De \\ee gehoorzaamt hem,
De boeien vallen neer. Van jeugd en grijsheid heelt [de kwalen; En wal er ook moog dwalen, Men vindt \'t spoedig weer. Gevaren ook verdwijnen.
Gebrek en nooddruft keert niet [weer ; Dat zij, die \'t ondervonden Vooral van Padua, \'t verkon- Ter eere van den Heer! [den, De ;eegehoorzaamt en\\ :
|
|||||||||||||||||
|
Pereunt pericula ;
Cessat et necessitas; Narrent hi, qui sentiunt, Dicant Paduani. |
|||||||||||||||||
|
Cedunt, etc.
|
|||||||||||||||||
|
WONDERDAD1G LEVEN
|
||||||||||||||||||||
|
3-
|
||||||||||||||||||||
|
Gloria Patri, et Filio, et
Spiritui Sancto. Cedunt, etc.
y. Ora pro nobis, beate
Antoni: ft. Ut digni efficiamur
promissionibus Christi. OREMUS
Ecclesiam tuam, Deus,
Beati Antonii Confessoris tui commenioratio votiva lxtificet, ut spiritualibus semper muniatur auxiliis, et gaudiis perf\'rui merea- tur aeternis. Per Chris- tum Dominum nostrum. Amen. |
||||||||||||||||||||
|
Glorie zij den Vader, den
Zoon en den H. Geest. De ;« gehoorzaamt en; :
y. Bid voor ons, H. Anto-
nius ; ft. Opdat wij der beloften
van Christus waardig worden. LAAT ONS niDDEN
Moge, o mijn God, de god-
vruchtige gedachtenis van den Gelukzaligen Antonius uwen belijder, uwe Kerk verheugen, opdat zij voortdurend door geestelijke hulp moge ver- sterkt worden, en verdiene een eeuwig geluk te genieten. Door Christus onzen Heer. Amen. |
||||||||||||||||||||
|
Geschrift of brief van den H. Antonius.
|
||||||||||||||||||||
|
ZIEHIER HET KRUIS f DES HEEREN
VLUCHT VIJANDEN VAN ONS HEIL
DE LEEUW VAN JUDA\'s STAM
DE SPRUIT VAN DAVID HBBFT VBR-
WONNEN,
|
||||||||||||||||||||
|
ECCE CRU f CEM OOMINI
PUGITE PARTES AÜVERS.K
VILTT LKO UK TR1BU JUDA,
RADIX DAVID :
|
||||||||||||||||||||
|
ALLELUIA ! ALLK1.UIA I
|
AI.I.ELÜIA !
|
|||||||||||||||||||
|
Aflaat van ivodagen, eens per dag te verdienen en toepasselijk
up de pielen van het vagevuur. (Leo XIII. 21 Mei 1H92.) Gewoonlijk voegt men er de volgende vorsen met gebed hij :
V. Sancte Antoni daemo-
num effugator, ora pro |
||||||||||||||||||||
|
v
|
||||||||||||||||||||
|
nobis.
6. Ut digni efficiamur
promissionibus Christi. OREMUS
Ecclesiam tuam, Deus,
Beati Antonii Confessoris tui couiniemoratio votiva ketificef, ut spiritualibus semper muniatur auxiliis et gaudiis perfrui merea- tur asternis. Per Chris- tum Dominum nostrum. Amen. Ab insidiis diaboli, libe-
ra nos, sancte Antoni. |
||||||||||||||||||||
|
ons.
ft Opdat wij der beloften
van Christus waardig worden. LAAT ONS BIDDEN
Moge, o mijn God, de god-
vruchtige gedachtenis van den Gelukzaligen Antonius uwen belijder, uwe Kerk verheugen, opdat zij voortdurend door geestelijke hulp moge ver- sterkt worden,en verdiene een eeuwiggeluk te genieten. Door Christus onzen Heer. Amen. ■ Bevrijd ons, H. Antonius
van de listen des duivels. |
||||||||||||||||||||
|
VAN DEN H. ANTONIUS VAN PADUA })
|
|||||||
|
Ontstaan van den Brief.
Onder de regeering van den ko-
ning Dionijsius was er te Portugal iemand, die hevig door den duivel werd gekweld. Dikwijls verscheen haar deze vijand van ons heil onder de gedaante van Jesusaan het kruis, welke haar aanzette, zich in de Taag te werpen, ten einde vergiffenis ha- rer zonden en het geluk des hemels te verkrijgen. Ten laatste, door de leugenachtige voorstellen des dui- vels bedrogen, besloot de ongeluk- kige werkelijk zich te gaan verdrinken. Op haar weg kwam zij bij eene kapel der Franciscanen en ging er in. Nadat zij zich voor het altaar van den H. Antonius had neergeworpen, smeekte zij de hulp van den heilige af, om hare ziel te redden, waarna zij door de gedachte aan haren aanstaanden dood en van vermoeienis weldra insliep. Terwijl zij nu sliep, verscheen haar de H. Antonius,
bracht haar van haar voornemen af, en gaf haar een stuk perkament, wat zij altijd bij zich moest dragen. Toen zij ontwaakte, vond zij om haar hals het kostbare blad, waarop |
|||||||
|
Basiliek van den H. Antonius te Padua. Reliekhouder van de
H tong. |
|||||||
|
WONDERDADIG LEVEN
|
|||||||
|
M
|
|||||||
|
men de weinige regels las, welke in het vervolg Geschrift
of Brief van den ff. Antonius werden genoemd. Aanstonds ondervond zij de krachtdadigheid van dit he-
melsch geneesmiddel; de bekoring en het overwicht van Satan verdwenen op het oogenblik zelve. Nadat de koning van Portugal van het wonder had ge-
hoord, wilde hij het wonderbaar geschrift zien en liet het bij zich brengen. Zoodra de arme vrouw van haren kost- baren schat was beroofd, viel zij wederom in de macht des duivels. Men bracht haar nu een nauwkeurig afschrift van den wonderbaren Brief. Zij ontving het met vertrouwen en droeg het dag en nacht bij zich. Van af dit oogenblik, kreeg zij den vrede des harten weder, en werd zij geheel van hare bekoringen bevrijd, welke zich gedurende de twintig jaar, die zij nog op aarde doorbracht, in \'t geheel niet meer ver- toonden. De koning bewaarde het oonspronkeliike bij de relikwiën van de kroon. (P. Jean de la Haye. Bollandis- ten. Act. S. S.Junii, t. ui.) Later heeft men bij den Brief de versen en het gebed van den heilige gevoegd. Gedurende zijn leven verjoeg de H. Antonius de duivels
door het teeken van het H. Kruis; hij had hiervan dikwijls de kracht ondervonden ; is het dan te verwonderen, dat hij hetzelve als onfeilbaar geneesmiddel gaf tegen de aanvallen van Satan? De kracht van het Kruis is altijd dezelfde ge- bleven. Ook nog in onzen tijd vreest de hel den Brief van den H. Antonius. Vele christenen zijn van bekoringen be- vrijd. en hebben talrijke gunsten en kostbaregeestelijlcehulp in de inoeielijkheden, beproevingen en ziektes verkregen, door het dragen en bidden van dezen wonderbaren Brief. De Brief wordt even als eene medaille om den hals ge-
dragen, ook kan men hem, gedrukt op linnen, aan een schapulier of aan een kleedingstuk vasthechten. Het is goed hem nimmer af te leggen. Paus Sixtus V heeft den Brief laten beitelen op het
voetstuk van de obelisk van den H. Petrus. De oprichting eener kerk ter eere van den
H. Antonius van Padua en Onze
lieve Vrouwe van Bijstand.
De dood van den H. Antonius had geensints de liefde
en het levendig vertrouwen ontnomen, aan die bevolking van Frankrijk, aan wie hij het Evangelie had verkondigd; niettemin bewezen die geloovigen vooral, toen zij van den pelgrimstocht terugkwamen naar deze gezegende grotten, waar deze groote heilige zooveel had gebeden en was bewaard gebleven voor den dood. door de machtige be- |
|||||||
|
VAN ÜES H. ANTONITS VAS PADUA JJ
|
|||||
|
scherming van Onze lieve Vrouw onder den titel van Onze
lieve Vrouw van Bijstand, den H. Antonius eene geheel bizondere vereering. Deze schoone uitingen van het geloof, welke gedurende de allesverwoestende omwenteling waren onderbroken, begonnen hoe langer hoe meer zich meer te vertoonen. Ook in onze dagen trokken geheele scharen pelgrims naar deze gewijde grotten, en hebben hunne ver- eering betuigd voor deze gezegende plaatsen, welke het middelpunt uitmaken van de godsvrucht tot den H. Anto- nius in Frankrijk. Maar weldra zag men. dat het kleine heiligdom, waarin
de heilige Geheimen werden opgedragen (terwijl de kerk was verwoest), veel te klein was om de menigte te bevat- ten en ze tegen regen en wind te beschutten. Mgr. Bertaut, bisschop van Tulle, die den H. Antonius
bizonder vereerde, spoorde nu alle vrome geloovigen aan, ten minste een steentje te offeren voor den bouw eener nieuwe kerk. Deze is nu bijna geheel gereed, de styl is een- voudig,doch voor het doel zeergoed toegepast en uitgewerkt. Het beeld van de Onbevlekte Maagd, beschermster van
de orde der Franciscanen, geplaatst in het gevelportaal, hetwelk het heiligdom scheidt van het schip der kerk, is gericht naar de groote plaats, welke zich voor de grotten bevindt. In hare armen houdt zij haren welbeminden zoon, terwijl haar rechterhand een kruis omvat, waarvan het einde uitloopt in een schicht, welke de tong van den hel- schen draak doorboort. Bij het aanschouwen van dit beeld, daalt eene zoete blijdschap in het hart en het zegt als \'t ware tot de ziel. dat zij alles van Maria zal verkrijgen, door het verbreiden van den eeredienst van haren welbe- minden leerling. Zijne HeiligheidI.eo XIII verleende plechtige zegeningen
en kostbare aflaten aan alle geloovigen, die door hunne gif- ten, hoe gering ook, hadden medegewerkt aan den bouw van deze kerk. die alzoo een nationaal heiligdom moest worden, wijl geheel Frankrijk had bijgedragen dezelve op te richten, ter eere van dezen onvergelijkelijken heilige, dien Frankrijk het recht heeft, ter wille van zijne afkomst, als een groot en doorluchtig Franschman te beschouwen. Het Liefdewerk van het St. Antonius-brood.
Te Brive zelve heeft dit zoo schoon en nuttig werk het
eerst een aanvang genomen. Arme werklieden, die aan het klooster en andere gebouwen werkten, zouden brood- gebrek geleden hebben, zoo de H, Antonius niet uit den hemel, zijne religieusen en andere personen had opgewekt |
|||||
|
36 LEVEN VAN DEN H. ANTONIUS VAN PADUA
in hunne behoefte te voorzien. Dit liefdewerk bestaat nog ;
om er deel aan te nemen, is het voldoende den P.Gardiaan van het klooster te schrijven, en hem gebeden te vragen ten einde door de tusschenkomst van den H. Antonius de gunst te verkrijgen, welke men verlangt, terwijl men eene aalmoes belooft voor het brood der armen, zoo de gunst verkregen is. Een groot aantal kloosters hebben dit liefdewerk opge-
richt en daarvan wonderbare uitwerkselen verkregen. On- der andere steden, te Toulon, waar juffrouw Bouffier eene eenvoudige naaister in eene kleine bidplaats een beeld van den H. Antonius heeft geplaatst, voor hetwelk dag en nacht eene votieflamp brandt. Men vindt er twee bussen voor hen, die er komen bidden, waarvan de eene de ver- zoekschriften bevat, en de andere de aalmoezen voor de verkregene gunsten. Deze giften vloeien zoo menigvuldig dat men daarmede de arme kinderen der stad en omstreken behoorlijk van tarwebrood kan voorzien, hetgeen Anto- nius-brood wordt genoemd. Het liefdewerk van het Antonius-brood bestaat hierin,
dat men, om de armen aan brood te helpen, eene aalmoes geeft in ruil van de bizondere gunst, welke men den H. Antonius heett gevraagd. De wonderbare uitwerkselen van de bescherming van den
H. Antonius, de buitengewone gunsten en de verrassende hulp, waarmede deze goede heilige zijne vereerders be- gunstigt. hebben dit werk in korten tijd eene waarlijk aan het wonderbare grenzende uitbreiding gegeven. Het is nu opgericht in een groot aantal steden en parochiën van alle streken van Frankrijk. Ook in Nederland heeft men een begin gemaakt met dit
liefdewerk, en zijn alle geestelijken bereid, liefdegiften voor dit doel te ontvangen, en ze ter eere van den H. An- tonius voor het brood der armen te besteden. Ook de St. Vincentius vereeniging waartoe de Uitgever dezes behoort, ziet zich gaarne belast met die liefdegaven te ontvangen en goed te besteden. Moge dit liefdewerk zich hoe langer hoe meer uitbreiden
tot eer van God en den heilige, die boven allen zoozeer is begunstigd, en van wien de Voorzienigheid zich zoo gaarne bedient, om over hen, die hem aanroepen, hare rijkste zegeningen uit te storten. Bij het eindigen van dit werkje, geschreven met een dankbaar hart, ter eere van den H. Antonius, smeeken wij hem, hetzelve te zegenen, opdat door hetzelve, zijn eeredienst verbreid worde, en velen hunne toevlucht tot hem mogen nemen. |
||||
|
Bij den Uitgever dezes e verschenen
K. M. A. L. WULFINGH, Redemptorist
jj| cditatien van den j| ^Iphonsus jj[ aria de JFiguori
Opnieuw uit liet Italiaansch vertaald en gerangschikt
vu\'ir alle dagen van het jaar,
niet een Alphab K?^ist<.: 4 dln., UJer ruim 400 bladz.
Prijs : Ingenaaid 6. Gebonden in linnen 9.
B. J. PlliRIK. S. J.
Verzameling van Teksten
lil de li. Schrift en do II. Vaders
ter vervaardiging van bidprentjes voor Overledenen.
Ingen. / 0.75. - (leb./ 1 H. J. A. COP.PENS
R. K. Pr, en Secretaris van /.. Ti. H. den Bisschop van Haarlem
Be lessen, mijner Moeder
Godvruchtige Ondeirichtingen,
getrokken uit het lev en van de Allerheiligste Maagd Maria,
in 72 hoofdstukken, niet gebeden enz.
Prijs: Gebonden in linnen bandU f 0 93
______________________________________\'___________
W. VAN NIEUWENHOFF, S. J.
Leven van den H. Ignatius van Loyola
2 dln., tezamen 1000 bladz., met 2 platen.
Prachtige inhoud.
Prijs : Ingenaaid 6. - Gebonden / 8.
EN TER PERSE
Ifflru \'/ai, iia I., Franciscus Xtvntal
APOSTEL VAN INDIEN EN JAPAN
Door W. VAN NIEUFHNHOFF, S. J.
met 1 plaat en kaart ongeveer 700 bladz. 4.
|
||||