VOORNAAMSTE FEESTDAGEN VAN HET JAAR.

gen van het jaar,

EENIGE GELEGENHE1DSPREEKEN

ANT. ROOVERS, Pastoor.

EERSTE JAARGANG.
TWEEDE, VERBETERDE UITGAVE.

ROERMOND. HENRI VAN DER MARCK.

Aangezien het gunstig verslag, dat ons is voorgelegd over het
nieuw werk Preeken op de voornaamste feestdagen van het jaar,
ens." door den Eerw. Heer Ant. Roovers, pastoor, keuren wij
dit werk goed en bevelen het den Eerwaarden Heeren Geestelijken
aan. Deze preeken hebben al de hoedanigheden en verdiensten,
zoo van inhoud als van vorm en stijl, welke aan de voorgaande
voortbrengsels der vruchtbare pen des Eerw. Heeren Roovers
een zoo welwillend en vleiend onthaal verschaft hebben.

Gegeven te Luik, den 8 Juli 1891.

(Geteekend) VIGTOR JOS.
Bisschop van Luik.

Illustrissimi et Reverendissimi Domini Episcopi Leodiensis com-
mendatione moti, perlibenter concedimus ut praedictus liber prelo
excudatur.

RuR^MUNDiE, 13 Augusti 1891.

P. J. H. RUSSEL, Can. theol.,
Librorum Censor.

Het doel onzer Moeder de H. Kerk bij het instellen
der feestdagen is: i°. op die dagen eenige weldaden, die
ons alsdan bewezen .zijn, te overwegen en God er voor te
bedanken; 2°. de levens der Heiligen beter na te volgen
en hunne voorspraak te verzoeken. Hieruit blijkt, dat er
twee soorten van feestdagen zijn: feestdagen der geheimen
van onzen heiligen godsdienst, zoo als, bijv., de feestdag
van het geheim der H. Drievuldigheid, en feestdagen der
Heiligen, zooals de feestdag der H.H. Apostelen Petrus
en Panlus, waarop gewag gemaakt wordt van de zege-
pralen der Heiligen, die reeds de ceinuige rust genieten.

Op de feestdagen der geheimen moeten wij vooreerst
het geheim, dat gevierd wordt, trachten te kennen; ver-
volgens de gevoelens, welke met het geheim overeenkomen,
in ons opwekken, en eindelijk, de vruchten van het geheim
ootmoedig afsmeeken.

Op de feestdagen der Heiligen moeten wij de zalige
leeringen en de schoone voorbeelden der Heiligen over-
wegeu en hunne machtige voorspraak inroepen, om die
leeringen na te leven, die voorbeelden na te volgen. Zie-
daar liet doel onzer Moeder de H. Kerk bij het instellen
der feestdagen. Datzelfde doel nu moet de priester hebben
in - zijne preeken op de feestdagen.

Op den feestdag van het een of ander geheim moet

dt priester den geloovigen uitleggen, waarin het geheim
eigenlijk bestaat; hij moet hen opwekken tot goede ge~
voelens, vooral tot gevoelens van liefde, dankbaarheid,
enz.; hij moet hen leeren tot God hunne toevlucht te
nemen, ten einde de vruchten van het geheim deelachtig
te worden.

Op den feestdag van den een of anderen Heilige moet
de priester den geloovigen doen zien, hoe deze of gene
Heilige tot de heiligheid en door de heiligheid tot de
glorie des hemels gekomen is; hij moet de heiligen voor-
stellen als zoovele voorbeelden van deugden; hij moet de
geloovigen overtuigen dat, willen zij ook eenmaal tot de
heiligheid en de glorie des hemels geraken, zij de Heiligen
niet alleen kunnen, maar ook moeten navolgen in hunne
deugden. Ten einde mijnen medebroeders in het heilig
ministerie hunne taak om vermeld doel te bereiken, te
vergemakkelijken, heb ik mij veroorloofd met de goedkeu-
ring der geestelijke overheid de volgende pree ken op de
voornaamste feestdagen van het jaar in \'t licht te geven.
Och of ik mijn doel en mijne medebroeders het hunne
bereiken! Ziedaar den vurigen wensch des schrijvers.

ANT. ROOVERS, Pastoor.

Molen-Beersel, den 8 Augustus 1891.

Fili, conserva tempus et devita a malo.
Mijn zoon, neem den tijd waar en wacht
u voor het kwaad. (Eccl. IV, 23.)

Het jaar 18... is voorbij met zijn lief en leed. Velen
zijn gestorven, hebben reeds rekenschap gegeven en ont-
vangen thans loon naar werken: De eene is veroordeeld
tot de pijnen der hel; de andere is opgenomen ten hemel,
volgens dat zij een goed of slecht gebruik gemaakt
hebben van den tijd. Wij moeten:

I. Den verleden tijd zoo goed mogelijk herstellen;
II. Den tegenwoordigen tijd goed besteden;
III. Ons op den toekomenden tijd niet te veel verlaten.

Wij moeten den verleden tijd zoo goed mogelijk her-
stellen, omdat wij er veel van verloren hebben. Is
verloren de tijd, die besteed wordt aan zondige werken,

aan beuzelarijen en goede werken maar zonder ver-
diensten.

Wij moeten den tegenwoordigen tijd goed besteden,
omdat hij kort is en snel voorbijgaat. De tijd ver-
geleken bij eene beek of rivier. Wij moeten elk oogen-
blik van den tijd besteden aan het werk onzer zaligheid;
wij kunnen elk oogenblik van den tijd besteden aan het
werk onzer zaligheid; misschien hangt van een oogenblik
tij ds onze zaligheid af.

Wij moeten ons op den toekomenden tijd niet te veel
verlaten, omdat hij onzeker is. Woorden van Jezus
tot zijne leerlingen over den ondergang van Jeruzalem.
De mensch belooft zich veel voor de toekomst, voor
later. Zal er een later voor u zijn? Hoedanig zal dat
later wezen ? Hoe zult gij u later gedragen ?

Met Nieuwjaar moeten wij het voornemen maken den
verleden tijd zoo goed mogelijk te herstellen, den tegen-
woordigen tijd goed te besteden en ons op den toekomenden
tijd niet te veel te verlaten: \'t is het middel om in het
uur des doods van den tijd over te gaan tot de geluk-
zalige eeuwigheid.

FM, conserva tempus et divita a malo.
Mijn zoon, neem den tijd waar en wacht
u voor het kwaad. (Eccl. iv, 23.)

Het jaar 18..... B. B., is geëindigd,\'t is voorbij: voorbij

met al zijn lief en leed, voorbij met zijne vermaken en
pleizieren, voorbij met zijn kommer en verdriet; alles, ja
alles is voorbij. Maar neen, ik bedrieg mij. God, voor
wien geen tijd bestaat, de Eeuwige heeft ons gade geslagen,
Hij heeft zich meester gemaakt van al ons doen en laten;
eenmaal zal Hij het in de weegschaal der gerechtigheid
leggen, om ons te geven loon naar werken.

Wij, die nog leven voor welke weldaad wij den
goeden God voorzeker moeten bedanken wij hebben
de goddelijke gerechtigheid nog niet ondervonden; doch
hoevelen hebben er in den loep van het verleden jaar het
tijdelijke met het eeuwige niet verwisseld? Hoevelen zijn
er de eindelooze eeuwigheid niet ingegaan? Wellicht hebt
gij er eenigen van gekend. De eene is gestorven, na
eene ziekte min of meer pijnlijk en langdurig; de andere
is eensklaps van het tooneel der wereld weggerukt;
\'s morgens verliet hij blijmoedig zijn huis, nauwelijks
waren er eenige uren verloopen, en hij was niet meer.
Die overledenen hebben de goddelijke gerechtigheid reeds
ondervonden, hunne werken zijn in de weegschaal gelegd ;
de eene is te licht bevonden, hij is verworpen en verworpen
om voor eeuwig te branden in de hel; de andere is rijk

aan verdiensten bevonden, hij is opgenomen en opgeno-
men ten hemel om daar voor eeuwig gelukkig te zijn.
Zij hebben ontvangen loon naar werken, zij zijn de geluk-
kige of ongelukkige eeuwigheid ingegaan, volgens dat zij
van den tijd, die hun gegeven was, een goed of slecht
gebruik gemaakt hebben. Zooveel hangt er af van het
goed of slecht gebruik van den tijd, de hemel of de hel,
de gelukkige of ongelukkige eeuwigheid. Deze waarheid
alleen, B. B., moest zij ons niet voldoende zijn om
altoos een goed gebruik te maken van den tijd ? Doch om
ons daartoe nog krachtdadiger aan te sporen, willen wij
ons eenige oogenblikken bezighouden met den tijd, hem
beschouwen in zijne drie deelen, in zijn verledene, in
zijn tegenwoordige en in zijn toekomende. Wij moeten:
I. Den verleden tijd zoo goed mogelijk herstellen;
II. Den tegenwoordigen tijd goed besteden;
III. Ons op den toekomenden tijd niet te veel verlaten.
Ziedaar de drie punten, die wij gaan uiteenzetten.

Wij moeten den verleden tijd zoo goed mogelijk
herstellen. Waarom ? Omdat wij er veel van verloren
hebben.

Om ons te overtuigen, dat wij van den verleden tijd
veel verloren hebben, zien wij eerst, wat er verstaan
moet worden door verloren tijd. Ik noem verloren den
tijd, dien wij besteed hebben aan zondige werken, aan
beuzelarijen en goede werken, maar zonder verdiensten
voor den hemel.

Vooreerst is verloren de tijd, besteed aan zondige
werken. Bijgevolg is verloren de tijd, waarop de mensch
zijnen Heer en God gevloekt en gelasterd heeft; verlo-

ren de tijd, waarop hij zich in kroegen en herbergen te
buiten gegaan is aan den drank; verloren de tijd, waarop
hij zich onrechtvaardig verrijkt heeft met geld en goed;
verloren de tijd, waarop hij zijnen evenmensch aange-
rand heeft in zijne eer en faam; verloren de tijd, waarop
hij zich als gewenteld heeft in de modder der ontucht:
al die tijd, aan zondige werken besteed, is verloren, voor
eeuwig verloren. En hoeveel tijd heeft de mensch niet
besteed aan zondige werken? B. B., \'t is schier onge-
loofelij k ; en nochtans, \'t is maar al te waar. Men treft
personen aan, die geene maand, geene week, wat zeg
ik? die geen dag laten voorbijgaan, zonder hunnen Heer
en God te vergrammen, en zelfs grootelij ks te vergram-
men. Hoeveel dagen in de week zijn er, waarop, bijv.,
die godslasteraar en vloeker zijnen Heer en God niet
lastert en vloekt? Hij heeft er eene duivelsche gewoonte
van. Hoeveel dagen in de week zijn er, waarop die
kwaadspreker zijnen evenmensch niet aanrandt in zijne
eer en faam? Hij kan den mond schier niet openen
zonder kwaad te spreken. Hoeveel dagen in de week
zijn er, waarop die onkuischaard geene zedenkwetsende
taal voert, niet zondigt met zich zelven of met anderen,
hij is een slaaf van den wellust. Ziedaar, B. B., hoe de
tijd, besteed aan zondige werken, verloren is.

Doch opdat de tijd verloren zij, is het niet noodig, dat
hij besteed worde aan zondige werken: de tijd, besteed
aan beuzelarijen, is ook verloren. Bijgevolg is verloren
de tijd, waarop men niets doet tot glorie van God of tot
zaligheid zijner ziel. En hoe velen treft men er in de
wereld niet aan, die aan God of hunne ziel niet eens
denken? Zij besteden hunnen tijd om zich te verheffen,
om groot te worden in de wereld, zij zoeken de wereld
te behagen in plaats van God; zij besteden hunnen tijd

om schatten en rijkdommen te vergaderen, zij denken
enkel aan geld en goed; zij besteden hunnen tijd om
zich te vermaken, en daarover loopen hunne gesprekken
van den vroegen morgen tot den laten avond. Hebt gij
veel pleizier gehad op dat feest? Hebt gij u goed ver-
maakt in dat gezelschap? Wat zullen wij morgen, over-
morgen doen om ons te vermaken? Ziedaar, B. B., hoe
de tijd verloren gaat. Want wat hebben die personen
gedaan tot glorie van God ? Niets. Wat hebben zij ge-
daan tot zaligheid hunner ziel? Ook niets. Dormierunt
somnum suum, zegt de koninklijke Profeet David: zij
hebben hun slaap geslapen, en wakker geworden hebben
zij niets gevonden in hunne handen, et nihil invenerunt
omnes viri divitiarum in manibits suis. (i)

Eindelijk is verloren de tijd, besteed aan goede wer-
ken, doch zonder verdiensten voor den hemel. Men vindt
menschen, die zich vrijwillig in de onmogelijkheid stellen
om iets te kunnen verdienen voor den hemel, \'t Zijn
de uitzinnigen, die na het ongeluk gehad te hebben in
doodzonde te vallen, in dien ongelukkigen staat blij-
ven voortleven. Zij bidden, gaan naar de kerk, vasten,
geven aalmoezen, in een woord, zij doen veel goede
werken; en nochtans, zij verdienen niets voor den hemel.
Waarom niet? Omdat zij in staat van doodzonde zijn,
en alzoo verliezen zij dagen, weken, maanden, soms jaren
van den tijd, dien zij moesten besteden om zich ver-
diensten te vergaderen voor den hemel. Ziedaar, B. B.,
wat er verstaan moet worden door verloren tijd. Onder-
zoeken wij nu eens, of en hoe wij den tijd verloren heb-
ben. Hebben wij den tijd verloren door hem te beste-
den aan zondige werken? Wij moeten aan onze zonden

vaarwel zeggen. Hebben wij den tijd verloren door hem
te besteden aan beuzelarijen ? Wij moeten van onze dwaas-
en uitzinnigheid terugkomen. Hebben wij den tijd ver-
loren, door hem te besteden aan goede werken maar
zonder verdiensten, wijl wij in staat van doodzonde
waren? Wij moeten uit dien ongelukkigen staat opstaan ;
vervolgens moeten wij ons best doen om den verloren
tijd zoo goed mogelijk te herstellen.

Wij moeten den tegenwoordigen tijd goed besteden.
Waarom? Omdat hij kort is en snel voorbij gaat.

Den tijd willen gebruiken, die reeds voorbij is, \'t is
dwaasheid; den tijd willen gebruiken, die nog moet
komen, \'t is voor \'t minst vermetelheid; voor het oogen-
blik is het in beide gevallen onmogelijkheid, want men
zou gebruik willen maken van iets, dat niet bestaat.
Men moet dus gebruik maken van den tegenwoordigen
tijd. Doch de tegenwoordige tijd is een oogenblik, en
vandaar dat de tijd niets anders is dan een aaneenscha-
keling van oogenblikken, die nimmer rusten, en waarvan
het eene het andere opvolgt. Terecht wordt dus de tijd
vergeleken bij eene beek of rivier, die snel voorbijloopt.
Stel u op den oever van die beek of rivier. Het water,
dat voorbij geloopen is, komt niet weder; onmogelijk
er van te scheppen. Het water, dat in de verte aankomt,
is nog niet in uw bereik; ook onmogelijk er van te
scheppen. Blijft nog het water, dat vóór u is, en waarvan
gij kunt scheppen. Eveneens is het gelegen, B. B., met
den tijd, die snel voorbijgaat. De tijd, die voorbij is, komt
niet weder; onmogelijk dus hem te gebruiken. De tijd,
die nog komen moet, is ook niet in uw bereik, dus ook

onmogelijk hem te gebruiken. Blijft bijgevolg alleen de
tegenwoordige tijd, dien tijd kunt gij gebruiken. Doch
merkt wel op, B. B., evenals de beek of rivier, waarvan
ik zooeven sprak, niet altoos loopt, doch eenmaal uitdroogt,
zoo ook loopt de tijd niet immer voor ons, doch hij
zal weldra eindigen. Bijgevolg mogen wij geen enkel
oogenblik van den tijd nutteloos laten voorbijgaan, i)
Neen, B. B., maar wij moeten elk oogenblik van den
tijd besteden aan het werk onzer zaligheid; wij kunnen
elk oogenblik van den tijd besteden aan het werk onzer
zaligheid; misschien hangt van een oogenblik tij ds onze
zaligheid af.

Wij moeten elk oogenblik van den tijd besteden aan
het werk onzer zaligheid. God, wiens oog onafgebroken
op ons gevestigd is, denkt altoos aan ons, Hij is altoos
met ons bezig om ons gelukkig te maken. En wij, B. B.,
die ons persoonlijk geluk moeten bewerken, wij denken
er niet aan, wij zijn er niet meê bezig?

De duivel loopt immer rond als een brieschende leeuw,
hij loert op een gunstig oogenblik om ons te ver-
slinden en ongelukkig te maken; en wij, B. B., wij
zouden niets doen om te ontsnappen en ons gelukkig te
maken ?

Daarenboven, God vermaant ons, op onze hoede te
zijn. Ziet toe, zegt Hij, videte: waakt, vigilate: bidt,
orate: gij moet altijd bidden en niet moede worden,
quoniam oportet semper orare en non deficere. 2) Wij
moeten dus elk oogenblik van den tijd besteden aan
het werk onzer zaligheid. Dit schijnt velen onmogelijk.
Hoe dan! zeggen zij. Gij wilt, dat ik altijd werke aan

1) Velut ex torrente rapido, nee semper casuro hauriendum.

mijne zaligheid? Ja zeker. Ik moet dan alle dagen naar
de kerk gaan, aanhoudend met den rozenkrans in de
handen zitten en mijne huiselijke bezigheden verwaar-
loozen? Volstrekt niet. Bijgevolg kan ik ook niet altijd
werken aan mijne zaligheid. Zeker wel, en gij moet, en
juist omdat gij moet, kunt gij, want God vordert het
onmogelijke niet. Luistert en gij zult het weldra met
mij eens zijn.

Ik vraag u, kunt gij den Heer uwen God al de dagen
van uw leven getrouw dienen? Zeker, en gij zijt er toe
verplicht, dat is uw einde hier op aarde, en daaraan
beantwoordt uw einde hiernamaals, want de mensch is
geschapen om in dit leven God te dienen en hiernamaals
eeuwig Hem te aanschouwen. En hoe moet gij den Heer
uwen God al de dagen van uw leven getrouw dienen?
De gedragslijn is u gegeven: gij kent de geboden van
God en de H. Kerk; gij kent de plichten van uwen
staat. Die geboden moet gij onderhouden, die plichten
moet gij vervullen. Maar ik kan niet, zegt gij. Uit u
zelven alleen kunt gij niet, \'t is waar, daartoe hebt gij de
genade van God noodig, en om die genade te bekomen
moet gij bidden en tot de H. Sacramenten naderen.
Doch waarom bidt gij niet \'s morgens en \'s avonds ?
Waarom nadert gij zoo zelden en niet beter bereid tot
de H. Sacramenten? Waarom sluit gij u niet aan bij
God? Kunt gij uwe werken niet opdragen aan God?
zeggen, bijv., \'s morgens: Van daag wil ik alles doen
tol meerdere eer en glorie van God. Wat zegt de Apostel
Paulus? Hetzij gij eet, hetzij gij drinkt of iets anders
verricht, doet alles tot glorie van God: Omnia in gloriam
Dei facite. (i)

(i) i, Cor. xxx, 31.

Gij kunt dus alles doen tot glorie van God, en door
alles te doen tot glorie van God, werkt gij tevens aan
uwe zaligheid, en geen oogenblik van den tijd gaat verloren.
Wat meer is, misschien hangt van een oogenblik tijds
onze zaligheid af; God heeft misschien aan een oogenblik
tijds onze zaligheid verbonden. Een arme zondaar, bijv.,
verkeert in staat van doodzonde. God roept hem tot
boetvaardigheid, Hij biedt hem de genade der bekeering
aan; die zondaar luistert niet naar de stem van God,
hij maakt geen gebruik van de genade van God, hij sterft
in staat van doodzonde, en hij gaat voor eeuwig verloren,
en ziedaar, hoe onze zaligheid van een oogenblik tijds
kan afhangen. B. B., denken wij er eens goed over na
en overtuigen wij ons wel, dat wij elk oogenblik van
den tijd moeten en kunnen besteden aan het werk onzer
zaligheid, dat misschien van een oogenblik tijds onze
zaligheid afhangt, en wij zullen met zooveel dwazen en
verblinden niet zeggen: Later tijd genoeg, later zal ik
aan mijne zaligheid werken. Later tijd genoeg? Is dat
zeker? Volstrekt niet, want de toekomende tijd is
onzeker.

Wij moeten ons op den toekomenden tijd niet te veel
verlaten. Waarom niet? Omdat hij onzeker is. Onze
goddelijke Zaligmaker zeide zekeren dag tot zijne leer-
lingen, toen zij Hem vroegen, wanneer de ondergang
van Jeruzalem zou plaats hebben: Non est vestrnm nosse
tempora vel momenta, qua Paterposuit in suapotestate : (i)
\'t Is uwe zaak niet de tijden en oogenblikken te kennen,
die de Vader in zijne macht gesteld heeft. Zoo ook zou
men ons kunnen zeggen: \'t Is uwe zaak niet te weten

of gij over een jaar of eene maand, over eene week of
een dag nog leven zult. De dag van morgen hangt zoo
min van u af als die van gisteren, de dag van uwen
dood zoo min als die van uwe geboorte; leven en dood
zijn in de handen van God; al wat men u zeggen kan
is: misschien zult gij dan nog leven. En de mensch,
wat beeldt hij zich niet in? Hij belooft zich zooveel voor
de toekomst. Een oud schrijver had wel gelijk, als hij
zeide: De menschen leven niet, maar zij maken zich
gereed om te leven, (i) Dat is maar al te waar. Hoe
dikwijls hoort men, bijv., niet: Aanstaande jaar zal ik
dit of dat doen, zal ik deze goederen verkoopen en
andere aankoopen, zal ik mijn oud huis afbreken en een
nieuw bouwen. Welnu, zulks heeft plaats, niet alleen
in wereldlijke zaken, maar ook in geestelijke, in de zaken
die onze ziel en zaligheid aangaan. Later zal ik er aan
denken; dan zal ik die slechte gewoonte afleggen. Later
zal ik mijn geweten in orde brengen; dan zal ik mij met
God verzoenen. Dus, die personen verklaren dan toch,
dat zij nog niet leven gelijk het behoort, maar zij maken
zich gereed om het te doen. Doch ik vraag u: Waarom
denkt gij er nu niet aan ? Waarom legt gij die slechte
gewoonte nu niet af? Waarom brengt gij uw geweten
nu niet in orde ? Waarom verzoent gij u nu niet met God ?
Nu is het nog tijd, misschien zal het weldra te laat zijn.
Neen, dat doet men niet: de menschen leven niet gelijk
het behoort, zij maken zich enkel gereed om het later
te doen. Om u daarvoor te wachten, ziehier, B. B., eene
drievoudige onzekerheid. Zal er een toekomende tijd voor
u zijn? Hoedanig zal die wezen? Hoe zult gij er u in
gedragen ?

(i) Non vivunt homines, victuri sunt.

Vooreerst, zal er een toekomende tijd voor u zijn? Gij
zegt het stoutweg: Later, zegt gij, zal ik aan mijne zalig-
heid denken, aanstaande Paschen, aanstaande jaar zeker.
Zal er een later, een aanstaande Paschen, een aanstaande
jaar voor u zijn? Herinnert u wat den rijke van het
Evangelie geantwoord werd, die zich, na veel geld en
goed verzameld te hebben, veel vroolijke dagen beloofde:
Dwaas! die gij zijt, werd hem geantwoord, dezen nacht
eischt men uwe ziel van u op: Hac noctc animam repe-
tunt a te, en hetgeen gij bereid hebt, voor wien zal het
wezen? quae antem parasti, cujus eruntt i) En bijaldien
u hetzelfde overkomt, dan is uw later te laat, en de
plannen, die gij gemaakt hebt, zijn als zoovele lucht-
kasteelen verdwenen. Doch veronderstelt, dat er een toe-
komende tijd voor u zij, hoedanig zal die wezen? Zal
de toekomende tijd beter voor u zijn dan de tegenwoor-
dige, om aan uwe zaligheid te werken? Nu hebt gij te
weinig tijd, zegt gij: gij hebt te veel aan uw hoofd,
nu met dit, dan met dat; nu met uw huisgezin, dan
met uwen handel, en ik weet niet met wat al zaken, te
talrijk om op te noemen. Zult gij later, aanstaande
Paschen, aanstaande jaar meer tijd hebben ? Zult gij dan
minder aan uw hoofd hebben ? Later zult gij wellicht
minder tijd en zeker veel meer aan uw hoofd hebben
dan nu. Doch veronderstelt ook nog, dat de toeko-
mende tijd beter voor u zij. Hoe zult gij er u in
gedragen ? Ha! nu belooft gij u veel. Doch wat zult
gij later doen in uwen ouderdom ? want zoo ver komt
men door van dag tot dag uit te stellen zult gij dan
den moed hebben, om ten uitvoer te brengen, waartoe
gij thans den moed niet hebt? Neen, B. B., en terwijl
de ondeugd eene tweede natuur, en de mensch oud en
(i) Luc. xii, 20.

zwak geworden is, verricht hij doorgaans niets meer,
Onopgemerkt gaat hij van den vrij willigen levensslaap
tot den gedwongen doodsslaap over, opent de oogen
en ziet het verlies van den tijd dan eerst, als er geen
tijd meer is, om het te herstellen, en zoo gaat die on-
gelukkige de ee jwigheid in. Ziedaar, B. B., hoe het
den mensch vergaat, die den verleden tijd niet herstelt,
den tegenwoordigen tijd verliest, en zich op den toeko-
menden tijd te veel verlaat.

Daarom zeg ik ten slotte: wachten wij ons voor die
noodlottige dwaas- en verblindheid, en ter gelegenheid
van Nieuwjaar, dat ik u allen onder alle opzichten gelukkig
en zalig toewensch, maken wij een goed en vast voor-
nemen. Slaan wij zonder uitstel de handen aan het
werk. Wij ook, B. B., hebben veel van den verleden
tijd verloren; wij moeten hem dus zoo goed mogelijk
herstellen, door onze zonden uit te boeten en ons met
verdubbelden ijver op de deugd toe te leggen. De tegen-
woordige tijd is kort en gaat snel voorbij; wij moeten
hem dus goed besteden tot glorie van God en tot zaligheid
onzer zielen, wel zorgen, dat geen oogenblik er van
nutteloos voorbijga. De toekomende tijd is onzeker;
wij mogen er ons niet te veel op verlaten. Herstellen
wij dus, ik herhaal het, het verledene; besteden wij goed
het tegenwoordige, en verlaten wij ons niet te veel op
het toekomende. Ziedaar het middel en het eenige mid-
del, om zich in het uur des doods niet te beklagen te
hebben, en om van den tijd over te gaan tot de geluk-
zalige eeuwigheid, die ik u allen van harte wensch, in
den naam des Vaders, enz. Amen.

Vidimus stellam ejus in oriente et
venimus adorare eum.

Wij hebben zijne ster in het oosten
gezien en wij zijn gekomen om hem te
aanbidden. (Matth. II, 2.)

Evangelie van den feestdag. Drie klassen van
menschen afgebeeld.

I. De eerste klasse is afgebeeld door Herodes;
II. De tweede, door het volk, de Opperpriesters en

Schriftgeleerden;
III. De derde, door de drie Koningen.

De eerste klasse, afgebeeld door Herodes, bevat de-
genen, die onzen heiligen godsdienst onderzoeken, met
het inzicht om hem te bestrijden en zijne belijders te ver-
volgen. Herodes is ontroerd, hij maakt het voornemen

om Jezus te vermoorden. Waarom? Vergeefsche
poging van Herodes om Jezus te treffen. Herodes is de
eerste, die Jezus vervolgd heeft. Na Herodes komen
de kerkvervolgers. Waarom vervolgen zij de H. Kerk ?
Vergeefsche pogingen van de kerkvervolgers. Waarom
straft God niet terstond de kerkvervolgers? Antwoord
van den H. Augustinus. Schande en pijnlijke dood
van Herodes en van vele kerkvervolgers.

De tweede klasse, afgebeeld door het volk van Jeru-
zalem, de Opperpriesters en Schriftgeleerden, bevat dege-
nen, die onzen heiligen godsdienst onderzoeken, enkel om
hem te kennen, zonder hem te willen volgen. Het
volk wordt ontroerd, doch niemand gaat naar BethleGm.
Het volk is het afbeeldsel van hen, die, na de waarheid
gehoord te hebben, den moed niet hebben haar te volgen.
De Opperpriesters en Schriftgeleerden wijzen den drie
Koningen den weg, doch zelven blijven zij thuis. Zij
zijn het afbeeldsel van hen, die anderen leeren wat zij
moeten doen, doch zelven niet doen. Straf van de
inwoners van Jeruzalem. Die den godsdienst kennen
en niet volgen, zullen vroeg of laat gestraft worden.

De derde klasse, afgebeeld door de drie Koningen,
bevat degenen, die onzen heiligen godsdienst onderzoeken
om hem te volgen en er hun leven naar te schikken.
De drie Koningen, na de ster gezien te hebben, gaan
terstond op reis. Wij moeten terstond aan Gods genade
beantwoorden. De drie Koningen hebben wederwaar-
digheden op reis, doch zij volharden. Wij moeten niet-

tegenstaande de moeielijkheden volharden in het goede.
De drie Koningen zijn zonder vrees, zonder menschelijk
opzicht. Wij moeten niet vreezen, noch ons schamen,
de deugd te oefenen. De drie Koningen vragen raad.
Wij moeten raad vragen, bijaldien wij in zekere omstan-
digheden niet weten wat aanvangen; raad vragen aan
degenen, die over ons aangesteld zijn. De drie Konin-
gen vinden het goddelijk Kind en offeren Het goud,
wierook on mirre. Zij erkennen in dat klein Kind hun-
nen Koning, hunnen God en een mensch. Geestelijke
geschenken verbeeld door het goud, den wierook en de
mirre: de liefde, het gebed en de droefheid over de
zonde. Jezus beloont de drie Koningen: zij hebben de
wereld verlaten en zijn groote Heiligen geworden.

De drie Koningen hebben in het Kindje Jezus hunnen
God erkend, zij hebben Het aanbeden en geschenken
geofferd. Wij moeten in het allerheiligste Sacrament
des Altaars onzen God erkennen, Hem aanbidden en
onze geschenken brengen: onze liefde, ons gebed en onze
versterving.

Vidimns stel lam ejus in oricnte et veni-
mus adorare eum.

Wij hebben zijne ster in het onsten
gezien en wij zijn gekomen, om Hem te
aanbidden. (Matth. II, 2.)

Het Evangelie van dezen feestdag, B. B., verhaalt ons,
hoe wonder God den drie Koningen van het Oosten de
geboorte van zijnen Zoon bekend gemaakt, en hoe
wonder Hij hen naar Bethleëm geleid heeft, om Hem daar
te aanbidden. Ziehier de geschiedenis er van volgens
Mattheus. Toen Jezus dan geboren was in Bethleöm
van Juda, in de dagen van Herodes, den koning, zie,
zoo kwamen er Wijzen van het Oosten te Jeruzalem
aan en zeiden: Waar is de nieuw geboren Koning der
,Joden ? want zijne ster hebben wij gezien in het Oosten,
en wij zijn gekomen om hem te aanbidden.

Toen nu Herodes, de koning, dit hoorde, werd hij
ontroerd, en gansch Jeruzalem met hem. En hij ver-
gaderde al de Opperpriesters en Schriftgeleerden des
volks, en vroeg hen, waar de Christus moest geboren
worden. Zij nu zeiden hem: In Bethleëm van Juda;
want zóó is er geschreven door den Profeet: En gij,
Bethlei\'m, land van Juda! geenszins zijt gij de minste
onder de vorsten van Juda; want uit u zal uitgaan
een vorst, die mijn volk, Israi\'l, besturen moet.

Alstoen beriep Herodes heimelijk de Wijzen, en vernam

,.van hen nauwkeurig den tijd der ster, die hun ver-
schenen was. En hen naar Bethleëm zendende, zeide
hij: Gaat en ondervraagt zorgvuldig naar het kind; en
als gij het zult gevonden hebben, boodschapt het mij
dan, opdat ook ik kome en het aanbidde.

Zij nu, den koning gehoord hebbende, gingen heen.
En zie, de ster, welke zij in het Oosten gezien hadden,
«ging hen voor, tot dat zij kwam en stil stond boven
de plaats, waar het kind was. En toen zij de ster
zagen, verheugden zij zich met zeer groote vreugde.
En zij gingen het huis in, en vonden het kind met Maria,
zijne moeder, en zij vielen neder en aanbaden het; en
hunne schatten geopend hebbende, offerden zij hem
geschenken: goud, wierook en mirre. En hebbende in
den droom een antwoord van God ontvangen, dat zij
niet zouden wederkeeren tot Herodes, zoo gingen zij
langs een anderen weg naar hun land terug: Per aliam
viam reverst sunt in rcgionem suam."

In deze geschiedenis der openbaring van Jezus aan de
drie Koningen, vinden wij, B. B., drie klassen van menschen
afgebeeld.

I. De eerste klasse is afgebeeld door Herodes;
II. De tweede, door het volk, de Opperpriesters en

Schriftgeleerden;
III. De derde door de drie Koningen. Leggen wij tot
onze stichting van daag ter gelegenheid van het feest
van Driekoningen die drie klassen een weinig uit.

De eerste klasse van menschen, B. B., afgebeeld door
Herodes, bevat degenen, die onzen heiligen godsdienst

onderzoeken, met het inzicht om hem te bestrijden en
zijne belijders te vervolgen.

Zoodra Herodes de drie Koningen van het Oosten
gesproken en van hen vernomen heeft, dat de lang
gewenschte Messias geboren was, hoe is hij gesteld en
wat doet hij ? Is hij verheugd en verblijd over die goede
tijding? Maakt hij zich gereed en sluit hij zich bij de
drie Koningen aan om Jezus op te zoeken en te gaan
aanbidden? Neen, B. B., want luistert hoe hij gesteld is
en wat hij doet. Turbatus est, Herodes wordt ontroerd,
zegt het Evangelie, en hij maakt het voornemen om Jezus,
dat beminnelijk kind, dat gekomen is om de menschen
zalig te maken, te vermoorden. Immers, in zijne ver-
wachting teleurgesteld, wijl de drie Koningen niet over
Jeruzalem wederkeeren, ontvlamt hij in woede; hij zendt
zijne soldaten om alle kinderen van Bethleèm en om-
streken, kleintjes van twee jaren en daaronder, te ver-
moorden, ten einde onder die kinderen ook Jezus te treffen.

En waarom staat Herodes het goddelijk Kind naar het
leven ? Uit hoovaardigheid, uit baatzuchtigheid en jaloersch-
heid. Herodes is koning, hij wil koning blijven; hij vreest,
doch zonder reden, door Jezus van zijn troon geworpen
te worden, en ziedaar waarom hij het goddelijk Kind
zoekt te dooden; doch te vergeefs. Herodes, gelijk wij
uit het Evangelie weten, heeft het goddelijk Kind niet
kunnen treffen; tegen wil en dank heeft hij gewerkt aan
de glorie van Jezus. Jezus\' geboorte werd de gansche
wereld door bekend. Eenieder daarenboven sprak met
verontwaardiging over Herodes, wijl hij eene menigte
onnoozele kinderen had doen vermoorden. Dien kinderen
bewees Herodes tevens, zonder het te weten, een grooten
dienst; hij maakte van hen zoo vele Martelaren voor
Christus, die in eeuwigheid in den hemel God zullen loven

en danken, dat zij voor Hem hun bloed hebben mogen
vergieten.

Herodes is de eerste van eene menigte dwingelanden,
die de H. Kerk vervolgd hebben, van eene menigte
vijanden, die haar vervolgen tot op den dag van heden.
En waarom hebben die dwingelanden de H. Kerk ver-
volgd ? Omdat zij overal en ten allen tijde wilden regeeren,
koning en meester wilden zijn. Zij waren niet tevreden
te leven gelijk zij het goedvonden, maar zij wilden, zij
vorderden dat ook anderen hunne levenswijze goedkeurden
en navolgden.

En waarom vervolgen thans nog talrijke vijanden de
H. Kerk? De voornaamste reden is, omdat de H. Kerk
hun zondig gedrag afkeurt en veroordeelt. Ziedaar waar-
om zij de H. Kerk vervolgen en uit de samenleving
wenschen te verbannen; doch evenals Herodes in zijne
plannen niet geslaagd is, evenmin zijn de op hem vol-
gende kerkvervolgers geslaagd in de hunne. Zij hebben
wel is waar het bloed der Martelaren ook doen stroomen,
doch in plaats van daardoor de Christenen uit te roeien
en de H. Kerk te vernietigen, hebben zij nieuwe geloo-
vigen gemaakt en de H. Kerk uitgebreid, wijl, naar de
uitdrukking van Tertullianus, het bloed der Martelaren
het zaad is van nieuwe Christenen, (i) Ook behoeven
wij niet te vreezen, dat thans de kerkvervolgers tegen haar
zullen vermogen. God, die zijne Kerk achttien eeuwen
lang beschermd en bewaard heeft, is immer dezelfde. Ue
arm zijner almacht is niet verkort. Hetgeen Hij vroeger
gekunnen heeft, kan Hij nog. Hetgeen Hij vroeger
gedaan heeft, doet Hij nog, d. i., Hij staat zijne Kerk
bij en verdedigt haar. Doch waarom, zoudt gij wellicht

(i) Sanguis Martyrum semcn Christianorum. (Tert.)

denken, laat God de kerkvervolgers begaan? Waarom
laat Hij hen leven? Waarom straft Hij hen niet? God,
zegt de H. Augustinus, laat de kwaden leven; vooreerst,
opdat zij zich zouden bekeeren. God is geduldig; Hij is
op de wereld gekomen, om de menschen zalig te maken
en niet om hen te verderven. Hij wil den dood van
den zondaar niet, gelijk Hij zelf verklaart, maar dat hij
zich bekeere, zijn slechten weg verlate, en leve: Nolo
mortem impii, sed ut convertatur impins a via sua, et
vivat, (i) Vervolgens laat Hij de kwaden leven om door
hen, als door werktuigen, de goeden te oefenen, om hun
de gelegenheid te verschaffen ten einde door met geduld
te lijden, den hemel te verdienen. Nochtans, wat de
straf betreft, deze wacht zeker de kerkvolgers en wordt
zelfs niet altoos tot na hunnen dood uitgesteld. Getuige
er van de bloeddorstige Herodes. Herodes, na Jezus
vervolgd en de onnoozele kinderen van Bethleëm ver-
moord te hebben, werd op zijne beurt vervolgd door
zijn eigen zoon Antipater, en hij deed zijn eigene kin-
deren om het leven brengen. Uitgeteerd van verdriet
en met eene schandelijke ziekte geslagen, wilde hij zich
zelven om het leven brengen. Daarin werd hij verhin-
derd, doch een jaar na den kindermoord stierf hij een
allerellendigsten dood. Ziedaar het uiteinde van Herodes,
uiteinde, waaraan het uiteinde van eene menigte kerk-
vervolgers gelijk is.

De tweede klasse van menschen, B. B., afgebeeld door
het volk, de Opperpriesters en Schriftgeleerden, bevat
degenen, die onzen heiligen godsdienst onderzoeken, enkel
om hem te kennen, zonder hem te willen volgen.

(i) Ezech. xxxm, il,

De drie Koningen, te Jeruzalem aangekomen, vragen,
gelijk wij uit het Evangelie gehoord hebben, naar den
nieuw geboren Koning der Joden: Ubi est qni natus
est rex Judacorum? (i) Op die vraag komt de gansche
stad in beweging. Niemand van het volk nochtans sluit
zich bij de drie Koningen aan, om het goddelijk Kind
op te zoeken en te gaan aanbidden.

Ziedaar, B. B., juist het afbeeldsel van zekere Christenen,
die, na de een of andere waarheid van onzen heiligen
godsdienst gehoord te hebben, den moed niet hebben
om ze te volgen. Die Christenen, bijv., lezen een god-
vruchtig boek; zij hooren het een of ander sermoon,
soms eene flinke strafpreek, waardoor zij krachtig aan-
gezet worden, van leven te veranderen. De priester
spreekt hun over den dood en het oordeel, over de hel
en den hemel; hij legt hun die groote en belangrijke
waarheden uit, zoodat zij ze goed begrijpen. Welk is
nu het gevolg van die lezing, van dat sermoon? Zij
worden een weinig bewogen. Doch hoelang duurt die
goede beweging ? Zoo lang als die lezing, als dat sermoon
duurt; daarna zijn zij juist wederom dezelfden, zij
veranderen niet. De Opperpriesters en Schriftgeleerden
toonen wel is waar den weg aan anderen, aan de drie
Koningen, doch zelven verzetten zij geen voet, zij blijven
t\'huis. Ziedaar het afbeeldsel der Christenen, die anderen
den weg toonen, maar die zelven dien weg niet inslaan.
En om u die waarheid nog wat beter te doen verstaan,
wil ik in eenige bijzonderheden treden. Men treft, bijv.,
ouders aan, die hunne kinderen tot het goede aansporen,
die hen, bijv., vermanen, dikwijls tot de H. Sacramenten
te naderen, terwijl zij zelven nalatig zijn; oversten, die

(i) Matth. il, 3.

hunnen dienstboden goede lessen geven, terwijl zij zelven
die lessen niet volgen. Men treft Christenen aan, die
liet slecht gedrag van anderen afkeuren en hekelen,
terwijl zij zelven niet onberispelijk zijn; die anderen
leeren braaf en deugdzaam te zijn, terwijl zij zelven
slecht en zondaren blijven. Dergelijke Christenen zijn
onverschoonbaar. Waarom ? Om de eenvoudige reden:
zij weten wat zij doen moeten, en zij doen het niet:
Die wit enim et non faciunt. (i) Welke straf wacht der-
gelijke Christenen niet!

Gij weet wellicht, B. B., hoe de inwoners van Jeru-
zalem na den dood van onzen goddelijken Zaligmaker
gestraft zijn geworden. De geschiedenis meldt ons onder
anderen, dat Titus de stad Jeruzalem belegerd, ingenomen
en tot den grond toe verwoest heeft; dat hare inwoners
vermoord en in menigte gevankelijk zijn weggevoerd.
En och of het daarbij gebleven ware. Doch, helaas!
hoevelen onder hen beklagen zich thans, en zullen in
eeuwigheid zich beklagen, van de openbaring der Wijzen,
en Gods genade misbruik gemaakt te hebben, wijl zij
daarom voor eeuwig tot de hel veroordeeld zijn. Het-
zelfde lot wacht hen, die na de waarheden van onzen
heiligen godsdienst gekend te hebben, dezelve niet volgen ;
die na de uitgelezenste genaden van God ontvangen te
hebben, er niet aan beantwoorden, integendeel er schan-
delijk misbruik van maken, tot hunne eeuwige verdoe-
menis. Wij moeten dus, gelijk gij ziet, B. B., noch den
koning Herodes, noch het volk van Jeruzalem, noch de
Opperpriesters en Schriftgeleerden navolgen. Wie moeten
wij dan navolgen? Wij moeten navolgen de drie Ko-
ningen of de Wijzen van het Oosten; wij moeten onzen

(i) Matth. XXIII, 3.

heiligen godsdienst onderzoeken om hem te volgen en
er ons leven naar te schikken, en ziedaar tevens de derde
klasse van menschen, afgebeeld door de drie Koningen.

Zoodra de drie Koningen de wonderbare ster, die de
geboorte van den Messias aankondigde, gezien hebben,
gaan zij terstond op reis. En toch, de reis, die zij gingen
ondernemen, was niet gemakkelijk, \'t Was winter, de
afstand ver, de weg moeielijk te vinden, of liever, zij
wisten niet waarheen. Nochtans, de drie Koningen rede-
neeren niet; zij zeggen, bijv., niet: wij zullen nog eenigen
tijd wachten: en dan zien: neen, zij wachten niet, maar
zij begeven zich terstond op reis. En gelukkig voor hen;
want hadden zij nog eenige dagen gewacht, zij zouden
het goddelijk Kind niet meer gevonden hebben. Ziedaar,
B.B., eene les voor ons. De drie Koningen leeren ons
van den dag van heden gebruik te maken en niet uit te
stellen tot den dag van morgen. Waarom niet? Wel,
de dag van morgen is onzeker. Hoevelen in de hel
beklagen zich, doch helaas! te laat dat ongelukkig uitstellen
tot morgen, \'t Was immer bij hen: Ik heb tijd genoeg:
morgen zal ik er aan denken: later zal ik mij bekeeren.
\'t Spreekwoord wordt in hen bewaarheid. En welk is
dat spreekwoord? Dat spreekwoord is: Tijd genoeg komt
te laat. En inderdaad, zoo is het. Wij moeten dus van
de genaden, welke God ons dagelijks aanbiedt, gebruik
maken; wij moeten het goede doen, terwijl het tijd is.

De drie Koningen vinden ook wederwaardigheden op
hunne reis; alles gaat niet naar wensch; God stelde hen
op de proef. Zij zijn bijna te Jeruzalem aangekomen, en
ziet! eensklaps verdwijnt de ster, die hen tot daartoe

geleid heeft Zullen zij nu den moed verliezen, in hun
geloof en betrouwen beginnen te wankelen ? Zullen zij
nu denken, dat zij bedrogen zijn? Neen, B.B, doch vol
geloof en betrouwen op God, volharden zij in hun voor-
nemen. Ziedaar eene tweede les voor ons, Christenen,
namelijk, hoe wij ons in de beoefening der deugd moeten
gedragen. Wanneer de een of andere moeielijkheid zich
opdoet, wanneer wij in den dienst van God dorheid of
ongevoeligheid gewaar worden, dan moeten wij den moed
niet verliezen, maar wij moeten met geloof God om God
dienen. Met betrouwen op God, die ons geroepen en
getrokken heeft, moeten wij moedig voortstappen, ons
zelven geweld aandoen, denkende: Het rijk der hemelen
lijdt geweld en de geweldigen nemen het in: Regnum
caelornm vim patitnr et violenti rapiunt illnd. (i)

De drie Koningen zijn ook zonder vrees, zonder men-
schelijk opzicht. Zij komen te Jeruzalem aan en vragen
Herodes, waar de Jiieuzugeboren Koning der Joden is:
Ubi est qui natus est rex Judceorum. Hadden zij dan
niet te vreezen, door Herodes, die toenmaals koning was,
aangehouden en in de gevangenis geworpen te worden?
Of voor \'t minst, hadden zij niet te vreezen, bespot en
uitgelachen te worden? De drie Koningen storen zich
aan niets, zij vreezen niets, zij kennen geen menschelijk
opzicht, \'t is hun te doen, Jezus te vinden, wiens ster
zij gezien hebben, en zij zijn gekomen om hem te aan-
bidden: Et venimus adorare eum. (2) Ziedaar, B. B., juist
onze zaak. Waarom zijn wij op aarde, zoo niet om
God te dienen, om het pad der deugd te bewandelen?
Wij moeten niet vreezen tot dat einde de middelen te
gebruiken. Wij moeten, bijv., niet denken: Maar wat

(1) Mattl}. XI, 12. (2) Matth. 11, 2.

zal men van mij zeggen, bijaldien ik zoo dikwijls naar
de kerk ga, bijaldien ik zoo dikwijls tot de H. Sacra-
menten nader, bijaldien ik met anderen niet mede doe?
Die gedachte alleen: wat zal men van mij zeggen,
heeft er duizenden van den dienst van God en het
pad der deugd afgetrokken en voor eeuwig ongelukkig
gemaakt. B. B., denken wij eens wel na over hetgeen
onze goddelijke Zaligmaker zegt : Die zich over mij en
mijne woorden zal geschaamd hebben, zegt Hij, over
dien zal de Zoon des menschen zich schamen, wanneer
Hij komen zal in zijne heerlijkheid en die des Vaders en
die der H. Engelen. Geene vrees dus, B. B., voor wien
het ook zij ; geen menschelijk opzicht, doch kloekmoedig
vooruit in den dienst van God, op het pad der deugd,
dat naar Jezus, dat naar den hemel leidt.

De drie Koningen op de proef gesteld en niet wetende
wat aanvangen, wijl de ster verdwenen was, vragen om
raad. Zoodra de Opperpriesters en Schriftgeleerden hun
gezegd hebben, waar Jezus te vinden is, vervolgen zij
hunnen weg, zonder hunnen tijd aan het hof van Herodes
te verliezen. Door die handelwijze leeren de drie Konin-
gen ons, hoe wij ons te gedragen hebben, wanneer wij
in de een of andere omstandigheid niet weten wat aan-
vangen. Naar het voorbeeld der drie Koningen moeten
wij dan om raad vragen. Aan wie? Aan hen, die door
God aangesteld zijn om ons te leiden of te besturen
in hetgeen de zaligheid aangaat. Wij moeten dus om
raad vragen aan de priesters, aan onzen biechtvader
of zielbestuurder; deze zullen ons zeggen wat wij te doen
hebben, en door hunnen raad te volgen kunnen wij
zeker zijn, eenmaal ons gewenscht doel te bereiken,
evenals de drie Koningen het hunne bereikt hebben.
Want ziehier, B. B., wat er met hen gebeurde. Nauwelijks

hebben zij Jeruzalen verlaten, of ziet! de ster, die hen
vroeger vergezeld had, verschijnt wederom en brengt
hen tot op de plaats, waar het goddelijk Kind zich met
Maria zijne Moeder bevindt. Zij gaan het huis binnen,
zegt de Evangelist, en door een straal van hierboven
verlicht, erkennen zij in dat klein Kind hunnen Heer en
God. Zij vallen op hun aangezicht ter aarde neder en
aanbidden Het. Doch de drie Koningen wisten, dat men
voor God niet met ledige handen moet verschijnen. Daarom
hebben zij uit hun land voor Jezus geschenken medege-
bracht, die zij Hem blijmoedig aanbieden. De geschenken
waren, gelijk wij weten, goud, wierook en mirre. Door
het goud beleden de drie Koningen het koningschap,
door den wierook de Godheid, en door de mirre de
menschheid van Jezus. Bij die uitwendige geschenken
voegden zij nog inwendige, namelijk, die van hun hart:
eene brandende liefde, eene teedere godsvrucht en eene
ware, oprechte droefheid over hunne zonden, waardoor
zij vroeger hunnen God beleedigd hadden. Die geschenken
waren het goddelijk Kind nog aangenamer dan de eerste.
Ook liet Jezus hen niet onbeloond vertrekken. Na ver-
maand te zijn niet over Jeruzalem, maar langs een anderen
weg naar hun land terug te keeren, verlaten zij Bethleëm.
Nooit zullen zij vergeten, wat zij daar gehoord en gezien
hebben. De geschiedschrijvers verhalen, dat de drie Ko-
ningen later aan de wereld vaarwel gezegd en hun leven
in den dienst van God hebben doorgebracht, en dat zij
eindelijk den marteldood gestorven zijn. Hunne heilige
overblijfsels zijn eerst naar Constantinopel, vervolgens naar
Milane en eindelijk naar Keulen overgebracht, in welke
stad zij door de geloovigen tot op den dag van heden
godvruchtig vereerd worden.

Ziedaar, B. B., in het kort de openbaring van Jezus
aan de drie Koningen.

De drie Koningen hebben in het Kindje Jezus te Beth-
leëm hunnen God erkend, zij hebben Het aanbeden en
geschenken geofferd. God, die zich nooit in edelmoedigheid
laat overtreffen, heeft \'hen daarvoor ruimschoots beloond,
en vooral met het geluk des hemels. Dat geluk voorzeker
benijden wij den drie Koningen, en wij wenschen niets zoo
zeer dan het eenmaal met hen te mogen deelen. Welnu, doen
wij ons best en volgen wij de drie Koningen na. Doch hoe
de drie Koningen navolgen, zult gij misschien denken? Ik
kan niet naar Betheém gaan, daar het goddelijk Kind
aanbidden en geschenken offeren, \'t Is niet noodig, B. B.,
gij behoeft zoo ver niet te gaan: hier, in het allerhei-
ligste Sacrament des Altaars is Jezus onze Koning, God
en mensch tegenwoordig, niet wel is waar als een klein
Kind, maar onder de gedaante van brood gelijk het
geloof ons leert. Gij kunt dus, ja, gij moet u naar het
voorbeeld der drie Koningen voor Jezus nederwerpen en
Hem aanbidden. Gij kunt, ja, gij moet Jezus geschen-
ken brengen: goud, wierook en mirre, niet die stoffelijke
geschenken, maar hetgeen er door afgebeeld wordt. Ja,
B. B., wij moeten Jezus goud offeren, d. i., wij moeten
Hem beminnen, en ons hart moet immer branden van
liefde tot Jezus, onzen Zaligmaker, want wat zegt de
Apostel Joannes? Laten wij God beminnen, zegt hij,
want God heeft ons eerst bemind: Nos ergo diligamus
Dewn, quoniam Deus prior dilexit nos (i). Wij moeten
Jezus wierook offeren, d. i., wij moeten Hem aanbidden,
en onze gebeden moeten als een wierookwolk voor den

(i) i Joan. iv, 19.

troon van God opstijgen: Dirigatur oratio mea sicut
incensum in conspectu tuo. (i) Wij moeten Jezus mirre
offeren, d. i., wij moeten hier op aarde onze zonden
beweenen, er boetvaardigheid over doen en ons ver-
sterven : Mortificate membra vestra, qnae sunt super ter-
ram (2) Ziedaar, B. B., wat ons te doen staat, hoe wij
de drie Koningen kunnen en moeten navolgen. Ja, met
de drie Koningen laten wij Jezus beminnen, laten wij
Jezus aanbidden, laten wij Jezus getrouw dienen in dit
leven, en eenmaal zullen wij het geluk hebben, met
dezelfde drie Koningen Jezus van aanschijn tot aanschijn
te aanschouwen in den hemel. Amen.

(i) Ps, CXL, 2, (2) Col. III, 5.

De zoete naam Jezus.

Postquam consummati sunt dies octo ut
circumcideretur puer, vocatum est nomen
e jus Jesus.

Toen de acht dagen vervuld waren, dat
het kind zou besneden worden, werd zijn
naam Jezus genoemd. Luc. II, 21.

De besnijdenis was voorgeschreven door de wet van
Mozes. De kinderen van het mannelijk geslacht moes-
ten ze ondergaan den achtsten dag na hunne geboorte.
Het goddelijk Kind werd besneden en kreeg den naam
Jezus. Evangelie. Waarom geeft men het goddelijk
Kind bij zijne besnijdenis den naam Jezus?

I. De zoete naam Jezus in zich;
II. De zoete naam Jezus in betrekking tot ons.

De zoete naam Jezus in zich is groot, een naam boven
alle namen: om zijnen oorsprong. Hij is niet van deze

aarde, maar uit den hemel; niet van een schepsel, van
Gabriël, Maria of Jozeph, maar van den Schepper, van
den hemelschen Vader. Om zijne beteekenis. Anderen
hebben den naam Jezus gedragen: de zoon van Sirach,
de zoon van Jozedech en Jozuö. Waarom ? De eerste,
om zijne wijsheid en zijn verstand; de tweede, omdat
hij de Joden verlost heeft uit de babylonische gevangen-
schap; de derde, omdat hij de Israëlieten het beloofde
land binnengeleid heeft. Het goddelijk Kind draagt
met meer recht den naam Jezus. Waarom ? Omdat het
de gansche wereld getrokken heeft uit de duisternissen
des ongeloofs en der onwetendheid; omdat Het ons
verlost heeft uit de slavernij des duivels en van den
eeuwigen dood; omdat Het ons den hemel binnenleidt.
Om zijne glorie. De naam Jezus wordt verheerlijkt de
gansche wereld door. Alle knieën zullen eenmaal in
dien naam gebogen worden, die der gelukzaligen in den
hemel, der menschen op aarde en der verdoemden in
de hel.

De zoete naam Jezus in betrekking tot ons is een licht,
eene spijs en een geneesmiddel. Hij is een licht. Door
de verkondiging van den naam Jezus is de gansche wereld
verlicht. De mensch in de moeielijkheden wordt door
het aanroepen van den naam Jezus ook verlicht. Hij
is eene spijs. Hij versterkt den mensch in den arbeid
en strijd, hij maakt hem onverwinnelijk tegenover zijne
vijanden. Hij is een geneesmiddel. Hij geneest de
bedroefden, de neêrslachtigen en wanhopenden.

Wijl de zoete naam Jezus zoo groot is, wachten wij

ons, hem ooit te lasteren of oneerbiedig uit te spreken,
doch spreken wij hem altoos uit met eerbied. Wijl de
zoete naam Jezus een licht, eene spijs en een genees-
middel is, daarom moeten wij hem dikwijls aanroepen.
Hij is honig voor den mond, een welluidende klank voor
het oor en een jubel voor het hart. Bij den naam Jezus
moeten wij voegen de namen van Maria en Jozeph

De zoete naam Jezus.

Postquam consummati sunt dies octo ut
circumcideretur fiucr, vocatum est nomen
ejus Jesus.

Toen de acht dagen vervuld waren dat
het kind zou besneden worden, werd zijn
naam Jezus genoemd. (Luc. II, 21.)

De besnijdenis, B. B., voorgeschreven door de wet van
Mozes, was eene vernederende en pijnlijke ceremonie; zij
ging zelfs met bloedvergieten gepaard. De kinderen van
het mannelijk geslacht moesten ze ondergaan den achtsten
dag na hunne geboorte. Het goddelijk Kind onder-
ging ook die ceremonie en kreeg bij die gelegenheid den
naam Jezus. Het Evangelie van den dag zegt: Toen
de acht dagen vervuld waren, dat het kind zou besneden
worden, werd zijn naam genoemd Jezus, welke genoemd
was door den Engel, vóórdat Hij in den moederschoot
ontvangen werd: Vocatum est nomen ejus Jesus." (i)

Waarom, vraagt de H. Bernardus, geeft men het god-
delijk Kind bij zijne besnijdenis den naam Jezus? Wat
beteekent dat samentrefifen ? De besnijdenis toch past
beter den persoon, die moet verlost worden, dan den Ver-
losser zelven; en de Verlosser heeft veeleer het recht de
besnijdenis op te leggen, dan die te moeten ondergaan.
En inderdaad, B. B., zoo is het. Doch stippen wij voor-
eerst aan in welke hoedanigheid het goddelijk Kind ter
wereld komt, en wij zullen weldra begrijpen, waarom Het
zich heeft willen onderwerpen aan eene ceremonie, waartoe
eigenlijk de zondaren alleen gehouden waren. Het god-
delijk Kind komt ter wereld, zegt de H. Bernardus, als
middelaar tusschen God en de menschen, en bij zijne
geboorte reeds vereenigt Hij de twee uitersten. Immers,
Hij wordt geboren uit eene moeder, maar die moeder is
immer maagd. Hij wordt in arme doeken gewonden,
maar die doeken worden door de Engelen bezongen. Hij
ligt als verborgen in eene kribbe, maar eene wonderster
verschijnt en leidt de Wijzen naar Bethleëm. Bijgevolg,
het goddelijk Kind, om te toonen dat Het mensch is,
wil besneden worden; en om te toonen, dat Het God is,
wil Het een naam ontvangen, die boven alle namen is.
Het wordt besneden, wijl Het de zoon van Abraham is, en
Het wordt Jezus, d. i., Verlosser of Zaligmaker genoemd,
wijl Het de Zoon van God is. Men geeft dus het god-
delijk Kind bij zijne besnijdenis den naam Jezus, wijl
Het bij die gelegenheid het ambt van Verlosser, van
Zaligmaker aanvangt, door de eerste druppelen van
zijn goddelijk bloed te storten voor de zaligheid der
menschen.

Daar wij van daag het feest van den zoeten naam
Jezus vieren, overwegen wij te zamen wat die zoete
naam is:

I. In zich;
II. In betrekking tot ons.

Wat is de zoete naam Jezus in zich ? De zoete naam
Jezus in zich, B. B., is groot, een naam boven alle namen:
Nomen, quod est super omne nomen, (i) Om ons daarvan
te overtuigen, moeten wij dien naam beschouwen in
zijnen oorsprong, zijne beteekenis en glorie.

Vooreerst moeten wij den zoeten naam Jezus beschou-
wen in zijnen oorsprong. De naam Jezus is geen naam
van deze aarde, hij komt uit den hemel: geen schepsel,
maar de Schepper zelf heeft hem gegeven. Noch de
Engel Gabriël, noch de H. Maagd Maria, noch de H.
Jozeph heeft het goddelijk Kind Jezus genoemd; doch
de hemelsche Vader heeft dien naam uitgekozen, als
meer geschikt om uit te drukken de zending van zijn
eenigen Zoon, voor ons mensch geworden. Zie, zoo
sprak de Engel Gabriël tot Maria den dag der boodschap,
gij zult in uwen schoot ontvangen: Ecce, concipies in
utero, en een zoon baren, et paries filium, en gij zult
zijn naam Jezus heeten, et vocabis nomen ej\'us Jesum. (2)

Hetzelfde boodschapte de Engel Gabriël Jozeph, den
bruidegom van Maria, en hij voegde er tevens de reden
bij: Gij zult zijn naam Jezus heeten, zeide Gabriël tot
Jozeph: Vocabis nomen ejus Jesum; (3) want hij zal zijn
volk verlossen uit hunne zonden: Ipse enim salvum faciet
popuhtm suum a peccatis eorum. Gij ziet dus, B. B.,
de Engel Gabriël boodschapt en zegt slechts van wege
God, hoe diens Zoon moet genoemd worden, juist als
hij boodschapte de menschwording van dienzelfden Zoon.

(l) 1\'h. 11, 9. (2) Luc_. I, 31. (3) Matth. I, 21.

Vervolgens moeten wij den zoeten naam Jezus be-
schouwen in zijne beteekenis. Groot om zijnen oorsprong
is die naam ook groot om zijne beteekenis. Wij lezen
in het Oude Testament, dat zekere vermaarde personen
den naam Jezus droegen. En inderdaad, aangezien de
door hen bewezen diensten, hetzij aan den godsdienst,
hetzij aan het vaderland, hadden die personen eenig
recht op dien naam. Nochtans, zij droegen den naam
Jezus, d. i. Verlosser, bijzonder omdat zij afbeeldsels
waren van den waren Verlosser, van den Verlosser bij
uitstek, namelijk, van onzen Heer Jezus Christus.

De zoon van Sirach werd Jezus genoemd. Schrijver
van een der boeken van de H. Schrift, overtrof hij ver
in verstand en wijsheid de grootste wijsgeeren van Athene
en Rome. De zoon van Jozedech werd ook Jezus ge-
noemd, en hij verdiende dien naam, omdat hij de Joden
uit de Babylonische gevangenschap verloste en naar hun
vaderland terugbracht. Jozuë, de opvolger van Mozes,
werd Jezus genoemd, en te recht, omdat hem de eer te
beurt viel, de Israëlieten het beloofde land binnen te leiden.
Ziedaar, B. B., eenige vermaarde mannen uit het Oude
Verbond, die Jezus genoemd, en de redenen, waarom zij
zóó genoemd werden. Nochtans de naam van onzen
Jezus beteekent meer. Immers, hij beteekent Verlosser
der wereld: Salvator muudi, dus niet van één werelddeel,
van één volk, maar van alle werelddeelen, van alle
volkeren te zamen. Welk een sterveling kan op zulken
naam aanspraak maken ? Wie heeft er ooit de beteekenis
van bewaarheid? Onze goddelijke Zaligmaker alleen
heeft er de beteekenis ten volle van bewaarheid, en
daarom kan Hij, en hij alleen, aanspraak maken op
dien naam. Ziedaar de leerling van den H. Bernardus.
En inderdaad, B. B.; heeft Jezus, en heeft Hij alleen

door zijne zuivere en heilige leerling de wereld niet ge-
trokken uit de grove onwetendheid, waarin zij gedompeld
lag, uit de duisternissen en de schaduw des doods, waarin
zij was neergezeten? Nooit heeft een mensch zóó ge-
sproken als deze mensch, zeiden Jezus\' toehoorders:
Nunquam sic locutus est homo, sicut hic homo. (i)
Heer! tot wien zullen wij gaan? Domine! ad quem ibi-
tnus? zeide Petrus; Gij hebt de woorden des eeuwigen
levens, verba vitae aeternae habes. (2) En nadat Jezus
zijne Apostelen gevormd had, zond hij hen uit, de gan-
sene wereld door, iets waaraan geen enkel wijze der
oudheid ooit gedacht had. Gaat, zeide Jezus, en onder-
wijst alle volkeren: Euntes ergo docete omnes gentes.
En ziet, Ik ben met u al de dagen tot aan de voleinding
der eeuwen: Et ecce, ego vobiscum sutn omnibus diebus
usqtic ad consummationem sceculi. (3) Onze Jezus is dus
waarlijk de Verlosser der wereld, vooreerst, omdat Hij
de wereld getrokken heeft uit de grove onwetendheid,
waarin zij gedompeld lag.

Onze Jezus is ook de Verlosser der wereld, omdat Hij
ons verlost heeft uit de slavernij des duivels, d. i., uit
den staat van doodzonde, die ons slaven maakt van den
duivel. Ja, B. B., wij zuchtten in eene gevangenschap,
veel ondraaglijker dan die van Babylonie Getroffen door
onze ellenden en vol medelijden met ons, is de Zoon
Gods uit den hemel nedergedaald, om onze zonden uit
te boeten en ons uit de slavernij des duivels en van
den eeuwigen dood, d. i., van de hel, te verlossen. Onze
goddelijke Zaligmaker heeft, gelijk de Apostel Paulus
zegt, het doodvonnis, dat tegen ons uitgesproken was,
uitgewischt in zijn bloed, en Hij heeft het aan het kruis

(1) Joan. vu, 46. (2) Joan. vi. 69. (3) Matth. xxvm 1920.

gehecht: Delens quod adversum nos erat chyrographum
decreti... affigens Mud cruci(i) En Hij heeft verlost
niet alleen de Joden, maar alle volkeren, alle menschen,
te beginnen van den eersten mensen Adam tot den laat-
sten der stervelingen, want Jezus, gelijk de Apostel
Paulus duidelijk leert, heeft zijn leven ten beste gegeven
voor alle menschen: Pro omnibus mortuus est Christus. (2)

Onze Jezus is nog de Verlosser der wereld, omdat Hij
voor ons den hemel, het ware vaderland, geopend heeft,
waarin Hij ons zal binnen leiden. Gesloten door de
zonde, heeft Jezus den hemel met zijn kruis heropend.
Zoo Jezus voor ons niet geleden hadde, zoo Hij voor
ons niet gestorven ware, nooit of nimmer konden wij
in den hemel komen ; doch eenmaal vrijgekocht ten
koste van zijn bloed en verlost uit de slavernij des dui-
vels, heeft Jezus ons op weg gesteld naar den hemel, het
echt, het waar beloofde land, waarin Hij ons eenmaal
wij hopen het althans zal binnen leiden, namelijk
na onzen dood.

Eindelijk moeten wij den zoeten naam Jezus beschouwen
in zijne glorie.

Groot om zijnen oorsprong, groot om zijne beteekenis,
is de naam Jezus nog groot om zijne glorie. Er is geene
zaligheid mogelijk, zegt de Apostel Petrus, tenzij in
den naam van onzen Heer Jezus-Christus: Non est in
alio aliquo salus. (3) Geen wonder dus zoo de naam
Jezus de gansche wereld door, van het een uiteinde
der aarde tot het andere, van den opgang der zon tot
haren ondergang, alom geprezen, geëerd en verheerlijkt
wordt: A solis ortu usque ad occasum laudabile nomen
Domini. (4) \'t Is waar, B. B., men treft nog ongelukkigen

(1; Col. 11, 14. (2) 11 Cor. v, 15. (3) Act. iv, 12. (4) Ps. cxu, 3.

aan, die den naam Jezus niet kennen. Men treft er ook
aan, die den naam Jezus miskennen. Men treft er zelfs
aan, die, slechter dan de duivelen in de hel, den zoeten
naam Jezus vloeken en lasteren. Doch, Gode zij lof en
dank ! er zal een tijd, een dag komen, waarop alle men-
schen den naam Jezus zullen moeten eeren en verheer-
lijken. Onze Heer Jezus-Christus heeft zich vernederd,
zegt de Apostel Paulus, Hij is gehoorzaam geweest tot
aan den dood, ja tot aan den dood des kruizes: Humi-
liavit scmctipsum, factus obediens usquc ad morton, mor-
tem autem cj-ucis. (i) Voor dien prijs is Hij onze Jezus,
d. i., onze Verlosser, onze Zaligmaker geworden. Tot
belooning daarvoor, zoo gaat de Apostel voort, tot
belooning daarvoor heeft God Hem verheven, en Hij
heeft Hem een naam gegeven boven alle namen, en vroeg
of laat zullen alle knieën in Jezus naam gebogen worden.
Ja, in den laatsten dag des oordeels zullen allen zich voor
den troon van Jezus nederwerpen. Allen zullen zijn naam
aanbidden, allen zullen de knieën voor Hem buigen,
de Engelen en Heiligen des hemels, alle menschen op
aarde en de duivelen en verdoemden der hel: Cceles-
tium, terrestrium et infernorum. Welk een grootsch
schouwspel, B. B., en welk een triomf voor onzen Heer
Jezus Christus! Welk eene vreugde en blijdschap voor
de Engelen en Heiligen des hemels! Welk eene pijn
en foltering voor de duivelen en verdoemden der hel!
Ziedaar, B. B., wat de zoete naam Jezus is in zich:
hij is groot om zijnen oorsprong, groot om zijne betee-
kenis en groot om zijne glorie. Zien wij nu in ons
tweede punt wat de zoete naam Jezus is in betrekking
tot ons.

De zoete naam Jezus, B. B., in betrekking tot ons, is
een licht, eene spijs en een geneesmiddel. In de H. Schrift
lezen wij de volgende woorden: Olettm effusum nomen
tuttin (i): Uw naam is als een uitgestorte olie. De H.
Bernardus, gelijk wij in het kerkelijk officie lezen, past
die woorden op den zoeten naam Jezus toe. Gelijk de
olie, zoo spreekt die Heilige, drie hoedanigheden heeft,
de hoedanigheid om te verlichten, om te spijzen en te
genezen, zoo ook is de zoete naam Jezus een licht, eene
spijs en een geneesmiddel voor ons. (2) Luisteren wij
een oogenblik naar de verklaring van den H. Bernardus.

Vooreerst is de zoete naam Jezus een licht. Leg mij
eens uit, vraagt de H. Bernardus, hoe de verkondiging
van het Evangelie eensklaps, alom, de gansche wereld
door een zoo helder licht verspreid heeft? Is het niet,
wijl de Apostelen den naam Jezus verkondigd hebben ?
Is het niet door het licht van dien naam, dat God ons
uit de duisternissen der ongeloofs getrokken en tot het
licht van het ware geloof bekeerd heeft ? Ja, B. B., dank
aan dien zoeten naam zijn ons de oogen geopend voor
het licht, zoodat de Apostel Paulus met recht mag zeggen:
Vroeger waart gij duisternissen: Eratis enim aliquando
tenebrce, doch nu zijt gij licht in den Heer: nunc atttcm
lux in Domino. De nacht is voorafgegaan, doch de
dag is genaderd: verzaken wij dus de werken der duister-
nissen, d. i., de zonden, en omgorden wij de wapenen
des lichts, d. i., de deugden, en zorgen wij, altoos
zedig te leven, gelijk het op klaar lichten dag betaamt.
Welnu, hetgeen de zoete naam Jezus in den beginne der

(1 Cant. cant, 1, 2. (2) Lux, cibus, medicina (S. Bern.)

l£erk verrrtocht en uitgewerkt heeft om de duisternis des
heidendoms te verdrijven, hetzelfde vermag en werkt hij
nog uit voor allen, die hem met betrouwen aanroepen.
Die Mij volgt, zegt onze goddelijke Zaligmaker, wandelt
niet in de duisternis: Qui sequitur me non ambulat in
tenebris. (i) Bijgevolg, wij moeten met betrouwen den
naam Jezus aanroepen in de moeielijkheden, wanneer wij
niet weten wat aanvangen; de naam Jezus zal ons ver-
lichten, hij zal ons uit de moeielijkheden verlossen.

Vervolgens is de zoete naam Jezus eene spijs, eene
sterke spijs voor onze ziel. Gevoelt gij u niet gesterkt,
vraagt de H. Bernardus, telkens als gij aan den naam
Jezus denkt? Waar zult gij meer zalving vinden dan in
dien zoeten naam? Wat is er meer in staat, uwe door
den arbeid en strijd verloren krachten te herstellen, u
nieuwe krachten tot den arbeid en strijd bij te zetten
dan de naam Jezus ? Ha! B. B., wat zouden wij sterk
zijn tegen de vijanden onzer zaligheid, tegen den duivel,
de wereld en het vleesch; ja, wij zouden zelfs onverwin-
nelijk zijn in den strijd, zoo wij altoos den naam Jezus
met betrouwen aanriepen: \'t is met den naam Jezus dat
men de overwinning behaalt vooral op den duivel, en
dat men hem op de vlucht drijft.

Eindelijk is de zoete naam Jezus een geneesmiddel.
Hij geneest van de geestelijke ziekten, vooral van de
droefheid, de neerslachtigheid en wanhoop. De mensch,
zoo spreekt de H. Bernardus, is hij der droefheid,
der neerslachtigheid ten prooi, de naam Jezus welle op
in zijn hart, hij kome op zijne lippen, en de droefheid,
de neerslachtigheid zal weldra verdwijnen om plaats te
maken voor de vreugde, de opgetogenheid. De mensch

valle in zonde, hij valle met de knaging van geweten
in wanhoop, hij loope reeds weg om zich om het leven
te brengen ; zoo hij Jezus aanroept, hij zal blijven staan
op den boord van den afgrond, en de naam Jezus zal
hem wederom betrouwen inboezemen.

Ziedaar, B. B., wat de zoete naam Jezus is; wat hij
is in zich, en wat hij is in betrekking tot ons. In zich
is hij groot, boven allenamen: groot om zijnen oorsprong,
om zijne beteekenis en zijne glorie. Wat moeten wij
daaruit besluiten ? Daaruit moeten bij besluiten den zoeten
naam Jezus, ik zeg niet, nooit te lasteren, die misdaad is
te afschuwelijk, maar hem zelfs nooit lichtvaardig en
oneerbiedig uit te spreken. En nochtans, men vindt, voor
het overige brave menschen, die de slechte gewoonte heb-
ben, den zoeten naam Jezus telkens in hunne gesprekken te
mengen, die hem dikwijls oneerbiedig uitspreken. B. B.,
men moet die slechte gewoonte, zoo men er mede behept
is, afleggen. Ik weet wel, \'t is geene groote, geene dood-
zonde, maar wijl de zoete naam Jezus zoo groot, boven
alle namen is, daarom moeten wij Hem altoos met eerbied
uitspreken.

De zoete naam Jezus is voor ons een licht, eene spijs
en een geneesmiddel. En wat moeten wij daaruit be-
sluiten? Daaruit moeten wij besluiten, den zoeten naam
Jezus dikwijls aan te roepen. Och of wij de godsvrucht
tot den zoeten naam Jezus van den H. Bernardus hadden!
Ik vind niets dan dorheid, zegt die Heilige, waar ik den
zoeten naam niet vind. Eene lezing ? Zij behaagt mij niet,
zoo ik er den naam Jezus niet vind. Eene samenspraak,
eene studie? Zij verveelt mij, zoo er de naam Jezus niet
tusschenkomt. De naam Jezus is honig voor den mond;

nul in ore; een welluidende klank voor het oor: in aure
me los; een jubel voor het hart: in corde jnbilus.

Bijgevolg, B. B., roepen wij dikwijls den zoeten naam
Jezus aan. Voegen wij bij dien naam de namen van
Maria en Jozeph: roepen wij de namen Jezus, Maria en
Jozeph aan met eerbied en betrouwen in het begin van
onze bezigheden, van ons werk, zeggende, bijv.: In de
namen van Jezus, Maria en Jozeph. Roepen wij die
namen met eerbied en betrouwen aan in de bekoringen
om niet te bezwijken: zeggen wij dan: Jezus, Maria en
Jozeph staat mij bij. Jezus, Maria en Jozeph zullen onze
bezigheden, ons werk zegenen. Jezus, Maria en Jozeph
zullen ons in de bekoringen bijstaan. Jezus vooral zal
onze Jezus zijn, d. i., onze Verlosser, onze Zaligmaker
tijdens ons leven, en Hij zal onze Verlosser, onze Zalig-
maker zijn bijzonder in het uur van onzen dood. Amen.

Onze Lieve Vrouw Lichtmis.

Tulerttnt Mum in Jerusalem, ut sisterent
eum Domino.

Zij brachten hem naar Jeruzalem, om hem
den Heere op te dragen. Luc. H, 22.

Onze Lieve Vrouw Lichtmis of de zuivering van Maria
en de opdracht van Jezus in den tempel. Evangelie
van den dag. Waarom wordt dit feest Onze Lieve
Vrouw Lichtmis genoemd? Jezus en Maria geven ons
een voorbeeld:

I. Van ootmoedigheid;
II. Van gehoorzaamheid;
III. Van liefde tot God en de menschen.

Jezus en Maria geven ons een voorbeeld van oot-
moedigheid. Wie zijn Jezus en Maria? Jezus is de
Zoon Gods, de Schepper, Heer en Regeerder van hemel
en aarde, de Heilige der Heiligen, de Verlosser der

wereld. Waarvoor wil Hij aangezien worden ? Maria is
de Moeder van God, de Moedermaagd, de onbevlekte
en ongeschondene Moedermaagd. Waarvoor wil zij aan-
gezien worden ? ■ Jezus en Maria zijn ootmoedig. Wie
en wat zijn wij naar ziel en lichaam ? Waarvoor willen
wij aangezien worden? Wij zijn hoovaardig; wij moeten
ootmoedig worden naar het voorbeeld van Jezus en Maria.

Jezus en Maria geven ons een voorbeeld van gehoor-
zaamheid. Wet van Mozes. Zijn Jezus en Maria
verplicht zich aan de wet van Mozes te onderwerpen ?
Neen : Jezus niet, omdat Hij is de Zoon Gods, de Schepper,
Heer en Regeerder van hemel en aarde, de Heilige der
Heiligen, de Verlosser der wereld. Maria niet, omdat zij
is de Moeder van God, Moedermaagd, de onbevlekte en
ongeschondene Moedermaagd. Jezus en Maria onder-
werpen zich aan de wet. Zijn wij verplicht ons te
onderwerpen aan de geboden van God en de H. Kerk?
Ja, als schepselen, als onderdanen, als Christenen.
Hoe onderhouden wij het tweede, derde, vierde, zesde,
en zevende gebod van God? hoe het tweede en derde
gebod van onze Moeder de H. Kerk? Hoe volbrengen
wij de bevelen, en hoe luisteren wij naar de vermaningen
en raadgevingen onzer geestelijke overheid ? \'t Is
moeielijk de geboden te onderhouden: antwoord van
Jezus: Mijn juk is zoet en mijn last is licht; wij zijn er
toe verplicht. Wij zijn dikwijls ongehoorzaam, wij
moeten gehoorzaam worden naar het voorbeeld van Jezus
en Maria.

III.
Jezus en Maria geven ons een voorbeeld van liefde

tot God en de menschen. Jezus offert zich zelven op
en Maria offert haren Zoon op uit liefde tot God en de
menschen, tot glorie van God en tot zaligheid der men-
schen. Jezus heeft zijn vol verstand. Woorden van
Jezus bij zijn intrede in de wereld. Woorden van Jezus
bij zijn opdracht. Maria voegt haar offer bij dat van
Jezus uit liefde en tot hetzelfde einde. Woorden van
Maria. Jezus en Maria beminnen God en de menschen.
Beminnen wij God, dan moeten wij de geboden
onderhouden. Beminnen wij onzen evennaaste, dan moe-
ten wij hem geen kwaad doen, maar het goed zoeken
te bewijzen, dat wij ons zelven wenschen. Hebben wij
ijver voor de glorie van God, dan moeten wij ons best
doen, dat God door ons en alle menschen gekend, ge-
diend en geëerd worde. Hebben wij ijver voor de zalig-
heid der zielen, dan moeten wij zoo veel mogelijk onzen
evennaaste van het kwaad terughouden en tot het goede
aanzetten. Wij moeten God en onzen evennaaste
beminnen naar het voorbeeld van Jezus en Maria.

Wij hebben het voorwerp van het feest van Onze
Lieve Vrouw Lichtmis overwogen. Wij moeten ootmoe-
dig zijn; de ootmoedigheid is de oorsprong van alle goed,
zonder ootmoedigheid geene zaligheid. Wij moeten ge-
hoorzaam zijn; zonder gehoorzaamheid geen vrede, geene
zaligheid. Wij moeten beminnen, God bovenal om
Hem zelven en onzen evennaaste gelijk ons zelven om
God; aan die twee geboden hangt de gansche wet.
Werken wij ook naar vermogen voor de glorie van God
en de zaligheid der zielen; en tot dat einde overwegen
wij de deugden, waarvan Jezus en Maria ons het voor-
beeld gegeven hebben.

Onze Lieve Vrouw Lichtmis.

Tulerunt illum in Jerusalem, ut sisterent
eum Domino.

Zij brachten hem naar Jeruzalem, om hem
den Heere op te dragen. Luc. II, 22.

Het feest van dezen dag, bekend onder den naam van
Onze Lieve Vrouw Lichtmis, maakt gewag, onder anderen,
van de zuivering van Maria en van de opdracht van
Jezus in den tempel. Ziehier, B. B., hoe het Evangelie
ons zulks verhaalt. Toen de dagen van Maria\'s reiniging
vervuld waren naar Mozes\' wet zoo verhaalt ons de
Evangelist Lucas brachten zij Hem naar Jeruzalem,
om Hem den Heere op te dragen, gelijk er geschreven
staat in \'s Heeren wet: Al wat mannelijk is, dat den
moederschoot opent, zal den Heere heilig genoemd wor-
dden ; en om een offer te geven; volgens hetgeen gezegd
is in \'s Heeren wet: een paar tortelduiven of twee
i-Jonge duiven.

En zie, daar was een mensch in Jeruzalem, die tot
naam had Simeon, en deze mensch was rechtvaardig en
godvreezend, verwachtende de vertroosting Israëls, en
de Heilige Geest was in hem. En hij had een antwoord
ontvangen van den Heiligen Geest, dat hij den dood
niet zou zien, voor dat hij eerst den Christus des Heeren
gezien had. En Hij kwam, door den geest, in den tempel.
En toen het Kind Jezus door zijne ouders werd binnen-
gebracht, om Hem te doen naar de gewoonte der wet,

nam hij het in zijne armen, en loofde God, en zeide:
Nu laat Gij, Heere! uwen dienstknecht henengaan in
vrede, naar uw woord; want mijne oogen hebben uw
heil gezien, dat Gij bereid hebt voor het aangezicht van
al de volken, een licht ter openbaring voor de Heidenen,
en een luister voor uw volk Israël."

Ziedaar, B. B., de geschiedenis van de zuivering van
Maria en van de opdracht van Jezus in den tempel. Dit
feest is bekend, gelijk ik reeds gezegd heb, onder den
naam van Onze Lieve Vrouw Lichtmis, om de waskaarsen,
welke dien dag voor de H. Mis gewijd en in de processie
rond gedragen worden. Het gebruik om op dit feest
kaarsen te wijden en in de processie rond te dragen,
dagteekent van de eerste tijden des Christendoms; \'t is
schier zoo oud als het feest zelf. \'t Werd ingevoerd te
Rome om een ander feest, dat er gevierd werd, te ver-
vangen, en tijdens welk feest de Heidenen met brandende
fakkels door de stad Rome liepen ter eere van hunne
goden, aan welke zij meenden hunnen roem en luister te
danken te hebben. De Paus van Rome, dat schandelijk
misbruik willende uitroeien, schreef eene processie door
de voornaamste straten der stad voor, tijdens welke pro-
cessie priesters en geloovigen elk eene brandende kaars
droegen, ter eere van Jezus en Maria, om Hen te bedanken
voor de weldaden aan Kerk en Staat bewezen. Doch
zien wij, Christenen, wat wij vooral uit dit feest moeten
leeren. Wij moeten er uit leeren, B. B., drie deugden
waarvan Jezus en Maria ons het voorbeeld geven. Zij
geven ons een voorbeeld:

I. Van ootmoedigheid;
II. Van gehoorzaamheid;
III. Van liefde tot God en de menschen.

Jezus en Maria, B. B., geven ons een voorbeeld van
ootmoedigheid, en wel van de diepste ootmoedigheid.

Wie zijn de twee personen, Jezus en Maria ? Jezus is
de Zoon Gods; Hij is de Schepper, Heer en Regeer-
der van hemel en aarde, de Heilige der Heiligen, de
Verlosser der wereld. Wil Hij er ook voor aangezien en
gehouden worden, ten dage, waarop zijne ouders, Maria
en Jozeph, Hem in den tempel komen opdragen? Neen,
B. B., maar die Zoon Gods, die in eeuwigheid van God
den Vader voorkomt, wil aangezien en gehouden worden
voor een gewoon kind; die Schepper van hemel en aarde
wil aangezien en gehouden worden voor een gewoon
schepsel; die Heer, wien hemel en aarde toebehooren;
die Regeerder, die hemel en aarde regeert en bestiert,
wil aangezien en gehouden worden voor een arm kind,
want \'t is de losprijs der armen, dien men voor Jezus
aanbiedt; die Heilige der Heiligen wil aangezien en ge-
houden worden voor een gewoon kind, besmet met de
erfzonde; die Verlosser. der wereld wil aangezien en
gehouden worden, als moest Hij zelf verlost worden.
Mogen wij nu niet zeggen dat Jezus, de Zoon Gods, zich
verootmoedigd, dat Hij zich in de ootmoedigheid als
vernietigd heeft, door in den tempel te Jeruzalem opge-
dragen te worden als een gewoon kind onder de kinderen
van Israël? En Maria, wie is zij? O, B. 13., wij weten het.
Maria is de Moeder van God; zij is de Moedermaagd,
de onbevlekte en ongeschondene Moedermaagd. Wil zij
er ook voor aangezien en gehouden worden, ten dage,
waarop zij Jezus haren Zoon in den tempel komt opdragen ?
Neen, B. B., Maria volgt Jezus haren Zoon na in de
ootmoedigheid. Maria, de Moeder van God, d. i., van God

den Zoon, den tweeden Persoon der H. Drievuldigheid,
van den eenigen Zoon des hemelschen Vaders, die Moeder
wil aangezien en gehouden worden voor eene vrouw, die
een gewoon kind ontvangen en gebaard heeft. Zij staat
daar in het voorhof des tempels onder de overige vrou-
wen van Israël. Maria, de Moedermaagd, die den Zoon
Gods door eene bijzondere werking van den H. Geest
ontvangen heeft, Maagd voor-, in- en na de geboorte
van Jezus, die Moedermaagd wil aangezien en gehouden
worden voor eene gewone moeder, die op eene gewone
wijze haren Zoon ontvangen en gebaard heeft. Maria,
de onbevlekte en ongeschondene Moedermaagd, die door
de erfzonde niet besmet is geweest, die door de kleinste
zonde haar oorspronkelijke rein- en schoonheid nooit ver-
minderd, maar die haar steeds vermeerderd heeft, wier
maagdom door haar goddelijk moederschap niet alleen
niet geleden heeft, maar steeds opgeluisterd is; die onbe-
vlekte en ongeschondene Moedermaagd wil aangezien
en gehouden werden voor eene gewone moeder; zij ver-
schijnt in den tempel, doch niet vóór den veertigsten
dag; zij staat bij de overige vrouwen des volks in het
voorhof des tempels, als moest zij evenals de overige
vrouwen gezuiverd worden. B. B., mogen wij niet zeg-
gen dat Maria, de Moeder van God, zich verootmoedigd,
dat zij zich na haar goddelijken Zoon het meest veroot-
moedigd heeft, door zich te gedragen als eene gewone
moeder bij het opdragen van Jezus haren Zoon in den
tempel? Jezus en Maria hebben ons dus, gelijk gij ziet,
gegeven een voorbeeld van ootmoedigheid en wel van
de diepste ootmoedigheid. Zij willen niet aangezien, noch
gehouden worden voor hetgeen zij zijn, doch wel voor
hetgeen zij niet zijn, en zulks uit liefde tot de ootmoe-
digheid. Volgen wij Jezus en Maria na? Zijn wij ook

ootmoedig? Doch wie en wat zijn wij naar ziel en
lichaam, en waarvoor willen wij aangezien en gehouden
worden? Een weinig tijds, eenige jaren geleden, bestonden
wij niet. God heeft ons lichaam gemaakt van aarde;
onze ziel heeft Hij van niet gemaakt of geschapen. Ons
lichaam van aarde gemaakt, is aan ellenden, ongemakken,
ziekten, soms aan de schandelijkste, aan walgende ziekten
onderhevig: het zal worden het aas der wormen, het zal
tot stof en asch wederkeeren: Pulvis es et in pnlverem
rever terts, (i) Onze ziel is oorspronkelijk besmet met
de erfzonde, en hoewel zij in de waters des H. Doopsels
van de erfzonde gezuiverd en met de goddelijke genade
versierd is, eenige jaren later is zij wellicht door groote
en talrijke zonden bezoedeld geworden. Het verstand is
klein, aan dwaling onderworpen; het geheugen kort van
duur; de wil ten kwade geneigd. Wie zijn wij? Wij
zijn arme, geringe menschen. Doch veronderstelt al eens
dat wij rijk zijn, geld en goed in overvloed bezitten, dat
wij in de wereld min of meer verheven, eene goede
plaats bekomen hebben, de een of andere waardigheid
bekleeden. Wat hebben wij, dat wij niet ontvangen
hebben? Ziedaar wat wij zijn. En waarvoor willen wij
nu aangezien en gehouden worden? Terwijl ons lichaam
gebrekkig en mismaakt is, verbergen wij er zoo zorgvul-
dig mogelijk het gebrekkige en mismaakte van en trachten
wij er wat gemaakte schoonheid aan te geven. Terwijl
onze ziel besmeurd is met de afschuwelijkste zonden,
willen wij voor Heiligen doorgaan. Terwijl wij nauwelijks
kennen, hetgeen wij moeten weten, willen wij voor hoog-
geleerden, voor feniksen aangezien worden. Terwijl wij
arm zijn, ja, vol schulden steken, willen wij voor welheb-

benden, voor rijken gehouden worden. Ziedaar, waarvoor
wij willen aangezien en gehouden worden, voor hetgeen
wij niet zijn; en waarvoor wij niet willen aangezien en
gehouden worden, voor hetgeen wij zijn. Waarom?
Omdat wij behept zijn met den geest der hoovaardigheid,
omdat wij hoovaardig zijn. Bijgevolg, B. B., verootmoe-
digen wij ons, wij hebben er redenen genoeg voor; ja,
volgen wij Jezus en Maria na in de ootmoedigheid,
waarvan zij ons het voorbeeld gegeven hebben.

Jezus en Maria geven ons een voorbeeld van gehoor-
zaamheid, en wel van de volmaaktste gehoorzaamheid.

Volgens de wet van Mozes moest de eerstgeboren zoon
in den tempel plechtig aan God opgedragen en voor
eene som gelds afgekocht worden. De moeder van den
eerstgeboren zoon werd veertig dagen lang voor onrein
gehouden; zij mocht gedurende dien tijd niet in \'t openbaar
verschijnen, noch iets, wat den Heere toegewijd was,
aanraken. Na die veertig dagen moest de moeder zich
naar den tempel begeven en offeren; vooreerst, een één-
jarig lam tot dankzegging voor hare gelukkige verlossing ;
vervolgens, eene tortelduif of eene jonge duif voor de
zonde. De arme moeders nochtans volstonden met twee
tortelduiven of twee jonge duiven te offeren. Ziedaar
de wet van Mozes. Zijn Jezus en Maria nu verplicht
zich aan die wet te onderwerpen? Volstrekt niet. Noch
Jezus, noch Maria is er toe verplicht. Vooreerst, Jezus
is er niet toe verplicht, omdat Hij, de Zoon Gods, niet
op eene gewone wijze, maar door bijzondere werking
van den H. Geest ontvangen en op eene wonderbare
wijze uit de Maagd Maria geboren is; omdat Hij de
Schepper, Heer en Regeerder van hemel en aarde, in

die hoedanigheid boven de wet verheven is; omdat Hij,
de Heilige der Heiligen, de Verlosser der wereld, niet.
gekomen is om vrijgekocht te worden, maar zich zelven
als losprijs aanbiedt om vrij te koopen ons en alle menschen,
die verloren waren. En nochtans, Jezus onderwerpt zich
aan de wet van Mozes; Hij wil naar Jeruzalem gedragen,
in den tempel opgeofferd en vrijgekocht worden voor
de som van vijf sikkels. Mogen wij nu niet zeggen dat
Jezus gehoorzaam is geweest aan de wet van Mozes,
en dat Hij er aan gehoorzaam is geweest zoo volmaakt
mogelijk_i wijl Hij zich aan de wet onderworpen heeft,
tot in hare minste deelen ? Vervolgens, Maria is niet
verplicht zich aan de wet van Mozes te onderwerpen,
omdat zij de Moeder is van den Zoon Gods, en niet
van een gewonen zoon; omdat zij Moedermaagd, haren
maagdom door de ontvangenis van haren Zoon nimmer
verloren heeft; omdat zij, de onbevlekte en ongeschondene
Moedermaagd, wel verre van door de geboorte van haren
Zoon, iets van hare maagdelijke reinheid te verliezen,
daardoor steeds reiner geworden is. En nochtans, Maria
onderwerpt zich aan de wet van Mozes, zij zondert zich
af gedurende veertig dagen; niettegenstaande eene lastige
reis van drie dagen, met een klein kind, begeeft zij zich
naar Jeruzalem ; daar biedt zij, evenals de overige vrouwen,
den priester het offer voor hare zuivering aan; daar betaalt
zij den losprijs voor haar goddelijken Zoon, dien zij van
den hemelschen Vader ontvangen heeft. Mogen wij nu
niet zeggen, dat Maria gehoorzaam is geweest aan de wet
van Mozes, en dat zij er na haar goddelijken Zoon het
volmaaktst aan gehoorzaam is geweest, wijl zij zich ter
zuivering aanbiedt en haar goddelijken Zoon vrijkoopt
in den tempel?
Jezus en Maria geven ons dus, gelijk gij ziet, een

voorbeeld van gehoorzaamheid, en wel van de volmaaktste
gehoorzaamheid, wijl zij zich gansch vrijwillig en zonder
er toe verplicht te zijn, onderwerpen aan de wet van
Mozes en ze stipt onderhouden in al hare deelen.

Volgen wij, B. B., Jezus en Maria na in de gehoor-
zaamheid? Doch vooreerst, zijn wij wel verplicht te ge-
hoorzamen? Zeer zeker. Als schepselen zijn wij verplicht
God onzen Schepper te gehoorzamen; als onderdanen
zijn wij verplicht God onzen Heer en Meester te gehoor-
zamen; als christenen zijn wij verplicht onze Moeder de
H. Kerk te gehoorzamen. Wij moeten dus de geboden
van God en de H. Kerk onderhouden. Welnu, zijn wij
gehoorzaam? Onderhouden wij de geboden? God, bijv.,
in het tweede gebod zegt: Gij zult den naam van den
Heer uwen God niet ijdel gebruiken: Non assumes nomen
Domini Dei tui in vanum.(l) Wat denken van dit gebod
de vloeker en godsdienstlasteraar, die bij de minste
moeielijkheid, bij het minste dat hun tegengaat, God
vloeken en zijn heiligen naam lasteren? Wees gedachtig
dat gij den Sabbatdag heiliget: Memento ut diem Sabbati
sanctifices. Wat denken van dit gebod degenen, die de
zon- en feestdagen onteeren door slaafsche werken, door
dansen en brasserijen, door onmatigheid en dronkenschap ?
Eer vader en moeder, zegt God in het vierde gebod:
Honora patrem tuum et matrem tuam. Hoe komen dit
gebod na de kinderen, die hunne ouders minachten en
spijtig aanspreken? die hen tegenspreken en bedroeven?
die hunnen ouders ongehoorzaam zijn en tegen hen opstaan?
die hen mishandelen of verlaten? Gij zult geen overspel
noch onkuischheid doen, zegt God: Non mcechaberis. Hoe
komen dit gebod na degenen, die den gansenen dag

zedenkwetsende taal voeren ? wier leven als het ware een
aaneenschakeling is van zonden van overspel en onkuisch-
heid, met zich zelven of anderen? Gij zult niet stelen,
zegt God: Non furtum facies. Hoe onderhouden dit
gebod van God degenen, die hunne handen leggen op
eens anders geld of goed? die, als zij zich maar verrijken,
niet zien of het rechtvaardig of onrechtvaardig geschiedt?
die schulden genoeg maken, maar die zich weinig of niet
bekreunen om hunne schulden te betalen? B. B., hoe
onderhouden wij de geboden onzer Moeder de H. Kerk ?
De geboden Heiligendagen zult gij vieren en dan ook Mis-
hooren met goede manieren. Ha! Heeft het nog beteekenis
dit gebod, voor hen, die op de zon- en geboden feestdagen
de H. Mis verzuimen, die door hun eigene schuld dikwijls
merkelijk te laat komen, die in plaats van met goede
manieren, d. i.. met eerbiedigheid en aandachtigheid, Mis
te hooren, tijdens de H. Mis staan rond te zien en te
gapen, staan te lachen en te praten ? Geen geboden
vastendagen zult gij breken. Heeft het nog beteekenis
dit gebod der H. Kerk voor hen, die geen onderscheid
meer maken tusschen vleesch- en onthoudingsdagen, tus-
schen vleesch- en magere spijzen, en die, wat dit gebod
betreft, zich gedragen juist gelijk hunne huisdieren? Hoe
onderhouden de geboden der H. Kerk degenen, die in
plaats van de bevelen te volbrengen, naar de vermanin-
gen en raadgevingen van Paus, Bisschoppen en Priesters
te luisteren, die bevelen overtreden, die vermaningen tegen-
werken en die raadgevingen in den wind te slaan ? O, B. B.,
denken wij er eens goed over na. Wij zijn verplicht
te gehoorzamen. Of welke reden hebben wij om niet
te gehoorzamen, om de geboden niet te onderhouden?
Omdat de een of andere moeielijkheid zich opdoet? De
geboden zijn een juk, \'t is waar; doch dat juk is zoet.

Jugutn nteutn suave est, zegt Jezus: mijn juk is zoet. De
geboden zijn een last; maar die last is licht. Et anus
nteutn leve. Doch veronderstelt dat zich van tijd tot
tijd ook al eene moeielijkheid opdoet, toch moeten wij
de geboden onderhouden. Jezus en Maria onderhouden
niettegenstaande de moeielij kneden de wet van Mozes,
alhoewel zij er niet toe verplicht zijn; wij moeten de
geboden onderhouden niettegenstaande de moeielijkheden,
wijl wij er toe verplicht zijn. Onderhouden wij nu altoos
de geboden van God en de H. Kerk ? Neen, B. B., maar
al te dikwijls overtreden wij ze. Waarom? Omdat wij
behept zijn met den geest der wederspannigheid; omdat
wij ongehoorzaam zijn. Bijgevolg, B. B., onderhouden
wij stipt de geboden van God en de H. Kerk, wij zijn
er toe verplicht. Ja, volgen wij Jezus en Maria na in de
gehoorzaamheid, waarvan zij ons het voorbeeld gegeven
hebben.

Jezus en Maria geven ons een voorbeeld van liefde,
en wel van de vurigste liefde tot God en de menschen.

Een gewoon kind, B. B., dat naar den tempel gedragen
en den priester aangeboden wordt, weet niet eens wat
er plaats heeft. Jezus, naar het uitwendige te oordeelen,
is maar een gewoon kind; doch dat kind, zonder het
te laten blijken, heeft reeds zijn vol verstand; en terwijl
Maria haar goddelijken Zoon den Heere opoffert, offert
Jezus zich ook op door de handen zijner Moeder aan
God zijn hemelschen Vader. Bij zijn intrede in de
wereld had Jezus zijnen Vader reeds gezegd: O Vader!
de offeranden der wet hebben opgehouden U te behagen.
Gij hebt het bloed der offerdieren niet meer gewild. Ik
kom mij aan U opdragen, o Vader! om die te vervangen.

Doch die offerande was in het geheim geschied, in \'t
binnenste van Jezus\' hart; thans wordt zij openlijk, op
eene plechtige wijze opgedragen, in de tegenwoordigheid
van zijne ouders, van Maria en Jozeph, van den grijzen
Simeon en de profetes Anna, die het geluk hebben er
getuigen van te zijn. Jezus offert zich daar op uit liefde
tot God en de menschen. Hij offert zich op uit liefde
tot God, om de eer van zijn hemelschen Vader, door
de menschen geschonden, te herstellen; uit liefde tot de
menschen, om hen uit de slavernij des duivels en van
den eeuwigen dood te verlosssen. Tot dat dubbel einde
zal Jezus later op den Calvarieberg aan \'t kruis zijn god-
delijk bloed tot den laatsten druppel vergieten. Doch
dat oogenblik bleef voor het van liefde brandend hart
van Jezus te lang uit; thans in den tempel te Jeruzalem,
offert Hij zich reeds op. Vader! zegt Jezus als \'t ware,
terwijl Hij door den priester God wordt aangeboden;
Vader! hier ben Ik. Ik offer U op al wat Ik ben en
al wat Ik bezit. Ik offer U op mijne ziel en mijn lichaam:
mijne ziel, die van smaad en hoon verzadigd, die bedroefd
zal worden tot den dood toe. Ik offer U op mijn lichaam,
dat verscheurd zal worden met geeselroeden ; mijn hoofd,
dat gekroond zal worden met doornen; mijne handen
en voeten, die vastgenageld zullen worden aan het kruis;
mijn hart, dat doorboord zal worden met eene lans. O
Vader! Ik offer mij aan U op met al wat Ik ben, met
al wat Ik bezit, om U, Vader! te verheerlijken en om
de menschen te verlossen en zalig te maken. Welk eene
liefde als die van Jezus tot God en de menschen! Mogen
wij niet zeggen van het Kindje Jezus bij zijn opdracht
in den tempel: Hij heeft God zijn hemelschen Vaderen
ons menschen bemind, en Hij heeft zich tot glorie van
God en tot zaligheid der menschen opgeofferd?

Bij dat offer van Jezus, B. B., voegt Maria haar offer,
en met dezelfde gevoelens als die van Jezus en tot het-
zelfde einde. Ja, Maria offert haren Zoon, haren schat
en haar al, aan God den hemelschen Vader op. Zij
offert Hem op uit liefde tot God en de menschen. Zij
offert Hem op, om God te verheerlijken en de menschen
te verlossen en zalig te maken. O hemelsche Vader!
zegt Maria als \'t ware, terwijl zij het Kindje Jezus op de
armen houdt: O hemelsche Vader! dit kind is uw Zoon,
maar het is ook mijn Zoon. Die Zoon is het kostbaarste
en dierbaarste, dat ik bezit. Nochtans, wijl Gij wilt, dat
die Zoon eenmaal geslachtofferd worde aan het kruis,
bied ik Hem U thans reeds aan, thans offer ik Hem U
reeds op. Ik neem de verplichting op mij, Jezus, uw en
mijn Zoon op te voeden en Hem voor te bereiden voor
het tijdstip, waarop Hij zich aan U zal opofferen tot
glorie van God en tot zaligheid der menschen. Welk
eene liefde, B. B., als die van Maria tot God en de
menschen! Mogen wij hier van Maria ook niet zeggen:
Zij heeft God en de menschen bemind, en zij heeft haar
goddelijken Zoon opgeofferd tot glorie van God en tot
zaligheid der menschen?

Jezus en Maria hebben ons dus een voorbeeld gegeven
van liefde, en wel van de vurigste liefde tot God en de
menschen. Volgen wij het voorbeeld van Jezus en Maria
na? Zoo wij God beminnen, B. B., moeten wij, Jezus
zelf heeft het verklaard, de geboden onderhouden. Qui
habet mandata mea et servat ea, Me est qui diligit me: (l)
Die mijne geboden heeft en ze bewaart, die is het, die
mij lief heeft. Zoo wij onzen evennaaste beminnen,
moeten wij hem nooit kwaad doen, maar hem het goed

bewijzen of althans zoeken te bewijzen, dat wij ons
zelven wenschen. Hebben wij ijver voor de glorie van
God, dan moeten wij ons best doen en werken, dat God
door ons en alle menschen gekend, gediend en geëerd
worde. Hebben wij ijver voor de zaligheid der zielen,
dan moeten wij, eenieder volgens zijnen staat en zijn
vermogen, ons best doen en werken, niet alleen om onzen
evennaaste van het kwaad, van de zonde, terug te houden
of terug te brengen, maar ook om hem tot het goede,
tot de deugd aan te zetten, wijl de mensch door het
goede te doen of de deugd te oefenen, en het kwaad te
schuwen of de zonde te vluchten, zijne zaligheid moet
bewerken. Beminnen wij dus God en onzen evennaaste;
ijveren wij voor de glorie van God en de zaligheid der
zielen; ja volgen wij Jezus en Maria na in de liefde en
den ijver, waarvan zij ons het voorbeeld gegeven hebben.

Wij hebben overwogen, B. B., het voorwerp van het
feest van Onze Lieve Vrouw Lichtmis, namelijk, de zui-
vering van Maria en de opdracht van het Kindje Jezus
in den tempel. Jezus en Maria hebben ons een voorbeeld
gegeven van ootmoedigheid, gehoorzaamheid en liefde
tot God en de menschen. Volgen wij dat voorbeeld na;
en bijgevolg, zijn wij vooreerst ootmoedig. De deugd
van ootmoedigheid is de oorsprong van alle goed, daar
integendeel de hoovaardigheid de oorsprong is van alle
kwaad: Initium omnis peccati est superbia. (i) Daaren-
boven, zoo wij niet ootmoedig zijn, kunnen wij nooit
in den hemel komen. Zulks blijkt duidelijk uit hetgeen
Jezus zekeren dag tot zijne Apostelen zeide. Voorwaar,

ik zeg het u, zoo sprak Jezus tot zijne Apostelen, indien
gij u niet bekeert en wordt als kinderen: Nisi conversi
fueritis et efficiamini sicut parvuli, gij zult het rijk der
hemelen niet ingaan, non intrabitis in regnutn caelorum (i)
Vervolgens, zijn wij gehoorzaam, en daarom onderhouden
wij goed de geboden van God en de H. Kerk. \'t Is
reeds noodig om zoo gelukkig mogelijk te zijn hier op
aarde; want zij die de wet Gods onderhouden, zullen
veel vrede hebben: Pax multa diligentibus legcm tnani
Domine. (2) \'t Is vooral noodig om eenmaal zalig te worden ;
want zoo wij tot het leven, d. i., tot den hemel, willen
ingaan, moeten wij, Jezus zegt het uitdrukkelijk, de ge-
boden onderhouden: Si vis ad vitam ingredi, serva
mandata. (3) Eindelijk, beminnen wij den goeden God
bovenal, uit geheel ons hart, uit geheel onze ziel en uit
al onze krachten; \'t is het grootste en eerste gebod, zegt
Jezus: Hoc est maximum et primum mandatum. (4) Be-
minnen wij onzen evennaaste gelijk ons zei ven, om God ;
\'t is het tweede gebod aan het eerste gelijk: Secundum
autem simile est hnic. En aan die twee geboden hangt
de gansche wet en de Profeten: In kis duobus mandatis
universa lex pendct et Proplictce. Werken wij ook een-
ieder volgens zijnen staat en zijn vermogen, voor de
glorie van God en de zaligheid der zielen; en daarom,
denkt van daag goed na, en prent diep in uw geheugen,
dat Jezus op den dag zijner opdracht, en dat Maria op
den dag harer zuivering er ons het treffendste voorbeeld
van gegeven hebben, dat wij moeten navolgen. Amen.

(1) Matth. xvili, 3. (2) Ps. cxvni, 165. (3) Matth. xix, 17.
(4.) Matth. xxii, 38.

yosefth autem vir ejns, eum ess$t jusius.
Jozeph, de bruidegom van Maria, was een
rechtvaardige. (Matth. I, 19).

Het feest van den H. Jozeph is een van de schoonste
feesten der Heiligen. De H. Jozeph is sedert eenigen
tijd de bijzondere patroon der katholieke wereld, reeds
overlang die van België. Wij moeten den H. Jozeph
eeren om hem te bedanken voor de ontvangen weldaden,
om nieuwe weldaden te bekomen en wijl hij een toon-
beeld is van allerlei deugden. Evangelie van den dag
Jozeph beschouwd:

I. Als Rechtvaardige;
II. Als Bruidegom van Maria ;
III. Als Voedstervader van Jezus.

De H. Jozeph is een Rechtvaardige, d. i., een braaf,
deugdzaam man. Hij heeft uitgeschenen bijzonder in

de deugden van ootmoedigheid, gehoorzaamheid, zuiver-
heid en liefde tot God en de menschen.

De H. Jozeph is de Bruidegom van Maria. Bruide-
gom, dus komt de H. Jozeph in heiligheid en volmaakt-
heid het naast bij Maria; hij maakt maar één hart, ééne
ziel uit met Maria. Hij is het hoofd, de meester van
Maria. Bruidegom van Maria, dus van het volmaaktste
der schepselen, van de vlekkelooze Maagd, van de Koningin
van hemel en aarde, van Engelen en menschen, van de
Dochter van God den Vader, van de Moeder van God
den Zoon en van de Bruid van God den H. Geest.

De H. Jozeph is de Voedstervader van Jezus Jezus
is de zoon van een timmerman. Van welken timmerman ?
Van God den Vader, die hemel en aarde geschapen
heeft. Woorden van den H. Petrus Chrysologus.
Jezus geeft den naam van Vader aan den R. Jozeph,
Hij eert en bemint Jozeph, Hij gehoorzaamt aan Jozeph
en werkt met hem. Jozeph eert en bemint Jezus
bovenal; hij redt Jezus het leven en werkt voor Hem.
Zalige dood van den H. Jozeph, bijgestaan door Jezus
en Maria.

Jozeph, patroon van den zaligen dood. Om eenmaal
een zaligen dood te sterven moeten wij den H. Jozeph
navolgen in zijne deugden, onze toevlucht tot hem nemen,
hem bidden tijdens ons leven en vooral in het uur van
onzen dood.



		.

		PREEKEN

		OP DE

		VOORNAAMSTE FEESTDAGEN VAN HET JAAR.

		-


		fzl



		II

		Eerste Preek.

		Nieuwjaar.

		FM, conserva tempus et divita a malo. Mijn zoon, neem den tijd waar en wacht u voor het kwaad. (Eccl. iv, 23.) VOORREDE. Het jaar 18..... B. B., is geëindigd,\'t is voorbij: voorbij met al zijn lief en leed, voorbij met zijne vermaken en pleizieren, voorbij met zijn kommer en verdriet; alles, ja alles is voorbij. Maar neen, ik bedrieg mij. God, voor wien geen tijd bestaat, de Eeuwige heeft ons gade geslagen, Hij heeft zich meester gemaakt van al ons doen en laten; eenmaal zal Hij het in de weegschaal der gerechtigheid leggen, om ons te geven loon naar werken. Wij, die nog leven voor welke weldaad wij den goeden God voorzeker moeten bedanken wij hebben de goddelijke gerechtigheid nog niet ondervonden; doch hoevelen hebben er in den loep van het verleden jaar het tijdelijke met het eeuwige niet verwisseld? Hoevelen zijn er de eindelooze eeuwigheid niet ingegaan? Wellicht hebt gij er eenigen van gekend. De eene is gestorven, na eene ziekte min of meer pijnlijk en langdurig; de andere is eensklaps van het tooneel der wereld weggerukt; \'s morgens verliet hij blijmoedig zijn huis, nauwelijks waren er eenige uren verloopen, en hij was niet meer. Die overledenen hebben de goddelijke gerechtigheid reeds ondervonden, hunne werken zijn in de weegschaal gelegd ; de eene is te licht bevonden, hij is verworpen en verworpen om voor eeuwig te branden in de hel; de andere is rijk



		- 25 -

		Tweede Preek.

		Driekoningen

		Vidimns stel lam ejus in oricnte et veni- mus adorare eum. Wij hebben zijne ster in het onsten gezien en wij zijn gekomen, om Hem te aanbidden. (Matth. II, 2.) VOORREDE. Het Evangelie van dezen feestdag, B. B., verhaalt ons, hoe wonder God den drie Koningen van het Oosten de geboorte van zijnen Zoon bekend gemaakt, en hoe wonder Hij hen naar Bethleëm geleid heeft, om Hem daar te aanbidden. Ziehier de geschiedenis er van volgens Mattheus. Toen Jezus dan geboren was in Bethleöm van Juda, in de dagen van Herodes, den koning, zie, zoo kwamen er Wijzen van het Oosten te Jeruzalem aan en zeiden: Waar is de nieuw geboren Koning der ,Joden ? want zijne ster hebben wij gezien in het Oosten, en wij zijn gekomen om hem te aanbidden. Toen nu Herodes, de koning, dit hoorde, werd hij ontroerd, en gansch Jeruzalem met hem. En hij ver- gaderde al de Opperpriesters en Schriftgeleerden des volks, en vroeg hen, waar de Christus moest geboren worden. Zij nu zeiden hem: In Bethleëm van Juda; want zóó is er geschreven door den Profeet: En gij, Bethlei\'m, land van Juda! geenszins zijt gij de minste onder de vorsten van Juda; want uit u zal uitgaan een vorst, die mijn volk, Israi\'l, besturen moet. Alstoen beriep Herodes heimelijk de Wijzen, en vernam



		Vierde Preek.

		Onze Lieve Vrouw Lichtmis.

		Tulerttnt Mum in Jerusalem, ut sisterent eum Domino. Zij brachten hem naar Jeruzalem, om hem den Heere op te dragen. Luc. H, 22. INHOUD.

		VOORREDE Onze Lieve Vrouw Lichtmis of de zuivering van Maria en de opdracht van Jezus in den tempel. Evangelie van den dag. Waarom wordt dit feest Onze Lieve Vrouw Lichtmis genoemd? Jezus en Maria geven ons een voorbeeld: VERDEELING. I. Van ootmoedigheid; II. Van gehoorzaamheid; III. Van liefde tot God en de menschen. I. Jezus en Maria geven ons een voorbeeld van oot- moedigheid. Wie zijn Jezus en Maria? Jezus is de Zoon Gods, de Schepper, Heer en Regeerder van hemel en aarde, de Heilige der Heiligen, de Verlosser der



		- 54 ~

		Vierde Preek.

		Onze Lieve Vrouw Lichtmis.

		Tulerunt illum in Jerusalem, ut sisterent eum Domino. Zij brachten hem naar Jeruzalem, om hem den Heere op te dragen. Luc. II, 22. VOORREDE. Het feest van dezen dag, bekend onder den naam van Onze Lieve Vrouw Lichtmis, maakt gewag, onder anderen, van de zuivering van Maria en van de opdracht van Jezus in den tempel. Ziehier, B. B., hoe het Evangelie ons zulks verhaalt. Toen de dagen van Maria\'s reiniging vervuld waren naar Mozes\' wet zoo verhaalt ons de Evangelist Lucas brachten zij Hem naar Jeruzalem, om Hem den Heere op te dragen, gelijk er geschreven staat in \'s Heeren wet: Al wat mannelijk is, dat den moederschoot opent, zal den Heere heilig genoemd wor- dden ; en om een offer te geven; volgens hetgeen gezegd is in \'s Heeren wet: een paar tortelduiven of twee i-Jonge duiven. En zie, daar was een mensch in Jeruzalem, die tot naam had Simeon, en deze mensch was rechtvaardig en godvreezend, verwachtende de vertroosting Israëls, en de Heilige Geest was in hem. En hij had een antwoord ontvangen van den Heiligen Geest, dat hij den dood niet zou zien, voor dat hij eerst den Christus des Heeren gezien had. En Hij kwam, door den geest, in den tempel. En toen het Kind Jezus door zijne ouders werd binnen- gebracht, om Hem te doen naar de gewoonte der wet,



		*VOORREDE.*

		Het doel onzer Moeder de H. Kerk bij het instellen der feestdagen is: i°. op die dagen eenige weldaden, die ons alsdan bewezen .zijn, te overwegen en God er voor te bedanken; 2°. de levens der Heiligen beter na te volgen en hunne voorspraak te verzoeken. Hieruit blijkt, dat er twee soorten van feestdagen zijn: feestdagen der geheimen van onzen heiligen godsdienst, zoo als, bijv., de feestdag van het geheim der H. Drievuldigheid, en feestdagen der Heiligen, zooals de feestdag der H.H. Apostelen Petrus en Panlus, waarop gewag gemaakt wordt van de zege- pralen der Heiligen, die reeds de ceinuige rust genieten. Op de feestdagen der geheimen moeten wij vooreerst het geheim, dat gevierd wordt, trachten te kennen; ver- volgens de gevoelens, welke met het geheim overeenkomen, in ons opwekken, en eindelijk, de vruchten van het geheim ootmoedig afsmeeken. Op de feestdagen der Heiligen moeten wij de zalige leeringen en de schoone voorbeelden der Heiligen over- wegeu en hunne machtige voorspraak inroepen, om die leeringen na te leven, die voorbeelden na te volgen. Zie- daar liet doel onzer Moeder de H. Kerk bij het instellen der feestdagen. Datzelfde doel nu moet de priester hebben in - zijne preeken op de feestdagen. Op den feestdag van het een of ander geheim moet



		Eerste Preek.

		Nieuwjaar.

		Fili, conserva tempus et devita a malo. Mijn zoon, neem den tijd waar en wacht u voor het kwaad. (Eccl. IV, 23.) INHOUD. VOORREDE. Het jaar 18... is voorbij met zijn lief en leed. Velen zijn gestorven, hebben reeds rekenschap gegeven en ont- vangen thans loon naar werken: De eene is veroordeeld tot de pijnen der hel; de andere is opgenomen ten hemel, volgens dat zij een goed of slecht gebruik gemaakt hebben van den tijd. Wij moeten: VERDEELING. I. Den verleden tijd zoo goed mogelijk herstellen; II. Den tegenwoordigen tijd goed besteden; III. Ons op den toekomenden tijd niet te veel verlaten. I. Wij moeten den verleden tijd zoo goed mogelijk her- stellen, omdat wij er veel van verloren hebben. Is verloren de tijd, die besteed wordt aan zondige werken,



		10 aan beuzelarijen en goede werken maar zonder ver- diensten. II. Wij moeten den tegenwoordigen tijd goed besteden, omdat hij kort is en snel voorbijgaat. De tijd ver- geleken bij eene beek of rivier. Wij moeten elk oogen- blik van den tijd besteden aan het werk onzer zaligheid; wij kunnen elk oogenblik van den tijd besteden aan het werk onzer zaligheid; misschien hangt van een oogenblik tij ds onze zaligheid af. III. Wij moeten ons op den toekomenden tijd niet te veel verlaten, omdat hij onzeker is. Woorden van Jezus tot zijne leerlingen over den ondergang van Jeruzalem. De mensch belooft zich veel voor de toekomst, voor later. Zal er een later voor u zijn? Hoedanig zal dat later wezen ? Hoe zult gij u later gedragen ? SLUITREDE. Met Nieuwjaar moeten wij het voornemen maken den verleden tijd zoo goed mogelijk te herstellen, den tegen- woordigen tijd goed te besteden en ons op den toekomenden tijd niet te veel te verlaten: \'t is het middel om in het uur des doods van den tijd over te gaan tot de geluk- zalige eeuwigheid.



		. 12

		aan verdiensten bevonden, hij is opgenomen en opgeno- men ten hemel om daar voor eeuwig gelukkig te zijn. Zij hebben ontvangen loon naar werken, zij zijn de geluk- kige of ongelukkige eeuwigheid ingegaan, volgens dat zij van den tijd, die hun gegeven was, een goed of slecht gebruik gemaakt hebben. Zooveel hangt er af van het goed of slecht gebruik van den tijd, de hemel of de hel, de gelukkige of ongelukkige eeuwigheid. Deze waarheid alleen, B. B., moest zij ons niet voldoende zijn om altoos een goed gebruik te maken van den tijd ? Doch om ons daartoe nog krachtdadiger aan te sporen, willen wij ons eenige oogenblikken bezighouden met den tijd, hem beschouwen in zijne drie deelen, in zijn verledene, in zijn tegenwoordige en in zijn toekomende. Wij moeten: I. Den verleden tijd zoo goed mogelijk herstellen; II. Den tegenwoordigen tijd goed besteden; III. Ons op den toekomenden tijd niet te veel verlaten. Ziedaar de drie punten, die wij gaan uiteenzetten. I. Wij moeten den verleden tijd zoo goed mogelijk herstellen. Waarom ? Omdat wij er veel van verloren hebben. Om ons te overtuigen, dat wij van den verleden tijd veel verloren hebben, zien wij eerst, wat er verstaan moet worden door verloren tijd. Ik noem verloren den tijd, dien wij besteed hebben aan zondige werken, aan beuzelarijen en goede werken, maar zonder verdiensten voor den hemel. Vooreerst is verloren de tijd, besteed aan zondige werken. Bijgevolg is verloren de tijd, waarop de mensch zijnen Heer en God gevloekt en gelasterd heeft; verlo-



		- 1$ -

		ren de tijd, waarop hij zich in kroegen en herbergen te buiten gegaan is aan den drank; verloren de tijd, waarop hij zich onrechtvaardig verrijkt heeft met geld en goed; verloren de tijd, waarop hij zijnen evenmensch aange- rand heeft in zijne eer en faam; verloren de tijd, waarop hij zich als gewenteld heeft in de modder der ontucht: al die tijd, aan zondige werken besteed, is verloren, voor eeuwig verloren. En hoeveel tijd heeft de mensch niet besteed aan zondige werken? B. B., \'t is schier onge- loofelij k ; en nochtans, \'t is maar al te waar. Men treft personen aan, die geene maand, geene week, wat zeg ik? die geen dag laten voorbijgaan, zonder hunnen Heer en God te vergrammen, en zelfs grootelij ks te vergram- men. Hoeveel dagen in de week zijn er, waarop, bijv., die godslasteraar en vloeker zijnen Heer en God niet lastert en vloekt? Hij heeft er eene duivelsche gewoonte van. Hoeveel dagen in de week zijn er, waarop die kwaadspreker zijnen evenmensch niet aanrandt in zijne eer en faam? Hij kan den mond schier niet openen zonder kwaad te spreken. Hoeveel dagen in de week zijn er, waarop die onkuischaard geene zedenkwetsende taal voert, niet zondigt met zich zelven of met anderen, hij is een slaaf van den wellust. Ziedaar, B. B., hoe de tijd, besteed aan zondige werken, verloren is. Doch opdat de tijd verloren zij, is het niet noodig, dat hij besteed worde aan zondige werken: de tijd, besteed aan beuzelarijen, is ook verloren. Bijgevolg is verloren de tijd, waarop men niets doet tot glorie van God of tot zaligheid zijner ziel. En hoe velen treft men er in de wereld niet aan, die aan God of hunne ziel niet eens denken? Zij besteden hunnen tijd om zich te verheffen, om groot te worden in de wereld, zij zoeken de wereld te behagen in plaats van God; zij besteden hunnen tijd



		1₄

		om schatten en rijkdommen te vergaderen, zij denken enkel aan geld en goed; zij besteden hunnen tijd om zich te vermaken, en daarover loopen hunne gesprekken van den vroegen morgen tot den laten avond. Hebt gij veel pleizier gehad op dat feest? Hebt gij u goed ver- maakt in dat gezelschap? Wat zullen wij morgen, over- morgen doen om ons te vermaken? Ziedaar, B. B., hoe de tijd verloren gaat. Want wat hebben die personen gedaan tot glorie van God ? Niets. Wat hebben zij ge- daan tot zaligheid hunner ziel? Ook niets. Dormierunt somnum suum, zegt de koninklijke Profeet David: zij hebben hun slaap geslapen, en wakker geworden hebben zij niets gevonden in hunne handen, et nihil invenerunt omnes viri divitiarum in manibits suis. (i) Eindelijk is verloren de tijd, besteed aan goede wer- ken, doch zonder verdiensten voor den hemel. Men vindt menschen, die zich vrijwillig in de onmogelijkheid stellen om iets te kunnen verdienen voor den hemel, \'t Zijn de uitzinnigen, die na het ongeluk gehad te hebben in doodzonde te vallen, in dien ongelukkigen staat blij- ven voortleven. Zij bidden, gaan naar de kerk, vasten, geven aalmoezen, in een woord, zij doen veel goede werken; en nochtans, zij verdienen niets voor den hemel. Waarom niet? Omdat zij in staat van doodzonde zijn, en alzoo verliezen zij dagen, weken, maanden, soms jaren van den tijd, dien zij moesten besteden om zich ver- diensten te vergaderen voor den hemel. Ziedaar, B. B., wat er verstaan moet worden door verloren tijd. Onder- zoeken wij nu eens, of en hoe wij den tijd verloren heb- ben. Hebben wij den tijd verloren door hem te beste- den aan zondige werken? Wij moeten aan onze zonden

		(i) Ps. lxxv, 6.



		- ij -

		vaarwel zeggen. Hebben wij den tijd verloren door hem te besteden aan beuzelarijen ? Wij moeten van onze dwaas- en uitzinnigheid terugkomen. Hebben wij den tijd ver- loren, door hem te besteden aan goede werken maar zonder verdiensten, wijl wij in staat van doodzonde waren? Wij moeten uit dien ongelukkigen staat opstaan ; vervolgens moeten wij ons best doen om den verloren tijd zoo goed mogelijk te herstellen. II. Wij moeten den tegenwoordigen tijd goed besteden. Waarom? Omdat hij kort is en snel voorbij gaat. Den tijd willen gebruiken, die reeds voorbij is, \'t is dwaasheid; den tijd willen gebruiken, die nog moet komen, \'t is voor \'t minst vermetelheid; voor het oogen- blik is het in beide gevallen onmogelijkheid, want men zou gebruik willen maken van iets, dat niet bestaat. Men moet dus gebruik maken van den tegenwoordigen tijd. Doch de tegenwoordige tijd is een oogenblik, en vandaar dat de tijd niets anders is dan een aaneenscha- keling van oogenblikken, die nimmer rusten, en waarvan het eene het andere opvolgt. Terecht wordt dus de tijd vergeleken bij eene beek of rivier, die snel voorbijloopt. Stel u op den oever van die beek of rivier. Het water, dat voorbij geloopen is, komt niet weder; onmogelijk er van te scheppen. Het water, dat in de verte aankomt, is nog niet in uw bereik; ook onmogelijk er van te scheppen. Blijft nog het water, dat vóór u is, en waarvan gij kunt scheppen. Eveneens is het gelegen, B. B., met den tijd, die snel voorbijgaat. De tijd, die voorbij is, komt niet weder; onmogelijk dus hem te gebruiken. De tijd, die nog komen moet, is ook niet in uw bereik, dus ook



		- i6 -

		onmogelijk hem te gebruiken. Blijft bijgevolg alleen de tegenwoordige tijd, dien tijd kunt gij gebruiken. Doch merkt wel op, B. B., evenals de beek of rivier, waarvan ik zooeven sprak, niet altoos loopt, doch eenmaal uitdroogt, zoo ook loopt de tijd niet immer voor ons, doch hij zal weldra eindigen. Bijgevolg mogen wij geen enkel oogenblik van den tijd nutteloos laten voorbijgaan, i) Neen, B. B., maar wij moeten elk oogenblik van den tijd besteden aan het werk onzer zaligheid; wij kunnen elk oogenblik van den tijd besteden aan het werk onzer zaligheid; misschien hangt van een oogenblik tij ds onze zaligheid af. Wij moeten elk oogenblik van den tijd besteden aan het werk onzer zaligheid. God, wiens oog onafgebroken op ons gevestigd is, denkt altoos aan ons, Hij is altoos met ons bezig om ons gelukkig te maken. En wij, B. B., die ons persoonlijk geluk moeten bewerken, wij denken er niet aan, wij zijn er niet meê bezig? De duivel loopt immer rond als een brieschende leeuw, hij loert op een gunstig oogenblik om ons te ver- slinden en ongelukkig te maken; en wij, B. B., wij zouden niets doen om te ontsnappen en ons gelukkig te maken ? Daarenboven, God vermaant ons, op onze hoede te zijn. Ziet toe, zegt Hij, videte: waakt, vigilate: bidt, orate: gij moet altijd bidden en niet moede worden, quoniam oportet semper orare en non deficere. 2) Wij moeten dus elk oogenblik van den tijd besteden aan het werk onzer zaligheid. Dit schijnt velen onmogelijk. Hoe dan! zeggen zij. Gij wilt, dat ik altijd werke aan

		1) Velut ex torrente rapido, nee semper casuro hauriendum. 2) Luc. xviii, 1.



		- t; -

		mijne zaligheid? Ja zeker. Ik moet dan alle dagen naar de kerk gaan, aanhoudend met den rozenkrans in de handen zitten en mijne huiselijke bezigheden verwaar- loozen? Volstrekt niet. Bijgevolg kan ik ook niet altijd werken aan mijne zaligheid. Zeker wel, en gij moet, en juist omdat gij moet, kunt gij, want God vordert het onmogelijke niet. Luistert en gij zult het weldra met mij eens zijn. Ik vraag u, kunt gij den Heer uwen God al de dagen van uw leven getrouw dienen? Zeker, en gij zijt er toe verplicht, dat is uw einde hier op aarde, en daaraan beantwoordt uw einde hiernamaals, want de mensch is geschapen om in dit leven God te dienen en hiernamaals eeuwig Hem te aanschouwen. En hoe moet gij den Heer uwen God al de dagen van uw leven getrouw dienen? De gedragslijn is u gegeven: gij kent de geboden van God en de H. Kerk; gij kent de plichten van uwen staat. Die geboden moet gij onderhouden, die plichten moet gij vervullen. Maar ik kan niet, zegt gij. Uit u zelven alleen kunt gij niet, \'t is waar, daartoe hebt gij de genade van God noodig, en om die genade te bekomen moet gij bidden en tot de H. Sacramenten naderen. Doch waarom bidt gij niet \'s morgens en \'s avonds ? Waarom nadert gij zoo zelden en niet beter bereid tot de H. Sacramenten? Waarom sluit gij u niet aan bij God? Kunt gij uwe werken niet opdragen aan God? zeggen, bijv., \'s morgens: Van daag wil ik alles doen tol meerdere eer en glorie van God. Wat zegt de Apostel Paulus? Hetzij gij eet, hetzij gij drinkt of iets anders verricht, doet alles tot glorie van God: Omnia in gloriam Dei facite. (i)

		(i) i, Cor. xxx, 31. 2.



		tè - Gij kunt dus alles doen tot glorie van God, en door alles te doen tot glorie van God, werkt gij tevens aan uwe zaligheid, en geen oogenblik van den tijd gaat verloren. Wat meer is, misschien hangt van een oogenblik tijds onze zaligheid af; God heeft misschien aan een oogenblik tijds onze zaligheid verbonden. Een arme zondaar, bijv., verkeert in staat van doodzonde. God roept hem tot boetvaardigheid, Hij biedt hem de genade der bekeering aan; die zondaar luistert niet naar de stem van God, hij maakt geen gebruik van de genade van God, hij sterft in staat van doodzonde, en hij gaat voor eeuwig verloren, en ziedaar, hoe onze zaligheid van een oogenblik tijds kan afhangen. B. B., denken wij er eens goed over na en overtuigen wij ons wel, dat wij elk oogenblik van den tijd moeten en kunnen besteden aan het werk onzer zaligheid, dat misschien van een oogenblik tijds onze zaligheid afhangt, en wij zullen met zooveel dwazen en verblinden niet zeggen: Later tijd genoeg, later zal ik aan mijne zaligheid werken. Later tijd genoeg? Is dat zeker? Volstrekt niet, want de toekomende tijd is onzeker. III. Wij moeten ons op den toekomenden tijd niet te veel verlaten. Waarom niet? Omdat hij onzeker is. Onze goddelijke Zaligmaker zeide zekeren dag tot zijne leer- lingen, toen zij Hem vroegen, wanneer de ondergang van Jeruzalem zou plaats hebben: Non est vestrnm nosse tempora vel momenta, qua Paterposuit in suapotestate : (i) \'t Is uwe zaak niet de tijden en oogenblikken te kennen, die de Vader in zijne macht gesteld heeft. Zoo ook zou men ons kunnen zeggen: \'t Is uwe zaak niet te weten

		(i) Act. I. 7.



		K^ l\\J%2



		EERSTE DEEL.



		i₉

		of gij over een jaar of eene maand, over eene week of een dag nog leven zult. De dag van morgen hangt zoo min van u af als die van gisteren, de dag van uwen dood zoo min als die van uwe geboorte; leven en dood zijn in de handen van God; al wat men u zeggen kan is: misschien zult gij dan nog leven. En de mensch, wat beeldt hij zich niet in? Hij belooft zich zooveel voor de toekomst. Een oud schrijver had wel gelijk, als hij zeide: De menschen leven niet, maar zij maken zich gereed om te leven, (i) Dat is maar al te waar. Hoe dikwijls hoort men, bijv., niet: Aanstaande jaar zal ik dit of dat doen, zal ik deze goederen verkoopen en andere aankoopen, zal ik mijn oud huis afbreken en een nieuw bouwen. Welnu, zulks heeft plaats, niet alleen in wereldlijke zaken, maar ook in geestelijke, in de zaken die onze ziel en zaligheid aangaan. Later zal ik er aan denken; dan zal ik die slechte gewoonte afleggen. Later zal ik mijn geweten in orde brengen; dan zal ik mij met God verzoenen. Dus, die personen verklaren dan toch, dat zij nog niet leven gelijk het behoort, maar zij maken zich gereed om het te doen. Doch ik vraag u: Waarom denkt gij er nu niet aan ? Waarom legt gij die slechte gewoonte nu niet af? Waarom brengt gij uw geweten nu niet in orde ? Waarom verzoent gij u nu niet met God ? Nu is het nog tijd, misschien zal het weldra te laat zijn. Neen, dat doet men niet: de menschen leven niet gelijk het behoort, zij maken zich enkel gereed om het later te doen. Om u daarvoor te wachten, ziehier, B. B., eene drievoudige onzekerheid. Zal er een toekomende tijd voor u zijn? Hoedanig zal die wezen? Hoe zult gij er u in gedragen ?

		(i) Non vivunt homines, victuri sunt.



		Tweede Preek.

		Driekoningen.

		Vidimus stellam ejus in oriente et venimus adorare eum. Wij hebben zijne ster in het oosten gezien en wij zijn gekomen om hem te aanbidden. (Matth. II, 2.) INHOUD. VOORREDE. Evangelie van den feestdag. Drie klassen van menschen afgebeeld. VERDEELING. I. De eerste klasse is afgebeeld door Herodes; II. De tweede, door het volk, de Opperpriesters en Schriftgeleerden; III. De derde, door de drie Koningen. De eerste klasse, afgebeeld door Herodes, bevat de- genen, die onzen heiligen godsdienst onderzoeken, met het inzicht om hem te bestrijden en zijne belijders te ver- volgen. Herodes is ontroerd, hij maakt het voornemen



		23

		om Jezus te vermoorden. Waarom? Vergeefsche poging van Herodes om Jezus te treffen. Herodes is de eerste, die Jezus vervolgd heeft. Na Herodes komen de kerkvervolgers. Waarom vervolgen zij de H. Kerk ? Vergeefsche pogingen van de kerkvervolgers. Waarom straft God niet terstond de kerkvervolgers? Antwoord van den H. Augustinus. Schande en pijnlijke dood van Herodes en van vele kerkvervolgers. II. De tweede klasse, afgebeeld door het volk van Jeru- zalem, de Opperpriesters en Schriftgeleerden, bevat dege- nen, die onzen heiligen godsdienst onderzoeken, enkel om hem te kennen, zonder hem te willen volgen. Het volk wordt ontroerd, doch niemand gaat naar BethleGm. Het volk is het afbeeldsel van hen, die, na de waarheid gehoord te hebben, den moed niet hebben haar te volgen. De Opperpriesters en Schriftgeleerden wijzen den drie Koningen den weg, doch zelven blijven zij thuis. Zij zijn het afbeeldsel van hen, die anderen leeren wat zij moeten doen, doch zelven niet doen. Straf van de inwoners van Jeruzalem. Die den godsdienst kennen en niet volgen, zullen vroeg of laat gestraft worden. III. De derde klasse, afgebeeld door de drie Koningen, bevat degenen, die onzen heiligen godsdienst onderzoeken om hem te volgen en er hun leven naar te schikken. De drie Koningen, na de ster gezien te hebben, gaan terstond op reis. Wij moeten terstond aan Gods genade beantwoorden. De drie Koningen hebben wederwaar- digheden op reis, doch zij volharden. Wij moeten niet-



		** 4 *

		tegenstaande de moeielijkheden volharden in het goede. De drie Koningen zijn zonder vrees, zonder menschelijk opzicht. Wij moeten niet vreezen, noch ons schamen, de deugd te oefenen. De drie Koningen vragen raad. Wij moeten raad vragen, bijaldien wij in zekere omstan- digheden niet weten wat aanvangen; raad vragen aan degenen, die over ons aangesteld zijn. De drie Konin- gen vinden het goddelijk Kind en offeren Het goud, wierook on mirre. Zij erkennen in dat klein Kind hun- nen Koning, hunnen God en een mensch. Geestelijke geschenken verbeeld door het goud, den wierook en de mirre: de liefde, het gebed en de droefheid over de zonde. Jezus beloont de drie Koningen: zij hebben de wereld verlaten en zijn groote Heiligen geworden. SLUITREDE. De drie Koningen hebben in het Kindje Jezus hunnen God erkend, zij hebben Het aanbeden en geschenken geofferd. Wij moeten in het allerheiligste Sacrament des Altaars onzen God erkennen, Hem aanbidden en onze geschenken brengen: onze liefde, ons gebed en onze versterving.

		<of#0>-



		27

		onderzoeken, met het inzicht om hem te bestrijden en zijne belijders te vervolgen. Zoodra Herodes de drie Koningen van het Oosten gesproken en van hen vernomen heeft, dat de lang gewenschte Messias geboren was, hoe is hij gesteld en wat doet hij ? Is hij verheugd en verblijd over die goede tijding? Maakt hij zich gereed en sluit hij zich bij de drie Koningen aan om Jezus op te zoeken en te gaan aanbidden? Neen, B. B., want luistert hoe hij gesteld is en wat hij doet. Turbatus est, Herodes wordt ontroerd, zegt het Evangelie, en hij maakt het voornemen om Jezus, dat beminnelijk kind, dat gekomen is om de menschen zalig te maken, te vermoorden. Immers, in zijne ver- wachting teleurgesteld, wijl de drie Koningen niet over Jeruzalem wederkeeren, ontvlamt hij in woede; hij zendt zijne soldaten om alle kinderen van Bethleèm en om- streken, kleintjes van twee jaren en daaronder, te ver- moorden, ten einde onder die kinderen ook Jezus te treffen. En waarom staat Herodes het goddelijk Kind naar het leven ? Uit hoovaardigheid, uit baatzuchtigheid en jaloersch- heid. Herodes is koning, hij wil koning blijven; hij vreest, doch zonder reden, door Jezus van zijn troon geworpen te worden, en ziedaar waarom hij het goddelijk Kind zoekt te dooden; doch te vergeefs. Herodes, gelijk wij uit het Evangelie weten, heeft het goddelijk Kind niet kunnen treffen; tegen wil en dank heeft hij gewerkt aan de glorie van Jezus. Jezus\' geboorte werd de gansche wereld door bekend. Eenieder daarenboven sprak met verontwaardiging over Herodes, wijl hij eene menigte onnoozele kinderen had doen vermoorden. Dien kinderen bewees Herodes tevens, zonder het te weten, een grooten dienst; hij maakte van hen zoo vele Martelaren voor Christus, die in eeuwigheid in den hemel God zullen loven



		28

		en danken, dat zij voor Hem hun bloed hebben mogen vergieten. Herodes is de eerste van eene menigte dwingelanden, die de H. Kerk vervolgd hebben, van eene menigte vijanden, die haar vervolgen tot op den dag van heden. En waarom hebben die dwingelanden de H. Kerk ver- volgd ? Omdat zij overal en ten allen tijde wilden regeeren, koning en meester wilden zijn. Zij waren niet tevreden te leven gelijk zij het goedvonden, maar zij wilden, zij vorderden dat ook anderen hunne levenswijze goedkeurden en navolgden. En waarom vervolgen thans nog talrijke vijanden de H. Kerk? De voornaamste reden is, omdat de H. Kerk hun zondig gedrag afkeurt en veroordeelt. Ziedaar waar- om zij de H. Kerk vervolgen en uit de samenleving wenschen te verbannen; doch evenals Herodes in zijne plannen niet geslaagd is, evenmin zijn de op hem vol- gende kerkvervolgers geslaagd in de hunne. Zij hebben wel is waar het bloed der Martelaren ook doen stroomen, doch in plaats van daardoor de Christenen uit te roeien en de H. Kerk te vernietigen, hebben zij nieuwe geloo- vigen gemaakt en de H. Kerk uitgebreid, wijl, naar de uitdrukking van Tertullianus, het bloed der Martelaren het zaad is van nieuwe Christenen, (i) Ook behoeven wij niet te vreezen, dat thans de kerkvervolgers tegen haar zullen vermogen. God, die zijne Kerk achttien eeuwen lang beschermd en bewaard heeft, is immer dezelfde. Ue arm zijner almacht is niet verkort. Hetgeen Hij vroeger gekunnen heeft, kan Hij nog. Hetgeen Hij vroeger gedaan heeft, doet Hij nog, d. i., Hij staat zijne Kerk bij en verdedigt haar. Doch waarom, zoudt gij wellicht

		(i) Sanguis Martyrum semcn Christianorum. (Tert.)



		«- ty denken, laat God de kerkvervolgers begaan? Waarom laat Hij hen leven? Waarom straft Hij hen niet? God, zegt de H. Augustinus, laat de kwaden leven; vooreerst, opdat zij zich zouden bekeeren. God is geduldig; Hij is op de wereld gekomen, om de menschen zalig te maken en niet om hen te verderven. Hij wil den dood van den zondaar niet, gelijk Hij zelf verklaart, maar dat hij zich bekeere, zijn slechten weg verlate, en leve: Nolo mortem impii, sed ut convertatur impins a via sua, et vivat, (i) Vervolgens laat Hij de kwaden leven om door hen, als door werktuigen, de goeden te oefenen, om hun de gelegenheid te verschaffen ten einde door met geduld te lijden, den hemel te verdienen. Nochtans, wat de straf betreft, deze wacht zeker de kerkvolgers en wordt zelfs niet altoos tot na hunnen dood uitgesteld. Getuige er van de bloeddorstige Herodes. Herodes, na Jezus vervolgd en de onnoozele kinderen van Bethleëm ver- moord te hebben, werd op zijne beurt vervolgd door zijn eigen zoon Antipater, en hij deed zijn eigene kin- deren om het leven brengen. Uitgeteerd van verdriet en met eene schandelijke ziekte geslagen, wilde hij zich zelven om het leven brengen. Daarin werd hij verhin- derd, doch een jaar na den kindermoord stierf hij een allerellendigsten dood. Ziedaar het uiteinde van Herodes, uiteinde, waaraan het uiteinde van eene menigte kerk- vervolgers gelijk is. II. De tweede klasse van menschen, B. B., afgebeeld door het volk, de Opperpriesters en Schriftgeleerden, bevat degenen, die onzen heiligen godsdienst onderzoeken, enkel om hem te kennen, zonder hem te willen volgen.

		(i) Ezech. xxxm, il,



		- $o

		De drie Koningen, te Jeruzalem aangekomen, vragen, gelijk wij uit het Evangelie gehoord hebben, naar den nieuw geboren Koning der Joden: Ubi est qni natus est rex Judacorum? (i) Op die vraag komt de gansche stad in beweging. Niemand van het volk nochtans sluit zich bij de drie Koningen aan, om het goddelijk Kind op te zoeken en te gaan aanbidden. Ziedaar, B. B., juist het afbeeldsel van zekere Christenen, die, na de een of andere waarheid van onzen heiligen godsdienst gehoord te hebben, den moed niet hebben om ze te volgen. Die Christenen, bijv., lezen een god- vruchtig boek; zij hooren het een of ander sermoon, soms eene flinke strafpreek, waardoor zij krachtig aan- gezet worden, van leven te veranderen. De priester spreekt hun over den dood en het oordeel, over de hel en den hemel; hij legt hun die groote en belangrijke waarheden uit, zoodat zij ze goed begrijpen. Welk is nu het gevolg van die lezing, van dat sermoon? Zij worden een weinig bewogen. Doch hoelang duurt die goede beweging ? Zoo lang als die lezing, als dat sermoon duurt; daarna zijn zij juist wederom dezelfden, zij veranderen niet. De Opperpriesters en Schriftgeleerden toonen wel is waar den weg aan anderen, aan de drie Koningen, doch zelven verzetten zij geen voet, zij blijven t\'huis. Ziedaar het afbeeldsel der Christenen, die anderen den weg toonen, maar die zelven dien weg niet inslaan. En om u die waarheid nog wat beter te doen verstaan, wil ik in eenige bijzonderheden treden. Men treft, bijv., ouders aan, die hunne kinderen tot het goede aansporen, die hen, bijv., vermanen, dikwijls tot de H. Sacramenten te naderen, terwijl zij zelven nalatig zijn; oversten, die

		(i) Matth. il, 3.



		- at -

		hunnen dienstboden goede lessen geven, terwijl zij zelven die lessen niet volgen. Men treft Christenen aan, die liet slecht gedrag van anderen afkeuren en hekelen, terwijl zij zelven niet onberispelijk zijn; die anderen leeren braaf en deugdzaam te zijn, terwijl zij zelven slecht en zondaren blijven. Dergelijke Christenen zijn onverschoonbaar. Waarom ? Om de eenvoudige reden: zij weten wat zij doen moeten, en zij doen het niet: Die wit enim et non faciunt. (i) Welke straf wacht der- gelijke Christenen niet! Gij weet wellicht, B. B., hoe de inwoners van Jeru- zalem na den dood van onzen goddelijken Zaligmaker gestraft zijn geworden. De geschiedenis meldt ons onder anderen, dat Titus de stad Jeruzalem belegerd, ingenomen en tot den grond toe verwoest heeft; dat hare inwoners vermoord en in menigte gevankelijk zijn weggevoerd. En och of het daarbij gebleven ware. Doch, helaas! hoevelen onder hen beklagen zich thans, en zullen in eeuwigheid zich beklagen, van de openbaring der Wijzen, en Gods genade misbruik gemaakt te hebben, wijl zij daarom voor eeuwig tot de hel veroordeeld zijn. Het- zelfde lot wacht hen, die na de waarheden van onzen heiligen godsdienst gekend te hebben, dezelve niet volgen ; die na de uitgelezenste genaden van God ontvangen te hebben, er niet aan beantwoorden, integendeel er schan- delijk misbruik van maken, tot hunne eeuwige verdoe- menis. Wij moeten dus, gelijk gij ziet, B. B., noch den koning Herodes, noch het volk van Jeruzalem, noch de Opperpriesters en Schriftgeleerden navolgen. Wie moeten wij dan navolgen? Wij moeten navolgen de drie Ko- ningen of de Wijzen van het Oosten; wij moeten onzen

		(i) Matth. XXIII, 3.



		*- 3 -**

		heiligen godsdienst onderzoeken om hem te volgen en er ons leven naar te schikken, en ziedaar tevens de derde klasse van menschen, afgebeeld door de drie Koningen. III. Zoodra de drie Koningen de wonderbare ster, die de geboorte van den Messias aankondigde, gezien hebben, gaan zij terstond op reis. En toch, de reis, die zij gingen ondernemen, was niet gemakkelijk, \'t Was winter, de afstand ver, de weg moeielijk te vinden, of liever, zij wisten niet waarheen. Nochtans, de drie Koningen rede- neeren niet; zij zeggen, bijv., niet: wij zullen nog eenigen tijd wachten: en dan zien: neen, zij wachten niet, maar zij begeven zich terstond op reis. En gelukkig voor hen; want hadden zij nog eenige dagen gewacht, zij zouden het goddelijk Kind niet meer gevonden hebben. Ziedaar, B.B., eene les voor ons. De drie Koningen leeren ons van den dag van heden gebruik te maken en niet uit te stellen tot den dag van morgen. Waarom niet? Wel, de dag van morgen is onzeker. Hoevelen in de hel beklagen zich, doch helaas! te laat dat ongelukkig uitstellen tot morgen, \'t Was immer bij hen: Ik heb tijd genoeg: morgen zal ik er aan denken: later zal ik mij bekeeren. \'t Spreekwoord wordt in hen bewaarheid. En welk is dat spreekwoord? Dat spreekwoord is: Tijd genoeg komt te laat. En inderdaad, zoo is het. Wij moeten dus van de genaden, welke God ons dagelijks aanbiedt, gebruik maken; wij moeten het goede doen, terwijl het tijd is. De drie Koningen vinden ook wederwaardigheden op hunne reis; alles gaat niet naar wensch; God stelde hen op de proef. Zij zijn bijna te Jeruzalem aangekomen, en ziet! eensklaps verdwijnt de ster, die hen tot daartoe



		- to - geleid heeft Zullen zij nu den moed verliezen, in hun geloof en betrouwen beginnen te wankelen ? Zullen zij nu denken, dat zij bedrogen zijn? Neen, B.B, doch vol geloof en betrouwen op God, volharden zij in hun voor- nemen. Ziedaar eene tweede les voor ons, Christenen, namelijk, hoe wij ons in de beoefening der deugd moeten gedragen. Wanneer de een of andere moeielijkheid zich opdoet, wanneer wij in den dienst van God dorheid of ongevoeligheid gewaar worden, dan moeten wij den moed niet verliezen, maar wij moeten met geloof God om God dienen. Met betrouwen op God, die ons geroepen en getrokken heeft, moeten wij moedig voortstappen, ons zelven geweld aandoen, denkende: Het rijk der hemelen lijdt geweld en de geweldigen nemen het in: Regnum caelornm vim patitnr et violenti rapiunt illnd. (i) De drie Koningen zijn ook zonder vrees, zonder men- schelijk opzicht. Zij komen te Jeruzalem aan en vragen Herodes, waar de Jiieuzugeboren Koning der Joden is: Ubi est qui natus est rex Judceorum. Hadden zij dan niet te vreezen, door Herodes, die toenmaals koning was, aangehouden en in de gevangenis geworpen te worden? Of voor \'t minst, hadden zij niet te vreezen, bespot en uitgelachen te worden? De drie Koningen storen zich aan niets, zij vreezen niets, zij kennen geen menschelijk opzicht, \'t is hun te doen, Jezus te vinden, wiens ster zij gezien hebben, en zij zijn gekomen om hem te aan- bidden: Et venimus adorare eum. (2) Ziedaar, B. B., juist onze zaak. Waarom zijn wij op aarde, zoo niet om God te dienen, om het pad der deugd te bewandelen? Wij moeten niet vreezen tot dat einde de middelen te gebruiken. Wij moeten, bijv., niet denken: Maar wat

		(1) Mattl}. XI, 12. (2) Matth. 11, 2. 8.



		- 34 - zal men van mij zeggen, bijaldien ik zoo dikwijls naar de kerk ga, bijaldien ik zoo dikwijls tot de H. Sacra- menten nader, bijaldien ik met anderen niet mede doe? Die gedachte alleen: wat zal men van mij zeggen, heeft er duizenden van den dienst van God en het pad der deugd afgetrokken en voor eeuwig ongelukkig gemaakt. B. B., denken wij eens wel na over hetgeen onze goddelijke Zaligmaker zegt : Die zich over mij en mijne woorden zal geschaamd hebben, zegt Hij, over dien zal de Zoon des menschen zich schamen, wanneer Hij komen zal in zijne heerlijkheid en die des Vaders en die der H. Engelen. Geene vrees dus, B. B., voor wien het ook zij ; geen menschelijk opzicht, doch kloekmoedig vooruit in den dienst van God, op het pad der deugd, dat naar Jezus, dat naar den hemel leidt. De drie Koningen op de proef gesteld en niet wetende wat aanvangen, wijl de ster verdwenen was, vragen om raad. Zoodra de Opperpriesters en Schriftgeleerden hun gezegd hebben, waar Jezus te vinden is, vervolgen zij hunnen weg, zonder hunnen tijd aan het hof van Herodes te verliezen. Door die handelwijze leeren de drie Konin- gen ons, hoe wij ons te gedragen hebben, wanneer wij in de een of andere omstandigheid niet weten wat aan- vangen. Naar het voorbeeld der drie Koningen moeten wij dan om raad vragen. Aan wie? Aan hen, die door God aangesteld zijn om ons te leiden of te besturen in hetgeen de zaligheid aangaat. Wij moeten dus om raad vragen aan de priesters, aan onzen biechtvader of zielbestuurder; deze zullen ons zeggen wat wij te doen hebben, en door hunnen raad te volgen kunnen wij zeker zijn, eenmaal ons gewenscht doel te bereiken, evenals de drie Koningen het hunne bereikt hebben. Want ziehier, B. B., wat er met hen gebeurde. Nauwelijks



		- 35 -

		hebben zij Jeruzalen verlaten, of ziet! de ster, die hen vroeger vergezeld had, verschijnt wederom en brengt hen tot op de plaats, waar het goddelijk Kind zich met Maria zijne Moeder bevindt. Zij gaan het huis binnen, zegt de Evangelist, en door een straal van hierboven verlicht, erkennen zij in dat klein Kind hunnen Heer en God. Zij vallen op hun aangezicht ter aarde neder en aanbidden Het. Doch de drie Koningen wisten, dat men voor God niet met ledige handen moet verschijnen. Daarom hebben zij uit hun land voor Jezus geschenken medege- bracht, die zij Hem blijmoedig aanbieden. De geschenken waren, gelijk wij weten, goud, wierook en mirre. Door het goud beleden de drie Koningen het koningschap, door den wierook de Godheid, en door de mirre de menschheid van Jezus. Bij die uitwendige geschenken voegden zij nog inwendige, namelijk, die van hun hart: eene brandende liefde, eene teedere godsvrucht en eene ware, oprechte droefheid over hunne zonden, waardoor zij vroeger hunnen God beleedigd hadden. Die geschenken waren het goddelijk Kind nog aangenamer dan de eerste. Ook liet Jezus hen niet onbeloond vertrekken. Na ver- maand te zijn niet over Jeruzalem, maar langs een anderen weg naar hun land terug te keeren, verlaten zij Bethleëm. Nooit zullen zij vergeten, wat zij daar gehoord en gezien hebben. De geschiedschrijvers verhalen, dat de drie Ko- ningen later aan de wereld vaarwel gezegd en hun leven in den dienst van God hebben doorgebracht, en dat zij eindelijk den marteldood gestorven zijn. Hunne heilige overblijfsels zijn eerst naar Constantinopel, vervolgens naar Milane en eindelijk naar Keulen overgebracht, in welke stad zij door de geloovigen tot op den dag van heden godvruchtig vereerd worden.



		- 3ê

		SLUITREDK. Ziedaar, B. B., in het kort de openbaring van Jezus aan de drie Koningen. De drie Koningen hebben in het Kindje Jezus te Beth- leëm hunnen God erkend, zij hebben Het aanbeden en geschenken geofferd. God, die zich nooit in edelmoedigheid laat overtreffen, heeft \'hen daarvoor ruimschoots beloond, en vooral met het geluk des hemels. Dat geluk voorzeker benijden wij den drie Koningen, en wij wenschen niets zoo zeer dan het eenmaal met hen te mogen deelen. Welnu, doen wij ons best en volgen wij de drie Koningen na. Doch hoe de drie Koningen navolgen, zult gij misschien denken? Ik kan niet naar Betheém gaan, daar het goddelijk Kind aanbidden en geschenken offeren, \'t Is niet noodig, B. B., gij behoeft zoo ver niet te gaan: hier, in het allerhei- ligste Sacrament des Altaars is Jezus onze Koning, God en mensch tegenwoordig, niet wel is waar als een klein Kind, maar onder de gedaante van brood gelijk het geloof ons leert. Gij kunt dus, ja, gij moet u naar het voorbeeld der drie Koningen voor Jezus nederwerpen en Hem aanbidden. Gij kunt, ja, gij moet Jezus geschen- ken brengen: goud, wierook en mirre, niet die stoffelijke geschenken, maar hetgeen er door afgebeeld wordt. Ja, B. B., wij moeten Jezus goud offeren, d. i., wij moeten Hem beminnen, en ons hart moet immer branden van liefde tot Jezus, onzen Zaligmaker, want wat zegt de Apostel Joannes? Laten wij God beminnen, zegt hij, want God heeft ons eerst bemind: Nos ergo diligamus Dewn, quoniam Deus prior dilexit nos (i). Wij moeten Jezus wierook offeren, d. i., wij moeten Hem aanbidden, en onze gebeden moeten als een wierookwolk voor den

		(i) i Joan. iv, 19.



		37

		troon van God opstijgen: Dirigatur oratio mea sicut incensum in conspectu tuo. (i) Wij moeten Jezus mirre offeren, d. i., wij moeten hier op aarde onze zonden beweenen, er boetvaardigheid over doen en ons ver- sterven : Mortificate membra vestra, qnae sunt super ter- ram (2) Ziedaar, B. B., wat ons te doen staat, hoe wij de drie Koningen kunnen en moeten navolgen. Ja, met de drie Koningen laten wij Jezus beminnen, laten wij Jezus aanbidden, laten wij Jezus getrouw dienen in dit leven, en eenmaal zullen wij het geluk hebben, met dezelfde drie Koningen Jezus van aanschijn tot aanschijn te aanschouwen in den hemel. Amen.

		(i) Ps, CXL, 2, (2) Col. III, 5.



		Derde Preek.

		De zoete naam Jezus.

		Postquam consummati sunt dies octo ut circumcideretur puer, vocatum est nomen e jus Jesus. Toen de acht dagen vervuld waren, dat het kind zou besneden worden, werd zijn naam Jezus genoemd. Luc. II, 21. INHOUD. VOORREDE. De besnijdenis was voorgeschreven door de wet van Mozes. De kinderen van het mannelijk geslacht moes- ten ze ondergaan den achtsten dag na hunne geboorte. Het goddelijk Kind werd besneden en kreeg den naam Jezus. Evangelie. Waarom geeft men het goddelijk Kind bij zijne besnijdenis den naam Jezus? VERDEELING. I. De zoete naam Jezus in zich; II. De zoete naam Jezus in betrekking tot ons. I. De zoete naam Jezus in zich is groot, een naam boven alle namen: om zijnen oorsprong. Hij is niet van deze



		- 39 -

		aarde, maar uit den hemel; niet van een schepsel, van Gabriël, Maria of Jozeph, maar van den Schepper, van den hemelschen Vader. Om zijne beteekenis. Anderen hebben den naam Jezus gedragen: de zoon van Sirach, de zoon van Jozedech en Jozuö. Waarom ? De eerste, om zijne wijsheid en zijn verstand; de tweede, omdat hij de Joden verlost heeft uit de babylonische gevangen- schap; de derde, omdat hij de Israëlieten het beloofde land binnengeleid heeft. Het goddelijk Kind draagt met meer recht den naam Jezus. Waarom ? Omdat het de gansche wereld getrokken heeft uit de duisternissen des ongeloofs en der onwetendheid; omdat Het ons verlost heeft uit de slavernij des duivels en van den eeuwigen dood; omdat Het ons den hemel binnenleidt. Om zijne glorie. De naam Jezus wordt verheerlijkt de gansche wereld door. Alle knieën zullen eenmaal in dien naam gebogen worden, die der gelukzaligen in den hemel, der menschen op aarde en der verdoemden in de hel. II. De zoete naam Jezus in betrekking tot ons is een licht, eene spijs en een geneesmiddel. Hij is een licht. Door de verkondiging van den naam Jezus is de gansche wereld verlicht. De mensch in de moeielijkheden wordt door het aanroepen van den naam Jezus ook verlicht. Hij is eene spijs. Hij versterkt den mensch in den arbeid en strijd, hij maakt hem onverwinnelijk tegenover zijne vijanden. Hij is een geneesmiddel. Hij geneest de bedroefden, de neêrslachtigen en wanhopenden. SLUITREDE. Wijl de zoete naam Jezus zoo groot is, wachten wij



		40

		ons, hem ooit te lasteren of oneerbiedig uit te spreken, doch spreken wij hem altoos uit met eerbied. Wijl de zoete naam Jezus een licht, eene spijs en een genees- middel is, daarom moeten wij hem dikwijls aanroepen. Hij is honig voor den mond, een welluidende klank voor het oor en een jubel voor het hart. Bij den naam Jezus moeten wij voegen de namen van Maria en Jozeph fr-«j ■ Derde Preek.

		De zoete naam Jezus. Postquam consummati sunt dies octo ut circumcideretur fiucr, vocatum est nomen ejus Jesus. Toen de acht dagen vervuld waren dat het kind zou besneden worden, werd zijn naam Jezus genoemd. (Luc. II, 21.) VOORREDE. De besnijdenis, B. B., voorgeschreven door de wet van Mozes, was eene vernederende en pijnlijke ceremonie; zij ging zelfs met bloedvergieten gepaard. De kinderen van het mannelijk geslacht moesten ze ondergaan den achtsten dag na hunne geboorte. Het goddelijk Kind onder- ging ook die ceremonie en kreeg bij die gelegenheid den naam Jezus. Het Evangelie van den dag zegt: Toen de acht dagen vervuld waren, dat het kind zou besneden worden, werd zijn naam genoemd Jezus, welke genoemd was door den Engel, vóórdat Hij in den moederschoot ontvangen werd: Vocatum est nomen ejus Jesus." (i) (i) Luc. n, 21.



		- 4» -

		Waarom, vraagt de H. Bernardus, geeft men het god- delijk Kind bij zijne besnijdenis den naam Jezus? Wat beteekent dat samentrefifen ? De besnijdenis toch past beter den persoon, die moet verlost worden, dan den Ver- losser zelven; en de Verlosser heeft veeleer het recht de besnijdenis op te leggen, dan die te moeten ondergaan. En inderdaad, B. B., zoo is het. Doch stippen wij voor- eerst aan in welke hoedanigheid het goddelijk Kind ter wereld komt, en wij zullen weldra begrijpen, waarom Het zich heeft willen onderwerpen aan eene ceremonie, waartoe eigenlijk de zondaren alleen gehouden waren. Het god- delijk Kind komt ter wereld, zegt de H. Bernardus, als middelaar tusschen God en de menschen, en bij zijne geboorte reeds vereenigt Hij de twee uitersten. Immers, Hij wordt geboren uit eene moeder, maar die moeder is immer maagd. Hij wordt in arme doeken gewonden, maar die doeken worden door de Engelen bezongen. Hij ligt als verborgen in eene kribbe, maar eene wonderster verschijnt en leidt de Wijzen naar Bethleëm. Bijgevolg, het goddelijk Kind, om te toonen dat Het mensch is, wil besneden worden; en om te toonen, dat Het God is, wil Het een naam ontvangen, die boven alle namen is. Het wordt besneden, wijl Het de zoon van Abraham is, en Het wordt Jezus, d. i., Verlosser of Zaligmaker genoemd, wijl Het de Zoon van God is. Men geeft dus het god- delijk Kind bij zijne besnijdenis den naam Jezus, wijl Het bij die gelegenheid het ambt van Verlosser, van Zaligmaker aanvangt, door de eerste druppelen van zijn goddelijk bloed te storten voor de zaligheid der menschen. Daar wij van daag het feest van den zoeten naam Jezus vieren, overwegen wij te zamen wat die zoete naam is:



		42

		I. In zich; II. In betrekking tot ons. I. Wat is de zoete naam Jezus in zich ? De zoete naam Jezus in zich, B. B., is groot, een naam boven alle namen: Nomen, quod est super omne nomen, (i) Om ons daarvan te overtuigen, moeten wij dien naam beschouwen in zijnen oorsprong, zijne beteekenis en glorie. Vooreerst moeten wij den zoeten naam Jezus beschou- wen in zijnen oorsprong. De naam Jezus is geen naam van deze aarde, hij komt uit den hemel: geen schepsel, maar de Schepper zelf heeft hem gegeven. Noch de Engel Gabriël, noch de H. Maagd Maria, noch de H. Jozeph heeft het goddelijk Kind Jezus genoemd; doch de hemelsche Vader heeft dien naam uitgekozen, als meer geschikt om uit te drukken de zending van zijn eenigen Zoon, voor ons mensch geworden. Zie, zoo sprak de Engel Gabriël tot Maria den dag der boodschap, gij zult in uwen schoot ontvangen: Ecce, concipies in utero, en een zoon baren, et paries filium, en gij zult zijn naam Jezus heeten, et vocabis nomen ej\'us Jesum. (2) Hetzelfde boodschapte de Engel Gabriël Jozeph, den bruidegom van Maria, en hij voegde er tevens de reden bij: Gij zult zijn naam Jezus heeten, zeide Gabriël tot Jozeph: Vocabis nomen ejus Jesum; (3) want hij zal zijn volk verlossen uit hunne zonden: Ipse enim salvum faciet popuhtm suum a peccatis eorum. Gij ziet dus, B. B., de Engel Gabriël boodschapt en zegt slechts van wege God, hoe diens Zoon moet genoemd worden, juist als hij boodschapte de menschwording van dienzelfden Zoon.

		(l) 1\'h. 11, 9. (2) Luc_. I, 31. (3) Matth. I, 21.