I

s

{

VERTROUWELIJKE /

SAMENSPRAKEN

MET

mts AA\\ DE\\ VOET VAN HET ÏABEKSAKEL,

GEVOLGD DOOIJ EENE DAGE LUK.SC HE BEGROETING DER

ALLERH. MAAGI) MARIA,

DOOR DEN EERWAARDEN PATER

EGIDIirS ■VOGELS

Priester van de Congregatie des Allerheiligsten Verlossers. Met ecne levensschets en eene staatgrucure van den schrijver

NIEUWE VERBETERDE UITGAVE. ⁵--\'

GULPEN, 1886.

DRUK \\\'.VX M. ALBERTS EN ZONEN.

PRELO SUBJICI ET EDI POTEST. Rurcemundce ²²/₆ \'81.

3?. J. H. Hussel,

ad hoc delegatus.

IMPRIMATUR

SERVATIS DE JURE SERVANDIS.

Arnstelodami hac 15 Sept. i 885.

3?. Oomen. CSöR.

SUP. PROV.

VOORREDE DER NIEUWE UITGAVE

Toen voor conige jaren de eerste editie der «Vertrouwelijke Samensprakenquot; verscheen, durfden wij ons niet vleien dat dit werkje een zoo ruim en zoo snel deliist zou hebben, en zie het heeft zijn weg gemaakt, het heeft ingang weten te vinden bij klein en groot, bij rijk en arm , in één woord het valt in den smaak van iedereen. De reden van dien al^e-meenen bijval ligt niet ver van de hand. Open de «Vertrouwelijke Samensprakenquot; lees een paar blad-zjjden, al aanstonds wordt gij getroffen door dien naïeven eenvoud die er in doorstraalt, en die eene der eerste vereischten moet wez \'n van een ascetisch werk, bijname van een gebedenboek Aan dien eenvoud van taal en woorden paart het werkje eene gulle hartelijkheid en gemoedelijkheid in gedachten en gevoelens, die vooral optreedt in die vele ontboezemingen van liefde tot Jesus in zijn II Sacrament en tot de Allerh. Maagd Maria, onder wier indruk het hart als medegesleept en verteederd wordt, llui-deljjk kan men zien dat de E. P. Vogels in zijne «Vertrouweljjke Samensprakenquot; onzen II. Vader Al-phonsus tot model, tot toonbeeld genomen heeft. Eenvoud in taal, gemoedelijk- en teederheid in ■gedachten en gevoelens, zijn immers de karakteristiek der Schriften van dien gronten II. Kerkleeraar.

Volgaarne voldeden wij dan ook aan den algemeen geuiten wensch van het godvruchtig Publiek om eene tweede uitgave te bewerken van Pater Vogels «Vertrouwelijke Samenspraken.quot; Wij hebben gemeend de oud-hollandsche spelling door de nieuwe te moeten vervangen ; hier en daar hebben wjj een woord ver-

VOORREDE.

niiderd, eenen volzin gewijzigd of iets dergelijks, overigens hebben wij gecne wijzigingen aangebra.\'lit: geene bijvoegingen of inkortingen gediinn, uit vrees van afbreuk te doen aan het eigenaardig karakter van het werkje.

Met vertrouwen, bieden wij u, vrome Lezer deze «Vertrouwelijke Samensprakenquot; aan. Gij vindt daarin eene rijke keuze van overwegingen en gebeden ter cere van Jesus in zijn II. Sacrament, en van de Allerh, Maagd Maria. Bedien u van de «Vertrouwelijke Samensprakenquot; tjjdens de H. Mis; als gij gedurende den dag een bezoek brengt aan Jesus in het II. Sacrament en aan de Allerh. Maagd Maria; bij gelegenheid van het 40-uren gebed: bij uwe voorbereiding tot, en uwe dankzegging na de 11. Communie. Daar is echter één geval, waarin de «Vertrouwelijke Samensprakenquot; u bijzonder van dienst kunnen zijn, ten tijde namelijk van geestelijke dorheid en verlatenheid. In dien droeven zielstoestand, in die bittere beproeving, neem dan die samenspraken ter hand, overweeg of lees eene of andere bladzijde, voeg daarbij een vurig gebed tot Jesus en Maria, uit het werkje zelf genomen, en uw hart zal worden opgebeurd , uwe ziel zal getroost worden.

Moge ten slotte dit werkje iets bijdragen om de liefde tot Jesus en Maria in de harten der mensehen meer en meer te ontsteken en te ontvlammen, het getal van Jesus\' aanbidders immer en immer te vermeerderen, dit is de vurige wensch van

Den Beu-erker,

WiTTE.M. 11. Sacramentsdag. ■188.-,.

VOORWOORD EN OPDRACHT.

Ongetwijfeld was het eene gelukkige gedachte, die de gilde van het II. Sacrament te Amsterdam in het leven riep. Want, alhoewel dit Hoogwaardig Sacrament overal en door alle geloovigen hoog verdient geëerd te worden , is het evenwel billijk, dat dit op meer bijzondere wr\'ze geschiede in die plaatsen, waar God zelf\' zich gewaardigd heeft dit heilig Sacrament door wonderen te verheerlijken. Daar dit nu het geval is met Amsterdam, noemden wij het juist hierom eene gelukkige gedachte, welke die gilde daar tor plaatse in het loven riep. Do leden immers dier gilde rekenen het zich ten plicht, iederen Donderdag, als het II. Sacrament in het Begijnhof tor aanbidding wordt uitgesteld, voor Jesus\' liefdetroon een uur of een half uur in gebed door te brengen.

Dit is dan ook de gelcgenheidgevende oorzaak, waarom deze vertrouwelijke Samenspraken met Jesus aan den voet van het Tabernakel opgedragen worden aan de leden van genoemde gilde, in de overtuiging dat zij uitstekend geschikt zijn om hen in hunne devotie te gcraoet te komen. Daarmede willen wij echter geenszins de anderen geloovigen en minnaars van Jesus dezen gecsUdijkcn en kost haren schat onthouden. O neen! dan immers zouden wij niet beantwoorden aan den vurigen wensch en aan het doel dat de E. P. Vogels zich voorstelde. Zijn doel immers was het vuur van Jesus\' liefde, dat zijn hart verteerde, te doen

Samenspr. 1

Vt VOOnwOORD.

ontvlammen in de harten van al dn geloooigen; zijn wensch: al de Christenen om Jesus\' troon te scharen en hen met hemelsche soliatten te verrijken. Welaan dan, Jesus\' minnende zielen, voor v heeft de Eerw. Pater deze troostvolle Samenspraken geschreven ; voor u ook zijn er schoone lessen, treffende voorbeelden, zoete vertroostingen in opgesloten.

Hen , die des Paters heilige eenvoudigheid en zuivere bedoelingen kem en, behoeven wij er niet op te wijzen, dat de nSamensprakcnquot; eenvoudig en hartelijk geschreven zijn, en, omdat zij de taal waren van zijn hart, natuurlijkerwijze gekunstelde sierlijkheid van stjjl of verhevenheid van gedachte missen — En ligt misschien niet juist hierin de voornaamste verdienste? Heeft ook niet de H. kerkleeraar Alphon-sus al zijne geestelijke werken, en bjj name zijne «Bezoekenquot; in den eenvoudigsten stijl geschreven? En toch deden zij den genialen Broere in verrukking uitroepen : «Zijn de Bezoeken van den 11. Alphonsus «aan het 11. Sacrament en de II. Maagd Maria niet «aanbiddelijk schoon?quot; \\Vjj durven dan deze «Vertrouwelijke Samensprakenquot; aan de godvruchtige minnaars van Jesus in het Altaargeheim aanbieden, zooals ze ons door Pater Vogels zijn nagelaten, zonder er eenige verandering aan te brengen.

Mogen zij veel goed stichten, gelijk een ander even nuttig als eenvoudig boek van denzdfden schrijver, namelijk: »De ziel op den Kruisweg;\' opdit allengs a\' zijne overige werken het licht mogen zie t tot eer van God en heil der zielen.

:PI O.

Levensbericht van den Schrijver.

De E. P. Aegidius Vogels werd den W™ Juli 1804 te Nuenen, Provincie Noord-Brabant, uit echt godsdienstige ouders geboren. Zijn Vader heette Lucas Vogels, on zijne Moedor Maria van Lieshout. Behalve een oom van vaderszijde, had hij nog van moeders-zjjde drie neven man Lieshoutquot; die priester waren.. \') Dank aan dien christelijken geest, die erfeljjk in hunne familie scheen, gaven de ouders alle zo g aan Aegidius\' opvoeding, en vormden in hem die vastheid van karakter, waarop de genade als bij voorkeur het gebouw zijner volmaaktheid en heiliging wilde optrekken. Nauwelijks had Aegidius den ouderdom van zeven of acht jaren bereikt, of hij mocht dagelijks den Priester bij de H. Offerande als misdienaar behulpzaam zijn. De Hooge Feestdagen van onze Moeder de II. Kerk, en de plechtigheden, waarmede z|j ze doet vergezeld gaan, hadden zooveel aantrekkelijks voor zijn gemoed, dat hij er reeds lang te voren naar uitzag en ze ook in stilte nabootste.

Vroegtijdig openbaarde Aegidius zijne neiging voor den geestelijken stand. Na eerst in zijne geboorteplaats met godsvrucht zjjne eerste II. Communie te hebben gedaan, vertrok hij den April 1817

naar het kortelings geopende Klein Seminarie te St. Miohiels-Gestel om er zijne latijnsche studiën te maken. )

1) Coppens zegt: ;ian deze familie van Lieshoiit heeft de kerk vjiti Nuenen veel ie dunken.

2) Zijne professoren waren; in de beide Fignren , ^r\'etrin Jacobus Minorelli; in de Grammatica en Syntaxis, Christianu^

Vt VOOnwOORD.

ontvlammen in de harten van al dn geloooigen; zijn wensch: al de Christenen om Jesus\' troon te scharen en hen met hemelsche soliatten te verrijken. Welaan dan, Jesus\' minnende zielen, voor v heeft de Eerw. Pater deze troostvolle Samenspraken geschreven ; voor u ook zijn er schoone lessen, treffende voorbeelden, zoete vertroostingen in opgesloten.

Hen , die des Paters heilige eenvoudigheid en zuivere bedoelingen kem en, behoeven wij er niet op te wijzen, dat de nSamensprakcnquot; eenvoudig en hartelijk geschreven zijn, en, omdat zij de taal waren van zijn hart, natuurlijkerwijze gekunstelde sierlijkheid van stjjl of verhevenheid van gedachte missen — En ligt misschien niet juist hierin de voornaamste verdienste? Heeft ook niet de H. kerkleeraar Alphon-sus al zijne geestelijke werken, en bjj name zijne «Bezoekenquot; in den eenvoudigsten stijl geschreven? En toch deden zij den genialen Broere in verrukking uitroepen : «Zijn de Bezoeken van den 11. Alphonsus «aan het 11. Sacrament en de II. Maagd Maria niet «aanbiddelijk schoon?quot; \\Vjj durven dan deze «Vertrouwelijke Samensprakenquot; aan de godvruchtige minnaars van Jesus in het Altaargeheim aanbieden, zooals ze ons door Pater Vogels zijn nagelaten, zonder er eenige verandering aan te brengen.

Mogen zij veel goed stichten, gelijk een ander even nuttig als eenvoudig boek van denzdfden schrijver, namelijk: »De ziel op den Kruisweg;\' opdit allengs a\' zijne overige werken het licht mogen zie t tot eer van God en heil der zielen.

:PI O.

Levensbericht van den Schrijver.

De E. P. Aegidius Vogels werd den W™ Juli 1804 te Nuenen, Provincie Noord-Brabant, uit echt godsdienstige ouders geboren. Zijn Vader heette Lucas Vogels, on zijne Moedor Maria van Lieshout. Behalve een oom van vaderszijde, had hij nog van moeders-zjjde drie neven man Lieshoutquot; die priester waren.. \') Dank aan dien christelijken geest, die erfeljjk in hunne familie scheen, gaven de ouders alle zo g aan Aegidius\' opvoeding, en vormden in hem die vastheid van karakter, waarop de genade als bij voorkeur het gebouw zijner volmaaktheid en heiliging wilde optrekken. Nauwelijks had Aegidius den ouderdom van zeven of acht jaren bereikt, of hij mocht dagelijks den Priester bij de H. Offerande als misdienaar behulpzaam zijn. De Hooge Feestdagen van onze Moeder de II. Kerk, en de plechtigheden, waarmede z|j ze doet vergezeld gaan, hadden zooveel aantrekkelijks voor zijn gemoed, dat hij er reeds lang te voren naar uitzag en ze ook in stilte nabootste.

Vroegtijdig openbaarde Aegidius zijne neiging voor den geestelijken stand. Na eerst in zijne geboorteplaats met godsvrucht zjjne eerste II. Communie te hebben gedaan, vertrok hij den April 1817

naar het kortelings geopende Klein Seminarie te St. Miohiels-Gestel om er zijne latijnsche studiën te maken. )

1) Coppens zegt: ;ian deze familie van Lieshoiit heeft de kerk vjiti Nuenen veel ie dunken.

2) Zijne professoren waren; in de beide Fignren , ^r\'etrin Jacobus Minorelli; in de Grammatica en Syntaxis, Christianu^

Vt VOOnwOORD.

ontvlammen in de harten van al dn geloooigen; zijn wensch: al de Christenen om Jesus\' troon te scharen en hen met hemelsche soliatten te verrijken. Welaan dan, Jesus\' minnende zielen, voor v heeft de Eerw. Pater deze troostvolle Samenspraken geschreven ; voor u ook zijn er schoone lessen, treffende voorbeelden, zoete vertroostingen in opgesloten.

Hen , die des Paters heilige eenvoudigheid en zuivere bedoelingen kem en, behoeven wij er niet op te wijzen, dat de nSamensprakcnquot; eenvoudig en hartelijk geschreven zijn, en, omdat zij de taal waren van zijn hart, natuurlijkerwijze gekunstelde sierlijkheid van stjjl of verhevenheid van gedachte missen — En ligt misschien niet juist hierin de voornaamste verdienste? Heeft ook niet de H. kerkleeraar Alphon-sus al zijne geestelijke werken, en bjj name zijne «Bezoekenquot; in den eenvoudigsten stijl geschreven? En toch deden zij den genialen Broere in verrukking uitroepen : «Zijn de Bezoeken van den 11. Alphonsus «aan het 11. Sacrament en de II. Maagd Maria niet «aanbiddelijk schoon?quot; \\Vjj durven dan deze «Vertrouwelijke Samensprakenquot; aan de godvruchtige minnaars van Jesus in het Altaargeheim aanbieden, zooals ze ons door Pater Vogels zijn nagelaten, zonder er eenige verandering aan te brengen.

Mogen zij veel goed stichten, gelijk een ander even nuttig als eenvoudig boek van denzdfden schrijver, namelijk: »De ziel op den Kruisweg;\' opdit allengs a\' zijne overige werken het licht mogen zie t tot eer van God en heil der zielen.

:PI O.

Levensbericht van den Schrijver.

De E. P. Aegidius Vogels werd den W™ Juli 1804 te Nuenen, Provincie Noord-Brabant, uit echt godsdienstige ouders geboren. Zijn Vader heette Lucas Vogels, on zijne Moedor Maria van Lieshout. Behalve een oom van vaderszijde, had hij nog van moeders-zjjde drie neven man Lieshoutquot; die priester waren.. \') Dank aan dien christelijken geest, die erfeljjk in hunne familie scheen, gaven de ouders alle zo g aan Aegidius\' opvoeding, en vormden in hem die vastheid van karakter, waarop de genade als bij voorkeur het gebouw zijner volmaaktheid en heiliging wilde optrekken. Nauwelijks had Aegidius den ouderdom van zeven of acht jaren bereikt, of hij mocht dagelijks den Priester bij de H. Offerande als misdienaar behulpzaam zijn. De Hooge Feestdagen van onze Moeder de II. Kerk, en de plechtigheden, waarmede z|j ze doet vergezeld gaan, hadden zooveel aantrekkelijks voor zijn gemoed, dat hij er reeds lang te voren naar uitzag en ze ook in stilte nabootste.

Vroegtijdig openbaarde Aegidius zijne neiging voor den geestelijken stand. Na eerst in zijne geboorteplaats met godsvrucht zjjne eerste II. Communie te hebben gedaan, vertrok hij den April 1817

naar het kortelings geopende Klein Seminarie te St. Miohiels-Gestel om er zijne latijnsche studiën te maken. )

1) Coppens zegt: ;ian deze familie van Lieshoiit heeft de kerk vjiti Nuenen veel ie dunken.

2) Zijne professoren waren; in de beide Fignren , ^r\'etrin Jacobus Minorelli; in de Grammatica en Syntaxis, Christianu^

X

genomen om deze rampzalige beslissing zooveel mogelijk onschadelijk te maken, behoorde deze. dat men de kweekelingen van het Seminarie onder de hoede stolde van «bekwame en ijverige zielenherdersquot;: mannen alzoo van rjjpon leeftijd en rijpe deugd, die met het onderwijs en de vorming belast werden. Mogen wij hier aanteekenen, dat de kerkeljjke overheid voor drze gewichtige taak hare oogen liet vallen op onzen theologant, destijds nog op zijn hoogst diaken; \') dan hebbc n wij met é\'\'n trek èn zjjn deugd en zijne toenmalige wetenschap weergegeven. Levert deze vereerende onderscheiding het beste en welsprekendste getuigenis van den hoogen dunk, welken destijds de Vicaris van Alphen en zjjne rechterhand, de President Antonius van Gils, over den jeugdigen theologant koesterden; de toekomst van dezen heei\'t wederkcerig de juistheid van beider oordeel en keuze op schitterende wijze bevestigd.

De ouderlijke woning werd nu in eene communiteit herschapen, waar zooveel mogeljjk krachtens een bijzonder reglement het Seminarieleven werd gevolgd. -) — Treffend is het de ontboezemingen van bewondering en eerbied le vernemen, welke enkele nog overlevenden. oud-leerlingen van P. Vogels, over hunnen leeraar en bestierder uitbrengen. Hoe waren zij aan hem gesticht, vooral aan den Priester! Nog herinneren zij zich met welke godsvrucht en ingetogenheid hij iederen morgen zijne meditatie deed, zich een half uur voorbereidde tot de H. Mis en even-zooveel tijd in dankzegging doorbracht; hoe hij beide die oefeningen op de knieën en in onbeweeglijke houding verricht(e. En als een hunner den grijs geworden Pater in zijn breviergebed ontmoet, meent liij nog den jeugdigen priester van voor 30 jaren te erkennen. Met zoo kennelijke godsvrucht en ingetogenheid kweet hij zich toen reeds van deze verplichting.

l i Hij werd subdiaken pewijd 21 Oct. 1825: diaken 30 Maart 1827; Priester 1 Maart 1828,

2t »n 1N27 ontvincen 9 studenten godgeleerd onderwijs le Nuenen bij K. Voj;lt;-ls (Aot. van Gils dcor Allard bi. 428).

XI

Ongeveer twee jaren later vatte de Vicaris het ]ilan op 18 of 20 theologanten (de wet gedoogde geen vereeniging van meer dan 20) over te brengen op liet kasteel Eckart bij VVocnsal, en hij had Vogels reeds benoemd tot hun professor, toen door de heropening der Serainariën deze maarregel overbodig werd, en tegelijk ook de benoeming verviel.

Nu begon eene nieuwe loopbaan voor P. Vogels. In 1829 werd hjj door den Vicaris tot kapelaan benoemd van de parochie het G lirkp. te Tilburg. Daar de Priester vóór alles persoonlijke deugd moet bezitten , om daartoe met vrucht anderen te kunnen aansporen, zoo kunnen we niet beter doen, dan met hierover bet getuigenis te geven van iemand, met wien kapelaan Vogels in de nauwste betrekking stond, zoo onder tijdelijk als geestelijk opzicht. «Onder al zijne deugden, zegt ZKw., (die wij uit bescheMenheid niet mogen noemen), blonken vooral uit zijn geest van gebed en zijne boetvaardigheid. Reeds van zijne kinderjaren was het gebed zijn voedsel en meer dan de studie de bron zjjner verkregene wetenschap. Deze geest des gebeds is hem steeds bijgebleven; zoodat hij niet alleen vóór en na zijne functiën ijverig bad, maar om zoo te zeggen, don ganschen dag in geb(d was. Gelijk het gebed, zoo was ook de verslerving zijne trouwe gezellin. Niet alleen vastte hij op de Zaterdagen ter eere van O L. Vrouw, maar beoefende gedurig de versterving, zelfs aan tafel, door onopgemerkt zich altijd iets van de spijzen te onttrekken en eene moeielijke lichaamshouding aan te nemen. Eiken dag hield hij, volgens huiselijk reglement, eene stichtende lezing gedurende het avondmaal en bad daarna het rozenhoedje voor. Hjj was getrouw aan zijn gemaakt voornemen om iedere week te biechten.quot; »ik heb zeer dikwijls opgemerkt. zoo getuigt een ander, dat kapelaan Vogels, telkens als de klok sloeg, met den duim op do borst het teeken des kruises maakte. Maar wat vooral in hem stichtte en bijzonder de aandacht trok , was het nuttig besteden van /jjnen tijd. In navolging van den II. Alphonsus, zou ik zeggen, besteedde hij zoo zijnen tjjd, dat hjj

xu

er niets van verloor.quot; Zoo getuigt een zjjner parochianen , die thans in het verre westen als missionaris onder de negers werkzaam is. «Als hij, b. v. uit de kerk kwam, ging hij dadelijk naar zijne kamer, al moest hij na 5 minuten wederkeeren. Dit werd ook door de dienstboden opgemerkt, die liet mij zeiden. \' \') — Zijn zielenijver gaf zich het eerst lucht in de verzorging der jeugd , een arbeid die weldra zijne vooringenomenheid had gewonnen. Wekelijks ging hij één tot tweemaal onderrichting geven aan de godvruchtige dochters, die met het onderwjjs der jeugd belast waren. Onder weg, zooals de geloovigen opmerkten, bad hij gedurig den rozenkrans. ) De kinderen wist hij door een beminnelijk voorkomen en door het geven van kleine geestelijke voorwerpen tot zich te trekken. 11 jj maakte zeer veel werk van hunne uitwendige vorming. Zoo leerde hij hen. hoe zij zich te gedragen hadden buiten de school, op straat, te huis tegenover vader en moeder, enz. De ouders zeiven kwamen, zoo als licht te begrijpen valt, gaarne en dikwijls naar de onderrichtingen luisteren. Bjj meer dan gewone feesten wist hij voor hen gedichtjes en kleine toespraken te maken, zoo geëigend voor hunne bevattelijkheid en zoo natuurlijk om voor te dragen, dat Mgr. Zwijsen. destjjds Pastoor te Tilburg. menigwerf er door getroffen was. Waar het de belangen dezer scholen gold. daar kwam men nooit bij kapelaan Vogels ongelegen. Deze bijzonderheden omtrent zijne voorliefde voor de jeugd zijn zooveel te treffender, daar zij ons geworden zjjn door iemand, die zelf door den kapelaan in het klooster gebracht de

1) Een eerwaardige getuige, die jaren niet kapelaan Vogels onder hetzelfde dak woonde, haait lot bewijs hiervan het voorbeeld aan, dat onder het aankomen \\aii deii barbier, en .erwijl Pastoor en kapelaan vóór hern geholpen werden, P. v\'ogeis altijd iets aan de hand had , waarmede hij zich die oogen-blikken ten nutte maakte.

2) Het ontging ook niet aan de opmerkzaamheid des volks, dat de kapelaan uit boetvaardigheid in het hartje van den winter even dun gekleed uing als des zomers. Zijn krachtig gestel veroorloofde hem dit.

Xtll

hoeksteen werd eener paa ontluikende Congregatie, uitsluitend aan dit edele doel gewijd. \')

(Heruit kan men reeds opmaken met welke zorglij] zich van zjjue bediening moet gekweten hebben, waar het de onmiddeljjke belangen gold van de zielen der parochianen, hetzjj hjj hun het Woord Gods verkondigde op den predikstoel, of de geheimen hun» gewetens doorschouwde in den biechtstoel, of ze aan het ziekbed bjjstond. De nagelaten geschriften van P. Vogels uit dien tjjd leveren de ondubbelzinnigste bewjjzen van de zorg, waarmede hjj zich tot het predikambt voorbereidde; met welke vrijmoedigheid hjj zjjne hoorders op de gevaren hunner ziel wist te wjjzen, zonder hen te kwetsen. Hij bleef steeds getrouw aan den regel, dien hjj zich had voorgeschreven , om altijd langs den weg der overtuiging te werk te gaan , en alvorens zelf het harde woord te behoeven uit te spreken , de hoorders over hun eigen toestand te laten beslissen. Met kinderlijken eerbied bracht hij te gelegener tijd de verordeningen zijner respectieve oversten in herinnering; en waar hij de tolk moest zjjn hunner waarschuwende stem, daar deed hij het niet veel klom en vrijmoedigheid. In 1842 was er Missie in Tilburg. Hoe kapelaan Vogels de genade eener H Missie op prjjs stelde, toonde hjj door zijnen ijver om de vruchten daarvan blijvend te maken. — «Wat troost voor mij, U heden na de H. Missie, van alle zonden gezuiverd, voor het eerst weer te zien .... O wat geluk voor U! . .. . O dagen van zaligheid! . . . . O wat heilzame vruchten van boetvaardigheid hebben zij voortgebracht. — Gij hebt U verzoend met uwe vijanden, — het ontvreemde goed hersteld: — de eendracht en liefde is terugge-

1) Wij mogen hier gerust den naam noemen van den Eerw Broeder Bernardus, \\eertig jaren Generaal-oversle der Congregatie van de flioeders der Onbevlekte Ontvangenis \\aii Maria. Met eerbied bewaarde hij eenen brief, dien zijn geest»-iijke leidsman, toen nog kapelaan, hem in bet noviciaat had toegezonden Na den dood van den Pater teekende bij hgt;*t pnesteiiiik karakter van P. Vogels in dezen korten trek; hij had bet \'oHervaardig evenbeeld van kapelaan Vogels sedert niet meer gezien.

XIV

keerd in do familie, — Gij hobt weer recht op den herael — rust des harten — blijdschap in den Heer.quot; Dit was de stof\', welke kapelaan Vogels ontwikkelde den eersten maal. dat hij na de Missie, onder den vorm van meditatie, den 11. Kruisweg met de parochianen deed. En in een der volgende zondagspre-ken, het was bij gelogenhiid der kermis, zeide hij; Nu zal de duivel ook eens Missie gaan geven. —■ Maar wat een verschil met die der EK. PP... Denkt i og eens aan de H. Missie !... Wat dacht gjj toen ? Welke waren toen uwe voornemens? hoe dachten de EE. Paters er over. mannen van ondervinding!... Den 13 Februari van het volgende jaar deelde de kapelaan aan zijne familie met veel belangstelling de tijding mede van de hernieuwing der Missie. \') Deze enkele aangehaalde feiten van zielenijver en deugd overschrijden, wel is waar, de gewone grenzen niet van de prlesterljjke volmaaktheid en jjver; maar wat die akten vooral in de oogen van God in waarde deed stijgen, was de geest, waaruit zjj voortsproien: het was die zuivere meening, welke hem in dit alles louter de eer van God en de vervulling vaa den Goddelijken Wil deed zoeken; het was die geest van orde. voorzichtigheid en wijsheid, die deze akten regelde, er dien glans van het bovennatuurlijke aan gaf. en er tevens de duurzaamheid en den zegenrijken uitslag van verzekerde.

Dit bljjkt ten duidelijkste uit den levensregel »Be-ijula vita;,quot; dien hij zich voorschreef, en dien wij mogen beschouwen als een gedenkstuk van den hoo-gen geest van volmaaktheid , waarmede hjj zijn in-en uitwendig gedrag bezielde, en waardoor hij ten schouwspel f-trekte voor God, de engelen en men-

t» Zaterdag avond om 5 uren, zoo schreef hij, zal hier de vernieuwing der H. .Missie beginnen. Wij hopen en bidden den goeden God, dat hij dezelve gelieve vruehibaar te maken. Deze zal slechts 6 dagen duren. Men vertelt hier algemeen, dat de Geretormeerden op het Veer te Baamsdonk \'ïich vele spolterniien hebben veroorloofd omtrent de KK Fatws; onder «lid* ren hebben zij drie pa irden niet namen der KK PP. be-stemppld. Het eenê heette It .. lipt andere M ... en het derde v. d. S..., maar zij zijn alle drie plotseling gestuiteu. —

XV

sc\'.ien. Immers al zijne priesterlijke bedieningen, zijne godvruchtige oefeningen, zijne verhouding tot de ge-loovigen, zijne werken van naastenliefde, zjjne verstervingen en bootplegingen tot zelfs de onverschilligste akten van het dageljjksch leven zijn daarin tot in bijzonderheden omschreven, op voorkomende gevallen toegepast en gewijzigd, uitgebreid of beperkt, en altijd op eene wijze, die hem het volmaaktste toescheen. Verre van daar dan ook, dat deze levensregel do vrucht zou geweest zijn der bespiegeling of van een voorbjjgoanden ijver. Neen ! hij was het werk van de daad en de ondervinding. Alvorens de dienaar Gods die regelen op schrift dorst brengen, stonden zij reeds lang gegrift in \'s Priesters harte; en alvorens zij aan Gods plaatsbekleeder op aarde ter goedkeuring werden voorgelegd, vonden de hemelingen reeds er de akten van opgeteekend in het Boek des Levens. Hoe ernstig het hem met de onderhouding van dien regel gemeend was, blijkt uit de groote gedachte, welke hij er z^:ch van maakte, en uit de voorzorgen, die hij nam, om alle verzuim daarvan, zooveel als nienschelijkerwijze mogelijk was, te verhoeden. — Fentnaal bezegeld met de goedkeuring van een ver-lichten zieisbestierder beschouwde hij diens levensregel niet men\' als zijn eigen werk, maar als een geschenk hem van den hemel gezonden, waarvan hem eenmaal strenge rekenschap zou gevraagd worden. »0 mjjne ziel! — zoo spreekt hjj zich zeiven toe in de opdracht van dien regel, — daar deze levensregel door uwen biechtvader, Gods plaatsbekleeder voor U, is goedgekeurd ; beschouw en onderhoud hem dan als had men hem u uit den Hemel gebracht (ut de coelo tibi allatam) ; en bedenk , dat gjj, met dien te onderhouden, den Wil van God volbrengt, die u door de goedkeuring van uwen biechtvader geopenbaard is. Hoezeer moet deze gedachte — voegt hij er bij — u ten spoorslag dienen, om hem blijmoedig (alacriter) en nauwgezet na te komen!... Welk een zoet vertrouwen belooft u do onderhouding hiervan op uw sterfbed!. , hoe groot eene belooning voor de gansche

XVI

eeuwigheid!quot; \') Met recht mocht hij don oorspror g van dezen levensregel zoo hoog zoeken; want zoowel de keuze dezer levensregelen, waaraan geen andere begrippen tot grondslag liggen dan die van volmaakte plichtbetrachting en zelfverloochening, als «ene 50 jarige getrouwe naleving daarvan, gronden •de meening, dat dit plan hem van hooger was ingegeven. De verklaringen van getuigen, die met hem geleefd hebben zoo in het klooster, als in de wereld, stemmen op verrassende wijze overeen ; en \'t is ills hadden zij dezen levensregel voor oogen, wanneer zij hem beschrijven naar hetgeen zij van hem •zagen of hoorden. —

Zóó dan leefde Gods dienaar 13 jaren in zijne be-trekking als kapelaan van \'t Goirke, tot geestelijk heil der geloovigen, tot stichting van allen, die zijn omgang deelden, tot eer van den stand, waarvan hij ■de waardigheid door den roep zjjner deugden met zooveel glans ophield. Waarlijk! hjj had liet priesterlijk gewaad eer aangedaan, de vrome dienaar Gods, ■die jaren nog, na het verlaten zijner standplaats, in den mond des volks niet anders herdacht werd ■dan onder de eerbiedige benaming van: «Mijnheer Vogels, de heilige man!quot; -) Aan zulk een leven, zou

1) Het gebed tot O. H. J. C . waarmode deze opdracht besloten wordt, luidt vertaald aldus: «Hecre J. C.! aan de voeten van liet kruisbeeld neergeknield aanvaard ik met eerbied dezen levensregel, als ware hij mij door uwe met nagelen doorboorde banden van den hemel overgezonden ; ik zal hem beschouweu als de uitdrukking van den Goddeliiken quot;wil en ik zal trachten hem indezen zin te onderhouden. Maar anijne zwakheid is IJ beter bekend dan aan mij zeiven. Daarom smeek ik U mij door uwe verdiensten krachten te willen bijzetten, opdat ik hem met standvastigheid vervulle, alle moeie-Hjkheden te boven kome, en tot het einde mijns leNens in ■de onderhouding daarvan volharde O IleereJesus! bekrachtig dezen wil. Amen!quot; Na de H. Maagd en zijne bijzondere patronen te hebben aangeroepen, maakt hij dé bepaling: 1o. iedere maand eer m ial met aandacht dezen Hegel over te lezen. 2o. Vrijdags een bepaald gedeelte; 3o elkfn dag over da hoofdpunten zijn gewetensonderzoek in te ste len

2) Zoo dikwijls de later zoo beroemd geworden Missionaris H. Smarius S. J., als student, bij hef einde der vacantie uit zijne geboorteplaats, Tilburg, naar het Seminarie tert gkeerde.

XVII

men zeggen, zoo rijk in deugden en verdiensten _T ontbrak niets meer, en wie hem te rade had moeten strekken, hij zou zich misschien in geweten verplicht, gerekend hebben hem als «beste deelquot; voor te schrij-yen, te zijn wat hij scheen, — te blijven wat hij; was. Zoo evenwel dacht God er niet over, die hein-nog voor hooger bestemd had. Is het waar, dat er aan de uitwendige akten van den Priester niets ontbrak ; is het nog waar, dat deze vergezeld gingen van groote deugd en inwendige volmaaktheid — er was toch nog ééne zaak, die de kapelaan zich voorbehouden had; ééne zaak, maar waarop God het meeste prijs stelt. Het was zijn eigen wil, zijne vrijheid van doen en laten. Hij had, wel is waar, «it vrije keuze dien wil aan banden gelegd door de vrome voornemens van zijnen levensregel, maar wat hij vrij had voorgenomen, kon hij ook vrij herroepen ; kortom, zoowel van den vruchtboom als van de vruchten, d. w. z. zoowel van zijn eigen wil en vrijheid als van zijne vrije akten van deugd, had de priester zich den eigendom voorbehouden. Het woord nu van den H. Hieronymus blijft altijd waar; «De deugd vermeerdert in evenredigheid van wat men aan den eigen wil ontneemt.quot; ^J) Daarom, zegt hierop do H. Alphonsus, zien wij zoovele priesters, zelfs pastoors en bisschoppen, hoezeer zij ook een stichtend leven leidden, kloosterling worden, om order de gehoorzaamlu id te staan; overtuigd, dat men Gode geen grooter otter brengen kan dan dat van den eigen wil. Naar dit groote otter nu zag God bij zijnen dienaar uit: maar deze wist het niet! — Ziehier langs welke wegen de voorzienigheid hem zoover bracht.

Op zekeren dag, dat do ijvervolle kapelaan, al» raar gewooi le, de 11. Schrift las, en aan de woorden kwam van Christus: «Neenit mijn juk op U_r

knn hij nnoit uilgeroepen komen over de veie en stichlende vooiheeiden van Priesterdeu^d, die de kapelaan van het Goirke hem gegeven had.

11 Tanlum adjicies virluli, quantum subtraxeris propria; volunt iti.

XVIII

verneemt hjj inwendig eone stem, die duideljjk en verstaanbaar vervolgt: in dc Congreyatic des AUer-heUtgslen Verlossers. Wen begrijpt, hoe hij getroffen ■was, daar hjj, volgens eigen verklaring, nooit aan het klooster had gedacht. Zijne eerste akte bij het vernemen dezer openbaring was eene algeheele opdracht van zich zeiven voor alles, wat Gods H. Wil van hem mocht vorderen. Raad te nemen bij bevoegde personen aangaande de werkelijkheid zijner hemelsche roeping betrachtte hjj nu als zijn duren plicht, wilde hij zich van alle begoocheling vrijwaren. Sterk dan, na rijp beraad, mot dezer voile goedkeu-ring, vertrok hij, onder den zegen van zijn geestelijken bestierder, in Augustus -1843 naar St. Truiden, het noviciaat der Redemptoristen, om zijne roeping verder te laten onderzoeken.

Novicenmeester aldaar was destjjds de E. P. Oilman, wiens aandenken nog in gezegende herinnering leeft bij de vele ouderlingen der Congregatie, die aan hem hunne eerste religieuze opvoeding te danken hebben. Om de gave der onderscheiding, die hij in hooge mate bezat, was Pater Üttman de raadsman van leek en priester, die van verre tot hem kwamen, om hem over de zaken huns gewetens te raadplegen. Kapelaan Vogels was alzoo in de gelukkige noodzakelijkheid met dezen ervaren leidsman in betrekking te komen, en mocht van hem, even als zoovele anderen, de heilrijkste vruchten voor zijne toekomst plukken.

Zijne eerste intrede kenmerkte zich aanstonds door een dier tooneelen, waarin de krachtige roepingen zich openbaren «Den eersten dag zijner aankomst, zoo spreekt een zijner medebroeders, die toen belast was met de ontvangst en de verzorging der vreemdelingen , nam ik met hem het middagmaal in bijzijn van een Engelschman, die retraite hield, en ■wij bemerkten aanstonds, dat wij een hoogst waar-digen Priester met ons hadden Aan tafel zijnde werd ZEerw. door P. Oftman ontboden oai in den grooten refter zijn verlangen publiek aan de Communiteit kenbaar te maken. Terstond verliet

XIX

ons beiden, en in den refter aangekomen, viel hij op zijne knieën en smeekte bjj al wat heilig was, bij al do liefde der Paters, Broeders en Novicen, dat zjj zich toch zjjner erbarmen en een goed woord ten zijnen gunste doen zouden, om aangenomen te worden. Zoo ver was het treilend. — Toen begon de Novicenmeester hem te beproeven , zeggende allerlei zaken ter zjjner vernedciing: zijne jaren waren te ver gevorderd, zijne verbeelding was te zeer opgewonden , h|j scheen de heiligen te willen voornit-loopen, ja, Alphonsus zelf te verbeteren, door het schrijven van ascetische werken, enz. enz. Vogels bleet\' volkomen kalm en bedaard, altijd de oogen op het lieeld van Maria gevestigd; en toen de Novicenmeester ophield, viel hij plat op den vloer, en zich bij order opriclitend, zeide lijj: Eerw. Paters en liroe-ders, gij hebt het gehoord, gij weit nu bjjna, wie ik ben. Erbarming dan voor den ouden Priester, dieniet meer in de wereld kan noch zal terugkeeren.... neemt mij onder de uwen aan.... liet werd tijd eon einde te maken. Allen weenden. Hij alleen bleef kalm, doch diep getroïlen. Ik was getuige van dit alles staande aan üe deur van den refter en haastte mij naar mijn Engelschman terug, waar hij zelf weldra kwam , en, — tot onze groote verwondering — met een eenvoudig, bedaard voorkomen ; maar vol hoop en vertrouwen.quot; Om zijn voornemen nog te versterken, en het licht van bovin over zjjne roeping nog in hoogere mate af te trekken , wilde hij aanstonds de oefeningen der retraite volgen onder de leiding van den bekwamen zielbesticrder, die hem reeds de eerste proef had doen doorstaan. Eene nieuwe beproeving wachtte hem in deze dagen , doch van eene andere zijde; maar de wijze, waarop de hel (want zij waa het, die eene laatste poging wilde wagen tot verijdeling dezer hemelsche roeping) hier te werk ging, toonde nog eenmaal te meer den hoogen trap van deugd, welken die vrome Priester bereikt had.

Het was den 29 Aug. feestdag van de onthoofding van St. Jan Baptist, dat hij het hoofd moest buigen en neerleggen in de handen van zijnen Verlosser.

XVIII

verneemt hjj inwendig eone stem, die duideljjk en verstaanbaar vervolgt: in dc Congreyatic des AUer-heUtgslen Verlossers. Wen begrijpt, hoe hij getroffen ■was, daar hjj, volgens eigen verklaring, nooit aan het klooster had gedacht. Zijne eerste akte bij het vernemen dezer openbaring was eene algeheele opdracht van zich zeiven voor alles, wat Gods H. Wil van hem mocht vorderen. Raad te nemen bij bevoegde personen aangaande de werkelijkheid zijner hemelsche roeping betrachtte hjj nu als zijn duren plicht, wilde hij zich van alle begoocheling vrijwaren. Sterk dan, na rijp beraad, mot dezer voile goedkeu-ring, vertrok hij, onder den zegen van zijn geestelijken bestierder, in Augustus -1843 naar St. Truiden, het noviciaat der Redemptoristen, om zijne roeping verder te laten onderzoeken.

Novicenmeester aldaar was destjjds de E. P. Oilman, wiens aandenken nog in gezegende herinnering leeft bij de vele ouderlingen der Congregatie, die aan hem hunne eerste religieuze opvoeding te danken hebben. Om de gave der onderscheiding, die hij in hooge mate bezat, was Pater Üttman de raadsman van leek en priester, die van verre tot hem kwamen, om hem over de zaken huns gewetens te raadplegen. Kapelaan Vogels was alzoo in de gelukkige noodzakelijkheid met dezen ervaren leidsman in betrekking te komen, en mocht van hem, even als zoovele anderen, de heilrijkste vruchten voor zijne toekomst plukken.

Zijne eerste intrede kenmerkte zich aanstonds door een dier tooneelen, waarin de krachtige roepingen zich openbaren «Den eersten dag zijner aankomst, zoo spreekt een zijner medebroeders, die toen belast was met de ontvangst en de verzorging der vreemdelingen , nam ik met hem het middagmaal in bijzijn van een Engelschman, die retraite hield, en ■wij bemerkten aanstonds, dat wij een hoogst waar-digen Priester met ons hadden Aan tafel zijnde werd ZEerw. door P. Oftman ontboden oai in den grooten refter zijn verlangen publiek aan de Communiteit kenbaar te maken. Terstond verliet

XIX

ons beiden, en in den refter aangekomen, viel hij op zijne knieën en smeekte bjj al wat heilig was, bij al do liefde der Paters, Broeders en Novicen, dat zjj zich toch zjjner erbarmen en een goed woord ten zijnen gunste doen zouden, om aangenomen te worden. Zoo ver was het treilend. — Toen begon de Novicenmeester hem te beproeven , zeggende allerlei zaken ter zjjner vernedciing: zijne jaren waren te ver gevorderd, zijne verbeelding was te zeer opgewonden , h|j scheen de heiligen te willen voornit-loopen, ja, Alphonsus zelf te verbeteren, door het schrijven van ascetische werken, enz. enz. Vogels bleet\' volkomen kalm en bedaard, altijd de oogen op het lieeld van Maria gevestigd; en toen de Novicenmeester ophield, viel hij plat op den vloer, en zich bij order opriclitend, zeide lijj: Eerw. Paters en liroe-ders, gij hebt het gehoord, gij weit nu bjjna, wie ik ben. Erbarming dan voor den ouden Priester, dieniet meer in de wereld kan noch zal terugkeeren.... neemt mij onder de uwen aan.... liet werd tijd eon einde te maken. Allen weenden. Hij alleen bleef kalm, doch diep getroïlen. Ik was getuige van dit alles staande aan üe deur van den refter en haastte mij naar mijn Engelschman terug, waar hij zelf weldra kwam , en, — tot onze groote verwondering — met een eenvoudig, bedaard voorkomen ; maar vol hoop en vertrouwen.quot; Om zijn voornemen nog te versterken, en het licht van bovin over zjjne roeping nog in hoogere mate af te trekken , wilde hij aanstonds de oefeningen der retraite volgen onder de leiding van den bekwamen zielbesticrder, die hem reeds de eerste proef had doen doorstaan. Eene nieuwe beproeving wachtte hem in deze dagen , doch van eene andere zijde; maar de wijze, waarop de hel (want zij waa het, die eene laatste poging wilde wagen tot verijdeling dezer hemelsche roeping) hier te werk ging, toonde nog eenmaal te meer den hoogen trap van deugd, welken die vrome Priester bereikt had.

Het was den 29 Aug. feestdag van de onthoofding van St. Jan Baptist, dat hij het hoofd moest buigen en neerleggen in de handen van zijnen Verlosser.

XXII

gelooft mij vrij, bij gebreke hiervan, zullen er velen j

verloren gaan ; 3° eene groote devotie tot Maria, it

onze goede Moeder, te hebben, en Haar te vereeren I door het ontvangen der HU. Sakramenten bij gelegen-

heid barer Feestdagen____ door dagelijks te bidden p

drie Wees gegrcelen ter eere van Hare H. Zuiverheid;

eindelijk, door dagelijks — Ja, dagelijks — te zamen -c

met uwe huisgenooten het rozenhoedje te bidden.quot; — s

Daarop kwam hjj wederom naar Tilburg, om zijne h

zaken te regelen, hield er den \'24 September voor n

goed zijne afscheidspreek, en betraf zich den vol- v

genden dag naar bet oord zijner bestemming. 25 jaren k

later brengt hij dit gebeurde met dag en datum, ti

onder dankbetuiging jegens üod, aan zijne familie in lt;J

herinnering t

Nog ruim een maand bleef kapelaan Vogels pos- lt;5 tulant, tot de 15 Ooiober aanbrak, de feestdag van

de H. Teresia, bijzondere patrones onzer Congregatie, I

en tevens de dag waarop bij voorkeur de inkleeding v

en professie plaats heeft. De Novice voelde zich ge- v

drongen nog dienzelfden dag deze heugelijke tijding v

naar Tilburg en verdere familiebetrekkingen over te v

brengen. De brief is gericht aan den Zliw. Heer Pas- il

toor en coadjutores.. . Broeders en zusters enz. — -e

Met de woorden, waarmede de H. Kerk den Paasch- a dag aankondigt, vangt hjj aan; «Dit is de dag, dien

de Heer gemaakt heeft! Komt laten wij ons verblij- ij

den... Ja, ik herhaal het, \'t is heden voor ons waar- v

lijk een blijde dag, een dag, dien de Heer op eene k

bijzondere wijze zoet en aangenaam voor ons gemaakt v

heeft.... Heden hebben negen der Novicen hunne ge- o

Inflen afgelegd; drie onder welke K. van H., zullen li

het, als \'t God belieft, over drie weken doen;... v

heden hebben er zeven het kleed van boetvaardigheid z

ontvangen, waarvan ik er een ben... Deo Gratias. lt;3

God zij eeuwige dank, die mij onwaardigen tot v

het kloosterleven geroepen heeft---- Ik bevind mjj £

waarlijk gelukkig en zou voor de geheele wereld, v

voor al hare vermaken, voor al have rijkdommen, -a

voor al hare grootheden mijn kloosterkleed niet willen i

ruilen. Neen!... De Ew. P. Bernard was ook bij de ^

XXfll

elen plechtiglieid tegenwoordig; hij heeft eene zeer schoone

ria, -toespraak gehouden oyer het groot vertrouwen der

aren H. Teresia op üod; over hare verzuchtingen tot God

jen- «n over hare zucht tot lijden om God. Heden avond

Iden preekt hij wederom in de kerk....

eid; De uitwendige strengheid in het klooster is zoo

men erg niet als velen zich inbeelden____ De voorname

quot; — strengheid bestaat in het afleggen van de vrijheid,

iijne het oordeel en den wil... in blindelings te gehoorza-

roor jnen, in de stipte naleving van den Regel, in do

vol- verloochening van zich zeiven en het beteugelen zijner

iren kwade neigingen. Gewoonlijk hebben wij slechts twee

urn, uren, dat wij mogen spreken; een uur na het mid-

e in -dagmaal en een na het avondmaal. Donderdags is het reoreatiedag; dan gaan wij meestal wandelen; soms

pos- iéén of twee uren ver, vóór en na den middag. Vrij-

van -dags is iiet een dag van ingetogenheid en stilzwijgen,

itie, Ik hoop met de genade Gods , door de voorspraak

ling van Maria en door de gebeden van u allen in mijne

ge- voornemens te zullen volharden tot den laatsten snik

ling van mijn leven. Ziedaar in het kort eenige regels

• te welke de vreugde van dezen dag mij heeft ingegeven,

\'as- ik hoop, dat gij allen in mijne vreugde zult deelen

— en voor mij bidden zult, gelijk ik dagelijks voor u

;ch- allen doe.quot;

lien liet behoeft met gezegd te worden met welken

jlij- ijver hij zijn Noviciaat doorbracht, dat met zulke ge-

lar- voelens was ingezet. Zijn levensregel , die hem een

ene kloosterling scheen gemaakt te hebben onder het

akt wereldlijk priesterhabijt, maakte hem de verschillende

ge- onderhoudingen der regeltucht bij voorbaat gemakke-

llen lijk. Hoe moest hij zich niet tot ijveriger onderhouding

... van zijn levensregel voelen aangezet, daar deze onder

icid zoo menig opzicht werd opgenomen en volmaakt in

ias. den Regel van zjjne roeping. en dus zooveel in

tot waarde steeg, als deze uit honger bron kwam, de

mij goedkeuring bezat niet enkel voor het geweten maar

ld, voor de geheele li. Kerk, en daarenboven eenmaal

en, aanvaard geen terugtrekken toeliet. Deze vermeer-

len derde ijver boezemde hem dan ook nog altijd nieuwe

de voornemens in, welke zijn levensregel moesten vol-

XXIV

maken. Zoo nam hjj nog in zijn Noviciaat het besluit, om datgene, wat hij deed buiten den Regel en de oon-stitutiën, niet meer enkel met verlof zijner oversten, maar op gehoorzaamheid te verrichten: sub merito obcdientia;. «Eerwaarde Pater, is mij deze of die versterving, deze of gene akte van gebed, van broederlijke liefde geoorloofd onder verdienste der gehoorzaamheid,quot; Zoo luidde zijn verzoek. Zoo werden deze akten voor hem des te verdienstelijker , naarmate zij meer het karakter van verplichting verkregen. Den 3fl .lanuari quot;1844, zoo vinden wij aangeteekend nam hij te Cortenbosch (nabij St. Truiden) voor hetquot; wonderbeeld der A. H. Maagd Maria, het besluit, om altijd datgene te kiezen , wat hjj weten zou het aangenaamst aan zjjnen overste te zijn, en wel zoo_r dat hjj geen gebruik zou maken van eene vergunningdes oversten, zoo hij wist, dat het tegenovergestelde-aan dezen welgevalliger mocht zijn. Deze heilige voornemens bleven niet enkel op de lijst dor vrome wenschen, — zij gingen in zijn levensgedrag ovar _r waarin ze voor eenieder te lezen stonden.

Alvorens den novice buiten het Noviciaat te volgen,, moeten wij de aandacht vestigen op een verschijnsel,, ilat zich in het proefjaar van P. quot;Vogels voordeed. Hier is het meest leerrijke van geheel zijn leven. — quot;Wie had het kunnen denken? Die Priester, die daar uit de wereld kwam met den onbetwistbaren roep van heiligheid en priesterlijke volmaaktheid, ontdekte thans,, iloor Gods genade verlicht, een hartstocht, die in zjjn binnenste schuilde, en waarvan hij het bestaan niet eens vermoedde! — De levensregel, die er geen melding van maakt, laat deze bewering buiten twijfel.— Zijne rechtgeaardheid, zjjno zachtzinnige manieren waren van jorgs af geprezen, en nu? Tot zjjne greote-verbazing, kwam hij tot de kennis, dat hij stuursch en streng was van inborst, driftig en opvliegend van aard. Van waar dit verschijnsel in iemand van zulk een ingetogen leven? — Twee gronden gelooven we tot verklaring hiervan te vinden. De goede üod vooreerst, meenen we, heeft hem deze gebrekkige zijde -van zijne inborst willen verborgen houden, ten einde

XXV

Tiem later eene bijblijvende sto\':\' te laten tet zelf be-schaming, en opdat hij des te meer de volmaaktheid van zijne hoogere roeping zou beseffen, wanneer hij daar in eene diepere kennis van zich zeiven zou treden. Een tweede grond ligt in het ontbreken van gelegenheden, welke zijn sluimerenden hartstocht konden opwekken. Immers, aan een vaste orde ge--woon, zooals we gezien hebben, kwam hjj nooit in aanraking met de mensehen dan uit noodzakelijkheid, «n verscheen er slechts als een engel des vredes , of als weldoener om gunsten uit te deelen. Van daar dat hij door eenieder met dubbele voorkomendheid bejegend werd, die voortsproot zoowel uit den eerbied voor zijn persoon, als uit verschuldigde dankbaarheid, In het communiteitsleven getreden, veranderde deze verhouding. Hier stond hij niet meer als de meerdere onder minderen, maar onder zoovele gelijken als hij medebroeders telde, die ieder hun eigen inborst en karakter medebrachten, hun gewoonten en landaard, hunne hebbelijkheden en menscheljjkheden. In zulk eene menging van karakters was overvloedige gelegenheid tot verloochening van zijne zienswijzen. zijne gehechtheden enz. — oGod laat toe, zegt de M. Alphonsus, dat zelfs heilige personen, zonder hun toedoen, soms een gevoel van natuurlijken afkeer ontwaren . of dat er tussehen overigens deugdzame en inwendige medebroeders verschil van zienswijze of verschil van karakter besta; iets wat toch veel onaangenaamheid veroorzaakt.quot; «Hier derhalve, in het klooster, zegt Thomas van Kempen, wordt men beproefd als het goud in den oven. Hier houdt zich niemand staande, die zich niet van ganscher harte om God wil vernederen.quot; \') Zoo meenden wij dit verschijnsel in P. Vogels te kunnen oplossen, toon ons eene bladzijde uit zijne aanteeke-ningen onder het oog viel, die deze opvatting geheel

1) llic erpo probantur homines sicut aurum in fornace. Hie nemo potest stare, nisi ex toto corde se voluerit propter Deum humiliare. (I, 17.)

XXVI

en al bevestigde. Laten wij hem dus zelf spreken : »0 goede God! volgaarne en met een gevoel van dankbaarheid erken ik tjjdens mijn Noviciaat vele genaden en verlichtingen te hebben ontvangen, en Ü daarvoor niet genoeg te kunnen lofprijzen.

Ik beken, dat ik in het begin nog niet de nuttigheid van het Noviciaat kon vatten, noch ook waarin de volmaaktheid van het kloosterleven bestond. Ik zag vele onvolmaaktheden van mjjne medebroeders, die door de oversten geduld werden, hetgeen ik mij niet konde verklaren, tot ik door uwe genade verlicht , de waarheid inzag van de woorden, welke-Christus tot de Phariseërs sprak; «niemand doet nieuwen wijn in de oude zakken; anders zal de wijn de zakken doen bersten, en de wijn zal uitloopen, en de-zakken zullen verloren gaan.quot; \') O mijn God ! ik erken uwe goedheid en wonderbare Voorzienigheid irt alles. Want met uwe genade zijn de onvolmaaktheden van anderen mij tot winst geworden : daaruit leerde ik mijn eigen onvolmaaktheid, mjjne hardvochtigheid en ongeduld, mijn gebrek aan hartelijkheid, gezegge-lijkheid, inschikkelijkheid; daardoor hebt Gij mjj odIc gelegenheden gegeven om te strijden en mij te overwinnen____ O barmhartige God! ik hoop met uwe

1gt; Nemo miltit vinura novum in utres veteres alioquin üirumpet vinum utres. et vinum elTundetur, el utres penbunt. ■Marc. II. 22) De Zaligmaker geeft hierdoor te kennen, dat hij onverstandig zou bundelen, wilde hij zijnen nog jongen eti zwakken leerlingen strenge oefeningen voorschrijven iBeelen I. c.) De kloosterstaat vordert niet van iedereen, dat hij volmaakt zij bij zijn intreden ; maar dat hij het wil worden. Hoe deze volmaaktheid zelve wederom aan verschillende graden onderhevig is, treedt zonneklaar in het licht bij het onderscheid van twee klassen van personen voor wie de H.Thomas de omhelzing van den kloosterstaat nuttig oordeelt. Zij , die reeds een zekeren graad van volmaaktheid bereikt hebben, doen goed het kloosterleven te omhelzen om r/roolere volmaaktheid Ie verwerven; zij, die nog niet gevorderd zijn in de onderhouding der geboden doen evenzeer goed hierriiede, op.dat zij gemakkelijker de zonde vermijden en de volniaakt-he\'d bereiken : Religionetn ingredi non solum expedit his, qui sunt exercilali in prïeceptis. ut ad majorem perfectionem perveniant; sed etiam his qui non sunt exercitati, ut facilius peccata vitent et perfectionem assequantur. 2. 2. q. 189. a. 1.

XXVII

genade hieruit voor de toekomst deze gevolgtrekking te maken, de verplichting namelijk, die op mij berust, om nooit de handelwijze van anderen , vooral van oversten te beoordeelen, maar integendeel geduldig, ja volgaarne alle soort var. karakters te verdragen.\'\' Om zich nu de overwinning van dezen hartstocht te verzekeren, nam hij van het Noviciaat af deze drie maatregelen. Eerstens ver.ichtte hjj al zijne goede werken en gebeden van den dag tot de volgende intentie: do uitroeiing van zijne stuurschheid en het verkrijgen der zachtzinnigheid. Ten tweede zou diezelfde intentie het hoofddoel zijn van zijne jaarljjksche afzondering van tien dagen. Eindelijk bepaalde hij de soort van boete voor iederen keer, dat hij in zijne fout zou hervallen. Dank aan die voorzorgen werden dan ook zijne fouten hierin van lieverlede zeldzamer en zeldzamer; zij waren gewoonljjk, zoo niet altijd onvrijwillig, gelet op het beginsel dat er de hoofddrijfveer van was, nameljjk een blakende ijver voor Gods eer, welke hij gekrenkt waande. Het behaagde evenwel de Voorzienigheid niet, — ondanks zjjne gebeden en tranen, — geheel en al zijnen hartstocht én zijne onbehagelijke inborst te veranderen. zooals dat gebeurde met een H. Franciscus van Sales, een H. Ignatius , een U. Vincentius a Paulo. Voor anderen moge daarom zijne deugd minder nuttig zijn geweest, dewijl zij zich met zooveel minder bevalligheid en aantrekkelijkheid in zijn persoon kon voordoen : voor hem zeiven waren deze onvolmaaktheden een waarborg voor zijne deugd, eene bron van verdiensten. Door het ééne oog altijd gevestigd te houden op zijne zwakke zijde, om langs dezen kant niet verrast te worden, bleef het andere gesloten voor de deugden en goede werken, welke de genade in hem uitwerkte; en terwjjl hjj dagelijks hooger steeg op den weg der volmaaktheid en der vereeniging met God, daalde hjj altijd dieper en dieper in zijne eigene gedachte. Van hoevele verdiensten werden voor den dienaar Gods die fouten de aanleidende oorzaak, door het geweld dat hij zich moest aandoen, om zijne drift in toom te houden; van hoevele verdiensten door de stichtende

XXVIII

voorbeelden van.boetvaardigheid en nederigheid, welke hij daarbij gaf. Wat was het aandoenlijk, dien zestig-jarigen Priester zich voor de gebeele communiteit te zien nederwerpen, zich beschuldigen van zijne opwellingen , en er vergiffenis en boete voor vragen ! Dan was er niemand, die niet luide of bij zich zeiven zeide; »hoe duidelijk dat God P. Vogels die zwakheid gelaten heeft, om hem voor eigenwaan te behoeden!quot; Nooit heeft dan ook die zwakheid de achting voor zjjne deugd kunnen verminderen, en wel het allerminst in het Noviciaat. Novicen zoowel als No-vicenmeester aarzelden niet hem als een toonbeeld van alle priesterlijke en religieuse deugden aan te wjjzen De laatste schreef na den dood van P. Vogels: «Ik heb den novice altijd voor eene buitengewoon bevoorrechte ziel gehouden, en heb hem sinds altijd als een heilige geschat.quot; \') —

Zoo liep het proefjaar van P. Vogels ten einde. Den •K)\'¹quot;¹ Juli, feestdag van O L. V. van den lierg Karmel, legde hij zijne kloostergeloften af met eene al-geheele toewijding van zich zeiven aan de Congregatie ^ya.quot;. ^ Alphonsus, welke hij nooit verloochende. A\\ ij zouden hieromtrent nog een gezagvoller, nog een welsprekender getuigenis kunnen geven dan dat van een van P. Vogels\' medebroeders, die èn zijn niedenovice en jaren lang zijn overste geweest is; die het zich tot een eer en vreugde rekende aan de uitnoodiging te voldoen, om eenige stichtelijke bijzonderheden uit het priesterlijk en religieus leven van P. Vogels z. g. mede te deelen.

AVel zal ik niets nieuws kunnen zeggen, zoo spreekt de tegenwoordige bisschop van Suriname, Myr. Hchaap, immers het gansche leven van dien waar-achtigen vriend Gods is een open boek geweest, toegankelijk en verstaanbaar voor een iegelijk, die oogen heeft om te zien en begrip om te verstaan. Maar

¹

Nog tijdens het Noviciaat belastte hem de Novicennrieester met de vervaardiginK eener reeks quot;eesleiijke oefeningen ten behoeve der postulanten van het Noviciaat.quot; Hij maakte ze ia het latijn en vertaalde ze later zelf in het hollandsch.

« XX\'X

het kan volstrekt niet schaden, dat velen hetzelfde zeggen: in ore duorum vol trium testium stabit omre verbum. «Vooreerst betuig ik plechtig, dat ik in P. Vogels nouit , nooit, van het noviciaat af (hjj had slechts weinige maanden vóór mij het kleed ontvangen) gedureide al den tijd, dien ik met hem in de I Congregatie doorgebracht heb {circa 3i jaren), éénen enkelen dag, één enkel oogenblik van verflauwing in de betrachting der priesterlijke en religieuse deugden waargenomen heb. Die liefde tot de armoede , dien geest van waarachtige godsvrucht, die heldhaftige versterving, die onthechting van al het aardsche, die allernauwkeurigste onderhouding der HH. Re gelen, en nog zoovele andere deugden, welke jongere medebroeders in P. Vogels bewonderden, hebben wjj ouderen reeds bewonderd in het noviciaat. Reeds in het noviciaat gold P. Vogels èn bjj zjjne medenovicen (onder welke verschillende priesters geteld werden) èn bjj den Novicennicester zeiven, voor een volmaakt priester en religieus. En nooit heeft hij opgehouden i zulks te schijnen en te zjjn in de oogen van allen,

zoo binnen als buiten het klooster, van allen, die het onwaardeerbaar geluk gehad hebben met hem te leven of hem te kennen.quot; \')

De goede God, die zich nooit in edelmoedigheid laat overwinnen, vergoedde ruimschoots aan zijnen dienaar de ontberingen en opott\'eringen, welke lij) zich voor zijnen dienst getroost had. Was het verlies zijner vrijheid zyn grootste offer geweest, toen hij de wereld verliet ; nu voelde hij zjjne ziel overgoten van hemelsei) geluk bij de gedachte zoo innig mot God vereenigd te leven, en zijnen Allerheiligsten Wil tot in de minste bijzondorheden zonder begoocheling te kunnen weten. Soms, als hij meende ongezien te

1) Van hem zeiven, vervolgt hier Mgr.. meen ik vernonvn te helil an. dat hij de verschillende praktijken van podsvruclit en versterving, welke hij in de Congregatie met de goedkeuring zijner oversten beoefende — praktijkfn, welke ik zoo vaak t. t vervoering bewonderd heb — reeds allen beoefende, toen hij oog priester in de wereld — ja , als ik mij niet vergis — to \'n tnj nog student in hel Seminarie was.

XXX

zijn, kon hij zicli niet weerhouden het zalige genot lucht te geven, dat hij in het kloosterleven ondervond ; en dan, gelijk de H. Maria Magdalena van Pazzi, kuste hij de muren zijner kloostercel, in dankbaarheid voor de onwaardeerbare gave der kloosterroeping. «Voor het overige, zoo schreef hij in quot;1845 uit Luik, aan zjjne broeders en zusters, voor het overige kan ik U niet zeggen, hoe gelukkig en tevreden ik ben. Ik zou wenschen, dat alle menschen zoo gelukkig waren. Hier is men vrij van alle wereldsche bekommernis, en men vindt zjjn genoegen in God. Met een dankbaar hart zeg ik dikwijls : O minzame cel\' hoe gemakkelijk is hier de weg naar den Hemel...\', en het volgende .jaar schreef hij uit St. Truiden, waarheen hij verplaatst was: »lk leef hier zoo gerust en zoo weltevreden ! de tijd vervliegt. Ik weet niet, waar de dagen, de weken, de maanden blijven; zij zijn voorbjj, eer ik er aan denk, zoodat ik met onzen H. Vader Alphousus zou kunnen schrjjven. toen hij in het begin onzer Congregatie te Scala met menige Paters vereenigd loefde, en groote armoede leed ; «Hier denkt men nergens meer aan ; noch aan zijne ouders, noch aan zijn vaderland, noch aan zijn \'ijden. Hier denkt men slechts op God, om Hem te beminnen en zijnen H. Wil te volbrengen.quot; — Wel mocht hij zich deze woorden toeëigenen, want zijn kloostercel verkreeg meer dan één trek van geljjkenis met de grot van Scala ; hetzij om de eenzaamheid en afgetrokkenheid van de wereld, welke hij daarin beoefende — de goede God had den Pater geen bijzondere talenten gegeven voor de werkzaamheden naar buiten — hetzij om de heldhaftige deugden, waarvan hjj haar getuige deed zijn.

We mogen toch vooraf aanteekenen, dat de weinige werkzaamheden waarmede hjj belast werd , en die gewoonlijk bestonden in het geven der geestelijke oefeningen, van een bijzonderen zegen vergezeld gingen ; zoodat hij met de verdiensten zijner deugden te gemoet scheen te komen aan het ontbrekende zijner natuurlijke gaven. Het waren dan vooral de boetvaardigheid en zelfverloochening — z\'jne twee

xxxi

karakterdeugden — welke hij aan de zielen wist in te boezemen, die aan zijne leiding waren toevertrouwd.

De bijzonderheden, ons door een klooster medegedeeld , dat langen tijd onder zijne geestelijke zorg-stond, zijn te stichtend, om ze voorbij te gaan. Zjj teekenen al de kracht van den eersten ijver. — Al de kloosterzusters hadden de grootste achting voor hem, en, ondanks zjjne geringe welsprekendheid, \') getuigen zjj, dat zijne woorden voor hen orakelswaren zoowel in de conferentiën als in den biechtstoel. De heilige Pater verstond de kunst, om de harten in goddelijke liefde te ontvlammen en er een grooten geest van verloochening en van versterving in op te wekken De zuster, die belast was om hem te dienen, heeft verklaard, dat zij Pater Vogels, wanneer hij meende ongemerkt te zijn , zoodanig ontvlamd zag van hemelsche liefde, dat zij hem in verrukking meende. De heilige overledene bleef dikwijls, gedurende een langen tijd met het hoofd ontdekt, aan de brandende zon blootgesteld. ^a) Des middags vond de portierster hem eens in het voorportaal op do knieën ter plaats waar de armen gestaan hadden om de soep te halen ; en zij zag hem daar een dier gewone verstervingen beoefenen, welke de H. Al-phonsus ook onder het volk ingevoerd heeft om de-zonden der tong te boeten ; terwijl hij niet terugdeinsde voor een dier heldhaftige overwinningen op de natuur , welke zelfs de heiligen slechts dan gekend schijnen te hebben, als dringende naastenliefde dit vorderde. De zuster vroeg hem , of hij iets verloren had, en de goede Pater antwoordde; «Maak a niet ongerust, zuster, ik zal het wel vinden.quot; Nooit wilde hij bediend zjjn aan tafel. Hij nam zelf de spijzen van de rol, en alsdan kuste hij ze met eerbied in den geest van heilige armoede, als om zijne erkentelijkheid te betoonen voor de ontvangen aal-

Ij Daarenboven in de fransche taal.

2) In navolging, zoo het schijnt, van den H. A.lphonsus_r van wien dezeirde irek verhaald wordt als beoefend uit eerbied voor Gods tegenwoordigheid.

XXXII

moes. \') De goede Pater bracht gewoonlijk een (Vel van den nacht in de kapel door om .lesus in het heilig tabernakel gezelschap to houden. Zijne gedach--tenis is hier nog altijd levendig en men spreekt van hem altijd met den grootsten eerbied. De zusters, die onder zijne leiding zijn geweest, herinneren zich nog met geluk de raadgevingen van hun geestelijken l

•vader.quot; — Dit behoeft ons niet te verwonderen, want hij had een bijzondere studie gemaakt van de ascesis. Behalve de ascetische werken van di n H. Alphonsus welke hij door en door bezat, maakte hij aanteeke-ningen uit den 11. Joannes van het Kruis, llenri Boudon, verder uit Surin. Nouet, en een korte samenvatting van Scaramelli. Toen dan ook de kerkelijke overheid een persoon aan zijne leiding onderwierp,

lt;iie in de buitengewone wegen scheen te verkoelen,

toonde hij zijne bedrevenheid in de mystiek, door de omzichtigheid, waarmede hij te werk ging, door de juiste vragen, die hij stelde of deed stellen, en door de beproevingen, waaraan hij haar onderwierp; hetgeen alles den gelukkigsten uitslng verwierf. Was hij geen gezocht biechtvader voor de menigte, die weiniger., die jiich aan zijne leiding toevertrouwden en daarin volhardden , hadden alle reden om hem oprecht dankbaar -te zijn. Het was hem niet zoozeer te doen om vele biechtelingen te hebben als wel weinigen met veel zorg beter te maken. De zielbestierder zal niet enkel rekenschap afleggen van de zonden, welke hij had kunnen voorkomen; maar ook van den hoogercn trap van volmaaktheid, waartoe hij de zielen had kunnen bren-.gen en niet gebracht heett. Wordt naar dit beginsel de arbeid van P. Vogels in den biechtstoel gemeten , ■dan mag hij met vreugde er 0|i neerzien; want niets lag hem meer tor harte ilan de waarachtige volmaaktheid van diegenen, die zich onder zijne bestiering stel-

1) In de X statie de VIII oefenim? zijner Kruiswejen over de kloostergeloften sprekende, zegt hij: »0 Maria, bia voor mij opdat ik de heilige armoede hetninne, en alles wat rm.Mot gebruik gegeten wordt, dagelijks als eene aalmoes uit Ouas handen ontvange.

xxxilr

den. \') Zijne raadgevingen drongen tot de ziel door. Waren het zijne medebroeders , die zich onder zjjne geestelijke leiding stelder;, dan verdubbelde hij zijne zorgen. Üngeloofelijke moeite getroostte hij zich voor de vorming der leekebroedera , wier zorg hem, hetzjj als Novioenmeester, of als Broederprefekt, was opgedragen. Zoo besteedde hij eens zes maanden in iemand eenvoudig het dienen van een stille II. Mis^ te leeren. Op zekeren dag kwam een broeder zjjnen Novicenmeester eene bekoring blootleggen. De Pater rraakt een kruisje ep het voorhoofd van den broeder on zegt op hartelijken toon : »er over heen gaan doch als hij zag, dat de broeder hiermede nog niet ten volle bevredigd was, nam hij hem wat meer ter zijde, als om hem e^n geheim te openbaren. Daarop zegt hij in volle vertrouwen; «Zie, Broeder, ik heb een werk voor 1\'. Provinciaal afgemaakt; ik heb er zes weken over geschreven. Ik kom het hem brengen, en aanstonds scheurt hij het voor mijne oogen aan stukken. Een tweede maal nog eens hetzelfde. Zie, Broeder, hervat daarop de Pater, voor U is het maar eene bekoring van een oogenblik; voor mij duurt ze nu reeds zoovele weken. Meent ge, dat ik dit niet gevoel? Voorzeker wel. Maar komaan, zeg ik. Gloria Patri! — Onnoodig te zeggen, dat de bekoring verdwenen was. — Sedert speelt den goeden broeder, die aldus van zijne bekoring verlost werd, onophoudelijk. bij alles wat htm overkomt, het Gloria Patri

1) Onder meer andere pchrcef liij zich de volgende gulden regelen voor. — Conahor non :inVc.tnre niultos, nee prje-ci^iue divites aut nobiles poenitentes; si lamen multi accedant_r conabor me totum impendeie. bj Ponam custodiam oculis-meis ne videant vanitalem , et ne os t cenilentis claudalur. cl Dimittendoa suaviter monitos dimiiteie conabor, dicens v. g. .oraho mterea pro te. Bono animo esto!... dj Post con-fessionem aniinas po^nitenlium Deo commendabo, ut opus ineepturn pei liciat et incrementuni det, dicendo: rospice, qu:esuinus, Domine, super hos pcenitentes , pro quibus Do-minus N. J. G. non dubitavit manibus tradi norentium et ciucis subtre tormentum deinde Ave. — ey lis qui habitualiter et Irtquenler apud me confilentur, injungam, ut pro iibertate conscientiae, saitem quater in anno confessarium extraordinarius adeant.

XXXIV

in den mond. — Ofschoon P; Vogels, zooals we gelegd hebben, weinig talenten had voor den predikstoel , zoo is dit vooral te verstaan van meer zware stoffen. De onderrichtingen, welke hij op Missie deed, hebben dikwerf den grootsten bijval genoten; •en nu nog zijn er vele plaatsen, waar P. Vogels, om de vroeger aldaar door hein gegeven missie zeer gunstig herdacht wordt. Ln waar het woord hem te kort schoot, daar gold zijn voorbeeld alti|d voor eene dubbele predikatie. Dan hoorde men^ hot volk mompelen: O, die Pater \\ ogels, wat een heilige

Man! — .

Tot zoover iets over zijne uitwendige werkzaamheden. Dat deze arbeid niet zijne roeping in zijne roeping was (om ons zoo uit te drukken», mocht de Pater zelf weldra inzien. »Den 7 Aug. 1877 tijdens lt;le groote afzondering, zoo teekent hij aan , heb ik •de genade erkend, die God mij gedaan heelt met mij weinig talenten voor het uitwendige te geven, als b. v. een aangename omgang met de menschen, eene schoone stem enz.; daardoor is het gebeurd, dat ik mij van het verkeer met de menschen verwijdeid heb, en ik gedwongen ben geweest in de eenzaamheid te verblijven, om daar alleen met God te verkeer cn. ~

Ja, met zijnen God en Schepper verkeeren, en des te vertrouwelijker omgang hebben, naarmate hij infer van het gewoel der wereld verwijderd zou blijven; dit was P. Vogels\' roeping, dat was zijn leven. — Nooit verliet hij zijne cel tenzij plicht ot noodzakelijkheid hem rièpeii; en zonder een dezer twee wettige redenen zou hij buiten zijn cel nooit het stil-zwijgen verbroken, ol de kloosterstilte gestoord hebben. Bij het uitgaan of het inkomen zijner cel vereerde hij de Goddelijke Majesteit, die hij daar tegenwoordig aanschouwde, door zich op de knieën te werpen en den grond te kussen. Dergelijke akten waren hem meermalen door den dag eigen. vooral tijdens den namiddag, waarvan de H. Alphonsus in zjjne ^⁰^quot; gregatie de drie eerste uren , ter gedachtenis aan de drie uren die Jesus op het Kruis doorbracht, door

XXXV

een verplichtend stilzwijgen geheiligd heeft. Des nachts nog onderbrak hij eenige oogenblikken zijne rust, om voor God de fouten, die hij zijne zonden noemde, te beweenen in rouwmoedigheid en vermorzeling des harten. Lacrymis meis stratum meum rigavi: ik he\'* mijne legerstede met mijne tranen besproeid. zoo sprak hij met den Propheet; en hield door deze gestadige akten vasten voet op den eeni-gen waren grondslag der degelijke volmaaktheid, die der zuivering en boete. De uitwendige houding van den Pater in zijne cel was een voortdurende uiting van geloof aan Gods tegenwoordigheid. Nooit heeft men hem zien zitten, maar altijd slechts geknield of staande. «Deze akte van versterving, zegt Mgr. Schaap, jaren lang, tot op een hoogen ouderdom beoefend, heeft mij altijd met den diepsten eerbied vervuld voor den persoon van P. Vogels.quot; Als de H. Alphonsus zijnen volgelingen een groot begrip wilde geven van den geest van ingetogenheid, welke hij van hen vorderde, gaf hij hun tot leus: buitenshuis moesten zjj apostelen zijn: binnenshuis Karthuizers! — Of P. Vogels het aandeel, dat hem van deze uitspraak toekwam. ook in zijn persoon verwezenlijkte? — Was zijn leven niet eene voortdurende herinnering daaraan ? — Datzelfde geloof, waarmede hjj slechts do welgevallige blikken van zijnen God zocht, boezemde hem ook eene groote getrouwheid in het kleine in, en wel bij voorkeur dan, wanneer hij niet gezien werd, want, zoo zeide hij, het betaamt dat ik op het punt van de versterving der zintuigen , van de zindelijkheid en de zedigheid, minstens even nauwgezet zij in de tegenwoordigheid van God, als ik zou zijn in die van een voornaam persoon. Daaruit sproot die zorgvuldigheid voort, waarmede hjj zich aan zijne bedieningen en de hem opgedragen posten wijdde. Hij was hij b. v. belast met het opmaken, voltooien en bijhouden van de kronieken der Provincie en van de huizen waar hij verbleef; een arbeid, die boekdoelen beslaan kan. Wat nu juist het meest treft daarin, is dezelfde orde, dezelfde volledigheid en nauwkeurigheid, waarmede het eerste tot het laatste is

XXXVI

afgewerkt; zoodat men niet één dag van verslapping kan bespeuren. waarop P. Vogels zijne taak met minder zorg zou behartigd hebben. Waarlijk eeno heldhaftige taak alleen reeds om den duur en de volharding! — Belast met de goede uitvoering dei-ceremoniën in de kerk, maakte hij nog eene bijzondere studie van de Rubrieken, liet oveiige van zijn tijd was verdeeld onder de studie der theologie . de schriftuur en ascesis; maar werd toch hoofdzakelijk ingenomen door het schrijven zijner samenspraken , meditatiën, kruiswegen , enz. En al zouden de samenspraken enz. die hier achter volgen, op geen andere vruchten kunnen wijzen, dan dat \'zij jaren lang het werktuig van heiliging zijn quot;quot;cwerst voor den schrijver zeiven, het waren voorzeker niet weinig benijdenswaardige vruchten! — Immers ze zijn niét het werk van liet dorre verstand; ze zijn de vruchten zijner eigene meditatiën, de uitstortingen zijner eigene ziel aan de voeten van het Tabernakel. Jesus in het H. Sakrament des Altaars maakte geheel zijn leven zijn troost uit, en was zjjn gezel, met wien hij voortdurend verkeerde. Hij kon nimmer in de nabijheid der bidplaats komen, waar het Allerheiligste rustte, of hij moest er minstens ter loops (in transitu), zooals hij zich uitdrukte, ingaan. Hij had niet alleen dagelijks zijne vaste uren , welke hij bij Jesus-ging daarbrongen; maar ook, in navolging van P. Alvarez, S. J, wiens voorbeeld hij zoo gaarne aanhaalde, ontnam hij zelfs aan de nachtrust verscheidene nren, om aan de voeten van .lesus in zijn Sakrament te verbljjven. Men meene evenwel niet, dat dit nachtelijk oponthoud bjj .lesus, en in het algemeen de 5e-oe\'ening van het gebed en de geestelijke oefeningen hem zoo gemakkelijk vielen. Dezelfde getuige, dien wij straks aanhaalden, zegt hieromtrent; «Het gebed was zijn leven en als zijn ademhaling; hij bad altijd. Zoo lees ik op het aan zijne vrome nagedachtenis gewijde bidprentje. Men kon niet beter zeggen. Maar niet aan eenieder was het gegeven — laat mij beter zoggen — de Alwetende üod alleen is bij machte geweest de inspanningen te waardeeren , welke do

XXXV\'I

zalige man zich getroostte; het heilig geweld, dat hij zich moest aandoen om zóó te kunnen bidden; om b. v. den slaap te overwinnen, waardoor hij ten allen tijde zeer gekweld werd. Hij was waarlijk schrander in het uitvinden der middelen, om zijne nachtelijke uren voor het H. Sakrament zoo levendig en verdienstelijk mogelijk door te brengen. En al werd hij ook den eenen nacht door zijnen vijand overwonnen en plat ter aarde geworpen (zoo vond ik hem eens in de huiselijke kapel) stellig zou dit voor den diep verstorven man geen reden zijn, om niet den eerstvolgenden nacht in denzelf\'den geest van boete en versterving door te brengen.quot; Zóó verstond P. Vogels het bidden: bjj den wierook des ge-beds , die naar den Hemel opsteeg, voegde hij de myrrhe der verstorving. — Geen wonder, dat een overvloed van genaden uit dien geest van gebed in zijne ziel neerdaalde. Duizendmaal dank, o Heer, riep bij uit, dat Gij mij geroepen hebt tot deze Congregatie, waar Gij Ü gewaardigt mij zoo groote en zoovele genaden en verlichtingen te geven: genaden, waarmede Gij mij zoo zachtkens verlicht, zoo zacht berispt, zoo zacht opwekt, om mijne ellenden te erkennen , mijne zonden te beweenen, mijne gebreken te verbeteren, en J. C. te volgen op den weg der vernedering, der verloochening en des kruises. — De geheimen van ons geloof waren hem een bron van zielsgeneugten , doordat hij er altijd nieuwe schoonheden in ontdekte. en daarin alzoo een blijvend maar altijd verlevendigd middel bezat, om met zijnen God te verkeeren. Wij spraken reeds van zijn verkeer met Jesus in het H. Sacrament. De overwegingen, welke hier achter volgen, zijn er do uiting van. Wij kunnen er nog bjjvoegen dat, als P. Vogels zijn Brevier bad. hij gewoonljjk eene plaats uitkoos dfe uitzicht gaf op de huiskapel, waar het Allerheiligste rustte. Hij ieder Gloria Patri wendde hij zich onder eene eerbiedige hoofdbuiging naar dien kant. Kn als hij de 11. Communie uitdeelde, dan deed hij het telkens met een gevoel van innig geluk, met eene heilige schroomvalligheid, als was het eerste Samenspr. 3

XXXVIII

maal van zijn priesterlijke loopbaan ; terwijl de eerbied , dien hij daarbij betuigde, zichtbaar zjjn geloof en zijne liefde voor dit geheim verried. Geef, Heere Jesus, zoo bad hij dikwijls, dat ik inwendig zoo doordrongen zij van uwe goddelijke Majesteit, dat zulks uitwendig in de houding des lichaams blijke. — Het Goddelijk Kindje in den stal van Bethlehem was een bijzonder voorwerp van de teedere devotie van den H. Alphonsus. Hij wilde dat dit Geheim eene bijzondere vereering zou genieten in het Noviciaat, en beoogde daarmede in evenredigheid alle de geestelijke voordeelen te behalen , welke het Kerstfeest tolken jare geroepen is onder de christenen te bewerken. De \'25^sle,- zooals die viering genoemd wordt, is daarom ook het geestelijk feest der novicen. Poësie en zang \'kon men het anders verwachten van Alphonsus ?) brengen het hunne bij om er dit feestelijk karakter aan te geven. — P. Vogels vond aanstonds smaak in dit teeder en zacht Geheim der Menscbwording, en wel zóó, dat hij de vereering daarvan geheel zijn leven bijhield. Verbleef hij in het huis waar het Noviciaat was, dan volgde hij al de geestelijke oefeningen, en de daarmede verbonden praktijken. Het eerste jaar na zijn Noviciaat, in Luik zjjnde, kon hij niet lichamelijk do oefeningen van het Noviciaat bjjwonen ; hij verzon daarop een middel , waarvan wij de eerste sporen vinden in het leven van den Gelukzaligen Herman Joseph en van den H. Stanislaus Kostka, en dat de H. Alphonsus met zjjne gezellen tot een gebruik invoerden. Wat deed \'dus de ijverige navolger van Alphonsus? — Hij nam pen en papier en schreef in allen eenvoud een briefje aan het Goddelijk Kindje, waarin hij Het zijn geestelijken nood klaagde, om hulp en raad vroeg omtrent de uitoefening van zijne bedieningen alsook over eenige punten der volmaaktheid. Dezen brief bezorgde hij aan zijn adres door de hai.den van denzelfden Novicenmeester, die het jaar te voren de voor hem zoo gelukkige tolk van den wil des Heeren geweest was. Het antwoord, hetwelk hij hierop ontving, was van den volgenden inhoud;

XXXIX

«Aangezien het Lieve Kindje Teaus niet schrijven kan, zoo ben ik gelast (het is de liovicenraeester die spreekt) zulks in zijn plaats en in zijnen Naam te doen, door de liefde die ons beiden vereenigt in zijn heilig Hart. Al uwe bedieningen zjjn klaarblijkelijk boven uwe krachten, maar het Kindje Jesus zal u daarin door zjjne genade bijstaan: 1° zoo gij ze bekleedt uit gehoorzaamheid; 2° zoo gij u daarvan kwijt in den geest van boetvaardigheid; 3\' zoo gij er de minste punten van onderhoudt met die broederlijke liefde , waarmede gij zoudt verlangen, dat men u zelf in tlergeljjke gevallen zou behandelen; 4quot; zoo gij aan uzelven al de oorzaak, of ten minste de voornaamste oorzaak toeschrijft van ieder gemis aan uitslag in alles wat gij doen of zeggen zult tot welslagen van uwe bedieningen; öquot; zoo gjj het van harte bekent, met innige overtuiging, in spiritu fidei, en voor God, en voor de menschen , naar gelang het de stichting der medebroeders eischt, en de regeien der bovennatuurlijke voorzichtigheid of korter: de gehoorzaamheid het gedoogen; 6° dat gij niet ophoudt Jesus en Maria te bidden, om uwe bedieningen naar behooren te vervullen. Wat de verstervingen aangaat, die door anderen kunnen worden opgemerkt, hierin moet gij u volstrekt naar de gemeenschappelijke gebruiken voegen; wat de andere verstervingen betreft, die niet onder het oog vallen, doe hieromtrent alles, wat uwe oversten en uw zielbestierder zullen toestaan; nadat gij hun alles hebt medegedeeld, wat betrekking heeft zoo op uwe inwendige gesteltenissen als op uwe lichaamskrachten.quot; Deze wenken werden hem tot een tweeden levensregel.

Welk eene godsvrucht P. Vogels tot het II. Lijden van .1. C. koesterde, kunnen wij hieruit opmaken, dat hij reeds, nog in de wereld zijnde, alle dagen over deze stof zjjne meditatie hield. Te Tilburg hield hjj eene reeks van preken en meditatiën over den kruisweg. In het jaar \'1840 gaf hij voor het eerst »de ziel op den Kruisweg in het licht.quot; «Hoewel er eene oplage van 3000 exemplaren genomen was, zoo getuigt hij zelf in de voorrede van zijne Kruiswegen, waa

XL

dezelve spoedig uitverkocht. De verschillende herdrukken, die er nog hetzelfde jaar op volgden _r werden met dezelfde gretigheid gezocht en als verslonden. Het volgend jaar versoheen eene nieuwe uitgave, met 3 oefeningan vermeerderd. In het jaar 1848 zag te St. Truiden eene derde het licht, welke met 7 oefeningen vermeerderd was. — Deze vermeerderde uitgave, waarvan het getal nog eens verdubbeld werd , werd de stof van eene nieuwe uitgave, welke in 1856 te Amsterdam bij Lenfring het licht zag oiidcr den titel van ; 4-2 kruiswegen of de ziel vereenigd im t .fesus op den kruisweg. — »Tot meerdere regelma-tijiheid heb ik bij deze uitgave, zegt hij, eene nieuwe-volgorde in de oefeningen der kruiswegen vastgesteld, waarbij ik do wegen der volmaaktheid in het oog ge-gehouden heb.quot; — «He godvruchtige lezer, zoo besluit hij verder, zal hieruit kunnen zien, dat de strekking-dt-zer uitgave is: de geloovigen door het beoefenen van den kruisweg tot de volmaaktheid op te leiden.quot; — Edele bedoeling, den schrijver volkomen waardig, die zelf eerst in zich verwezenlijkte, wat hij anderen leerde! Het is overbekend , welk een buitengewonen bijval zijn werk van de Kruiswegen genoten heeft. De-zogen , waarmede de Voorzienigheid zich gewaardigd heeft zijn edel doel te bekronen, geeft hem aanspraak op de verdienste; ten onzent »de hersteller en verspreider van den Kruiswegquot; geweest te zijn

Men had moeten zien , met welke stichting hijzelf dagelijks den kruisweg deed. Op de dagen der afzondering volgde hij hem tweemaal daags, maar daa ook was hij zijn gevoel niet meer meester als hij bij iedere statie letterlijk op den grond neerviel. Als P. Vogels den kruisweg doet, zoo zeide men onder zjjr.e medebroeders, dan is het niet meer dezelfde man-Het was een waar genot hem alsdan gade te slaan; mi als onwillekeurig voelde men jets van die devotie, v aarvan zijn binnenste als overstelpt scheen.

Hieruit mogen we berekenen met welk een geloof hij bezield moet zjjn geweest, wanneer het geluk hem te beurt viel niet enkel het H. Lijden bij herinnering te overwegen, maar het bij hernieuwing te vieren in het

XLI

II. Sacrificie van de Mis. Reeds in de eerste jaren -van zijn priesterschap had hij zich voorgonomen altijd eene groote achting aan te kweeken voor liet H. Sacrificie der Mis; op grond, dat door één H. Mis Gode meer eer geschonken wordt dan alle engelen en heiligen aan God geven kunnen. Geen bezigheden zoo dringend zouden hem ooit een dag het M. Misoffer doen overslaan, dewijl God, die nooit genoeg geprezen kan worden, door het H. Sacrificie oneindig verheerlijkt wordt. Niet tevreden met zich dikwijls de vermaning te binnen te brengen van het Concilie van Trente over de waardigheid van het H. Misoffer en de daaruit voortspruitende verplichting van levenswjjze, zorgde hjj nog in het bijzonder om ook uitwendig diep godvruchtig te zijn in zijn gang, in het maken der kniebuigingen en der kruisen, in het bewaken van de oogen , om ze niet door de kerk te laten ronddwalen , iu één woord : in geheel zijn uiterlijk voorkomen, tot in het uitspreken der woorden. (Reg. V. n. 6.) «Voor zulk een heilig werk zal ik trachten mij in de rechte gesteltenis te brengen door een heiligen levenswandel, door veelvuldige verzuchtingen daags te voren: veni Doniine Jesu, veni. Kon tleere Jesus, kom; vervolgens door tegen den avond eene meditatie ic houden bij wijze van bezoek tot het Allerheiligste , en door het bidden van de voorbereidende psalmen, of door het Rozenhoedje, eindelijk met vóór •de Heilige Mis minstens een kwartier uurs voorbereiding te maken. In deze voorbereiding zal ik trachten het volgende te bedenken: Christus zegt: ⁴) «Doet dit ter mijner gedachtenis derhalve is de boste voorbereiding de overweging van Christusquot; lijden , en alzoo kan ik zeer nuttig als voorbereiding «n als dankzegging den H. Kruisweg verrichten. In deze voorbereiding zal ik trachten mijne zonden, mijne onvolmaaktheden en gebreken te beweenen, opdat Christus dezelve door zijne verdiensten gelieve uit te roeien, en in mij het vuur zijner goddelijke liefde te ontsteken. Ik zai eveneens trachten te voorzien, welke

1) Hoc facite in meam commemoraticnem.

XLII

gelegenheid van zonde zich dien dag misschien zou voordoen, om ze te voorkomen, en welke werken ik dien dag zal moeten verrichten, opdat ik ze heilig volbrenge. Ik zal ook voor de Mis het besluit maken alle, ook de kleinste zonden te vermijden, die toch lichtelijk ontvallen, zooals zijn: overhaasting (dus zal ik omstreeks een half uur besteden), ronddwalen van de oogen, verwaarloozing der rubrieken, verstrooiing half vrijwillig, gebrek aan godsvrucht eenigermate vrijwillig, een niet al te zuivere bedoeling.quot; (Reg. V. n. 7.) Op deze wijze gevierd werd het H. Misoffer voor hem de bron van genaden , waar hij die offervaardigheid putto in het volbrengen van alles, wat hij wist Gode het meest welgevallig te zijn.

Na de Geheimen der Verlossing was zijn hart, zooals zich denken laat, op de eerste plaats voor Haar, die met het Verlossingswerk het innigst verbonden is. De getrouwe lezing van het ascetisch-tlieo-logisch werk der «Heerlijkheden van Mariaquot; van den H. Alphonsus, had hem zijne Moeder leeren kennen in die ruimte van blik, welke aan de katholieke theologie alleen eigen is. Die taal der Kerkvaderen en der heiligen, die daar beurt op beurt den 1lt; f van Mai ia, nu eens leerend. dan eens biddend, dan in verrukking bezingen; die taal, welke de protestant begrijpen noch gevoelen kan, omdat hem , en het genie ontbreekt , om de diepte er van te doorgronden, èn nog veel meer het geloovige hart, om te gevoelen, wie Maria is ; die grootsche en tegelijk eenvoudige taal der Heerlijkheden van Maria had in Pater Vogels een te vaste, een te vurige overtuiging opgewekt dan dat hij niet moest verlangen , die overtuiging ook door anderen gedeeld te zien. Zijne kinderljjke devotie voor den H. Alphonsus, die met het schrijven van zijn werk niet anders gezocht had, dan de kennis en de liefde van Maria over de geheele wereld te verlevendigen; die kinderliefde, welke de gevoelens van zijnen geestelijken Vader in hem deed overgaan, was hierin geen geringe prikkel. De correspondentiën omtrent zekere uitgaven uit de jaren \'54, \'55, \'50\' en de daarbij ontstane kritiek toonen ons, dat P. Vogel»

XLIlt

ook het zijne heeft bijgedragen, om die tijden van blooheid door te breken , waarin de katholieke zaak destijds verkeerde, toen men meende alles ongeroerd te moeten laten, wat de kritiek van andersdenkenden zou kunnen oproepen. Even zelfstandig als P. Vogels zijne taak opvatte, even bescheiden voerde hij ze uit. Oordeelden alzoo sommigen ; dat men, voorzichtigheidshalve, ten onzent de groote lofspraken en uitdrukkingen der Heiligen over Maria in het duister moest laten, om geen aanstoot te geven ; P. Vogels verklaarde vrijmoedig deze enghartige zienswijze niet te kunnen deelen. Hij voor zich meende, dat men gerust en vnjeljjk, in het bewustzijn van zijn recht, de leeringen, de lofspraken, de uitboezemingen en de gebeden der heiligen over en tot Maria, in hun volle daglicht mocht stellen. Droegen zij niet de goedkeuring der H. Kerk! en noodigde Deze niet de geloovigen tot het bidden daarvan dringend uit, door er de geestelijke gunsten der hh. aflaten aan te hechten ? Verlangde men misschien wijziging dier gebeden?... maar hoe het werk der heiligen in wezen veranderen, zonder het te verminken? Trouwens— en dit was doorslaand — daarmede vervielen de aflaten, en met deze de goedkeuring van het hoogst kerkeljjk gezag. Neen, dan liever zo hun eigen weg laten gaan! Hun innerlijke echtheid bezat een waarborg te over in de goedkeuring van de H. Kerk zelve... Daarenboven zjjn kwaadwilligen er op uit, om in dergelijke gebeden opwerpingen tegen den godsdienst te zoeken , door ze eene betee-kenis te geven, welke de schrijvers er nooit aan gehecht hebben ; dan zullen zij die in menigte kunnen vinden tot zelfs in de Liturgie der H. Kerk. Zoo dacht ik (voegt hij er scherpzinnig bij) aan meer dan eene uitdrukking in het Salve Regina, waar de H. Maagd onze hoop, ja zelfs, ons leven genoemd wordt; in het Alma Redempioris, waar het krachtige peccalorum miserere klinkt, dat, in den letterlijken zin genomen en niet in dien der Kerk, eene volkomen refutatie oplevert van het argument uit het om pro nobis door P. F ... tegen Z... aangevoerd. Voorts dacht ik aan sommige uitdrukkingen in het Sancta Maria, sue-

XLII

gelegenheid van zonde zich dien dag misschien zou voordoen, om ze te voorkomen, en welke werken ik dien dag zal moeten verrichten, opdat ik ze heilig volbrenge. Ik zal ook voor de Mis het besluit maken alle, ook de kleinste zonden te vermijden, die toch lichtelijk ontvallen, zooals zijn: overhaasting (dus zal ik omstreeks een half uur besteden), ronddwalen van de oogen, verwaarloozing der rubrieken, verstrooiing half vrijwillig, gebrek aan godsvrucht eenigermate vrijwillig, een niet al te zuivere bedoeling.quot; (Reg. V. n. 7.) Op deze wijze gevierd werd het H. Misoffer voor hem de bron van genaden , waar hij die offervaardigheid putto in het volbrengen van alles, wat hij wist Gode het meest welgevallig te zijn.

Na de Geheimen der Verlossing was zijn hart, zooals zich denken laat, op de eerste plaats voor Haar, die met het Verlossingswerk het innigst verbonden is. De getrouwe lezing van het ascetisch-tlieo-logisch werk der «Heerlijkheden van Mariaquot; van den H. Alphonsus, had hem zijne Moeder leeren kennen in die ruimte van blik, welke aan de katholieke theologie alleen eigen is. Die taal der Kerkvaderen en der heiligen, die daar beurt op beurt den 1lt; f van Mai ia, nu eens leerend. dan eens biddend, dan in verrukking bezingen; die taal, welke de protestant begrijpen noch gevoelen kan, omdat hem , en het genie ontbreekt , om de diepte er van te doorgronden, èn nog veel meer het geloovige hart, om te gevoelen, wie Maria is ; die grootsche en tegelijk eenvoudige taal der Heerlijkheden van Maria had in Pater Vogels een te vaste, een te vurige overtuiging opgewekt dan dat hij niet moest verlangen , die overtuiging ook door anderen gedeeld te zien. Zijne kinderljjke devotie voor den H. Alphonsus, die met het schrijven van zijn werk niet anders gezocht had, dan de kennis en de liefde van Maria over de geheele wereld te verlevendigen; die kinderliefde, welke de gevoelens van zijnen geestelijken Vader in hem deed overgaan, was hierin geen geringe prikkel. De correspondentiën omtrent zekere uitgaven uit de jaren \'54, \'55, \'50\' en de daarbij ontstane kritiek toonen ons, dat P. Vogel»

XLIlt

ook het zijne heeft bijgedragen, om die tijden van blooheid door te breken , waarin de katholieke zaak destijds verkeerde, toen men meende alles ongeroerd te moeten laten, wat de kritiek van andersdenkenden zou kunnen oproepen. Even zelfstandig als P. Vogels zijne taak opvatte, even bescheiden voerde hij ze uit. Oordeelden alzoo sommigen ; dat men, voorzichtigheidshalve, ten onzent de groote lofspraken en uitdrukkingen der Heiligen over Maria in het duister moest laten, om geen aanstoot te geven ; P. Vogels verklaarde vrijmoedig deze enghartige zienswijze niet te kunnen deelen. Hij voor zich meende, dat men gerust en vnjeljjk, in het bewustzijn van zijn recht, de leeringen, de lofspraken, de uitboezemingen en de gebeden der heiligen over en tot Maria, in hun volle daglicht mocht stellen. Droegen zij niet de goedkeuring der H. Kerk! en noodigde Deze niet de geloovigen tot het bidden daarvan dringend uit, door er de geestelijke gunsten der hh. aflaten aan te hechten ? Verlangde men misschien wijziging dier gebeden?... maar hoe het werk der heiligen in wezen veranderen, zonder het te verminken? Trouwens— en dit was doorslaand — daarmede vervielen de aflaten, en met deze de goedkeuring van het hoogst kerkeljjk gezag. Neen, dan liever zo hun eigen weg laten gaan! Hun innerlijke echtheid bezat een waarborg te over in de goedkeuring van de H. Kerk zelve... Daarenboven zjjn kwaadwilligen er op uit, om in dergelijke gebeden opwerpingen tegen den godsdienst te zoeken , door ze eene betee-kenis te geven, welke de schrijvers er nooit aan gehecht hebben ; dan zullen zij die in menigte kunnen vinden tot zelfs in de Liturgie der H. Kerk. Zoo dacht ik (voegt hij er scherpzinnig bij) aan meer dan eene uitdrukking in het Salve Regina, waar de H. Maagd onze hoop, ja zelfs, ons leven genoemd wordt; in het Alma Redempioris, waar het krachtige peccalorum miserere klinkt, dat, in den letterlijken zin genomen en niet in dien der Kerk, eene volkomen refutatie oplevert van het argument uit het om pro nobis door P. F ... tegen Z... aangevoerd. Voorts dacht ik aan sommige uitdrukkingen in het Sancta Maria, sue-

XLVI

voudig de redenen blootleggen, welke ik er tegen mocht hebben, bereid onverschillig tot alles, wat hij zal opleggen : en die redenen blootleggen, bjj wijze van vraag; b. v. Gelooft UEw., dat ik daartoe geschikt ben, want...? of, zou het misschien beter zjjn... ? enz. Ten vierde zal ik trachten vaardig — op het eerste teeken der communiteitsklok of van den overste — nauwgezet, opgeruimd en eenvoudig te gehoorzamen, zeggende: Ecce Doming, venio ut far iarn voluntalem tu im. Zie Heer, ik kom, om uwen wil te volbrengen. Ten vijfde, om God gehoorzamen; en Hem alleen te behagen en zijnen Wil te volbrengen, ja, als ware het aan God zei ven : daarom zal ik even nauwgezet trachten te zjjn in de eenzaamheid als in openbare plaatsen. Ten zesde : in praktijk te brengen dezen regel der heiligen : niets vragen en niets weigeren; maar alleen de behoeften blootleggen. Ten zevende, mijnen Regel en Constitution te onderhouden als mijn Evangelie, vooral in die punten , welke met de gemeenschappelijke oefeningen in betrekking staan. Ten achtste, ik zal trachten datgene te doen, wat meer volgens het believen des oversten is, en aldus geen gebruik maken van een verlof, ^r/ oo het tegenovergestelde hem aangenamer is.quot; Hij eigende zich den drievoudigen gulden regel toe van de 11. Maria Magdalena van Pazzi, met betrekking tot de onderhouding van den Regel; 1° Mijnen Regel zoo hoog schatten als God zelf; 2quot; mij verplicht rekenen tot deszelfs onderhouding, als stond ik alléén , zinder op anderen te letten ; 3» de fouten van anderen vergoeden. —

De geest van gehoorzaamheid, volgens deze besluiten beoefend, muntte zoozeer in P. Vogels uit, en was voor een ieders oogen zoo duidelijk, dat deze hem het zeldzaam voorrecht waarborgde, de degelijkheid en echtheid zijner deugd boven alle verdenking gewaardeerd te zien. De gehoorzaamheid toch is, volgens alle heiligen, de toetssteen der ware deugd. »Zou het ook niet der vermelding waardig zijn, bemerkt terecht Mgr. Schaap. dat P. Vogels onder elk bestuur, onder eiken overste, in elke communi-

XLV1I

sn j feit, altoos en overal op zijne plaats was? Eeniegelijk lij \' toch, ietwat ingewijd in de wetenschap van het com-?e muniteitsleven, zal het mij gewonnen geven, als ik

6- beweer , dat niets meer pleit voor \'s mans echt bo-

^;r vennatuurlijken zin. De genade had P. Vogels, — van

~ nature minder buigzaam, — gemaakt tot een gedwee

ⁿ en altoos bruikbaar geestelijk werktuig in de hand

? van eiken overste.quot; —

t De armoede des geestes had hij reeds als kape-

¹ laan beoefend door de onthechting aan de gemak-

; ken des levens, door een sobere levenswijze en

een groote eenvoudigheid in alles wat hem toebehoorde. Door de gelofte omhelsde hij den staat van vrijwillige armoede. Men oordeele uit zijne geestelijke besluiten, of hjj zich zijnen stand schaamde; 1° Ik zal trachten de armoede hoog te schatten : omdat Christus haar verkozen heeft, de armen gelukzalig heeft genoemd , en op haar de volmaaktheid heeft gegrondvest: Si vis perfectus esse, vade ct vctide omnia. Zoo gij volmaakt vilt wc.ien, ga en verkoop alles. Dus : habentes alimenia et quibus teganiur his con-tenti sinws. (I. Tim. 6. 8.); dus laat ons tevreden zijn met het noodzakelijke in voedsel en kleederen. quot;1quot; Ik zal trachten arm van geest te zijn , zoodat ik aan niets gehecht zij, zelfs niet aan een prentje; maar veeleer er mijn genoegen in vinde dat mij iets ontbreke: omnia arbitror ut stercora, ut Christum lucrifaciam. (Phil. 3. 8.) 3° Ik zal ook de armen hoogschatten en hun bewijzen van welwillendheid betoenen, in navolging van Jezus en Maria. 4° Ik zal trachten in den geest van armoede te leven, zoodat ik alles, wat mij ten gebruike gegeven wordt, als een aalmoes uit Gods handen ontvange. en tevreden zij met hetgeen mij gegeven wordt; door in alles het minst goede te kiezen in spijs en kleederen, in boeken, in gereedschappen en gerief. 5° ]k zal dit alles in den geest van armoede gebruiken; want de armoede beoefent de spaarzaamheid en zuinigheid ook in minder kostbare zaken; en dit wel niet uit gierigheid of zucht naar rjjkdommen, maar uit liefde voor de deugd. De armoede versmaadt niets, zelfs niet de

quot;

XLVIII

geringste voorwerpen. Daarom gebruikt zij ze met behoedzaamheid, als zjjnde niet eigen maar andermans goed; met zindelijkheid, opdat ze niet te spoedig verslijten ; met soberheid, niet meer dan noodig is b. v. papier, pennen, inkt, kaarsen, brandstoffen enz. Schande is het, als een arme die van aalmoezen moet bestaan, or ruim en zorgeloos op aan leeft. Gquot; Ik zal ■die voorwerpen niet gebruiken als eigenaar, maar naar believen der oversten, en tot het doel, waartoe zij gegeven zjjn. 7» Ik zal met geduld en blijdschap de uitwerkselen omhelzen van de armoede, zooals honger , dorst, koude , vermoeienis, sobere spijzen, •eenvoudig gerief\', ja zelf lut gebrek aan het noodzakelijke. 8° ik zal trachten het overvloedige te verfoeien. 9° Aanstonds aan mijnen overste verklaren, als ik eenige gehechtheid aan eene zaak gevoel.quot; — Het ware te lang, in de stichtende bijzonderheden af te dalen, waarin, volgens getuigen, I\'. Vogels deze besluiten in beoefening bracht; zij laten zich beter verhalen dan beschrijven \') Vóór zjjnen dood deod hij afstand van een nalatenschap, wel\'te hem vermaakt was; — hoofdzakelijk om in volslagen armoede te kunnen sterven. Op de tijding, dat de Rechtbank van \'s Bosch zijne verwerping bekrachtigd on geregistreerd had, toonde hij een grootere blijdschap, dai. de wereldling betuigt, bij het aanvaarden daarvan, en schreef tot tweemaal aan de familie: «Goddank! nu kan ik sterven, zonder een cent in eigendom te bezitten ! —

Hij was een toonbeeld van strenge kloosterljjke zedigheid, in zijne houding en in heel zjjn uiterlijk gedrag, en dat altijd en overal, zoowel op zijne kamer alleen zjjndo, als in gezelschap van anderen, zoodat het woord van den Apostel zijn wachtwoord scheen te zijn: spectaculion facli sumus mundo et avgelis ct honnnihus Nooit hief hjj zijne oogen op, tenzjj de wellevendheid, de broederlijke liefde of de vervuiling zijner

1) Eene zijner godvruchtige verlangens, welke in den Hemel voor de daad staan aanKeschreven, was, als een veriaLetie en arme in een gasthuis te sterven.

XLIX

plicliten dit in werkelijkheid vorderde. Eene uitzon-dorirg maakte hjj nog uitdrukkelijk, als het namelijk gold geestelijke voorwerpen of de schoone natuur tamp; bewonderen. Alleen de gehoorzaamheid, waar het noodig was, kon hem overhalen zijn religieus kleed met een wereldlijk te verwisselen.

Over de versterving van P. Vogels hebben we-reelt;!s meermalen gelegenheid gehad een en ander jnodo te deelen. «Van mijne jeugd af, zoo spreekt hij tot God. hebt Gij mij opgewekt tot de versterving^ voornamelijk in spijs en drank, door minstens ge-(\'oeltclijke onthouding daarvan.quot; De versterving van d.Ti smaak behelst ook een der schoonste hoofdstukken van ziji en levensregel. Do lessen en de klachten di s II, Augustinus over deze stof «aren hem hierin tut leiddraad. Laten we hier wat breedvoeriger zijn-liet is eene gelegenheid een nader begrip te vormen van den heiligen Levensregel, waarvan in dit leven zoo dikwijls spraak is. —

»1. O mijne ziel! bedenk, dat God het is, de Vader van alles, die spjjs en drank geeft aan eenieder, naar het zeggen van den propheet David : Ovuli omnium in te spaant, Vonüne, et Tn das escam illoruni in tempore opportuno. Aller noyrn hopen op U, Ileer_r en Gij geeft hun spijs ten bekwamen tijde. Gebruik daarom spijs en drank, niet om uwe zinnelijkheid te voldoen, maar om aan God te behagen. Sive nian-(tucatis sive bihitis, sine aliud quid l\'acitis, omnia in i/loriam Dei Incite (I. Cor. X. 31.); tracht het te doen mot dezelfde meening, waarmede Christus op aarde liet deed.

iJ. Pas op U den regel van den II. Augustinus toe, ais hij zegt: »Ken matig man heeft alzoo in de ster-fel -ko en vergankelijke zaken van dezen aard een levensregel, door de beide Tesfamenten bevestigd, dat hij namelijk geen dezer dingen beminne, geen dezer zijner genegenheid waardig keure, maar hiervan zooveel gebruike als noodzakelijk is tot levons-omlerhoud en tot vervulling der plichten, met ge-iiiaMgdlieid zonder gehechtheid.

o. Pas u ook dien anderen regel toe van den

H. Augustinus: »Dit hebt gij mij geleerd dat ik de spijzen moet nemen als geneesmiddelen. Want honger en dorst zijn als \'t ware smartelijke ziekten; zij branden en dooden als de koorts, zoo de spijzen niet als geneesmiddelen te gemoet komen. Derhalve als het, gelijk dezelfde Heilige zegt, aan die voorzichtigen en matigen gegund werd te leven zonder spijs of drank, met hoeveel blijdschap zouden zij die weldaad aannemen, opdat zij niet meer gedwongen zouden worden af te dalen , waar zij gewoon waren te vallen, maar altijd konden opgeheven bljjven in den Heer? \') terwijl daarentegen de mensoh,, die zijne geheele gelukzaligheid in eten en drinken stelt, gelijk het vee in de kribbe, deze weldaad haat. (Serrn. 63. de div. 14.)

4. Derhalve, mijne ziel! tracht spijs en drank slechts te gebruiken uit noodzakelijkheid; en doet ge liet niet smaak (cum sapore), wacht U het te doen om den smaak (ob saporem) of de zinnelijkheid; want dit zou zonde zijn.

5. Daarom let op u zelve, want hierin bestaat groot gevaar en voortdurende strijd: zooals de H. Augustinus van zich zeiven niet smart getuigt, zeggende : «Mij belaagt de strik der begeerlijkheid, ook dan wanneer het lichamelijk welzijn de reden is van het nemen van spijs of drank .... want wat voldoende is voor de gezondheid, is te weinig voor de genieting, en dikwijls is het onzeker, of het do noodige zorg des lichaams is, die om hulp vraagt, of wel de begeerlijkheid. Bij dit onzekere verheugt zich de ongelukkige ziel en zoekt daarin hare verschooning, zich

1) »Hahet igitur vir temperans in hujusmodi rebus morta-iibus et Ouentibus vitre re^ulam, utroque Testamento firma-tam, ut eorum nihil diligat, hihil per se appetemlum putet: sed ad vitae Iiujus atque offlciorum necessitdton, quartum satis est, usurpet, utentis modestia, non amantis afTectu quot; — »Hoc me docuisti, ut, quemadmodum medicarnenta, sic alimenta sumpturus accedam; nam fames el silis quidam dolores sunt; urunt et sicut lebris necant, nisi alimeutoruin medicina succurrat, (i. 10. conf. c. 31.)

ultaque istis prudentibus et temperantibus si cfTerretur, ut sine cibo et potu viverent, quanto gaudio ampicc\'erentur hoc benc/icium, ut, quo cadere cnnsueverant, oer dusceudere co-feerentur, sed semper suspenderentur in Doniinu?quot;

u

verblijdend, dat het niet duidelijk is, wat voldoende is voor de matigste zorg der gezondheid, opdat zij onder voorwendsel der gezondheid de begeerlijkheid kunne verbergen. Aan deze bekoringen tracht ik dagelijks te weerstaan, en roep ik de hulp in van uwe rechterhand.quot; \') Doe gij zoo insgelijks, mijne ziel, en zeg met den Apostel: car nis curani ne feceritis in desideriis; (Rom 13. uit.) verzorgt het vleesch niet tot begeerlijkheden; hetgeen hij door zijn voorbeeld bevestigt: castign corpus meuni et in servitutem re-digo (I. Cor. 9. 27), ik kastijd mijn lidiaam en maak het dienstbaar; dat is nameljjk door honger, dorst en veel vasten, fame, siti, jejaniis multis (11. Cor. XI. 27.)

7. O mijne ziel! bedenk, dat aldus de heiligen gewoon waren te doen; Job zeide: antei/uam comedam, suspiro (c. 3. 2i.). David zeide: quia cinerem tamquam panem manducaham, et polum meuni cum fletu ntis-ceham. (Ps. lOl. 10.) Want assche at ik als brood, en mjjn drank mengde ik met mijne tranen. Zoo dikwerf de H. Bernardus spijs moest nuttigen , zoo menigmaal scheen hij als op de pijnbank te liggen uitgestrekt. (Brev. Kom.)

8. Derhalve, mjjne ziel, let op u zelve: «want door de dagclijksche ondervinding wordt het bewezen, dat de scherpte van het verstand verstompt door den overvloed van drank, en de zielskracht verzwakt door te veel spijs. — (S. Leo Brev. Rom. Dom. I. Adv. 1. 5.)quot;

Met opzet hebben we over dez gt; stof\' overvloediger uit zijn levensregel willen overschrijven, opdat het bhjke, uit welke edele beginselen die Priester zich op de uitwendige versterving loelegde, en met welke zorgvuldigheid hij er naar streefde de roepstem der

1) ïMihi insidialur laqucus ronc.upiscentiae {etiam) cum salus sit causa ertendi et bibeodi Nam quod saluti satis est, delec-tationi parum est, et saene incertum est, utrum adhuc ne-cessaria corporis cura suDsidium petat an voluptuaria cupi-ditatis. Ad hoe incertum hilarescit infelix anmna et ia ec praparat cxcusalionis pati ocininm, gaudens non apparere, quid satis sit moderationi vMetudinis, ut obtei.tu saiutis obumbret nogotium voluptatis Hisce tenlationibus quotidie conor resistere, et invoco dexteram tuam.quot;

genade in te volgen, die hem van zijne prilste jeugd daartoe aanspoorde. Was het alzoo geen kleingeestigheid, welke hem die deugd tot in de geringste bijzonderheden deed najagen, het was ook geene overschatting van de uitwendige versterving, als bestond daarin geheel de volmaaktheid, terwijl zij daarentegen in de orde der deugden eene der laatste plaatsen bekleedt. Want zoo vervolgt hjj:

9. «Wacht U ook iemand te beoordeelen omtrent hetgeen hij eet ot\' drinkt; (Coll. II. 16.) omdat bij God alles rein is. (Kom. c. XIV. 30.) en ieder scliepsel goed is, en men niets mag verwerpen dat met dankzegging genuttigd wordt. (I. Tim. IV. 4.) Spijze maakt ons aan God niet aangenaam, want hetzij dat wij gegeten hebben, wjj zullen er niet beter: neque abundabimus (profectu spirituali), hetzij dat wij niet gegeten hebben, er niet minder om wezen. (1. Cor. Vlll. 8.) Herhalve die eet verachte hem niet, die niet eet; en die niet eet, oordeels hem niet, die eet. (Rom. XIV. 3.) Want het is niet de spijs, maar de begeerlijkheid die ons bezoedelen kan, en waarom de H. Augustinus haar zoo vreesde.

Bid dus met den Ecclesiasticus (c. XXIII. 6.): Do-v\' ine Pater, et Deus vitce nieo\'.... anfer a me ventris mticupiscentias; en tracht met allen ijver de begeerlijkheid te beteugelen: want niet de spijs, maar de begeerlijkheid is berispenswaardig. «Neque enim cibus, scd appetitus in vitio est,quot; (S. Greg. I. 31 moral c. \'27.) —

Wien valt het niet in het oog, dat die vrome Priester nergens anders de beginselen zijner volmaaktheid geput heeft, dan aan de eerste bron , ik bedoel: de Schriftuur en de godgeleerdheid, bjj monde der Kerkvaderen. Klaarblijkelijk, de ascesis van P Vogels wortelde in deze twee wetenschappen, bestudeerd in den geest van gebed; en zoo mogen we het woord van een hooggeplaatst geestelijke tegelijk herhalen en bevestigen, «Het gebed, meer nog dan de studie, was voor 1\'. Vogels de bron zijner verkregen wetenschappen,quot; Zjjne studie was een voortdurend gebed. De geestelijke voordeelen, zoo ruimschoots uit deze studio

genoten, verklaren ons de voorliefde, welke P. Vogels deze twee gewijde wetenschappen toedroeg, en welke hem geheel zijn leven zoo bijbleef, dat hij er een gewetenszaak van maakte lederen dag een uur daaraan te besteden. —

Zien wij jiu de besluiten welke de vruchten zijn van deze schoone gedachten en gevoelens over de versterving. —

1. «Ik zal, wat het gebruik van spijs en drank aan-gaut, trachten niemand te beoordeel n, maar alleenlijk hierop bedacht zyn, mjjne eigene begeerlijkheid in toom te houden, — dus

\'2. Zal ik boven alles trachten mijn hait onthecht to houden van spijs en drank; en er niet over spreken met belangstelling en gehechtheid; het zou immers schande z n, in d.-ze nietige dingen, even als de dieren, mijn genoegen te stellen, ik, die voor God geschapen ben.

3. Ik zal trachten het voedsel slechts te gebruiken uit noodzakelijke lichaamsbehoefte, om bekwaam te zjjn voor den dienst van God, en al mijne bedieningen te kunnen vervullen.

4. Buiten den maaltijd zal ik noch eten of drinken, tenzij om reden van ziekte, wellevendheid, uitspanning, of, voegde hij er Jater bij, van gehoorzaamheid en naastenliefde.

5. Ik zal de volgende dagen vasten : a) des woensdags ter eere van den 11. Aegidius, mijn Engelbewaarder en den H Joseph, — opdat (zoo voegt hij er na zijne intrede in de Congregatie bjj) opdat ik zachtmoedig en nederig van harte worde, in woorden en in werken b) \'s Vrijdags ter eere van den dood van Christus , en om een zaligen dood te verwerven, c) \'s Zaterdags, ter eere van de Allerzaligste Maagd, opdat ik

| kuisch leve. d) Insgelijks de negen dagen voor Kerst-! mis. tot dankzefrging voor de grootste der weldaden, \' de Menschwordiiig van O. H Jesus Christus.

(gt;. \'s Morgens en \'s avonds zal ik geen vleescli gebruiken, tenzij er een betamelijke reden tusschen beiden kome, en dan — zeer weinig.

7. Ik zal trachten nimmer van tafel op te staan, Samenspr. 4

UI

zonder eenig offer van versterving ter liefde van Jesua te verrichten. —

Dit offer zal bestaan in de volgende punten :

a) Ik zal matig zijn in het gebruik van spjjzen en dranken, zoodat ik nooit tot verzadiging toe zal eten of drinken, iets waardoor het hart en het lichaam bezwaard worden.

b) Ik zal trachten de al te hevige drift, welke zich als op de spijzen werpt, te matigen; dus langzaam en als met tusschenpoozen.

c) Spijzen, welke meer de zinnelijkheid streelen , zal ik mjj minstens gedeeltelijk onttrekken, om ze als een offer aan .lesus te brengen.

d) Ik zal ni\'men van de spijzen, welke het eerst worden opgediend, zoodat ik noch verschillende groenten, noch verschillende vlecschsoorten zal nemen. Deze regel, voegde hjj er later bij, houdt op in de Congregatie , waar hij namelijk zich moest voegen naar de gemeenschappelijke regeling. Hiervoor voegde hij in de plaats, de spijzen te nemen gelijk ze gegeven worden , zonder den smaak er van door kruiderijen te verbeteren. «Verder, had hij nog hierin zijn vaste maat, welke hem slechts ten halve voldoen kon. Men zou zich deerljjk vergissen — gt-\'lijk men zich wel eens vergist heeft — met te meenen, dat P. Vogels, van een strengen aard zijnde, ook als van nature tot deze verstervingen meer genegen moent zijn. Niets is minder waar. Niemand wellicht, die op dit punt een meer hevigen strjjd te strijden had dan P. Vogels. Zijn gezond lichaamsgestel kende nimmer eer.ige dier onpasselijkheden, welke de begeerlijkheden verstompen, en daarom ook door de Heiligen als een weldaad worden aangezien. Hij had dus met de natuur in al hare kracht te kampen. En juist daarom dreef de genade hem altijd meer en meer aan tot het bestrijden van deze begeerten. In het noviciaat werd hij geplaagd door een «verslindendenquot; honger, waarvan de gedachte hem later nog schrik aanjoeg, en voor welks bevrijding hij God herhaaldelijk zijnen dank bracht. Het waren ook wederom deze bekoringen, welke hein overvloedige

Uil

g ! stof tot zelfvernedering leverden. De rechtvaardige immers schrikt voor de schaduw van de zonde als voor de zonde zelve. De hartstochten, de begeerlijk-\\ heden en bekoringen, voor zoover zij zich doen ge-n voelen, zijn de schaduwen van de zonde. Deze kan ii alleen van den wil voortkomen, door de eersten op te wekken of er in toe te stemmen. I aar de recht-h vaardige dikwerf het ge\\oel niet weet te onderschei-ii den van de toestemming, zoo is hjj in zijne uiterste bezorgdheid om de zonde te vluchten, liefst de eerste .1 beschuldiger van zich zeiven. Daarom hooren wij s P. Vogels zich onophoudelijk voor God en zijne ziel-bestierders vernederen en zjjn beklag maken over t zijne zinnelijkheden, zijne begeerlijkheden, zooals hij ze noemde, de diep verstorven Man, van wien naar

0 alle wanrheid kan gezegd worden, dat hij zich ieder, zelfs het meest geoorloofde zingenot weigerde! —

r Geen zintuig inderdaad, dat niet iederen dag zijn j bepaalde verstervingen had. Van zijne zedigheid der n oogen hebben we reeds melding gemaakt. Zijne nieuws-n gierigheid plaagde hij door de ooren gesloten te hou-e den voor onverwachte nieuwstijdingen. Bij het ontvangen van brieven was zijne onveranderlijke gewoonte

1 ze eenigen tijd ongeopend te laten liggen, tenzij hij vermoedde, dat het eenige zaak van gewicht betrof, die spoed eischte. Wel verre van plaatsen of gelegenheden te vluchten, welke zijn reukorgaan konden

i kwellen, zocht h|j ze op, met de bedoeling zich in 1 de nederigheid en de verachting ^ a i zich zelven te s oefenen; terwijl hij dan sprak ; Dvilior fiam plus qnam factus sum: et ero humiHs in oculis meis:quot; dut ik 3 verachtelijker worde, dan ik geweest ben ; ik zal 1 nederig zijn in mijne eigene oogen. —

i Eene andere üode zeer aangename versterving

i welke P. Vogels in eere hield , was het geduldig i verdragen van de wisselvalligheden en de ongemakken welke de verschillende jaargetjjden en weersgesteld-r heden medebrengen, alsook de kwellingen der insec-1 ten; met recht waardeerde hij zulke verstervingen : boven zijne vrijwillige boetewerken. — Versterving gt; was, in één woord, het kort begrip van geheel het

I.IV

leven van dezen waardijen Man Gods. Wel verre van zijne eerste verstervingen ongetrouw te worden _r namen deze met de jaren toe, en hielden ze gelijken tred met den inwendigen voortgang zijner ziel.

Wie P. Vogels slechts bij faam kende, en van zijne verstervingen en strenge deugden hoorde gewagen, of ze met te oppervlakkig oog opnam, hij vermoedde weinig of niet de verhevenheid van beginsel, welke als de levensader was dier krachtig gespierde deug den. »De Wil van Godzoo schreef hij zich zelveit voor, «de Wil van God overal en altijd, ziedaar liet beginsel van al mijne handelingen!quot; Voluntaa Ilei semper et ubique; ecce principium omnium actio-num mearum ! Het wantrouwen, dat hij gevoelde, zich zeiven in zijne oefeningen van godsvrucht te zoeken in plaats van louter het welbehagen van God, ging zoover, dat hij aarzelde zich van zijne eigene geschriften te bedienen, uit vreeze, dat de eigenliefde er onder mocht sluipen. De verzekering alleen van zijn zielbestierder deed ze hem met gerustheid ter hand nemen. —

Ten slotte van al de deugden, waarvan wij een overzicht gaven, moeten wij nog eene laatste behandelen, die de kroon der deugden genoemd wordt, omdat zij haar de kroon dor verheerlijking op het hoofd drukt; de deugd namelijk der heilige volharding.

Inderdaad, P. Vogels beschouwde de volharding niet enkel als een gevolg van de beoefening dei-deugden; hij beschouwde en beoefende haar als eene ui/.onderlijke deugd. Wel met recht! llad hij nevens dc geloften van armoede, zuiverheid en gehoorzaamheid ook niet die der volharding afgelegd, en zelfs-deze nog afzonderlijk met cede bekrachtigd? — Hooien wij met hoeveel theologische luistheiil li j zijne besluiten over deze deugd opstelt: »\'1quot; Ik zal de genade mijner roeping hoog trachten te waardeeren en Z3 in bewaring houden als een kostbaren schat. \'2° Ik zal dikwijls denken : wee ray , indien ik niet volharde; want dan zal het mij in het oordeel zooveel te erger gaan! Vervolgens, dat zij alleen gekroond worden, die tot het einde huns levjns zullen

volhard hebben. Tane, quod hahes; ne aller arcipiat wronani luani. Houd, wat gij bezit, opdat niet een jinder uwe kroon ontvange! 3° Jk zal dikwijls gedurende •den dag de gave der volharding vragen, met het vaste vertrouwen ze te verkrijgen. Doniine Jesu, ne per-ndttas me separavi a Te. Heere Jesus, laat niet toe, dat ik van U gescheiden worde. Tot ditzelfde einde zal ik nog al mijne werken, gebeden, meditatiën en boetplegingen opdragen.quot;

Ziedaar de voorzorgen, door den dienaar Gods genomen om de genaden en deugden, waarmede zijne ziel als beladen was, in veilige have te brengen. De vreeze Gods, aangekweekt door de herdenking aan Gods ondoorgrondelijke oordeelen in de uitdeeling zijner genaden, was alzoo de grondslag er van. Deze stelde hij als eene tegenmacht aan de stormen der bekoringen en de slingeringen van zijn eigen bedorven natuur. Geen zwakheid of mismoedigheid, die hier deze gave des H. Geestes in verdenking gebracht, of minstens in hare zalige uitwerkselen zou gestoord hebben. Een hart daarbij verruimd door het vertrouwen op God, in het bewustzijn, dat de gewichtige taak, welke hij op zich genomen had, in den dienst vnn God te volharden, veel meer het werk van God lt;l,in van hem zeiven was, en stellig verzekerd van lt;1,- onfeilbare belofte deze genade der eindvolhar-ding door het gebed te zullen verkrjjgen. Doch niet tevreden met zijne deugd aan beide uitersten tegen verkeerde neigingen verzekerd te hebben, gaf hij ook nog eene gelukkige richting aan zjjne goede genegenheden. Ondanks zijne strenge inborst met teedere aandoeningen bezield, bezat hij van jongs af eene innige genegenheid en liefde voor zijne ouders, broeders en zusters. Zonder het minste hiervan te verloochenen , keerde en verdubbelde hij deze karakter-zijde ten gunste van zjjne nieuwe Moeder naar het geestelijke, zijne Congregatie, waarin hij zijne schoone roeping gevonden had. Haar geestelijk en tijdelijk welzijn ging hem innig ter harte. Geen dag ging voorbij, zonder dat hij zich voor een beeld der Allerheiligste Maagd Maria, onder den titel van O. L. V.

I.VI

van Altijddurenden Bijstand, had neergeworpon, en van Haar de uitbreiding, de volmaking en de bestendiging in het goede voor zijne Orde had afgesmeekt. IJie liefde voor zijne roeping bracht hem ook als van zelf in gemeenschap met zijne verheerlijkte medebroeders in den Hemel. In een heiligen wedijver met hen treden en hunne deugden navolgen, dat was zijn voornaamste streven in de vereering, welke hij hun bewees. Ziedaar hoe de Dienaar Gods zijne deugd langs alle kanten gewaarborgd zag! Wat blijft er ons nu nog over, tenzij het zalige uiteinde te verhalen, waarmede die getrouwe dienstknecht des Heeren zijn leven besloot. — Opus con summa vi, qtiod dedisti ririhi ut faciavi: Ik heb het werk voltrokken, dat gij mij gezegd had te verrichten, zoo kon deze arbeider des Heeren met den Verlosser spreken : het werk namelijk zijner persoonljjke volmaking. Dat werk, waartoe de genade hem van kindsbeen had aangespoord , dat werk, waarvan zij hem het grondplan had aangewezen in zijnen heiligen levensregel, en dat hij eindelijk met de genade voltrok in de beoefening der kloosterdeugden Bij gelegenheid van zijn üö jarig feest van Professie (1807) schreef P. Vogels: »Laat ons maar zoo leven , dat wij eenmaal heilig worden. Dat wil niet zeggen, om plechtig door de Kerk heilig verklaard te worden, dat ia te lioog voor ons; en ook (voegt hij er luimig bij) dat kost te vee)

geld!____ Wij zullen maar stilletjes aan doen om in

den Hemel het geluk der Heiligen te genieten , ofschoon dit onbekend bljjve voor de mensehen op aarde. Wij kunnen toch dat geluk genieten, en in den laatsten dag zal God zelf die heiligverklaring voor geheel de wereld uitspreken.quot; — De wensch. dien P. Vogels hier voor zich zeiven uitspreekt, is, Gode zij dank, verwezenlijkt. Hij stierf den dood der rechtvaardigen. Hoe kon liet andeis? — Geheel zjjn leven was eene voorbereiding geweest tot dezen laatsten maar aller-gewichtigsten stap. Behalve door zjjn heiligen levenswandel , waarvan wij hierboven eene korte schets hebben gegeven, bereidde hij zich nog door bijzondere oefeningen tot den dood voor. Maandelijks deed hij de

LVIl

öMen van den goeden dood. verbeeldde zich als^n te moeten sterven, maakte zijne rekening op van de goede werkenquot;, welke Mj gedurende de maand had moeten verrichten, terwijl hij des morgens aan het altaar ons Heer bij wijze van laatste teerspijze nuttigde. Het gebed van den H. Alphonsus tot Maria om een zaligen dood had hij eigenhandig overgeschreven en bad het geregeld. Ook verzocht hij dan de gunst op zijn sterfbed de genademiddelen der H. Kerk met volle kennis te mogen ontvangen, en met groote vurigheid zijne religieuze beloften te hernieuwen. De ondervinding heeft geleerd, dat dusdanig gebod aan God hoogst welgevallig is, en hij het dikwerf tastbaar verhoort. P. Vogels kan er zelfs als een nieuwe bevestiging van dienen. Alles is hem naar wensch overkomen, zoodat hij in volle bewustzijn de komst van zijnen Heer afwachtte. «Welk een troost zal het mij zijn op mjjn sterfbed, zoo besloot hjj zijne gebeden voor een goeden dood, U tot sreleider te hebben , die mjj in het huis mijner eeuwigheid zult binnenleiden, en in uwe vereeniging uit de wereld te vertrekken, om U te loven in de eeuwen der eeuwigheden. Kom, Ileere Jesus, kom!quot; — Dat ooj^enblik moest weldra aanbreken. De sterfgevallen van zijne vroegere kennissen, die de een na den andere hem ontvielen, waren als zoovele boden, die hem zijdelings den korten tijd boodschapten, welken hij nog op de wereld had door te brengen. Wellicht zal die tijd spoedig komen, zoo schreef hij twee maanden vóór zijn dood, 20 Sept. 1877. Al de kennissen gaan mjj de een na den andere voor. Spoedig zal men zeggen : Pater Vogels is gestorven.quot; — Was deze voorzegging louter gissing, of verzekering? \') In alle

1) De candidaat-broeder JnstiiP, die bijna een jaar ^or hein overleed, na on zijn sterfbed het religieus kleed ontvangen en de kloosterKPloften te hebben afgelegd, zon op den dag zijnpr begrafenis aan den Kei w. Pater Vogels verschenen zijn en h^m wenkend gezegd hebben , dat het nu aan zijne beurt \\nn stervpii \\vnlt; Zoo vertelde de Ew Pater zelf in alle eenvoudigheid. Of hij waarde hechtte aan die verschijning of haar als een droom beschouwde, is met bekend —

Lvni

geval belielsde zij de waarheid buiten en tegen alle verwachting. De ziekte toch, welke den Ew. P. Vogels naar het graf voerde, liet zich in den aanvang in het geheel niet bedenkelijk aanzien, zoodat de dokter stellig verzekerde, de zieke zou weldra hersteld zijn. Deze echter, ofschoon bereidvaardig om alle voorgesohrevene geneesmiddelen te gebruiken , hield staande, dat hij naar «de Liefdequot;\' ging (het R. K Kerkhof te Amsterdam, »du Liefdequot;\' genaamd.) Het bleek dan ook reeds spoedig, dat zijne ziekte niets anders was dan eene algeheele uitgeputheid van krachten, door geen middelen der kunst meer te herstellen. liet sterke lichaamsgestel bezweek, niet zoozeer onder den last der jaren , (ofschoon hij zijn 70^sle jaar was ingetreden) als veeleer onder de aanhoudende verstervingen en boetplegingen, welke li ij met bewonderenswaardigen moed tot het einde had voortgezet. Rustig en kalm, zelfs blijmoedig zag hij den dood te gemoet. Als zijne medebroeders hem zeiden , dat zij hem toch zoo gaarne den eersten Maart van het volgend jaar zouden zien beleven, waarop hij het gouden Jubilé van zijn Priesterschap vieren moest, gaf hij lachend ten antwoord, dat hij het nog beter hoopte te vieren in den Hemel. Intus-schen woonde hij nog altijd, zoo lang het hem niet verboden werd, alle gemeenschappeijjke oefeningen van den Regel bij; kweet zich nog, met zijne gewone stiptheid, van al zijne kleine huiselijke bedieningen; en bleef zijne kloostercel bewonen, tot dat hij op last des oversten de ziekenkamer moest betrekken. Het lezen der H. Mis staakte hij niet, vooraleer het hem, ter oorzake van zwakte , zes dagen vóór zjjn dood, onmogelijk geworden was. Van nu af ontving hij dageljjks de H. Communie, en had het geluk iederen dag de H. Mis te hooren, welke in de kapel der ziekenkamer werd opgedragen. Den 4^l!en October kondigde de MoogEw 1\'. Provinciaal hem aan, dat de dokter het geraden achtte hem het H. Oliesel toe te dienen. Met innige dankbaarheid en ware zielsvreugde ontving hjj deze tijding, en vev-zocht nu alléén te mogen blijven, om zich tot het

IIX

ontvangen van dat [I. Sacrament beter voor te he-reiden. Na eerst nog eens zijne biecht gesproken te hebben, bracht hij een geruimen tjjd in gebed en overweging door, om aan do vruchten en uitwerkselen van dit troostvol Sacrament in ruimere mate deelachtig te worden. Als het oogenblik der toediening daar was, vergaderden zich alle Paters en Broeders des kloosters om hem, om, zooals de H. Regel voorschrijft, den zieke met hunne gebeden ter hulp te komen. Alsdan verzocht dc Pater, in zijn leuningstoel arezeten. een woord tot do communiteit te mogen richten; doch zijne stem niet meer kunnende verheffen, bad hij den HoogEw. P. Provinciaal zijn tolk te willen zijn. Het kon P. Vogels niet ontgaan zjjn, dat zijne medebroeders eene hooge gedachte koesterden van zjjne deugd, en daarom begon hij niet te zeggen: zij zouden hem niet als een heilige beschouwen, want dat was hij volstrekt niet. Ik moest, zoo sprak hjj verder, een heilige geweest zijn, hadde ik met de buitengewone genaden, welke God mjj geschonken hoeft, medegewerkt; maar ik ben het niet. En ziedaar, wat mij thans met vrees vervult voor Gods oordeelen; want van hem, aan wlen veel gegeven is, zal veel gevorderd worden. Daarom bid en smeek ik u allen. veel voor mjj nu en na mijnen dood te bidden, opdat God mij barmhartig zij. Vervolgens vroeg hij aan allen om vergiffenis voor al hetgeen hjj te hunnen opzichte misdaan had , en vernieuwde nu nog eens zijne kloostergeloften. om aan God zijne dankbaarheid te betuigen voor zjjne H. Roeping en de volharding in de Congregatie des Allerh. Verlossers. Daarop ontving hjj met de teederste godsvrucht, die zich door zijn bekenden glimlach openbaarde, het H. Oliesel. Na afloop daarvan bedankte hij zijn Provinciaal en al de aanwezige medebroeders, aan wier gebed hjj zich, op last der gehoorzaamheid, aanbeval, om, zoo het God behagen mocht, do gezondheid terug te erlangen.

Was de zieke tijdens zijne gezonde dagen een voorbeeld geweest van gebed, versterving, gehoor-

LX

zaamheid, kortom, van alle kloosterlijke deugden ; hjj was dit ook nog op zjjn sterfbed. — Onverschillig wat hem werd aangeboden, zoet of bitter, veel of weinig, smakelijk of onsmakelijk, lüj nam het dankbaar aan , maar vroeg ook om niets. De kalmte en de tevredenheid zijner ziel straalden van zijn gelaat. Nooit kwam zijn overste bij hem, of hij vroeg hem ootmoedig zijnen zegen en kustte hem eerbiedig de hand Hij ontving elk bezoek zijner medebroeders met welgemeende erkentelijkheid , doch onderhield zich bij voorkeur in stilte met zijnen God, aan wien hij zijne laatste levensdagen met eene algeheele onderwerping van zjjn wil teu offer bracht. Daar hij sedert eenigen tjjd niet geslapen had, wenschte hem de ziekenbroeder een goeden nacht toe ; ».la, ik dank u . maar bovenal gelijk de goede God wil.quot; — Be schietgebeden , die hem in zijn leven zoo gemeenzaam waren, volgden elkander ook nu onophoudelijk op. Zijne handen zelfs, die voortdurend den rozenkrans of het kruisbeeld omklemden , en zjjne oogen , die zich herhaaldelijk op de beeltenis van Maria of van den 11. Alphonsus vestigden, vereenigden zich met zijne ziel in het gebed. En toch klaagde hij. dat men in die laatste oogenblikken aan niets meer denken . noch iets doen kon. Treffend was het vooral, waar te nemen, zoo getuigt een zjjner medebroeders die sedert de toediening van het H. Oliesel bijna aanhoudend bij hem bleef, hoe de ootmoedige Pater al zijn vertrouwen enkel en alleen stelde op de oneindige Uarm-hartigheid van God, op de verdiensten van Onzen Heer Jesus Christus en op do voorspraak der Allerheiligste Maagd en van de Heiligen des Hemels. Dezelfde Pater heeft nog opgemerkt, hoe de zieke, nu niet meer in staat zijne gewone boetplegingen te verrichten, zich daarvoor schadeloos stelde door onbeweeglijk op zjjn ziekbed te blijven liggen. Hij scheen dit geleerd te hebben van den grooten Dienaar Gods Dominicus Blasucci, wiens levensgeschiedenis hij kort te voren gelezen had. ()ok de geest van armoede bleef hem tot zjjn uitersle bij. In het geheim verzocht hij den ziekenbroeder hem na zijnen

LXI

dood zjjn ouden toog aan te doen, als ten minste, zoo voegde hij er bij , de oversten liet goed vinden. Ongetwijfeld dacht hij hier aan den cerbiedwaardigen Dienaar Gods Januarius Maria Sarnelli, die insgelijks kort vóór zijn dood den leekebroeder, die hem oppaste , beval zijn lijk met zijn versleten toog te kleeden, opdat met zijn dood niets zou verloren gaan. Zaterdag den G^,lei1 October scheen zjjn einde nabij. Als om voor goed afscheid te nemen, bedankte hij allerhartelijkst èn den ziekenbroeder, die hem zoo trouw ter zijde had gestaan , èn den dokter, dien hij daarenboven nog troostte omdat hij zijn patient niet had kunnen genezen — God had het niet gewild — en allen . die iets voor hem gedaan hadden. Tegen den avond vergaderden alle leden des huize» bij zijn sterfbed en baden de gebeden der zieltogen-den, want men meende, dat zijn laatste uur geslagen was. Nooit in zijn leven, getuigde de geneesheer, zag hij iemand zoo kalm verscheiden. Maar neen, het laatste uur was nog niet daar. De stervende had voor dat gewichtige uur tjjdens zjjn leven zoo dikwijls met don 11. Alphonsus de tegenwoordigheid van Maria gevraagd, — dit gebed was niet te vergeefs gestort. I)en volgenden dag 7 Oct. dS??, was het, naar den kerkelijken kalender, het feest van den 11. Rozenkrans. De Rozenkrans was na de ver-eering van het II. Sacrament en de beoefening van den Kruisweg zijne geliefkoosde devotie geweest. In oogenblikken van bekoring, van moeielijkheid was de rozenkrans zjjn wapen . schafte de rozenkrans hem raad Veel ook had hij gedaan, om den rozenkrans onder het volk te verspreiden. Zou dit niet de dag zijn, door Maria uitverkoren, om haren dienaar te troosten? hij hoopte het, en werd in zijne hoop niet teleurgesteld. Middernacht was voorbij, en nog geen uur later maakte zijne schoone ziel zich onder do gebeden zjji.er medebroeders los van het lichaam, waarop zij den indruk van eene onuitsprekelijke kalmte, en een zaligen glimlach achterliet. Niet met huivering maar met genoegen aanschouwde men dat lijk, hetwelk niet dat van een gestorvene, maar van

IXII

«on zacht slapende scheen. Din zich vernadert :nl verheven worden. Dit wonrd van Jesus kwam ook hier in vervulling. De Tijd maakte volgenderwijze zijn afsterven bekend. «Gisteren nacht omstreeks één uur ontsliep hier ter stede zacht en kalm in den Heer, de WelEw. Pater Egidius Vogels, priester van de Congregatie des Allerheiligsten Verlossers. Zoo zacht ■was zijn doodsstrijd, dat eenieder , die daarvan getuige was, als onwillekeurig bij zich zeiven dacht; In zijn leven heeft de goede Pater zich zeiven niet gespaard, maar door eene voortdurende versterving zijn eigen lichaam aan God opgedragen als een levende olferande; nu in het uur van sterven vrijwaart God hem van de smarten en benauwdheden des doods. Het is niet onopgemerkt gebleven , dat hij stierf op het feest van den [l. Rozenkrans, welken hij zijn leven lang zoo trouw en zoo herhaaldeljjk gebeden heeft. H|j was in het Tiquot;\' jaar van zijn ouderdom, in het 50quot; van zijn priesterschap en in het 57^s\'^e zijner religieuse professie. Verliezen zijne medebroeders in hem een onvergelijkelijk voorbeeld van kloosterlijke deugd, de geloovigen missen in hem oen waren priester naar Gods hart, die door zijne diepe godsvrucht |hen steeds stichtte en aanmoedigde ten goede. Zijn plechtige uitvaart enz.quot; (De Tijd. 9 Oct. 1877). Toen het lijk des dinsdags in de kerk werd uitgesteld, knielden vele godvruchtige geloovigen daarbij neder om te bidden, \'s Anderendaags, den quot;10 Oct., had de plechtige uitvaart plaats, welke zeer druk werd bijgewoond, terwijl niet weinigen voor de zielrust des overledenen tot do tl. Tafel naderden. De toenmalige Rector des kloosters, dó ZeerEw. Pater W. Wulftngh, hield bij die gelegenheid eene kleine lijkrede, en toonde aan, hoe op den ontslapene van toepassing waren dj woorden der H. Schrift, waarbij het leven des rechtvaardigen vergeleken wordt bij een snelvarend sc\'iip, dat met kostbare vruchten beladen is. Zijn leven tosh was kostbaar geweest in de oogon van God door zijn hoogen graad van versterving en zijn onvorsaagden ijver in het gebed; kostbaar voor de menschen door zijne stichtende voorbeel-

Lïlll

den; kostbaar voor hem zei ven, door het goed getuigenis van zjjn geweten en de rust zijner ziel zoo in zijn leven als bij zjjn sterven. — Waar men het wagen durfde van den kansel, in tegenwoordigheid van zoovele getuigen, die hem van nabij gekend hadden, den goeden Pater Vogels zoo hoog te verheften, daar moest de gunstigste opinio omtrent zijn heiligen levenswandel wel goed gevestigd zijn geweest. \') Na de H. Mis volgde de plechtige begrafenis op hot li. K. Kerkhof »de Liefde,\'\' waarbij wedero n vele, zeer vele geloovigen tegenwoordtg waren. Behoeft het ons wel te verwonderen, dat er onder dezen zelfs waren, die met een levendig vertrouwen op zijne voorspraak bij (jod bezield, het lijk naar het graf vergezelden in de hoop van uit netelige omstandigheden te worden gered, en dat do uitkomst, zooals zij getuigden op zichtbare wijze aan hunne verwachting beantwoordde ? Met volle recht mocht dan ook de Iloog-Ew. Pater Provinciaal in zijn dankwoord aan allen, die zijn waardigen medebroeder de laatste eer hadden willen bewijzen, zijne kleine toespraak besluiten met de woorden, tot den overledene gericht: Gij, dierbare medebroeder, zeidet kort vóór uwen dood: nu blijft mij niets meer over dan het graf, solum mihi superest scyulchrur». Neen, U blijlt nog veel meer over, de gedachtenis r. m. vun uw stil in God verborgen leven, van uwen sticlitei den levenswandel, voor u zoo rijk aan verdiensten, en voor ons zoo rijk aan voorbeelden.quot; — Voor dienzelfden dag stond de Pater geteekend om aan de communiteit de gebrui-

1) Zfilfs tijdens 7!)n leven durfde de. ZeerEw. lieer Schuljes ^v-\'ni Ik;in schrijven: iMenidius Vogels. Ktboren den quot;^0 Julij 1H)4, kreeg in hel jaar 1825. tyd\'■ us de sluiting van liet Se— niniarie, last om aan enkele sludenlen de ijiiilosophie le verklaren ; liij werd in 18-9 kapelaan te Tilourg Gnirke en li-ad 18:13 bij de Redemplorislen in Noviciaat, en sticlit een:eder rinur iijne hijzondere gudavrucin. die ook doorstraalt in Kraisweg-ocfcntH\'jrn, door hem in hel licht gegeven, en in korte\'jaren lit\'rh. allelijk gedruki. (scliutjes. Geschiedenis van het Kisdom \'s Hertouenbuscli, Deel V. artikel Nuenen, bludz, 207).

I.X1V

kelijke wekelijksche ascetische conferentie te houden ; maar zijne begrafenis was een zeer welsprekende en indrukwekkende conferentie, zoodat allen bij zich zeiven den wensch uitspraken: moge mijn uiteinde ook eens zoo gelukkig zjjn ! —

Ziedaar, lezer, eene korte levensschets van den Schrijver dezer «Samenspraken.quot; Wanneer ge dus die schoone gevoelens en gebeden zult lezen , door Pater Vogels in dit boekje neergelegd, vraag dan aan Jesus de genade om even als die voorbeeldige dienaar Gods u niet te bepalen bij woorden en gevoelens , maar om uwe liefde te toonen door daden; dan zullen ook voor u deze «Samensprakenquot; eene bron zijn van vurigheid, van heiligheid , van eeuwig geluk.

CX^IDIFl.A.GIiT

AAN DE

Onbevlekte Maagd Maria.

Neorgoknielil, oin (ie samenspraken met Jcsus in het H. Sacrament des Altaars te schrijven, weet ik niet tot wie beter mijne toevlucht te nemen, dan tot U, Moeder Maria; te meer daar wij heden den feestdag uwer blijde Geboorte vieren. O Maria, kind van genade, kind van glorie, ik nader thans met een groot vertrouwen tot U, en vereenig mij met de Engelen , die nederig uwe wieg omringen, U in bewondering aanschouwen , en uitroepen; Wie is deze ... schoon als de maan, uitgelezen als de zon; vreeselijk als een leger in slagorde geschaard\'/ (Cant. VI. 9).

Ü hadde ik (luizende tongen , om uwen lof, en dien van Jesus uwen Goddelijken Zoon overal

te verkondigen____! Hoe brandde uw hart vau

liefde, toen gij voor het H. Tabernakel waart neergeknield, om daar uwen Goddelijken Zoon te aanbidden, of Hem als zielespijs te ontvangen...! Verwerf mij de genade, dat ook mijn hart van liefde voor Hem brande. Geef, dat ik door het schrijven dezer samenspraken, iets moge bijdragen tot verheerlijking van Jesus, en dat de geloovigen er door aangemoedigd worden, Hein vuriger te beminnen, dikwijler te bezoeken, en met meer eerbied en liefde in de H. Communie te ontvangen.

opdracht aan maria.

O Maria, Moeder van Jesus en mijne Moeder, de liefde, die ik U toedraag, noopt mij, om bij iedere samenspraak met Jesus, er ook ééne tot U bij te voegen, ten einde daardoor het liefdevuur jegens Ü, zoo wel in mijn hart, als in de harten der geloovigen meer en meer te ontsteken.

Ten einde ook deze samenspraken met meer hartelijkheid en zalving te schrijven, wend ik mij tot Jesus, uwen lieven Zoon, opdat Hij mij ingeve wat strekken kan om Hem en U te verheerlijken en aller harten in liefde te ontvlammen.

Uw onwaardige maar zeer toegenegen dienaar E. VOGELS.

Priester van de Congoegatie des Allerh. Verlossers.

Amsterdam den 8^sten September 1854 in ons Klooster toegewijd aan Het Allerzuiverstc Hart van Maria.

godvruchtige lezing.

§i-

Jesus ie waarlijk en wezenlijk tegenwoordig in het Heilig- Bacrament des Altaars.

Dat Jesus waarlijk en wezenlijk tegenwoordig is in het H. Sacrament des Altaars blijkt;

I. Uit de woorden der belofte. Jesus zegt (Joannes VI. 52.) Het brood, dut ik geven zal, is mijn vleesch voor het leoen der wereld. Deze woorden zijn duidelijk, en moeten in den na-tuurlijken zin en van een lichamelijk nuttigen van zijn vleesch verstaan worden; want 1) Dc Joden en anderen, die er bij tegenwoordig waren, hebben zo zóó verstaan; daarom zeiden zij , onder elkander twistend : hoe kan deze ons zijn vleesch te eten geven? (vs. 53.) Aan dat twisten ware terstond een einde geweest, indien Jesus niet gesproken had van een lichamelijk nuttigen van zijn vleesch, met eenvoudig zijne woorden in dien zin uit te leggen ; doch wel verre van dit te doen, gaf Hij nog duidelijker te kennen, dat Hij inderdaad een lichamelijk nuttigen van zijn vleesch bedoelde, door in vs. 54 en 55 dat nuttigen duidelijk te beschrijven, als zijnde een eten van zijn vleesch en een drinken van zijn bloed. In vs. 5-4 zegt Hij ; Voorwaar, voorwaar zeg Ik u: tenzij gij het vleesch van den Zoon des menschen eet en zijn bloed drinkt, zult gij het leven in u niet hebhen. (vs. 55.) Wie mijn vleesch eet en mijn bloed drinkt, heeft het eenwig leven , en Ik zal hem opwekken len jong sten dage. (vs. 56.)

Samenspr. 5

GODVRUCHTIGE LEZING.

Want mijn vleesch is ivaarlijk spijs, en mijn bloed is waarlijk drank; dat is: mijn vleesch en bloed, genuttigd zijnde, is een waarachtig voedsel voor de ziel, een voedsel, niet enkel met den naam, maar werkelijk en metterdaad. Gelijk spijs en drank tot onderhoud dienen van het natuurlijk en lichamelijk leven, zoo is mijn vleesch en bloed een voedsel tot onderhoud van het bovennatuurlijk en eeuwig leven der ziel. In (vs. 57) zegt Jesus verder; Wie mijn vleesch eet en mijn bloed drinkt, blijft in Mij en Ik in hem. (vs. 58.) Gelijk de levende Vader Mij gezonden heeft, en Ik leef om den Vader: zoo zal ook hij die Mij eet, om Mij leven (vs. 59.) Dit is het brood, dat van den hemel is nedergedaald; niet gelijk uwe vaderen het Manna aten en stierven: wie dit brood eet, zal in eeuwigheid leven. Deze woorden geven duidelijk te kennen dat het brood, waarvan Hij sprak, zijn natuurlijk en waarachtig vleesch is; dat het eten van dat brood noodzakelijk is, om het geestelijk leven der ziel te bewaren; dat wij door dat brood te eten, innig met Hem vereenigd worden, en genade ontvangen, om voor God te leven, en ten jongsten dago tot het leven te verrijzen; eindelijk dat het iets meer is dan het Manna. Zeker had Jesus niet zoo kunnen spreken, indien Hij slechts een figuurlijk of zinnebeeldig brood, en niet zijn eigen vleesch had willen aanduiden.

2) Ook de leerlingen verstonden zijne woorden in den natuurlijken zin, en werden er door geërgerd, zeggende (vs. 61): Dat ivoord is hard, en wie kan het aanhooren? Christus wist, dat zij er door geërgerd waren, en evenwel legt

GODVRUCHTIGE LEZING.

Hij zijne woorden niet figuurlijk uil. Had Hij in een figuurlijken of zinnebeeldigen zin gesproken, dan moest Hij dit ongetwijfeld aan het volk en de leerlingen te kennen hebben gegeven, om alle aanleiding tot ergernis weg te nomen; maar nu bevestigt Hij zijne woorden nog meer en zegt: Ergert u dit? wat zal het dan zijn, indien gij den Zoon des menschen zult zien opvaren, waar Hij te voren was? \'tls als wilde de Zaligmaker zeggen: indien gij niet gelooft, dat Ik u mijn vleesch en bloed te nuttigen kan geven, terwijl Ik hier nog op aarde bij u ben; hoe zult gij het dan gelooven, wanneer gij Mij met dit lichaam zult zien opvaren ten hemel?

3) Jesus wist dat één zijner apostelen niet geloofde. Hij zag dat velen zijner leerlingen Hem daarom verlieten, en toch legde Hij zijne woorden niet anders uit, maar liet ze henen gaan; iets, hetgeen Christus niet had kunnen dulden, indien men zijne woorden in een figuurlijken zin had moeten verstaan.

4) Hij wendde zich tot zijne apostelen en vroeg hun: Wilt gij ook niet heengaan? Als wilde Hij zeggen: »gij moet gelooven, wat Ik u zeg, of anders moet gij ook maar heengaan.quot; Petrus antwoordde uit naam van allen: Heere, tot ivien zullen wij gaan? Gij hebt de woorden des eeuwigen levens.

Hoe kon Jesus duidelijker spreken, en hoe zou het mogelijk zijn , na zulke duidelijke verklaring, nog te kunnen twijfelen! Daarom hebben alle HH. Vaders met de geheele H. Kerk, van den beginne af, het altijd zóó verstaan. Vóór de elfde eeuw heeft er niemand aan getwijfeld; toen kwam zekere Berengarius, die deze leer in

godvruchtige lezing.

twijfel trok ; (toch aanstonds verklaarde de ge-licele H. Kerk zich tegen hem, zoo dat hij van-zijne dwaling overtuigd werd, haar herriep en openlijk verklaarde, dat hij evenals de geheele I!. Kerk, vastelijk geloofde, dat Jesus Christus in het H. Sacrament dos Altaars waarlijk en ■wezenlijk tegenwoordig is.

De wezenlijke tegenwoordigheid van Jesus in hot H. Sacrament des Altaars blijkt:

II. Uit al dk omstandigheden der instelling; namelijk : Jesus nam brood en zeide: Neemt en eet: dit is mijn lichaam; ook nam Hij den kelk met wijn en zeide: dit is mijn bloed des-nieuwen Testaments. (Matth. XXVI. 28). Deze woorden zijn eenvoudig en duidelijk, en moeten in den natuurlijken zin verstaan worden, zooals blijkt uit al de omstandigheden, welke die instelling voorafgingen en vergezelden. Al die omstandigheden toonen aan, dat er iets groots plaats had, en er spraak was van heel wat anders dan van een figuurlijk of zinnebeeldig brood. Dit blijkt

1) uit de plaats zelve, welke Jesus daartoe uitkoos. Altijd en in alles zocht Hij het geringste, het nederigste en het eenvoudigste, maar bij de instelling van dit H. Sacrament koos Hij, ten einde het waardig te vieren, eene groote gespreide (of met tapijten belegde) bovenzaal. Ccenaculmn grande stratum. (Marc. XIV. 15)..

2) Hij gaf het groot verlangen te kennen, dat. Hem bezielde, om dit Paaschlam met hen te eten, zeggende: met (groot) verlan/en. heb Ik verlangd dit Paaschlam met u te eten, voordnl ik lijde. (Luc. XXII. 15.)

3) Hij zelf wiesch de voeten zijner apostelen.

GODVRUCHTIGE LEZING.

om te kennen te geven, hoe zuiver men zijn moet, om waardig tot een zoo verheven Sacrament te naderen.

4) Hij maakte een soort van testament, gaf «ene ivet, en stelde een Sacrament in: welnu, bij het maken van testamenten, bij het geven van wetten en bij het instellen van Sacramenten, behoort men duidelijke woorden te gebruiken, opdat de belanghebbenden in zulke gewichtige jiunten niet misleid worden. Het was derhalve noodzakelijk, dat Christus, de wijsheid zelve, duidelijk sprak , om geen aanleiding tot twist on dwaling, of tot misverstand te geven: te meer moest Hij dit doen, omdat Hij toen sprak tot zijne apostelen, aan wie Hij volgens zijno eigene verklaring, gewoon was, de geheimen van het rijk Gods bekend te maken : U is het (ferjeven, zeide Hij, de geheimen van het rijk Gods te kennen. (Marc. IV. 11.) Hij sprak tot hou gelijk een Vader tot zijne kinderen, en wel op den vóóravond van zijn lijden en dood, een tijd , waarop men gewoon is duidelijk te spreken, en do gevoelens van zijn hart eenvoudig en rechtzinnig te verklaren.

5) Indien het waar is, dat de woorden van Jesus figuurlijk of zinnebeeldig moeten verstaan worden, dan spruiten daaruit de meest bespiot-telijke en meest godslasterende gevolgen voort; dan immers zou het zooveel zijn, alsof iemand, die ons ten maaltijd verzocht had, ons een geschilderden en zinnebeeldigen maaltijd voorstelde: Ja,, wat nog erger is, dan zon men kunnen en moeten zeggen, dat Christus zelf zijne Kerk in dwaling gebracht en oorzaak gesteld heeft, dat de geloovigen afgoderij bedrijven met dit H. Sa-

godvruchtige lezing.

crament te aanbidden; verder, zou zijne Kerk vijftien honderd jaren lang in afgoderij geleefd liebben, en wel uit kracht zijner eigene woorden: en God zou eerst na 1500 jaren Luther en Calvijn verlicht hebben, om de Kerk uit die vreeselijke dwaling te verlossen! Is dat nu geloofelijk, of zou dat strooken met zijne goddelijke wijsheid en oneindige heiligheid? Zeker niet.

De wezenlijke tegenwoordigheid van Jesus, in het H. Sacrament des Altaare, blijkt:

III. Uit den eersten brief van den H. Pau-lus aan de geloovigen van Corinthe; «Want ik «heb van den Heer ontvangen hetgeen ik u ook »heb overgegeven : dat de Heer Jesus in den «nacht, waarin Hij geleverd werd, brood nam. »en gedankt hebbende, het brak en zeide: neemt ygt;en eet dit in mijn lichaam, dat voor u gele-

»verd zal worden____Desgelijks ook den kelk,

«nadat Hij den maaltijd genomen had, zeggende : ygt;Deze kelk is het ISieuwe Testament in mijn Moed; doet dit, zoo dikwijls ff ij dien zult ytdrinken, tot mijne gedachtenis. Want zoo dik-swijls gij dit brood zult eten en den kelk drin-»ken, zult gij den dood des Hoeren verkondigen, «totdat Hij kome.quot; (23—26.) Hieruit besluit de Apostel: 1° »A1 wie onwaardig dit brood zal «gegeten of den kelk des Heeren gedronken «hebben, zal schuldig wezen aan het lichaam «en bloed des Heeren,quot; of (gelijk Beden zegt) maakt zich schuldig en bezondigt zich door heiligschennis aan het lichaam en bloed des Heeren; dat is, volgens den geleerden Theoderetus, zooveel als Christus kruisen gelijk de Joden gedaan hebben, of Hem overleveren, gelijk Judas. De

godvruchtige lezing.

Apostel besluit er uit 2°: »De mcnsch beproeve «zich zeiven, en zoo ete hij van dit brood, en Klrinke hij van den kelk; want wie onwaardig ))eet en drinkt, eet en drinkt zich een oordeel, somdat hij het lichaam des Heeren niet onder-«scheidt.quot; Zou nu de Apostel zoo kunnen spreken, indien dit Sacrament slechts een afbeeldsel, of eene figuur was van Christus\' lichaam en bloed ? Het Manna en het Paaschlam waren afbeeldsels van dit H. Sacrament, gelijk de Zaligmaker zelf gezegd heeft; doch nooit is iemand op de gedachte gekomen, om te zeggen, dat hij, die het Manna of het Paaschlam onwaardig at, zich schuldig maakte aan het lichaam en bloed des Heeren ; en evenmin, dat hij zich een oordeel at, omdat hij het lichaam des Heeren niet onderscheidde 1

De wezenlijke tegenwoordigheid van Jesus, in het H. Sacrament des Altaars, blijkt:

IV. Uit de heilige Vaders.

Do II. Cijrillus van Jerusalem, gestorven in het jaar 1380, bewijst dit uit de woorden der Consecratie. Nadat die Heilige alles goed overwogen en diep doordacht had, en de onmogelijkheid inzag, om dit geheim te begrijpen, alsmede de schijnbare tegenstrijdigheid, die bet aan onze zinnen aanbood, sprak hij: »Daar Christus zelf »het verzekert en zegt: dit is mijn lichaam — ■»dit is mijn bloed, wie zal dan nog durven «twijfelen? Hij heeft voorheen te Cana in Gali-;»lea enkel door zijnen wil het water in wijn ver-»anderd... Zal Hij dan niet verdienen geloofd te «worden, dat Hij wijn in bload veranderd heeft?... «Derhalve wil ik niet, dat gij het zoo beschouwt,

GODVRUCHTIGE LEZIN\'G.

»als ware liet enkel brood en enkel wijn ; im-»mers \'t is het lichaam en bloed van Christus; )nvant ofschion uwe zinnen dit verwerpen, het «geloof versterkt u. Beoordeel de zaak niet vol-»gens den smaak, maar volgens het geloof, dat »11 zonder den minsten twijfel overtuigt, dat »gij waardig geworden zijt, deelachtig te zijn »aaii het lichaam en bloed van Christus.quot;

De /ƒ. Ambrosius spreekt niet minder duidelijk en overtuigend van dit H. Sacrament. Hij zegt: «Dit brood is brood vóór de woorden van »de Consecratie; maar als het geconsacreerd »wordt, verandert dit brood in het vleesch van »Christus.quot; Vervolgens vraagt hij :

»Hoe kan dit brood het lichaam van Christus ))zijii?quot;— Hij antwoordt: »Door de Consecratie.quot; Verder vraagt hij: »Maar door wien geschiedt »de Consecratie?quot; — Hij antwoordt: »Door de woorden van den Heerc Jesus; derhalve wordt »dit Sacrament door het woord van Christus «voortgebracht. De H. Ambrosius gaat verder en vraagt: »Welk is het woord van Christus?quot; »Hij antwoordt: «Hetzelfde waardoor alles ge-»schapen is. De Heer beval, en de hemel is ge-»maakt; de Heer beval, en de aarde is gescha-»pen. Hij heeft gesproken en alles is geschapen. »Indien er dan eene zoo groote kracht was in »het woord van den Heere Jesus, dat dingen, »die eerst niet waren, aanvingen te zijn, hoeveel »te meer dan zal het krachtig zijn, om dingen »die reeds bestonden, in iets anders te verande-»ren? Er was geen hemel, er was geene aarde; »maar hoor: Hij heeft gesproken en alles is gesmaakt. — Dus, om u te beantwoorden, zeg ik: »Vóór de Consecratie was er Christus\' lichaam

GODVRUCHTIGE LEZING.

»niet; maar na de Consecratie zeg ik, dat het jChristus\' lichaam is.quot; Wat kan er duidelijker en tevens krachtiger gezegd worden ?

Verbeelden wij ons ten slotte een protestant en een katholiek voor de vierschaar van Jesus, om geoordeeld te worden.

Eerst verschijnt de protestant, en Jesus vraagt hem ; »Waarom hebt gij niet geloofd, dat Ik «waarlijk en wezenlijk tegenwoordig ben in het »H. Sacrament des Altaars ? — Wat zal hij antwoorden? Hij kan niets anders zeggen dan: »J/c kon niet begrijpen, hoe het mogelijk is, dat door de woorden van een priester, een eenvoudig mensch gelijk alle andere menschen, het brood in uw vleesch en de wijn in uw bloed konde veranderen. — Ik kon niet her/rijpen, hoe dat geschieden kon, zonder uitwendig iets van die verandering te ontwaren. — Ik kon niet begrijpen, hoe Gij er tegenwoordig kondet zijn , daar mijne oogen er niets zagen dan brood en wijn, mijn reuk er niets ontdekte dan brood en wijn, mijn smaak er niets proefde dan brood en wijn, en eindelijk mijn gevoel er niets tastte dan brood en wijn. Ik kon niet begrijpen, hoe Gij onder eene zoo kleine gedaante, en dit wel te gelijkerujd, op zoo vele plaatsen tegenwoordig kondet zijn. Eindelijk ik kon niet begrijpen, hoe Gij U zeiven tot voedsel kondet geven, en door zoo vele duizende menschen genuttigd worden , cn tevens. dat de schijn van brood en wijn verteerde gelijk gewoon voedsel, zonder dat Gij daardoor iets leed. Daar ik niets van dit alles kon begrijpen, cn als onmogelijk beschouwde, zocht ik in uwe woorden een liguurlijken en zin-

godvruchtige lezing.

nebceldigen zin, als haddet Gij gezegd : niet — dit is, maar dit beteekent mijn lichaam!quot;

Zal de Heer hem dan niet zeggen?— »Wel, hoe hebt gij u verstout, mijne werken te beoor» deelen en mijne macht te betwijfelen?—Moest gij niet uw verstand ten dienste van het geloof gevangen geven, en met den apostel Petrus zeggen: Heere, tot ivien zouden wij gaan; Gij immers hebt de woorden des eeuwigen levens? (Joan. VI. 69.)— Waarom hebt gij niet geluisterd naar hen, die ik had aangesteld om liet woord Gods te verkondigen?... Door naar hen te luisteren , kondet gij niet dwalen ; immers Ik heb beloofd, altijd met hen te zullen zijn tot aan het einde der wereld. (Matth. XXVIII. 20.)

Nu verschijnt de katholiek: Jesus vraagt hem : sWaarom hebt gij geloofd, dat Ik waarlijk en wezenlijk tegenwoordig ben in het H. Sacrament des Altaars?quot; De katholiek geeft hem ten antwoord : somdat Gij, die de Almacht en Wijsheid zelve zijt, gezegd hebt: dit is mijn lichaam — deze is de kelk van mijn bloed. — Omdat Gi j een gezag in uwe Kerk hebt ingesteld, en aan alle geloovigen een gebod hebt gegeven, om naar die oversten, evenals naar U zeiven te luisteren, zeggende; die u hoort, hoort Mij; en die u versmaadt, versmaadt Mij. (Luc. X. 10.) Wel nu, deze uwe oversten hebben mij gezegd, dat uwe woorden in den natuurlijken zin moeten verstaan worden, en tevens dat die woorden in geenen anderen zin kunnen verklaard worden, zonder in vele ongerijmdheden te vallen. Ik heb dit, als een leerzaam kind, met onderwerping aangenomen, zooals Gij mij bevolen hebt te doen, zeggende: indien gij niet wordt als kleine kin-

GODVRUCHTIGE LEZING.

deren, zult gij het rijk der Hemelen niet ingaan. (Matth. XVIII. 3.) Mot den apostel Petrus heb ik uwe woorden als woorden van waarheid, met eenvoudigheid en een leerzaam hart aangenomen, zeggende: Heere, tot wien zon ik gaan; Gij immers hebt de woorden des eeuwigen levens? Wat zou de Heer op deze eenvoudige redeneering kunnen antwoorden — of welk kwaad zou Hij hem voor dusdanige handeling kunnen toerekenen ? Ongetwijfeld niets. —■

Laat ons derhalve eenvoudig gelooven, eh ons geloof door werken toonen, voornamelijk, door dikwijls tot Jesus in het H. Sacrament te naderen , zoowel om Hem te bezoeken en te aanbidden, als om Hem als zielespijs te ontvangen en te nuttigen.

§ n.

2Tet ïd een plicht voor ieder Ohristen Jesus in liet H. ÉSacrament des Altaars te bezoeken en te aanbidden.

I. Ei\' is geene zoo degelijke devotie als Jesus in het H. Sacrament te bezoeken en te aanbidden.

Alle heiligen hadden voor het aanbiddelijk Altaargeheim eene groote devotie en gevoelden zich als gedrongen om Jesus daar te bezoeken, en als den Koning der koningen en den God van hemel en aarde met den meest mogelijken eerbied te aanbidden. Dikwijls brachten zij daar geheele dagen en nachten door, en konden zich niet verzadigen met Jesus te aanbidden en te loven, en Hem bewijzen van hunne liefde te bren-hen. — Als zij verhinderd waren lichamelijker-wijze voor het H. Tabernakel te verschijnen,

GODVRUCHTIGE LEZING.

deden zij dit geestelijkerwijze door de begeerten \'hunner harten: zij bleven in den geest aan den voet van het altaar, om daar als eene godslamp van liefde voor Jesus te branden, en, in veree-niging met de Engelen, Hem daar voortdurend te aanbidden, te loven en te verheerlijken.

De H. Alphonsus voelde zich altijd getrokken ■om Jesus in het H. Sacrament te bezoeken: de liefde dreef hem voort, trok hem tot Jesus en kluisterde hem aan het 11. Tabernakel, zoodat hij zich van daar niet kon verwijderen. Dikwijls bleef hij daar uren lang onbewegelijk zitten; dit ■deed hij reeds, toen hij nog als advokaat in de wereld pleitte, en een grooten naam had. Hij benijdde, om zoo te spreken, het lot der bloe-men, die bestemd waren, om ter vereering van Jesus altijd, dag en nacht, op liet altaar te blijven. Gaarne zou hij er altijd gebleven zijn, indien dit mogelijk ware geweest, om van liefde tot Jesus verteerd te worden, gelijk de olie eener brandende godslamp. —- Toen hij, om zijn hoogen leeftijd, niet meer naar de kerk kon gaan, om Jesus in het H. Sacrament te bezoeken, was er «en gebod van zijnen zielsbestierder noodig, om hem gerust te stellen, want de liefde trok hem altijd tot Jesus. Zoodra het uur der aanbidding naderde, strompelde hij naar den trap, om naar de kerk te gaan; doch daar hij den trap niet kon afklimmen , moest hij met droefheid terugkeeren. Eens had hij het besluit gemaakt, in weerwil van de grootste moeite, naar beneden te gaan; doch de broeder hem hoorende, kwam toegesneld, om hem tegen te houden. Alphonsus smeekte dringend, hem naar de kerk te geleiden, ten einde een bezoek aan Jesus in het H. Sacrament te

GODVRUCHTIGE LEZING.

brengen. De broeder zeide: »Gij kunt ook hier uw bezoek doen.quot; Alphonsus antwoordde: »Hier is Jesus niet.quot; De broeder hernam: »Laat ons-in de kapel gaan.quot; »Neen, zeide Alphonsus, het H. Sacrament is niet in de kapel.quot; Zoo werd hij altijd tot Jesus getrokken, en dacht altijd aan Hem. Dikwijls zeide hij tot den broeder: »Laat ons naar de kerk gaan ; laat ons Jesus bezoeken.quot; Doch, daar hem dit onmogelijk was, moest-hij zich tevreden stellen met dit bezoek in den geest, in zijne kamer te doen; doch om do grootheid zijner liefde eenigszins te bevredigen, deed hij dit met bijzonderen ijver, diepen eerbied en groote plechtigheid; te dien einde liet hij. kaarsen op het altaar ontsteken en vereenigde de liefde verzuchtingen van zijn hart met de-vlammen van het brandend waslicht.

Men verwondere zich niet, dat de H. Alphonsus en andere Heiligen zoo zeer tot Jesus iit het H. Sacrament getrokken werden; want er bestaat geen zoo degelijke devotie, als deze; zij immers heeft Jesus zeiven, die daar waarlijk en wezenlijk tegenwoordig is, tot voorwerp. Zij heeft Hem tot voorwerp , niet enkel in figuur of afbeeldsel, niet enkel in gedachte of verbeelding, maar metterdaad en in waarheid; immers Hij is-or persoonlijk tegenwoordig met zijne Godheid en Menschheid, met zijn vleesch en bloed, met ziel en lichaam, gelijk Hij glorievol in den hemel is.

Als men iu zijne kamer of elders, waar het II. Sacrament niet bewaard wordt, een bezoek aan Jesus wil brengen, tot Hem wil spreken. Hem aanbidden en teekenen van liefde wil geven, geschiedt dit alleen in den geest, omdat Christus cr niet tegenwoordig is; maar als men

GODVRUCHTIGE LEZING.

voor liet H. Sacrament neerknielt, dan is men tij Jesus, die daar in persoon en lichamelijk tegenwoordig is; dan brengt men een bezoek aan Jesus zeiven, men knielt voor Hem zeiven neder; men spreekt vertrouwelijk met Hem, en Hij spreekt tot ons, gelijk twee boezemvrienden, die elkander een bezoek brengen en vertrouwelijk met elkander spreken.

Er is dus geeno zoo degelijke en wezenlijke devotie als deze, die ons aanzet, om Jesus in het H. Sacrament te bezoeken en te aanbidden. — Jesus is er altijd, zoowel bij nacht als bij dag tegenwoordig. Hij blijft er altijd. Hij is daar om zich over mij te ontfermen, altijd bereid mij aan te hooren, vertrouwelijk met mij te onderhandelen, en zijne gunsten milddadig over mij uit te storten. Hj is daar tegenwoordig omgeven van millioenen engelen, die zich eerbiedig voor Hem neerbuigen, en Hem steeds aanbidden, loven en verheerlijken. Wanneer ik derhalve voor het H. Sacrament neergeknield ben, bevind ik mij in het midden dier hemelingen, en met hen vereonigd, aanbid ik mijnen Jesus, en word ik aangenaam in zijne oogen. Indien Hij zich op eene enkele plaats der wereld zichtbaar vertoonde, mij dunkt, ik zou genegen zijn, Hom een bezoek te brengen, al moest ik daartoe eene groote, moeilijke en kostbare reis ondernemen; zelfs zou ik het mij ten plicht rekenen dit te doen, ten einde Hem een bewijs van liefde en dankbaarheid te geven. Het is evenwel zeker, dat Hij daar niet waarachtiger noch wezenlijker tegenwoordig zou kunnen zijn, dan Hij op onze altaren, in het aanbiddelijk Sacrament tegenwoordig is. Daar wij Hem thans dicht bij ons, en in ons midden hebben, en het

GODVRUCHTIGE LEZING.

niet noodig is, groote reizen te ondernemen, welken ijver behooren wij dan niet aan den dag te leggen, om Hem dikwijls te bezoeken? — Wel is waar zien wij Hem niet, maar wij weten toch zeker door liet Geloof, dat Hij daar tegenwoordig is; en het Geloof vult in ruime mate het gebrek onzer zinnen aan; want wat wij door het Geloof weten, moet ons zekerder zijn, dan wat wij met onze oogen zien; wijl de oogen ons kunnen bedriegen, maar niet het Geloof.

Hoe komt het dan, dat vele geloovigen, zelfs priesters en religieuzen, jegens dit H. Sacrament zoo onverschillig zijn en zich zoo weinig beijveren, Jesus te bezoeken en te aanbidden? — Is het misschien bij gebrek aan tijd ? — Men zal dit wellicht voorgeven. — Doch hadden zij meer geloof en meer liefde, dan zouden de meesten wel tijd vinden, niet alléén om dagelijks een bezoek aan Jesus te brengen , maai\' zelfs oin het dikwijls, ten minste in het voorbijgaan, en in het kort te doen. — Hoe vele heiligen vonden daar al hunnen troost en kwamen er dikwijls van hunne vermoeiendste bezigheden uitrusten? De profeet David verlangde niets zoo zeer, dan naar den tempel des Heeren te gaan, hij zou zich gelukkig geacht hebben, daar altijd te mogen blijven; hoewel die tempel slechts een afbeeldsel was, eene flauwe schaduw van onze kerken, waar Jesus in het H. Sacrament tegenwoordig is. — De profeet Daniël in de Babylonische gevangenis, verwijderd van het heilig Land, opende dagelijks driemaal de vensters zijner kamer langs den kant van Jerusalem, en boog eerbiedig zijne knieën voor den Heer zijnen God, om, als ware hij in den tempel, zijne gebeden van daar hemel-

GODVRUCHTIGE LEZING.

waarts te zenden. {Daniel VI. 10.) — De eerste Christenen waren zoo vol liefde voor Jesus, dat zij altijd bij Hem in het H. Sacrament des Altaars zonden hebben willen blijven, en verlof ontvingen het H. Sacrament mede naar hunne huizen te dragen, ten einde altijd bij Jesus te zijn. — Hoe gelukkig zijn de priesters en religieuzen, die Jesus altijd bij zich in hunne huizen hebben, Hem dikwijls kunnen bezoeken, en vertrouwelijk met Hem omgaan; een geluk, dat wereldsche men-schen niet kunnen hebben ! Maar helaas ! hoe •weinigen zijn er, die er een goed gebruik van maken, en dankbaar zijn voor zulke genade! Het voorbeeld der wereldlingen moest hen beschamen, en aanzetten, om met meer ijver Jesus, hunnen Koning te bezoeken. Hoe ijverig zijn de wereldlingen, om hunne opwachting bij den koning te maken en hem hulde te bewijzen ; terwijl wij koud en onverschillig blijven voor Jesus. Welk eene ondankbaarheid! welk eene ontaarding! zullen wij altijd zoo ondankbaar en zoo ontaard blijven? — Zouden wij den naam van Christenen en kinderen Gods wel verdienen , indien wij eene zoo groote verplichting langer verwaarloosden ?

11. Ei- is geene devotie die meer strookt met de inzichten van Jesus, dan Hem dikwijls te bezoeken in het H. Sacrament des Altaars.

Hovelingen doen gewoonlijk hun best, om de inzichten en neigingen des konings te kennen en in te volgen, ten einde zijne gunst te winnen en eenige weldaad te erlangen. Doch veeltijds is het hun niet mogelijk hun doel te bereiken.

Wat ons betreft, wij behoeven niet veel moeite te doen, om de inzichten en begeerten van Jesus

GODVRUCHTIGE LEZING.

onzen Opperkoning te kennen. Hij zelf heeft het ons verklaard met te zeggen: mijn vermaak is h\' zijn met de kinderen der mensdien. (Prov. VIII, 31.) Hij zegt niet: mijne glorie of mijn roem, maar mijn vermaak is te zijn met de kinderen der memel ten. — Zijne glorie en zijn roem stralen in duizenderlei andere dingen door, b. v. in het beheer der gansche natuur; in liet bestuur van hemel en aarde; in de regeling van don loop der zon, maan en sterren; in de afwisseling der jaargetijden, in de schikkingen zijner Voorzienigheid enz. Niettemin betuigt Hij dat zijn vermaak is, te zijn met de kinderen der menschen, en le zien, dat zij tot Hem komen, om Hem hunne noodwendigheden te openbaren, en zijne genade te vragen. Daarom zegt Hij : komt tot mij allen, die belast en beladen zijt, en Ik zal u verkwikken; (Matth. XI. 28.) en Hij beloofde aan de apostelen, vóór dat Hij de wereld verliet: Ik zal u niet als weezen laten. (Joan. XIV. 18.) Ik ben met u lot het einde der wereld. (Matth. XXVIII. 20.) — Deze belofte deed Hij niet alleen aan de apostelen, maar aan alle geloovigen, en vervult ze in het H. Sacrament des Altaars. Het is, als hadde Hij gezegd: »Ik zal u niet als weezen laten ; ziet hier, in het H. Sacrament des Altaars, daar ben Ik, niet slechts voor eenige dagen, weken, maanden of jaren; mapr altijd, dag en nacht, tot het einde der wereld. Ofschoon ik tot mijnen Vader terugkeer , om in den hemel verheerlijkt te worden, moet gij evenwel niet gelooven, dat Ik u verlaten heb; want ik ben bij u, en zal alt jd bij u blijven in het H. Sacrament des Altaars, opdat gij altijd uwe toevlucht tot Mij zoudet nemen,

Samenspr. C

GODVRUCHTIGE LEZING.

en Ik ii altijd in al uwe noodwendigheden zou kunnen troosten en onderstand verschaften.quot; Zóó sprtekt de Zaligmaker tot ons, en verklaart ons zijnen wil en zijn verlangen!— Willen wij nu aan zijn verlangen beantwoorden, dan moeten wij Hem dikwijls bezoeken, en onze ellenden met vertrouwen aan Hem blootleggen, ook moeten wij dan, zoo lang wij kunnen, bij Hem blijven, en Hem niet dan met weerzin verlaten. Daar Hij verlangt bij ons te zijn en zijn vermaak bij ons vindt, is het billijk dat wij ons dikwijls met Hem komen onderhouden en Hem dit genoegen geven.

Hieruit volgt: iquot; dat wij niets doen kunnen, wat aangenamer aan Jesus is, dan dikwijls een bezoek aan het H. Sacrament te brengen, ten einde daar Jesus te aanbidden. Hij roept ons allen tot zich; Hij noodigt ons allen dringend uit, en dwingt ons, als het ware, tot Hem te komen. Hetzelfde verlangen dat Hem bezielt bij ons te zijn, moet ook ons bezielen, bij Hem te wezen. Dat verlangen noopt Hem, er altijd tegenwoordig te blijven, en onze komst met lankmoedigheid af te wachten, ten einde zich over ons te ontfermen; dat verlangen moet ons dan ook aanzetten, om dikwijls tot Hem onze toevlucht te nemen, een bezoek bij hem af te leggen, en zoo lang bij Hem te blijven, als ons mogelijk zal zijn, zoodat wij ons niet van Hem verwijderen, tenzij uit noodzakelijkheid en met weerzin, en wij in dit geval nog bij Hem blijven door onze verlangens. — Daar lange bezoeken ons veeltijds onmogelijk zijn, moeten wij trachten dikwijls korte bezoeken, en als in het voorbijgaan te doen; ten einde Hem te groeten. Hem ons

GODVRUCHTIGE LEZING.

liart aan te bieden en dat met zijn hart te vereenigen.

Hieruit volgt \'2° dat wij Jesus geene groo-tere smart kunnen veroorzaken, dan Hem daar •alléén te laten. — Zou een koning zich niet verontwaardigen , indien zijn paleis verlaten werd, en men zich niet gewaardigde, hem daar te komen bezoeken , en hulde te brengen ? _:— Maar nu , het Heilig Tabernakel is het paleis van Jesus, onzen Opperkoning: hoe hard moet liet Hem dan niet vallen door zijn eigen volk verlaten te worden ? — Het verwijt dat Hij deed aan de Apostelen in den bof van Olijven: Zoo hebt gij dan geen uur met Mij kunnen waken? (Matth. XXVI. 40.) zou ongetwijfeld op ons toepasselijk zijn, indien wij verwaarloosden Jesus in liet H. Sacrament te bezoeken. — Acb, lieve Jesus, Gij wordt maar al te zeer vergeten, en uwe goedheid wordt maar al te zeer miskend! — Helaas, hoe weinigen zijn er, die U komen bezoeken! — Wereldsclie menschen denken zelden of nooit aan U. Vele priesters en zelfs religieuzen, in plaats van hun vermaak bij U te zoeken, zijn dikwijls zoo onverschillig en liefdeloos jegens U, dat zij verwaarloozen, U te bezoeken, of dit slechts tor loops en met onachtzaamheid doen.

Ach, lieve Jesus, konde ik ten minste U dikwijls bezoeken en de verlangens van uw hart bevredigen! — Konde ik alle menschen tot liefde Jegens LJ ontsteken! — konde ik ze allen brengen aan den voet van het H. Tabernakel! — konde ik sterven , opdat alle menschen U beminnen _r cn van liefde tot U branden ! —

godvruchtige lezing.

III. Er is geene devotie die zoo nuttig en zoo heilzaam is voor ons, als de devotie tot het. H. Sacrament.

flet is een algemeen gebruik in de wereld, elkander te bezoeken; docli welk nut trekt men uit die bijeenkomsten? — In plaats van nut er uit te trekken, veroorzaken zij gewoonlijk tijdverlies, en hoe onschuldig zij ook mogen schijnen, zijn zij evenwel meestal nutteloos en dikwijl» schadelijk; zij benemen ons immers de rust en den vrede des harten en vervullen den geest met ijdele gedachten en verbeeldingen. — I)och zoo is het niet gelegen met de bezoeken tot Jesus in het H. Sacrament des Altaars; want deze zijn heilige, zalige en troostvolle bezoeken.

Het zijn heilige bezoeken, — zoowel om de bedoeling die men zich daarbij voorstelt, als oitj de oefeningen waarmede men zich bezig houdt, namelijk: om Jesus te eeren door oefeningen van geloof, hoop, liefde, ootmoedigheid, onderwerping aan Gods wil enz., alsmede door droefheid eit leedwezen over onze ondankbaarheden, trouweloosheden en zonden ; eindelijk ook om nieuwe ■weldaden van Hem te vragen en de genade der volharding te verwerven.

Met zijn zalige bezoeken, wijl men spreekt, tot de bron van genade en zaligheid. Gelijk Jesus de volheid der genade in zich bevat en de Godheid zelve in Hem woont, zoo zjn ook alle scl atten van genade en zaligheid in dit H. Sacrament opgesloten, waaraan wij deelachtig worden door ons daar met Jesus godvruchtig te onderbonden. — Dezelfde wonderen, die Hij gedurende zijn sterfelijk leven uitwerkte tot genezing der

godvruchtige lezing.

lichamelijke kwalen, door aan de blinden het gezicht, aan de dooven het gehoor, aan de stommen de spraak, aan de kreupelen den gang, aan de zieken de gezondheid, aan de dooden het leven weer te geven, werkt Hij nog voortdurend uit in het H. Sacrament des Altaars, om de kwalen der ziel te genezen, door haar van de geestelijke blindheid, doofheid, sprakeloosheid, mankheid, inelaatschheid, waaraan zij onderworpenis, te bevrijden. Gelukkig zij, die dikwijls met eerbied en godsvrucht tot Jesus naderen! Gewis zullen zij bij Hem genade verwerven en het leven vinden.

Het zijn troostvolle bezoeken. Dit zal men ondervinden, indien men zich gewoon maakt, die dikwijls en met een goeden geest te doen. 2 Ü geven troost en zoetheid niet naar het lichaam of naar de zinnen, maar naar de ziel en naar den geest: eene zoetheid, die niet gekend wordt, tenzij dooi- hen, die ze geproefd hoeft; daarom zegt de profeet David: proeft en ziet hoe zoet de Heer is. — Het leven is vol bitterheden; waar men zich keert of wendt, overal ontmoet men bitterheden. Gelukkig de ziel, die in al die bitterheden haren troost bij Jesus gaat zoeken! Een enkel woord met Jesus gesproken is dikwijls genoeg om ons hart te veranderen en van bedroefd als het was, vroolijk te maken. Hoe dikwijls hebben de heiligen dit ondervonden! Bedrukt, neerslachtig en ontsteld voor het H. Tabernakel neerknielende, keerden zij van daar getroost en opgebeurd terug.

Groot waren de beproevingen, die de H. Al-phonsus moest verduren, maar hij zocht altijd zijnen troost aan den voet van het H. Tabernakel. Als hij door zijne naastbes taanden en vrienden

GODVRUCHTIGE LEZING.

veracht, en verstooten werd door zijnen vader, die niet kon verdragen, flat liij de wereld verliet, om het religieus leven te aanvaarden, wierp hij zich voor liet H. Tabernakel neder, en bleef daar op den vloer neergeknield, in eene onbewegelijke houding, uren lang; hij was dan geheel in God verslonden, en scheen niets te hooren noch te zien van alles wat er rondom hem omging : de menschen, die hem dan zagen, werden er door getroffen en gevoelden zich tot godsvrucht opgewekt of waren ten minste beschaamd over hunne ongevoeligheid. De liefde tot Jesus in het H. Sacrament had hem dermate overmeesterd , dat hij gaarne zijn leven daarvoor ten offer zou gebracht hebben. Hoe dikwijls zuchtte hij over de blindheid en ongevoeligheid der menschen, die meestal traag en onachtzaam zijn, om Jesus in het H. Sacrament te bezoeken en te vereoren. Hoe gaarne zou hij zijn loven gegeven hebben, om alle menschen aan den voet van het H. Tabernakel te brengen.

De eerbiedw. broeder Gerardus Majella van de Congregatie des Allerh. Verlossers, muntte ook bijzonder uit in de liefde tot dit H. Sacrament. Hij was er niet van af te houden, en zijn hart werd er altijd naar toe getrokken, daar zijn grootste vermaak was, bij Jesus aan den voet van liet H. Tabernakel te zijn. Hij ging er zeer kinderlijk met Jesus om, genoot er veelvuldige geestverrukkingen, was er steeds in Jesus zijnen goddelijken quot;Bruidegom verslonden , en bracht er dikwijls geheele nachten biddend door; zelfs gebeurde het somtijds dat Jesus hem aansprak, zeggende: »Broeder Gerardus, gij zijt dwaas van liefde,quot; en de broeder antwoordde :

I

godvruchtige lezing. xxv

si\', I ))Ja! maar niet zoo dwaas als Gij: Gij immers

;r- «hebt liet mij geleerd met hier altijd tegen-

rp »woordig te blijven.quot;

•ef Hoe smartelijk is het te zien, dat, terwijl do

e- Heiligen zoo vol liefde voor Jesns waren, wij

e- zoo koud en ongevoelig jegens Hem zijn ! wat

ïn is de reden daarvan ? Ongetwijfeld geene andere,

(i- dan gebrek aan geloof en ijver; hadden wij meer

\'tl geloof en meer ijver om Hem dikwijls te bezoe-

s- ken, dan zou ons geloof meer verlevendigd en

id ons hart meer ontstoken worden, en zoo zouden

is wij meer smaak in den omgang niet Jesns vin-

r- den ; want zijn omgang heeft niets hitters en

ir zijn verkeer niets verdrietigs; maar vreugde

Is en blijdschap. (Sap. VIII. 16.)

d

n § UI.

¹¹ Eenigre godvmclatig-e Oefeninfren, gre-solTikt om. aan. de inxicliteii, die Jesus

t bij de instelling- van liet H. Sacrament des Altaars beoogde, te

ï beantwoorden.

s -jste Oefening.

^ yezns in het IT. Sacrament dikwijls bezoeken.

c- De II. Alphonsus, in de inleiding zijner Bezoe-

) ken tot het H. Sacrament, drukt zich hierover

in dezer voege uit: ))Het is zeker, dat na bet «ontvangen der HH. Sacramenten , onder alle 5 «godvruchtige oefeningen, de verhevenstc, Gode

_t «aangenaamste en ons voordeeligste oefening is :

: «de aanbidding van Jesus Christus in het Hoog-

»waardigste Sacrament.—Welaan, godvruchtige «ziel, wil dan deze heilzame oefening niet langer «verzuimen; verwijder u van het gezelschap der

GODVRUCHTIGE LEZING.

smenschen en begeef u van heden af dagelijks snaar eene kerk, om u daar eenigen tijd, ten «minste een half of een vierde uur met Jesus »in liet H. Sacrament te onderhouden. Proef en ygt;zie, hoe zoet de Heer is. — Neem er eens de «proef van, en gij zult ondervinden hoe zoet en «voordeelig dit is. — Houd u overtuigd dat de tijd, »dien gij met godvruchtige oefeningen voor het »allerh. Sacrament hebt doorgebracht, niet beter »kan besteed worden, en dat deze nog eens uwen »troost znl uitmaken op uw sterfbed en gedu-»rende de gansche eeuwigheid. — Weet ook, «dat gij met een kwartier uurs, aan den voet ))van het altaar doorgebracht, misschien meer »zult winnen, dan met al uwe andere geestelijke «oefeningen, gedurende den ganschen dag.quot;

De H. Alphonsus voegt er nog bij: «Uit «dankbaarheid aan mijnen in het H. Sacrament «verborgenen Jesus, moet ik bekennen, dat ik «het aan de godsvrucht tot het allerh. Sarra-«ment, ofschoon flauw en onvolmaakt door mij «beoefend, te danken heb, dat ik de wereld heb «verlaten, waarin ik, ongelukkige, tot in mijn «zes en twintigste jaar leefde. — Gelukkig zijt «gij, indien gij vroeger de wereld verlaat en u «geheel geeft aan Hem, die zich geheel aan u «gegeven heeft! —Geloof mij, al die wereldsche «vermaken, die feesten en schouwspelen, die «bijeenkomsten en avond-partijtjes, het zijn ge-«noegeiis dezer wereld, maar genoegens vol bit-«terheid en doornen. Geloof mij, want ik weet «het helaas! bij ondervinding; entevens kan ik «u verzekeren dat Jesus Christus aan eene ziel, «die met een weinig godsvrucht voor het aller-«heiligste Sacrament neerknielt, meer troost

godvruchtige lezing.

»geeft, clan de wereld met al liare feesten en «vermaken geven kan.quot;

De eerwaarde Pater Alvarez, bezield met dezelfde gevoelens als de H. Alphonsus, achtte de religieuzen gelukkig, omdat zij Jesus altijd in hunne huizen hebben, en het hun gegeven is, Hem dikwijls, ja bijna alle uren van don dag te kunnen bezoeken. — Hij beschouwde het klooster als de zaal van het laatste Avondmaal, welks deuren voor de wereld gesloten zijn en waar binnen de Apostelen zich bevinden, terwijl Jesus in hun midden is, om hun den vrede te geven : pax vobis. Vrede, zij met u. —-

De eerwaarde Pater Saledus van de Sociëteit van Jesus werd nooit moede het Hoogwaardigste te bezoeken: riep men hem aan de deur, keerde hij terug naar zijne kamer of moest hij hier of daar gaan, altijd zocht hij bij die gelegenheden de bezoeken tot Jesus zijnen Goddelijken Meester te verdubbelen, zoodat men opmerkte, dat er bijna geen uur voorbijging waarin hij Jesus niet bezocht

De Heer zelf gebood aan de //. Maria Mag-lena de Pazzi, Hem dagelijks drie en dertig maal in het H. Sacrament te bezoeken. Deze ijverige en van liefde brandende bruid des Heeren gehoorzaamde trouw aan dat voorschrift van Jesus.

Laten wij ons beijveren, hunne voorbeelden na te volgen, en Hem dagelijks ten minste éénmaal een bezoek te brengen, en vooral op de zon- en feestdagen het lof eerbiedig bij te wonen.

2^lt;le Oefening.

Ons best doen , o?it anderen, zoo veel in ons is, aan te scoren, Resits in het //. Sacrament dikwijls te bezoeken — en integendeel droevig zijn bij het zien , hoe

GODVRUCHTIGE LEZING.

ye sus door de Dieesten zoo schandelijk verlaten wordt _r en zijne kerken ledig blijven, tei~wijl de paleizen der koningen en de dans- en balzalen met menschen gevuld zijn.

De Eerw. Pater Alvarez was zeer bedroefd, dat Jesus in liet H. Sacrament zoo verlaten werd. Hij weende als hij dacht, dat de huizen van de grooten dezer wereld steeds vol menschen waren, die voortdurend hun hof bij eenen mensch maakten, van wien zij niets dan eenig aardsch en vergankelijk goed te wachten hadden, terwijl de kerken ledig bleven, waar de Heer van hemel en aarde, rijk in oneindige en eeuwige schatten op eenen troon van liefde woont, bereid om allen met liefde te ontvangen, en mot geestelijke goederen te verrijken.

3de Oefening.

Door het verlangen om altijd bij yestts te blijven, en ah eene godslamj) altijd van liefde voor Hem te branden.

De 77. Catharina van Siena zag Jesus in het H. Sacrament als in een fornuis van liefde; somtijds scheen haar het altaar geheel in brand te zijn, of omgeven met lichtstralen, die door de gansche kerk een wondervol licht verspreidden. Bij die vertooning brandde zij van liefde, en stond verbaasd dat er nog menschen waren, die na zulke liefde gezien te hebben, nog leven konden zonder insgelijks van liefde voor Jesus te branden.

In de bul der heiligverklaring van den H. Al-phonsus zegt Zijne Heiligheid Gregorius XVI: «Zijne gevoelens van eerbied en liefde jegens het »H. Sacrament waren zoo groot, dat hij uren

godvruchtige lezing.

slang daar vertoefde, terwijl zijn geest van buitensgewone zoetheid overgoten was.quot; Hij benijdde,, gelijk iiij zelf zeide, die onschuldige bloemen,, die het geluk hadden tor eere van Jesus dag en nacht op hot altaar te blijven, en was altijd verheugd , als het altaar van het allerheiligste-Sacrament niet groen en schoone welriekende bloemen versierd was. God vergold deze liefde van d( n II. Alphonsus met groote en buitengewone; genaden en versterkte hem daarom, om de banden, die hem nog aan de wereld konden kluisteren, geheel en al te verbreken, en ziel» geheel, zonder uitzondering of voorbehoud aan-God te geven. De teedere liefde van Alphonsus jegens het allerh. Sacrament is hem niet alleen altijd bijgebleven, maar groeide dagelijks in hem aan, zoodat hij daarom terecht: de, minnaar van het allerh. Sacrament mag genoemd worden,

4^de Oefening.

lot het Hoogwaardig Sacrament groote verlangens in zich ojrzuekken.

Wij moeten wenschen zoovele harten te hebben-als er tabernakels in de wereld zijn , om Jesus overal te kunnen aanbidden met eene liefde _r gelijk aan die der Cherubijnen en Seraphijnen,, ja, gelijk aan die der allerh. Maagd Maria.— Laat ons wenschen het liefdevuur in de harten van alle menschen te kunnen ontsteken, opdat Jesus door allen aanbeden en verheerlijkt worde. Daar de H. Alphonsus met dat verlangen bezield was, spaarde hij geene. moeite, om dat liefdevuur in •Ie harten der geloovigen te ontsteken. Daarom deed hij zijn best, om in alle kerken, waar hij

godvruchtige lezing.

missie gaf, het gebruik in te voeren dagelijks gezamenlijk een bezoek aan Jesus in het H, Sacrament te brengen. Om dat doel te bevorderen, schreef hij dat kostbare boekje: Bezoeken tot Jesus in liet H. Sacrament.

5^de Oefening.

In het voorbijgaan eener kerk, kaf el of andere f laats, waar het H. Sacrament bewaard wordt, Jesus door een schietgebedje groeten.

Als de eerbiedwaardige Broeder Franciscus van het Kind Jesus, een ongeschoeide Carmeliet, ■eene kerk voorbijging, waar het Hoogwaardigste rustte, kon hij niet nalaten hetzelve te bezoeken, zeggende: ))Het betaamt niet,\'Mat een vriend »het huis van zijnen vriend voorbijgaat zonder »binnen te gaan om hem te groeten, en een «woordje te zeggen.quot; Binnen zijnde, kon hij niet ■vveg, en bleef er zoo lang als het hem eenigszins mogelijk was. Zoo moet ieder christen zich beijveren om Jesus in het H. Sacrament te eeren, en Hem in het voorbijgaan ten minste te groeten, ■zeggende: Geloofd en gedankt zij ten allen tijde het Allerheiligste en Goddelijk Sacrament.

(Dagelijks 100 dagen aflaat — «n eens in de maaud een vollen allaat. Pius VI. 1776).

0\'ie Oefening.

Onder zijne dagelijksche bezigheden zich van tijd tot tijd tuenden naar eene kerk of kapel, om Jesus in het //. Sa-trament te groeten, zeggende b. v. : Geloofd zij yesus Christus in het //. Sacrament des Altaars,

De Eerw. Pater Alvarez s\'oeg dikwijls zijne oogen, zelfs te midden der verstrooiendste bezigheden, naar de plaats, waar hij wist, dat Jesus

godvruchtige lezing. xxxi

iin liet AUerh. Sacrament rustte: hij bezocht jliut zonder ophouden, en bleef dikwijls geheele-inachten voor hetzelve nedergeknield.

7^dB Oefening.

1 Zooveel mogelijk zijn best doen, dat alles, wat het taber-\\ na kei, het altaar en de ////. vaten betreft, zuiver eit sierlijk, ja zelfs kostbaar en prachtig zij.

Ten tijde van zijn sterfelijk leven heeft Jesus-5 altijd het nederige, het eenvoudige, het geringe ja, het armoedige gekozen; doch bij het instel-| Ion van het Allerh. Sacrament ging Hij geheel * anders te werk: daartoe verkoos Hij eene groote : genpreide of met tapijten belegde bovenzaal. Hij zeule tot zijne apostelen Petrus en Joannes: Gaat naar de stad, en bij het ingaan zal u een mensch met eene kruik water ontmoeten; volgt hem in het huis waar hij binnengaat en zegt tot den lieer des huisgezins: de Meester zegt: mijn lijd is nabij: ik zal bij u liet paaschmaal houden met mijne leerlingen; en hij zal u eene g -oote gespreide (of met tapijten belegde) bovenzaal toonen; bereidt daar voor ons het paascltmaal. (Matth. XXVI. Marc. XIV.)

8^ste Oefening.

Zich laten inschrijven in het broederschap der gedurige Aanbidding, en de kerken bezoeken waar het veertig urengebed gehouden wordt,

Be H. Alphonsus bezocht bij voorkeur de kerken, waar Jt-sus ter aanbidding werd uitgesteld, omdat hij daar inniger met ons vereenigd is en zijne genade milddadiger over ons uitstort; alsmede omdat Hij den ganschen dag uitgesteld

godvbuciitige lezing.

blijft, opdat wij Hem zouden komen aanbidden. Hij wacht daar geduldig onze komst af, om zich ■over ons te ontfermen, en ons met genaden te quot;verrijken.

9^Je Oefening.

Het H, Sacrament naar de zieken vergezellen.

De H. Franciscus van Borgia, hertog van Candië heeft er ons een treffend voorbeeld van gegeven. Nimmer werd het H. Sacrament naar de zieken gedragen, of hij vergezelde het te voet, niets was in staat hem daarvan terug te houden. Alles moest er voor wijken; zelfs was hij altijd bereid de grootste vermaken der jacht daarvoor te verlaten. Ten einde er altoos bij te kunnen zijn, had hij bevolen, twee uren vóór de bediening met de groote stadsklok te luiden, ten ■einde het teeken der nabij zijnde zieken-bedie-ning aan te kondigen.

10^lie Oefening.

Dl/nu ijls comnnmiceeren, en zich goed voorbereiden om Jesus met een zuiver hart te ontvangen.

Jesus heeft een groot verlangen om met ons \'het paaschmaal te eten: en de Kerkvergadering ■tan Trente zegt: het ware te wenschen, dat de geloovigen zich zóó gedroegen, dat zij waardig bevonden werden, om dagelijks te commu-niceeren, gelijk ten tijde dor Apostelen de eerste christenen gewoon waren te doen. Indien wij zor. zuiver niet leven, om dagelijks tot de H. Tafel te naderen, laten wij ten minste ons best doen, om het wekelijks of maandelijks te doen, volgens den raad van onzen biechtvader. Jesus

godvruchtige lezing.

toch verlangt zoo vurig naar ons! — Op zekeren kerstnacht bij het Domine non sum dignus van de eerste H, Mis, zag eene heilige kloosterzuster op het altaar het Kind Jesus, dat met ongeduld wachtte, om in de H. Communie ontvangen te worden; en het Goddelijk Kind sprak tot haar: »0, haddet gij een zoo groot verlangen, om tot »Mij te komen, als Ik, om tot u te komen, en mijn verblijf in uw hart nemen!quot; Bij die woorden werd zij met een zoo levendig geloof, eene zoo groote vrees en eene zoo vurige liefde doordrongen, dat ze de hevigheid dier gevoelens bijna niet kon verdragen, en brandend van liefde tot Jesus naderde, om Hem in de H. Communie te ontvangen. — Na de H. Communie sprak Jesus haar op zoo eene wonderbare wijze over de liefde, die Hem bewogen had, in haar hart, als in eene nieuwe krib, geboren te worden, dat ze geene woorden kon vinden, om het uit te drukken. Zij zegt: »Het was de liefde die sprak; »zijne woorden waren niets dan vuur en vlam: »ieder woord was een doordringende en vurige «pijl: de geheele samenspraak was een gloeiende soven, ontstoken door dat schoon en heilig vuur, «waardoor de harten der Serafijnen ontstoken »zijn, en hetwelk Hij op aarde is komen bren-»gen. O welk genoegen deed Hij mij op dat »oogenblik smaken!quot;

ll^de Oefening.

Dikwijls geestelijkenuijze communiceer en,

§ iv.

Over de Geestelijke Communie.

1. De geestelijke Communie bestaat, volgens

GODVRUCHTIGE LEZING.

lt;len H. Thomas hierin, dat men in Christus ge-loove en verlange om Hem in dit Sacrament te ontvangen. Als wij dus gelooven dat Jesus waarlijk en wezenlijk in het H. Sacrament des Altaars tegenwoordig is met een vurig verlangen , Hem daar te ontvangen, dan doen wij eene geestelijke Communie,

2. De geestelijke Communie is zeer voordeelig; het Concilie van Trente prijst haar zeer aan, eu vermaant de geloovigen ze dikwijls te doen, omdat wij daardoor eenigszins deelachtig worden aan de uitwerkselen van dit H. Sacrament.

3. De Eerwaarde Pater Scaramelli zegt, dat cene geestelijke Communie, uit een vurig verlangen voortkomende, Gode aangenamer en ons voordeeliger is dan eene wezenlijke of sacramen-teele Communie, die met onachtzaamheid verricht wordt. Dezelfde Pater voegt er bij , dat men dikwijls, ja hondorde malen op eenen dag, geestelijkervvijze kan en mag communiceeren. — De H. Catharina van Siëna viel dikwijls in onmacht door de hevige begeerte die zij gevoelde, om Jesus te ontvangen; dit behaagde zoo zeer aan God, dat zij eens het geluk had op eene bovennatuurlijke wijze een deeltje van de H. Hos-tie des priesters te mogen ontvangen.

4. De Heiligen waren gewoon dikwijls geestelijkervvijze te communiceeren. De H. Ignatius martelaar zegt: non voluptas hujus mimdi desidero, sed panein Dei, panem crrlealem, panem vitas, qui est caro Jesu Christi, Füii Dii vivi. »Ik verlang geene wellusten dezer »wereld, maar het brood des Heeren, het hemelsch »brood, het brood des levens, dat het vleesch »vin Jesus Christus, den Zoon van den levenden

GODVRUCHTIGE LEZING.

öGorl is.quot; De H. Bernardus zegt: cibus meus Christus est; «mijne spijs is Christus.quot;

5. De H. Maria Magdalena de Pazzi, nog kind zijnde, brandde reeds van verlangen naar Jesus in het H. Sacrament; zij communiceerde dikwijls geestelijkorwijze, en verheugde zich over liet geluk van hen, die Jesus Christus waarlijk en wezenlijk konden ontvangen. Op de dagen, dat hare moeder te Communie geweest was, hleef zij altijd bij haar, omdat moeder, gelijk zij zeide, haar dan aan Jesus denken deed. Dat verlangen tot de H. Communie bleef haar altijd bij, nam dagelijks meer en meer toe, en zij verkreeg daardoor de groote genade, tusschen al hare bezigheden altijd niet Jesus vereenigd te blijven.

De zalige Agatha van het Kruis was gewoon dagelijks tweehonderd maal geestelijkorwijze te communiceeren. Deze en duizende andere voorbeelden van Heiligen leeren ons. dat wij ons ook moeten beijveren, om dikwijls geestelijker wijze te communiceeren. Als wij Jesus waarlijk beminnen, dan zullen wij ongetwijfeld verlangen, met Hem vereenigd te zijn; want do liefde verlangt naar vcreeniging, en door dat verlangen verrichten wij de geestelijke Communie.

ü. Het is allen menschen niet gegeven, juist zoo dikwijls als de Heiligen , geestelijkerwijze te communiceeren; echter is het van zeer groot belang, ons er op loe te leggen, het dikwijls te doen. De 11. Alphonsus zegt: »Ik vermaan «eenieder, die in de liefde tot Jesus wil toe-snemen, ten minste ééns daags, bij het bezoek »van het Allerheiligste, alsmede in iedere Mis, sop die wijze te communiceeren.quot; En Pater Scaramelli zegt, dat men ten minste éénmaal

Samenspr. 7

GODVRUCHTIGE LEZING.

daags, en wel onder de H. Mis des priesters, met eene bijzondere zorg geestelijkenvijze behoort te communiceeren. Hij zegt, met eene bijzondere zorg, dat is niet slechts ter loops, door eenige verzuchtingen, gelijk dat gewoonlijk geschiedt, maar door zich er toe voor te bereiden op dezelfde manier, als men gewoon is te doen, wanneer men werkelijk te Communie gaat, en daarna de dankzegging te verrichten, als ware men wezenlijk te Communie geweest. (Direct. asc. I. c. 7.) Dezelfde Pater verhaalt verder het voorbeeld van een eenvoudig man, uit de gewone volksklas, die te Neurenberg leefde. Deze man leidde een zeer oppassend en godvruchtig leven, en had eene bijzondere liefde tot Jesus in het H. Sacrament. Daar hij niet dikwijls tot de tafel des Heeren kon naderen, trachtte hij dit door de geestelijke Communie te vergoeden. Op de feestdagen deed hij dit met eene bijzondere voorbereiding, a!s moest hij werkelijk te Communie gaan; onderzoek van geweten, biechten, \'s morgens akten van voorbereiding enz. En als het oogenblik der nuttiging van den Priester daar was, dan boog hij eerbiedig het hoofd, opende — in zijn eenvoud — den mond, als werd hem de H. Hostie toegereikt — en — o wonder! — de Heer kon aan den aandrang van zulk verlangen niet weerstaan, de brave man voelde de H. Hostie in werkelijkheid op zijne lippen drukken, terwijl hij in zijne ziel eene hemelsche vreugde gevoelde. (Ibidem.)

7. Om te sluiten, vermaan ik u, godvruchtige lezer, dikwijls geestelijkerwijze te communiceeren; tracht dit te doen: 1° in elke H. Mis bij de Communie van den priester; 2° bij elk bezoek

GODVRUCHTIGE LEZING.

aan het H. Sacrament; daarom wordt bij elk bezoek de geestelijke Communie aanbevolen, met bijvoeging van eene oefening, die daartoe geschikt is. 3^J Dikwijls door den dag, tusschen de dage-lijksche bezigheden; gij kunt ze gaande en staande doen, zonder eenig verlet: gij kunt ze doen door korte schietgebeden, ja door eene enkele verzuchting als deze : »Kom, Heere Jesus, kom... Ik

verlang vurig naar U____ kom tot mij, geef U

aan mij, want ik verlang vurig naai\' U,quot; enz.

§ v.

Samenspraak: met Maria.

1. De nietkatholieken verwerpen de vereering der beelden, als ware dit strijdig met de eer van God. Het is echter een punt van ons heilig geloof, dat het goed en voordeelig is de beelden te vereeren. De 11. Kerk wil dat wij beelden In de kerken hebben, om ze te vereeren. Zij zegt in het Concilie van Trente [ss. 25 de veneral: Sanct. et Imag.J «Bovenal zal er gezorgd »wordcn, dat men beelden van Christus, van de »Maagd en Moeder Gods en van andere Heiligen j)iii de kerken liebbe en beware, en daaraan de »verschuldigde eer en hulde bewijze, niet als »geloofde men, dat daarin eenige godheid of »kracht gelegen is, weshalve zij vereerd zouden «moeten worden; noch als wilde men er iets »van verkrijgen, noch als stelde men er verstrouwen op, zooals de heidenen deden, die op «hunne afgoden vertrouwden; maar omdat de »eer, die men er aan bewijst, terugkaatst op »den persoon dien zij verbeelden; zoodat wij in ))de beelden, die wij vereeren en waarvoor wij

GODVRUCHTIGE LEZING.

»het hooftl buigen en neerknielen, Christus aan-»bidden, en de Heiligen, die er door verbeeld «worden, vereeren; hetgeen door de besluiten »der kerkvergaderingen, bijzonder door die der «tweede kerkvergadering van Nicea, tegen de «bestrijders der beelden is vastgesteld.quot;

2. Bovenal is het ons heilzaam de beelden der allerh. Maagd Maria te vereeren, omdat wij door liare voorspraak alles, wat ons ter zaligheid noo-dig is, van God kunnen verkrijgen. De Heiligen hebben er steeds met veel vrucht gebruik van gemaakt. De H. Bernardus is van gevoelen, dat Ood alle genaden uitdeelt door de handen van Maria; en Pater Suarez zegt: »\'t Is een god-«vruchtig gevoelen, algemeen door de leeraars »der Kerk aangenomen, dat de voorspraak van «Maria niet alleen voordeelig, maar ook eeniger-«mate noodzakelijk is om genaden te ontvangen.\'quot;

3. Do H. Alphonsus had een allergrootst vertrouwen op de voorspraak van Maria; ook nam hij alle gelegenheden te baat, om dat vertrouwen aan anderen mede te deelen. Altijd droeg hij eene beeltenis zijner Moeder bij zich. Toen hij nog maar twaalf jaren oud was, bevond hij zich eens ter uitspanning met zijne meesters en de overige leerlingen op een buitengoed. Terwijl andere kinderen zich gezamenlijk vermaakten,. verwijderde hij zich, en ging iu een afgelegen hoek van het bosch; hechtte zijn Maria-beeldje aan een boom, knielde voor hetzelve neder, en bleef daar in geestverrukking tot laat in den avond onbewegelijk bidden. Dagelijks bezocht hij eens of meermalen een beeld van Maria, ten einde haar zijnen verschuldigden eerbied te bewijzen; wanneer hij zijne kamer binnentrad, of er uit-

GODVRUCHTIGE LEZING.

ging, kusttc hij telkens een Maria-beeldje, dat ten dien einde aan de deur was vastgehecht. Dikwijls gebeurde het dat er heldere stralen uit liet beeld van Maria schoten en, ten aanzien van duizende menschen, op zijn hoofd neerkwamen, terwijl hij bezig was met over hare heerlijkheden te preeken. — Toen hij op zijn sterfbed door zware bekoringen gekweld werd, sloeg hij met vertrouwen zijne oogen op een Maria-beeldje, •en aanstonds voelde hij zich getroost en versterkt.

•4. Daar de H. Alphonsus de heilzame uitwerkselen der vereering van Maria door eigen ondervinding kende, heeft hij niet alleen gewild, dat de leden zijner Congregatie dagelijks een bezoek aan Maria voor een harer beelden zouden brengen, maar verlangde ook dat ieder christen dat doen zoude; daarom heeft hij bij elk bezoek tot Jesus in het H. Sacrament, een bezoek gevoegd tot Maria.

In navolging van onzen H. Vader Alphonsus, laat ik eveneens achter elke samenspraak met Jesus in hot H. Sacrament, eene samenspraak met Maria volgen, opdat, naarmate onze liefde tot Jesus grooter wordt, die tot Maria insgelijks toeneme. Ik heb de samenspraken met Maria genomen uit de eeretitels, die de H. Kerk haar geeft in de litanie van O. L. V. van Lorette; opdat de geloovigen des te beter do beteekenis en kracht dier eertitels zouden beseflen en opgewekt worden om die litanie met meer aandacht en devotie te bidden. Verder heb ik die samenspraken genomen uit het Salve It eg hm, waarin de schoonste oeretitels aan Maria gegeven worden.

5. De godvruchtige schrijvers spreken van ontelbare gunsten, die Maria verworven heeft voor diegenen, welke haar dikwijls in eene harer

GODVRUCHTIGE LEZINC.

kerken, of voor een harer beelden kwamen vereeren. — Getuigen hiervan een H. Aloisius van Gonzaga, een H. Stanislaus Kostka, een eerbiedwaardige broeder Gerardus Majella van de Congregatie des Allerh. Verlossers, een zalige Joannes Berclimans en dnizende anderen. Maria liet die godvruchtige oefeningen niet onbeloond. ^Zij verwierf voor hare minnaars eene zalige vrees voor de zonde en voor alles, wat eenigs-zins aan God zou hebben kunnen mishagen _T afkeer van de wereld en van al het aardsche, liefde tot de deugd, sterkte in do bekoringen, standvastigheid in de beproevingen, geduld in het lijden, en volharding in het goede tot het einde toe.

6. Ik sluit met de woorden van den H. Al-phonsus : «Tracht dan, beminde lezer, dagelijks, als gij Jesus in het Allerh. Sacrament gaat vereeren, ook aan Maria een klein bezoek te brengen. Indien gij die devotie met vertrouwen en liefde blijft verrichten, kunt gij groote dingen van die milddadige koningin verhopen, die_r volgens het zeggen van den H. Andreas van Creta, de geringste diensten met de grootste genaden beloont.

O Maria, mijne lieve Moeder, mijne zoete hoop! wie zou u ooit kunnen vergeten? Wie zou ooit kunnen nalaten, u te bezoeken en te vereeren? — Neen, Maria, laat niet toe, dat ik zoo ontaard zij, noch een mijner lezers.— Wees onze troost in dit leven, onze bescherming in de gevaren, onze zegepraal in den strijd, onze volharding tot het einde toe, en onze zaligheid in lt;Ie eeuwigheid. Amen.

EERSTE REEKS

VAN SAMENSPRAKEN MET JESUS

IN HET

ALLERH. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORCEUEIDINGSGEBET).

O ziel, stol u ill Gods tegenwoordigheid 011 denk: God ziet mij. — Verborgen in het H. Tabernakel, let Hij op mij , en luistert naar mijn gebed, bereid om het te verhooren.

Ik geloof, allerliefste Jesus, dat Gij waarlijk en wezenlijk tegenwoordig zijt in het Allerh. Sacrament des Altaars, met uwe Godheid en Menschheid, met vleesch en bloed, met ziel en lichaam, gelijk Gij glorievol in den hernel zijt. —-Ik geloof, dat Gij mij ziet, mij aanhoort, op mij let, en eenmaal van mij rekenschap zult vragen. — Ik ben niet waardig in uwe tegenwoordigheid te verschijnen, om de menigte mijner zonden en ondankbaarheden; maar Gij, (lie goed zijt en rijk in barmhartigheden, Gij wilt, dat ik tot U kome; daarom zal ik met vertrouwen tot U spreken, hoewel ik maar stof en ascli ben. — O driewerf heilige God, Vader, Zoon en heilige Geest! Verlicht mijn verstand, en beweeg mijnen wil, om deze samenspraak met

VOORBEHEIDIXGSGEIIEI).

lieiligen eerbied, ware godsvrucht cn vurige liefde te verrichten, en er heilzame vruchten uit te trekken. Lieve Jesus, ontvang de verzuchtingen van mijn hart:

1 quot;■ Om uwe Opperheerschappij over mij en alle schepselen, cn onze afhankelijkheid van U te erkennen, en ü hier, ia vereeniging met alle engelen en heiligen, nederig te aanbidden.

2°. Om U te bedanken voor alle ontvangene weldaden, bijzonder voor de groote weldaad, van hier altijd tegenwoordig te blijven, en mij toe te laten tot U te naderen en U te aanbidden.

3°. Om de vergiffenis mijner zonden te verwerven, en de U aangedane oneer eenigermate te vergoeden; eindelijk:

4°. Om nieuwe weldaden te vragen, bijzonder om alles in vereeniging met uwen M. wil te verrichten, en steeds meer en meer in liefde tot U en het H. Sacrament toe te nemen.

Dierbare Jesus, geef mij uwe liefde, en laat niet toe, dat ik buiten U nog iets beminne. O hadde ik een oneindig getal harten, brandend van liefde, om U te beminnen, gelijk Maria U beminde, toen zij nog op aarde was, en gelijk zij U thans bemint, en eeuwig zal beminnen in den hemel... O hadde ik zoovele harten als er Tabernakels in de wereld zijn, om U overal te kunnen beminnen, bewijzen van eerbied te geven , en als eene godslamp van liefde voor IJ te branden, en van liefde te verteeren.... O kon ik sterven, opdat alle menschen U beminnen. ..!

Lieve Jesus, ik geef mij geheel aan U; handel met mij, en met alles, wat mij aangaat, volgens uw welbehagen. Ik zoek niets anders

1. SAMENSPRAAK. 3

lt;lan uwe lieilige liefde, do volmaakte vervulling van uwen H. wil, en do volharding tot den dood.

0 Maria, bid voor mij, opdat ik bezield worde met dezelfde gevoelens, waarmede gij jegens het H. Sacrament des Altaars altijd bezield zijt geweest. Amen.

I. SAMENSPRAAK.

O ziel, verbeeld u in de zaal van het laatste Avondmaal te zijn, en te zien, hoe Jesus daar met zijn twaalf apostelen aan tafel zit. Hij zat in het midden; de apostelen, ook de apostel Judas, zaten links en rechts aan zijne zijde... Hij sprak vertrouwelijk met hen, gelijk een teerhartige vader, die afscheid neemt van zijne kinderen. Daar zij over zijn vertrek innig bedroefd waren, troostte Hij hen, zeggende: Uw hart worde niet ontroerd.... Ik zal u niet als weezen laten; Ik zul tot u komen.... Te dien dage, zult gij erkennen, dat Jk in mijnen Vader ben, en gij in Mij, en Jk in u. (Joan. XIV. 1.18. 20.) Deze woorden des Zaligmakers waren ongetwijfeld zeer troostend voor de diep bedroefde en weenende apostelen; maar zij zijn niet minder troostend voor mij, wijl ze nog voortdurend ten mijnen gunste in het H. Sacrament bewaarheid worden; daar vernieuwt Hij nog altijd diezelfde beloften, en schijnt ons nog voortdurend te zeggen: )gt;Uu) hart worde niet ontroerd; het ont-))stelle zich niet over de kruisen en wederwaar-»digheden, die u overvallen, noch over de be-sleedigingen, die u worden aangedaan. Ik zal ygt;v niet als weezen laten, maar Ik zal tot n

I. SAMENSPRAAK.

»komen. Hier in het H. Tabernakel ben Ik «waarlijk en wezenlijk tegenwoordig, en zal er «altijd blijven tot het einde der wereld, om n »in al uwe noodwendigheden en beproevingen »te troosten, en te versterken.... Ik zal u doen verkennen, dat ik in mijnen Vader hen, en ygt;gij in Mij en Ik in u.quot;

Dierbare Jesus, zoo zijt en blijft gij hier dan altijd tegenwoordig, om mij in al mijne wederwaardigheden te troosten, en in al mijne gevaren bij te staan, en te helpen! O welke goedheid...! O welke liefde...! Hoe kunt Gij mij zoo beminnen...? Waar heeft men ooit cenen koning gevonden, die zijn hof verlaat, om in een ver afgelegen land onder zijne slaven zijn verblijf te nemen, ten einde hen te troosten, en in al hunne noodwendigheden hulp en bijstand te verleenen...? Neen, dusdanige koning wordt niet op de aarde gevonden, maar in den hemel. Gij, lieve Jesus, zijt die koning. Gij, hoewel de Koning der koningen, hebt uit liefde uw verblijf in ons midden gevestigd, en blijft altijd in het H. Sacrament tegenwoordig om ons in onze smarten te troosten, en in onze armoede met genaden te verrijken. Dierbare Jesus, hoe kunt Gij jegens een ondankbaren slaaf, gelijk ik ben, zoo goed, en zoo liefdevol zijn? maar ik integendeel, hoe kan ik jegens U zoo onverschillig, zoo koud en zoo liefdeloos wezen? Helaas, hoe traag en onachtzaam ben ik in U te bezoeken! Ik vind tijd, om vrienden te bezoeken, en mij langen tijd bij hen op te houden; maar ik vinei geen tijd, om tot U te komen, en eenige woorden van liefde en hoogachting tot U te spreken ! Nauwelijks ben ik bij U, of ik voel mij inwen-

I. SAMENSPRAAK.

dig gejaagd, om U wederom te verlaten. Welke ontaarding! — welke ondankbaarheid ! Minnelijke Zaligmaker! ik schaam mij voor U, wanneer ik aan mijne ondankbaarheid en liefdeloosheid denk, en vraag er U rouwmoedig vergiffenis over. Ontferm U mijner, lieve Jesus, en wees mij,, arm zondaar genadig. Geef mij uwe liefde, opdat ik voortaan geheel aan U zij. Geef mij eene vurige, standvastige en edelmoedige liefde, opdat ik in het vervolg U dikwijls bezoeke, eu mij langen tijd bij U ophoude. Dierbare Jesus, trek mij altijd tot U, vereenig mij innig en onafscheidbaar\' met U, opdat deze uwe minzame woorden in mij bewaarheid worden. Te dien dage zult gij erkennen, dat Ik in mijnen Vader hen, en gij in Mij en Ik in u. O zoete woorden: gij in Mij en Ik in u. O ja, lieve Jesus, het zij zoo. — Gij in mij en ik in U! — Alzoo hoop ik, alzoo zij het, nu en in alle eeuwigheid. Gij in Mij, en ik in u! Amen.

GEESTELIJKE COMMUNIE.

Dierbare Jesus, ik geloof, dat Gij waarlijk en wezenlijk tegenwoordig zijt in het Allerh. Sacrament des Altaars. Ik aanbid de liefde, die U bewogen heeft, het in te stellen en er altijd tegenwoordig te blijven en dank U daarvoor. —-Om de menigte mijner zonden en ondankbaar-heden ben ik niet waardig, in uwe tegenwoordigheid te verschijnen en veel minder, U te ontvangen. — Ik bemin U, lieve Jesus! — Ik bemin U, mijn God en al! — Ik bemin U_r mijn opperst en eenigst Goed! Kom tot mij;

i. samenspraak.

geef U aan mij; want ik verlang vurig naar U. — Daar ik U thans niet wezenlijk ontvan--gen kan, bid ik U vurig, geestelijkerwijze tot mij te komen en in mij het vuur uwer liotile te ontstoken evenais had de ik u wezenlijk ontvangen. 0 Jesus, mijne liefde! Ontvlam mij gc-heel in liefde, opdat ik, met U vereenigd, in waarheid moge zeggen: Ik leef nu, niet ik, maar Jesus leeft in mij. Amen.

I. SAMENSPRAAK

met

MARIA. \')

Sancta Maria, ora pro nobis.

Heilige Marin, hid voor ons.

O Maria, uw naam is heilig, zoet en krachtig. Telkens als ik uwen naam, dien heiligen naam Maria uitspreek, ontwaar ik troost in mijne smarten en sterkte in mijne zwakheden. Uw naam wordt niet zonder reden met olie vergeleken. Evenals de olie, verzacht hij de smarten

i) Na iedere samenspraak met Jesus in het H. Sacrament volgt eene samenspraak met de allerheiligste Maagd Maria. In die samenspraken worden de eere-titels overwogen, welke de H. Kerk haar geelt in de Litanie van O. L. I\', van Lorettn, ten einde derzel-ver beteekenis beter te leeren kennen, en ze met meer eerbied en godsvrucht te bidden.

i. samenspraak. t

en bitterheden onzer ziel, geneest onze geestelijke wonden, de wonden namelijk , die de zonden in onze ziel gebracht hebben; en eindelijk ontsteekt in ons binnenste het vuur der Goddelijke liefde en doet onze zielen van liefde voor God branden. O Moeder Maria, daar ik mij om mijne onachtzaamheden en zonden in. een beklagenswaardigen toestand bevind, bid ik ii, u over mij te ontfermen, mij aan den machtigen invloed van uwen heiligen naam deelachtig te maken en zijne beteekenis in mij te verwezenlijken. De aanroeping van uwen naam zij mijn troost in bitterheden, mijne hoop in gevaren, mijn schild in bekoringen en mijn steun in den doodsstrijd. Steeds zij hij mij een honig in den moid, een zoet gehad in liet oor, en eene vreugde in het hart. Amen.

SLTJITGEBED

VAN DEN

HEILIGEN BERNARDUS.

Gebed Memorare. \')

Memorare. O piissima virgo Maria, non esse

1) Pius IX (11 December 184(1) verleent een aflaat va» 300 d\'ujcii aan alle geloovigen telken male als zij met een rouwmoedig hart het Memorare van den 11 üernardus bidden, en een vullen aflaat aan hen, di.; het da^eljjks eene maand lang zullen gebeden hebben, te verdienen op een dag naar verkiezing, mits zij, na gebiecht en gecommuniceerd te hebben, bidden tot intentie van Zijne Heiligheid.

Deze aflaten zijn toepasselijk op de zielen in het vagevuur.

II. SAMENSPRAAK.

auditum a stuculo, quemquam ad tua curren-tem praesidia, tua implorantcm auxilia, tua petentem sufiragia, esse derelictum. Ego tali animatus confidentia, ad te Virgo virginum, Mater, curro; ad te venio; coram te gemens peccator assisto. Noli Mater Verbi, verba mea despicere; sed audi propitia et exaudi. Amen.

Gebed MEMORARE.

Gedenk, o goedertierenste Maagd Maria, dat men nimmer gehoord heeft dat iemand, die tot u zijne toevlucht nam, uwen bijstand inriep, uwe voorspraak verzocht, door u verlaten is geworden. Van zulk een vertrouwen bezield, snel ik tot u, o Maagd der maagden, o Moeder. Tot u kom ik, voor u sta ik zuchtende over mijne zonden; wil o Moeder des Woords, mijne woorden niet versmaden, maar hoor zo gena-diglijk en verhoor mij. Amen.

II. SAMENSPRAAK MET JESUS

ix het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

voorbereilingsgereu. O Ziel Slel U, bl. 4.

O ziel, verbeeld u Jesus te zien in het H. Tabernakel, gezeten op een heerlijken troon, schitterend van luister en glorie, om u aan zijne genaden deelachtig te maken en u met weldaden te verrijken. — Gelijk Hij op het laatste Avondmaal bij zijne apostelen was, hen troostte, onderwees, en met genaden verrijkte, om hen

II. SAMENSPRAAK.

vruchtbaar voor den hemel te maken; zoo is Hij in het H. Sacrament des Altaars voortdurend tegenwoordig, om u te troosten, te onderwij-I zen en met genaden te verrijken; ten einde u i vruchtbaar te maken voor den hemel.

Dierbare Jesus, moet ik clan gelooven, dat Gij hier waarlijk en wezenlijk tegenwoordig zijt, I om mij in mijne smarten en bitterheden te troosten, in mijne twijfelachtigheden te onderwijzen, in mijne armoede en geestelijke nood-\' wendigheden met genaden te verrijken en zóó vruchtbaar voor den hemel te maken.... ? Ja | zeker moet ik dat gelooven. Ook geloof ik het vastelijk en ben bereid met de hulp uwer genade voor dat geloof te sterven. Lieve Jesus, zoo zijt gij hier dan waarlijk en wezenlijk tegenwoordig, en wel om mij te troosten en met weldaden te verrijken! O welke goedheid.,..! O welke liefde...! Hoe kunt Gij mij zoo beminnen en jegens een zoo ondankbaren zondaar, zooals ik ben, zoo genadig en barmhartig zijn.... ? Ofschoon Gij stervend de wereld moest verlaten om tot uwen Vader terug te keeren, was het U toch niet mogelijk mij te verlaten: (laai\'voor was uwe liefde te groot; zij praamde U om altijd bij mij te blijven, evenals hadde uw geluk van mij afgehangen. — Dierbare Jesus, hoe kunt Gij mij zoo beminnen, daar Gij oneindig volmaakt zijt en mij in geenen deele noodig hebt? Hoe kunt Gij zoo verlangend zijn, om U met mij te vereenigen, dat Gij mij van uit het H. Tabernakel altijd toeroept: blijf in Mij en Ik in u... Ik hen de wijnstok; gij zijl de ranken; \'U\'ie m Mij blijft en in wien ik hlijve, hij zal ] vele vruchten voortbrengen. (Joan. XV. 4. 5.)

II. SAMENSPRAAK.

Minnelijke Zaligmaker, zoo zijt Gij hier dan altijd tegenwoordig om U mot mij te vereeni-gon en mij, als een bloeiende wijngaardrank vruchtbaar te maken in verdiensten en goede werken....! Hoe komt het dan, dat ik zoo weinig vruchten voortbrenge ? Helaas, het komt omdat ik nog zoo liefdeloos tegen U ben — zoo traag in U te bezoeken en zoo onachtzaam in U te aanbidden....! Vrienden hier op de wereld zijn gaarne bij elkander en vermenigvuldigen, zoo veel mogelijk, hunne bezoeken. Maai\' helaas, ik bezoek U zoo zelden en verveel mij zoo spoedig bij U; nauwelijks ben ik eenige oogenblikken bij U, ot\'ik haast mij U wederom te verlaten. O mijn Jesus, hoe is is het mogelijk, dat ik zoo weinig liefde tot U heb en zoo weinig bezorgd ben ü te bezoeken en te aanbidden....! Lievo Jesus, ik vraag U ootmoedig vergiffenis voor mijne onachtzaamheden en zorgeloosheid, en maak liet voornemen, U voortaan dikwijler te bezoeken, eerbiediger voor U te verschijnen en langer bij U te vertoeven. Minnelijke Zaligmaker, ontferm U mijner, trek mij tot U, vereenig mij geheel met U en maak dat ik voortaan leve onder den invloed uwer genade, gelijk de rank leeft door het sap van den wijnstok, ten einde vele vruchten voort te brengen ten eeuwigen leven. — O Jesus, mijn God en mijn al! ik geef mij geheel aan U. Ontvang mij en alles wat in mij is, opdat illt; geheel aan U zij. Ik wd geen hart meer hebben dan om U te beminnen ; geen geheugen dan om aan U te denken; geen verstand dan om het ten dienste van het geloof gevangen te geven; geenen wil dan om te willen wat Gij wilt un in alles aan uwen wil

II. SAMENSPRAAK.

gelijkvormig tc zijn. Met één woord, ik wil geheel aan IJ zijn. Ik wil niet, dat er een enkel zintuig, een enkel doeltje in mij zij, dat niet voor U is. O welke zalige gedachte: f/eheel aan Jesus zijn...! zich yeheel mei Hem vereenigen...! O zalige vereeniging! God gave dat ik zoo gelukkig ware... o, dan zou ik vele vruchten ten eeuwigen leven voortbrengen, gelijk gij zelf mij vci\'zekerd hebt, zeggende: Ik hen de wijnstok : gij zijl de ranken. Wie in mij blijft en in wien ik blijve, zal vele vruchten voortbrengen. Alzoo hoop ik. Alzoo zij het. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, enz. bladz. 5.

II. SAMENSPEAAK

.met üe

H. M A A G D M A R 1 A.

Sancla Dei Genitrix, ora pro nobis.

Heilige Moeder Gods, bid voor ons.

O Maria, ik erken en vereer u als do Moeder van God. wijl Gij Jesus, waarachtig God gelijk de Vader, door de werking van den II. Geest in uwen schoot ontvangen en zonder smart of verlies uwer maagdelijke zuiverheid gebaard hebt. — Daar gij Moeder van God zijt, zijt gij het vcrhevenste aller schepselen en gaat gij de engelen zeiven in waardigheid te boven. Door uw goddelijk moederschap zijt gij de Godheid

Samenspr. 8

ui. samenspraak.

zoo nabij gekomen als dit voor cenig schepsel mogelijk is en zondt gij met Hem niet nauwer kunnen vereenigd worden, tenzij gij zelve God waart. De gelukzalige Albertus de (ïroote zegt: magis Deo conjimgi, nisi fieret Deus, non po-tuit. ))Zij kon niet nauwer met Go 1 vereenigd worden tenzij zij zelve God werd.quot; Als Moeder van God hebt gij eene zekere macht, een zeker gebied over Jesus zeiven ontvangen, en is Hij bereid uwe bevelen te volbrengen. De H. Ber-nardus zegt: imperia Virginis omnia famu-lantur, etiam ipse Deus. «Alles, God zelf, gehoorzaamt aan de bevelen der Maagd.quot; Alles wat zij hem vraagt, verkrijgt zij, omdat zi j alvermogend bij Hem is. Wat God kan door natuur, kan zij door genade. — O Maria, met dit vertrouwen nader ik tot u en bid u, medelijden niet mij te hebben. Aanschouw den ellen-digen staat mijner ziel en ontferm u mijner. Groot zijn de gevaren die mij van alle kanten omgeven; bid derhalve voor mij, opdat ik volharde en het geluk hebbe bij mijn sterven zegevierend ten hemel opgenomen te worden en God in alle eeuwigheid te verheerlijken. Amen.

Sluitgebed. Memorare, bl. 7.

III. SAMENSPBAAK MET JESUS

in het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

vooubere1dingsgered. O ziel, Stel U, bl. 1.

O ziel, verbeeld u Jesus in het H. Sacrament te zien op een verheven en luisterrijken

III. SAMENSPRAAK.

troon, zeggende: Ik hen voortgesproten uit den mond des Allerhoogsten. Ik ben vóór alle schepselen geboren. Mijne icoonstede is in den Hooge en mijn troon in de wolkzuil. Ik voer het gebied over alle volken. Bij dit alles heb Ik eene rustplaats gezocht en zal Ik iconen in de erfenis des Heeren. En zoo ben Ik gevestigd in Sion en blijf Ik rusten in de heilige stad. (Eccli XXIV. 5. 7. 10. 11. 15.)

Dierbare Jesus, van alle eeuwigheid uit God geboren, waarachtig God gelijk de Vader en de H. Geest, verheven boven alle schepselen en •over alles gebied voerende, Gij hebt dan eene rustplaats op aarde gezocht en gevonden in het H, Sacrament des Altaars, waar Gij uwen troon zoodanig gevestigd hebt, dat Gij er altijd, dag en nacht, tegenwoordig zijt en altijd zult blijven tot het einde der wereld, om ons in onze baliingschap gezelschap te houden, in onze kwellingen te troosten en in onze armoede met genaden te verrijken. — O welke goedheid! O welke liefde! Gij, hoewel oneindig gelukkig in den hemel, hebt dan uwe rustplaats in ons midden gezocht en gevonden in het H. Tabernakel! — Gij hebt dan uwen troon voor altijd in ons midden gevestigd, zonder ons een oogen.-blik te kunnen verlaten! — Gij zijt dan altijd gereed om onze komst af te wachten, onze smeekingen te aanhooren en ons met weldaden te overladen! Minnelijke Jesus, wat heeft U bewogen ons zóó te beminnen? Hebt Gij ons voor iets noodig of hebt Gij iets van ons te verwachten? — Neen, ziel, in het minste niet; wijl Ik in Mij en door Mij zeiven oneindig gelukkig ben. — Dierbare Jesus, wat heeft U dan.

III. SAMENSPRAAK.

bewogen, om altijd bij ons te blijven? — O ziel,, niets anders dan de liefde; zonder Mij waart gij ongelukkig, en, ofschoon Ik wist dat gij ondankbaar zoudet zijn, bad ik tocli medelijden met u, omdat Ik u grootelijks bemin en niets-anders verlang dan u gelukkig te zien. O ziel,, zult gij dan nog langer ongevoelig jegens Mij. blijven of Mij uwe liefde weigeren.\' — Neen-lieve Jesus, nooit meer! Roods al te lang ben-ik jegens U ondankbaar geweest; voortaan wil ik U beminnen: ik wil U veel beminnen; ik wil U beminnen uit geheel mijn hart, uit geheel mijne ziel en uit al mijne krachten; wijl Gij bet opperste Goed en alle liefde waardig zijt. Hoe is het mogelijk dat er menschen zijn, die U niet beminnen, en verwaarloozen U in het H. Sacrament te bezoeken en te aanbidden? Ach,, hoe zeer zijn die menschen te beklagen...! Vooral beklaag ik den tijd, waarop ik U niet beminde en verwaarloosde U te bezoeken. Ongelukkige tijd, toen ik U vergat en mijn vermaak buiten U in ijdelheden zocht...! Ontferm U mijner, lieve Jesus, en vergeef mij mijne ondankbaarheden en trouweloosheden. Herstel mij in uwe genade-en geef, dat ik U voortaan oprecht beminne. O_r zoo ik eens geheel in liefde tot U ontvlamde , om buiten U niets meer, tenzij om U, te beminnen en voortdurend uit liefde tot U gedreven te worden, gelijk de H. Catharina van Genua_r die niets anders verlangde dan bij het H. Tabernakel te zijn en ü in de H. Communie te ontvangen. De gedachte alleen aan het H. Sacrament, des Altaars verwekte in haar eene zoo vurige liefde en een zoo grooten honger, dat zij haar zelve niet meer meester was. In alle andere dingen kon

III. SAMENSPRAAK.

zij haren wil naar dien van anderen schikken, maar in dit punt was zij haar zelve niet meester. Als haar biechtvader tot haar zeide: »Ik wil niet dat gij te Communie gaat;quot; was zij wel vaardig en eenvoudig gehoorzaam, eu zeide: »Zeer goed. Vaderquot;! Evenwel kan ik niet zeggen gelijk gij: »Ik wil niet te Communie gaan;quot; want ik zou wel willen. Niets ter wereld kon liaar gelukkig maken noch genoegen verschafl\'eii dan Jesus. Wanneer zij door de H. Communie met Hem vereenigd was, was zij zoo gelukkig, dat geen lijden haar kon ontstellen. Zij benijdde de priesters, die het voorrecht hebben, de H. Hostie aan te raken en zich zeiven de H. Communie te geven; die heilige afgunst vermeerderde nog op het feest van Kerstmis, als het den priesters vergund is driemaal hot H. Misoffer op te dragen en te communiceeren. In hare eenvoudigheid en in de vurigheid barer liefde deed zij minzame klachten aan Jesus, wijl haar dat geluk niet gegeven was.

O ziel, hoedanig is uwe liefde? is Jesus uw •eenige troost? wordt gij altijd tot Hem getrokken? voelt gij ii gelukkig, als Hij bij u is en gij bij Hem? — Dierbare Jesus, hoe Hauw is mijne liefde en hoe zelden denk ik aan U! — Geef mij, bid ik (J, eene vurige en zuivere liefde, om (J alléén te beminnen, U alléén t; 2oeken, U alléén aan te kleven: Gij toch zijt mijn eenige troost; buiten U kan mij niets gelukkig maken. O Jesus, trek mij altijd tot U en geef dat ik altijd, zelfs te midden der drukste bezigheden, mij met U vereenigd boude. Hoe zoet is het, altijd met U vereenigd te zijn en te midden aller bitterheden, moeilijkheden ca

iii. samenspraak.

kruisen dooi- U getroost, geholpen en verlicht te worden! — Van nu af geef ik mij geheel en voor altijd aan U en aan het H. Sacrament, om immer voor U te leven, alles voor U te lijden en eindelijk voor U te sterven. Zoo hoop ik, lieve Jesus, zoo zij het. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

III. SAMENSPRAAK

met de

II. MAAGD MARIA.

Sancta Virgo virginum, ora pro nobis.

Heilige Maagd der maagden, hid voor on.v..

O Maria, ik verheug mij, u te mogen begroeten met den heerlijken eeretitel: Maagd der maagden, — een titel, dien gij zoo overwaardig zijt, wijl gij u zelve het eerst van allen aan God hebt toegewijd door gelofte van eeuwige-zuiverheid en het zuiverste en onbevlektste van allen voor zijn aanschijn geleefd hebt. Gij waart Moeder en tevens Maagd. — Gij waart Maagd vóór het baren, in het baren en na het baren. O Maria, ik loof en prijs u om uwe maagdelijke zuiverheid, waardoor gij den engelen tot bewondering diendet, behagelijk waart in Gods oogen en waardig bevonden werdt, de Moeder van Jesus te worden. De schitterende glans uwer onbevlekte zuiverheid heeft duizenden van beiderlei geslacht bewogen, om de wereld met 4il hare bekoorlijkheden en vermaken te veria-

iv. samenspraak.

ton, zich door gelofte van zuiverheid aan den dienst des Heeren toe te wijden en hunne vrijheid , ja hun leven zelfs edelmoedig ten oflor te brengen ; ten einde die kostbare deugd der maagdelijke zuiverheid ongeschonden te bewaren.

O Maria, Maagd der maagden, voorbeeld van allo deugden, maar bovenal der maagdelijke zuiverheid, ik bid u, verwerf mij de genade, dat ik de heilige deugd van zuiverheid zoo naar ziel als lichaam, zoo beoefene, dat ik over alle bekoringen zegeviere en het geluk hebbe in den hemel, in het gezelschap der maagden, \'s Heeren lof in alle eeuwigheid te zingen Amen.

Sluitgebed. Memorare, bladz. 8.

IV. SAMENSPBAAK MET JESUS

in het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

voorbereidingsgebed. O ziel, Stel U, bl. 1.

O ziel, verbeeld u, Jesus in het H. Tabernakel te zien op een verheven troon, vol luister en glorie, omgeven van millioenen engelen, die Hem aanbidden. — Verbeeld u verder, dat Hij u uitnoodigt, tot Hem te komen, zeggende: komt tot Mij allen die begeeruj naar Mij zijt, en verzadigt u met mijne vruchten; want mijn geest is zoeter dan honig en mijne erfenis zoeter dan honig en honigraten. (Eccli XXIV. \'26. 27.) Dierbare Jesus, hoe troostend zijn voor mij die woorden....! Zijt Gij dan waarlijk en wezenlijk in het H. Sacrament tegenwoordig, om U met mij te vereenigen en mij met uwe

IV. SAMENSPRAAK.

vruchten to verzadigen. — Gij, die zoeter zijt dan honig en door wien alle quot;genade, hulp en hoop van leven en dood is ? O welk ecne goedheid! welk eenc liefde!... Waardoor of wanneer heb ik eene zoo groote genade verdiend? Helaas, ik ben een nietige aardworm , een ondankbaar schepsel, een trouwelooze zondaar en onwaardig eenige genade te ontvangen. Desniettegenstaande zijt Gij bereid, mij de grootste aller genaden, ja de bron van alle genaden, U zeiven, te geven. Komt, zegt Gij, komt lot Mij allen, die begeerü/ naar Mij zijt en verzadigt u met mijne vruchten. — O zoete woorden, o minzame uitnoodi-ging!... waar liceft men ooit eene zoo teerhartige moeder gevonden — eene moeder, die zulke liefde aan haar eenig en teergeliefd kind betoont , gelijk Gij mij betoont in het 11. Sacrament des Altaars?... Mot welke lankmoedigheid verdraagt Gij, uit liefde tot mij, de veelvuldige beleedi-gingen, die U hier ten allen tijde, op alle plaatsen en door alle soorten van personen worden aangedaan; integendeel met welke mildheid beloont Gij dengene, die met vertrouwen eu liefde tot U nadert! In hem bewaarheidt Gij de beloften, waarvan de Wijze man spreekt, zeggende: Ik ben de moeder der sclwone liefde, der vrees, der kennis en der heilige hoop. In Mij is alle genadehulp van den weg en de waarheid. In Mij is alle hoop van leven en deugd... Dierbare Jesus, hier aan den voet van het H. Tabernakel eerbiedig voor U noorgebogen, vertrouw ik, dat Gij deze uwe beloften in mij zult vervullen. Geef mij die schoone, die reine liefde, wier moedor Gij zijt, eu welke Gij baart in de harten uwer lievelingen. Ach, ik bid U,

IV. SAMENSPRAAK.

jt 5 geef mij de liefde, om U alléén te beminnen.

n : O Jesus, ook zijt Gij de Moeder der vrees; baar

1- derhalve in mij eene ware, eene kinderlijke vrees,

«r om alles te vermijden, wat eenigszins aan uwe

s, heilige oogen zou kunnen mishagen. Ook zijt Gij

r de Moeder der kennis; baar in mij eene ware,

u- eene heilige kennis, — de kennis van het geloof

Ie en van de geheimen van den godsdienst — de

i, kennis der heiligen, (Scientia Sanctorum) om

i. al het aardsche als slijk te verachten en het

\'il hemelsche als kostbare parelen te zoeken. Ook

(- zijt Gij de Moeder der heilige hoop; baar dus

i- ook in mij de heilige hoop, om mijn vertrouwen

e nooit op eenig schepsel, maar alléén op U te

e; vestigen. Minnelijke Zaligmaker, ontferm (J mijner, en trek mij geheel tot U. Hoe spijt het mij,

!S mij ooit van U verwijderd , of buiten U eenig

;t vermaak gezocht te hebben. Ik maak nu het

i- besluit, U alléén te zoeken, in U alléén mij te

Ie verheugen en te verblijden, alsmede U di\'cwijler te bezoeken, eerbiediger voor U te verschijnen

d en langer bij U te vertoeven. — Hoe groot en

u troostend is het mij bij U te zijn!... Uw geest

e is mij zoeter dan honig, en uwe vertroostingen gaan alle wereldsche vertroostingen oneindig ver

■, te boven. Ik geef mij derhalve, zonder eenig

n, voorbehoud, geheel aan U, en stel mij geheel

\'e in uwe handen, om naar verkiezing met mij te

/i handelen.— Ontvang mij met alles, wat in mij

n is of mij toebehoort. — Ontvang mijne ziel en

i, mijn lichaam, mijn verstand, mijn geheugen,

ij mijnen wil en mijne gansche vrijheid. — Ont-

e vang mijn gezicht, mijn gehoor, mijnen reuk,

•t mijnen smaak en mijn gevoel. — Ontvang mijue

, gedachten, woordenen werken. — Ontvang mijne

IV. SAMENSPRAAK.

verzuchtingen, hartkloppingen en ademhalingen. — Eindelijk, ontvang mijn leven en mijnen dood; mijnen tijd, elk oogenblik van mijnen J tijd en mijne gansche eeuwigheid. Maak dat er ; volstrekt niets in mij blijve wat niet voor U is; 1 want ik wil voortaan geheel en alléén aan U zijn. Dierbare Jesus, ontsteek in mij het vuur uwer liefde, en geef mij de genade, dat liefdevuur meer en meer te voeden. Wat kan er wenschelijker, wat heilzamer zijn, dan die zuivere en vurige liefde, waarmede men God bemint boven al, zonder eigenbelang of verdeeldheid. — Eene liefde, waardoor men Hem bemint uit geheel zijn hart, uit geheel zijne ziel en al zijne vermogens. — Eene liefde, waardoor men geheel aan Hem is, zonder iets anders meer te beminnen. Minnelijke Zaligmaker, geef mij die schoone liefde, opdat ik voortaan het aardsche en vergankelijke verachte, en steeds aangezet worde, U alléén te zoeken , aan U alléén te denken, voor U alléén te arbeiden, en eindelijk uit liefde voor U alléén te sterven. — O Jesus, mijne liefde! — Zoo hoop ik. — Zoo zij het. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

iv. samenspraak.

IV. SAMENSPKAAK

met de

H. MAAGD MARIA.

Mater Christi, ara pro nobis. Moeder van Christus, bid voor ons.

O Maria, met eerbied en bewondering bc-quot;f- schouw ik uwe verheven waardigheid van Moe-l der van Christus. Gij kunt met waarheid tot Jesus, den eeniggeboren Zoon des Vaders zeg-l ~ quot;f n , wat do moeder der Machabeën tot haar

np— o \' ...

. kind zeide; Ik heb u negen maanden m rny-^znen schoot gedragen ; Ui heb u met tie moe-^alquot; \' dermelk gevoed en opgekweekt. — 0 Maria, ^a;Lquot; zeker kan u geen schooner, geen verhevener ^cel\' eerenaam gegeven worden dan die van: Moeder ^ïa.quot; van Christus. — De heerlijkheid zijner God-^etTj heid straalt op u terug, doet u scliitteren boven den glans der zon en verheft u boven alle ,^en\' schepselen, zelfs boven de engelen eu heili-quot; gen. — O Maria, Moeder van Christus, gewaar-⁰⁰^ dig u ook, mijne moeder te zijn. — Hoe zoet en troostend is het voor mij, te mogen zeggen: Maria, Moeder van Christus en mijne Moeder, hid voor mij. Geve God, dat ik mij door een deugdzaam en heilig leven den naam van kinigt; van Maria waardig make, en het geluk hebbe, steeds hare bescherming te genieten, om niet te struikelen en in den afgrond te storten!

O Maria, mijne moeder, bescherm mij, bestier mij, geleid mij en maak mij zalig. Amen.

Si.uitgered. Memorare, bladz. 7.

.

IV. SAMENSPRAAK.

verzuchtingen, hartkloppingen en ademhalingen. — Eindelijk, ontvang mijn levtn en mijnen (lood; mijnen tijd, elk oogenblik van mijnen tijd en mijne gansche eeuwigheid. Maak dat er volstrekt niets in mij blijve wat niet voor U is; want ik wil voortaan geheel en alléén aan U zijn. Dierbare Jesus, ontsteek in mij het vuur uwer liefde, en geef mij de genade, dat liefdevuur meer en meer tc voeden. Wat kan er wenschelijker, wat heilzamer zijn, dan die zuivere en vurige liefde, waarmede men God bemint boven al, zonder eigenbelang of verdeeldheid. — Eene liefde, waardoor men Hem bemint uit geheel zijn hart, uit geheel zijne ziel en al zijne vermogens. — Eene liefde, waardoor men geheel aan Hem is, zonder iets anders meer te beminnen. Minnelijke Zaligmaker, geef mij die schoone liefde, opdat ik voortaan het aardsche en vergankelijke verachte, en steeds aangezet worde, U alléén te zoeken , aan U alléén te denken, voor U alléén te arbeiden, en eindelijk uit liefde voor U alléén te sterven. — O Jesus, mijne liefde! — Zoo hoop ik. — Zoo zij het. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

iv. samenspraak.

IV. SAMENSPBAAK

met de

H. MAAGD MARIA.

Mater Christi, ora pro nobis.

Moeder van Christus, bid voor ons.

O Maria, met eerbied en bewondering beschouw ik uwe verheven waardigheid van Moe-! der van Christus. Gij kunt met waarheid tot Jesus, den eeniggeboren Zoon des Vaders zeggen , wat de moeder der Machabeën tot haar kind zeide ; Ik heb u negen maanden in mijnen schoot gedragen ; ih heb u met de moedermelk gevoed en opgekweekt. — O Maria, zeker kan u geen schooner, geen verhevener ; eerenaam gegeven worden dan die van: Moeder van Ciiristus. — De heerlijkheid zijner God-heid straalt op u terug, doet u schitteren boven den glans der zon en verheft u boven allo-schepselen, zelfs boven de engelen en heili-; gen. — O Maria, Moeder van Christus, gewaar-dig u ook, mijne moeder te zijn. — Hoe zoet en troostend is het voor mij, te mogen zeggen: Maria, Moeder van Christus en mijne Moeder_r bid voor mij. Geve God, dat ik mij door een deugdzaam en heilig leven den naam van kinigt; i van Maria waardig make, en het geluk hebbe. 1 steeds hare bescherming te genieten , om niet te struikelen en in den afgrond te storten!

O Maria, mijne moeder, bescherm mij, bestier mij, geleid mij en maak mij zalig. Amen. Sluitgebei). Memorare, bladz. 7.

V. SAMENSPRAAK MET JESUS

IN HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORBEREIDINGSGEBED. O ziel, Stel U, bl. 1.

O ziel, nader iti uwe armoede met vertrouwen tot Jesus, die oneindig rijk is, en altijd bereid u in uwe behoefte te helpen. — Kniel ■eerbiedig en biddend voor bot H. Tabernakel neder, om uwen goddelijkcn Zaligmaker te aanbidden en onderstand in uwe armoede te vragen. Uit liefde tot u is Hij daar altijd tegenwoordig cn steeds bereid, n met goedheid en liefde te ontvangen. De profeet Isaïas zegt: (3U. 18.) De Heer wacht om zich over 11 te ontfermen ; en mooi ligt u uit, om tot Hem te komen, zeggende: Indien iemand dorst heeft, Hij korne tot Mij. •(.loan. 7. 37). Ik zal den dorstige uit Je fontein van het loater des levens geven. (Apoc. 21. 7.)

Dierbare Jesus, hoe zoet en troostend zijn mij deze uwe uitnoodigingen...! Ik ben arm en behoeftig ; ik heb gebrek aan alles; maar Gij, ■oneindig rijk, wacht in het H. Tabernakel, om U over mij te ontfermen en mijne dorstige ziel uit de fontein der levende wateren te laven, ■en haar door de zoetheid uwer genade te verkwikken.. U welken overvloed van genaden hebben de heiligen niet uit de fontein van het H. Sacrament geput...! Dewijl zij afkeer hadden van zinnelijke voldoeningen in spijs en drank en van ijdele vermaken der wereld; en integendeel dorstig naar U waren, werden zij rijkelijk verkwikt door de zoetheid uwer genade, en

V. SAMENSPRAAK. ^L2\'J-

I ontvingen zij schatten van hemelsche gaven.— ZÜ vonden bij U eene zoo groote rust en tevredenheid , dat zij verlangden altijd bij U te-kunnen blijven, en zich geweld moesten aandoen,, als de tijd daar was, om U te moeten verlaten.. ontvingen zij schatten van hemelsche gaven.— ZÜ vonden bij U eene zoo groote rust en tevredenheid , dat zij verlangden altijd bij U te-kunnen blijven, en zich geweld moesten aandoen,, als de tijd daar was, om U te moeten verlaten..

De gravin van Feria, eene kloosterzuster uit de orde dei\' H. Clara, werd de bruid van het II. Sacrament genoemd, om de liefde die zij il tot Jesus had in het H. Sacrament, en om den ■1 langen tijd dien zij aan den voet van het ïl II. Tabernakel doorbracht. Toen men haar eens i- vro.-g, wat zij daar zoo lang deed? Antwoordde 1. \' zij: sik zou (laar altijd willen blijven. Vindt men o- »{lan in het 11. Sacrament niet wezenlijk God, e »die het genot der zaligen is?quot; en zij riep met V; aandoening en in verwondering uit: «Mijn God,, n «men vraagt wat men er doet.... Men bemint, i: ))inen looft, men dankt, men bidt...! Wat doet ƒ. : »een arme in de tegenwoordigheid eens rijken;. li »cen zieke bij den geneesheer; een dorstige bij .) scene heldere waterbron; een hongerige bij eene ij »rijk voorziene tafel.quot; Ieder doet zijn best, om zich het noodige in zijnen behoeftigen toestand j, te verschafl\'en. — Hetzelfde doen do godmin-m nende zielen, als zij voor quot;het II. Sacrament el neergeknield zijn, en hulp vragen in de geeste-^ lijke behoeften hunner ziel. — En ik, helaas, verwaarloos het...! Het gedrag der wereldlingen [)- ■ zou mij ten voorbeeld moeten strekken. — Een ot arm en behoeftig man wendt zich tot den rijke, om eene aalmoes te ontvangen; en ik, alhoewel ,!lt; arm en behoeftig naar de ziel, ik verzuim mijne n- toevlucht te nemen tot U. — Ach, hoe kan ik jk zoo onachtzaam zijn.... 1 Uwe goedheid is zoo ■n grool, dat Gij in het H. Sacrament voortdurend

V. SAMENSPRAAK.

tegenwoordig blijft, oin U over mij te ontfermen , en toch verzuim ik tot U te naderen. Dierbare Jesus, ik vraag U van ganscher liarte vergiffenis voor deze onachtzaamheid en kom thans met groef vertrouwen tot U, om U mijne noodwendigheden en behoeften bloot te leggen. Dierbare Jesus, ik erken nederig, dat ik geheel iirm en behoeftig ben. Ik ben arm in deugden; arm in goede werken; arm in verdiensten. — Ik ben integendeel vol fouten en gebreken; vol ■eigenliefde, vol hoogmoed en zucht om te behagen. Ach, hoezeer ben ik nog gehecht aan ijdele vermaken en zinnelijke voldoeningen van ■eten, drinken, slapen, uitspanningen, feesten ■enz.... 1 Hoe ongeduldig! Hoe lichtzinnig! Hoe onverstorven in het zien, hooren en spreken! — Hoe koud en ongevoelig in do meditatie...! Hoe verstrooid in het gebed...! Hoe onverschillig bij Jiet ontvangen der HH. Sacramenten...! In één woord, hoe traag in het goed — hoe onachtzaam in het volbrengen mijner plichten en hoe geneigd tot het kwaad. — Ziedaar lieve Jesus, lt;lon ellendigen en armoedigen staat mijner ziel...! zoudt Gij daarvoor ongevoelig kunnen blijven of\' mij uwe genade weigeren...? Neen, lieve Jesus, dat kunt Gij niet; daarvoor is uwe goedheid te groot en uw verlangen te vurig, om mij te helpen ; Gij immers zijt hier in liet H. Tabernakel, om U over mij te ontfermen en mij met weldaden te verrijken. Dierbare Jesus, wees mij derhalve genadig en ontferm U mijner. Storit uwe genade milddadig over mij uit; maak mij rijk in deugden, rijk in goede werken, rijk in verdiensten, en bovenal, geef mij e;ne vurige liefde, eene zuivere en standvastige liifde om U

V. SAMENSPRAAK.

- : alléén te beminnen. O ja, lieve Jesus! geef mij . 1 uwe liefde met uwe genade, dan ben ik rijk e ;^: genoeg en vraag U niets anders meer. Amen.

¹¹ r--; Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

ïi --

2 V. SAMENSPBAAK

gt;\' \' MET DE

\' H. MAAGD MARIA.

quot; Mater divince gratice, ora pro nobis

Moeder der goddelijke genade, hid voor ons.

Allergezegendste Maagd Maria, gij zijt waarquot;

ie lijk de Moeder der goddelijke liefde; gij im-

iij mers zijt het kostbare kanaal, waarlangs het Gode

n behaagt zijne genade over ons uit te storten, t- ; (11. Bernardus.J En hoe zou liet anders kun-

)e nen zijn, aangezien de Heer zelf, de Gever van

s, alle goed en de Bron aller genade, u tot de

.! waardigheid van Moeder Gods verheven en met

of zulk een overvloed van genade vervuld heeft,

s, dat de engel Gabriel u vol van genade noemde,

te zeggende : Wees gegroet, vol van genade. te O Maria, Moeder der goddelijke genade, daar

!•. mijne onwaardigheid, mijne ellende en mijne

et zonden mij wederhouden, om onmiddellijk tot

lij God te naderen, wend ik mij tot u en smeek

irt ik u, mij aan de volheid uwer genade deelach-

iij tig te maken. —- Gelijk een kind in alle nood-

in wendigheden zich wendt tot zijne moeder, zoo

ge nader ik thans met een kinderlijk vertrouwen

U tot u, u biddende, medelijden met mij te heb-

vi. samenspraak.

l)cii cn mij aan Gods genade deelachtig te maken ; opdat ik alle zonden zorgvuldig vermijde, steeds voortgang make in deugden en goede werken, en in het goede volharde tot het einde toe. Amen.

Sluitgebed. Memorare, bladz. 7.

VI. SAMENSPHAAK MET JESUS

IN HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORBEREIDINGSGEBED. 0 ziel, Stel U, bl. 4.

O ziel, dorstig — gelijk een hert naar de quot;waterbronnen,— naar Jesus, uwen goddelijken Zaligmaker: nader met vertrouwen tot het heilig Tabernakel, waar Jesus wezenlijk tegenwoo-dig is, om u uit de bronnen zijner goddelijke genade met een heilzamen drank van zaligheid te laven.

Wat doet een dorstige bij eene heldere waterbron, vroeg de gravin van Feria, die vurige bruid van het H. Sacrament? — Hij tracht er zijnen dorst te lesschen. Hetzelfde doet eene godminnende ziel bij het H. Sacrament des Altaars. Zij heeft een geestelijken dorst, die door geene aardsche genoegens kan gelescht worden. Dat gaf Jesus te kennen aan de Samaritaansche vrouw, toen zij water kwam scheppen uit den put van Jacob : Al wie van dit water drinkt, zal wederom dorst krijgen ; maar tvie drinkt van het water, dat Jk hem lt;jeven zal, zal in eeuwigheid niet dorsten. (Joan. IV. 13.)

O ziel, ziedaar de minzame belofte, die Jesus

VI. SAMENSPRAAK.

aan de Samaritaansche vrouw deed, en die Hij van uit liet H. Tabernakel nog doet aan allen; ons verzekerende, dat wij nooit verzadiging zullen vinden in de wereld noch in hare goederen, maar altéén in Hem en zijne genade, als wilde Hij zeggen: O ziel, hecht uw hart niet aan de wereld, noch aan hare goederen, vermaken , grootheden of\' bekoorlijkheden , want niets van dit alles kan uwen dorst lesschen noch uw hart bevredigen. Integendeel vestig de genegenheden van uw hart op Mij; Ik ben uw üod en uw al; — Ik ben do bron van alle goed, van alle genade en vertroostingen ; Ik alléén kan uwen dorst lesschen en de verlangens van uw hart bevredigen. Kom derhalve tot Mij, om verzadigd te worden, en in eeuwigheid geen dorst meer te hebben. Minzame Jesus, hoe troostrijk is mij deze uwe verzekering! — Gij zijt dan altijd tegenwoordig in het H. Sacrament, om mij te troosten, mijnen geestelijken dorst te lesschen en de verlangens van mijn hart te bevredigen. O Jesus, hoe goed zijt Gij jegens mij, maar helaas, hoe ondankbaar ben ik jegens U! — Ach, hoe koud, onverschillig en liefdeloos ben ik jegens U, en hoe dikwijls heb ik verzuimd U hier te komen aanbidden, loven en danken! — Nauwelijks had de Samaritaansche vrouw uwe woorden gehoord, of aanstonds zeide zij met een vurig verlangen: Heere! geef mij dat water, opdat ik niet meer dorste, noch hier moete komen om water te putten. Ach, hadde ook ik een zoo groot en vurig verlangen! Minnelijke Jesus, hoe kan ik nog zoo dwaas zijn, van naar de wereld om te zien en ijdele vermaken na te jagen, die mijnen dorst nimmer

Samenspr. 9

VI. SAMENSPUAAK.

zullen lesschcn....! Wat zijn toch alle aardsclie goederen, vermaken, grootheden, uitspanningen, feestmalen anders dan bedrog en leugen! — Waarom zoek ik dat bedrog, die leugen nog? — Waarom ga ik niet liever tot U, om het geestelijk water uwer genade, dat Gij mij zoo overvloedig en liefderijk aanbiedt, te verkrijgen? Te vergeefs zoek ik mijnen dorst aan wereldsche genoegens te lesschen; Gij immers hebt gezegd, en de ondervinding leert het: al wie van dit water (van het water dat de wereld aanbiedt) drinkt, zal wederom dorst krijgen. — Mijn hart is voor U geschapen en het is ontevreden en zal steeds ontevreden blijven, totdat het ruste in U.

De eerwaarde Pater Cafaro van de Congregatie des allerh. Verlossers, vond nergens troost tenzij bij Jcsus in het H. Sacrament des Altaars. Dagelijks bracht hij twee uren aan den voet van het H. Tabernakel door; dikwijls ging hij des nachts naar de kerk en bleef somtijds twee of drie uren voor de kerkdeur op zijne knieën, tot dat ze open gedaan werd. Zijn hart en al zijne genegenheden werden altijd tot Jesus getrokken, en zijn eenig genoegen was bij Hem te zijn.

Minnelijke Zaligmaker, hoe is het dan mogelijk, dat ik nog zoo koud, zoo ongevoelig en liefdeloos voor U ben! — Ach, ik bid U, ontferm U mijner, en ontsteek in mij het vuur uwer liefde, opdat ik hongerig en dorstig naar U zij en mij steeds tot U begeve, om door U verzadigd te worden. Gij toch zijt die heilzame bron, door Isaïas voorzegd: gij zult met blijdschap water scheppen uit de fontein des Zaligmakers. (Isaias XII. 3.) Lieve Jesus, hoe

VI. SAMENSPBAAK.

zoet is hot mij bij U te zijn en door U verzadigd te worden. — Thans besef ik de waarheid van Davids gezegde : proaft en ziet hoe zoet de Heer is. (Ps. XXXIII. 9.) Ik heb U geproefd en ondervonden dat uwe zoetheid alle andere zoetheden oneindig ver te boven gaal. — Wat wil ik in den hemel en buiten U, wat wil ik op de aarde, o God van mijn hart en mijn deel, o God in eeuwigheid! Ontvang mij o mijn God ! -— ik wil voortaan geheel aan U zijn en slechts éénen wil met U hebben. — 0 zoete gedachte, Gods wil! — Als ik denk: \'t is Gods wil, dan verdwijnen aanstonds alle bitterheden, en veranderen in vertroostingen en zoetheden. — O Jesus, mijne liefde! O Jesus, mijn God en mijn Al! Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

VI. SA.MENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Mater purissima, or a pro nobis.

Allerzviverste Moeder, hid voor ons.

O Maria, allerzuiverste Moeder, geheel schoon en onbevlekt, ik vereer u met de H. Kerk als het zuiverste aller schepselen, dat ooit geweest is, nu is, of nog zijn zal. — God, de zuiverheid zelve kon niet dulden, dat in u, uit wie Jesus, zijn eenige Zoon, moest geboren worden, de minste vlek te vinden zou zijn. — En gij,

vii. samenspraak,

Maria, lioc lief hadt gij steeds de II. zuiverheid en hoezeer waart gij bezorgd om alles te-vermijden wat haar eenigszins zou kunnen bevlekken of in gevaar brengen! Die deugd was u zoo dierbaar, dat gij liever liadt afgezien van de waardigheid van Moeder Gods dan haar te-verliezen of haren glans te verduisteren. — O Maria, allerzuiverste Moeder, ik buig mij eerbiedig voor u neder, om uwe schoonheden en uwe-meer dan engelachtige zuiverheid te vereeren, vermits gij, als eene onbewolkt opkomende zon,, geheel schoon en vlekkeloos in de wereld verschenen zijt; alsmede om mij uithoofde mijner zonden rouwmoedig voor u te vernederen. Ach,, of ik nooit gezondigd hadde! Ach, of ik ze door tranen van boetvaardigheid kon uitwisschen.... 1 O Maria, allerzuiverste Moeder, verkrijg mij de-genade, om voor mijne zonden te boeten, voortaan zuiver en heilig voor God te leven, en het geluk te hebben, Hem in den hemel in alle eeuwigheid te bezitten. Amen.

Sluitgebed. Memorare, bladz. 7.

VII. SAMENSFEAAK MET JESUS

IN HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

voordereidin\'gsgebed. O Zlél, Stel U, bl. I.

O ziel, gij zijt ziek. Misschien verbeeldt gij u gezond te zijn: doch pas de woorden des Engels aan de bisschoppen van Sardes en Laodicea op u toe: Ik ken uwe werken; (jij lieht den naam dat ge leeft; maar gij zijt dood. —

VII. SAMENSPRAAK.

Gij zegt, dat gij rijk zijt en aan niets gebrek hebt, en gij weel niet, dat gij ellendig en er-har melijk, en arm en blind en naakt zijt. (Apoc. III. 1. 17.)

O ziel, werp u, doordrongen van die gedachte, voor Jesus in het H. Sacrament des Altaars rouwmoedig neder. — Hij is daar waarlijk en wezenlijk tegenwoordig om uwe geestelijke krankheden te genezen. — Wat doet een zieke bij den geneesheer ? vroeg de gravin van Feria, die ijverige bruid van het H. Sacrament. —-Hij maakt hem zijne ziekte, zoo goed mogelijk, bekend, ten einde zijne genezing te verwerven. Hetzelfde doet eene oprecht nederige ziel, als zij voor Jesus verschijnt en voor het H. Tabernakel neerknielt. — Ten volle overtuigd van hare geestelijke ellenden en krankheden maakt zij die aan Jesus ootmoedig bekend, met oen kinderlijk vertrouwen, dat zij de genezing daarvan bekomen zal.

Maria en Martha zonden iemand tot Jesus, om Hem de ziekte van haren broeder Lazarus bekend te rnaken : Heere, lieten zij zeggen, dien Gij bemint is ziek. (Joan. XI. 3.) Meer was er niet noodig, om Hem tot medelijden te bewegen , en de opwekking van Lazarus te verwerven. Deze uwe goedheid, lieve Jesus, boezemt mij, te midden mijner geestelijke ellenden en zielskwalen, een groot vertrouwen in, en zet mij aan, om nederig tot U te komen, zeggende: Heere, dien Gij bemint, is ziek; mijne ziel bevindt zich in een ellendigen en gevaarlijken toestand: genees haar; want ik heb tegen U gezondigd. Dierbare Jesus, Gij kent mijne ziel en weet beter dan ik, hoe ziek zij is en hoe

Vil. SAMENSPRAAK.

gevaarlijk haar toestand is. Gij ziet, hoe zij steeds wordt aangevallen door brandende koortsen, door de begeerlijkheden in haar te weeg gebracht. De H. Ambrosius zegt: «Onze koorts is de gie-»righeid; onze koorts is de onkuischheid; onze »koorts is de eerzucht; onze koorts is de gram-»schap in één woord , onze koortsen zijn onze ongeregelde begeerlijkheden. Dierbare Jesus, door deze en soortgelijke koortsen, driften en kwade neigingen word ik dagelijks gekweld; zij verhinderen mij mijn hart van de wereld los te rukken en hemelwaarts te verheflen. Ach, hoe kan het zijn, dat ik te midden mijner geestelijke krankheden en ellenden zoo onverschillig, zoo traag en onachtzaam ben in U te bezoeken, en mijne noodwendigheden aan U bekend te maken; daar Gij toch de eenige Geneesheer mijner ziel zijt... ? Toen Gij nog zichtbaar op de wereld rondwandeldet, bracht men van alle kanten de zieken en lijdenden tot U. Het was U genoeg, dat zij vol geloof en vertrouwen tot U kwamen, om ze aanstonds te genezen, en zoo trokt Gij ze allen tot U. Niet minder groot is de liefde en welwillendheid, die Gij ons betoont in het H. Sacrament des Altaars, waar Gij uit liefde tot ons, voortdurend tegenwoordig blijft, altijd gereed, om onze zielskwalen te genezen, als wij met een rouwmoedig hart, een levendig geloof en vast vertrouwen tot U naderen. En toch, niettegenstaande dit alles zijn de meeste menschen onverschillig voor U, en gaan zij buiten U, maar te vergeefs, hunnen troost en de genezing hunner zielskwalen zoeken. Ook ik ben zoo dwaas en uitzinnig geweest. — Ach, hoe spijt mij dit, lieve Jesus! — Thans nader ik

VII. SAMENSPRAAK.

rouwmoedig en met groot vertrouwen tot U, om U mijne noodwendigheden bloot te leggen, en ik zeg met de zusters van Lazarus : Heera, dien Gij bemint, is ziek; mijne ziel, waarvoor Gij uw dierbaar bloed zoo overvloedig vergoten hebt, kwijnt en zal weldra sterven, indien Gij er niet in voorziet. Zij is ziek door liare kwade begeerlijkheden, door hare zucht naar wereldsche vermaken., aardsche goederen en ijdele grootheden; door hare neiging om te behagen, boven anderen uit te schijnen en vereerd te worden; door hare liefdeloosheid, afgunst en jaloersch-heid, door hare traagheid in het vervullen harer plichten, door hare lauwheid in hare godvruchtige oefeningen en onstandvastigheid in hare voornemens. Ziedaar, lieve Jesus, den ellendigen staat mijner ziel! — Zij kwijnt, is ziek en zal weldra sterven, tenzij Gij er in voorziet. Ik bid U derhalve, medelijden met haar te hebben en hare kwalen te genezen, gelijk Gij eertijds de krankheden van allen, die tot U kwamen, genaast. Genees mijne ziel, want ik hel) tegen U gezondigd; Sana animam meain, quia peccavi libi; (Ps. XL. 5.) en geef dat ik voortaan zuiver en heilig voor U leve, en niets anders meer zoeke dan uwen heiligen wil en uw welbehagen. 0 Jesus, mijne liefde! — Geef mij uwe liefde met uwe genade, dan ben ik rijk genoeg en vraag U niets meer. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

VII. SAMENSPRAAK.

VII. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Maler castissima, om pro nobis.

Allerkuischte Moeder, bid voor ons.

O Maria, eerbiedig voor u neergeknield, beschouw ik met eene heilige aandoening den voortreffelijken eerenaatn van allerkuischte Moeder, dien de H. Kerk u geeft. Welk wonder cn tevens welk groot geheim, dat gij terzelfder tijd Moeder en Maagd zijt...! Een voorrecht, dat buiten u aan niemand ooit is gegeven cn nooit gegeven zal worden. O Maria, gij zijt dan Moeder — en wel do Moeder van God, en tevens zijt gij Maagd, en wel de reinste en kuischte aller maagden. Uwe maagdelijke zuiverheid, in plaats van geschonden te worden door uw goddelijk moederschap, werd er nog meer door volmaakt en veredeld. — O Maria, hoe verheven zijt gij...! De il. Ambrosius zegt: ygt;Die de zuiverheid heivaart, is een engelquot; maar gij hebt meer gedaan, vermits gij do zuiverheid met het goddelijk moederschap ver-eenigd hebt; daarom heeft God u boven allen gezegend en met zulken overvloed Tan genaden verrijkt, — dat gij door den engel vol van genade genoemd werdt.

O Maria, verheven Maagd en allerkuischte Moeder! eerbiedig voor u neergebogen, vereer ik u als het zuiverst, het reinst, het heiligst schepsel, dat ooit bestaan heeft of in eeuwigheid bestaan zal; en bid u tevens, voor mij te

viii. samenspraak.

bidden, opdat ik voortaan zuiver, kuisch en heilig voor God leve. Gedoog niet, dat ik mijne üiel ooit met de minste vlek van onzuiverheid besmeure; maar geef dat ik, te midden der hevigste bekoringen, standvastig blijve; om op het oogenblik van sterven, onbevlekt voor God te verschijnen en het loon des hemels te ontvangen. Amen.

Sluitgebed. Memorare, bladz. 7.

VIII. SAMENSPRAAK MET JEStTS

in het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

voorbereidingsgebed. O zif\'l, stel U, bl. 1.

Maria Magdalena, bedroefd over den dood van haren broeder Lazarus, zocht vruchteloos troost bij hare kennissen. — Nauwelijks had zij de troostvolle woorden gehoord, die hare zuster Martha haar toesprak: De Meester is daar en roept u — of aanstonds stond zij op, ging tot Jesus en werd getroost. (Joan. XI.)

Welaan , mijne ziel, waarom zijt gij zoo bedroefd of waarom ontstelt gij u zoo .\'\' Zie, Jesus, uw Heer en Meester is daar — in het H. Tabernakel. Hij is er waarlijk en wezenlijk tegenwoordig en roept u, zeggende: komt tot Mij allen, die vermoeid en beladen zijt en Ik zal u verkwikken. Ü welke zoete, welke troostrijke woorden...! Lieve Jesus, Gij zijt hier dan waarlijk en wezenlijk tegenwoordig en roept mij. opdat ik tot U kome en door U getroost worde! 0 goedheid! — ü liefde...! Ach! hoe kan ik

VIII. SAMENSPRAAK.

zoo koud, zoo onverschillig, zoo liefdeloos jegens U zijn? — Hoe dikwijls sprak de engel tot mijn hart deze troostvolle woorden: De meester is daar, wijzende op het H. Tabernakel, en roept u! — Evenwel bleef ik ongevoelig voor U, en verwijderde mij van U, om elders troost te zoeken. Ach! hoe spijt mij dit...! thans betreur ik mijne dwaasheid, en maak het besluit, alléén bij U en in U mijnen troost te zoeken, die buiten U niet te vinden is... Aan den voet van het H. Tabernakel neergeknield, erken ik mijne ellenden — mijne ziel is ziek door hare fouten, onvolmaaktheden en gebreken; zij kwijnt ten gevolge harcr begeerlijkheden en ongeregelde neigingen; ja misschien is zij dood door hare zonden en hoosheden. — Genadige Jesus, het eenvoudig gezegde van Maria Magdalena: Heere, dien Gij bemint is ziek, was genoeg om U tot medelijden te bewegen en Lazarus van den dood op te wekken; zoudt Gij dan ongevoelig kunnen blijven, bij het zien mijner zielskrankheden of haar mêedoogenloos kunnen verstoeten? — O neen, lieve Jesus, dat zoudt Gij niet kunnen; daarvoor is uwe liefde te groot. Mij dunkt, dat Gij mij van uit dit Tabernakel toespreekt met dezelfde woorden, waarmede Elcana eertijds zijne vrouw Anna toesprak om haar te troosten, zeggende: «Anna, waarom weent gij ? waarom »is uw hart ontsteld? Ben ik u niet beter dan »tien kinderen? Ben ik u niet beter, dan alles, »wat de wereld geven kan?quot;... Ja lieve Jesus! — zeker zijt Gij mij meer waard dan alles, wat de wereld geven kan ; daarom verzaak ik voor altijd aan hare vermaken, goederen en grootheden, om U alleen te zoeken en aan te

VIII. SAMENSPRAAK.

kleven en voortaan geheel aan U te zijn... Dat ik nu ween, is niet om het gemis van eenig tijdelijk goed noch om het lijden van smarten of vernederingen; maar om de geestelijke armoede mijner ziel en om mijne fouten en gebreken, die U zoo zeer mishagen. Dierbare Jesus, ontferm U mijner, vergeef mij al mijne zonden en ondankbaarheden en wasch mij van al mijne onzuiverheden en vlekken, opdat ik aangenaam zij in uwe oogen en voortaan heilig voor U leve. Zie, nu geef ik mij geheel aan U met alles wat in mij is. Ik geef U mijne ziel en mijn lichaam, — mijn verstand, mijn geheugen, mijnen wil en mijne vrijheid, — mijne gedachten, woorden en werken, mijne verzuchtingen, hartkloppingen en ademhafingen, — mijn leven en mijnen dood, — mijnen tijd, elk oogenblik van mijnen tijd en mijne gansche eeuwigheid; — in één woord: ik geef mij geheel en onherroepelijk aan U en stel mij volkomen in uwe al-wijze beschikking; doe met mij en met alles wat mij aangaat naar uwen heiligen wil en uw welbehagen. Dierbare Jesus, gewaardig U deze offerande goedgunstig aan te nemen en mij op al mijne wegen te geleiden, opdat ik IJ nooit meer verlate noch in het minste be-leedige. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

VU!. SAMENSPRAAK.

VIII. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Mater inviolata, om pro nobis.

Ongeschonden Moeder, bid voor ons.

O Maria, ik verheug mij u te mogen begroeten mot den voortreffelijken eerenaam van: Ongeschonden moeder: Een naam die u alléén toekomt. Ofschoon gij Moeder zijt, zijt gij toch ongeschonden, geheel schoon, zonder de minste vlek. Gij zijt niet alleen van de erfzonde, maar ook van alle dadelijke \'zonden, zelfs van de minste onvolmaaktheid vrij gebleven. God kon niet dulden, dat gij, uit wie Jesus, de Heiligheid zelve, geboren moest worden, ooit met de minste vlek zoudt besmeurd geweest zijn; gij moest geheel schoon, geheel zuiver, geheel onbevlekt zijn en blijven. Indien de ark des Ver-Tbonds, bestemd om de twee tafelen der wet te bewaren, van onbederfelijk hout gemaakt en met het zuiverste goud bekleed moest zijn, hoeveel te meer was het dan betamelijk, dat gij, die Jesus, den wetgever zeiven, negen maanden in uwen schoot moest dragen, onbederfelijk ■en ongeschonden zoudt blijven, bekleedt met hot zuiverst goud der liefde!

O Maria, ongeschonden Moeder, ik bid u, ook mijne ziel zuiver en onbevlekt te bewaren. Ach! ■wat spijt het mij haar zoo dikwijls met zonden besmeurd te hebben! Geef tranen aan mijne oogen om ze te zuiveren; en verkrijg mij de

ix. samenspraak.

ifcuadc om voortaan scheel zuiver en onbevlekt »

voor Gotl te leven. Amen.

Sluitgebed. Memorare, bladz. 7.

IX. SAMENSPRAAK MET JESUS

in het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

voorbereiijingsgebei). O ziel, Stel U, bl. 1.

God vertoonde zich eens aan Moses te midden van een brandend braambosch. Toen Moses het braambosch zag branden, zonder dat het verbrandde, dacht hij : »Ik zal dat groot geheim «gaan zien, waarom dat braambosch niet ver-»brandt.quot; De Heer ziende dat hij nabij kwam,

riep hem toe: »Moses, Moses____! nader niet:

«ontbind de schoenen uwer voeten ; want de «plaats waar gij staat, is eene heilige aarde.quot; Terstond bedekte Moses zijn aangezicht, want hij durfde tot God niet opzien. (Exodi III.)

Dierbare .lesus. Gij zijt dat wonderbare braambosch , dat altijd brandt zonder te verbranden. Gij zijt hier in het H. Tabernakel, in het H. Sacrament dos Altaars, als in een vlammend vuur, altijd van liefde brandend. Hier mag ik met den H. Augustinus uitroepen: »0 liefde, die altijd brandt en nooit uitdooft!quot; Hoe vurig brandde uw hart van liefde, toen Gij dit H. Sacrament insteldet; en hoe vurig blijft het van liefde branden, in weerwil der oneerbiedigheden, ondankbaarheden en beleedigingen, die Gij er

voortdurend moet verdragen.....! Wie zou de

grootheid der liefde kunnen beseffen, die U be-

IX. SAMENSPRAAK.

wogen hoeft, zoo wol bij nacht als bij dag, te midden van duizende onteeringen, hier tegenwoordig te blijven? O indien ik de groot-lieid uwer liefde besefte, dan zeker zou mijn hart in liefde ontvlammen...! Ik kom derhalve gelijk Moses, eerbiedig tot U, om dit groot geheim — het geheim uwer liefde — te zien; waarom het liefdevuur altijd in U brandt, zonder te verbranden of door iets uitgedoofd te kunnen worden,

O ziel, liet is omdat mijne liefde eene oneindige, eene goddelijke liefde is. — Nooit, hoe groot de beleedigingen ook zijn mogen, die Mij worden aangedaan, — nooit zal mijne liefde uitdooven. — O Jesus, mijne liefde! — O God van oneindige liefde ! —■ Wie zou ooit in staat kunnen zijn, de grootheid, de vurigheid uwer liefde te begrijpen ? — Neen , geen schepsel is ■daartoe in staat...! Men zou de liefde eens ko-nings bewonderen, indien hij zich slechts éénmaal gewaardigde, een armen slaaf of behoef-tigen bedelaar te bezoeken. Gij , lieve Jesus, de Koning der koningen, doet dat niet slechts éénmaal, maar dagelijks duizende malen en zult het blijven doen tot het einde der wereld; ja wat meer is. Gij blijft voortdurend bij ons, zonder ons een oogenblik te verlaten en houdt U altijd gereed om onze komst af te wachten, vertrouwelijk met ons om te gaan en ons met genaden en geestelijke goederen te verrijken. Wie is derhalve in staat, de grootheid, de vurigheid uwer liefde genoegzaam te bewonderen of U genoegzame dankbaarheid daarvoor te betuigen? — Zeker, niemand. — Neen, lieve Jesus, uwe liefde miat alles te bo-

IX. SAMENSPRAAK.

ven. Ofschoon ik U niet kan beminnen zoo veel als Gij verdient bemind te worden, zal ik toch mijn best doen, U te beminnen, zoo veel ik kan en mij zoo diep mogelijk voor U vernederen. — Ik betreur mijne voorgaande oneerbiedigheden, wijl ik zoo onverschillig en koud jegens U geweest ben. Terwijl de engelen zich eerbiedig voor TJ nederwierpen en van liefde tot U brandden, bleef ik koud en liefdeloos. — Gij spraakt inwendig tot mijn iiart, opdat ik het van alles zou onthechten, zeggende; »Mijn kind, snader niet; — ontbind de schoenen uwer voeten; «onthecht uw hart van de wereld en hare ijdelsheden; want de plaats waar gij staat, is eene «heilige aarde.quot; In plaats van de genegenheden mijns harten van alles los te maken en te onthechten, bleef ik aan de wereld, hare vermaken, schijngoederen en bedriegelijke grootheden gehecht. Minnelijke Zaligmaker, ontferm U mijner; vergeef mij al mijne zonden, onvolmaaktheden en gebreken, en ontsteek in mij het vuur uwer liefde. — O kon ik alle andere liefde uit mijn hart verbannen om U alléén te beminnen...! O kon ik U de lofzangen en eerbewijzingen van alle engelen en heiligen ja van God zeiven geven; Gij immers zijt een oneindigen lof waardig....! Daar mij dit niet mogelijk is, wensch ik IJ te loven zooveel een schepsel dat vermag te doen en zooals Gij het van mij verlangt. Amen.

Geestelijkc Co mrnunie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

IX. SAMENSPRAAK.

IX. SAMENSPBAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Mater inicmernta, ura pro nohis.

Onbevlekt/; Moeder, bid voor ons.

O Maria, gaarne begroet ik u met den eertitel van: Onbevlekte Moeder. Dezen eertitel toch geeft u de H. Kerk en komt u toe ; gij immers zijt die bevoorrechte Maagd door den profeet Isaïas voorspeld : Zie, eene Maagd zal ontvangen en eenen zoon haren, en zijn naam zal Emmanuel genoemd worden. — Gij zijt de eene, de volmaakte duif in Salomons Hooglied aangekondigd en boven alle anderen aangenaam aan den goddelijken Bruidegom. (Cant. VI. 8.) Gij zijt die verheven Maagd, in wie do Almachtige zoo groote en wonderbare dingen heeft uitgewerkt, dat gij bij de beschouwing dier gunsten al dankend uitriept; Mijne ziel maakt groot den Heere; want Hij die machtig is, heeft groote dingen aan mij gedaan.

O onbevlekte Moedermaagd, door God zeiven verheerlijkt, ik werp mij eerbiedig voor u neder, en bid u, voor mij de genade te verkrijgen, om voortaan zuiver en onbevlekt voor God te leven. Verwijder van mij de gevaren, die mij van alle kanten omgeven, en verkrijg mij sterkte orn alle aanvechtingen van den duivel, do wereld en het vleeseh oogenblikkelijk af te weren; opdat ik het geluk hebbe, onbevlekt voor den rechterstoel van den oneindig heiligen God te

X. SAMENSPRAAK.

vcrscliijnen on tot de eeuwige bruiloft van het Lam te worden toegelaten. Amen.

Sluitgeüed. Memorare, bladz. 7.

X. SAMENSPRAAK MET JESUS

IN HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORÜEUEIDIXGSGERED. 0 zid, Stel II , 1)1. 1.

Groot was het geluk van Mosos, toon God zich aan hem vertoonde en hem zeide den berg te bestijgen, om daar als boezemvriend vertrouwelijk met Hom te spreken. De U. schrift zegt: Moses klom den berg op.... en God sprak met hem. (Exodi XXJV. 18 en XXV. 1.) — Hoe gelukkig was Mosos op Sinaï, toen hij, door eene wolk van het volk gescheiden, zich met God alléén kon bezighouden , en op eene buitengewone wijze aan do genade des Hoeren deelachtig werd....!

O ziel, ons geluk is niet minder groot, dewijl het ons vergund is, tot bet H. Tabernakel te naderen en daar vertrouwelijk met Jesus te spreken. O ware ik eens zoo gelukkig, om, gelijk Moses, die door eene wolk van het volk gescheiden was, mij ook zoo van alles te scheiden , mij met God alleen bezig te houden en mij innig met Hem te vereenigen,...! O welke heilige zaak, zich met God alleen bezig te houden en innig met Hem vereenigd te zijn!

Dierbare Jesus, hoe goed zijt Gij jegens mij, daar Gij mij toelaat, den berg van het H. Ta-

Samenspr. iO

X. SAMENSPRAAK.

bcrnakel tc beklimmen, rnij boven liot aardschc te veiliefl\'en en mij innig met U te vereenigen! Boven het aaidsche vcriieven, en met U ver-eenigd, schijnt mij alles wat beneden is, klein en nietig; immers alles wat beneden is, schijnt klein aan hem, die hoog verheven is; en wie is er booger verheven, dan eene ziel, die zich op den berg van het H. Tabernakel met U, mijn God, innig vereenigt? Welk geluk voor mij dagelijks, ja elk oogenblik van den dag, dien berg te kunnen bestijgen, om mij daar innig met U, lieve Jesus, te vereenigen..! Maar, belaas! boe ondankbaar ben ik , wijl ik er zoo weinig gebruik van maak en mij zoo licht van U laat aftrekken, om mij tot do wereld te begeven en mij met ijdelbeden bezig te honden....! Wat is toch do wereld, en wat zijn alle goederen der wereld, als men ze aan den voet van het H. Tabernakel beschouwt? — Niets anders dan ijdelheid en kwelling des geestes. Dierbare Jesus, verlicht mij om de ijdelheid en nietigheid van \'t aardsche meer en meer te kennen, en versterk mij om het ook als dusdanig te verachten. — Geef, dat ik, gelijk Moses, mij van alles afscheide en geheel voor L^T zij. oin buiten U niets meer tc beminnen, te zoeken ofte betrachten. — Hoe gelukkig was Moses op den berg Sinaï. —• Gescheiden van het aardsche en vereenigd met God, werd hij deelachtig aan de goddelijke schoonheden en heerlijkheden, en ontvlamde hij zoozeer in liefde, dat de vurigheid dier liefde zich op zijn aangezicht vertoonde en zulke schitterende str alen van zich afwierp, dat het volk diens glans niet kon verdragen en bij verplicht was, zijn aangezicht met een sluier te bedekken. (Exodi X XI\\ .

X. SAMENSPRAAK.

;]3.) Minnelijke Zaligmaker, geef flat ik ook zoo geheel aan U zij. Laat niet toe dat er een vonk je liefde in mij blijve, dat niet voor U is; ik wil geheel aan U zijn en niets dan U beminnen, ïk geef mij thans geheel aan U; namelijk mijn lichaam en mijne ziel; mijne zintuigen en inwendige vermogens; mijnen wil, mijne vrijheid, mijn verstand en mijn geheugen — ook mijne gedachten, woorden, werken, mijne verbeelding en mijn oordeel — in één woord, alles, wat in mij is, om voortaan U alléén te beminnen en mijn geluk in U alléén te zoeken. Als Moses met God zoo gelukkig was op den berg Sinaï, ben ik niet minder gelukkig met U, lieve Jesus, in het H. Sacrament des Altaars; want, al is het mij niet vergund, gelijk Moses, uwe glorie en heer lijk! leid te zien, weet ik toch zeker en geloof ik vastelijk, dat Gij daar waarlijk en wezenlijk tegenwoordig zijt, en bereid, U zeiven geheel aan mij te geven en de spijs mijner ziel te worden. Daarenboven verzekeren mij de godvruchtige schrijvers, dat Gij uwe glorie en heerlijkheid bedekt uit liefde lot mij, om mij vertrouwen in te boezemen en aan te moedigen, om des te vrijer en te \'vertrouwelijker tot U te naderen en met U te spreken. Indien Gij U zeiven hier in uwe glorie en heerlijkheid vertoondet, zou het mij niet mogelijk zijn tot U te naderen; mijne oogen zouden den glans uwer goddelijke Majesteit niet kunnen verdragen, bijgevolg zou ik de weldaad uwer tegenwoordigheid niet kunnen genieten. Minnelijke Jesus, hoe goed zijt Gij jegens mij , en hoe minzaam zijn uwe uitvindingen ! — Gij legt uwe heerlijkheid af eti bedekt uwen luister onder den schijn van brood.

X. SAMENSPRAAK.

opdat ik tot U zou kunnen naderen, met U spreken cn U aanbidden. — O welk cene on-gchoorde goedheid ! welk eene voorbceldeloozé lii fde! — Wanneer zal illt; ook eens geheel aan (\' zijn en van liefde tot U branden...? O ware ik eens zoo gelukkig! O liefde! — O zoete, o Goddelijke liefde! overwin mijn hart, opdat het geheel in liefde ontvlamme. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

X. SAMENSPSAAK

MET DE

II. M A A G D MART A.

Mater amdbilis, or a pro nobis.

Beminnelijke Moeder, hid voor ons.

0 Maria, beminnelijke Moeder, ik buig mij eerbiedig voor u neder, om uwe verrukkelijke-schoonheden te beschouwen, waardoor gij niet alleen voor de engelen , maar voor God zeiven beminnelijk zijt. De glans uwer onbevlekte zuiverheid, de luister uwer heiligheid, de rijkdom uwer deugden en de schat uwer verdiensten maken u zoo beminnelijk, dat do engelen op den dag uwer hemelvaart met verwondering zeiden : Wie is zij, die opstijgt uit de woestijn, overvloeiend van geneugten, leunend op haren Beminde...\'? Wie is zij, die ie voorschijn treedt nis een opkomende dageraad, schoon nis d? maan, uitgelezen als de zon? (Cant. \\ III. 5. en VI. ().) Ja, uwe schoonheid is zoo verruk-

X. SAMENSPRAAK.

kelijk en maakt u zoo beminnelijk, dat God zelf begecrig naar u was en u uitnoodigendo, zoide: kom af van den Libanon, mijne bruid, kom .af van den Libanon, kom af, gij zult gekroond worden... Gij hebt mjn hart gewond, mijne zuster, mijne bruid ; gij hebt mijn hart •gewond door één uwer oogen; namelijk: door -de eenvoudigheid on zuiverheid uwer inzichten; dewijl uw oog, dat is, uwe meening en uw \'inzicht, op niets anders doelt dan op God en zijn welbehagen, niets anders zoekt dan Hem alleen te behagen. (Cant. IV. 8.)

O Maria, daar gij zoo schoon en zoo beminnelijk zijt, wil ook ik u vurig beminnen. O kon ik u oprecht beminnen...! O kon ik u beminnen gelijk zoo vele heiligen u bemind hebben...! O kon ik u beminnen, gelijk de engelen in den hemel...! O kon ik u zoo beminnen, dat die liefde mij aanmoedigde om uwe voorbeelden na te volgen en gelijk gij, God alleen te beminnen, alles uit liefde tot Hem alleen te verrichten , zijne eer in alles te zoeken en alles om zijnentwil geduldig te lijden. O Maria, bid voor tnij en verkrijg voor mij eene ware liefde. Amen.

Si.uitgebed. Memorare, bladz. 7.

XI. SAMENSPRAAK MET JESTJS

IX HET

II. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOOniiEREIDINGSGECED. O ziel, Stel U, 1.

Welk een verheven en indrukwekkend schouw-

XI. SAMENSPRAAK.

spel was het, toen God op den berg Sinaï in cone wolk afdaalde, met Moses een verbond aanging, en hem zijne bescherming beloofde; terwijl Moses voor Gods aanschijn stond, en sprak: Heer God, heerschar! barmhartig en genadig, gedtddig, vol mededoogen en waarachtig...! Indien ik (en hier wierp Moses zich ter aarde neder). Indien ik genade hij U gevonden heb, dan bid ik U met mij en mijn volk-te willen optrekken. (Exodi XXXIV.)

Verheven en indrukwekkend was die verschijning voor Moses, doch niet minder verheven en indrukwekkend is het voor ons, als wij Jesus dagelijks op het woord eens priesters uit den hemel zien afdalen, om zijn verblijf onder ons te nemen, en ons te beschermen. De eerste christenen, vol geloof en liefde, waren ei\' zoo vol van, dat zij altoos zochten bij Jesus te zijn, en verlangden Hem altijd in het H. Sacrament te aanbidden. Ook werd het hun vergund, het H. Sacrament naar huis mede te nemen, ten einde deszelfs heilzame tegenwoordigheid altijd te kunnen genieten. Dagelijks 1 varen zij eenparig volhardend in den tempel (in het gebed), en in de huizen braken zij hun brood, (namelijk de H. Eucharistie), en spijsden in verheuging en eenvoudigheid des harten. (Act. Ap. II. 46). Zoo vonden zij dan geenen troost, geen geluk, tenzij in Jesus te aanbidden en ais zie-lespijs in de H. Communie te ontvangen...! O ziel, waarin vindt gij uwen troost, uw geluk en uwe vreugde? Is Jesus in het H. Sacrament ook het eenig voorwerp van uwe betrachting? Hoedanig is uw geloof, uw eerbied en uwe liefde als gij voor het H. Tabernakel verschijnt...?

XI. SAMENSPRAAK.

Diezelfde God, die aan Moses verscheen om met hem een verbond aan te gaan en hem zijne bescherming te beloven, is ook hier waarlijk en wezenlijk tegenwoordig en verlangt ook met ii een verbond aan te gaan. Van zijnen kant belooft Hij u zijne bescherming; van uwen kant vordert Hij getrouwheid in het vervullen uwer plichten... Zult gij hern dit weigeren.,. ? Neen mijn God, zeker zal ik U dat niet weigeren; want er kan mij niets heilzamers aangeboden worden. — Ik beloof U dus getrouw te zijn tot aan mijnen dood. Zie, ik buig mij thans, gelijk Moses, eerbiedig voor u neder, om mij geheel aan U te geven en mij voor altijd aan uwen dienst toe te wijden. Gij immers zijt mijn God en mijn Al, genadig en barmhartig, lijdzaam en mededoogend, waarachtig en getrouw in uwe beloften, die uw woord gestand doet tot in de laatste tijden en tot de vorste nakomelingschap. Voor U neergebogen, maak ik een verbond met IJ, om mij geheel aan U te geven met alles wat in mij is en mij toebehoort, met liet vast besluit U getrouw te blijven tot aan den dood. Ik geef mij thans geheel aan U, als eim levende, heilige en Gode hehagelijke o/fer-unde. (Rom. XII.) Voortaan zal ik mijne oogen gebruiken om uwe grootheden te beschouwen; mijne ooren om naar heilzame onderrichtingen te luisteren; mijne long om IJ te loven en te verheerlijken; mijne handen om voor U te arbeiden, en mijne voeten om de wegen uwer geboden ijverig te bewandelen; in één woord, ik zal voortaan mijn lichaam met al deszelfs zintuigen voor U alleen gebruiken. Ziedaar, lieve Jesus, het verbond dat Ik thans met U maak

XI. SAMENSPRAAK.

en liet ofler dat ik U aanbied; gewaardig U hetzelve goedgunstig te aanvaarden en niet te dulden dat ik U ontrouw worde. Geef dat ik voortaan geheel aan U zij, U steeds vurig be-minne en dankbaar zij voor de menigvuldiquot;e weldaden, die Gij mij bewezen hebt en nog dagelijks bewijst, bijzonder voor die groote weldaad van hier altijd tegenwoordig te blijven. O Jesus, ontferm U mijner volgens de menigte uwer barwhartigheden; en, zoo ik genade bij U gevonden heb, gewaardig U dan altijd bij mij te blijven, rr.ij op al mijne wegen te vergezellen en tegen\' alle vijanden te beschermen, opdat ik in het goede volharde en zalig worde. Amen.

Geeft tel jke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XI. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Mater ad mirabilis, or a pro nobis.

Wonderbare Moeder, bid voor ons.

Waarlijk Maria, gij zijt eene wonderbare Moeder...! Met genoegen beschouw ik de wonderen die God in en door u heeft uitgewerkt. Gij immers zijt de vrucht eener onvruchtbare Moeder; op eene wonderbare en bovennatuurlijke wijze hebt gij door de medewerking van den H. Geest een goddelijk Kind in uwen schoot ontvangen; gij hebt eenen Zoon gebaard zonder

xi. samenspraak.

pijn en zonder verlies uwer maagdelijke zuiverheid; gij zijt Maagd en Moeder te zamen; ja, gij zijt Moeder van God, Moeder van Hem, die ii het leven gegeven heeft. Gij hadt derhalve •wel reden in de verrukking mvs geestes te zeggen: Hij die machtig is heeft «au mij (jroole dingen gedaan. (Luc. I. 49.) Ook heeft Hij, do Machtige, u eene groote macht medegedeeld en alle schepselen aan uw beheer onderworpen, zoodat alle elementen u gehoorzamen. Hoe dikwijls is eene besmettelijke lucht door uwe voorspraak gezuiverd en gezond geworden! Hoe dikwijls zijn op uwen wenk de vlammen van een verslindend vuur gebluscht en de golven eener onstuimige zee kalm geworden! Hoe dikwijls is eene dorre aarde op uw verzoek vruchtbaar geworden! wat meer is, hoevelen zijn er thans in den hemel, die zonder u in de hel of ten minste in het vagevuur zouden zijn...! O Maria, ik bewonder uw groot vermogen, uwe voorrechten en verhevenheden, en buig mij eerbiedig voor u neder, om God te danken voor de gunsten en genaden, die Hij in u uitgewerkt en door u aan ons bewezen heeft; vooral dat Hij mij door uwe voorspraak van de hel bewaard heeft.... O Maria, wonderbare Moeder, gij hebt reeds zoo vele wonderen verricht, doe nog dit wonder, dat ik brande van liefde tot u en tot Jesus uwen goddelijken Zoon, dagelijks meer en meer in liefde tot u en tot Jesus toeneme en eindelijk van liefde tot u en tot Jesus ver-teere en sterve. Amen.

Sluitgebed. Memorare, bladz. 7.

Xir. SAMENSPRAAK

XII. SAMENSPHA.AK MET JESTJS

IX HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

V00RBERE1DINGSGEBED. O zil\'l, ntd 11, 1)1. 1.

Hoe gelukkig was Moses op den berg Sinaï, waar God hem zijne heerlijkheid vertoonde en van aanschijn tot aanschijn vertrouwelijk met hem sprak, gelijk een vriend gewoon is te doen met zijnen vriend, terwijl do Heer voor het volk zijn aanschijn verborg dooi\' eene wolkkolom. Li\' Hear npmk tot Moses van aanschijn tot aanschijn, zooals can mensch cjr.ivoon is te spreken tot zijnen vriend. (Exodi XXXIII. TI.)

Dierbare Jesus, ik bon niet minder gelukkig, daar het mij buiten zoo vele anderen vergund is, dagelijks tot U te naderen, en vertrouwelijk met U te spreken. Al kan ik U niet zien met de oogen des lichaams, ik weet toch zeker en geloof vastelijk dat Gij in het H. Sacrament des Altaars waarlijk en wezenlijk tegenwoordig zijt, en mij toelaat tot IJ te naderen en kinderlijk tot U te spreken, terwijl die gunst aan zoovele anderen\' nooit of\' zelden wordt toegestaan. Ach, lieve Jesus, hoevelen zijn er die door de wolkkolom, dat is, door de beslommeringen der aardsche bezigheden, door de nevelen der zonden, door de wolken der ongeregelde begeerlijkheden, door de duisternissen des hei-dendoms en des ongeloofs, alsmede door de hardnekkigheid der ketterijen belet worden tot U te naderen en zich vertrouwelijk met U te onderhouden. Indien zij dezelfde kennis, dezelfde ge-

XII. SAMENSPRAAK.

IcgcTihcid cn dezelfde genade hadden die ik heb, zouden er ongetwijfeld velen zijn die er beter gebruik van zouden maken dan ik... Helaas hoeveel verschil ik van Moses , die door den omgang met God als vergoddelijkt word en zoodanig in liefde ontvlamde, dat zijn aangezicht schitterde en het volk den glans der stralen. die van hem uitgingen, niet kon verdragen... Goddelijke Zaligmaker, Gij gewaardigt U op de minzaamste wijze tot mij te spreken en toch blijf ik koud en ongevoelig voor U— Ik ben koud als ik voor U verschijn; koud als ik bij U ben en koud als ik van U wegga.... Hoe komt dat, lieve Jesus! is uw arm verkort, uwe goedheid verflauwd of uwe mildheid verminderd...! Neeru lieve Jesus, de oorzaak hiervan is niet in U maar in mij... Gij immers zijt altijd even machtig , even goed en even milddadig; doch ik maak mij uwer gunsten onwaardig, omdat ik te zeer gehecht blijf aan zinnelijke voldoeningen, aardsche grootheden en vergankelijke goederen. O ware ik van alles onthecht gelijk Moses.... T O hadde ik de liefde en den eerbied dien hij had, dan zou ik ongetwijfeld dezelfde genade ontvangen en gelijk hij van liefde tot U brander.! Maar door mijne onverstorvenheid, en verkleefdheid aan lichamelijke gemakken en zinnelijke voldoeningen stel ik er beletsel aan en blijf ik koud en ongevoelig.

Goddelijke Zaligmaker, eerbiedig voor U neergebogen, vraag ik U rouwmoedig vergiflenis voor alle fouten, onvolmaaktheden en gebreken, waaraan ik mij in uwe tegenwoordigheid dikwijls schuldig gemaakt heb; en tevens bid ik ü, mij meer eerbied en liefde tot U en het H. Sacra-

•54 XII. SAMENSPRAAK.

ment in te boezemen. Ik geef mij thans geheel aan U en wensch vurig, voortaan zuiver voor IJ te leven en door een heiligen levenswandel te beantwoorden aan de genaden, die Gij mij zoo rijkelijk boven anderen verleend hebt. — Ontvang mij en alles wat in mij is , mijne ziel, mijn lichaam en geheel mijn leven. Ik stel mij geheel in uwe handen ; beschik over mij naar uw welbehagen. Ik wil bijgevolg geene ziel meer, dan om ze dagelijks meer en meer te zuiveren, te versieren en te heiligen ; geen lichaam dan om het te kastijden en zijne ongeregelde begeerlijkheden te beteugelen; geene zielsvermogens noch zintuigen des lichaams, dan om er naar uwen wil en uw welbehagen een goed eu heilig gebruik van te maken. O kon ik voortaan geheel voor U leven...! O mocht ik van liefde voor U verteoren en sterven....! O Jesus, geef mij uwe liefde en beschik over mij on over alles wat mij betreft naar uwen heiligen wil en uw welbehagen. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, enz. bladz. 5.

XII. SAMENSPBAAK

MET DE

H. M A A G D M A R I A.

Mater Cr eat or is, or a pro nobis.

Moeder des Scliejipers, hid voor ons. O Maria! welk oene verheven benaming, Moeder des Scliepjiers, die de H. Kerk en met haar alle geloovigen u geven! Waarlijk, Maria,

xii. samenspraak.

pij zijt flc Moeder dos Scheppers, dewijl gij .lesus, den Schepper van het heelal gebaard hebt. — Welk een geheim !

De H. Joannes zegt: Alles is door Hem ge- • worden; en zonder Hem is niets geworden dat geworden is. (,Ioa. I. 3.) Ook gij, Maria, zijt door Hem geworden en zonder Hem zoudt gij niet zijn ; en desniettemin is ook Hij in uwen schoot ontvangen en uit u geboren. Gij zijt derhalve zijne Moeder en kunt mot waarheid zeggen : Die mij geschapen heeft , heeft in mijne\' lente (in-mijnen schoot] gerust. (Eccli. XXIV., Ii2.) — »0 wonderbare inschikkelijkheidquot; mag ik hier met de H. Kerk uitroepen. »De Schep-»prr van het menschelijk geslacht heeft door ^een bezield lichaam aan te nemen, zich ge-waardigd uit eene Maagd geboren te worden... sMaria heeft ons den Verlosser gebaard; en de »11. Joannes Hem aanschouwende riep uit: Z\\e-»daar het Lam Gods, ziedaar die wegjieemt de vzonden der wereld ! (In ojf. I\'. M. V. in SabbJ »0 welk groot geheim!.... De Schepper van het slteolal wordt uit eene Maagd geboren!.... De «onmetelijke sluit zich op in den schoot eener «Maagd, en blijft daar gedurende negen maan-sdi\'ii als in een duisteren kerker opgesloten!quot;

O Maria, uwe waardigheid van Moeder des Scheppers boezemt mij eerbied voor u in en noopt mij n vurig te bidden, ook mijne Moeder te willen zijn, mij als uw kind onder uwe bescherming te nemen en mij met Gods genade te verrijken, opdat ik voortaan den Heer getrouw diene en Hem vurig beminne. Amen.

Sluitgeisei!. Memorare, bl. 7.

XIII. SAMENSPRAAK.

XIII. SAMENSFEAAK MET JESUS

IN HKT

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORBEREIDIXGSGEBED. 0 ziel, Stel K, bi. ].

0 ziel, stel u voor den geest het visioen van Jacob, waarin hem eene ladder werd getoond, die van de aarde tot den hemel reikte: verbeeld u de engelen te zien, die daarlangs op- en afklimmen , en God , die boven op de ladder staande , zeidc: Ik hen de God nws vaders ; de God van Abraham; de God van Isacik. Verbeeld u eindelijk, dat Jacob ontwaakte, eu in verrukking des goestes uitroept: De Heer is waarlijk in deze plaat* en ik ivist het niet\'. (Gen. XXVIII.) Verrukkelijk was dit visioen voor Jacob, maar oneindig verrukkelijker is voor ons liet geheim van het allerh. Sacrament lt;les Altaars.

O mijne ziel, beschouw de grootheden van dit H. Sacrament, waarvan Jacobs lt;.eh ■imzinnige ladder slechts oen flauw afbeeldsel is. Indien Jacob over de verschijning dier ladder van bewondering was opgetogen, hoeveel te meer behoort gij opgetogen te zijn over het groot geheim van het H. Sacrament des Altaars!.... Hoe groot, hoe verheven en eerbiedwekkend is dit geheim, dat evenals de ladder van Jacob, de aarde met den hemel vereenigt!.... Jesus daalt hier dagelijks van uit den hemel neder; Hij blijft er voortdurend tegenwoordig en zoo vereenigt Hij de aarde met den hemel, of liever — Hij maakt zoo van de aarde eenen hemel; want waar Hij is, daar is ook de hemel.

XIII. SAMENSPRAAK.

Dierbare Jesus, mijn God en Al, hoe goed zijt Gij jegens mij !____ Immers \'t is mij vergund tot U te naderen en in uwe tegenwoordigheid te verschijnen. Ja, \'t is mij als het ware vergund, ten hemel op te stijgen en daar binnen te gaan om mij geheel met U te vereenigen. Ach, hoe kan het zijn, dat ik er zoo weinig gebruik van maak en U zoo zelden kom bezoeken? Hoe kan het zijn, dat ik jegens U zoo onverschillig ben eu mij zoo zeer van ü verwijder? O Jesus, trek mij tot U, opdat ik voortaan mijne toevlucht tot U neme en deelachtig moge worden aan de gunsten en genaden, welke hier verborgen zijn.,..

Welaan, mijne ziel, buig u eerbiedig voor het H. Sacrament neder, waarvan Jacobs geheimzinnige ladder een treilend afbeeldsel was. Verbeeld u God in den hemel. staande boven oji die geestelijke ladder, en Jesus die zich bevindt aan deszelfs voet, rustend in het H. Tabernakel , terwijl de engelen langs de ladder van het H. Altaargeheim op- en afklimmen; eensdeels om uwe gebeden en smeekingen als kostbare reukwerken ten hemel op te voeren en te brengen voor den troon van God; ander-deels om geestelijke gaven en hemelsche weldaden van God te ontvangen en er u mede te verrijken. O welke verhevene beschouwing! God iu den hemel — Jesus in het H. Tabernakel —-De engelen als Gods gezanten tusschen beiden!

Dierbare Jesus, wat doet Gij veel voor mij, nietigen aardworm en ondankbaren zondaar! Hoe kunt Gij mij zoo beminnen en mij zoo vele bewijzen uwer liefde geven ? Geef dat ik U ook beminne en U vele bewijzen mijner liefde

58 XIH. SAMENSPRAAK.

geve; geel\' dat ik steeds eerbiedig mijne toc-vlucht tot U neme en vertrouwelijk voor liet ]J. Altaar neerkniele. Voorheen was ik er ongevoelig voor en kon met Jacob zeggen ; De Heer is wanvlijk in deze plaats en ik wist hel niet — of ten minste — ik deed zoo, als liadde ik het niet geweten; maar nu, verlicht door een straal uwer genade, erken ik U hier quot;waarachtig tegenwoordig, ik betreur mijne vroegere onachtzaam l ieden en wensch vurig geheel aan U te zijn. Minnelijke Zaligmaker, ontsteek in mij het vuur uwer liefde. Ik wil U voortaan alléén beminnen, ik wil U veel beminnen, ik wil U beminnen uit geheel mijn hart en uit al mijne kracht: ii. O Jesus, mijne liefde, ontvang mijn hart met a! deszelfe genegenheden , en maak, dat ik buiten CJ niets, tenzij om U, be-minne; want hij bemint U te weinig, die buiten U iets bemint, dat hij niet om U bemint. /S. Auguslinus). Geef dat ik U beminne met eene zuivere liefde en dat al mijne genegenbeden, verzuchtingen en hartkloppingen strek-Jven tot uitbreiding uwer glorie en tot bevordering mijner zaligheid. O Jesus, ik geef mij geheel aan U en wijd mij voor eeuwig toe aan ile liefde van het H. Sacrament. Gij hebt mij voor U geschapen; ik moet U dus steeds loven en verheerlijken. Laat niet toe, dat ik mijns bestemming miskenne, of afwijke van hot doel mijner schepping: neen, lieve Jesus! laat niet toe, dat ik zoo ondankbaar zij. Hemel en aarde verkondigen uwen lof en uwe heerlijkheid ; ook ik wil steeds uwen lof en uwe heerlijkheid verkondigen. Ootmoedig derhalve voor U neergebogen, loof ik U uit al mijne krachten; ik loof

XIII. SAMENSPRAAK.

U in vereeniging met alle schepselen , zoo in den hemel als op de aarde; in vereeniging mot alle Engelen en Heiligen; in vereeniging met de allerh. Maagd Maria; eindelijk in vereeniging met God den Vader en God den H. Geest. O Jesus, geef dat ik U altijd verheerlijke en dat uw lot\' altijd in mijnen mond zij. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof\', bl. 5.

XIII. SAMENSPRAAK

MET DE

H. M A A GD MA R I A.

Maler Salvatoris, om pro nobis.

Moeder des Zaligmakers, bid voor ons.

O Maria, hoe zoet en troostend is liet mij, u te groeten met dien schoonen ecretitel: Moeder des Zaligmakers!... Die eeretitel boezemt mij de levendigste gevoelens van liefde en hoogachting voor u in, wijl gij door Jesus, den Zaligmaker der wereld te baren, medegewerkt hebt aan onze zaligheid. O Maria, ik verheug mij over uwe waardigheid van Moeder des Zaligmakers en loof u met de vrouw van het Evangelie, die, bij het zien der mirakelen, welke Jesus deed, in opgetogenheid des geestes uitriep: Zalig is de schoot die U gedragen iw.ejï en de borsten die Gij gezogen hebt! — Ook vereenig ik mij mij met de Herders, die u het eerst in den stal van Bethlehem als de Moeder des Zaligmakers erkend en vereerd hebben.

S;iirieiigt;jgt;r. 1\'

xiv. samenspraak.

O Maria, daar gij do Moeder des Zaligmakers zijt, noem ik u tevens, met den H. Bonaven-tura, de middelares onzer zaligheid, dewijl gij, volgens het zeggen van den H. Joannes l)a-mascenus, in zekeren zin aan de zaligheid der wereld hebt medegewerkt, door namelijk uwe toestemming te geven en tot de menschwording van het eeuwig Woord, en tot den dood van uwen Zoon, toen Hij voor onze zaligheid aan liet kruis geslaclitoflerd werd.

O Maria , Moeder des Zaligmakers en mijne | Moeder, wees de Middelares mijner zaligheid en maak door uwe voorspraak dat ik zalig worde. Amen.

Sluitgebed. Memo rara, bl. 7.

XIV. SAMENSPRAAK MET JESUS

in het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

voorbereidingsgebeij. O ziel, Stel U, bl. 1.

In verrukking des geestes en met eene eerbiedige vrees beschouwde Jacob den lieer zijnen God, die zich bevond boven op de geheimzinnige ladder, en de engelen die die daarlangs op- cn afklommen. (Gen. XXVIII. 12.)

O ziel, voor het H. Tabernakel neergeknield, beschouw nu ook met verrukking en eerbied de groote geheimen van het H. Altaar-Sacra-ment. Jesus, uw God en Schepper, rust hier in het H. Tabernakel, terwijl de engelen uit den hemel afdalen en het altaar omringen, om er hunnen God en Schepper te aanbidden. De

XIV. SAMENSPRAAK.

H. Chr ysostomus zegt: [lib. 6. de Sac. cap. 4./ »De plaats naast het altaar is gevuld met en-))gelenkoren, ter eere van Hem, die daar wordt «opgedragen.quot; O ziel, overweeg de groote eer, die u te beurt valt, als gij tot liet H. Tabernakel nadert. Dan wordt liet u vergund, u met de engelen te vereenigen en eenparig met hen uwen Zaligmaker, uwen God en uw Al te aanbidden. O Jesus, wie ben ik, dat Gij mij zoo verheerlijkt en toelaat dat ik mij voor uw aanschijn vertoone, om U in vereeniging met de engelen te aanbidden?... Ach, hoe is het mogelijk, dat ik niet in liefde ontvlam me!... Dierbare Jesus, geef mij eene ware, vurige en zuivere liefde; geef mij eene standvastige en onwankelbare liefde, om U altijd, ook ten tijde van kruisen, vernederingen, ontberingen, verdrukkingen en beproevingen, te beminnen.... O liefde! O zoete liefde\' Ik verlang niets anders dan liefde; ik verlang vurig, IJ te beminnen met eene volmaakt zuivere liefde. Dierbare Jesus, de liefde, die Gij mij betoont, door mij toegang tot U te verleenen, is waarlijk groot en schijnt mij nog grooter toe als ik daarbij overweeg, dat de engelen het altaar omgeven, niet alleen om U daar te aanbidden, maar ook om mijne gebeden en smeekingen als aangename en zoete reukwerken Gode aan te bieden en zijne gunsten en genaden tot mij over te brengen. Mij dunkt ik zie die verheven Geesten uit den hemel nederdalen, beladen met hemelsche schatten, om ze aan oprecht Godminnende zielen uit te deelen, alsmede om de gebeden en verzuchtingen dier zielen, met zich ten hemel op te voeren en als dank-, zoen- en smeekolTers

XIV. SAMENSPRAAK.

Gode aan te bicden, ten einde nieuwe wekladeit

cn genaden te verwerven____ O verheven en

tevens troostvolle beschouwing!... De engelen zijn dan mijne dienaren en staan gereed om mijne gebeden tot God op te voeren en mij Gods genaden te doen geworden. Ü welk een wonder!... Welk eene liefde!... Mijn God en Zaligmaker, hoe is het mogelijk dat ik zoo koud en liefdeloos voor U blijf en niet vuriger gedrongen word om U dik wij Ier te bezoeken cn mij inniger met U te vereenigen?... Dat een wereldschgezinde zich begeve tot aardsche vermaken, vergankelijke schijngoederen, bedricge-lijke grootheden, ijdcle sieraden, en bekoorlijke schoonheden; ik integendeel, zal mij tot U begeven; want, gelijk David zegt: \'tis mij goed_r Gode aan le kleven. (Ps. LXXII. \'28.) O kort, maar zoet woord: de wereld verachten en God aankleven !... Zeker, lieve Jesus!... \'t Is mij goed U aan te kleven. — Gij zijt mijn God en mijn Al; mijn opperst en eenigst Goed; mijn geluk en mijne zaligheid... Hoe zoet is het mij, van U te spreken, aan U te denken, U aan te kleven en aan den voet van het H. Tabernakel

met U vereenigd te blijven!____ O wereld, ga

weg van mij met al uwe schijngoederen en be-driegelijke vermaken; ik heb Jesus, mijn God en Al, tot mijn eenig deel verkozen: Hem alléén

wil ik toebehooren; Hem alléén aankleven____

Dierbare Jesus, God van mijn hart, ik oilér mij geheel en onherroepelijk aan U op; ontvang mij met alles wat mij toebehoort; ontvang\' mijn leven met alles wat mij in hetzelve nog staat te wachten; beschik cr over volgens uwen H. Wil; ik wil niet meer leven, tenzij om U

XIV. SAMENSPRAAK.

te behagen en uwen wil te volbrengen— O Jesns, geef\' dat ik geheel aan U zij en U steeds aankleve. Amen.

G eest el ijke Com mu nie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bl. 5.

XIV. SAMENSPBAAK

MET DE

H. M A A G D M A R I A.

Virgo prudentissima, ora pro nobis.

Allervoorzichtigste Maagd, bid voor ons.

0 Maria , gij zijt waarlijk de allervoorzichtigste Maagd, wijl gij altijd en in alles het beste deel gekozen hebt; daarom past de H. Kerk deze woorden van het Evangelie op u toe : Maria heeft het beste deel gekozen, t welk haar niet zal ontnomen worden (Comm. in Missa Assumpt.) En i.iderdaad, gij immers hebt u van het begin mvs levens af geheel aan God toegewijd en Hem tot uw eenig deel gekozen. Nooit heeft iets ter wereld n kunnen behagen of ingang in uw hart kunnen vinden, wijl het geheel voor God w^ras.

O Maria, allervoorzichtigste Maagd, verlaat mij niet te midden der gevaren en twijfelachtigheden, waarin ik mij meermalen bevind; bid voor mij, opdat God mij verlichte en ik steeds het beste verkieze. Hoe dwaas zijn die menschen, die het aardsche, het zinnelijke, het vergankelijke tot hun deel kiezen! O kinderen der ■menschen, riep David uit, hoe lang zult gij zwaar van hart zijn? Waarom bemint gij dn

xv. samenspraak.

ijdelheid en zoekt gij de leugens\'? (Ps. IV. 3). — O Maria, mijne minnelijke voorspreekster, bid voor mij opdat ik nooit zoo dwaas zij, van de wereld of\' iets dat wereldsch is, te beminnen en aan te kleven. Maak dat ik geheel aan God zij en naar uw voorbeeld. Hem alleen tot mijn deel kicze; wijl Hij alleen het deel mijner erfenis is in eeuwigheid. Amen.

Sluitgebed. Memorare, bi. 7.

XV. SAMENSPRAAK MET JESUS

in het

H. SACRAMENT UES ALTAARS.

voorbereidingsgebed. O ziel Stel U, bl. 1.

Hoe ontzagwekkend, hoe vreeselijk ia deze plaats! loaarlijk hier is niets anders, dun het Huis van God en de deur des hemels. (Gen. XXVIII. vs. \'Hi. 17). Deze ontzagwekkende woorden sprak Jacob in de opgetogenheid zijns geestes, toen God zich aan hem in een visioen vertoonde.

O ziel, wat zegt gij, neergeknield aan den voet van het H. Tabernakel, waar Jesus, uw God en Al, niet slechts in visioen, maar in waarheid met ziel en lichaam tegenwoordig is...? Zult gij met Jacob niet uitroepen: hoe vreeselijk, hoe eerbiedwaardig is deze plaats! toaarlijk \'t is hier niets anders dan het Huis van God en de deur des hemels.

Ja zeker zal ik het doen, lieve Jesus! De plaats van het H. Sacrament des Altaars, waar Gij waarlijk tegenwoordig zijt, is eerbiedwaardig

XV. SAMENSPRAAK.

on vrceselijk : zij is het Huis van God die er zijnen zetel vestigt, terwijl do engelen uit den hemel neerdalen, om Hem daar te aanbidden... O ziel, hebt gij ook eerbied voor die plaats.\' verschijnt gij er met eene eerbiedige vrees? zijt gij er ingetogen? kan men uit de houding uws lichaams zien, dat gij van zijne tegenwoordigheid doordrongen zijt...? Dierbare .Tosus, schaamte bevangt mij, als ik denk aan de onverschilligheid en minachting, die ik U hier meermaals betoond heb... Acii, hoe kan ik zoo koud, zoo onverschillig en zoo liefdeloos voor U zijn...! Verlevendig mijn geloof\', opdat ik met eene heilige vrees voor dit H. Sacrament doordrongen worde, en ontsteek in mij het vuur uwer liefde opdat ik, steeds van liefde tot (J getrokken worde, U dikwijls bezoeke en mij geheel aan U toewijde... Dierbare .lesus, welk geluk voor mij, hier tot U te mogen naderen! Deze plaats is niet alleen het hiiis van God maar ook de. deur des hemels. Ik mag met Jacob uitroepen: Waarlijk \'t is niets anders dan het huis van God en de deur des hemels! Hier wordt mij de toegang tot den hemel geopend, en tevens is het mij vergund er binnen te gaan. Dierbare Josus, ik zal dan voortaan deze plaats aanzien als de deur des hemels en er met vertrouwen komen aankloppen, om tot leniging mijner ziels-armoede, geestelijke aalmoezen en hemelsche gaven te ontvangen. En dan welke genaden mag ik hier niet verwachten, wijl Gij, de Gever van alle goed, er waarlijk tegenwoordig zijt, om U over mij te ontfermen en mij met gaven te verrijken...? Minnelijke Zaligmaker, wat zal ik U vergelden voor al het

XV. SAMENSPRAAK.

goed, dat Gij mij gedaan hebt en nog dagelijks doet..,? Ik heb niets — ik kan niets— ik ben niets uit mij zei ven, ik kan dus niets anders doen, dan mij voor U vernederen, mijne onmacht erkennen en mij, arm en behoeftig als ik ben, geheel aan U geven. Voortaan wil ik niet meer aan mij zeiven en nog minder aan de wereld toebehooren, maar aan U eii aan het H. Sacrament des Altaars. Ik zal hier dikwijls met IJ komen spreken, want deze plaats zal ik aanzien niet alleen als de deur des hemels, maar als den hemd zeiven; want gij zijt de zaligheid des hemels en de vreugde van engelen en heiligen en dus waar Gij zijt daar is de hernel. Lieve Jesus, zoo mag ik dan zeggen, dat Gij uit liefde tot mij den hemel verplaatst en op aarde gebracht hebt! Waar of wanneer heelt men ooit van eene zoo groote goedheid gehoord...? Welke koning verplaatst ooit zijnen troon, om naast de hut van een armen bedelaar te gaan wonen? of welke vorst laat toe dat een behoeftige slaaf dagelijks tot hem nadert om vertrouwelijk met hem te spreken en onderstand te vragen....\' O neen! dusdanige koning vindt men op aarde niet: die koning is in den hemel; — Gij zijt die koning, lieve Jesus. — Gij, hoewel de Opperkoning, laat toe dat ik dagelijks tot U kome om onderstand te vragen en zijt altijd bereid mij eene milde aalmoes te geven. — O wolk wonder van goedheid en genade! —Dierbare Jesus, zou ik U dan niet beminnen,..? Zou ik mij dan niet geheel aan U geven? Ja zeker zal ik dat doen, lieve Jesus...! Zie ik geef mij thans geheel aan U; ontvang mij en alles wat in mij is; want ik wil geheel aan U zijn.

XV. SAMENSPRAAK.

O Jesus, mijne liefde! wat is er mij in den hemel, en builen U tvnt wil ik op de aarde; o God mijns harten en mijn deel, o God in eemvigheid! Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XV. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Virgo venera nda, ora pro nobis.

Eerwaardige Maagd, bid voor ons.

0 Maria, gij zi.jt waarlijk eerbiedwaardig, omdat men, gelijk de H. Anselmus zegt, na de waardigheid van Moeder Gods in geen enkel schepsel iets verhevener zon kunnen denken. Daarom vereer ik u en roep met denzelfden heilige uit: »0 mijne koningin, niets is aan u »gelijk, want alles wat er bestaat, is of grooter »dan gij en dit is God alleen, of hot is minder »dan gij en dit is alles wat niet God is.quot; Do engelen in den hemel hebben den grootsten eerbied voor u, omdat gij boven allen verheven zijt; zij honden niet np, gelijk de H. Bonaven-tnra zegt, u gezarnculijk te loven, zeggende: »Heilig, heilig, heilig Maria, de Moeder van God, »Moeder en Maagd!quot; Ook op aarde zijt gij eerbiedwaardig, want volgens uwe voorzegging, wordt gij door alle geslachten en volken verheerlijkt en zalig genoemd. I\'ca tam me dicent omnes generationes. Alle geloovigen die de God-

xvi. samenspraak.

licid van Jesus uwen Zoon erkennen, betoenen u eerbied en hoogachting. Hoe vele tempels zijn er u ter eere opgericht..! Hoe vele boetple-gingen gedaan...! Hoe vele aalmoezen en liefdewerken... ! Hce vele processiën en bedevaarten...! Waarlijk Maria, gij zijt eerbiedwaardig... De duivel zelf, ofschoon hij u haat, is toch verplicht, u te verheerlijken en voor uwe over-macht te zwichten... Ook ik, Maria, ik wil u vereeren; ik wil u veel vereeren; ik wil u altijd vereeren. ü kon illt; u eeren, zooals gij het verdient, en mij zóó waardig maken onder uwe bescherming te leven en te sterven! Amen.

Sluitgehed. Memorare, bladz. 7.

XVI. SAMENSPRAAK MET JESUS

in het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

voorbereiijixgsgeded. O ziél, stel II , bl. \'J.

Verheven is de troon van God in den hemel. De profeet Isaïas in een visioen ten hemel opgenomen , zegt: »Ik heb den Heer gezien, «gezeten op een hoogen en verheven troon, »en de boorden zijner kleederen vervulden den «tempel. Rondom don troon stonden twee Se-«raphijnen, die ieder zes vleugelen hadden. Twee »om hun aangezicht en twee om hunne voeten »te bedekken, en twee om te vliegen. — Zij «riepen elkander beurtelings toe, en zeiden: »Heilig, Heilig, Heilig is de Heer, de God der »Iieirkrachten; geheel het aardrijk is vol van ygt;zijne heerlijkheid.quot; (Isaïas VI. 1. etc.).

XVI. SAMENSPRAAK.

O ziel, zoo dit visioen u eerbied inboezemt, zult gij dan koud en ongevoelig blijven aan den voet van het H. Tabernakel, waar Jesus, omgeven van millioenen engelen, als op een lioogen en verheven troon, waarlijk en wezenlijk tegenwoordig is? — Neon, lieve Jesus! —- zeker zal ik niet ongevoelig blijven. Uwe tegenwoordigheid boezemt mij eerbied en hoogachting in en beweegt mij om er met do meest mogelijke ingetogenheid te verschijnen. -- Welk geluk voor mij tot U te mogen naderen en in veree-niging met de engelen U te mogen aanbidden-en verheerlijken...! O welk eene groote genade...! Dierbare Jesus, hoe hebt gij ons zoo kunnen beminnen...? Wist Gij dan niet, dat zoovelen misbruik van uwe goedheid zouden maken! — Helaas, hoevelen zijn en blijven liefdeloos voor U, en verwaarloozen U hier te komen bezoeken! — Terwijl do paleizen van aardsche koningen steeds druk bezocht worden en hunne-tronen voortdurend door vleiers omgeven zijn, is uw paleis ledig en uw troon verlaten. — De-H. Teresia kon er niet aan denken, zonder innig bedroefd te worden; zij weende bitter, ziende dat de huizen van de vorsten der wereld druk bezocht en \'s Heeren tempels meestal verlaten werden. — Dierbare Jesus, doe er mij ook over weenen, en vooral geef, dat ik immer inet waren eerbied en diepe nederigheid voor U verschijne en evenals de engelen, U met ware godsvrucht verheerlijke... Hoe groot behoort mijn eerbied niet te zijn! 1) Indien de Seraphijnen uit eerbied hun aanschijn voor U bedekken, wat moet ik dan niet doen? Hoe diep rnoet ik mij dan niet vernederen! Wat ben ik toch in ver-

XVI. SAMENSPRAAK.

gelijking met de Seraphijnen..,? Hoe verheven, hoe schoon, hoe heerlijk zijn zij: terwijl ik nietig ben —■ vol onvolmaaktheden en zonden...! — 2) Indien de Seraphijnen hunne voeten voor U \'bedekken, om zoo , ware het mogelijk, hunne nietigheid en hunne onvolmaaktheden voor uwe oogen te verbergen. — Wat moet ik dan niet doen, om, ware het mogelijk, mijne fouten en gebreken voor U te verbergen, of liever, om mij van mijne fouten en onvolmaaktheden te -zuiveren? — Helaas, hoe menigvuldig zijn ze! O kon ik ze uitwisschen met tranen van boetvaardigheid...! Dierbare Jesus, geef tranen aan mijne oogen, om mijne misstappen dag en nacht te beweenen en ze te reinigen in uw dierbaar Bloed, voor mij aan het kruis vergoten...! O mijn Jesus, ontferm U mijner, en geef dat ik voortaan zuiver voor U verschijne. — 3) Indien de Seraphijnen voor Gods troon altijd gereed staan om te vliegen, dat is: om zijne bevelen oogenblikkelijk ten uitvoer te brengen ; zou\' ik dan ook niet altijd gereed zijn, om oogenblikkelijk aan Gods wil en aan de bevelen mijner ■oversten te gehoorzamen? — .Ta zeker zal ik dat doen, lieve Jesus...! Daarom offer ik mij ge-beel aan U op, en stel mij volkomen in uwe han-■den. — Doe met mij, wat Gij wilt; zie ik beu tot alles bereid — zoowel tot bitterheden als •zoetheden; — zoowel tot vernederingen als vei-beffingen; — zoowel tot gebrek als overvloed;

— zoowel tot ziekte als gezondheid; — zoowel tot dorheden als vertroostingen: — zoowel tot duisternissen als verlichtingen; — in één woerd

— tot alles. Ik geef rnij geheel en onherroepelijk aan U; handel met mij naar uw welbeha-

XVI. SAMENSPRAAK. 71

gen; geef mij slechts uwe liefde met uwe genade dan beu ik rijk genoeg en vraag U niets meer. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. o.

XVI. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD M A li I A.

Virgo prcedicanda, om pro nobis.

Lofwaardige Maagd, bid voor ons.

0 Maria, de H. Kerk zegt terecht, dat gij; lofwaardig zijt, immers zegt de H. Ildephou-siis, de lof, aan u gegeven, keert terug tot uwen goddelijken Zoon, die dezen beschouwt als aan zich zeiven gedaan. Daarom is uw naam overal, waar het evangelie verkondigd is, groot onder de volken. — Overal vindt gij getrouwe dienaars, die u loven en verheerlijken; en dio_r vtrbaasd over uwe grootheden en voorrechten^ voortdurend uwen lof verkondigen, en u met de H. Kerk juichend toezingen: »Heilige en «onbevlekte Maagd! ik weet niet met welke «lofzangen ik u zal verheden; want, dien de «hemelen niet kunnen bevatten , hebt gij in «uwen schoot gedragen. Gezegend zijt gij boven «alle vrouwen en gezegend is de vrucht van «uwen schoot.quot; [In off, B. M. V.J

Ü Maria, gedoog, dat ik u love. 0 kon ik u

eens naar waarde loven!____ Als de dochters

van Sion uwe grootheden en verhevenheden be-

XVIt. SAMENSPRAAK.

schouwden, noemden zij u Je allerzaligste; de koningin loofde u als de bevoorrechte; de Bnii--degom, Jesus Christus, prees u als de schoonste. (Hooglied.}

O Maria, gij zijt zoo lofwaardig, dat uw lof niet alleen in den mond der geloovigen, maar •ook in dien dor engelen is. Hoe loofden zij u op den dag uwer hemelvaart? De H. Kerk in het officie uwer hemelvaart hiervan sprekende, •zegt: «Maria is ten hemel opgenomen; de en-»gelen verheugen zich, en onder liet aanheffen »van lofzangen, zegenen zij God.quot;

O Maria, gedoog dat ik mijnen zwakken lof met dien der engelen vereenige, en uit al mijn vermogen arbeide, uwen lof meer en meer uit te breiden, opdat ik waardig bevonden worde, uwen lof in den hemel eeuwig te verkondigen. Amen.

Sluitgeued. Memorare, hladz. 7.

XVII. SAMENSPRAAK MET JESTJS

in het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

voorbereidingsgebed. o Ziel, Stel U, hl. 1.

O ziel, verbeeld u ootmoedig aan den voet van het li. Tabernakel neergebogen, — Jesus te zien op een zeer verheven en schitterenden troon, omgeven van millioenen eng.den, die Hem aanbidden. — Eens vertoonde de Heer aan den H. Joannes eene schaduw der hemelsche glorie, die hij met deze woorden beschrijft: «Ik zag eene groote menigte die niemand kon

XVII. SAMENSPRAAK.

stellen, uit alle natiën en stammen, en volken, »cn talen, staande vóór den troon en vóór het «aangezicht des Lams, gekleed in witte klee-sderen en met palmtakken in hunne handen; ))en zij riepen met luider stemme, en zeiden : »De zaligheid is van onzen God, die op den ygt;troon zit en van het Lam. — En zij vielen »op hunne aangezichten vóór den troon en aan-sbaden God, zeggende: Amen! lof en heerlijk-»lieid en wijsheid en dankzegging, en eer en Dmacht en sterkte zij aan onzen God, in alle »eeuwen der eeuwen. Amen. (Apoc. VII. 10-12.)

O ziel, overweeg, hoe Jesus hier vol luister en heerlijkheid tegenwoordig is, en hoe hielde engelen zijnen troon omgeven, zich eerbiedig voor Hem neerbuigen en Hem voortdurend aanbidden, loven en prijzen. —Dierbare Jesus, zoo hebt Gij dan uwen zetel op aarde overgebracht en in het H. Tabernakel geplaatst, opdat wij U daar zouden komen aanbidden. O welke goedheid! welke liefde!.... O kon ik U aanbidden en loven met dezelfde vurigheid en liefde, waarmede de engelen het doen in den hemel! Daar zij den luister uwer goddelijke Majesteit van aanschijn tot aanschijn aanschouwen, ontvlammen zij zoo zeer van liefde tot U en worden zij zoo zeer aangemoedigd om uwen lof te verkondigen , dat zij niet ophouden dag en nacht in eeuwigheid U ter eere te zingen: gt;gt;Heilig, Dheilig, heilig. Heer, de almachtige God, die »ivas, die is en die komen zal.quot; (Apoc. IV. 8.)

Welaan mijne ziel, nader tot Jesus: Hij wacht u in het H. Sacrament; thans wordt het u vergund, u met de engelen te vereenigen en in die vereeniging den Heer, uwen God, te lo-

XVII. SAMENSPRAAK.

ven en te verlieerlijken. Zult gij u dan niet beijveren, om een veelvuldig gebruik van deze zoo groote gunst te maken....? Ja zeker zal ik dat doen, lieve Jesus...! Welk een groot geluk voor mij tot U te mogen naderen....! Ik, stof en ascb, ik een nietige aardworm, ik een ondankbare zondaar, een booswicht, ik mag tot LF komen en met U spreken, tot U, lieve Jesus, mijn God en Koning, tot U, voor wien de Machten des hemels sidderen, tremunt Po testates... ! Wie ben ik, dat Gij mij zoo begunstigt...? Ik erken nederig en in de volste overtuiging mijns harten, niet waardig te zijn voor U te verschijnen; daar Gij het mij evenwel toelaat en zelfs gebiedt, kom ik met vertrouwen tot U en werp mij eerbiedig voor U neder, om U in vereeni-ging met de engelen te loven, zeggende: »Heer, ygt;onze (iod! Gij zijt waardig te ontvangen de ^heerlijkheid, en de eer, en de kracht; ivant ygt;Gij hebt alles geschapen en alles was en is tgt;geschapen om uwen wil.quot; (Apoc. IV. \'11.) Hoe gelukkig zou ik zijn , lieve Jesus, indien ik U altijd, zonder ophouden, kon loven en prijzen, gelijk de engelen in den hemel! David zegt: vZalig zijn ze, die wonen in uw huis. Heer, »zj prijzen Uin eeuwigheid.quot; (Ps. LXXXIII. 5.) Maar helaas, dit is mij niet mogelijk; de wereld en de aardsche bekommeringen trekken mij gestadig van U af en noodzaken mij voortdurend, mij met tijdelijke dingen en lichamelijke noodwendigheden bezig te houden. O zoo ik ontheven ware van ally aardsche zorgen en lichamelijke noodwendigheden, om voortdurend met ü bezig te kunnen zijn...! »IJeere, verlos mij van mijne ^noodwendigheden,quot; (Ps. XXIV. 17.) en geef, dat

XVII. SAMENSPRAAK.

ik nimmer iets doe uit eigen voldoening, noch uit zinnelijkheid, noch uit zucht om aan men-schon te behagen, maar dat ik alles doe, alleen om U te verheerlijken en uwen heiligen wil te volbrengen. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof\', bladz. 5.

XVII. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Virgo po tens, om pro nobis.

Machtiije Maagd, bil voor ons.

O Maria, gij wordt met recht genoemd, machtige Maagd! ))\\Velko Heilige, vraagt de H. Al-))phonsus, is zoo machtig bij God, als zijne al-

■ Oerheiligste. Moeder; zij verkrijgt alles wat zij ))wil.quot; \'t Is genoeg dat gij wilt, zegt de II. Bei-nardus, en alles geschiedt. Alles wat God kan dour zijne natuur en door zich zeiven, kunt gij door de genade, waardoor gij almachtig zijt.

S [St. Bevnardus.) Gij zijt de vrouw der belofte, die den kop van het serpent moest verpletten, j (Gen. III. 15.) De sterke vrouw, die naar het

■ zeggen van den Wijzen-man, gezocht verdient | te worden tot aan de uiterste grenzen der aarde.

(Prov. XXXI. lü.) De weergalooze vrouw, die in Salomons Hooglied genoemd wordt, vreeselijk als een leger, in slagorde gerangschikt. (Cant. VI. 9.)

O Maria, daar gij zoo machtig bij God zijt, zal ik steeds met groot vertrouwen m\'jn; toevlucht

Simenspr. t \'1

XVIII. SAMENSPRAAK.

tot it nemen. Bij u heb ik niets te vreezen; door U beschermd, zal ik te midden der gevaren standvastig blijven en over alle vijanden zegevieren. — O Maria, neem mij onder nwe bescherming en sta mij bij in alle gevaren; gedoog niet dat ik bezwijke, of dat satan mijne ziel roove; maar geef dat ik de zegepraal be-hale en eeuwig met God heersche in den hemel. Amen.

Sluitgehed. Memorare, bladz. 7.

XVIII. SAMENSPKAAK MET JESUS

IN HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORBEREIDIXGSGEBED. O ziel, Stel 11, bl. \'1.

Hoe gelukkig was Maria Magdalena, toen zij aan de voeten van Jesus zat, om uit zijnen mond het woord Gods te hooren....! Terwijl Martha, ^f hare zuster, vol angst en kommer, druk bezig was met dienen, bleef zij aan de voeten van Jesus zitten en ontving er een overvloed van genade. De H. Augustinus zegt: (Serm. \'26./ «Hoe nederiger zij aan Jesus\' voeten zat, des te smeer ontving zij; want de wateren loopen in ))de laagte der valleien te zamen.quot; O ziel, gij zijt niet minder gelukkig, dewijl het u ook vergund is, tot Jesus te naderen en aan zijne v oeten te zitten, ten einde daar, als aan de bron van alle genaden, hemelsche gaven le putten. Hier zal Jesus tot u spreken, u verlichten en u doen inzien, hoe ijdel het aardsche, en hoe verheven het hemelsche is____ Dierbare Jesus,

XVIII. SAMENSPRAAK.

welk een groot geluk voor mij, tot U te mogen nadoron en door U verlicht te worden om de ijdelheid der wereld te leeren kennen? Hoeveel troost en genade hebben de Heiligen steeds bij U gevonden....! Pater Surin ontvlamde geheel van liefde, als hij bij het H. Altaar was. Het Tabernakel was zijn troost, zijn vermaak, zijn paradijs; hij bleef er zoo lang hij kon; zelfs stond hij \'s nachts op, om er zich heen te begeven. —- Minnelijke Zaligmaker, ontvlam ook mijn hart in liefde; Gij zijt mijn troost, mijn schat en mijn al. Mijn eenig vermaak is bij U te zijn en gelijk Magdalena aan uwe voeten te zitten en die te omhelzen. — Dat de wereld zich met ijdelheden bekommereen gelijk Martha, zich afslave door angstige zorgen voor feestmalen, vermaken, grootheden en aardsche goederen; ik zal mij liever, gelijk Maria Magdalena, met U bezig houden en mijn geluk bij U zoeken. Hoe gelukkig zijn de religieuzen en vooral de priesters, die gedurig tot U kunnen naderen, om als boezemvrienden vertrouwelijk met U te ? spreken, U als een slachtofler aan God op te dragen cn als eene zielespijs te nuttigen....! Dierbare Jesus, hoe groot is uwe goedheid en liefde, wijl Gij er niet alleen voor priesters en religieuzen, maar ook voor alle geloovigen tegenwoordig blijft, en hen allen uitnoodigtom tot Ü te komen en bij U verlichting in hunne smarten en wederwaardigheden te zoeken. Dank, lieve Jesus, duizendmaal dank omdat Gij er ook uit liefde voor mij tegenwoordig blijft en altijd bereid zijt mij welwillend te ontvangen. — O Jesus, ontsteek in mij het vuur uwer liefde, opdat ik brandend van liefde, U dikwijls be-

XVIII. SAMENSPRAAK.

zoi ke. »0 vuur dat altijd brandt en nooit wordi? anitgedoofd! — O liefde die altijd toeneemt en »nooit verflauwt....! Ontsteek in mij het vuur «uwer liefde. Geef dat ik geheel in liefde ont-»viamriie, om U alleen te beminnen; want hij «bemint U te weinig, die buiten U iets bemint,. »\'t welk hij niet bemint om ü.quot; [S. Augustinus: Solil c.9.1 Geef, dat de vurige en honigvloeiende kracht uwer liefde mijn hart geheel inneme en.\' vei teere, opdat ik uit liefde tot U sterve, gelijk G.j U gewaardigd hebt ter liefde van mij aani een schandelijk kruis te sterven. Amen.

G eest el ijhe Co m 1 nu n i e.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XVIII. SAMENSPBAAK

MET DE

IJ. MAAGD MARIA.

Virgo clemens, ora pro nobis.

Goedertieren Maagd, hid voor ons.

O Maria, welke zoete benaming: goedertieren-Maagd! — Zoo machtig gij bij God zijt, zoo goedertieren en mededoogend zijt gij jegens lt;:e zondaars. [S. AlphonsnsJ. Noch macht noch wil kunnen u ontbreken. fS. Barnardus]. Boe zou u de wil kunnen ontbreken, daar gij onze moeder zijt! — Als eene teerhartige moeder, zijt gij altijd goedertieren en mededoogend en stelt gij uwen schoot van barmhartigheid voor allen, zelfs voor de grootste zondaars open. Ja Maria, uwe goedertierenheid is zoo groot, dat

xix. samenspraak.

•gij onze smeekingen dikwijls voorkomt en ons ïn onze nooflwcndiglieden bijstaat, zelfs dan, als •wij ondankbaar zijn en ons van u en God verwijderen. Daarom neem ik met groot vertrouwen tot u mijne toevlucht; want al verdien ik geen mededoogen, gij zijt evenwel goedertieren en altoos bereid, mij in genade te ontvangen. — O Maria, goedertieren Maagd, sta mij bij en bescherm mij tegen alle gevaren; wees mijn troost in allo bitterheden en kruisen, mijn schild ïn den strijd, rnijne sterkte in de bekoringen «n mijn steun iti den doodsstrijd. O Maria, toon dun vooral, dat gij eene goedertieren Moeder zijt; bescherm mij dan vooral tegen de aanvallen van satan , die alles zal aanwenden om mijne ziel te rooven, en bid dan voor mij, opdat ik volharde en zalig worde. Amen.

Sluitgebed. Memorare, bladz. 7.

XIX. SAMENSPRAAK MET JESUS

ix het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

vooubereiiungsgebei). O ziel, .ttd U, bl. 1.

Indien een hoveling het zich tot eer rekent voor den koning te mogen verschijnen en met bem te spreken, voor welke eer moet ik het lt;laii niet rekenen, voor Jesus, den Opperkoning, te mogen verschijnen om vertrouwelijk met Hem te spreken....? Ü kort maar zoet woord: voor Jesus verschijnen ! — vertrouwelijk met Jesus spreken...! Wie ben ik, om mot Jesus, mijnen God, mijnen Heer en Meester te spreken? —

XIX. SAMENSPRAAK.

O welke groote genade! — Daarenboven wordt mij nog deze genade vergund, dat de engelen uit den hemel neerdalen en zich als dienaren bij mij voegen, om in gouden schalen mijne gebeden Gode aan te bieden, en als zoete en verkwikkende reukwerken te plaatsen op het gouden allaar, dat L.taat voor den troon des Allerhoogsten, die zich gewaardigt naar mijne gebeden te luisteren en ze als kostbare reukwerken met welgevallen te aanvaarden. (Apoc. V. en VII.) O welk eene genade....! Nooit kan ik er genoegzame dankbaarheid voor betuigen.

Dierbare Jems, zoo mag ik dan in uwe tegenwoordigheid verschijnen en uls boezemvriend met IJ spreken, terwijl Gij U gewaardigt naar mijne gebeden te luisteren en ze met welgevallen te aanhooren? Minnelijke Zaligmaker, hoe kunt Gij zoo goed jegens mij zijn en mij zoo verheerlijken ? Een onderdaan rekent zich gelukkig , als hij vertrouwelijk met den koning heeft mogen spreken ; hij roemt het als eene groote eer, die hem te beurt gevallen is. Zou ik mij dan niet veel meer gelukkig en vereerd rekenen, daar het mij vergund is vertrouwelijk met U te spreken! — En niet alleen is het mij vergund, maar de goedheid van Jesus is zoo proot, dat Hij mij zelfs daartoe uitnoodigt ja mij gebiedt, met de belofte, mij goedgunstig te zullen ontvangen en mij in mijne smarten te verkwikken, zeggende: vkomt tot Mij allen, die D vermoeid en beladen zijt, en Ik zal u ver-ygt;kwikken.quot; (Matth. XI. 28.) Indien liet mij jaarlijks eens vergund werd tot U, lieve Jesus, te naderen, zou ik dit reeds als eene groote weldaad moeten beschouwen. Ook is het elkeen

XIX SAMENSPRAAK.

niet gegeven, jaarlijks eens tot den koning te naderen; mij is het evenwel vergund dagelijks tot U te naderen en vertrouwelijk met IJ te spreken. Uit liefde tot mij zijt Uij in het II. Sacrament waarlijk en wezenlijk tegenwoordig. Gij blijft er voortdurend, om mijne komst af te wachten, mij te aanhooren en uwe gaven over mij uit te storten. O mijn Jesus, hoe kunt Gij jegens mij zoo goed zijn, terwijl ik zoo onverschillig en liefdeloos jegens U ben....? Ik ben over mij zeiven beschaamd, omdat ik zoo weinig liefde tot U heb en U zoo weinig gelijk. — Gij gewaardigt U altijd naar mijne smeekingen te luisteren, terwijl ik dikwijls mijn aanschijn afkeer van arme, noodlijdendeen min aanzienlijke menschen, en mij niet gewaardig naar hunne smeekingen te luisteren. — Welke schande voor mij , zoo onmededoogend jegens anderen te zijn, terwijl Gij zoo goed voor mij zijt....! Lieve Jesus, geef dat ik voortaan minzaam zij jegens behoeftige menschen, opdat ik waardig bevonden worde, in al mijne noodwendigheden een genadigen blik van U te ontvangen. (Tobias IV. 7.) Dierbare Jesus, ontferm U mijner; trek mij steeds tot U en geef dat ik U dagelijks ten minste éénmaal bezoeke, om mij voor Ü te vernederen, U te aanbidden en de oneer U aangedaan, zoo veel in mij is, te vergoeden. Geef mij daarenboven de genade, om altijd in den geest bij U te blijven, tusschen mijne dagelijksche bezigheden gedurig naar U en naar het H. Sacrament te verzuchten en in liet voorbijgaan eener kerk of kapel waar het 11. Sacrament bewaard wordt, IJ te groeten zeggende; »Geloojd zij Jesus Christus in het

XIX. SAMENSPRAAK.

dH. Sacrament des Altaarsquot; of\' Geloofd en ge-ygt;dankt zij ten allen tijde het allerheiligst ygt;en goddelijk Sacrament.quot; \') Eindelijk bid ik U, mij gehocl mpt U te vereenigen; want ik wil geheel aan U zijn, met het vurigst verlangen van mijn leven voor U en voor het H. Altaargeheim te mogen slachtofTeren. O Jesns, geef mij uwe liefde, opdat ik van liefde voor het H. Sacrament verteere en sterve. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XIX. SAMENSPHAAK

MET HE

H. MAAGD MARIA.

Virgo fidelis, ara pro nobis.

Getrouwe Maagd , bid voor ons.

Maria gij zijt waarlijk eene getrouwe Maagd, wijl gij van het begin uws levens af getrouw

\') De gelooviqen, die met een rouwmoedig hart, genoemd schietgebed godvruclitig bidden ter eere yan het H. Sacrament, kunnen verdienen: 1* Een aflait : van 100 dur/ei eenniaul dam/s. 2\' Driemaal daays alle doncUtrd\'iijen van het jaar en gedurende da octaaf van het Allerh. Sacrament. — 3quot; K\'-n vallet aflaat, indien zij dit schietgebed een maand hing gebeden hebben, op voorwaarde dat Z\'i biechten, communicee- 1 ren enz. iquot; Een aflaat van 100 dagen éénmaal ondor elke II. Mis, op voorwaarde, dat zij gedurende de | consecratie godvruchtig en met een rouwmoedig hart, genoemd schietgebed zullen zeggen. (Pius VII. 30 Juni | 1810. — 7 Dec. 1819.)

XIX. SAMENSPRAAK.

waart aan Gods geboden, aan zijnen heiligen Wil en zijne alwijze beschikking. Bij het eerste, gebruik der rede hebt gij u zelve Gode aangeboden en u onherroepelijk aan zijnen wil toegewijd, zonder Hem ooit, zelfs niet in de geringste punten te beleedigen. Hoe getrouw waart gij in het volbrengen der wet, zelfs ten koste van uwe eer! Daarom onderwierpt gij u aan de vernederende plechtigheid der zuiverings-wet, alhoewel uw maagdom ongeschonden was, en deswege vertoondet gij u zelve voor het oog der wereld, als stondt gij op dit punt met alle andere vrouwen gelijk. Daarenboven hoe getrouw waart gij in het beantwoorden aan de inzichten der Goddelijke Voorzienigheid! Nauwelijks had de Engel tot den H. Joseph gezegd: sta op, neem het kind en vlucht naar Egypte, of aanstonds waart gij er toe bereid, zonder de inzichten der Goddelijke Voorzienigheid te willen doorgronden of u zelve dooi\' zoo eene moeilijke en gevaarvolle reis te laten afschrikken. Eindelijk, hoe getrouw waart gij in u zelve aan Gods wil te onderwerpen! God had besloten den mensch te verlossen door het bitter lijden on door den schandelijken kruisdood van uwen Goddelijken Zoon; ofschoon u dit allersmartelijkst viel, waart gij toch tevreden en geheel aan Gods Wil onderworpen.

O Maria, bid voor mij, opdat ik ook zoo in alles getrouw zij; namelijk getrouw aan Gods geboden; getrouw aan de beschikking zijner Voorzienigheid; getrouw aan zijnen heiligen Wil en aan alles wat Hij van mij verlangt; opdat ik verdiene het loon te ontvangen, dat Jesus aan den getrouwen dienaar beloofd heeft, zeg-

xx. samenspraak.

gende: •»Welaan, goede en cjetronwe dienst-oknecht! omdat gij over weinig getrouw gedweest zijl, zal Ik u over veel stellen: »treed binnen in de blijdschap des lleeren.quot; (Matth. XXV. 21.) Amen.

Sluitgebed. Memorare, bladz. 7.

XX. SAMENSPBAAK MET JESUS

IN\' het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

voorbereidingsgebed. O ziel, Stel U, bl. \']. gt;)KomL tot Mij, gij allen, die begeerig naar »Mij zijl, en verzadigt u met mijne vruchten; ygt;want mijn geest is zoeter dan honig en mijne

ygt;erfenis zoeter dan honigraten.quot; (Eccl\' XXIV. \'26. 27.)

O ziel, ziedaar de zoete en troostvolle woorden , die Jesus van uit het Tabernakel on? | allen toeroept!... Door deze minzame uitnoo-diging opgewekt, namen de heiligen en god-iTiitmende zielen gestadig hunne toevlucht tot Jesus, in het H. Sacrament des Altaars, waar zij al hunne rust en voldoening vonden. Dé ƒ/. Maria Magdalena de Pazzi voelde zich gedurig tot Jesus getrokken; in den loop van den dag ging ze haren Welbeminde drie en dertig malen bezoeken; zij was zoo eerbiedig en zoo ingetogen in zijne tegenwoordigheid, dat zij een engel scheen te zijn; zij smaakte er steeds de grootste voldoening en dikwerf proefde zij daar een voorsmaak van den hemel.

Dierbare Jesus, onthecht ook mijn hart van

XX. SAMENSPRAAK.

nsl- \'\'^c wereld, opdat liet geheel voor U zij ! Gij ₍j_e_ alléén kunt het troosten en gelukkig maken. \'eed zijn de vermaken, rijkdommen en groot-^h. lieden der wereld, — wat anders, dan bedrie-gelijke schijngoederen, die ons spoedig zullen |ontnomen worden? — Wat anders, dan een droom, waarin men zich verbeeldt een heerlijken maaltijd te genieten, en ontwakende zich bedrogen vindt? (Ps. LXXII. 20.) Doch zoo is het niet gelegen met uwe vertroostingen, lieve Josus; want uw geest is zoeter dan honk) en mee erfenis zoeter dan honigraten. .. Gij zijt het eenige en ware Goed, dat mijn hart en \'• mijne genegenheden volkomen verzadigen kunt. tar Gij zijt mijne rust, mijne vreugde en mijn troost ; en; Gij zijt mijn roem, mijn rijkdom en mijn schat: jne in één woord, Gij zijt mijn leven, mijn God en IV. mijn Al. — Ik begeer niets buiten U; ik zoek niets buiten U; ik bemin niets buiten U; want or- in U vind ik alles; in U smaak ik alles; in U ms hezit ik alles; in U kan ik alles; in en door U oo- ben ik alles. — Gij zijt immers mijn God, mijn 3(1- al en mijn deel in eeuwigheid! O mijn Jesus_T tot welk een troost is bet voor mi j, U hier te lar mogen bezoeken, met U te mogen spreken, en Dé wij geheel aan U te mogen geven!... Ontvang ro- mij, dierbare Jesus, met alles wat in mij is;, en want buiten U ben ik nergens veilig tegen de tig |veelvuldige gevaren, die mij van alle kanten :oo |omgeven, noch tegen de bekoringen, die mij en i voortdurend kwellen. Ik word bevreesd, als ik de \'\'e vijanden mijner zaligheid woedend op mij ar zie aanvallen oin mij te verscheuren en in het verderf tc storten; maar ik ben getroost als ik an denk, dat Gij hier verblijft om mij te bescher-

___

XX. SAMENSPRAAK.

men. O minnelijke Zaligmaker, ontvang mij derhalve en bescherm mij; ontvang mij met alles wat mij toebehoort. — Gij zijt immers do Heer en meester van alles. — Ontvang mijne ziel en mijn lichaam; mijn verstand, mijn geheugen, mijnen wil en geheel mijne vrijheid; in één woord, ik geef U alles, en heilig mij geheel aan U toe. Ik wil niet meer voor mij zeiven leven, maar voor U, die voor mij gestorven zijt, ik wil niet meer leven tenzij om U te beminnen. O liefde! — O zoete liefde, waardoor men God bemint bovenal, geheel voor Hem leeft, alles voor hem lijdt en eindelijk voor Hem sterft. O Jesus, geef mij die liefde met uwe krachtdadige genade, dan bon ik rijk genoeg en vraag U niets meer. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XX. SAMSNSPBAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Virgo fidelis , ora pro nobis.

Getrouwe Maagd, bid voor ons.

O Maria, hoe, getrouw waart gij steeds in bet beantwoorden aan Gods genaden en inspraken, en welke vorderingen maaktet gij daarom ■dagelijks, ja elk oogenblik, op den weg dt volmaaktheid!... Hoe getrouw waart gij aan Jesus, uwen Goddelijken Zoon, mot deel

XX. SAMENSPRAAK.

nemen in al zijn lijden en Hem overal te vergezellen, zelfs tot den berg van Calvarië, ■waargij onder het kruis stondt en getuige waart van zijn bitteren dood. Eindelijk hoe getrouw waai t gij en zijt gij nog in het beantwoorden aan do waardigheid van uw algemeen Moederschap, waartoe Jesus u verhief, toen Hij aan het kruis u aansprak en zeide; Vrouw, zie uwen Zoon, wijzende met zijne oogen op den H. Joannes, en tot den discipel: Zie uwe Moeder. In hoedanigheid van algeméene moeder neemt gij do zaligheid aller menschen innig ter harte, en draagt gij voor allen in het algemeen en voor ieder in het bijzonder eene meer dan moederlijke zorg: vooral toont gij uwe liefde en bezorgdheid, als wij hulpeloos op ons sterfbed liggen en satan vol woede op ons afkomt om (iiize zielen te rooven; dan vooral doet gij uw best om den duivel van ons af te weren en ons tegen zijne f.anvallen te verdedigen, met voor ons te bidden, ons onder uwe bescherming to nemen en in uwen moederlijken schoot te verbergen; en eindelijk ons, als wij sterven, voorde Goddelijke vierschaar te geleiden en daar een genadig oordeel voor ons af te smeeken.

O Maria, bid voor mij opdat ook ik in alles getrouw zij, namelijk getrouw in het beantwoorden aan de Goddelijke genaden en inspraken; getrouw aan Jesus tot in zijn lijden en bitteren flood; getrouw aan mijne bestemming en plichten van staat; getrouw in mijne toevlucht tot u te nemen; want dan ben ik vau mijn geluk verzekerd, üij immers zegt: Zalij is de mensch, die mij hoort en dagelijks aan mijne deur quot;waakt. (Prov. VIII. 34.) In één woord, maak

•88 xxi. samenspraak.

■dat ik zoo getrouw zij in u te dienen en mijne ^ toevlucht tot u te nemen, als gij getrouw zijt, \'^el om diegenen te helpen die u aanroepen. Amen. ^

Sluitgebed. Memorare, bladz. 7. „_e

- \\ï

XXI. SAMENSPRAAK MET JESUS en

ik

in het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

voorbereidinüsgebed. o zie/, titel U, bï. 4.

Jesus vertoonde zich eens aan den H. Joannes te midden van zeven gouden kandelaren. Zijne lenden waren omgord met eenen goudei riem; zijn hoofd en zijne haren waren helderwit als sneeuw en zijne oogen als ecne vlammel vuurs. De Apostel Hem ziende, viel als ontzield voor zijne voeten neder; doch Jesus zeide hem: Vrees niet.... Ik hen de eerste en de laatste: Ik ivas dood. en zie, Ik leef in de eeuwen der eeuwen. (Apoc. I.)

O ziel, diezelfde Jesus is hier in het H. Tabernakel tegenwoordig. Hij is er op eenen troon van genade, te midden der zeven gaven van den H. Geest en brandt van liefde tot ons. Zijn hoofd en zijne haren zijn helderwit om zijne heiligheid en den glans zijner Godheid; zijne oogen zijn gelijk aan eene vlamme vuurs om den brand van liefde, die Hem inwendig verteert; onder de borst is Hij omgord met eenen gouden riem, het zinnebeeld der geestelijke schatten, die Hij bij zich draagt en bereid is. ons mede te deelen.

XXI. SAMENSPRAAK.

Dierbare Jesus, hoe troostend en tevens hoe jcrnoedigcnd is mij die voorstelling—! Mij lunkt, ik zie U hier in het H. Tabernakel, brandend van begeerte om de schatten uwer genade over mij uit te storten. Gij waart dood, maar zijt verrezen. ïlians leeft Gij in de eeuwen [Ier eeuwen. Minnelijke Zaligmaker, mijn God ■en Schepper; als ik U zoo beschouw, word ;ik gelijk de H. Joannes met eene heilige vrees Ibevangen en worp mij in den geest voor U fieder, om U te aanbidden en te verheerlijken. Jk bemin U, wijl Gij mijn God zijt: trek mij i- tot U, opdat ik geheel aan U zij en steeds met )an- U vereenigd blijve.

_ren De eerbiedwaardige broeder Gerard us Majella ₍j_en van de Congregatie des Allerh. Verlossers vond der- zijn eenig vermaak bij Jesus in het H. Sacra-_)nie ment des Altaars, hij verzuchtte altijd tot Hem igl,! en zou gewenscht hebben, dag en nacht aan _ïril. den voet van het H. Tabernakel te blijven, _s^.. indien hem dit mogelijk geweest ware. Daar dr\'rl \'^zy^nc kloosterplichten hem dit beletteden, deed iüj toch zijn best om er zoolang te blijven als Ta- mogelijk was, en daar de dagen hem te kort _00M waren, bleef hij er dikwijls geheele nachten, om _vail zijn hart geheel voor Jesus uit te storten en de fjj,, oneer te beweenen, die Hij er steeds te lijden heeft. Het H. Sacrament was voor hem als een magneet, hij werd er altijd door aangetrokken en moest zich geweld aandoen, om weg te gaan, als de gehoorzaamheid hem elders riep. Hij zuchtte dikwijls en weende bitter, als hij zag dat de kerken ledig bleven, terwijl de openbare plaatsen en feestzalen steeds opgevuld zijn met menschen. — Lieve Jesus, wanneer

XXI. SAMENSPRAAK.

zal mijn hart ook eens van liefde tot U branden en opgewekt worden om bij U te zijn....? Hoe is het mogelijk dat ik zoo ongevoelig jegens U ben en U zoo dikwijls vergeet; terwijl Gij zoo goed jegens mij zijt, altijd aan mij denkt, altijd over mij waakt en mij altijd geleidt?... O Jesus, ik wil U vurig beminnen en zou liever tot gruis verbrijzeld worden, dan U niet beminnen. O Jesus, mijne liefde, geef mij uwe liefde, dan ben ik rijk genoeg en vraag U niets meer. Amen.

G eest el ijk e Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XXI. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Speculum Jicstitice, ora pro nobis.

Spiegel der rechtvaardigheid, hid voor ons.

O Maria, gij zijt waarlijk een Spiegel der rechtvaardigheid, dar. is: van Jesus Christus, de zon der recht vaardigheid. Toen God u verhief tot de waardigheid van Moeder van Jesus, maakte Hij u zoo zeer aan Hem gelijkvoi\'mig, dat gij een levend afbeeldsel, een spiegel der rechtvaardigheid en een toonbeeld van deugden werdt. Hoe zedig waart gij steeds in geheel uwen handel en wandel! — Hoe ingetogen! — Hoe verstorven!-— Hoe nederig! — Hoe zachtmoedig! — Hoe liefderijk! — Hoe zuiver en kuisch! —• Hoe geduldig! — Hoe gelaten in al-

XXir. SAMENSPRAAK.

los! Hoe getrouw in al uwe plicliten! en vooral, hoe brandend van liefde! — De H. Ildephonsus aarzelt niet te zeggen, (1. Serm. de Ass.J »Ge lijk »het ijzer door het vuur, zoo was dit hart ge-»heel ontsoken door den H. Geest; het was »zoo gloeiend, dat in hetzelve niets dan liet »vuur der Goddelijke liefde kon bespeurd wor-»den.quot; O Maria, ik verheug mij bij het beschouwen uwer deugden en bid u, mij de genade te verwerven, om ze ten minste van verre na te volgen, en gelijk gij, een spiegel van rechtvaardigheid en van deugden te zijn. Amen.

Sluitgebed. Memorare, bl. 7.

XXII. SAMENSPRAAK MET JESUS

in het

IJ. SACRAMENT DES ALTAARS.

voorbereidingsgebed. O ziel, Stel U, bl. 1.

Toen de wijsgeer Seneca op zijn sterfbed lag en niets vond, dat hij tot gedachtenis aan zijne vrienden kon nalaten, gaf hij hun het voorbeeld zijner deugden. Zij stelden er zulken prijs op, dat zij dit geschenk boven elk ander waardeerden en zich gelukkiger waanden, erfgenamen zijner deugden dan bezitters van alle aardsche goederen te zijn. — Indien Seneca\'s vrienden op de eenvoudige nagedachtenis zijner deugden zoo veel [irijs stelden, welken prijs moeten wij dan niet stellen op het H. Sacrament des Altaars, \'t welk Jesus ons in het laatste avondmaal als een liefdebewijs, heeft achtergelaten,

Samenspr. 13

XXU. SAMENSPRAAK.

om zicli zeiven met al zijne deugden en verdiensten aan ons te geven? O welke schoone voorbeelden van deugden gaf Hij, toen Hij zichtbaar met de menschcn op aarde rondwandelde — en dan — welke heilzame schatten van genade heeft Hij ons bereid in het H. Sacrament des Altaars! — Waarlijk lieve .lesus, Gij hebt ons giootelijks bemind! —Uwe liefde was zoo groot dat Gij, stervende, ons niet kondet verlaten en bereid waart liever alle soort van onteeringen te lijden, dan ons te verlaten of U van ons tn verwijderen. Dierbare Jesus, hoe kan het zijn dat deze uwe liefde zoo weinig door de menschen geteld wordt?—Helaas hoe weinigen zijn er, die U hier komen bezoeken en uwe liefde met wederliefde vergelden! — Gij leert ons uit liefde tot U alles opofferen en alle beleedigingen gaarne verduren; maar waar vindt men Christenen die acht geven op uwe voorbeelden en dankbaar zijn voor uwe weldaden? — En dan vooral, hoe kan het zijn dat ik er zoo weinig acht op geef, en zoo traag ben in U te bezoeken, te aanbidden en dankbaar te zijn ? — Lieve Jesus. geef mij eene ware liefde, opdat ik dikwijls tot U kome en door het beschouwen uwer liefde in wederliefde ontvlamme en aangemoedigd worde mij aan U gelijkvormig te maken; want wie bemint, wil gelijk zijn aan het voorwerp zijner liefde. — Daarom bid ik U, mij te versterken, om uw heilig leven na te volgen en de beeltenis uwer deugden in mij te volmaken. — O Jesus, geef dat ik, gelijk de IJ. Joannes de Aalmoezenier, de beeltenis uwer liefde jegens arme en noodlijdende menschen steeds in mij vertoone, door evenals

XXU. SAMENSPRAAK.

Gij, jegens hen goedaardig, spraakzaam en hen s s behulpzaam te zijn. — Geef dat ik, gelijk de i H. Alexius, de beeltenis uwer ootmoedigheid

en zachtzinnigheid in mij ronddrage, door hot i verachten van alle wereldsche grootheden en het

verdragen van alle beleedigingen, verongelijkin-i gen en versmadingen. Geef dat ik , gelijk de

! H. Alphonsus, de beeltenis uws zielenijvers in

; mij beware door mijn leven geheel voor de za-

i ligheid der zielen te besteden. — Geef dat ik,

gelijk de H. Franciscus van Assisië van alles : onthecht zij, opdat de beeltenis uwer armoede

in mij uitschijne. — Eindelijk geef dat ik, ge-i lijk de II. Joannes van het Kruis de beeltenis

i uwer liefde voor het kruis in mij vertoone,

door steeds het kruis boven alle schatten dei-wereld te verkiezen en met blijdschap te aanvaarden. Dierbare Jesus, ontferm U mijner en geef mij eene vurige liefde, opdat ik steeds den weg bewandele dien Gij mij gebaand hebt. Tc vergeefs draagt men den naam van Christen, indien men uwe voorbeelden niet navolgt. (S. Leo Serm. 5. de Nat. Domini.] Daarom bid ik U, U over mij te ontfermen, opdat ik door het beschouwen uwer liefde, die Gij mij in het II. Sacrament voortdurend blijft betoonen, aangemoedigd en versterkt worde, om uw voorbeeld te volgen, alles met geduld en gelatenheid te lijden en eindelijk uit liefde tot U te sterven. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

il

xxii. samenspraak.

XXII. SAMENSPRAAK

met de

H. MAAGD MARIA.

Speculum Justiticc, ora pro nohi*.

Spiegel der rechtvaardigheid, bid voor ons.

O Maria, terecht begroet men u met den schoonen naam van: spiegel der rechtvaardigheid, omdat uw leven niets anders was daic «■ene aaneenschakeling van deugden, die gij in geheel uwen handel en wandel vertoondet, en. overal deed uitschijnen; maar ik, helaas! ben een spiegel van ongerechtigheid en zonden. 0 Maria, bid voor mij, opdat ik mij voortaan ia uwe deugden zoo spiegele, dat ik er door opgewekt worde om die na te volgen. Laot een straaltje uwer heerlijkheid over mij afdalen, om mij in mijne duisternissen te verlichten, in mijne zwakheden te versterken en in mijne-onstandvastigheid aan te moedigen, om te volharden tot het einde toe. Genees mijn hoogmoed door uwe nederigheid, mijn ongeduld door uwe lijdzaamheid, mijne zinnelijkheid door uw versterven leven, mijne lauwheid door de vurigheid uwer liefde, mijne zucht om te behagen door de zuiverheid uwer meening, niets anders bc-oogende dan het welbehagen van God, in één woord , maak dat ik voortaan een spiegel der rechtvaardigheid zij en uitschijne in alle deug-«len. Amen.

Sluitgebed. Memorare, bladz. 7.

XXIII. SAMENSPRAAK.

XXIII. SAMENSPRAAK MET JESUS

IN\' HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

TOORBEREIDINGSGEBED. O ziel, Stel li, bl.

Do Schepper van liemel en aarde plaatste in Jiet aardsch paradijs ceiie rivier, die van daar uitging en zicli in vier armen verdeelde om de gansclie aarde tc besproeien en vruchtbaar te maken. — Die rivier is een afbeeldsel van het H. Sacrament des Altaars, waarin Jesus, de bron van alle genade, tegenwoordig is, en van waar Hij stroomen van genade uitzendt, om de harten van alle menschen over de gansclie wereld te besproeien en vruchtbaar voor den hemel te jiiaken. God zegt in de H. Schrift: (Eccl¹ XXIV. 40—45.) Ik, de Wijsheid, heb stroomen van genade uitgestort... als eene waterleiding ben ik uit het paradijs voortgekomen; Ik heb gezegd: Ik zal mijnen plantenhof bevochtigen, en het gewas mijner weide rijkelijk besproeien... Ik zal doordringen tot de diepste deden der aarde, en zal hen verlichten die op den Heer vertrouwen. Lieve Jesus, hoe troostend zijn mij deze uwe woorden, die Gij nog voortdurend van uit het H. Sacrament des Altaars ons allen toespreekt!.. Uit mij zeiven ben ik als eene dorre aarde, onvruchtbaar voor den hemel; maar Gij blijft hier altijd tegenwoordig, om onze harten met de stroomen uwer genade rijkelijk te besproeien en vruchtbaar in deugden en goede werken te maken. Hoeveel stroomen van genaden hebt Gij niet van uit dit H. Sacra-

XXIII. SAMENSPRAAK.

ment over ons uitgestort?... In hoeveel harten hebt gij niet door de genade van dif H. Sacrament het verlangen tut volmaaktheid opgewekt, aangekweekt en tot rijpheid gebracht? Hoe vele deugdzame en voor de wereld verborgen zielen hebt Gij door hetzelve van liefde tot God doen branden?... Hoe vele zwakke jongelingen, tee-dere maagden en grijsaards zijn er niet door versterkt, om over alle wederwaardigheden te zegevieren en in de hevigste beproevingen standvastig te blijven? Dierbare Jesus, daar zoo vele christenen door de genade van dit H. Sacrament van liefde ontstoken zijn, hoe komt het dan, dat ik er zoo koud en zoo ongevoelig voor blijve?... Ach, ik bid U, mijn hart van liefde te ontsteken, want ik verlang vurig, U te beminnen met eene groote, vurige, zuivere en standvastige liefde. Biddend zeg ik: mijn Heer en mijn God, ik bemin U bovenal uit geheet mijn hart; en toch bemin ik U niet, noch breng ik liefdewerken voort. Helaas, wat zullen mij de woorden baten, indien zij niet bewaarheid worden door de werken!... Wat baat het een vruchtboom, die weelderig bloeit, maar geene vruchten voortbrengt?... Voorzeker weinig of niets; en toch helaas is het zoo met mij gelegen. Ik zeg met woorden, dat ik U bemin uit geheel mijn hart, maar loochen het door werken. De Apostel zegt: de liefde is gediddig, zij is (joedaarcUj; de liefde is niet afcjunstic; zij praalt niet; zij is niet opgeblazen ; zij is niet eerzuchtig; zij zoekt zich zelve niet; zij ivoriit niet oploopend; zij rekent het kwaad niet tor; zij verheugt zich niet over de boosheid, maar is verblijd met de waarheid; zij

XXIII. SAMENSPRAAK.

verdraagt alles; zij gelooft alles; zij hooiit alles; zij verduurt allen. (I. Cor. 13.1 Ach, lii\'ve Jesus, hoo veel verschilt mijne liefde van die, welke de Apostel hier beschrijft!... De ware liefde onthoudt zich van alle kwaad, zelfs van de minste fouten; integendeel, zij brengt alle goed voort; doch ik ben ontbloot van deugden en vol gebreken en onvolmaaktheden. Helaas, hoe ongeduldig ben ik nog; hoe ontevreden, hoe afgunstig, hoe baatzuchtig, hoe opgeblazen door eigenliefde, hoe begeerig naar eer, achting en lofspraken, hoe grammoedig en opvliegend, hoe vol kwade gedachten en lichtvaardige oor-deelen; eindelijk hoe onmeêdoogend jegens noodlijdenden!... Deze en meer andere fouten, strijdig met de liefde, heerschen nog in mij. Dierbare Jesus, ik bid IJ, deze fouten in mij uit te loeien en mijn hart rijkelijk te besproeien met de genaden, die zoo overvloedig in het H. Sacrament verborgen zijn, om het vruchtbaar te maken in deugden en goede werken. — O .lesus, ik wil U beminnen en mij door de liefde geheel met U vereenigen. O zoete liefdeband, die onze harten innig met God vereenigt! bind en vereenig mij zoodanig met Hem, dat niets bekwaam zij, mij van Hem te scheiden. Dierbare Jesus, ik bemin U en omdat ik U bemin, verzaak Ik aan alle vermaken, grootheden en goederen der wereld, ten einde volmaakt met U vereenigd te zijn. Minnelijke Zaligmaker, geef mij slechts uwe liefde met uwe genade dan ben ik rijk genoeg en vraag U niets meer. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bl. 5.

XXIII. SAMENSPRAAK.

XXIII. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Sedes Sapientice, ora pro nobis.

Zetel der Wijsheid, bid voor ons.

O Maria, gij zijt waarlijk de zetel der wijsheid; en wel i), omdat gij Jcsns, de wijsheid zelve, negen maanden in uwen schoot gedragen hebt; daarom noemt de H. Bonaventura u, de troon der goddelijke genade en de kardinaal Hugo: de troon van God. — 2) zijt gij de zetel der wijsheid, omdat de H. Geest u, boven alle anderen, met de gaaf van wijsheid verrijkt heeft; daarom zegt de Goddelijke Bruidegom in het Hooglied, van u sprekende: mijne duif is eenig, wijl er geene andere gelijk aan u gevonden wordt; gij immers zijt het huis, \'t welk de goddelijke wijsheid voor zich gebouwd, en met zeven kolommen, dat is, met de zeven hoofddeugden versierd heeft, namelijk met de drie goddelijke deugden, geloof, hoop en liefde en met de vier kardinale deugden, voorzichtigheid, rechtvaardigheid, matigheid en sterkte. — 3) wordt gij nog de zetel der wijsheid genoemd, omdat de deugd van wijsheid u altijd op eene bijzondere wijze eigen geweest is en in geheel uwen levenswandel uitgeschenen heeft, zoodat gij altijd even bescheiden waart in uwe vragen, als wijs in uwe antwoorden.

O Maria, bid voor mij, opdat ik ook door een deugdzaam en heilig leven een troon van liefde in mijn hart gereed make en Jesus er zijnen zetel voor immer in vestige.

xxiv. samenspraak.

Ook bid ik u, mij de ware wijsheid tc geven, opdat ik voortaan matig, rechtvaardig en godvruchtig voor God leve , liet vergankelijke verachte en kloekmoedig strijde tegen de vijanden mijner zaligheid. Amen.

Sluitgebed. Memorare, bladz. 7.

XXIV. SAMENSPRAAK MET JESUS

IN HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORUEREIDINGSGEBED. 0 ziel, Slel U, bl. 1.

Heer, hoe goed en zoel is uw geest in alles en jegens allen, zelfs jegens de goddeloozon! (Sap. XII. ■].) Ziedaar de minzame woorden, die de Wijze man in de verrukking zijns geestes sprak, toen hij de liefderijke handelwijze van Gods voorzienigheid in de leiding van zijn volk en in de straf der goddeloozen beschouwde. Heer, zeide hij, hoe goed en zoet is uw geest in alles en jegens allen, zelfs jegens de zondaars, hen .straffende, niet terstond, maar langzaam , om hen tot nadenken en bekeering te brengen. Inderdaad, lieve Jesns, uw geest is goed in alles en jegens allen. Deze uwe goedheid en zoetaardigheid schijnt bovenal uit in het H. Sacrament des Altaars, waar Gij uit liefde tot ons nietige schepselen en ondankbare zondaren voortdurend tegenwoordig blijft , onze komst met geduld afwachtende, ten einde ons met weldaden te overladen. Hoe dwaas en ondankbaar zijn die menschen, die U verlaten en hun vermaak in de wereld gaan zoeken! Hoe ijdel

XXIV. SAMENSPRAAK.

en kortstondig zijn alle aardsche genoegens...? Terwijl de wereldling, gelijk de rijke man van het Evangelie, zich gelukkig acht, omdat hij overvloed heeft van alles, en dientengevolge het besluit maakt, zijne overige levensdagen in genoegen te slijten, — nadert de onbarmhartige dood en zegt hem: Dwaze! nor/ dezen nacht zal men uwe ziel van u opeischen; en het-c/ren gij bereid hebt, voor ivien zal dit zijn? (Lucas XII. 20.) En zoo moest die dwaze sterven , toen hij meende gelukkig te zijn...! Hij moest scheiden van al zijne goederen en bezittingen en alles overlaten aan anderen, terwijl hij zelf\' arm en zonder verdiensten voor den Rechter moest verschijnen. — Hoe dwaas zijn dus die menschen, die hun geluk op de wereld zoeken, waar het niet te vinden is...! Neen, lieve Jesus, buiten U bestaat er geen geluk. Gij alleen zijt de schat onzer ziel, ons genoegen, onze tevredenheid en ons al. — Heer, hoe goed en zoet is nw geest in alles! — Welk geluk is liet voor mij, U hier te mogen bezoeken, aanbidden en verheerlijken! — Ik acht dit geluk en die genade hooger dan koninkrijken en tronen ; en al het goud der aarde, hiermede vergeleken, is niets anders dan slijk. (Sap. VII. 7). Lieve Jesus, doordring mij meer en meer van die waarheid, opdat ik, gelijk de Apostel, al liet aardsche als ijdelheid achte en als slijk versmade, om U te winnen en eeuwig te bezitten. (Phil. III. 8.) Ach, lieve Jesus, hoe spijt het mij, U nog zoo weinig bemind en zoo weinig voor U gedaan te hebben! — Nauwelijks had de koopman van het Evangelie die kostbare parel gevonden, of\' hij gaf\' er alles voor ten

XXIV. SAMENSPRAAK.

boste. (Matth. XIII. 45.) Minnelijke Zaligmakeiv Gij zijt die kostbare parel; ik vind U in liet 11. Sacrament; cn tocli doe ik zoo weinig om bij U te zijn. Helaas, een klein ongemak, eene dorheid, eene zucht tot vermaken, of\' iets dergelijks, is genoeg om mij van U te verwijderen en de geestelijke oefeningen te doen verwaar-loozen, of ton minste met onachtzaamheid en overhaasting te verrichten. Hoe ijverig waren de heiligen in U te bezoeken en hoe eerbiedig in U te aanbidden...! Dikwijls bleven zij uren, dagen en nachten aan den voet aan het H. Tabernakel neergeknield, om zich voor U te vernederen, U te aanbidden, te loven en te verheerlijken. De eerbiedwaardige broeder Gerar-dus Majdla, van de Congregatie des Allerh. Verlossers, ontvlamde zoo zeer in liefde tot Jesus in het H. Altaargeheim, dat hij zijn verinaak er in vond geheele nachten aan den voet van het H. Tabernakel te blijven, en daar zijn hart in liefde verzuchtingen voor Jesus uit te storten; hij weende bitter over de oneer, die Jesus van de zondaars, bijzonder gedurende den nacht moet lijden, en geeselde zich ten bloede toe, om dien hoon eenigszins te vergoeden. Geef\', lieve Jesus, dat dit voorbeeld en dat van zoovele andere heiligen mij opwekke om U voortaan niet ijver te bezoeken en met vurigheid te aanbidden. Trek mijn hart en mijne genegenheden van alles af\', om U alleen te beminnen. O kon ik mij altijd met U bezighouden! O kon ik altijd aan U denken , U altijd loven, U altijd verheerlijken! — 0 Jesus, daar ik niet voortdurend bij U kan zijn, zoo bid ik U, mij uwe genade te geven, om ten minste met mijn hart

XXIV. SAMENSPRAAK.

en mijne genegenhorlen altijd bij U to blijven,, U steeds voor oogen to houden, geheel voor U te leven, alles voor U te lijden en eindelijk voor U te sterven. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XXIV. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Causa nostra; Icetitia\', om pro nabis.

Oorzaak onzer blijdschap, bid voor ons.

O Maria, gij zijt waarlijk de oorzaak onzer blijdschap; van die blijdschap, die de engel bij de geboorte des Zaligmakers der wereld heeft aangekondigd. Reeds was de wereld meer dan 4000 jaren door Satan gekluisterd en met dikke duisternissen overdekt, zonder dat eenig schepsel haar uit dien staat van ellenden vermocht te redden. Daarom heeft Christus zelf in zijne oneindige goedheid dit werk op zich genomen; doch God had besloten Hem niet te zenden tenzij met uitdrukkelijke toestemming van Maria, die zij gaf, toen zij tot den engel zeide: Zie de dienstmaagd des Heeren; mij geschiede naar uw woord. Op hetzelfde oogenblik , dat zij hare toestemming gaf, daalde Jesus uit don hemel neder en nam de rnenschelijke natuur aan; en zoo werd zij de oorzaak der blijdschap, die Jesus der wereld aanbracht en die de engel den herders aankondigde, toen •lij zeide : Zie

xxv. samenspraak.

ik verkondig u eene groote blijdschap, die voor het gansche volk wezen zal; want heden is u een Verlosser geboren. (Luc. 11. 10. 11.) O Maria, zoo zijt gij dan de oorzaak onzer blijdschap! — O liadde ik duizend tongen om u onophoudelijk te loven en te prijzen, als de oorzaak onzer blijdschap! Maar helaas, ik ben bedroefd, als ik denk, dat ik zoo dikwerf eene oorzaak van droefheid geweest ben. — Bid voor mij, opdat ik door een boetvaardig en deugdzaam leven voortaan eene oorzaak van blijdschap zij en mij zoo waardig make de vreugde des hemels te genieten, die Jesus ons verdiend licef\'t. Amen.

Sluitgebed. Memorare, bladz. 7.

XXV. SAMENSPRAAK MET JESTTS

in het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

voorbereidingsgebed. O ziel, Stel U, bl. 1.

Mijn vermaak is te zijn met de kinderen der mensdien. (Prov. VIII.) Ziedaar de minzame woorden, die Jesus van uit dit H. Sacrament ons allen toeroept: — Als wilde Hij zeggen ; »ü mensch! Ik bemin u zoo zeer, dat het Mij »oene vreugde, een vermaak is, met u te zijn!quot; Hoe aangenaam zou het voor een hoveling zijn, als de koning hem zeide: Mijn vermaak is bij u te zijn ! — Doch hoeveel aangenamer moet liet mij niet zijn, uit den mond van Jesus, den Koning der koningen, te hooren, dat het Hem ei-n vermaak is bij mij te zijn! — Dierbare

XXV. SAMENSPRAAK.

Jesus, I loo is liet mogelijk, dat Gij uw vermaak bij mij vindt? — Wat is er in mij, dat U tot vermaak zou kunnen dienen? — Hebt Gij mij ergens toe noodig? — of ontbreekt er iets aan uw geluk? ■— Zijt Gij niet in do opperste rust en hoogste eer met God den Vader? — Zijt Gij niet oneindig in volmaaktheden ? — O ja, ziel. Ik ben oneindig in volmaaktheden. — Ik ben in de opperste rust en hoogste eer met God den Vader en God den H. Geest, en zal in eeuwigheid een volmaakt geluk met hen genieten ; en desniettegenstaande is het Mij een vermaak bij u te zijn , omdat Ik u bemin en u gelukkig wil maken.

Dierbare Jesus, boe kunt Gij mij zoo beminnen?— Waar heeft men ooit eenen koning go-vonden, die zijn vermaak bij ondankbare slaven zoekt, om hen gelukkig te maken? Neen , lieve Jesus, dusdanige koningen vindt men op aarde niet, maar wel bier in het 11. Altaarsacrament. — Gij zijt die Koning; Gij immers gewaardigt U altijd bij ons te blijven en U geheel met ons te vereenigen, om ons gelukkig te maken. — O welke goedheid! O welke liefde! — Dierbare Jesus, ontsteek in mij het vuur uwer liefde ; want ik verlang vurig U te beminnen. Minnaars der wereld verlangen elkanders gezelschap zoo zeer, en scheppen zulk genoegen in hun weder-zijdsch onderhoud, dat zij dikwijls uren, dagen en nachten gezamenlijk doorbrengen. Hoe kan ik dan zoo liefdeloos jegens U blijven, en zoo traag zijn in U te bezoeken? — Gij vindt uw vermaak bij mij, en ik, helaas! vindt het mijne niet bij U! Ach, hoe is dat mogelijk! Hoe kan ik toch zoo koud en onverschillig voor U zijn!

XXV. SAMENSPRAAK.

Gij zijt mijn God, mijn schat, mijne zaligheid ■en mijn al, en evenwel vlucht ik uw gezelschap! Ik ben voor U geschapen en mijn hart is onrustig en ontevreden tot dat het in U ruste — en echter ben ik zoo dwaas om buiten U mijn vermaak te zoeken. Ach, welke uitzinnigheid! »0 menschen,quot; roept de H. Teresia al weenend uit, »0 menschen, hoe kunt gij eenen God versgrammen, die U verzekert dat Hij er zijn ver-smaak in vindt bij U te zijn? — 0 hemel! — sJesus vindt zijn vermaak bij ons, en wij zou-)gt;den het onze niet vinden bij Jesus, — wij svooral die het geluk hebben in zijn paleis te »wonen ?quot;

O ziel, zult gij nog langer ongevoelig en koud voor Hein blijven.\' — Zult gij nog voortgaan buiten Hem uw vermaak te zoeken of Hem te beleedigen?—Neen, lieve Jesus, neen ik wil U niet meer beleedigen, noch buiten U mijn vermaak zoeken. — Hoe zou ik nog zoo dwaas kunnen zijn de wereld of hare schijngoederen te beminnen, welke mijn hart nooit kunnen verzadigen? Derhalve verzaak ik van nu af aan alle aardsche genoegens en zinnelijke voldoeningen om mijn hart geheel en onverdeeld aan U te geven, U alleen te beminnen, voor U alleen te leven, alles voor U alleen te lijden en eindelijk voor U en uit liefde tot U alleen te sterven. — Wanneer zal de tijd eens komen dat ik met den Apostel in waarheid zal kunnen zeggen: Ik leef\', niet meer ik, maar Jesus leeft in mij....! Dierbare Jesus, hoe gelukkig zal ik dan zijn! — Dan zal uw geest in mij leven, dan zal ik God beminnen door uwe liefde, en. een wals hebbende van alles

XXV. SAMENSPRAAK.

wat in tie wereld is, zal ik in waarheid kunnen zeggen : Mijn vermaak is bij U te. zijn. — O ja, lieve Jesus, Gij zijt mijn vermaak en mijn eenig genoegen voor tijd en eeuwigheid. Amen.

Gees tel jke Comm unie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XXV. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Fas spirituale, om pro nobis.

Geestelijk vat, bid voor ons.

O Maria, \'t is mij een groot genoegen u te mogen begroeten met den schoonen naam en eertitel van: Geestelijk vat. Een titel, die u om vele redenen toekomt, en wel

1) omdat gij Josns, God van eeuwigheid, in uwen schoot gedragen hebt... Evenals de heilige Vaten, door de bedienaren der Kerk gezegend, bestemd zijn, om de H. Hostie, Jesus Christus zeiven, te bewaren, zoo waart gij door God zei ven gezegend en bestemd, om dienzelfden Jesus negen maanden in uwen schoot te dragen.

2) Omdat de H. Geest de volheid zijner genade dermate over u uitgestort heeft, dat de engel Gabriel u daarom vol van genade noemde.

^i) Omdat die genade door de heiligheid van uw leven dagelijks zoo zeer toenam en aangroeide, dat gij alle heiligen en engelen in geestelijke gaven en verdiensten overtroft.

XXVI. SAMENSPRAAK. 107

iu O Maria, geestelijk vat, woonplaats van Jesus O Christus, vol van genade, vol van den H. Geest, j_n vol van geestelijke schatten en verdiensten, ik n. bid ¹¹ gt; het vat mijns lichaams zuiver te bewaren, te heiligen, met genaden te vervullen en met deugden te verrijken. Heb medelijden met mij, wijl ik van jongs af tot het kwaad genegen ben, en gelijk de Apostel zegt, den koslelijken \' schat van Gods genade in een broos vat, in een zwak lichaam draag. (II. Cor. IV. 7.) Bid voor mij, opdat ik voorzichtig wandele, dagelijks in deugden en verdiensten toeneme en eindelijk het geluk hebbe, vol van genaden, en verdiensten voor de vierschaar van Jesus Christus te verschijnen en den hemel te ontvangen. Amen.

Sluitgebed. Memorare, bladz. 7.

Q

¹ XXVI. SAMENSPBAAK MET JESUS

l

IN HET

i H. SACRAMENT DES ALTAARS.

\'gt;

voorbereidingsgebed. O Ziel, Stél U, bl. 1.

y

g. Zóó lief heeft God de wereld gehad, dat t H\'j zijnen eeniggeboren Zoon gegeven heeft. i (.loan. III. 16.) Ziedaar de zinrijke woorden die de H. Joannes in de verrukking zijns geestes uitte, toen hij bij zich zeiven de overgroote gt; liefde beschouwde, die God ons bewezen heeft door zijnen eeniggeboren Zoon te geven, om i voor ons te lijden en te sterven.... Doch wat zullen wij zeggen, als wij overwegen dat God i dienzelfden Zoon gegeven heeft, niet alleen om voor ons te lijden en te sterven, maar ook om

LSamenspr. 14Samenspr. 14

XXVI. SAMENSPRAAK.

altijd bij ons te blijven en de spijs onzer ziel te worden...? Hebben wij dan niet meer redenen om uit te roepen : Zóó lief heeft God de wereld, dat Hij zijn eeniggeboren Zoon gaf! — Ja zoo lief heeft Hij de wereld gehad, dat Hij dien Zoon niet slechts éénmaal heeft gegeven, maar nog dagelijks geeft, en zal blijven geven tot het einde der wereld....! Ja zeker hebben wij er meer redenen toe; zeker zal ik steeds met erkentelijkheid zeggen : Zóó lief heeft God de wereld en mij in het bijzonder gehad, dat Hij zijn eeniggeboren Zoon gegeven heeft, niet alléén om te lijden en te sterven, maar ook om de spijs mijner ziel te worden! — Ja, mijn God, Gij hebt mij bemind en uwen Zoon voor mij gegeven... O welk eene ongehoorde liefde...! Hoe is het mogelijk dat Gij mij zoo hebt kunnen beminnen; Gij immers hebt mij niet noodig, aangezien Gij oneindig in volmaaktheden zijt en niets U ontbreekt noch kan ontbreken....! O God, ik begrijp U! De liefde alleen heeft het gedaan; zij heeft U bewogen, om het H. Sacrament des Altaars in te stellen, er altijd tegenwoordig te blijven, en de spijs onzer zielen te worden, ten einde U zoo geheel met mij te vereenigen... O God, hoe groot is uwe liefde! -— Ten bewijze uwer liefde hebt Gij uwen beminden Zoon gegeven — dien zoon, die in alles aan U gelijk is, en dien Gij bemint gelijk U zeiven. O God, wie is in staat eene zoo groote liefde naar waarde te schatten....? Als een koning zijnen zoon voor eenen slaaf ten beste zou geven, zou men ongetwijfeld zijne liefde bewonderen, zelfs dan wanneer hij nog vele andere zonen had, en hij eenig voordeel van

XXVI. SAMENSPRAAK.

•dien slaaf kou verwachten ; maar als die zoon zijn eenige en teergeliefde zoon, en die slaaf een booze en trouwelooze slaaf ware, dan zeker zou men die liefde nog meer bewonderen, en met verbazing uitroepen: »Zóó lief heeft de «koning zijnen slaaf gehad, dat hij voor hem »zijnen eenigen zoon heeft gegeven!quot; Maar wat moeten wij dan niet zeggen van de liefde van God tot den ondankbaren mensch...? Wat is een koning met God vergeleken...? Wat een zoon lt;les konings in vergelijking met den Zoon van God ? — Minder dan een wormpje, dat wij met de voeten treden— O God! ik werp mij hier voor uwe voeten neder, om uwe liefde te aanbidden, en in liefde tot U te ontvlammen.... O kon ik U oprecht beminnen en mij door de liefde geheel en onverdeeld aan U geven! — O God, geef mij uwe liefde. — Geef dat de vurige en honigvloeiende kracht uwer liefde mijn hart geheel inneme en verteere, opdat ik uit liefde tot U sterve, gelijk Gij U gewaardigd hebt uit liefde tot mij aan een schandelijk kruis te sterven. — Lieve Jesus, uwe liefde heeft mij overwonnen en dwingt mij tot wederliefde. Zie, thans geef ik mij geheel aan U; ontvang mij geheel met alles wat in mij is; ontvang mij zonder eenig voorbehoud; ontvang mij voor den tijd en voor de eeuwigheid. Ik geef mij geheel aan U; doe met mij wat Gij wilt; geef mij slechts uwe liefde met uwe genade, dan ben ik rijk genoeg, en vraag U niets meer. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XXVI. SAMENSPRAAK.

XXVI. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Fas honorabïle, or a pro nobis.

Eerwaardig vat, bid mor ons.

Indien de gewijde vaten, waarin liet Allerheiligste bewaard wordt, zoo eerbiedwaardig zijii_r dut het slechts aan priesters en sommige geestelijke personen geoorloofd is, die aan te raken; hoeveel eerbied waardige)^- zijt gij dan niet,, o Maria! wijl uw sciioot, als een heiligdom voor Jesus, door den heiligen Geest zeiven geheiligd is, en Hij daarin negen maanden lieett willen verblijven....? God strafte eertijds het volk van Israel, de Bethsamiten, de Philistijnen ea Oza met den dood, omdat zij te weinig eerbied voor de Ark toonden. Welke straf hebben zij dan niet te wachten, die n, de levende Ark, miskennen en versmaden, of zich verstouten uwe voorrechten en ceretitels aan te randen? O Maria, daar gij zoo eerbiedwaardig zijt, nader ik met kinderlijken eerbied tot u, en stel mij, met een groot vertrouwen onder uwe moederlijke bescherming. i)e joden naderden slechts sidderend tot de Ark (les verbonds, maar ik kom tot u met een kinderlijk vertrouwen, u dringend smeekende, mijne moeder te willen zijn, en mij op het pad der deugd te geleiden. Verwerf mij de genade, bij alle gelegenheden uwe eer voor te staan, en mij zoo waardig te jnaken, uwe bescherming in het uur des doods-

xxvii. samenspraak. i ll

•on uwe voorspraak in het oordeel f.e verwerven. Amen.

Sluitgebed. Memorare, bladz. 7.

XXVII. SAMENSPRAAK MET JESUS

IN HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORliEREIUIXGSGEBED. O ziel, stel u, bl. A.

Dierbare Jesus, bij de beschouwing, dat Gij uit liefde tot mij in het H. Sacrament waarlijk •en wezenlijk tegenwoordig zijt, en altijd blijven zult tot het einde der wereld; sta ik verbaasd, en zeg met den Apostel: (Gal. 11. 20.) ygt;Die mij heeft lief riehad en zich zeiven gele-»t\'erd heeft voor mij.quot; Ja, lieve Jesus, Gij hebt mij waarlijk liefgehad...! Maar wie zijt Gij en wie ben ik, om mij zoo lief te hebben? Gij — de eenige Zoon van God, waarachtig God met den Vader en den H. Geest, Schepper van het Heelal; maar ik —• een nietig schepsel, een ellendige aardworm; — Gij — de Koning der Koningen, de Heer der Heeren; maar ik —een dienstknecht, een verworpen slaaf; Gij — de Heilige der Heiligen; maar ik — een zondaar, een booswicht; en niettemin hebt Gij mij bemind ! — Ja, Gij hebt mij in het bijzonder bemind, en U zeiven voor mij in het bijzonder gegeven; die liefde jegens mij was zoo groot, dat Gij U zei ven voor mij alléén zoudt geleverd hebben , ware liet noodig geweest; Gij immers bemint mij met dezelfde maat van liefde, waarmede Gij de geheele wereld bemint. (St.

XXVII. SAMENSPRAAK.

Chryst. in Ap. ad Gal. II. 20.) — Ik kan eit moet dus met den Apostel zeggen: Die mij heeft lief qehad en zich zeiven geleverd heeft voor mij. Dierbare Jesus, mag ik U eens vragen, I waarom Gij mij zoo bemint en U zeiven voor mij hebt geleverd? — O ziel, Ik heb liet ge- \' daan, niet omdat gij bet waardig waart ot\' verdiend hadt, noch omdat ik u noodig of iets van ii te verwacbten had, maar omdat Ik u beminde en u gelukkig wilde maken.

Dank, lieve Jesus, duizendmaal dank voor zulke goedheid en liefde.... ! Uwe liefde dwingt mij tot wederliefde en doet mij uitroepen: Die mij heeft lief qehad en zich zeiven geleverd heeft voor mij...! Ja, Gij hebt mij bemind met eene zuivere, oneindige liefde; met cene standvastige en eeuwige liefde; ten bewijze hiervan hebt Gij U zeiven aan mij geleverd. Gij hebt U geleverd, niet alleen in uwe mensch-wording en geboorte; niet alleen lijdende en stervende aan het kruis; maar ook in het II. Sacrament des Altaars, waar Gij altijd tegenwoordig blijft, om mijne komst af te wachten, mijne gebeden en smeekingen goedgunstig te aanhoo-ren, en U geheel aan mij te geven ; daarenboven zijt Gij bereid, U als loon aan mij to geven in den hemel; Gij immers hebt gezegd : Ego merces Uia magna nimis. Ik hen kw overgroot loon. (Genes. XV. 1.)

Dierbare Jesus, welke dankbaarheid ben ik U voor zulke goedheid en liefde niet verschuldigd...? Al slachtollerde ik mij zeiven duizend millioenen malen, dan ware bet nog te weinig; want uwe liefde is cene oneindige, eene Goddelijke liefde, cn vordert derhalve eene oneindige, eene Godde-

XXVII. SAMENSPRAAK.

lijke wederliefde. Maar dewijl dit niet in mijne maclit is, kan ik niets anders doen, dan mij diep voor U vernederen, mijne nietigheid en ellenden erkennen, en II opdragen al de akten van liefde en dankzegging, die U opgedragen zijn van het begin der schepping, die thans nog opgedragen, en in eeuwigheid nog zullen opgedragen worden in den hemel, door allo engelen en heiligen, en vooral door de allerh. Maagd Maria.

Minnelijke Zaligmaker, ontferm U mijner, geef dat ik U steeds een dankbaar hart toone, en een goed gebruik make van de genade, die Gij mij zoo gulhartig aanbiedt; om met den Apostel in waarheid te kunnen zeggen : Xon ub-jicio gratiam Dei. Ik verwerp Gods genade niet. (Gal. II. 21.) Helaas, hoe weinig voordeel heb ik tot nog toe met uwe genade gedaan...! Hoe zelden kom ik U bezoeken, en als ik kom,hoe (lauw en ongevoelig ben ik dan nog voor U, en hoe haast ik mij , U wederom te verlaten....! Terwijl wereldsche bezoeken mij behagen, mijn hart innemen, en mij langen tijd ophouden, blijf ik koud en liefdeloos voor U, en verveel mij in uwe tegenwoordigheid. 0 Jesus, ik schaam mij over deze mijne onverschilligheid jegens U, en vraag U daarvoor ootmoedig om vergiflenis. Ik maak thans een vast besluit, ijveriger te zijn in U te bezoeken, vuriger in ü te beminnen en eerbiediger in U te loven en te verheerlijken. Zie, thans geef ik mij geheel aan U: ik wil geenen wil meer hebben, dan om den uwen te volbrengen , en in alles aan den uwen gelijkvormig te zijn; geen verstand dan om het ten dienste van het geloof gevangen te geven; geen geheugen dan

XXVII. SAMENSPRAAK.

om uwe weldaden te gedenken; geene vrijheid dan om U te dienen ; geen hart dan om U te beminnen; in één woord, ik wil geheel aan U zijn; ik wil voor U alleen leven, alles voor II lijden en eindelijk voor U sterven. O Jesus, ontferm U mijner en geef mij uwe genade met uwe liefde. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XXVII. SAMENSPBAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Fas insigne devotionis, or a pro nobis.

Uitmuntend vat van devotie, hid voor ons.

O Maria, gij wordt met reden, uitmuntend vat van devotie genoemd, om den vurigen ijver en de brandende liefde, waarmede gij steeds alle godvruchtige oefeningen volbracht; die ijver was zoo groot, en die liefde zoo vurig, dat uw hart geheel van vuur scheen te zijn. De H. II-dephonsus aarzelt niet te zeggen: «Gelijk het «ijzer, gegloeid door het vuur, geheel vuur «schijnt te zijn, zoo scheen uw hart, ontstoken «door de liefde des H. Geestes, ook geheel vuur «te zijn.quot; Het brandde zoodanig van liefde, dat daarin niets dan het vuur der Goddelijke liefde kon bespeurd worden. Ook zegt de H. Bona-ventura, dat gij van uwe jongste jaren af gewoon waart (les nachts op te staan, en naar het altaar te saan, om uw hart zuiver var

XXVtir. SAMENSPRAAK.

alle zonden en brandend van liefde als een slachtoffer aan God op te dragen.

0 Maria, bid voor mij, opdat ik God vurig beminne en alle godvruchtige oefeningen met ware devotie en vurigen ijver volbrenge. Amen.

SLUiTGEHEn. Memorare,, bladz. 7.

XXVIII. SAMENSPRAAK MET JESXIS

IX HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORBEREIDINGSGEBED. O ziel, stel 11, bl. 1.

O ziel, verbeeld u Jesus in liet H. Tabernakel te zien. Hij is daar vol luister en glorie — als op een troon van genade en barmhartigheid, brandend van liefde tot u, en bereid om u goedgunstig te ontvangen, en met weldaden te verrijken. — Hij is daar op eenen troon van liefde, en met uitgestrekte armen noodigt Hij allen uit, tot Hem te komen, zeggende: Kami tot Mij, uilen die vermoeid en beladen zijt, en Ik zal u verkwikken. (Matth. XI. 28).

Dierbare Jesus, hoe troostvol zijn deze uwe woorden voor alle zondaren, maar vooral voor mij, die het meest van allen met zonden en boosheden beladen ben! — Aangemoedigd door uwe minzame uitnoodiging, kom ik met een groot vertrouwen tot U, om door U van den last mijner zonden bevrijd te worden. Hoe zou ik zoo dwaas kunnen zijn, om buiten U opbeuring te gaan zoeken, daar Gij mijn eenige troost on verkwikking zijt\'? of hoe zou ik zoo boos,

XXVIir. SAMENSPRAAK.

zoo ondankbaar kunnen zijn, om mij aan uw juk te onttrekken, of den last dien Gij mij oplegt, van mij te verwijderen, vermits Gij mij gezegd hebt: Neem mijn juk op u en leer van Mij, dal ik zachtmoedig en ootmoedig van harte hen, en gij zult rust voor uwe ziel vinden; want mijn juk is zoet en mijn last is licht. (Mattli. XI. 28, 29, 30.) Lieve Jesus, ootmoedig voor U neergebogen, geef ik mij geheel aan U — zie, ik ben bereid uw juk o[gt; te nemen, en van U te leeren, zachtmoedig en ootmoedig van harte te zijn. Gedurende uw gansch leven, maar bijzonder in liet H. Sacrament, geeft Gij blijken uwer zachtmoedigheid en nederigheid.

1). Hier toont gij uwe overgroote zachtmoedigheid, met onze komst zoo lankmoedig af te wachten, en de U aangedane beleedigingen zoo geduldig te verdragen. Wie is in staat al de beleedigingen op te tellen die U hier, van het begin af aangedaan zijn, en nog voortdurend aangedaan worden?.. En toch zijt Gij altijd even minzaam en goedaardig, en bereid allen die tot U komen, met liefde te ontvangen.

2). Ook toont Gij hier uwen geest van ootmoedigheid ; vermits Gij altijd bereid zijt op-het woord eens priesters uit den hemel neer te dalen , en U zeiven onder de gedaante van brood en wijn te vernederen. In uwe mensch-wording verborgt Gij uwe Godheid, en vertoon-det U in de gedaante van een kind; maar hier verbergt Gij én Godheid én menschheid, en neemt de gedaante van brood en wijn aan. — O welk eene ongehoorde vernedering! ... Zou ik na zulk voorbeeld van ootmoed gezien to

XXVIII. SAMENSPRAAK.

hebben, nog hoovaardig blijven?.. Neen, lieve Jesus: ik zal nietiger worden, meer dan ik geweest ben, en nederig zijn in mijne oogen. (II. Reg. VI. S\'i.) Nederig zijnde, zal ik ook zachtmoedig en geduldig zijn, zelfs te midden der vcrongelijkingen en beleedigingen, en met Job zeggen : »Ik heb gezondigd en ben nog niet snaar verdienste beleedigd en vernederd.quot; In deze gesteltenis zal ik waarlijk gelukkig zijn, en vrede genieten. Gij immers hebt gezegd : Leer van Mij dat Ik zachtmoedig en ootmoedig van harte hen, en gij zult rust voor uwe ziel vinden; want mijn juk is zoet en mijn last is licht. (Matth. XI. 29. 30.) \'t Was daarom dat de martelaren, zelfs in de hevigste folteringen en pijnen tevreden waren en de zoetste vertroosting genoten. En hoeveel troost hebben niet de heilige en godminnende zielen aan den voet van het H. Tabernakel ondervonden?... De H. Maria Magdalena de Pazzi vond buiten U nergens troost, altijd verzuchtte zij tot U, en menigmaal, zoo bij nacht als bij dag, knielde zij voor het H. Takernakel neder, om U te aanbidden. O kon ik U ook zoo beminnen!... O kon ik allo andere liefde uit mijn hart verwijderen , om U alleen te beminnen!... Lieve Jesus, Gij hebt zoo veel gedaan, om mijne liefde te winnen en toch bemin ik U niet, of ten minste ik bemin U te weinig. Geef, lieve Jesus, dat ik U vurig beminne. Ach, hoe ongelukkig zou ik zijn, indien ik zonder uwe liefde sterven moest! Bewaar mij, bid ik U, voor zulk een groot onheil. O Jesus, ik wil U voortaan beminnen; ik wil U veel beminnen; ik wil U beminnen uit geheel mijn hart en al mijne krachten; ik

XXVIII. SAMENSPRAAK.

wil U altijd cn eeuwig beminnen. Dierbare .Te-sus, ik bemin U bovenal, ik bemin U uit geheel mijn hart; ik bemin U meer dan mij zeiven, en omdat ik U bemin, verzaak ik aan alle dingen; want Gij alleen zijt mij genoeg. O Jesus, bewaar in mij deze goede gevoelens, cn versterk ze dagelijks meer en meer, opdat ik voortaan geheel aan U zij. Amen.

Geestelijke Coin m unie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XXVIII. SAMENSPBAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Bosa mxjstica, ora pro nobis.

Geheimzinnige roos, bid voor ons.

0 Maria, gij wordt terecht bij eene roos vergeleken; dewijl gij, om do heiligheid van uw leven, gelijk eene roos bevallig waart aan God en aan de menschen; alsmede omdat uw hart brandde van het vuur der Goddelijke liefde, waarvan de roos een zinnebeeld is. Men noemt li: geheimzinnige of verborgen roos, omdat gij de heiligheid van uw leven, en do verhevenheid uwer deugden voor het oog fier menschen zóó wist te verbergen, dat ze aan Go I alléén bekend waren en gij daarom in de II. Schriftuur genoemd wordt: een gesloten hof\'; (Cant. IV. 12.) een hof, waartoe God alleen toegang had, en waarin Hij alle soorten van bloemen plantte, welke gij uit nederigheid aan het oog der men-

XXIX. SAMENSPRAAK.

schen wist te onttrekken, maar die thans de Kerk versieren. Zulke bloemen waren: »het viooltje der ootmoedigheid, de lelie der zuiver-»heid en de roos der liefde.quot; (S. Bernardus.) O Maria, geheimzinnige roos, hoe zont is mij de geur uwer deugden, en hoe verkwikkend de gedachte aan uwe heiligheid, en aan de vurigheid uwer liefde, waardoor uw hart verteerd en de draad van uw leven verbroken is, want gij stierft uit liefde tot God. O Maria, bid voor mij, opdat ik naai- uw voorbeeld een zoeten geur van deugden, vooral van ootmoedigheid, zuiverheid en liefde verspreide. Amen.

Sluitgebed. Memorare, bl. 7.

XXIX. SAMENSPRAAK MET JESUS

IN HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORBEUEIDINGSGEBEI). O ziel, Slel II, bl. 1.

Toen koning David voor Absalon vluchtte, zeide-hij tot zijnen hoveling Ethaï, die hem op zijne-vlucht en in zijne ballingschap vergezelde, huiswaarts te koeren ; doch deze gaf ten antwoord: «Zoo waar als de Heer leeft: ik uw dienaar )gt;/:al op de plaats ziju , waar gij mijn heer en «koning zijt ; ik zal bij u blijven zoo wel in »leven als in dood.quot; (II. Reg. XV. 21.)

O ziel, indien die hoveling zoo getrouw was,, zijnen koning overal, zelfs op zijne vlucht en in zijne ballingschap, te volgen; zou het dan voor ons gcene schande, geene lafhartigheid, geeae ondankbaarheid zijn, als wij Jesus, onzen

XXIX. SAMENSPRAAK.

Opperkoning zouden verlaten, terwijl Hij uit liefde tot ons altijd tegenwoordig blijft in liet H. Sacrament, om ons, gedurende onze ballingschap op aarde te troosten en met weldaden te verrijken? — Daar Ethaï bereid was bij zijnen koning te blijven zoo wel in leven als in dood, zoudt gij dan ook niet bereid zijn , bij Jesus, uwen Opperkoning, te blijven, zelfs te midden van alle kwellingen en bitterheden? Ja zeker ben ik daartoe bereid, lieve Jesus; uwe goedheid , tijdens uw sterfelijk leven, trok de apostelen en leerlingen tot U en deed hen uitroepen : Heer, wij zullen U volgen overal waar Gij gaan zult. Deze uwe goedheid trekt ook mij en dringt mij tot U te komen en U getrouw te blijven tot in den dood. 0 welk geluk, bij U te zijn!... Gedeon sprak tot Israels volk ■en zeide: Doet alles wat gij mij zult zien doen (Jud. VII. 17); aanstonds waren zij daartoe bereid en deden alles wat hij deed. O ziel, verbeeld u dat Jesus dezelfde woorden tot u spreekt, zeggende : Doe alles wat gij mij ziet doen. Uit liefde tot u verlaat ik den hemel; uit liefde tot u blijf ik hier altijd tegenwoordig; verlaat dan ook ter liefde van Mij de wereld en hare ijdele vermaken, om Mij aan den voet van het H. Tabernakel gezelschap te houden. Dierbare Jesus, gaarne zeg ik uit liefde tot U vaarwel aan de wereld en hare schijngoederen, om mij met U te vereenigen. O welk geluk voor mij U te mogen bezoeken ! O kon ik altijd bij U blijven! O kon ik aan den voet van het H. Tabernakel leven en sterven!... Uwe liefde, o mijn Jesus, heeft mij geheel ingenomen. Voortaan wil ik zijn waar Gij zijt; ik zal altijd

XXIX. SAMENSPRAAK.

bij U blijven, zoo wel in leven als in dood; Gij immers besluit in U alle goed, alle volmaaktheden ; door het beschouwen dezer volmaaktheden zal ik trachten U gelijkvormig te worden, gelijk Gij, volmaakt te zijn en uit to munten in goedheid, in liefde, in zachtmoedigheid, in nederigheid, in standvastigheid en getrouwheid, volhardende tot hot einde toe, in weerwil van alle kruisen en wederwaardigheden. O Jesus, ontferm U mijner, opdat ik, ontbonden van alles, U alléén aankleve. Amen.

Gees te! ijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XXIX. SAMENSPRAAK

MET DE

H. M A A G D M ARIA.

Rosa mystica, om piv nobis.

Geheimzinnige roos, bid voor ons.

Met reden wordt gij, Maria, eene geheimzinnige roos genoemd, daar de deugden, die gij in hot geheim en in het verborgen beoefendet on aan het oog der menschen wist te onttrekken, een zoo zoeten geur door do gansche wereld verspreid hebben, dat gij daarom door allen geroemd en geprezen wordt. De H. Am-brosius stond, bij het beschouwen uwer deugden zoo verbaasd, dat hij , na uwe zuiverheid geprezen te hebben, uitriep: »Wat zal ik van »hare andere deugden zeggen? Zij was maagd.

xxix. samenspraak.

snict alleen naar liet lichaam, maar ook naar ))(llt;;n geest, zonder hare genegenheden ooit aan iiiets buiten God te schenken: zij was nederig »van harte; voorzichtig van geest; spaarzaam in »\'t spreken, doch meer genegen tot lezen; niet »stennende op onzekere rijkdommen, maar op »een ootmoedig gebed; zij was steeds werkzaam, »bescheiden in den omgang, en gewoon , niet seen mensch maar God tot getuige harer gc-»moedsbewegingen te nemen. Haar regel was: «niemand beleedigen; jegens allen goedgunstig »zijn; voor meerderjarigen opstaan; jegens geslijken niet afgunstig zijn; zich wachten van sijdele grootspraak; de rede volgen en de deugd «beminnen. Wanneer heeft zij hare ouders ooit, »zell\'s maar door de blikken harer oogen, be~ »leedigd ? Wanneer leefde zij ooit in misverstand smet hare naastbestaar.den! Wanneer heeft zij »ooit iemand van geringe afkomst versmaad , seen zwakken bespot, of een armen ontweken? szij had niets stouts in hare blikken, niets strotsch in hare woorden, niets stootends of on-sbeleefds in hare handelingen... met één woord, sde houding zelve van haar lichaam was het «afbeeldsel harer ziel, hot toonbeeld der braaf-sheid.quot; (Breviarium Bom. in festo Cone. B. M. V. led. II. NocturniJ

O Maria, bid voor mij, opdat ik uw heilig leven ten minste van verre navolge en het geluk hebbe, u in den hemel te verheerlijken. Amen.

Sluitgkbed. Memorare, bladz. 7.

XXX. SAMENSPRAAK.

XXX. SAMENSPEA.AK MET JESUS

IX HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORBEREIDIXGSGEBED. O Zid, Md It, bl. 1.

O ziel, aanschouw uwen Jt\'sus in het H. Sacrament des Altaars als in een gloeiend fornuis, brandend van liefde. Aanschouw Hem daar als op oen troon van liefde, vurige vlammen naar de vier hoeken der wereld verspreidende, om het liefdevuur in aller harten te ontsteken. Toen de H. Catharina van Siëna op zekeren dag Jesus aldus in het H. Tabernakel tegenwoordig zag, stond zij zeer verwonderd, dat de geheele wereld niet in liefde ontvlamde. En inderdaad, hoe is het mogelijk dat er menschen gevonden worden, die voor zulke liefde ongevoelig en

koud blijven?---- In de wereld is men er op

uit, om liefde met liefde te vergelden, en zoo men het niet doet wordt men als een ondankbare veracht en door allen verstoeten, evenals iemand die onwaardig is nieuwe weldaden te ontvangen; en evenwel wordt de liefde van Jesus miskend en worden zijne woldaden met ondankbaarheid vergolden.

Dierbare Jesus, hoe is het mogelijk, dat een menschenhart zoo ongevoelig en ondankbaar kan zijn?... Hoe is het mogelijk dat niet alleen de Joden, Heidenen en Ketters, maar zelfs vele Katholieken liefdeloos en koud jegens U zijn en zich niet gewaardigen U te komen bezoeken, of het met zulke onachtzaamheid doen, als ha.lden zij geen geloof ? Hoe pijnlijk valt mij

Samrnspr. 15

XXX. SAMENSPRAAK.

de gedachte, dat Gij de goedheid zelve, zoo schandelijk onteerd wordt!... Gaarne zoudt Gij in de harten aller mcnschen het vuur uwer liefde ontsteken, maar zij willen niet; zij blijven ongevoelig en koud, en niettemin blijft Gij jegens hen nog goedgunstig. In plaats van uwe bliksems over hen af te zenden, en hen te vernietigen, gaat Gij voort, hen met de lichtstralen uwer genade te beschijnen, ten einde hun verstand te verlichten en hun hart van liefde te ontvlammen. O liefde, hoe sterk zijt gij, aangezien gij den strafl\'enden arm van Gods rechtvaardige gramschap tegenhoudt, en Hem als praamt ons te beminnen.... O liefde! O Goddelijke liefde! daal toch in mijn hart neder, en toon er uwen machtigen invloed, met alle aardsche liefde daaruit te verdrijven, en het vuur der Goddelijke liefde daarin zoo zeer te ontsteken, dat ik voortaan God alleen en niets buiten Hem, tenzij om Hem beminne. O welke schoone zaak is het. God te beminnen — Hem alléén te beminnen — van het vuur zijner liefde te kwijnen, te verteeren en testerven!... Ziedaar de genade die ik U heden ootmoedig vraag; namelijk de genade van U te beminnen, U vurig te beminnen en buiten U niets te beminnen. Minnelijke Zaligmaker, ik hoop, dat Gij mij deze genade niet zult weigeren, want daarom zijt Gij, volgens uwe eigen verklaring, in de wereld gekomen: Ik ben vuur in de wereld komen brengen, en wat wil ik anders dan dat het ontstoken worde? (Luc. XII. 49.) Dat vuur is een liefdevuur, verborgen in \'net H. Sacrament des Altaars, waardoor de harten van vele heiligen zoo zeer ontvlamd waren, dat

XXX. SAMENSPRAAK.

zij door dien liefdebrand zouden gestorven zijn, tenzij Gij dien verkoeld haddet. — En evenwel blijf ik koud en liefdeloos. — Minnelijke Zaligmaker, hoe bitter valt mij de gedachte, •dat ik jegens U zoo liefdeloos geweest ben, en U zoo menigmaal onteerd en beleedigd heb. Voortaan wil ïk U beminnen; ontvlam mij zoo zeer in liefde, dat ik buiten U niets meer be-minne. O hadde ik millioenen harten om U te beminnen! O hadde ik de liefde van allo engelen en heiligen, en vooral de liefde der idierheiligste Maagd Maria om U met eene vurige en geheel zuivere liefde te beminnen!... Maar dan zou ik U nog niet genoeg beminnen; wijl Gij de liefde van alle schepselen ver te boven gaat, en met eene oneindige liefde ver-dient bemind te worden. Dierbare Jesus, al kan ik U niet beminnen zoo veel Gij verdient bemind te worden, geef mij dan ten minste die genade, ■dat ik U beminne zoo veel ik kan en Gij het begeert. Amen.

Geestelijke Cormnmiie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XXX. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Turris Davidica, or a pro nobis.

Toren van David, hid voor ons.

O Maria, \'t is mij een groote troost, u met den heerlijken eerenaam van Toren van David te mogen begroeten. (Cant. IV. 4.) Gelijk de

xxx. samenspraak.

toren van David, op Sions\' berg gelegen, met bolwerken omgeven en van schilden en wapentuig overvloedig voorzien, onoverwinbaar en. ontoegankelijk was; zoo ook, ja veel meer waart gij, Maria, onoverwinbaar en ontoegankelijk voor den duivel — en wel :

1) Om de verhevenheid uwer deugden en de uitnemende heiligheid van uw leven, waardoor {jij, als op een hoogen berg boven het aardsche-verheven, innig met God vereenigd waart.

2) Om de volheid der Goddelijke genade waardoor gij, als door bolwerken en muren omgeven , onoverwinbaar en ontoegankelijk waart voor den duivel.

3) Om de vurigheid uwer gebeden, waardoor gij als door zoo vele schilden, de aanvechtingen des duivels afweerdet en onschadelijk maaktet..

4) Omdat gij de koningin van hemel en aarde, even als de toren van David, eene veilige schuilplaats zijt voor allen, die in strijd zijn. Gij opent de armen voor allen , die zich tot uwe bescherming wenden, en ontvangt hen met groote-minzaamheid, zoodat het nimmer gehoord is, dut iemand, die met vertrouwen zijne toevlucht tot u nam, door u verstoeten werd.

O Maria, onoverwinbaar gelijk Davids toren, ik neem met vertrouwen mijne toevlucht tot u en bid u, mij onder uwe bescherming te nemen. Ik ben zwak en ongestadig: mijne vijanden daarentegen zijn machtig, en houden niet op, mij dag en nacht te bekoren; derhalve bid ik ii, mij onder uwe bescherming te nemen, opdat ik volharde en de zegepraal behale. Amen.

Sluitgebed. Memorare, bladz. 7.

XXXI. SAMENSPRAAK.

XXXI. SAMENSPRAAK MET JESUS

IN HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORBEREIDINGSGEBED. 0 ZÏél, Std U, bi. 1.

Welaan, mijne ziel, laten wij tot Jesus onzen Goddelijken Zaligmaker gaan : Hij heeft zijnen troon van barmhartigheid en liefde in het H. Tabernakel gevestigd : de engelen dalen uit den hemel neder, omringen het altaar en aanbidden Horn. O ziel, verbeeld u die hetnelsche geesten te zien, u uitnoodigende om te zamcn met hen uwen Jesus te aanbidden: »kotnt, zeggen zij, .»laten wij ons in den Heer verblijden, en jui-»chend den lof\' van God onzen Zaligmaker zinsgen.quot; Venite , exultemus Domino ; jubilemus Dm salutari nostro. (Ps. CXIV, 1.) Zie, lieve Jesus, hier ben ik; ik kom, om U, in vereeni-ging met de engelen te aanbidden. O hadde ik nu de vurigheid der Cherubijnen en de liefde der Seraphijnen! maar helaas, ik ben zoo koud «n zoo liefdeloos. Minnelijke Zaligmaker, ontsteek in mij het vuur uwer liefde, opdat ik uwen lof met vurigheid zinge . en met de engelen onop-lioudelijk zcggo : d Heilig , hcilij, heilig, Heer

God der heirkrachten____quot; Lieve Jesus, daar

Gij geheel aan mij zijt, hoe zou ik dan ook niet geheel aan U zijn ? Daar Gij U geheel aan mij geeft, hoe zou ik mij dan ook niet geheel aan U geven? Daar Gij uit liefde tot mij hier altijd tegenwoordig blijft, altijd gereed om iViij te ontvangen en met weldaden te verrijken.

XXXI. SAMENSPRAAK.

hoe zou ik dan liefdeloos jegens U knnnon blijven, en nalaten U dikwijls te bezoeken? Daar Gij hier uit liefde tot mij zoo vele onteeringen en beleedigingen verdraagt, hoe zou ik dan uit liefde tot U niet alle smarten , bitterheden en vernederingen willen lijden ? Zou dit weinige mij nog te veel zijn, daar Gij, lieve Jesus, oneindig meer voor mij gedaan hebt, en nog voortdurend blijft doen ? Noen , lieve Jesus _T zeker zal mij dit niet te veel zijn. Al gaf ifc mij duizende malen voor U, dan zou het nog te weinig zijn, om U, ook maar voor de minste-uwer weldaden, naar waarde te danken. Ofschoon ik niet in staat ben, om U naar waarde te danken, te vereeren en te beminnen , wil ik het toch doen, zoo veel ik kan, en mijiv bost doen U in alles te behagen; doch bovenal zal ik trachten , aan den voet van het H. Tabernakel mij dikwijls bij U te vervoegen, en mij daar met de koren dor engelen te vereenigen, om gezamenlijk met hen uwen lot voortdurend te zingen , en evenals zij , daarin mijn geluk, mijn genoegen on mijne zaligheid te zoeken. De profeet David zegt: Zaliy zijn zij_T dip. in uw huis wonen, Heer, in de eeuwen der eeuwen zidlen zij Uloven. (Ps. LXXXIII. 5.) Hoe gelukkig ben ik dan, lieve .lesus, dewijl het mij reeds in dit leven vergund is, U voortdurend te loven en de bediening der engelen te verrichten ! O Jesus, voortaan wil ik U lover» en prijzen, en U met de engelen steeds toeroepen: »Ileilifj, heitig _r heilig. Heer, God der vheirkrachtenook wil ik U beminnen uit geheel mijn hart, en mijn eenig verlangen is_r U te beminnen mot eeno volmaakte zuivere

XXXI. SAMENSPRAAK.

liefde. Dierbare Jesus, verliclit mij, om uwe goedheid beter te kennen, en U vuriger te beminnen ; want de liefde tot U groeit aan naarmate de kennis uwer goedheid grooter wordt. Te laat heb ik U gekend, o liefde van mijnen Jesus! te laat heb ik U bemind. maar thans maak ik het vast besluit, het overige van mijn leven te besteden, om U uit geheel mijn hart te dienen en te beminnen. O Jesus, mijne liefde, ontsteek mij geheel in liefde. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XXXI. SAMENSPBAAK

MET DE

H. MAAGD M A R 1 A.

Turns eburnea, om pro nobis.

Ivoren toren , bid voor ons.

De benaming van ivoren toren, die de heilige Kerk op Maria toepast, is zeer geschikt, om hare onoverwinnelijke zuiverheid aan te duiden: deze namelijk wordt aangeduid èn door de witheid des ivoors èn door de sterkte des torens. De zuiverheid ging haar zoo zeer ter harte , dat zij deze voor niets ter wereld zou opgeofferd hebben, zelfs niet voor de waardigheid van Moeder Gods; daarom werd zij waardig bevonden, Jesus in haren schoot tc ontvangen, en Moeder van God te worden.

O Maria, ivoren toren en bolwerk der zui-

xxxi. samenspraak.

verheid, neem mij onder uwe bescherming, opdat ik die heilige en engelachtige deugd altijd beware; doe mij wel begrijpen, dat ik, om ze ongeschonden te bewaren, noodzakelijk alle gelegenheden tot onzuiverheid moet vluchten, alsmede dat ik eene wacht bij ai mijne zintuigen, maar vooral bij mijne oogen moet stellen, opdat de onzuivere geest door deze geen ingang in mij vindc ; zonder die voorzorg zou ik, zelts onder uwe bescherming, niet veilig zijn. Ik zal derhalve een verbond met mijne oogen aangaan , om ze nooit op ongelijke personen te vestigen, ten einde met geene onzuivere gedachten of verbeeldingen geplaagd te worden. Ook bid ik u, Maria, mij de genade te ver-werven, om alle aanvechtingen tegen de heilige zuiverheid steeds kloekmoedig te bestrijden, en ook te midden der hevigste bekoringen standvastig te blijven en te volharden tot het einde toe. Amen.

Sluitgebed. Memorare, bladz. 7.

twbf.de reeks

VAN SAMENSPRAKEN MET JESUS

IN HET

ALLERH. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORBEREIDINGSGEBED.

0 ziel, stel u, in Gods tegenwoordigheid, en lt;lenk dat Hij u ziet, u hoort en op u let. Verneder u voor Hem, u zelve onwaardig achtende, voor Hem te verschijnen. Bid Hem, deze samenspraak met godsvrucht te mogen doen, en met die meening, die Hem het aangenaamst, u het voordeeligst en het meest geschikt is, om Hem te verheerlijken. Zeg derhalve tot dit drievoudig doel:

I. Dierbare Jesus, ik geloof, dat Gij hier waarlijk en wezenlijk tegenwoordig zijt met uwe Godheid en menschheid, met vleesch en bloed, met ziel en lichaam, gelijk Gij verheerlijkt in den hemel zijt. Ofschoon ik u niet zien kan met mijne oogen, noch ontdekken door mijnen reuk, noch proeven door mijnen smaak, noch tasten door mijn gevoel, geloof ik toch vaste-lijk, dat Gij hier waarlijk en wezenlijk tegenwoordig zijt; gaarne breng ik U het ofler van mijn gezicht, van mijnen reuk, van mijnen

VOO rt I! KRK11 JIN\'GSG K li EI).

smaak en van mijn gevoel. Gij naamt brood en zeidet: dit is mijn lichaam-, en vervolgens den kelk niet wijn: Dit is mijn bloed des nieuwen Testaments. (Matth. XXVI. 28). Die woorden zijn duidelijk; de H. kerk heeft !ze zoo verklaard, daarom ook overtuigen zij mij, dat Gij hier waarlijk en wezenlijk tegenwoordig zijt. O kon ik sterven ter bevestiging van mijn geloof, zooals zoo vele heiligen gedaan hebben 1

II. Dierbare Jesus, ik ben i.iet waardig voor U te verschijnen, om in vereeniging met de engelen U hier te aanbidden; maar daar Gij het wilt, en ik cr behoefte aan heb, zal ik met vertrouwen tot U spreken, hoewel ik maar stof en asch ben.

III. O driewerf heilige God, Vader, Zoon eu H. Geest! verlicht mijn verstand en beweeg mijnen wil, om deze samenspraak met ware godsvrucht te doen en er heilzame vruchten uit to trekken. Ik heb de meening, deze samenspraak te verrichten: 1.) Om uwe opperheerschappij over ons en alle schepselen, en onze afhankelijkheid van U te erkennen. 2.) Om U te danken voor de menigvuldige weldaden, die wij voortdurend van U ontvangen, en in \'t bijzonder voor de allergrootste weldaad hier altijd tegenwoordig te blijven, en mij toe te laten, U hier te bezoeken. 3.) Om vergiffenis te verwerven van mijne zonden, en de oneer die U in liet H. Sacrament zoo dikwijls is aangedaan eu nog dagelijks aangedaan wordt, eenigszins te herstellen. 4.) Om van U nieuwe weldaden te verwerven, vooral om meer en meer too to nemen in uwe liefde, en te volharden tot het einde.

I. SAMENSPRAAK.

0 Jesus, ik verlang U vurig te beminnen,, uit geheel mijn hart, uit geheel mijne ziel, uit al mijne krachten. O kon ik U beminnen met die liefde, waarmede Maria U beminde, toen zij U den eersten keer aanschouwde in den stal van Bethlehem; toen zij U ontving in de H. Communie; toen zij U zag sterven aan het kruis; toen zij op haar sterfbed lag en Gij U aan haar vertoondet, om hare van liefde brandende ziel met U ten hemel op te voeren.

O kon ik sterven, opdat alle menschen U beminnen; Gij toch verdient door allen geëerd, gediend, bemind en verheerlijkt te worden!

Lieve Jesus, ik geef mij geheel aan U; handel met mij en met alles w-at ik heb, volgens uw welbehagen. Ik zoek niets anders dan uwe heilige liefde, de volmaakte \'vervulling van uwen heiligen wil en de volharding tot het einde.

D Maria, bid voor mij, opdat ik bezield worde met die gevoelens, waarmede gij steeds jegens het Allerh. Sacrament bezield waart. Amen.

I. SAMENSPRAAK MET JESUS

IN HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOOKBEREID1NGSGEBED. O ziél stel U, bl. 131.

O ziel, verbeeld u, Jesus onder de gedaante van brood waarlijk en wezenlijk tegenwoordig te zien in het allerheiligste Sacrament des Altaars. Verbeeld u. Hem daar te zien, gelijk Hij zich bij verschillende gelegenheden vertoonde aan zijne nederige dienares Anna Maria Tair/i*.

I. SAMEXSPUAAK.

Nedcrgeknicld aan don voet van het H. Tabernakel, zag zij Hom in de H. Hostio, dan eens glinsterend van licht en majesteit, dan eens als rustend op eene lelie: tevens hoorde zij Hem duidelijk en klaar zeggen: »Ik hen de bloem »der velden en do lelio der valleien en behoor «geheel aan u.quot; O welk eene indrukwekkende en tevens minzame vertooning...!

Minnelijke Zaligmaker, geef mij een levendig geloof, om steeds met diepen eerbied voor U te verschijnen, en U in do II. Hostie tegenwoordig te zien, gelijk de godvruchtige Anna Maria Taïgi U daar zag... Ofschoon ik die gunst niet verdien, en evenmin waardig ben U hier met mijne oogen te aanschouwen, geloof ik toch vastelijk, dat Gij hier waarlijk en wezenlijk tegenwoordig zijt. Gaarne breng ik U liet otter van mijn gezicht, van mijnen reuk, van mijnen smaak en mijn gevoel. Gij hebt gezegd: Dit is mijn lichaam. Deze is de kelk van mijn blonl. Die woorden zijn duidelijk en volgons de uitspraak der H. Kerk verzekeren zij mij, dat Gij hier waarlijk en wezenlijk tegenwoordig zijl: mijne oogen zien U niet; mijn reuk ontwaart U niet; mijn smaak proeft U niet; mijn gevoel tast U niet; evenwel geloof ik vastelijk, dat Gij hier tegenwoordig zijt met uwe Godheid en menschheid, met vleesch en bloed, met ziel en lichaam gelijk Gij verheerlijkt in den hemel zijt. Ik geloof dit vastelijk, omdat Gij, de eeuwige Waarheid zelve, het geopenbaard en door de H. Kerk hebt voorgesteld te gelooven. — O zalig geloof, \'t welk mij overtuigt, dat Gij waarlijk in de H. Hostie tegenwoordig zijt! O zalig geloof, \'t welk mij troost in al mijne kruisen

I. SAMENSPRAAK.

cn wederwaardigheden! — O zalig geloof, dat mij verwijdert van de wereld en met U ver-ecnigt...! O zalig geloof\', dat mij leert in al mijne noodwendigheden mijne toevlucht tot U te nemen; Gij immers roept ons allen voortdurend toe: Komt tot Mij allen, die vermoeid rn beladen zijt en U; zal u verkwikken. (Matth. XI. \'28).

O Jesus, geef mij een oprecht en levendig geloof, opdat ik steeds met waren eerbied en vurige liefde voor U verschijne. Laat niet toe, dat ik hehoore tot het getal diergenen, van wie Gij eens sprekende tot uwe nederige dienares Anna Maria Tairji zeidet: sWist gij eens, smijne dochter, door hoe weinigen van hen, die-»Mij komen bezoeken. Ik wezenlijk getroost »word...! onder de gansche menigte, die gij in »deze kerk ziet, zijn er nauwelijks twee, die sopreciit en waarlijk godvruchtig zijn. Al de sovcrigen zijn gestemd voor de kerk als voor «een tooneel en voor andere zinnelijke feesten cder wereld. Voorzeker, als Ik u het binnenste sjhunner harten wilde ontsluieren, zoudt gij den «onaangenamen reuk, die er uit oprijst, niet skunnen verdragen.quot;

Dierbare Jesus, \'t is droevig zulks te moeten hooren; misschien hebt Gij reden om hetzelfde ook van mij te zeggen. — Helaas hoe dikwijls heb ik U in uw H. Sacrament van liefde bedroefd en beleedigd! O kon ik sterven om de U aangedane oneer eenigermate te herstellen...; Thans geef ik mij geheel aan U, lieve Jesus; ik wil niet meer voor de wereld zijn; noch voor hare zinnelijke vermaken, uitspanningen, ver-looningen, feestmalen, bijeenkomsten, pracht of

136 I- SAMENSPRAAK.

grootheden. Neen, lieve Jesus...! ik wil ^oi U zijn; ik zoek U, — ja U alléén; Gij immers zijt mijn God en mijn al. — ^ at heb ik m den hemel en wat verlang ik buiten U op de aarde; o God mijns harten en mijn deel, « God in eeuwigheid! Ó Jesus, geef inij uwe liefde met uwe genade, dan ben ik rijk genoeg, en vraag U niets meer. — Dat de vurige en ho-nigvloeiende kracht uwer liefde mijn hart geheel inneme en verteere, opdat ik ter liefde van U sterve, gelijk Gij U gewaardigt hebt ter liefde van mij aan een schandelijk kruis te stei ven.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

I. SAMENSPRAAK

MET DE

H. M A A G D M A R I A.

Domus aurea, om pro nobis.

Gulden huis, bid voor ons.

Het verheugt mij, o Maria, u te mogen quot;roeten met den schoenen eeretitel van gulden huis. Gij zijt dat kostbare huis, dat de eeuwige Wijsheid voor zich bouwde en met zeven kolommen versierde, namelijk met de drie Goddelijke deugden, het geloof, de hoop en de liefde, en met de vier kardinale- of hoofddeugden, namelijk de voorzichtigheid, matigheid, rechtvaardigheid en sterkte. Gij zijt als de tempel van Salomon, die met het kostbaarste goud versierd was, en waarover de glorie des Ueeren neer-

i. samenspraak.

•daalde. Gelijk in den tempel van.Salomon alles van het fijnste goud schitterde, zoo was uwe schoone ziel met heiligheid omkleed en schitterde van het goud der zuiverste liefde. Nooit werd uwe heiligheid dooi\' de minste fout of de geringste onvolmaaktheid besmeurd; daarom daalde de H. Geest in de volheid zijner genade over u neder, en bouwde in uw hart eene woning voor Jesus, die daarin negen maanden heeft gerust. — O Maria, daar God u zoo verheerlijkt heeft, werp ik mij eerbiedig voor u neder om uwe grootheden en heerlijkheden te loven, en God daarvoor te danken. Ook bid ik u, een gouden huis, een huis van liefde voor Jesus in mijn hart te bouwen, opdat Hij daarin kome rusten door de H. Communie, en er altijd blijve door zijne heiligmakende genade. Amen.

Algemeen Slultgebed.

Wees gegroet, allervoortreffelijkste Koningin van vrede, allerzaligste Moeder van God! — Door het allerheiligst Hart van Jesus, uwen Zoon, den Vorst van vrede, maak dat zijne gramschap bedare en Hij over ons heersche in vrede. Gedenk, o goedertierenste Maagd Maria, dat het in eeuwigheid niet gehoord is, dat iemand, die uwe voorspraak inriep, verlaten is geworden. Met dit vertrouwen bezield, kom ik tot u, Moeder des Woords; wil mijn gebed niet verstoeten, maar hoor mij genadiglijk en verhoor mij. O genadige, o barmhartige, o zoete Maagd Maria!

Ieder maal 300 dagen aflaat. — Bidt men dit gebed dagelijks eene maand lang, dan verdient men

i. samenspraak.

een vollen aflaat, mits men biechte, communiceert en bidde ter intentie der H. Kerk. (Pius IX. \'23 September 184G.)

Schietgebed in de bekoringen.

O mijne Meesteres! o mijne Moeder! gedenk dat ik de uwe ben. Bewaar mij, bescherm mij als uwe zaak, als uw eigendom.

Telkens 40 dagen aflaat. (Pius IX. 5 Aug. 1851.)

Ave Augustissima Regina pacis, Sanctissima. Mater Dei, per Sacratissimum cor Jesu Filii tui Pr.ncipis pacis, fac ut quiescat ira ipsius et rcgnet super nos in pace. Memorare, o piissitna Virgo Maria, non esse auditum a sseculo, quem-qi:am tua petentem Suffragia esse derelictum. Euo tali animatus confidentia ad te venio. Noli Mater Vei bi, verba mea despicere, sed audi propitia et exaudi, o clemens, o pia, o dulcis Virgo Maria!

O Domina mea! o Mater mea! memento me esse tuum. Serva me , defende me ut rem ac possessionem tuain.

II. SAMENSPRAAK MET JESTJS

in het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

voorhebeidingsgebed. O ziel, stel u, bl. lol.

y,Komt tol Mij allen, die vermoeid en hn-vloden zijt rn )k zal u verkwikkenquot; (Matth. XI. 28.) — O ziel, ziedaar de troostvolle woor-dlt; n, die Jesus van uit het H. Tabernakel u eu

II. SAMENSPRAAK.

allen toeroept: Komt tot Mij allen, die vermoeid en heUtden zijt, en Ik zal u verkwikken. Zijt gij dan in druk en lijden; overladen met bezigheden en zorgen; gekweld met beko-ringen, benauwdheden en zielsangsten, of troosteloos in de wereld; ga dan tot Jesus. Hij wacht in het H. Sacrament om zich over u te ontfermen, u te troosten, te verlichten en te versterken. Hij bemint u met eene groote, ja, oneindige liefde; nooit is het gehoord, dat iemand, die met vertrouwen zijne toevlucht tot Hem nam, door Hem verstoeten werd. Ook gij zult door Hem niet verstoeten worden, indien gij met een eerbiedig vertrouwen tot Hem nadert. — Ontmoet gij dan moeilijkheden in uwe ondernemingen, werpen zich van alle kanten zwarigheden of hinderpalen op, ontmoedig u daarom niet, noch laat daarom na, uw vertrouwen op Jesus te stellen: Hij heeft zijn woord gegeven en zeker zal Hij het ten uitvoer brengen. Komt, heeft Hij gezegd, komt tot Mij allen, die vermoeid en beladen zijt en Ik zal u verkwikken. Hoe grooter en menig-vuldiger de bezwaren zijn, die zich voordoen, of hoe meer gij gedrukt en gekweld wordt, des te grooter moet uw vertrouwen zijn en des te vuriger moet gij, vertrouwend tegen allo hoop in, tot Jesus uwe toevlucht nemen en zeker zal Hij u verkwikken en bemoedigen. Eens zeide de Heer tot zijne nederige dienares Anna Maria Taicji deze bemoedigende woorden: »Wan-«neer gij in de zaken , die gij te behandelen «hebt, moeilijkheden ontmoet; wanneer van »alle kanten zwarigheden, tegenkantingen en «hinderpalen zich daartegen opwerpen, wees Samenspr. IG

440 ii- samenspraak.

»dan verzekerd, dat die zaken mij aangenaam »011 behagelijk zijn, en ongetwijfeld met een roeden uitslag zullen bekroond worden. — »Wat gemakkelijk is, schijnt ook goed te we-»zen, maar een geheim git is er m verboi-_gt;)(ren. _ In den beginne slaagt alles wel,flater «echter quot;aat men van kwaad tot erger, dn ejus vild cap. IX.) Welaan, mijne ziel, neem met quot;root vertrouwen uwe toevlucht tot Jesus, cn hoe meer de zaak, waarmede gy belast ziit, moeielijk schijnt, des te vertrouwelijker en inniger moet gij u aan Jesus uwen Beminde aanbevelen. Hij immers is uw trouwste vriend, uw teederste broeder, uw beminnelijkste bnn-deo-om, uw liefderijkste vader, die u gelukkig kan en wil maken: Hij zoekt niets dan uw welzijn. Het is zijn plicht u uit uwe verlegenheid te redden, en alle bezwaren uit den weg te ruimen; gij hebt niets anders te doen, dan de noodige zorg aan te wenden , op Hem uw vertrouwen te vestigen en den uitslag met gelatenheid van Hem af te wachten; want al wie op don Heer vertrouwt, zal nimmer beschaamd

worden. , ,

O ziel, als gij overvallen wordt door inwendige dorheden , duisternissen of gewetensangsten ook dan zal Jesus uw troost z.ijn, Hij immers heeft gezegd: Komt tot mij allen, dw vermoeid en beladen zijt, en Ik zal u verkwikken. Zoek in uwe benauwdheden, droet-heden of mistroostigheden nimmer eomgc ydele verstrooiing, wereldsche uitspanning of mensche-lüke verlichting; maar zoek altijd en uitsluitend geestelijke verlichtingen, geestelijke vertroostingen en uitspanningen. Kom tot Jesus, kniel

II. SAMENSPRAAK.

neder aan den voet van liet H. Tabernakel; vertrouw op zijne goedheid, en geef u geheel aan Hem en aan zijne Goddelijke beschikking •over; dan zeker zal Hij u volgens zijn woord verkwikken.

O Jesus, mijne hoop, ik geef mij geheel aan U. Welk een troost voor mij te denken, dut Oij hier altijd tegenwoordig zijt om mij te troosten, te verlichten en te versterken...! Trek mij af van alle wereldsche vertroostingen, om bij IJ alléén mijn troost te zoeken. — 0 Jesus, mijne liefde; geef mij uwe liefde, opdat ik brandend van liefde steeds tot U mijne toevlucht neme.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, lladz. 5.

li. sam:en3phaak

MET D O

H. MAAGD MARIA.

F teder is area, ora pro nobis.

Ark des Verhonds, bid voor ons.

Ik verheug mij, o Maria, u te mogen groe-ten met den schoonen eeretitel van : Ark ties Verbonds. Gelijk de Ark bestemd was, om do wet, dooi\' God zeiven op twee steenen tafelen geschreven, te bewaren, zoo waart gij bestemd, niet alleen om de wet, maar den wetgever zeiven, Jesus Christus, negen maanden in uwen schoot te dragen. — Gelijk de Ark van onbederfelijk hout gemaakt en met goud bekleed was, zoo heeft God u gevrijwaard van

142 iii, samenspraak.

alle bederf der zonde, en bekleed met het goud zijner liefde, waardoor gij geheel schoon waart.. Gelijk het Propitiatorivm ot Verzoendeksel, van waar God zich met het volk liet verzoenen en zijne genade over hen uitstortte, op de-Ark quot;eplaatst was; zoo heeft God zijnen zetel van verzoening, als het ware, op u geplaatst,, om door n met ons verzoend te worden, en zijne genade over ons uit te storten.

\' O Maria, ware Ark des nieuwen Verhonds,. met een groot vertrouwen neem ik mijne toevlucht tot u en bid u, mijne ziel te zuiveren, 0,1 met het goud der liefde te bekleeden, opdat ze een waardig verblijf voor Jesus zij. als lly door de H. Communie tot mij komt. Amen.

Sluitgebed.

Wees gegroet. — Ave Augustissima, bl. 137.

III. SAMENSPRAAK MET JESUS

ix itet

II. SACRAMENT DES ALTAARS.

V00RI3EREIDINGSGEBEU. O Ztei, Stel li, bl. 131-

»7/o« lang nocj helt gij over naar twee Mn-xlen? Indien de Heer God is, volgt Hem :ian. (III. Reg. XVIII. 21.)

O ziel, overweeg deze treffende woorden, waai mede de profeet Elias Israels volk aansprak en opwekte om hunne harten niet te verdeden tusschen God en den duivel, tusschen Gort en de wereld , tusschen God en de zonde; maav ze geheel en onverdeeld aan God te geven.

III. SAMENSPRAAK.

Verbeeld u dat de Engelbewaarder u diezelfde woorden toespreekt, om u uit uwe lauwheid op te wekken en u aan te sporen, u geheel aan .lesus te geven en Hem dikwijls in het H. Sacrament te bezoeken. «Mijn kind,quot; zegt Hij, »hoe lang zult gij aarzelen? — Hoe lang »zult gij uw hart verdeelen? — Indien de Heer, »u\\v God is, volg Hem dan, doch niet ten halve, •«uoch voor eenigen tijd, maar uit geheel uw »hart en met standvastigheid. — Dierbare Jesus, ik heb uwe stem gehoord en ben beschaamd geworden. Helaas, hoe dwaas en ondankbaar was ik, toen ik mijn hart van IJ afwendde en het tot de wereld keerde...? Gij immers zijt mijn ■God en mijn Al, mijn opperst en eenig Goed; buiten U i.s alles ijdelheid, alles baart mij bitterheid en kwelling des geestes; hoe ben ik dan zoo dwaas geweest, om do neigingen mijns harten van U af te wenden en tot wereldsche ijdelheden te keeren?

Lieve Jesus, ik erken U voor mijnen Heer ■en Meester, voor mijnen God en mijn Al; geef ■derhalve, dat ik voortaan mijn hart geheel en onverdeeld aan U geve en mij onafscheidbaar met U vereenige. Dierbare Jesus, Gij zijt geheel aan mij en blijft uit liefde tot mij altijd tegenwoordig in het Allerh. Sacrament ; ook ik wil geheel aan U zijn en, ware het mogelijk, dan zon ik hier altijd bij U willen blijven, om U voortdurend te aanbidden en mij voortdurend met U te vereenigen: daar mij dit lichamelijker-wijze niet mogelijk is, zal ik mijn best doen, om het ten minste geesteli jkerwijze of door mijne gedachten en door do genegenheden mijns har-len te doen.— O mijn Jesus, Gij toont mij uwe

III. SAMENSPRAAK.

«■oedhcicl en liefde, met toe te laten dat ik altijd, zoo dikwijls ik wil, tot ü nadere, om U te aanbidden; maar ik geef U daarentegen blijken mijner ondankbaarheid door mij van U te verwijderen en mij tot de wereld en hare schijnvermaken te wenden. — Thans betreur ik mijne ondankbaarheid, lieve Jesus, en maak een vast besluit, voortaan geheel aan U te zij in en U alléén te dienen en te beminnen. — Genadige Jesus, verlos mij van mijne lichamelijke noodwendigheden, wijl ze mij steeds van U aftrekken en tot het zinnelijke neigen. Helaas, hoe dikwijls ben ik genoodzaakt mijn lichaam te voeden en het door uitspanningen, rust en slaap te verkwikken....! De Heiligen treurden, omdat zij aan die lichamelijke behoeften onderhevig waren. — Job bedroefde zich, en weende als hij moest eten: antequam comedam, suspiro; David mengde zijn voedsel met zijne tranen -\'t Was eenc foltering voor den H. Bernard us spijzen te moeten gebruiken. De H. Alphonsus mengde zijne spijzen met bittere kruiden , zoodat \'ze bijna onbruikbaar waren. — Helaas_r lieve Jesus, hoe ver ben ik hiervan verwijderd! ik vind mijn genoegen in de maaltijden en zoek mijne voldoening in zinnelijke spijzen en dranken. Gave God, dat ik van die lichamelijke behoeften ontheven ware en mijn geluk alleen in God en Goddelijke dingen vond! — Dierbare Jesus, ik wensch ontbonden te worden, en met U te zijn; doch bijaldien Gij wilt dat ik nog eenigen tijd op aarde leve, dan bid ik l mij de genade te verleenen, om, in weerwil dier lichamelijke behoeften, mij toch met U vei-eenigd te houden en te midden der aardsch©

III. SAMENSPRAAK. 145

bezigheden en tijdelijke beslommeringen mijn hart⁰ steeds tot U te verheffen, ten einde in uwe liefde te leven en door uwe liefde te sterven. Amen.

Geestelijke Co i) hnunie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

III. SAMENSPRAAK

MET DE

H. M A A G D M A R I A.

Fcederis Area, om pro nobis.

Ark des Verhonds, bid voor ons.

Maria, gij zijt waarlijk de Ark des Verbonds,. want gelijk de ark in de oude wet het eerbiedwaardigst gedenkteeken van den ganschen godsdienst was, en gelijk de heiligen in allo noodwendigheden met een eerbiedig vertrouwen-hunne toevlucht tot do ark namen, zoo zijt gij, na God en Jesus Christus, in de nieuwe wet, de eerbiedwaardigste van allen, en nemen de geloovigen steeds met eerbied en vertrouwen tot u hunne toevlucht, om door uwe tusschen-komst genade van God te verwerven. Nimmer is het gehoord, zoo spreekt de H. Bernardus, dat iemand die met een waar vertrouwen tot u zijne toevlucht nam, door u verstoeten werd. — O Maria, Ark des Verhonds, ik neem thans met eerbied en vertrouwen mijne toevlucht tot u.. Ontvang mij onder uwe moederlijke bescherming, opdat ik veilig zij tegen alle aanvechtingen van

146 iv. samenspraak.

Satan en te midden der gevaren in liet goede volharde. Amen.

Sluitgeued.

Wees gegroet — Ave Augustissima, bl. 137.

IVquot;. SAMENSPRAAK MET JESUS

IN\' HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

vooruereiijingsgebeü. O Ziel, stel U, bl. 131.

O ziel, overweeg de goedheid en minzaamheid van Jesus in het aanbiddelijk Sacrament des Altaars. Zich zeiven aan u gevende, zegt Hij : Stel Mij als een zegel op uw hart, nis een zegel op uwen arm. (Cant. VIII. ö.) O ziel. erken hier zijne goedheid en liefde. Hij zegt : Stel Mij als een zegel op uw hart, daardooi geeft Hij te kennen dat ^ij uw hart moet verzegelen, door er Jesus\' afbeeldsel in te drukken en zijne deugden na te volgen , waarvan Hij u een voorbeeld gegeven heeft. O ziel, denk er aan : gij moet het afbeeldsel zijner deugden in u dragen, namelijk van zijne liefde, gehoorzaamheid , ootmoedigheid , ingetogenheid , versterving , zachtmoedigheid, tevredenheid met Gods wil en van zijne andere deugden. Ach, lieve Jesus. ik word bij deze gedachte beschaamd ! Helaas, uw hart is zuiver en onbevlekt; maar bet mijne is onrein, vol gebreken en zonden! Het uwe is zachtmoedig, ootmoedig, gehoorzaam, ingetogen, verstorven, liefderijk; maar het mijne is ongeduldig, hoovaardig, on-

IV. SAMENSPRAAK.

gehoorzaam, uitgestort, onverstorven en liefdeloos; daarom bid ik U, lieve Jesns, neem Gij zelt mijn hart om het te zuiveren en aan het uwe gelijkvormig te maken ; gedoog niet dat de duivel het roove; want ik wil dat het geheel ■en alléén aan (J zij.

Dierbare Jesus, zeggende : Hiel Mij als een zegel op uw hart, wilt Gij nog dat mijn hart geheel aan U toebehoore; Gij wilt er de eenige Heer en Meester van zijn, en duldt niet, dat in mijn hart eenige andere liefde ingang vinde. •Gij wilt dat het zij als eene verzegelde bron, wier wateren door niets ontreinigd worden. O welk geluk voor mij, U te hebben tot Heer en Meester, en geheel aan U te zijn!... Ach, hoe betreur ik nu den tijd, waarop ik andere meesters diende en mijn hart aan ijdelheden schonk. — Geef dat ik voortaan alle gedachten en genegenheden, die niet voor U zijn, uit mijn hart verbanne, om U alléén te beminnen! — O, zoo ïk U oprecht konde beminnen!... O, kon ik sterven, opdat alle inenschen U beminnen; Gij immers zijt alle liefde waardig!

Dierbare Jesus, zeggende: Stel Mij als een zegel op uw hart, wilt gij ten laatste te kennen geven, dat ik het zorgvuldig moet bewaken en de toegang tot hetzelve voor alle anderen moet gesloten houden, om het voor U alléén te openen. Gij imm.TS wilt dat het hart uwer bruid een gesloten hof, een verzegelde bron zij. (Cant. IV. l\'i.) haai^- tevens vermanende hetzelve zorgvuldig te bewaren. Bewaar uw hart met alle oplettendheid. (Prov. IV. 23.) Minnelijke Jesus, ontferm U mijner en geef, dat ik nooit zoo dwaas zij om mijn hart voor iets

-J48 IV. SAMENSPRAAK.

buiten U te openen. Neen, lieve Jesus, buiten U is alles ijdelheid. Wat heb ik ui den hemd en wat verlang ik huiten U op de aarde ... O God mijn* harten en mijn deel, o eeuwiaheid? — Voortaan wil ik geene ge(lachte_r ceene begeerte of genegenheid hebben tenzij voor U. Ik wil geheel aan Ij zijn en zou wen-schen uit liefde tot U te sterven. O Jesus sta mij bij. om deze goede gevoelens steeds in bc

⁰⁶ O^el, ^Jesus quot;zegt\' ook: Stel Mij als een zee,el op uwen arm. Het moet u dan met genoeg zijn, uw hart te verzegelen: dit zou u wtnmg baten, indien gij daarenboven ^ook «^^{en a}\'\'^ „iet verzegeld et, om voor Hem alleen te a beiden en uwe krachten alleen tot zijne eei en glorie te bezigen; Hij immers gedoogt met, dat zijne bruid eene enkele handeling vemehte met een ander oogmerk, dan om Hem alleen te bc

\'^Minnelijke Zaligmaker, ik wil voortaan geheel aan U zijn en ben bereid, mij en al mijne krachten ten dienste van U alleen te ^steden. Thans betreur ik den tijd waarop ik l- ^ \'g; en mijne ledematen als werktuigen der booshe.d gebruikte, om Satan te dienen Horn. V L 13 ) O mijn Jesus, laat met toe, dat ik nog ooit zoo boos of zoo ondankbaar zij. Laat mij dan Uever op dit oogenblik sterven. Zie, thans geef Ik mij geheel aan U, met het vaste voornemen mij en mijne krachten uitsluitend voor U te

^Daarlk U thans als eon zegel op mijn hart on op mijnen arm gesteld heb, om gehee aan U te zijn, zoo bid ik U vung: duld met dat

IV. SAMENSPRAAK.

ik dat zegel ooit verbreke. Die het koninklijk zegel verbreekt, is plichtig aan misdaad van gekwetste Majesteit; doch ik zou veel plichtiger zijn door uw zegel te verbreken. Laat dus niet toe, dat ik zoo boos of zoo trouweloos worde; maar geef mij eene vurige en standvastige liefde, opdat ik geheel aan U zij. — Geef, dat de-vurige en honigvloeiende kracht uwer liefde mijn hart geheel inneme en verteere; opdat ik uit liefde tot U sterve, gelijk gij U gewaar-digd hebt uit liefde tot mij aan een schandelijk kruis te sterven. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bl. 5.

IV. SAMENSPRAAK

MET DE

H. M A A GD M A R I A.

Janna cccdi, om pro nobis.

Deur des hemels, bid voor ons.

O Maria, met een kinderlijk vertrouwen hef ik mijne oogen opwaarts tot u, daar gij de deur des hemels zijt en ik door u den hemel moet ingaan. De H. Bonaventura zegt, dat niemand den hemel in kan gaan, tenzij door u; ook noemt diezelfde Heilige u terecht: de ladder des hemels; wijl men door u ten hemel moet opklimmen en daar binnentreden. Als men liet ongeluk heeft, den hemel voor zich te sluiten door de zonden, behoeft men slechts met vertrouwen tot u zijne toevlucht te nemen en

150 V. SAMENSPRAAK.

aanstonds zijt gij bereid dien voor den berouw-hebbenden zondaar te openen. — O Maria welke dankbaarheid ben ik u niet verschuldigd voor de genaden, die gij mij reeds verworven hebt, en nog dagelijks verwerft! — Om de zonde was de hemel voor mij gesloten; ik had hel verdiend en lag ongetwijfeld reeds voor eeuwig to branden, indien jrij voor mij niet gebeden liadt; derhalve bon ik u groote dank-baarheid verschuldigd. — Daar gi| de deur des hemel* zijt, zal ik dikwijls bij quot; aan

kloppen, opdat gij ze voor mij moogt openen en mij groote genaden verwerven; — iiameiij gt;, een waar berouw over mijne zonden, eeno groote liefde tot God en den naaste, eene vol-komene tevredenheid met Gods wil, de yolhai-ding tot het einde, en eindelijk de eeuwige zaligheid. Amen.

Sluitgkbed.

Wees gegroet — Ave Augustissima, bl. i\'M.

V. SAMENSPRAAK MET JSSUS

IN^T HET

H. SACRAMENT 13ES ALTAARS. voorbereidingsgehed. O ziel, stel it, bl. J31. Fortitudo mna et lans mea Dominus et f\'actus est mihi in salutem. De Heer ts vujne sterkte en mijn lof\'; H\'j ™ ^^e~

worden. (Exod. XV. 2.) .

Als Moses zoo sprak na de verlossing uit Egypte, wat moet ik dan niet zeggen, neerge-

V. SAMENSPRAAK.

knicld aan den voet van hot Fl. Tabernakel ? Zeker heb ik veel meer redenen om te zeggen: De Heer is mijne sterkte en mijn lof; Hij is mij ten heil geworden. Ja, lieve Jesus, Gij zijt mijne sterkte; ik ben overtuigd van mijne eigene zwakheid en onmacht; zonder U kan ik zelfs gcene enkele goede gedachte vormen, maar val ik in alle zonden en buitensporigheden. — Gij zijt dus geheel mijne sterkte en op uwen bijstand stel ik al mijn betrouwen. Als ik maar-ootmoedig ben en liefde heb, zal ik sterk zijn tegen mijne vijanden: den duivel, de wereld en het vleesch; dan zal ik zeker zegevieren en zalig worden. Dierbare Jesus, innig overtuigd van mijne zwakheid. neem ik met vertrouwen mijne toevlucht tot U, rustend in het aanbiddelijk Sacrament des Altaars. Ik bid U, mij te versterken, opdat ik altijd standvastig blijve te midden der bekoringen en aanvechtingen dor hel, altijd getrouw zij aan mijne voornemens en godvruchtige oefeningen; en altijd op den weg dor volkmaaktheid vooruitga om eindelijk, bij mijn dood, l ijk aan deugden en verdiensten, •fen hemel binnen to gaati. — Geef dat ik sterk zij te midden aller beproevingen, inwendige duisternissen en dorheden; to midden der lasteringen,, vervolgingen on verdrukkingen, waaraan uwe Voorzienigheid mij zou willen ©vorgovon; geef dat ik sterk zij ifi de bestendige zelfverloochening, in de gestadige deelnoming aan uw kruis en bittor lijden, alsmede in de standvastige beoefening dor gohoorzaam-heid en broederlijke liefde. Dierbare Jesus, ge-inkkig de christen, die overtuigd van zijne on-itiacht, bij U in het aanbiddelijk Sacrament des

V. SAMENSPRAAK.

Altaars zijne sterkte zoekt! — Hoe veilig zullen zijne schreden zijn, indien liij in al zijn doen ea laten op U alléén steunt!... Hoe vreedzaam en gelukkig zal zijn hart zijn, indien hij het geheel aan U geeft en Gij het met genaden vervult!.. Dierbare Jesus, hadde ik altijd mijne toevlucht tot U genomen, dan zou ik niet zoo onstandvastig geweest zijn in de beproevingen, vernederingen en bekoringen, noch in het verrichten mijner godvruchtige oefeningen en in het volbrengen mijner voornemens, die ik met behulp uwer genade gemaakt had. — O mijn Jesus. had ik meer geduld en liefde, dan zeker zou ik sterk zijn en volharden te midden der mocielijkheden, bekoringen, vernederingen, dorheden en duisternissen; ook zou ik dan alles met liefde verdragen, zonder mij over iets te beklagen, in navolging van U, wiens liefdevol geduld de profeet David op eene zoo treflende wijze afschildert zeggende: Ah een doove hoorde Ik niet, en ah een stomme opende Ik mijnen mond niet. (Ps. XXXVII. 14.) Hadde ik meer liefde, dan zou ik ook sterk zijn, om voortdurend mijnen eet- en drinklust te versterven; de versterving toch van den smaak is eene allerbelangrijkste deugd; zij is aan God alleraangenaamst en voor den christen allernoodzakelijkst, wil hij vrede en geestelijke vertroosting genieten en vorderen op den weg der volmaaktheid; integendeel de begeerlijkheid, onmatigheid cn zinnelijkheid zijn hem zeer nadeelig en mishagen zeer aan God; ook is het daardoor dat de bitterheden van Jesus lijden en de gruwelen, die zijnen allerheiligsten mond ten deel vielen, vernieuwd worden, gelijk Hij zelf meer-

V. SAMENSPRAAK.

malen herhaald heeft aan de godvruchtige Anna Maria Taïgi. (in ejus vita cap. XIII.) — Dierbare Jesus, aan den voet van uw aanbiddelijk Sacrament neergeknield, vraag ik U die heilzame sterkte,, om mij van alles te onthechten, te midden der kruisen standvastig te blijven, buiten U geenen troost meer te zoeken en in weerwil van alle moielijkheden en tegenheden te volharden. Ontvang mij, lieve Jesus, opdat ik voortaan geheel aan U zij en buiten U niets meer verlange: Wat heb ik in don hemel, en wat wil ik op aarde buiten U, o God mijns harten en mijn deel, o God in eeuwigheid:\' (Ps. LXXII. 25, 2(3.) Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

V. SAMEKSPBAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA,

Stella mntutina, ora pro nobis.

Morgenster, bid voor ons.

0 Maria, hoe schoon past u de naam van Morgenster, daar gij de wereld, die om de zonden en boosheden als in een duisteren nacht gedompeld lag, door uwe geboorte en heilig leven verlicht en opgebeurd hebt. Hoe ellendig was het met de wereld gesteld? — Tot welke schandelijke afgoderij waren de menschen vervallen, en aan welke afschuwelijke misdaden

-151 vi. samenspraak.

traven zij zich schaamteloos over! — Doch_r evenals de Morgenster, zoo was ook uwe geboorte de voorbode om aan te kondigen dat de duisternissen van den nacht, dat is, der zonden weldra zouden verdwijnen, om plaats te maken voor liet licht van de zon der rechtvaardigheid, Christus Jesus. — Hoe troostend is het voor een reiziger, die door de duisternissen des nachts van den rechten weg is afgedwaald, de morgenster, het voorteeken der opkomende zon, te zien verschijnen; doch hoeveel troostvoller was het voor ons, u, o Maria, de geestelijke Moi-gcn.,ter, te zien opdagen, als het voorteeken van de zon der rechtvaardigheid, om ons m onze duisternissen te verlichten en op den weg der zaligheid, waarvan wij afgedwaald waren_T terug te brengen!

O Maria, onze heilzame Morgenster, gewaav-dig u, ons in onze duisternissen te verlichten, crT op den rechten weg van heiligheid en zaligheid te geleiden, opdat wij het geluk hebben in den hemel aan te landen , waar wij Jesus, de zon van rechtvaardigheid in eeuwigheid zullen aanschouwen. Amen.

Sluitgebed.

Wees gegroet — Ave Augustissima, bl. 137.

VI. SAMENSPRAAK MET JESUS

in het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

vooebereidingsgebed. O Ziel, Stel U, bl. 431. Zijne handen schitteren van gouden ringen

VI. SAMENSPRAAK.

geheel bezet met hyacinten of kostelijke gesteenten. (Cant. V. 14.)

0 ziel, ziedaar tie lofspraak, waarmede de Bruid van het Hooglied tie liefde des Bruidegoms, Jesus Christus, en tie rijkdommen zijner genade prijst: Zijne handen schitteren van het (/oud der rinjen en dar edelgesteenten. — O ziel , nader tot Jesus in het aanbiddelijk Sacrament des Altaars; verbeeld u Hem daar te zien op een troon van genade met glinsterende handen, omdat al zijne werken volmaakt zijn, zonder eenig gebrek, schitterend can goud, ten teeken zijner liefde, en geheel bezet met kostbare hyacinten, ten bewijze der geestelijke schatten, die Hij bereid is over ons uit te storten. Dierbare Jesus, hoe goed en milddadig zijt (Jij jegens mij. wijl Gij uit liefde tot mij hier altijd tegenwoordig blijft, om mij aan den overvloed uwer geestelijke gaven deelachtig te maken!... Geen wonder, dat de heiligen zoo ijverig waren en zich dikwijls de nachtrust onttrokken, om U te kunnen bezoeken; zij wisten toch, welk geluk het is, U in het aanbiddelijk Sacrament te mogen bezoeken en deelachtig te worden aan de groote genaden, die hier verborgen zijn. De II. Alphonsus zegt, dat zelfs .weinige oogenblikken, in godvruchtige oefeningen aan den voet van het H. Tabernakel doorgebracht, soms wonderen van genaden voortbrengen. Wat moeten dan in hem niet voortgebracht hebben die lange uren, die hij tot het bezoeken en aanbidden van dit,H. Sacrament besteedde. Ook schrijft hij alles toe aan de liefde tot het H.\' Sacrament en aan de getrouwheid in hetzelve te bezoeken. Dieibare Jesus, hoe is het mogelijk,

Samenspr. 17

150 VI. SAMENSPRAAK.

dat ik zoo onverschillig en liefdeloos tot l ben\' . Ach, ik bid U, ontsteek in my het vuurquot; uwer liefde, opdat ik U vurig hemmne en alles uit liefde tot ü verrichte; geef mij een hart van zuivere liefde; een hart zuiver van alle wereldsche liefde; een hart, dat geheel vooi U is en steeds bereid, om alles voor U ^ ^ ¹ en te liiden. Dierbare Jesus, hoe goed zijt bij, daar Gij altijd hier tegenwoordig blijft, om mij

J n»kn, Je quot;rtogV*

den, die Gij altijd in uwe lm.Kle d aagtI ^ Het hangt dus maar van mij al, njk g ■ te worden. Helaas, hoe kan ik zoo onverschillig voor U zijn 1 Ik bid U, lieve Jesus, maak een

einde aan deze mijne onverschilligheid, en gee rrdi ecne vurige liefde, opdat ik steeds tot U getrokken worde, en deelachtig zij aan de gaven

van zaligheid, die Gij ^uwS^haquot;^ⁿ ^om om mij er mede te verrijken, immei* . c vertoondet Gij U aan de Bruid van het Hoogl «.l met handen als van gouden nngen . veirijkt met kostbare hyacinten. — Ook ha Gi] die handen doornagelen en behieldt ^am ook na uwe verrijzenis de gaten der nagelen, om dooi dezelve, als door zoo vele kanalen uwe hemelsche

oaven over ons uit te storten, (bt. Ljpnanus.j Hoe zou ik dan nog zoo ^üi₁daii^kbaar kinine zijn om deze uwe liefde met onverschilligheid te beantwoorden? - O neen, \'^vc Jesu^ ik w zoo ondankbaar met meer zijn. - Goe /nj ui ik U eene groote, vurige en werkdadige Helde die alles uitvindt om U te behagen; eene y ver.ge liefde die onvermoeid is, om vooi de ee God e i voor de zaligheid der zielen te arbeiden. - Ach, hoe kan het zijn, dat de meeste men-

VI. SAMENSPRAAK.

sclien zoo onverschillig voor U en voor uwe gaven zijn? — Indien een koning zich op zijnen troon plaatste en kostelijke edelgesteenten in zijne handen droeg, om ze uit te deelen aan allen, ■die er hem om komen vragen , wie zou zich dan niet beijveren om tot hem te komen en zich te verrijken? Lieve Jesus, Gij zijt die rijke ■en milde koning, en toch wordt Gij verlaten. In plaats van zijne toevlucht tot U te nemen, verkiest men liever arm naar de ziel te blijven. Wat doet men niet om aardsche goederen te vergaderen en rijk naar het lichaam te worden, terwijl men onverschillig blijft voor de onsterfelijke ziel en voor de goederen des hemels? — Dierbare Jesus, hoe treurig is het te zien, dat de paleizen van aardsche vorsten steeds druk bezocht worden, terwijl uw paleis, het H. Tabernakel waar Gij uwen troon gevestigd hebt, zoo jammerlijk verlaten wordt? Hoe gaarne zou ik alle rnenschen, zoo het in mijne macht ware, aan den voet van het H. Tabernakel brengen!... Dierbare Jesus, geef dat ik ten minste U oprecht beminne, en U dikwijls kome bezoeken. Amen.

6\' eestelijke Co mm nnie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

VI. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Sains infirrnomm, oru pro nobis.

Heil der zieken, bid voor ons.

O Maria, hoe gaarne geef ik u den eeretiteJ

vi. samenspraak.

van Heil der zieken. Die benaming boezemt mij een groot vertrouwen in, wijl gij in die-hoe \'anigheid den wil en de macht hebt, mij te I elpen. Gij hebt er da macht toe: daar Jesus die macht aan de apostelen eti heiligen gegeven-heei\'t, kan er geen twijfel zijn of Hij heeft die ook gegeven aan u, die zijne Moeder zijt. Er kan ook geen twijfel zijn aan uwen icil; eene-moeder kan haar lijdend kind niet vergeten .. en gij zijt de teerhartigste aller moeders. Gij verlangt meer, ons te helpen, dan wij verlangen om geholpen te worden; gij wacht met ongeduld het orgenblik af, dat wij met vertrouwen tot u naderen en aanstonds zijt gij gereed ons te-helpen. De kerkelijke jaarboeken geven hiervart de treffendste voorbeelden, en dan hoe menigvuldig zijn de genezingen, die in onze dagent geschieden door het godvruchtig vereeren van de medaille uwer Onbevlekte Ontvangenis — lt;locr de deelneming aan de broederschap van wo onbevlekt Hart, — alsmede door het godvruchtig gebruik van het water van Salette. waaraan gij, bij uwe verschijning aan twee-arme kinderen eene bijzondere kracht gegeven, hebt. om alle soorten van ziekten te genezen. — O Maria, Heil der zieken, ik neem derhal vernet een groot vertrouwen tot u mijne toevlucht, doch niet zoo zeer om de genezing mijns 11-chaams als die mijner zielsziekten te bekomen. — Helaas, hoe menigvuldig zijn deze en hoe zeer drukken ze op mij! — Sta mij bij, opdat ik er niet onder bezwijke. Amen.

Sluitgebed.

Wees gegroet — Ave Augustissima, bl. 137.

VII. SAMENSPRAAK.

VII. SAMENSPRAAK MET JESUS

IN\' HET

H. SACRAMENT ÜES ALTAARS.

VOORBEREIDINGSGEBEI). O ziel, sld u, bl. 13L De twee leerlingen, rlie, op het woord van Joannes den Dooper, Christus volgden, vroegen den Heer: Meester, waar woont Gij? (Joan. 1.38 •en 39.) En Hij antwoordde: Komt en ziet. En zij volgden Hem en bleven dien avond en den geheelen nacht bij .lesus en spraken over de zaken hunner zaligheid. — O zalige dag. —• O zalige nacht! roept de H. Augustinus uit, wie zal ons zeggen, wat zij toen \\Mn den Heer hoorden? — Lieve Jesus, wij behoeven niet te vragen, waar Gij uw verblijf houdt. Wij weten maar al te goed, dat Gij in het H. Sacrament uwe woontente hebt opgeslagen, en daar vol goedheid ons afwacht, en met liefde allen ontvangt, die verlangen U te spreken, uwen raad of bijstand in te roepon. Komt, roept Gij ons allen toe. Komt tot mij, allen, die belast enquot; beladen zijt, en -— geloof Mij , op mijn Goddelijk woord , Ik zal u verkwikken. Maar wat ik niet kan begrijpen, en waarover ik mij schaam, als ik aan den ijver dier twee leerlingen denk. is, dat er zoo weinigen gevonden worden, die aan uwe uitnoodiging gehoor geven. Ik zie er, die hunne vermoeienissen, hunne nooddruft. hunne nachtrust, tot zelfs hunne gezondheid opofferen om een wereldsch vermaak bij te wonen , om aan iemand van rang te behagen, of om andere tijdelijke inzichten; maar om bij U te

Vil. SAMENSPRAAK.

komen, daartoe willen zij geen voet verzetten. Ach, lieve Jesus, zij hebben niet ondervonflen welk eene zoete geneugte het is, met geloof en eene teedere godsvrucht aan den voet van uw Tabernakel neer te knielen. Daarom roept Gij hen nog van verre toe: Gustate at videte. Wilt Gij mij niet op mijn woord gelooven, welaan, neem ei\' dan eens de proef van, en gij zult de waarheid mijner belofte ondervinden, — maar zij hooren niet. — Laat niet toe, dat ik ten minste tot het getal dier ondankbaren belmore. De H. Petrus op Tliabor een straaltje uwer glorie ziende, smaakte een zoo grooten trocst, dat hij uitriep: Heer, \'t is ons goed hier te zijn, en hij wenschte daar altijd te mogen blijven.— Ja zeker is het mij goed bij U te zijn, lieve Jesus I Gave God dat ik hier altijd bij U kon blijven! — Gij immers besluit alle goed in U, Gij zijt de vreugde der engelen, de kroon der heiligen en de troost der godminnende zielen. Ik bid U derhalve met den H. Augustinus, sniij alle «dingen buiten U bitter te maken, opdat mijne «ziel in U alléén haren troost vinde; want Gij szijt de onschatbare zoetigheid, waardoor allo swereldsche bitterheden verdwijnen. (Solil. 0.22.) O opperste en eenige zoetigheid! O ware troost mijns harten! Waarom bemin ik U zoo weinig? Waarom ben ik zoo onachtzaaam in U te bezoeken? Waarom ben ik zoo gejaagd om mij spoedig van IJ te verwijderen? — Helaas, lieve Jesus, het is ongetwijfeld, omdat ik nog zoo aardsch en zinnelijk ben; \'t is, omdat ik te zeer verwaarloos de grootheid uwer liefde, uwer goedheid en beminnelijkheid te beschouwen; Giji immers wordt niet bemind, tenzij door hen die

VII. SAMENSPRAAK.

U kennen en zich aan het aardsche en zinnelijke onttrekken. O Jesus, mijne liefde! Ontvlam mij geheel van liefde, opdat ik buiten U niets be-minne. Do gelukzalige Joanna Fmncisca de Chantal had eene zoo teedere devotie tot het H. Sacrament van liefde, dat zij aan den voet van het H. Tabernakel verzachting vond in al hare smarten, sterkte in al hare bekoringen en troost in al hare bitterheden. Mare liefde was zoo groot, dat ze niet kon begrijpen , hoe iemand er or gevoelig voor kon blijven; hoe iemand gelijk zij zeide: vin een groot vuur hon zijn zonder warm te worden.quot; Helaas, lieve Jesus, ik ben een dier wanschepsels. Ik ben en blijf koud bij U, hoewel Gij van liefde brandt; Ik ben onverschillig voor U, terwijl de heiligen steeds van liefde tot U ontstoken waren. — De 11. Wencedaus, koning van Boheme, was zoo vol liefde voor U, dat hij des nachts opstond , om beurtelings verschillende kerken te bezoeken; hij was zoo vurig, dat hij voor de felste koude ongevoelig bleef, en de sneeuw als onder zijne voeten wegsmolt. {Brev. Hom.) Ook de H. Alphonsus was zoo vol liefde voor dit H. Sacrament, dat Hij somtijds van vreugde opsprong en eens met eene kinderlijke eenvoudigheid en als dronken van liefde uitriep: »Hier sis het H. Sacrament; — hier geeft men de ))H. Communie; — men vindt niet overal het »H. Sacrament. — Verrukkend schouwspel! — «Hier branden altijd twee lampen voor het Ta-sbernakel ; — hier wordt het Sacrament ter «aanbidding uitgesteld. — Hoe lang zullen wij shier mogen blijven? — Wanneer zal het ons «vergund zijn, hier terug te komen?quot; Minne-

V[r. SAMENSPRAAK.

lijke Zaligmaker, trek ook mij tot U; en doe mij van liefde tot U branden, en voor alles buiten U koud en onverschillig worden, om U alléén en niets dan U te beminnen, wijl Gij do eenige troost, de eenige vreugde mijns harten zijt. — Bij U ben ik gelukkig; in uwe bezoeken vind ik rust en tevredenheid , terwijl vvereldschc bezoeken mij bitterheden on kwelling veroorzaken. Lieve Jesus, ontbind mij van alles en trek mij tot U, opdat ik U aankleve en steeds met U vereenigd hlijve. Amen.

Geestelijke Cowmuuie.

Dierbare Jesus, ik geloof\', bladz. 5.

VII. SAMENSPRAAK

MET liE

H. MAAGD MARIA.

Salus infirmonnn, ora pro nobis.

Heil- der zieken, bid voor ons.

O Maria, de heiligen van alle tijden en de geloovigen van alle landen en natiën prijzen steeds uwe bereidvaardigheid in de zieken en noodlijdenden te helpen. Hoevele gevaren, ongevallen en ziekten hebt gij van mij afgeweerd, die zonder uwe tusschenkomt mij zouden getroffen hebben! Van hoeveel ziekten ben ik hersteld, die zonder uwe bemiddeling doodelijk zouden geworden zijn! En dan, hoevele ziels-kwalen en gevaren hebt gij van mij afgewend, die zonder uwe voorspraak mij ongelukkig zouden gemaakt hebben! — Welke dankbaarheid ben ik

viii. samenspraak.

u daarvoor niot verschuldigd ? — maar helaas, ik ben aan dezen mijnen plicht veel te kort gebleven; in plaats van dankbaar te zijn, was ik ondankbaar. U Maria, teerhartige Moeder, ik bid u, mij daarom niet te verstoeten ; maar integendeel medelijden met mij te hebben en uw ambt van : Ih\'d der zieken jegens mij te blijven uitoefenen, opdat ik van de kwalen der ziel verlost worde, en die van mijn lichaam gebruike tot mijne zaligheid. Amen.

Sluitgebed.

Wees gegroet — Ave Augustissima, bl. 137.

VIII. SAMENSPRAAK MET JESUS

IX HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORBEREIDIXaSGEBED. 0 Ziel, stel U, bl. 1.

De Heer yiny hen voor, om hun den iveg uan te toonen, bij dag in eene wolkkolom, en des nachts in eene vuurzuil; om hun reisgezel te zijn voor heide tijden. Nooit verliet hen de wolkkolom hij dage, noch de vu urzuil bij nachte. (Exodi XIII. 22.)

0 ziel, ziedaar hoe Moses de weldaden prijst, waarmede God het volk van Israel bevoorrechtte! Gedurende 40 jaren geleidde Hij zijn volk in eene dorre en onvruchtbare woestijn door eene wonderbare kolom, die des daags eene wolk en des nachts vuur scheen te zijn — aantoonende den tijd wanneer, en de plaats waarheen zij moesten vertrekken. — Door de wolkzuil wer-

VIII. SAMENSPRAAK.

den zij bij dag beveiligd tegen de hitte dei-brandende zon , eu \'s naclits verlicht door de vuurzuil, ten einde temidden der duisternissen niet af te dwalen; daarenboven werden zij door die wonderbare wolk- en vuurzuil beschermd tegen de aanvallen fier vijanden. — Groot voorzeker en menigvuldig waren de weldaden dier wonderbare kolom ; doch veel grooter en talrijker zijn de weldaden, die het aanbiddelijk Sacrament des Altaars ons aanbrengt, waarvan de wonderbare kolom slechts een Hauw afbeeldsel was.

O ziel, werp u dan eerbiedig voor het H. Sacrament des Altaars neder, om de genaden en weldaden, die daarin verborgen zijn, te beschouwen. — Jesus, uw God en Al, is daar waarlijk en wezenlijk tegenwoordig, om u in de woestijn dezer wereld te geleiden en n den weg tot den hemel te toonen; om u in uwe duisternissen te verlichten; tegen de hitte der bekoringen te beveiligen en tegen de aanvallen der helsche vijanden te beschermen. -— O God, hoe gelukkig was uw volk onder uwe weldadige leiding en bescherming, maar hoe voel gelukkiger ben ik in het bezit van het aanbiddelijk Sacrament des Altaars! — Immers, Jesus uw Goddelijke Zoon is daar waarlijk en wezenlijk tegenwoordig; Hij is mijn troost in bitterheden; mijn vertrouwen in moedeloosheden; mijne sterkte in gevaren: mijn raadsman in twijfelachtigheden; mijne verlichting in duisternissen en mijne beschutting tegen de aanvallen mijner vijanden.— Dierbare Jesus, hoe gelukkig ben ik, daar het inij altijd vergund is tot U te naderen, met de verzekering van in al mijne noodwendigheden

IX. SAMENSPRAAK.

troost bij U te zullen vinden! — Hoe is het mogelijk, dat Gij zoo goed jegens mij zijt ert mij zoo groote bewijzen uwer liefde gewaardigt tc geven?—-Wie ben ik toch dat Gij mij zoozeer lief hebt? — Helaas, ik ben een nietig schepsel — stof en asch — ja wat nog erger is — een zondaar, een ondankbare booswicht, die-reeds lang in de hel had moeten branden. Ik ben dus onwaardig, door U bemind te worden; er was niets in mij, dat U tot liefde kon bewegen; doch uwe overgroote liefde hoeft er IJ toe bewogen. Dierbare Jesus, wat zal ik U vergelden, voor alles wat Gij mij gedaan hebt en voortdurend blijft doen? — O kon ik mij geheel voor U ten beste geven! — O kon ik alles voor U lijden ! — O kon ik uit liefde tot U sterven! •— Maar helaas, hoe ongevoelig en liefdeloos ben ik voor U, en hoe weinig voordeel trek ik uit uwe weldaden! — Het gaat met mij, gelijk het met den koning Pharaö en zijn volk ging;, want de vuurkolom, die het volk Israels verlichtte , was duister voor de Egyptenaren ; zoo ook is het H. Altaar-Sacrament een licht voor-deugdzame en godminnende zielen, terwijl ik bij hetzelve in liet duistere blijf. Wat al genaden en verlichtingen ontvingen de heiligen aan den voet van het H. Tabernakel. De H. Alphon-sus bekent alles aan dit II. Sacrament verschuldigd te zijn, — voornamelijk de genade van do-wereld te hebben verlaten, — van bezield te zijn geworden met een zóó vurigen ijver voor-de apostolische werkzaamheden en de zaligheid der zielen, dat hij gaatne voor dezen zijn leven zou gegeven hebben, alsmede van God getrouw te zijn gebleven in weerwil van alle-

VIII. SAMENSPRAAK.

■onaangenaambeden, vernederingen en boproe-■vingen, die hij geheel zijn leven ondervonden heeft. — Minnelijke Zaligmaker, ontferm U mijner, opdat ik ook deelachtig worde aan de veelvuldige genaden, die in dit aanbiddelijk Sacrament verborgen zijn. — On steek in mij het vuur uwer liefde, opdat ik U oprecht beminne on voortaan het pad der deugd — den weg «Ier zaligheid — met ijver bewandele. O inijn Jesus, ik draag mij thans geheel aan U op, en stel mij met alles wat mij toebehooit, ter uwer beschikking! — Ik geef U mijne ziel en mijn lichaam, mijn leven en mijn dood, mijnen tijd ou mijne gansche eeuwigheid. Ik wil geheel uan U zijn; ik wil niet meer leven, tenzij om U te loven en te verheerlijken, nu en altijd en in alle eeuwen der eeuwen. Amen.

Geestelijke Gom mu nie.

Dierbare Jesus, ik gelojf, bla Iz. 5.

VIII. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Refugium peccatornm, om pro nobis.

Toevlucht der zondaren, bid voor ons.

0 Maria, hoe troostend en bemoedigend is mij deze uwe ceretitel: Toevlucht der zondaren! Als ik de boosheid en menigte mijner zonden beschouw, zou ik moeten wanhopen; maar als ik aan u denk en hoor dat gij de toevlucht dei-zondaren zijt, dan krijg ik moed en vertrou-

viii. samenspraak.

wen. — Als onze Moeder zijt gij jegens ons-vol goedheid en liefde en bereid alle, ook de grootste zondaars in genade to ontvangen, en als Moeder van Jesus, onzen Rechter, hebt gij do macht om alle genaden voor. ons te verwerven. De H. Ililcphonsus zegt: »Wij kunnen grens-«moeder vindon die machtiger is, om de gramsschap des Rechters te stillen, dan u, dio-»waardig bevonden zijt. Moeder to zijn van sdienzelfden Verlosser, die ook onze Rechter »zal zijn.quot; (Serin. 9. de assumpt.) Ik neem dus met groot vertrouwen mijne toevlucht tot u, te meer daar gij zelve eens zeidet tot do-li. Birgitta: »Ik ben de Moeder van allo zon-»daren, die zich willen bokeeren.quot; (Hevel. UIk IV. c. 138.) O Maria, ik beken dat ik een zondaar ben, maar ik wil mij bokeeren; dus zijt gij mijne Moeder, en moet gij mij genadig zijit en mij met Jesus verzoenen. Ik heb een kinderlijk vertrouwen, dat gij het inderdaad doen zult, en dat gij mij goedgunstig onder uwe bescherming nemen en voor mij genaden zult verwerven. Amen.

Sluitgebed.

Wees gegroet — Ave Augustissiina, bl. 137.

IX. SAMENSPBAAK MET JESUS

in het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

voorbereimxgsgebed. O ziel, Stel K, bl. \'131. De lieer ia waarlijk in deze plaats en ik wist hel niet. (üen. XXVIII. 10.) Ziedaar de

IX. SAMENSPRAAK.

.gevoelens die Jacobs hart bezielden, toen God hem in een visioen verscheen. — I)t; Heer is-waarlijk in deze plaats en ik wist het niet! De H. Franciscus van Sales zegt, dat hij wel ■wist dat God er tegenwoordig was, maar er niet aan dacht, gelijk het behoorde. — Lieve Jesus, hetzelfde zou ik kunnen zeggen, als ik voor het H. Sacrament verschijn; De Heer is ■waarlijk in deze plaats en ik wist het niet; .althans ik deed als hadde ik het niet geweten, wijl ik er met onverschilligheid en zonder eerbied verscheen. quot;Ware ik van uwe tegenwoordigheid levendig doordrongen, gelijk zoovele heiligen het geweest zijn, dan zou ik voor hetzelve ongetwijfeld meer eerbied en liefde hebben, •en ijveriger zijn om U dikwijls te bezoeken. Maar helaas, mijne zonden en verkleefdheden aan aardsche goederen en zinnelijke vermaken verduisteren mijn geloof en beletten mij den luister uwer glorie en heerlijkheid te erkennen. De engelen staan vol eerbied voor uwen troon ■on de Machten sidderen voor den glans uwer Goddelijke Majesteit. De H. Kerk zingt: Tre-munt Potentates. De Machten sidderen. — God zeide in het oude Verbond: Beeft bij mijn Heiligdom. (Lev. XXVI. 2.) Siddert bij mijne heilige Tente. De hovelingen verschijnen met eene eerbiedige huivering voor hunne vorsten, maar ik, helaas, verschijn met onverschilligheid voor mv aanschijn. Dierbare Jesus, ontferm U mijner; verlevendig mijn geloof en geef, dat ik voortaan met eerbied voor U verschijne. Ik geloot dat Gij waarlijk en wezenlijk tegenwoordig zijt in het H. Sacrament des Altaars gelijk (Jij glorievol in den hemel zijt: namelijk met uw maag-

IX. SAMENSPRAAK.

dclijk lichaam, dat al de schoonheden der wereld oneindig ver te boven gaat; met uwe zuivere ziel, die zoo schoon en zoo beminnelijk is, dat God zelf\' er zijn behagen in schept; met uw Goddelijk wezen, waardoor Gij hemel en aarde met glorie en heerlijkheid vervult en overal tegenwoordig zijt. —

O ziel, kom laten icij God aanbidden en i\'oor zijn aanschijn neder vallen, om onze zonden te boweenen en de grootheid zijner liefde te beschouwen. De profeet David was verwonderd dat God zich gewaardigde aan ons te denben : Heer, zegt hij, ivid is de mensch, dat Gij zijner gedachtig zijt-? (Ps. VIII. 5.) Hoeveel te meer moet ik verwonderd zijn, wijl zijne liefde tot mij veel verder gaat. Niet alleen is Hij mijner gedachtig, maar is daarenboven bereid altijd bij mij te blijven en zich geheel aan rnij te geven. Ach, Heer, wie ben ik, dat Gij U gewaardigt altijd bij mij te blijven en mij gezelschap te houden?— Hoe kunt gij een zoo nietig, een zoo ondankbaar schepsel, gelijk ik ben, zoo zeer beminnen?— Gij geeft U geheel aan mij, en toch geef ik mij niet geheel aan U; helaas, ik misken en beleedig U ! — Ach, mijn God, hoe kan ik zoo liefdeloos jegens U zijn; maar Gij, o mijn God, hoe kunt Gij jegens mij en jegens ondankbare menschen zoo goed zijn? — O welk eene groote liefde, waarover de engelen verbaasd staan ! — Dierbare Jesus, Gij vernietigt U ter liefde van den ondankbaren mensch, terwijl de meeste menschen onverschillig voor U blijven, en velen zoo ver gaan van uwe weldaden te miskennen en zelfs te lasteren. De H. Teresia was zoo bedroefd

-170 IX. SAMENSPRAAK.

daarover, dat zij hemel en aarde, engelen cn mensclien, ja. God zeiven bezwoer , Jesus to bevelen, ons niet zoo veel te beminnen, wijl zijne al te groote liefde Hem aan zoo vele ontwringen blootstelde. »Ach , groote God, riep zij uit, «indien Gij geen bevel geeft, zal die «Goddelijke Zaligmaker, om zijne al te groote «liefde jegens de mensclien, zicli nog aan nieuwe »versmadingen blootstellen.quot; Ook smeekte zij bare kloosterzusters, haar te helpen bidden,, i opdat Jesus niet zoo schandelijk zou onteerd worden. — Lieve Jesus, ook ik hen innig be-droefd over de onteeringen, die U voortdurend aangedaan worden , en bijzonder over de onteeringen , die ik zelf U aangedaan heb. Reeds langer dan i800 jaren blijft Gij ter liefde \\an mij in het U. Sacrament tegenwoordig en zult «laar altijd , tot het einde der wereld, ter liefde van mij tegenwoordig blijven; en toch helaas, blijf ik slechts weinige oogenblikken bij U, en verveel mij spoedig in mijne samenspraken met U. — Dierbare Jesus, ontferm U mijner, en ontsteek in mij het vuur uwer liefde, opdat ik IJ dikwijls bezoeke en bij U blijve, zoo lang mijne plichten van staat hot mij toelaten. - O Jesus, mijno Liefde, ik wil geheel aan IJ zijn, en zou wenschen aan den voet van het H. 1 a-bernakel te kunnen leven en sterven. — O Jesus, mijne Liefde, geef mij uwe liefde, en maak dat ik geheel aan U zij. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bl. 5.

IX. SAMENSPRAAK.

IX. SAMENSPRAAK

met de

H. MAAGD MARIA.

Befugium peccutoi-um, nru /int nobis. Toevlucht dar zondaren, bid voor ons. Maria, toevlucht der zondaren, bid voor mij, arm zondaar. Naast Jesus stel ik op u al mijn vertrouwen; al heeft een zondaar zich schuldig gemaakt aan gekwetste Goddelijke Majesteit, al heeft hij den dood verdiend , dat: nog zijt gij voor hem een levend altaar waartoe hij zijne it- toevlucht kan nemen, cdlare animatuin, (S. Methodius) en vindt hij bij n nog altijd eene vei-lige schuilplaats, ü Maria, ik word op de zee dezer wereld door allerlei stormwinden en bekoringen heen en weer geslingerd; ik word voortdurend door den duivel geplaagd en ben steeds in groot gevaarte vergaan; maar gij zijt mij een veilig toevluchtsoord; dooi\' u beschermd, heb ik niets te vreezen. — God zelf zeide eens tot de H. Catharina, dat geen zondaar, die met vertrouwen zijne toevlucht tot u neemt, door Satan zal geroofd worden; zelfs hebt gij voor den goeden moordenaar op het einde van zijn leven het Paradijs verworven. j\'S. Petrus Damianus. Serin, de LntroneJ Zon ik dan nog aan uwe goedheid kunnen twijfelen of vreezen tot u mijne toevlucht te nemen — O neen, Maria, toevlucht i der zondaren, steeds zal ik met groot vertrouwen tot u mijne toevlucht nemen. Amen. Sluitgebed.

Wees gegroet — Ave Augustissima, bl. i.\'37.

Samenspr, ^

X. SAMENSPRAAK.

X. SAMENSPRAAK MET JESUS

IN HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

V00RBEUEIDINGS6EBED. O ziel, Stel U, bi. 131. ygt;Gij, o mijn God, heht vw volk gevoed met Dde spijs der engelen en het zonder arbeid een vbrood gegeven, dat in den hemel bereid tras ygt;en dat alle wellust alsmede de zoetheid van »eiken smaak in zich bevatte.quot; (Sap. XVI. 20.)

ü ziel, ziedaar de zinrijke woorden van den Wijzen man waarvan Hij zich bedient om \'s Heeren goedheid te prijzen, die gedurende 40 jaren zijn volk met eene liemelsche spijs, met liet manna, heeft gevoed. Zeker kan eene zoo groote weldaad nooit genoeg geprezen worden. God spijsde zijn volk 40 jaren lang in eene dorre en onvruchtbare woestijn, met een hemelsei) brood, met het manna, dat alle wellust en de zoetheid van allen smaak in zich bevatte...! O God, uwe goedheid was waarlijk groot en verdient door allen geprezen te worden; evenwel is uwe goedheid jegens de chris-ten-volkeren veel grooter en verdient oneindig meer geprezen te worden; Gij stelt U niet tevreden met hun een hemelsch voedsel te geven; maar Gij geeft U zeiven en spijst hen met uw vleesch en bloed. 0 welke goedheid! — o welke liefde! — Op het woord eens priesters daalt Gij dagelijks uit den hemel neder. — Gij doet dit niet slechts éénmaal noch op ééne plaats; maar overal, waar priesters gevonden worden, en zoo dikwijls zij het H. Misoffer opdragen.

X. SAMENSPRAAK. 173

Gij blijft er altijd tegenwoordig — niet slechts in den vroegen morgen; maar gedurende den ganschen dag en zelfs gedurende den nacht; zoodat Gij U geen oogenblik van hen verwijderd houdt. — Hier daalt Gij dagelijks uit den hemel neder — niet slechts gedurende 40 jaren, maar reeds meer dan 1800 jaren, en zult liet blijven doen tot hot einde der wereld; — en dit alles doet Gij — niet uit eigenbelang of voordeel — maar uit enkele goedheid en liefde, om ons in de dorre woestijn dezer wereld gezelschap te houden, in al onze kwellingen en wederwaardigheden ons te troosten en tegen alle gevaren en bekoringen ons te versterken. — O welk eene onbegrijpelijke goedheid ! — Wie is in staat, eene zoo groote liefde genoegzaam te prijzen? — En toch helaas, wordt zij door do meesten miskend! — Gelijk Israels volk spoedig afkeer van het manna kreeg, zoo gaat het thans nog met vele christenen. — Ach, iioevelen zijn onverschillig voor die Goddelijke spijs en hebben er een walg van!... Hoevelen haken naar zinnelijke spijzen en azen op zondige vermaken, terwijl zij van U en uw Goddelijk Sacrament afkeer en walging hebben...! Dierbare Jesus, hoe is het mogelijk dat een christen liefdeloos voor U blijft en zijn vermaak buiten U zoekt? — \'t Is ongetwijfeld omdat Hij U niet kent. De Apostel zegt: Een vleesche-lijk mensch verslaat niet wat van den Geest Gods is. (I. Cor. II. 14). Indien hij U kende, zou hij U zeker beminnen, gelijk de heiligen, die al hun vermaak bij U vonden en zich niet konden verzadigen, in uw gezelschap te blijven, wijl het II. Sacrament voor hen een hemel op

X. SAMENSPRAAK.

aarde was. Do II. Alplwnsus verlangde altijd\' bij Jesus te zijn en was er op uit om Hem in het H. Sacrament herhaalde malen te bezoeken niets kon hem er van terughouden en voortdurend heeft hij de schitterendste bewijzen van zijne liefde en genegenheid gegeven. De kardinaal Clemens Villecourt zigt: »Het was zijne-sstandvastige devotie tot het aanbiddelijk Sa-»crament des Altaars, die zijn hart van liefde »tot God deed branden en die hem altijd, tot »het einde van zijn leven, nieuwen moed en lijver schonk. Van zijne jeugd af tot het einde ))van zijn leven, was hij getrouw in het bezoe-»ken der kerken, waar het H. Sacrament ter «aanbidding was uitgesteld. Hij bleef er uren »iang, altijd geknield, en de oogen gevestigd »op het aanbiddelijk Sacrament.quot; {Tom. IV. c. Vil.) O God, hoe kan het zijn, dat niettemin de meeste menschen onverschillig voor dit aanbiddelijk Sacrament blijven! O kon ik hen allen-, tot uwe kennis en liefde brengen! — maar helaas, ik zeil\' ben een ondankbare. Hoe koud en liefdeloos ben ik steeds jegens dit H. Sacrament! Minnelijke Zaligmaker, ontferm U mijner, opdat ik walging krijge van do wereld, van hare bedriegelijke schijngoederen en van alles wat de zinnen streelt; geef dat voortaan het 11. Sacrament mij een hemel op aarde zij, dat ik er steeds naar verzuchte en mij er voor immer aan toewijde. O ja, lieve Jesus, ik wil geheel en voor altijd aan het H. Sacrament zijn, en heilig mij en alles wat in mij is of mij aangaat, onherroepelijk aan hetzelve toe. Lieve Jesus, gewaardig L\' mij te ontvangen; ik offer U mijn verstand, mijn geheugen, mijne vrijheid

X. SAMENSPRAAK.

•en mijnen wil; ik ofler U mijne gedachten, woorden on werken; ik offer U mijne ziel met al liaro vermogens en mijn lichaam met al zijne zintuigen; ik olier U mijne verzuchtingen, hartkloppingen en ademhalingen; ik ofler U mijne gezondheid en ziekte, mijnen voor- en tegenspoed, mijn leven en mijnen dood, mijn tijd en mijne eeuwigheid; eindelijk ofler ik U mijn uiterste, mijn laatsten snik en mijn oordeel. O Jesus, wees mij barmhartig; laat niet toe dat nk van U gescheiden worde. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

X. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Consolatrix afjliclorurn, om pro nobis.

Troosteres der bedrukten, bid voor ons.

O Maria, hoe zoet is mij de eeretitel: Troos-teres der bedrukten, dien de H. Kerk u geeft ■en die u zoo roemvol toekomt, vermits gij als •eene teedere moeder, met de grootste bezorgdheid over ons waakt, altijd gereed, om ons in ■onze kwellingen te troosten. De II. Bernardus .zegt: (Serm. 4. de Ass. B. V). »Dat uw schoot »van barmhartigheid voor allen open staat, op-»dat allen uit uwe volheid ontvangen, namelijk »de gevangene verlossing, de zieke genezing, »de bedrukte vertroosting, de zondaar genade, »de engel vreugde.quot; Waarlijk Maria, gij zijt de

xi. samenspraak.

Troosteres der bedrukten. Uwe teederheid is zoo groot, dat gij niet wacht, totdat wij uwen bijstand komen afsmeeken, maar ons in onze ellenden voorkomt en ons hulp verleent, eer wij er nog om vragen. (Ri char dus a S. Vic-torej. Overal, op alle plaatsen der katholieke wereld vindt men bewijzen uwer goedheid- en liefde. Hoevele kerken, kapellen, altaren en andere gedenkteekenen vindt men, uit dankbaarheid, ter uwer eer opgericht door hen, die troost in hunne smarten en kwellingen van u ontvangen hebben! O Maria, thans nader ik niet een groot veilrouwen tot u, om van u troost te erlangen in mijne smarten, en te midden der kruisen en beproevingen stavdvas-tig te blijven. Amen.

Sluitgebed.

Wees gegroet. — Ave Augustissima, bi. 137.

XI. SAMENSPEAAK MET JESUS

IN HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORIiEUEIDIXGSGEBED. O ziel, Stel U, bl. 131.

»Zte de lente Gods bij de menschen: Hij ))zai bij hen wonen; en zij, zij zullen zijn Dvolk zijn, en God zelf zed met hen zijn als ygt;hun God.quot; (Apoc. XXI. 3).

O zie), ziedaar de troostvolle woorden, die de engel tot Joannes sprak, en die hij, op het Tabernakel wijzende, nog tot ons spreekt: Zie, de tente Gods hij de mensehen. Hij zal bij hen ■wonen en zij zullen zijn uolk zijn, en God zelf\'

XI. SAMENSPRAAK.

is zal met hen zijn als hun God. Jcsus stelt zich niet tevreden met ons van tijil tot tijd te be-icr zoeken of een kortstondig verblijf bij ons te sr nemen, maar om de al te groote liefde die Hij c- ons toedraagt, wil Hij altijd bij ons blijven , :e zonder zich een oogenblik van ons te verwijde-\'igt; ren: zelfs stelt Hij zich niet tevreden, met den i- ganschen dag, van \'s morgens vroeg tot \'s avonds laat bij ons te blijven; maar ook des nachts, ie als de kerken gesloten worden, blijft Hij hij u ons; opdat wij Hem \'s morgens vroeg zouden k vinden, en zelfs des nachts onze noodwendig-ii heden aan Hem zouden kuunen blootleggen, c- Waarlijk, lieve Jesus, Gij zijt al te goed voor

i- ons! Uwe liefde is al te groot; zij heeft U onzen gevangene gemaakt. Toen David \'s Hec-ren weldaden overdacht, riep hij dankend uit: Hoe goed is Israels God. (Juam bonus Israel Deus! Maar wat zullen wij zeggen, bij het beschouwen der weldaden, die Hij ons dagelijks

bewijst?____ Immers, dierbare Jesus, Gij blijft

altijd bij ons; Gij laat U als onzen gevangene in het Tabernakel opsluiten; Gij laat U altijd daar vinden en zijt altijd bereid, allen die U komen bezoeken , met liefde te ontvangen. Het is niet te verwonderen, dat ue heidenen en } wilde volken, toen zi j deze uwe goedheid en » liefde door de missionarissen hoorden verkondi-i | gen, met verbazing uitriepen : Hoe goed is de

IGod der Christenen! Quam bonus Christiano-rum Deus!God der Christenen! Quam bonus Christiano-rum Deus! — Maar het is zeer te verwonderen, dat de Christenen zoo ongevoelig en koud daarvoor blijven. O ziel, hoe is het met u gesteld ? zult gij u door eene zoo groote liefde niet laten innemen? zult gij er niet door bewogen worden,

IX. SAMENSPRAAK.

om dikwijls naar de kerk te gaan, ten einde dat groot geheim van liefde te beschouwen, en zoo lang daar te blijven als gij kunt en van daar niet weg te gaan, tenzij met weerzin en uit noodzakelijkheid? Zal eeno zoo groote liefde ii daarenboven niet bewegen, om dikwijls aan Jesus te denken en ten minste met het hart aan den voet van het Tabernakel te blijven? Dewijl de profeet Daniël in de Babylonische gevangenis belet was naar den tempel te gaan en daar zijnen God te aanbidden, opende hij driemaal daags do vensters zijner kamer naar dien kant, waar de tempel stond, om zich ten minste in den geest daarheen te begeven er, er zijnen God te aanbidden. (Dan. VI.) ü ziel, zult gij ook niet door liefde tot Jesus getrokken worden? Zult gij u zeiven ook niet dikwijls wenden naar dien kant, waar gij weet dat Jesus in het Tabernakel rust, om Hem daar in den geest te aanbidden, en u zeiven aan Hern op te dragen ? — O ja , lieve Jesus! uwe liefde overwint mijn hart en noopt mij, mij geheel aan U te geven. Gij blijft altijd bij mij, ik wil ook altijd bij U blijven. — O zoete gedachte - -Jesus bij mij, en ik bij Jesus! Minnelijke Zaligmaker, voortaan zal mijne rustplaats bij U zijn: aan den voet van het H. Tabernakel zal ik rnsten, aangezien ik die plaats verkozen heb. O Jesus, ontsteek in mij het vuur uwer liefde, opdat mijn hart steeds brande van liefde tot U. O, hadde ik zoovele harten als er Tabernakels in de wereld zijn, om U overal te aanbidden ; overal, als eene godslamp van liefde tot U te branden en van liefde tot U te verteeren en te sterven. Dierbare Jesus, ik geef

XI. SAMENSPRAAK.

mij geheel aau U; ontvang mijne vrijheid, mijn verstand, mijn geheugen en mijnen wil; Gij hebt mij alles gegeven, ik geef Ü alles terug, om volgens uwen heiligen wil en uw welbehagen daarover te beschikken. Geef mij slechts uwe liefde met uwe genade dan ben ik rijk genoeg en vraag U niets meer. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XI. SAMENSPHAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Consolatrix afflictorum, om pro nobis.

Troosteres der bedrukten, bid voor ons.

O ziel, waarom zijt gij bedroefd en weent gij? Ga tot Maria; zij is do Troosteres der bedrukten. De godvruchtige Thomas van Kempen zegt: (Serm. 2. ad Novit. parte 3.) »Wilt gij »troost in uwe kwellingen ontvangen? Gaat dan ))tot Maria, de Moeder van Jesus,... en alle bitsterheden zullen spoedig van u verdwijnen of «lichter worden. Kiest deze allerteerhartigste «Moeder van Jesus boven ouders, naastbestaan-»den en vrienden. Kiest haar tot eene bijzon-iedere Moeder. Maria zal om de teederheid baars «harten gaarne voor u bidden, en Jesus zal «zijne Moeder, om hare eerbiedwaardigheid, «gaarne verhooren.quot;

O Maria, mijne Moeder en Troosteres, ik nader tot u met een groot vertrouwen, en smeek

xii. samenspraak.

u voor mij te willen bidden. Tot wien zou ik in mijne smarten mijne toevluclit nemen, tenzij tot u? Sta mij steeds bij in alle gevaren, die mij omgeven, en troost mij bij de gedachte , dat Jesus, uw Goddelijke Zoon, en Gij zijne lieve Moeder, en alle heiligen, zijne vrienden, door vele wederwaardigheden en kwellingen de glorie zijt ingegaan. Hoe gelukkig zijt gij en alle heiligen met u, in den hemel! uw lijden is in verblijden, uwe oneer in glorie en uw gebrek in overvloed veranderd. O Maria, troost mij met deze en soortgelijke gedachten, ojidat ik voortaan niet alleen met geduld maar zelfs met blijdschap alles lijde ; want het lijden zal mij tot de glorie en vreugde des hemels brengen-Amen.

Sluitgebed.

Wees gegroet. — Ave Augustissima, bl. 137.

XII. SAMENSPRAAK MET JESUS

in het

H. SACRAMENT DES ALTAARS. voorbereidingsgehed. O ziel, stel u, b\'. 131.

igt;ZAel, Ik hen met u al de dagen lot het Deinde der wereld.quot; (Matth. XV1I1. 20.) Ziedaar de minzame en tevens stellige woorden die Jesus tot zijne apostelen sprak, om hen te troosten en hen van zijnen bijstand te verzekeren. Diezelfde woorden spreekt Hij nog tot u en tot alle mensclien. Van uit het Tabernakel roept Hij ons allen voortdurend toe : Ziet, Ik

XII. SAMENSPRAAK.

hen met u al de dagen tot het einde der wereld. Dierbare Jesus, zoo zijt Gij clan altijd liij mij , om mij in kwellingen en bitterheden te troosten; in zwakheden en gevaren te ondersteunen; in bekoringen en aanvallen der vijanden te beschermen! Ü welke genade en barmhartigheid!.... Lieve Jesus, hoe hebt Gij mij zoo kunnen beminnen? Wist Gij dan niet , dat Gij in het H. Sacrament zooveel oneer zondt moe-tcn lijden? — O ja, ziel, dat wist Ik en was-er bedroefd over tot den dood, want daarom vooral heb Ik in den hof van Olijven water en bloed gezweet; doch Ik beminde u en wilde u gelukkig maken, en deswege heb Ik Mij aan al die versmadingen willen blootstellen; heb Ik Mij vernederd en ben Ik gelijk geworden aan de bloem des velds en aan de lelie der valleien.. l \'(jo /los cam pi et Uliurn convallium. Ik ben de bloem den velds en de lelie der valleien, (Cant. II, 1.) Gelijk de toegang tot de bloem des velds altijd en voor allen openstaat, zoo-ook staat de toegang tot Mij in het aanbiddelijk Sacrament altijd en voor allen open; daarenboven evenals eene bloem des velds aan allerlei wisselingen van het gure jaargetijde is blootgesteld , zoo ben Ik hier ook blootgesteld aan allerlei onteeringen, versmadingen en bitterheden. ■— Gelijk de lelie der valleien nederig staat aan den voet des bergs, zoo ook ben Ik hier vernederd; — afgedaald uit de hoogte des hemels ; Ik ben hier, als in eene vallei, in den toestand der diepste vernedering. — O Jesus,. wat doet Gij toch veel voor mij! Hoe kunt Gij IJ zeiven uit liefde tot mij zoo diep vernederen, cn aan zoo vele versmadingen en bitterheden-

XII. SAMENSPRAAK.

blootstellen? Wat is er toch in mij dat uwe j liefde kan verdienen? Wat ben ik anders dan stof en asch ? En gave God, dat liet nog niet | •veel erger ware! Helaas, ik ben daarenboven «en zondaar, een ondankbare en tronweloozi\', •die misbruik van uwe goedheid gemaakt heb. — Ik beken het volgaarne, lieve Jesus, ik ben een booswicht en trouwelooze: maar hoe boosaardiger en trouweloozer ik jegens II ge-weest ben, des te meer schijnt uwe goedheid gt;en liefde jegens mij uit; en des te meer liefdiquot; «n dankbaarheid ben ik U verschuldigd!.... O ziel, daar gij mijne liefde zoo zeer prijst en bewondert, hoe komt het dan dat gij jegens 1 Mij zoo koud en liefdeloos blijft, en Mij zoo melden komt bezoeken ? Ik blijf hier altijd tegenwoordig om u in uwe smarten te troosten. Waarom verwijdert gij u dan van Mij en gaat gij buiten Mij uwen troost en uw vermaak zoeken?.... Zult gij dan nog langer ongevoelig jegens Mij blijven, en verzuimen , Mij hier te s bezoeken.\'... Neen, lieve Jesus, ik kan voor U jj niet langer koud en ongevoelig blijven. Uwe y liefde heeft mij overwonnen en dwingt mij, U dikwijls te bezoeken. O kon ik hier altijd blijven •uit liefde tot U, gelijk Gij altijd hier tegenwoordig blijft uit liefde tot mij ! — Daar mij dit lichamelijkerwijze onmogelijk is, zal ik trachten, het geestelijkerwijze te doen, en door de genegenheden des harten mij altijd met U ver-eenigd houden ; ik zal daarenboven U dagelijks ten minste éénmaal een bezoek brengen, om U bier te aanbidden en U mijne zielskwalen te openbaren. Ach , hoe vol onvolmaaktheden en zonden ben ik nog! — Hoe onachtzaam in mijne

XII. SAMENSPRAAK.

plichten! Iioo zwak in den strijd! Iioo moedeloos in de bekoringen! hoe ongeduldig ia het lijden! hoe ontevreden in den tegenspoed! hoe vol eigenliefde in den voorspoed! hoe afgurstig jegens gelijken ! hoe lichtvaardig in het oor-dooien ! hoe verstrooid en koud in het gebed! hoe zinnelijk en onmatig in het nemen vaa spijs en drank, en integendeel hoe onverschillig tot de II. Communie! Minnelijke Zaligmaker, ik. schaam mij voor IJ, bij het beschouwen mijner onvolmaaktheden en gebreken. Ik ben niet waardig-in uwe tegenwoordigheid te verschijnen , veel minder, eenige gnnst of genade van U te ontvangen; maar wijl Gij zoo goed zijt en altijd bereid, den boetvaardigen zondaar met liefde te-ontvangen, kniel ik met een groot vertrouwen voor U neder en smeek U rouwmoedig om de vergeving mijner zonden en de genezing mijner geestelijke krankheden en gebreken. Genadige Jesns, ontferm U mijner; verwerp mij niet van uw aanschijn. Zoo gij mij verstoot, tot wien zal ik dan mijne toevlucht nemen ? Maar neen;, Gij zult mij niet verstoeten. Ik hoop op U en vertrouw, dat Gij mij genadig zult zijn. Gij immers hebt gezegd : »lk zal 11 nic.t als weezen laten; Ik zal lot u komen en hij u blijven.quot; Welaan dan , lieve Jesns, laat mij niet als wees; kom tot mij en sta mij bij in alle noodwendigheden en gevaren , opdat ik standvastig blijve , over alle hinderpalen zegeviere en de eeuwige kroon ontvange, die Gij den overwinnaar beloofd hebt. Amen.

Geestelijke Cow munie.

Dierbare .lesus, ik geloof, bladz. 5.

XII. SAMENSPRAAK,

XIII. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Auxilium Christianorum, ora pro nobis.

Hulp der Christenen, bid voor ons.

Welk een troost voor mij, o Maria, u Hulp der Christenen tc mogen noemen...! Ik ben zwak, omgeven van vijanden, en altijd in gevaar van te vallen; evenwel vertrouw ik op uwe moederlijke en machtige bescherming; Gij immers zijt de Hulp der Christenen. Duid niet dat ik door wederwaardigheden, vernederingen of kruisen, noch door Satans bekoringen overwonnen worde. Jesus, uw Goddelijke Zoon, heeft mij aan uwe machtige bescherming toevertrouwd, toen Hij aan het kruis hangende, tot ü zeide: Vrouw, zie uwen Zoon. Door die woorden heeft Hij in den persoon van den H. Joannes mij en alle christenen aan uwe moederlijke zorg aanbevolen, en zoo heeft Hij ons aangemoedigd om in al onze noodwendigheden tot u, als tot onze Moeder, onze toevlucht te ¹ nemen. O Maria, ik nader dus met een groot vertrouwen tot u, wetende dat gij altijd bereid zijt, mij te helpen en onder uwe moederlijke bescherming te nemen. O Maria, toon, dat gij de Hulp der Christenen zijt, met mij en alle geloovigen alsmede geheel de H. Kerk in alle gevaren bij te staan, om over alle moeilijkheden te zegevieren en steeds in de liefde Gods ¹ te volharden. 0 Maria, laat niet toe, dat ik i

xiii. samenspraak.

■ooit van God gescheiden worde, noch dat de vijanden over de Kerk zegevieren. Amen. Sluitgebed.

Wees gegroet. — Ave Augustissima, bl. 137.

voorbereidingsgebed. O ziel, Stel U, bl. 1.

In het oude Verbond moest Gods volk zich in alle noodwendigheden naar Jerusalem begeven, om den Heer in den tempel te aanbidden en zijne gaven te ontvangen. Slechts zelden kon dit geschieden, wijl het te moeilijk en te kostbaar was eene zoo groote reis te ondernemen: doch in het nieuw Verbond heeft Jesus genadiger met ons gehandeld, met voor ons den toegang tot Hem gemakkelijker te maken. Hij vergenoegt zich niet in ééne plaats van het koninkrijk, noch in de hoofdsteden of kathedrale kerken tegenwoordig te blijven; neen, —Zijne liefde beeft hem bewogen, om in alle steden, dorpen, kerken en kapellen der katholieke wereld tegenwoordig te blijven, en den toegang tot zich voor allen open te stellen. Hij noodigt allen uit en zegt: Komt tot Mij allen die belust en heiaden zijl. Hij sluit niemand uit, maar is bereid allen die komen, met liefde te ontvangen: — Zoowel de armen, blinden en kreupelen, zoowel de ongeleerden en allen, voor de wereld verachtelijke menschen, als de rijken, geleerden, aanzienlijken en beroemden der we-

XIII. SAMENSPRAAK.

rcld. Hij heeft geene poorten noch schildwachten aan zijn paleis gesteld, om tot Hem te kunnen naderen, maar geeft aan allen vrijen toegang met de verzekering allen, die eerbiedig tot Hem naderen, te verlichten, te troosten en te helpen. sKomt tot Mij, zegt Hij, allen die »begeerig naar Mij zijt en verzadigt u met «mijne vruchten.quot;

Minnelijke Jesus, hoe is het mógelijk, dat uwe goedheid en liefde zoo zeer miskend en misbruikt worden...? Terwijl de paleizen van aardsche vorsten steeds druk bezocht worden, zijn uwe kerken veeltijds verlaten. Somtijds doet men groote bedevaarten om plaatsen te bezoeken. waar het een of ander geheim van den godsdienst vereerd wordt, terwijl men onverschillig blijft voor het H. Sacrament, waar Gij, het middelpunt aller Geheimen, waarlijk en wezenlijk tegenwoordig zijt. Minnelijke Zaligmaker, vergeef het rnij als ik zeg, (lat uwe al te groote goedheid de oorzaak van veler onverschilligheid is. Als er slechts ééne plaats op aarde was, waar men de weldaad uwer tegenwoordigheid kon genieten, dan zeker zou iedereen verlangen, zich daar te bevinden, om het voorrecht te hebben U dikwijls te kunnen bezoeken; maar nu Gij overal tegenwoordig zijt, nu men op alle plaatsen uwe tegenwoordigheid kan genieten, nu wordt Gij overal, in steden zoowel als in dorpen, verlaten, en moet Gij meestal alléén in het Tabernakel blijven, zonder iemand te vinden, die U komt aanbidden. Ten tijde van uw sterfelijk leven, toen Gij mirakelen verricht-tet, was do aandrang van het volk zoo groot, dat het dikwijls onmogelijk was tot U te na-

XIII. SAMENSPRAAK.

deren en men om den lamme voor uwe voeten te brengen, genoodzaakt was, het dak van liet huis weg te nemen. Maar nu, helaas, wordt Gij bijna overal verlaten! De kerken staan open en nauwelijks is er iemand te vinden die IJ komt aanbidden. O kon ik alle menschen voor uw H. Tabernakel brengen! O kon ik sterven, opdat allen U hier komen aanbidden...! O zielen, door het kostbaar bloed van een Godmensch vrijgekocht! — O dwaze wereldlingen. die uw geluk zoekt in bedriegelijke schijngoederen! — O arme zondaren, die u zeiven moedwillig in het verderf stort! — Komt tot Jesus, komt tot zijn Goddelijk Hart; komt tot zijn aanbiddelijk Sacrament, de. bron aller genade, den oceaan zijner liefde, komt allen tot Jesus en verlaat de zonden; komt tot het Ff. Tabernakel om Jesus uwen Goddelijken Bruidegom te aanbidden. In en door Hem zult gij gelukkig zijn voor dit en het toekomende leven: voor tijd en eeuwigheid.

Dierbare Jesus, daar het mij niet vergund is alle menschen voor uw H. Tabernakel te brengen, wil ik mij toch beijveren, zelf U hier dikwijls te bezoeken, U mijnen eerbied en liefde Ie betnonen en mij geheel aan U toe te wijden. O kon ik hier altijd blijven, en gelijk de olie der Godslamp ter uwer liefde branden en verteeren! — Ontvang mij, lieve Jesus, en alles wat in mij is: ik wil geheel aan ü en voor U zijn. Ik wil niet meer leven tenzij om U te dienen, te beminnen, te loven en te prijzen. Dierbare Jesus, ik bemin U bovenal; ik bemin U uit geheel mijn hart, uit geheel mijne ziel en uit al mijne vermogens. O kon ik Ü b ■min-Samenspr. 19

Xlir. SAMENSPRAAK.

nen met eene zoo groote liefde, als die, waarmede de vurigste heiligen U bemind hebben op aarde, en waarmede do Cherubijnen en Sera-phijnen, ja de Moeder Gods zelve U beminnen in den hemel! Maar dan nog zou ik U niet beminnen gelijk Gij verdient bemind te worden. Ik zou U daarenboven willen beminnen, gelijk God de Vader en God do H. Geest U bom innen. en gelijk Gij zelf\' uit liefde tot Hen ontstoken zijt; doch, daar dit onmogelijk is, wil ik U beminnen zooveel ik U beminnen kan en Gij hot begeert. O Jesus, mijne liefde, geef mij uwe liefde, opdat ik U alléén en niets buiten U beminre. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XIII. SAMENSPRAAK

MET DE

II. MAAGD MARIA.

Auxilmm Christianoriim, or a pro nobis.

Ihdp der Christenen, hid voor ons.

Eene andere toevlucht voor ons^arme zondaren, is Maria de IhUp der Christenen. Zij is altijd bereid ons te helpen. Do profeet David, tot God sprekende, zegt: De Koningin staat aan uwe rechterhand in een met goud gestikt en veelkleurig gewaad. (Ps. XLIV, 10). Hij zegt: de Koningin staat, om te kennen te geven dat zij altijd bereid is, ons te helpen; want slaan, zegt de H. Augustinus, geeft te kennen

xiv. samenspraak.

«Ie bediening van helper en voorspreker: Stare auciliantis est et advocaü officium, zij staat aan de rechterhand van God, om als bescherm-.ster het wraaknemend zwaard van Gods rechtvaardigheid, dat reeds was uitgetrokken, tegen te houden en den slag af te weren. (Hugo d. S. Victor, lib. 4. de laud. Virg.) O Maria, welke dankbaarheid ben ik u niet verschuldigd, dewijl gij den wraaknemenden arm van Gods rechtvaardige gramschap zoo dikwijls weerhouden on zijne straflen zoo menigmaal van mij hebt afgeweerd; zonder u lag ik misschien reeds lang te branden: desniettegenstaande ben ik u dikwijls ondankbaar geweest en iieb ik verwaarloosd, mijne toevlucht tot u te nemen. O zoo ik altijd mijne toevlucht tot U genomen hadde, dan zou ik nooit gevallen noch onder de bekoringen bezweken zijn! Maar, helaas, ik ben gevallen, omdat ik verwaarloosde mijne toevlucht tot ii te nemen. Ik maak derhalve het vast besluit voortaan in alle gevaren mijne toevlucht tot u te nomen. O Maria, bid voor mij en neem mij onder uwe moederlijke bescherming. Amen.

Sluitgebed.

Wees gegroet. — Ave Augustissima, bl. 137.

XIV. SAMENSPBAAK MET Ji-SUS

in het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

v00rbereid1ngsgeded. O ziel, Stel V, bl. 131.

Dierbare Jesus, ik sta verbaasd over de diepo vernedering, waarvan Gij ons een voorbeeld

XIV. SAMENSPRAAK.

geeft in liet Allerheiligste Sacrament des Altaars, ])e apostel Paulns beschouwt met verwondering\' uwe overgroote vernedering in de Menschwor-ding, en zegt met een dankbaar hart: Hij heeft zich vernietigd, de gedaante can slaaf aannemende. (Philip. II. 7.) Maar wat zal ik zeggenvan uwe vernedering en vernietiging in het rl.. Sacrament des Altaars? Hier neemt Gij do gedaante aan niet alleen van slaaf, maar zelfs-van brood en wijn. Ten tijde van uw sterfelijk leven op aarde gaaft Gij te midden uwer vernederingen blijken uwer grootheid, maar liier zijt Gij in eene volslagene vernedering: hier stelt Gij U zeiven geheel in de macht uwer schepselen en lijdt er alle soorten van versma-dingen. Gij duldt dat booswichten U onteeren, de H. Hostiën uit het Tabernakel rukken, op-den grond werpen, met voeten trappen, met messen doorsteken en in vuilnisplaatsen werpen. Gij geeft den glans aan zon, maan en sterren;-, maar hier blijft Gij zelf verborgen en schuilt Gij onder de geringe gedaante van brood en wijn. Welk eene ongehoorde vernedering...! Met reden kunt Gij zeggen: Leert van Mij, dat Ik zachtmoedig en ootmoedig van harte ben. — Geen wonder dat de heiligen bij het beschouwen uwer vernedering verheugd waren, omdat ze waardig bevonden werden, versmaadneden voor U te lijden, en dat Moses liever nut Israels volk veracht en mishandeld wilde worden,, dan alle grootheden en genoegens van Pharaö-te genieten. — O ziel, zult gij bij het zien van een zoo diep vernederden God u zei ven nog durven verhellen? — Zult gij bij het zien zijner versmading en nog durven klagen, als gij som-

XIV. SAMENSPRAAK.

tijds niet genoeg geëerbiedigd of een weinig vernederd wordt! Neen, lieve Jesus, neen ik zal niet meer daarover klagen. Voortaan wil ik uit liefde tot U gaarne alle vernederingen lijden. Duar Gij U zeiven zoo die[) vernederd hebt, afdalende van den lioogsten trap van glorie, tot den laagsten trap van vernedering, zou ik ■dan ook niet gaarne vernederd worden? Zou ik dan niet bereid zijn, alle versmadingen te lijden, ja mij niet verheugen, iets uit liefde tot U te mogen verduren? Dierbare Jesus, uit liefde tot U zal ik nietiger worden, dan ik geweest ben •en ootmoedig zijn in mijne oogen. Uit mij zelven ben ik niets, heb ik niets, kan ik niets, zonder mvc genade kan ik zelfs geene goede gedachte vormen, veel minder een goed woord spreken ■of een goed werk verrichten; wat meer is, zonder U val ik in alie zonden en buitensporigheden; en zou ik mij dan nog durven verheffen of mij over de mij aangedane beleedigingen beklagen? Neen, lieve Jesus, dat niet meer; ik zal integendeel mij gelukkig achten, als ik vernederingen moet ondergaan, wijl ik daardoor aan U gelijkvormig word, ik zal dankbaar daarvoor zijn, en met David zeggen; \'t Is goed. Heer, dat Gij mij vernederd hehi. (Ps. CXVIII.) Ja zeker zal liet mij goed zijn, indien ik met L^T vernederingen mag lijden: want zoo ik hier met U vernederingen zal geleden hebben, zal Ik hiernamaals met U verheerlijkt worden. O welken troost en welke sterkte vonden de heiligen aan den voet van het H. Sacrament, te midden der beleedigingen. De H. Alphonsus had vele verongelijkingen te lijden, niet alleen van vreemden, maar ook van naastbestaanden, ja

XIV. SAMENSPRAAK.

zelfs van personen met kerkelijke waardigheden bekleed; maar omdat liij getrouw was Jesus aan den voet van het H. Tabernakel te bezoeken, bleef hij ook getrouw in alle beproevingen, en was hij verheugd uit liefde tot Jesus versmaad lied en te mogen lijden. — Als hij de be-leedigingen, die hij leed, vergeleek met die van Jesus, dan zag hij dat zijne beleedigingert niet eens den naam van beleedigingen verdienden; daarenboven overwoog hij, dat Jesus,! de Heiligheid zelve, onschuldig leed, terwijl hij -i om zijne onvolmaaktheden, gebreken en zonden | rechtvaardig vernederd werd, en dacht bij zich zeiven wat de goede moordenaar aan het kruis | zeide; Wij lijdnn rechtvaardig; want wij onl-vangen loon naar werken ; maar Deze, welk • kwaad heeft Hij gedaan\'? (Lucas XX1ÏI. 41). | Geef lieve Jesus, dat ook ik bij elke veronge- | lijking of vernedering mijne toevlucht tot het 5 li. Sacrament neme, om door het beschouwen \'f-mver vernederingen, aangemoedigd te worden , alle beleedigingen met geduld te lijden, en zelfs in de vernederingen mij te verheugen. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5,

XVI. SAMENSPRAAK

MET DE

H. M A A G D M A R I A.

Auxilium Christianorinn, ara pro nobis. Hulp der Christenen, hid voor ons. O Maria, deze woorden; Vrouw, zie uwert

XIV. SAMENSPRAAK.

Zoon, en die andere: zie uwd Mosder, die Jesus tot u en den leerling sprak voordat Hij stierf, geven mij een groot vertrouwen op uwe moederlijke bescherming en machtige hulp; gij immers zijt mijne Moeder geworden op het oogenblik dat Jesus ging steryen. Jesus sprak die woorden tot u, voordat Hij stiert, opdat ze meer indruk op u zouden maken en gij ze nimmer zoudt vergeten; immers de laatste woorden van een stervend kind maken meer indruk op het moederlijk hart en nimmer kan zij die vergeten: en zeker koudet gij, Maria, die woorden nooit vergeten ; daar gij de teerhartigste aller moeders zijt. en Jesus het beste aller kinderen is. Gedurende uw sterfelijk leven dacht •rij er altijd aan en, nu gij in den hemel zijt, zweven zij nog altijd voor uwen geest, en maken ze u steeds indachtig, dat gij mijne Moeder zijt en ik uw kind ben.

Misschien zult gij zeggen, dat ik een ondankbaar kind ben en uwe bescherming met verdien; ik geef u daarin volkomen gelijk en erken volmondig, dat ik uwer barmhartigheid onwaardig ben; doch dit kan u niet ontslaan van den plicht om als moeder voor mij te zorgen; gij immers zijt eene goede Moeder, eeno Moeder van barmhartigheid; ja alle heiligen verzekeren mij , dat gij alleen meer liefde tot ons hebt dan alle moeders te zamen hunne kinderen kunnen toedragen; als dit zoo is, gelijk ik vastelijk geloof, dan zijt gij ook verplicht, mij, hoewel onwaardig, onder uwe bescherming te nemen: immers teerhartige moeders hebben ook groote zorg en liefde voor ondankbare kinderen; ja hare bezorgdheid voor beu

xv. samenspraak.

wordt grooter, naarmate zij zich dieper in liet verderf storten. Do H. Monica weende tien jaren en nog langer om haren ongelnkkigen zoon Au-gustinus, te bokeeren; doch uwe liefde is grooter dan die van duizend Monica\'s: derhalve, al ware ik duizendmaal boozer dan Augustinus , dan zou uwe liefde jegens mij nog niet uitgedoofd zijn. Gij zelve hebt aan de H. Birgitta gezegd; Ik ben de moeder van alle zondaars, die zich willen hekeeren: Mater sum ominnm pec-ealorum, se emendare volenlium. (Revel, lib. 4 cap. \'i;38.) Welnu Maria, ik wil mij bekee-ren ; op dit oogenblik doe ik afstand van alle zonden , en geef mij geheel aau U, om heilig voor God te leven. Ik verlaat mij thans geheel op uwen bijstand en hoop door uwe bemiddeling die genade van God te verkrijgen, welke gij weet, Gode het aangenaamst en mij liet voor-deeligst te zijn. Amen.

Sluitgebed.

Wees gegroet. — Ave Augustissima, bi. 137.

XV. SAMENSPRAAK MET JESUS

ix het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

voorbereidixgsgebed. o Ziel, Stel m, j|, V.]quot;],

O ziel, verbeeld u, Jesus te zien in het II. Tabernakel, als een oven brandend van liefde, die vurige liefdevlammen naar de vier hoeken der wereld verspreidt, om de harten aller menschen in liefde te ontsteken. Toen de

XV. SAMENSPRAAK.

Joden zagen, dat Jesns over den dood van zijnen vriend Lazarus weenden, zeiden zij: Zie, ]ioe lief Hij hem had. (Joan. XI. 36.) O ziel, daar de tranen van Jesus de Joden deden zeggen: Zie, hm; lief Hij hem had; wat zult gij dan van zijne liefde zeggen, daar Hij niet alleen over u weent, maar zicli voor u slacht-oiïert en dag en nacht in het H. Sacrament des Altaars tegenwoordig blijft, om n altijd gezelschap te houden, als boezemvriend vertrouwelijk met ii om te gaan , u in uwe armoede te verrijken, in uwe zwakheden te versterken , in uwe bekoringen te ondersteunen, in uwe gevaren te helpen, in de aanvallen uwer vijanden u te doen zegevieren , eindelijk u na den strijd met de kroon van heerlijkheid te kronen. O ziel . zult gij dan niet zeggen : Zie, hoe lief Hij mij had en nog heeft? Lieve Jesus, ik vind geene woorden, om uwe minzaamheid en de grootheid uwer liefde jegens mij genoeg te prijzen. Wat hebt Gij toch veel gedaan, om mij uwe liefde te betoonen, en mij in liefde tot U te ontsteken! Nu mag ik met de Bruid van Salomon\'s Hooglied zeggen : Hij heeft mij in zijnen wijnkelder (/ebracht, en de liefde tegen mij in slagorde gesteld. (Cant. 11. 4.) Ja, lieve Jesus, Gij hebt mij in uwen wijnkelder gebracht — zinnebeeld van de zoetheden uwer liefde. Gij hebt mij die zoetheden doen ■ smaken en mij daardoor ais dronken gemaakt. Ook heht Gij de liefde tegen mij in slagorde gesteld, om door de veelvuldigheid uwer liefde-bewijzen, mijn hart als \'t ware stormenderhand ^ian te vallen, in te nemen en van liefde Ie ■doen branden. O Jesus, hoe menigvuldig zijn

I

XV. SAMENSPRAAK.

de bewijzen uwer liefde, die Gij als een machtig heirleger tegen mij in slagorde stelt, ten einde mijn hart door de kracht uwer liefde in te nemen en daarin den standaard uwer liefde te planten!

Uit liefde tot mij daalt Gij dagelijks, 0[) het woord eens priesters, uit den hemel neder, stelt U geheel in zijne handen en duldt, dat hi j U drage en plaatse waar hij wil. — Uit [ liefde tot mij blijft Gij altijd, dag en nacht, g in het H. Sacrament tegenwoordig en laat Gij | toe, dat ik tot U koine, om vertrouwelijk met ; U te spreken, en in al mijne smarten door U L vertroost te worden, zeggende: Komt lot Mij I allen dir. heiast en beladen zijt en Ik zal v verkwikken.

Uit liefde tot mij hebt Gij U blootgesteld | aan allerlei onteeringen, die Gij voorzaagt, dat U in het aanbiddelijk Sacrament zouden worden aangedaan. Gij hadt zulken afkeer van die | onteeringen, dat Gij daarom tot den dood toe bedroefd waart en water en bloed zweettet, i maar om de grootheid uwer liefde jegens mij, f-zijt Gij over dit alles heengestapt, ten einde altijd met mij te zijn en te blijven. — Uit liefde tot mij geeft Gij U zeiven tot spijs mijner ziel, ofschoon Gij voorzaagt, dat ik jegens U zoo ondankbaar zou zijn en zoo weinig vrucht uit dat geestelijk voedsel zou trekken.

O ziel, zullen die liefdebewijzen nog geen indruk op u maken en u nog niet bewegen, u geheel aan Mij te geven en Mij alléén te beminnen ? — Ja zeker maken zij indruk op mij, lieve Jesus, en bewegen zij mij tot wederliefde. Hoe zou ik nog langer ongevoelig voor

XV. SAMENSPRAAK.

U kunnen blijven cn mijn hart voor U sluiten? — Mij dunkt, lieve Jesus, dat Gij van uit dit H. Tabernakel mij onophoudelijk toeroept: »0 ziel, bemin Mij, wijl Ik u eerst bemind heb. Bemin Mij, wijl ik uit liefde tot u hier altijd tegenwoordig blijf\'. Bemin Mij, want \'t is uit liefde tot u , dat Ik Mij zoo diep vernederd en aan zoo vele beleedigingen heb blootgesteld. Bemin Mij, want als Vader, ben ik altijd bereid, vertrouwelijk met u om te gaan, naar-uwe smeekingen te luisteren en u in uwe noodwendigheden troost en verlichting te schenken. Bemin Mij, want Ik heb Mij geheel ter uwer beschikking gesteld en ben bereid het voedsel uwer ziel te worden. — O ziel, zult gij na, zoo vele en zoo groote bewijzen van liefde nog koud en ongevoelig jegens Mij blijven? — Neen, lieve Jesus, ik kan niet langer ongevoelig voor IJ blijven. Uwe liefde dwingt mij tot wederliefde. De Apostel zegt; De liefde van Christus dringt ons. (II. Cor. V. 14.) Ook ik zeg hetzelfde, lieve Jesus. Uwe liefde dringt en praamt mij, U te beminnen, alles uit liefde tot U te doen, en mijn lichaam met zijne hegeerlijkheden te kruisigen. De Apostel in zijnen brief tot de Galla-tiërs (v. 24.) zegt: Zij nu, die aan Christus toebehoor en, hebben hun vleesch met zijne ondeugden en begeerlijkheden gekruisigd. O Jesus, ik wil U geheel toebehooren , derhalve zal ik mijn vleesch met zijne ondeugden en begeerlijkheden kruisigen. —- O ziel, als gij zulks doet, zult gij Mij welgevallig zijn ; — doch vergeet niet, wat het is: Zijn vleesch met zijne ondeugden en begeerlijkheden kruisigen. De toestand van iemand die cekruist wordt, is, dat

XV. SAMENSPRAAK.

zijne handen on voeten uitgerekt en doornageld ■worden en dat hij, onbewegelijk aan het kruis hangende, langzamerhand wegkwijnt en sterft. O ziel, zoo moet gij dan uw vleesch met zijn ondeugden en begeerlijkheden kruisigen; — ten eerste, gij moet het kruisigen dooi\' waken, onthoudingen en verstervingen;— ten tweede, door zelfverloochening en hot verdragen van alle verongelijkingen , versmadingen en vernederingen; — ten derde, gij moet daarmede voortgaan al de dagen van uw leven en volharden tot den dood, gelijk Jesus uit liefde tot u aan hot kruis gestorven is en tegenwoordig blijft in het aanbiddelijk Sacrament tot het einde der wereld, blootgesteld aan alle onteeringen.

Lieve Jesus, mijne zwakheid deinst hiervoor terug, maar uwe liefde praamt mij daartoe, en dringt mij, voortaan mijn vleesch met zijne ondeugden en begeerlijkheden te kruisigen. O Jesus, sta mij bij; mijn geest is wel vaardig maar het vleesch is zwak; ik bid U, mij krachtdadig bij te staan. — Uwe liefde heeft mij overwonnen; zij heeft mijn hart geheel ingenomen en thans kwijnt lint van liefde. (Cant. II. 5.) Geef dat de vurige en honigvloeiende kracht uwer liefde mijn hart geheel inneme en ver-teere, opdat ik tor liefde van U sterve, gelijk Gij U gewaardigd hebt ter liefde van mij aan ■een schandelijk kruis te sterven en het 11. Sacrament in te stellen, orn altijd bij mij te blijven en de spijs mijner ziel te worden. Amen.

Geestéljke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XV. SAMENSPRAAK.

XV. SAMENSPRAAK.

MET DE

II. MAAGD MARIA.

Auxilium Christiunorum, om pro nobis.

Hulp der Christenen, bid voor ons.

O ziel, neem met een groot vertrouwen uwe toevlucht tot Maria; zij toch is de Hul[t der Christenen. Antonius S|imelli zegt; »door eeiic sbijzoiulere gunst van God is de allerheiligste «Maagd het menschdom ter bescherming ge-»geven.quot; (Ant. Spinelli in throno B. M. V\'. cap. i*5. n. ^C2J Zij is altijd gereed ons te helpen, maar bijzonder als wij op het sterfbed liggen en de duivel, wetende dat er hem maar weinig tijd meer overblijft, met groote woede op ons aankomt, om onze zielen te rooven.

O Maria, uwe goedheid en bereidvaardigheid in ons te helpen, boezemen mij een groot vertrouwen in, en moedigen mij aan, om, hoewel onwaardig, u eene groote gunst, cene bijzondere genade te vragen, namelijk, mij op mijn sterfbed niet te vergeten en tegen de aanvallen van Satan te versterken, ü Maria, ik bid u , ge-waardig ii dan tot mij te komen en mij onder uwe bescherming te nemen. Ik ben deze gunst niet waardig; maar gij zijt mijne Moeder; gij weet, dat ik dan uwen bijstand bijzonder zal noodig hebben; gij hebt die genade aan zoo vele anderen verleend, die er minder behoefte aan hadden dan ik; dus moogt gij ze mij ook niet weigeren. — O Maria, ik bemin u en heb eeu groot vertrouwen op u: kom dan tot mij

XV. SAMENSPRAAK.

zijne handen en voeten uitgerekt en doornagcid -worden en dat liij, onbewegelijk aan liet kruis hangende, langzamerhand wegkwijnt en sterft. O ziel, zoo moet gij dan uw vleesch met zijn ondeugden en begeerlijkheden kruisigen; — ten eerste, gij moet hot kruisigen dooi¹ waken, onthoudingen en verstervingen;— ten tweede, door zelfverloochening en het verdragen van alle verongelijkingen , versmadingen en vernederingen; — ten derde, gij moet daarmede voortgaan al de dagen van uw leven en volharden tot den dood, gelijk Jesus uit liefde tot u aan het kruis gestorven is en tegenwoordig blijft in het aanbiddelijk Sacrament tot het einde der wereld, blootgesteld aan alle onteeringen.

Lieve Jesus, mijne zwakheid deinst hiervoor terug, maar uwe liefde praamt mij daartoe, en dringt mij, voortaan mijn vleesch met zijne ondeugden en begeerlijkheden te kruisigen. O Jesus, sta mij bij; mijn geest is wel vaardig maar het vleesch is zwak; ik bid IJ, mij krachtdadig bij te staan. -— Uwe liefde heeft mij overwonnen; zij heeft mijn hart geheel ingenomen en thans kwijnt het van liefde. (Cant. II. 5.) Geef dat de vurige en honigvloeiende kracht uwer liefde mijn hart geheel inneme en ver-teere, opdat ik ter liefde van U sterve, gelijk Gij U gewaardigd hebt ter liefde van mij aan -een schandelijk kruis te sterven en hot 11. Sacrament in te stellen, om altijd bij mij te blijven en de spijs mijner ziel te worden. Amen.

Geestelijke Com mKnie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XV. SAMENSPRAAK.

XVquot;. SAMENSPRAAK

MET DE

II. MAAGD MARIA.

Auxïlium Christianorum, ora jiro nobis, llidp der Christenen, hid voor ons.

O ziel, neem met een groot vertrouwen uwe toevlucht tot Maria; zij toch is de Hulp der Christenen. Antonius Spinelli zegt; sdoor eenc «bijzondere gunst van Uoil is ile allerheiligste »Maagd het menschdom tor bescherming ge-»geven.quot; (Ant. Spinelli in throno 11. M. V. cap. -5- n. %} Zij is altijd gereed ons te helpen, maar bijzonder als wij op het sterfbed liggen en de duivel, wetende dat er hem maar weinig tijd meer overblijft, met groote woede op ons aankomt, om onze zielen te moven.

O Maria, uwe goedheid en bereidvaardigheid in ons te helpen, boezemen mij een groot vertrouwen in, en moedigen mij aan, om, hoewel onwaardig, u eene groote gunst, eene bijzondere genade te vragen, namelijk, mij op mijn sterfbed niet te vergeten en tegen de aanvallen van Satan te versterken, ü Maria , ik bid u , ge-waardig u dan tot mij te komen en mij onder uwe bescherming te nernen. Ik ben deze gunst niet waardig; maar gij zijt mijne Moeder; gij weet, dat ik dan uwen bijstand bijzonder zal noodig hebben; gij hebt die genade aan zoo vele anderen verleend, die er minder behoefte aan hadden dan ik; dus moogt gij ze mij ook niet weigeren. —- O Maria, ik bemin u en heb ec-n groot vertrouwen op u : kom dan tot mij

xvi. samenspraak.

met het kind Jesus, met den H. Joseph, don H. Alphonsus en do H. Teresia, om mij in die laatste en beslissende oogenblikken te troosten, tegen de aanvallen van Satan te versterken , en een genadig oordeel voor mij te verwerven. Amen.

Sluitgebed.

Wees gegroet. — Ave Augustissima, bl. VM.

XIV. SAMENSPBAAK MET JESUS

ix het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

voorhereidingsgebed. O Ziel, Slc.l U, bl. 131.

Laat om met vertrouwen gaan tot ilen troon van genade, om barmhartiijheid te verwerven en genade te vinden ten einde ten bekwamen tijde Gods hulp te verkrijgen. (Hebr. IV. 16.) — O ziel, die troon van genade is bij uitnemendheid het H. Tabernakel, waar Jesus, de Gever van alle genade, altijd tegenwoordig blijft, om onze komst af te wachten, ons aan zijne genade deelachtig te maken en onderstand te verleenen ten bekwamen tijde. — Dierbare Jesus, hoe troostvol is het voor mij, U altijd bij ons, in onze kerken en Tabernakels dicht bij onze huizen te hebben, en U /00 gemakkelijk te kunnen bezoeken! — Wie zijt Gij, lieve Jesus, en wie ben ik, dat Gij U zeiven om mijnentwil zoo vernedert? — Gij zijt do Eenig-geboren Zoon van God, God met den Vader en den H. Geest, de Schepper van het heelal. Als

XVI. SAMENSPRAAK.

ik de schoonheden der wereld, den glans van 2011, maan en sterren en de onmeetbare groot-Jieden van hemel en aarde beschouw, sta ik verbaasd; maar intusschen is het, als hoorde ik overal stemmen, die mij toeroepen; let niet op ons, bewonder ons niet, maar veeleer Jesus. den Schepper: Hij immers heeft ons gemaakt en niet wij ons zeiven. (Ps. IC. 3.) Als ik weder met mijne gedachten ten hemel opklim, den luister uwer Majesteit aanschouw, en zie, hoe Gij daar door millioenen Engelen en Heiligen wordt aanbeden, dan bewonder en aanbid ik uwe liefde, die U bewogen heeft U zeiven in het Altaar-geheim zoo diep te vernederen, en voel ik mij gedrongen U te beminnen, te loven en te prijzen, wijl Gij U zelven uit liefde tot mij zoo diep vernederd hebt. David zegt: looft den Heer, wijl Hij goed is. Ja zeker zijt Gij goed, lieve Jesus! zeker zijt Gij allen lofwaardig. — Helaas, ik schaam mij voor U, als ik bedenk dat ik jegens U zoo ondankbaar en liefdeloos geweest ben. Wat zal er van mij geworden, als Gij ten oordeel zult komen en U zelven zult plaatsen, niet gelijk hier, op een troon van genade, maar van rechtvaardigheid ?— Dierbare Jesus, ik vrees, als ik denk aan de menigte mijner ondankbaarheden en trouweloosheden ; maai- uwe groote goedheid en barmhartigheid beschouwende, vind ik mij wederom getroost en aangemoedigd om met vertrouwen mijne toevlucht tot U te nemen.

O ziel, zoo gij nu, terwijl het nog tyd is, uwe toevlucht tot Mij neemt, zult gij in Mij, een vader van genade en barmhartigheid vinden; nu heb Ik nog medelijden met uwe zwak-

XVI. SAMENSPRAAK.

lieden en ben nog bereid n met liefde te ontvangen: doch spoedig zal de tijd komen, dat Ik, gezeten op de wolken des hemels, met grooto macht en heerlijkheid zal afdalen, om u zonder genade te oordcelen , want op dien dag zal Ik geen medelijden meer hebben; non misevébor. Lieve Jesus, daar het nog tijd is, haast ik mij om tot U te komen, boetvaardigheid te doen en genade te verwerven. Hoe spijt het mij, tot nu toe zoo koud en liefdeloos jeger.s U geweest te zijn! — Een kind gaat zoo gaarne tot zijnen Vader, om hem bewijzen van liefde te geven; maar helaas, ik heb dikwijls verwaarloosd tot U, den besten der Vaderen te naderen, en ü blijken mijner liefde te geven. Minnelijke Zaligmaker, uwe goedheid moet wel groot zijn, daar Gij een zoo boos en ondankbaar schepsel, als ik ben, zoo lang op aarde hebt kunnen dulden \'_r maar integendeel, mijn hart moet wel versteend zijn, daar het voor zulke liefde zoo ongevoelig geWeven is. O Jesus, uwe liefde heeft eindelijk mijn hart ingenomen. Voortaan wil ik U beminnen; ik wil U vurig beminnen en zou wen-sclu n uit liefde tot ü te sterven. Ontsteek in mij het vuur uwer liefde, opdat ik U uit al mijne krachten beminne. Geef dat de vurige kracht uwer liefde mijn hart zoo zeer in \'iefde ontvlamme, dat ik buiten U r.iets rr.eer beminne. O Jesus, mijne liefde, geef dat ik geheel aan U zij. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

xv!. samenspraak.

XVI. SA.MENSPJRAA.K

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Beyina Aiir/elorum . ora pro no¹)}*.

Koningin der Engelen, hul voor ons.

O Maria, welke roemvolle eerenaam is lt;lio van Koningin der Engelen! — Hoe verlieveti zijn He Engelen en hoe schittert limine glorie! — Maar gij zijt veel verhevener, en veel luisterrijker schittert uwe glorie; wijl (üj als hunne koningin ver boven hen allen verheven zijt. Daarom zingt de H. Kerk ter uwer eer: »De «heilige Moeder Gods is verheven boven de «koren der Engelen tot in het hemelscli rijk.quot; Ja uwe heerlijkheid is zoo verheven, dat de Engelen zeiver. bij uwe tenhemelopneming er verbaasd over stonden, en elkander met verwondering vroegen: »Wie is zij, die oprijst uit sde woestijn, schoon als de maan, uitgelezen »als do zon?quot; O Maria, als de Engelen over uwe heerlijkheid zoo verwonderd stonden en zich daarom zoo diep voor n vernederden: hoe veel te meer moet ik er dan over verwonderd staan en mij daarom voor u vernederen? — O ja Maria, ik zal mij steeds voor u vernederen, en U als do koningin der Engelen verheerlijken. Amen.

Sluiïgeded.

Wees gegroet. —Ave Augu-tissi na, bi. 137.

Samcnspr.

XVII. SAMEXSPUAAK.

XVII. SAMENSPRAAK MET JESUS

IN\' I IET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORBEREIIJINGSGEBED. O ziel st\' l U, bl. \'131.

O ziel, .stel u Jesus voor, glorievol in den liemel, maar nederig in het H. Tabernakel. Eertijds zeide Hij door den rnoi.d van den profeet David: h]/o sum pauper el tlolens. Jk ben arm en lijdend. (Ps. LX VIII. 34.) Hetzelfde schijnt Hij ons nog te zeggen van uit het aanbiddelijk Sacrament des Altaars. Ik ben arm en lijdend.

Waarlijk, lieve Jesus, Gij waart arm en lijdend in de dagen van uw sterfelijk leven op aarde; somtijds hadt Gij geen nachtverblijf, noch iets om uw hoofd te laten rusten ; maar ook nu zijt Gij dikwijls arm en lijdend iu uw H. Sacrament van liefde. Hoe dikwijls zijt Gij hier van alles ontbloot, zonder Godslamp, zonder eenige sieraden, zonder aanbidders! Hoe dikwijls moet gij verblijven in slechte Tabernakels en onzindelijke Ciborie\'s! — Hoe dikwijls worden er, tot het verrichten der H. Geheimen , besmeurde korporalen, alben en andere kerkgewaden gebezigd , terwijl de huizen der rijken overvloeien van kostbare meubels en heerlijke sieraden! — Geen wonder, lieve Jesus, dat de Heiligen, bij het beschouwen van dezen armoe-digen en ellendigen toestand, bitter weenden en zich aargespoord voelden, om de milddadigheid der geloovigen en den ijver der priesters op te wekken, ten einde deze H. Geheimen met meer eerbied en waardigheid te doen verrichten.

XVII. SAMENSPRAAK.

Dc H. Alphonsus vond zijn vermaak in het iiitaar en het H. Tabernakel met bloemen en kransen smaakvol te versieren, met kaarsen luisterrijk te verlichten en met rijke sieraden heerlijk te bekleeden. — Als men ter eere van «en aardsch koning de wegen zuivert, de pallen met bloemen bestrooit, de huizen kunstmatig verlicht en de zalen kostbaar versiert, zou het dan geene schande zijn dit aan den Opperkoning te weigeren? — Dierbare Jesus, uwe liefde tot ons moet wel groot geweest zijn, dewijl zij U bewogen heeft, om dit H. Sacra-ment in te stellen, hoewel Gij voorzaagt, dat men er U op de laagste en onteerendste wijze zou behandelen. — O kon ik die oneer herstellen! — O hadde ik eene ware devotie tot Uw aanbiddelijk Sacrament, gelijk de H. Alphonsus gedurende zijn gansch loven gehad heeft! — Dan zou ik, evenals die Heilige, vele genade van U verwerven. Hij zelf schrijft an deze zijne devotie al de genaden toe, die hij gedurende zijn leven zoo overvloedig van U ontvangen heeft — namelijk dien afkeer van de wereld — dien ijver voor do eer van God «n voor de zaligheid der zielen — die standvastigheid in alle beproevingen, vernederingen, ontberingen en kruisen, welke hij gedurende zijn gansch leven ondervonden heeft. — O Jesus, geef mij eene groote liefde tot dit aanbiddelijk Sacrament! Geef, dat uwe liefde mijn hart overwinne, om gaarne armoede , ontberingen en kruisen voor U te lijden. Hoe zou ik mij nog over de bitterheid der armoede durven beklagen. daar Gij U zeiven uit liefde tot mij aan oene veel grootere armoede onderworpen hebt?—

XVII. SAMENSPRAAK.

Neen, lieve Jesus, ik zou liet niet meer durven;: integendeel, ik zal mij dan liever gelukkig achten , aan U gelijkvormig te zijn, en met U armoede en bitterheden te mogen lijden. —- O zalige armoede door uwe armoede geheiligd! — Dierbare Jesus, onthecht mijn hart van alles wat in de wereld is, om het geheel aan U te-geven. Geef dat het mij een genoegen zij, de tijdelijke goederen te gebruiken, om uwe altaren en Tabernakels te versieren en de godsdienstoefeningen met eerbied en luister te doen verrichten. — O Jesus, o mijn God en Al! Ik ben uw eigendom. Alles wat ik heb is het uwe Gij zijt van alles Heer en Meester; derhalve-wil ik al mijne goederen tot uwe eer en glorie-besteden. — Gedurende uw sterfelijk leven hebt Gij in alles en altijd de armoede beoefend; evenwel hebt Gij het H. Sacrament des Altaars, in eene groote met tapijten belegde zaal, met groote jM\'acht en waardigheid willen vieren, om ons te-leereii_r dat wij de geheimen van den Godsdienst en vooral van het aanbiddelijk Sacrament, met pracht, waardigheid en luister moeten verrichten. — Lieve Jesus, dat ik veracht en versmaad worde, armoede lijde, eene geringe woning,, slechte meubelen en kleedercn bebbe, indien men U maar eert, en de Geheimen van het II. Sacrament met waardigheid verrichte! — O Jesus, laat niet toe dat ik ooit toegeve aan de zucht tot aardsche goederen. — Ik zoek U alleen; Gij alléén zijt mij genoeg. Gaarne wil ik uit liefde tot U armoede en gebrek lijden, ik ben altijd tevreden, als Gij maar geëerd en verheerlijkt wordt en ik het geluk hebbe, U eeuwig te bezitten in den hemel. Amen.

XVII. SAMENSPRAAK.

G eest el jke Communie. Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XVII. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MA\'AGD MARIA.

lieijina Angelonim, om pro nobis.

Koningin der Engelen, bid voor ons.

0 Maria, ik vereer en groet u als de Koningin der Engelen. Op aarde hebt ge ze allen iu ootmoed en nederigheid overtrolïen, daarom ■zijt Gij nu boven allen verheven. — God zou ii om uwe waardigheid van Moeder Gods in den tiemel niet boven de Engelen verheven hebben, indien gij u zelve op aarde niet beneden allen hadt vernederd. — Groot was uwe ootmoedigheid, vooreerst omdat gij een geringe meening van u zelve hadt; do grootheden van God en uwe eigene nietigheid beschouwende, zonkt gij als weg in den afgrond van uw niet, en stondt gij verbaasd, dat God zich gewaardigde een ■enkelen blik van genade op u te werpen. — Ten tweede, omdat gij uit ootmoedigheid bezorgd waart, uwe voorrechten en waardigheden voor hot oog van allen, zelfs van den H. Joseph, le verbergen, u zelve als eene gewone vrouw gedragende, en den lof, dien men u gaf, van u afwerende, ten einde dien geheel tot God te stieren. — Toon do II. Elisabeth u prees, om mve waardigheid van Moeder Gods, zeidet gij. God verheerlijkende: Mijne ziel verheft den

XVIir. SAMENSPRAAK.

Heer, omdat Hij neder zag op de geringheid van zijne dienstmaagd. — Ten derde, omdat gij uit ootmoedigheid er op uit waart alle we-reidsche grootheden te vluchten en versmadingen te zoeken. — Daarom vertoondet Rij u niet, toen Jesus zijne heerlijke intrede in Jerusalem deed , maar wel toen Ilij zijn kruis droeg en stierf tusschen twee moordenaars. O Maria, zoo hebt gij u zelve dan op aarde beneden allen vernederd en zijt gij daarom in den hemel boven allen verheven!.... O zalige vernedering!.... O Maria, bid voor mij, en verwerf mij de genade dat ik mij altijd vernedere, steeds eeue geringe meening van mij zeiven hebbe en mij in de versmadingen verhenge; opdat ik hij n ijn dood waardig bevonden worde met u in den hemel verheven te worden, en God in eeuwigheid te loven en te danken. Amen.

Sluitgebed.

Wees gegroet. — Ave Augustissima, bl. i\'.il.

XVIII. SAMENSPHAAK MET JESUS

in het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

voorrereidingsgeded. O ziel, Stel V, bl. 137.

Eens vertoonde zich Jesus aan de apostelen aan den oever van het meer van Tiberias. De II. Joannes, Hem erkennende, zeide: Dominus est. \'t Is de Heer. Petrus dit hoorende, ontvlamde zoozeer in liefde en verlangde zoo vurig bij Hem te zijn, dat hij in het water sprong, om naar den oever

XVIII. SAMENSPRAAK.

te zwemmen en den Heer te omhelzen. — O ziel, ziedaar een treffend voorbeeld van liefde! — Nauwelijks had Petrus die woorden, Do mimi* est, \'t is de Heer, gehoord, of\' hij sprong in het water, om spoediger bij Hem te zijn. De H. Hieronitnus zegt: »Hij was zoo ongeduldig «van verlangen, en werd door de liefde zoo .«sterk aangedreven, dat hij geen acht gat, noch sop de wonderbare vischvangst, noch op het «gevaar, waaraan hij zich blootstelde.quot; Immers de liefde kent geen dralen, zij vreest geene gevaren, zij doet alles vergeten en denkt maar aan het beminde voorwerp, om het te bezitten en zich met hetzelve te vereenigen. — O ziel, hoe is uwe liefde? — Voert zij u ook tot Jcsus, die uit liefde tot u in het H. Sacrament tegenwoordig is en blijft\' — Verbeeld u de stem van uwen Engelbewaarder te hooren, die u wijst op het 11. Tabernakel, zegt: Domimis ast, daar is da Heer. — Hij is er waarlijk en wezenlijk tegenwoordig en wacht n, opdat gij Hem zoudet komen bezoeken; waarom komt gij dan niet? — De Heer is daar, om u gelukkig te maken en toch laat gij u om wat moeite of tegenzin, daarvan terughouden. — Dn lieer is daar; Hij is de fontein uwer zaligheid en uw opperste goed , en toch verwijdert gij u van Hem en hecht gij u aan de wereld en hare schijnvermaken , die u niet gelukkig kunnen maken. — De Heer is daar, om in u het liefdevuur te ontsteken, en toch blijft gij koud en ongevoelig voor Hem.

Dierbare Jesus, ik schaam mij over myne onachtzaamheden en liefdeloosheid. — Uit liefde tot mij blijft Gij hier altijd tegenwoordig, eiv

XVIII. SAMENSPRAAK.

tocli blijt\' ik koud en licfileloos voor U, — traag in U te bezoeken, -— (lauw in U te aanbidden, —

koud in U te ontvangen. — ü mijn Jesus, wanneer zal ik eens van liefde tot IJ branden? — De apostelen stonden verwonderd bij liet zien van den maaltijd, dien zij op den oever der zee gereed vonden, en ontvlamden iu liefde, toen Gij hun zeidet: komt en eet, omdat zij wisten, dat Gij de Heer waart. IJoe veel te meer moet de ik niet verwonderd zijn en in liefde ontvlam- | Ik men, dewijl ik in het aanbiddelijk Sacrament to niet alleen eenen maaltijd van brood en visch, lM maar van uw eigen vleesch en bloed gereed | Ik vind, en Gij mij zegt: kom en eet, dit is mijn lichaam, — deze is de kelk van mijn bloed. — Kom en eet; dit is het brood der Engelen, al wie van dit brood eet, zal leven in eeuwigheid, en Ik zal Hem ten jongsten dage opwekken. — Kom en eet; al wie van dit brood eet, zal één met Mij worden; liij zal in Mij blijven en Ik in hem.

Dierbare Jesus, welke genade! — welke goedheid! — welke liefde! -— Hoe kunt Gij zoo goed jegens mij zijn en U zeiven zoo geheel aan mij geven?— Wie ben ik, dat Gij zoo goedgunstig jegens mij zijt? — Hebt Gij mij ergens toe noodig, of\' kan ik uw geluk in iets vergrooten, dat Gij zoo goedgunstig zijt jegens mij en mij zoo vele blijken van liefde geeft — O neen, ziel, dit kunt gij niet; wijl Ik oneindig volmaakt ben; Ik ben de Heer van hernel en van aarde; en alles behoort Mij toe; en zoo ben Ik in Mij zeiven, om Mij zeiven, en door Mij zeiven oneindig\' gelukkig.

Dierbare Jesus, waarom stelt Gij dan zoo veel

XVIII. SAMEXSPRAAK.

belang in mij? — of — waarom noodigt Gij mij dan zoo dringend uit om tot U te komen? — O ziel, ik doe het enkel uit liefde, om u gelukkig te maken; mijne liefde tot u is zoo groot, dat ze door gcene woorden kan uitgedrukt, noch door eenig verstand achterhaald worden; daarom heeft de H. Petrus van Alcantara zeer wel gezegd, dat gcene tong in staat is, de grootheid der liefde uit te drukken, welke Ik de zielen, die in staat van genade zijn, steeds toedraag. — O ziel, kom derhalve tot Mij, om Mij in het H. Tabernakel te aanbidden, dan zal Ik u gelukkig maken, en met hemelsche ze-igeningen overladen.

I Waarlijk, lieve Jesus, Gij zijt goed en uwe uitnoodigingen zijn opbeurend, zij hebben mijn hart geheel ingenomen en nopen mij tot U te komen. Uit liefde tot U zeg ik thans vaarwel aan alle aardsche goederen en schijnvermaken; omdat Gij mijn opperste goed en mijn eenig vermaak zijt. — O zoo ik nu Waarlijk, lieve Jesus, Gij zijt goed en uwe uitnoodigingen zijn opbeurend, zij hebben mijn hart geheel ingenomen en nopen mij tot U te komen. Uit liefde tot U zeg ik thans vaarwel aan alle aardsche goederen en schijnvermaken; omdat Gij mijn opperste goed en mijn eenig vermaak zijt. — O zoo ik nu f/ehed aan U en volkomen één met U ware...! Ik verlang niets anders meer, dan U te beminnen, mij geheel met U te vereenigen, en in uwe vereeniging te leven, te lijden en te sterven. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bl. 5.

XVIIT. SAMENSPRAAK.

M lt;

XVIII. SAMENSPRAAK |

MET DE \'

H. M AAGD MARIA. \\

Regina Patriarcharum, om pro nobis. ^ Koningin der Patriarchen, bid voor ons,

De liL\'iligo mannen, die voor den tijd va» Moses leefden en als opperhoofden der geslachten en vaders van het ware geloof, Gods volk ; op den weg der zaligheid geleidden, werden Patriarchen of stamvaders genoemd.

0 Maria, daar gij, als Moeder Gods, alle volken op den weg der zaligheid geleidt, verdient I gij ongetwijfeld den heerlijken eeretitel van: Koningin der Patriarchen; maar nog veelt meer verdient gij dien eeretitel, omdat gij heni op aarde in deugden en verdiensten hebt over-troflen, en nu in den hemel boven hen allen, verheven zijt. — De Patriarchen gaven tijdens; hun leven de schoonste voorbeelden van glt;\'-k hoorzaamheid; doch uwe gehoorzaamheid was veel volmaakter. — Als dienstmaagd des Hoeren waart gij altijd. in alles en aan allen gehoorzaam , en onderwierpt gij u in alles aan Gods wil en aan zijne H. beschikking. De 11. , Thomas van Villanova van u sprekende, zegt: »Die getrouwe dienstmaagd verzette zich nooit «tegen den Heer, noch door werken, noch door «woorden, zelfs niet door gedachten ; maar ge-»heel onthecht van haren wil, gehoorzaamde »zij altijd en in alles aan dien van God.quot; Groot was voorzeker de gehoorzaamheid van Abraham in het offeren van zijnen eenigen zoon Isuak:; l

xix. samenspraak.

lt;loch veel grooter was uwe gehoorzaamheid in het oHcren van uwen Goddelijken Zoon Jesus, lt;lic oneindig waardiger is dan Isaak, en dien -ij veel meer bemindet dan Abraham zijnen zoon Isaak lief had. — O Maria, Koningin der Patriarchen, bid voor mij, opdat ik ook zoo in idles gehoorzame en voor geene oilers, hoe bittor ook, terugwijke. Amen.

Sluitgebed.

Wees gegroet. —■ Ave Augustissima, bl. \\\'31

)l- XIX. SAMENSPRAAK MET JESUS

ut n:

iel H. SACRAMENT DES ALTAARS.

en I

■r- voORREiiEiniXGSOEHEi). O ziel, stel u, bl. 131. eu I Simon, zoon van Joannes, bemint gij Mij ns I meer dan dezen\'? — ziedaar eene gewichtige •e- vraag die Jesus aan Petrus deed! (Joan. XXL asi 15.) — Zonder zicli boven de anderen te ver-:ti-| hellen, antwoordde Petrus eenvoudig, maar met ;c-|een kinderlijk vertrouwen: Ja Heer; Gij weel dat ik U bemin. — O ziel, verbeeld u, dat Jesus uit het H. Tabernakel u dezelfde vraag stelt: Mijn zoon, bemint Gij Mij meer dan dezenquot;? Zoudt gij Hem het eenvoudig maar veel beteekenend antwoord van Petrus kunnen geven: Ja Heer; Gij weet dat ik U bemin¹? ■— Dierbare Jesus, wat zal ik zeggen? Schaamte belet mij te spreken. Helaas, mijne liefde is zoo imlllauw! — Hoe zou ik durven zeggen, dat ik ik:|U bemin, daar ik weet en Gij nog beter dan

XIX. SAMENSPRAAK.

ik. dat mijne liefde te flauw is, om liefde genoemd te kunnen worden. — Neen — zij verdient den naam van liefde niet. — Hoe toeli zou ik durven zeggen dat ik U bemin, als ik nadenk, dat Gij uit liefde tot mij zoo veel gedaan hebt en voortdurend blijft doen, terwijl ik voor U zoo weinig gedaan lieb en nog zoo weinig doe?.— Gij zijt uit liefde tot mij niet alleen mensch geworden en gestorven aan het kruis, maar daarenboven hebt Gij uit liefde tot mij het Heilig Sacrament ingesteld , waar Gij altijd tegenwoordig blijft, om mij met weldaden te overladen en één met mij te worden; en evenwel blijf ik koud voor U en traag in U te bezoeken. Ach, hoe zelden kom ik U bezoeken en boe spoedig verveel ik mij in uwe tegenwoordigheid! — Nauwelijks bon ik bij U, of ik voel mij gedrongen, U te verlaten en buiten ü mijnen troost, mijn vermaak en mijne voldoening te zoeken. Ik kan derhalve niet zeggen, dat ik U bemin. Gij hebt mij, van mijne kindsche dagen af, zoo vele blijken uwer liefde gegeven; Gij hebt mij buiten zoo vele anderen zoo genadiglijk tot uw kind aangenomen; altijd gaat Gij nog voort mij de schitterendste bewijzen uwer liefde te geven, door mij te verlichten, tot het goede aan te sporen, en mij mot uw eigen vleesch en bloed te spijzen, en evenwel doe ik zoo weinig voor U en ben zoo weinig bezorgd, uwe liefde met wederliefde te beantwoorden. Hoe velen zijn er die minder genaden ontvangen hebben dan ik en die toch van liefde tot U branden, terwijl ik koud en liefdeloos voor IJ bon ; — hoe zou ik dan durven zeggen, dat ik U bemin? — Dierbare Jesus,

xrx. SAMENSPRAAK.

ik buig mij thans rouwmoedig voor U neder, om mijne fouten, onvolmaaktheden en gebreken te beweenen. — Aeh, wat zal er van mij in het oordeel geworden, als de heidenen, onge-loovigen en ketters tegen mij zullen opstaan en mij verwijten, dat ik zoo slecht aan uwe genade beantwoord heb? — Hoe velen van hen,, hadden zij dezelfde genade ontvangen, die ik ontvangen heb, zouden strenge boetvaardigheid gedaan en U vurig bemind hebben...! Maar ik, helaas, blijf liefdeloos en onachtzaam! — Dier-bare Jesus, ontferm U mijner, en geef mij eene-ware, zuivere en vurige liefde, opdat ik in waarheid moge zeggen: Heer, Gij weet dat ik U bemin. — O Jesus, ik verlang vurig U oprecht te beminnen en U uit ware liefde dikwijls te bezoeken; want al diegenen, die U oprecht beminnen, zijn bereid, U dikwijls te bezoeken en zich met ü bezig te houden. De eerbiedwaardige Pater Sarnelli van de Congregatie des Allerh. Verlossers, had van zijne vroegste jaren eene groote devotie tot Jesus in het H. Sacrament. Al den tijd, dien hij kon besparen, besteedde hij, orn Jesus in het H. Sacrament te bezoeken. Als iemand hem verlangde te spreken, zeiden de hnisgenooten gewoonlijk: »Ga naaide kerk, datir zult gij hem vinden.quot; Het H. Sacrament was voor hem eene bron van vele genaden; zijn hart werd er door onthecht van de wereld en zoodanig van liefde ontstoken, dat hij geheel voor God leefde en in geur van heiligheid stierf. Dierbare Jesus, trek mij ook tot U, en geef, dat ik U dikwijls bezoeke en één met U worde. Ik bemin U, lieve Jesus; ik bemin U «it geheel mijn hart; ik bemin U meer

XIX. SAMENSPRAAK.

dan alle goederen der wereld; meer dan mijne vrienden en naastbestaanden, meer dan mij zeiven: Plus quam mca; plus quam meou: plus quam mn. (S. Bernardus.) 0 ja, lieve Jesus. ik bemin U uit geheel mijn verstand, uit geheel mijne ziel en uit al mijne krachten. Ik bemin U ten allen tijde; zoowel ten tijde van tegen-als van voorspoed; — ik bemin U voor den tijd en voor de eeuwigheid. O kon ik sterven. opdat alle menschen U beminnen! — 0 Jesus. mijne liefde! — O Jesus, mijn God en miin Al! Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof\', bladz. 5.

XIX. SAMEWSPBAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

Regina Prophetarum, ora pro nobis.

Koningin der Profeten, bid voor ons.

0 Maria, ik verheug mij, u met de H. Kerk te mogen noemen: Koningin der Profeten, wijl gij meer dan eenig profeet met den geest Gods vervuld zijt geweest, en meer verlicht waart om de geheimen van den godsdienst en de eeuwige raadsbesluiten van Gods oneindige Wijsheid te kennen. — De Profeten gaven door hunne voorzeggingen getuigenis van het leven, lijden en den dood des Zaligmakers, maar gij gaaft er grootere getuigenis van, door Hem te

XX. SAMENSPRAAK.

baron, te voeden, tc aanbidden en overal, tot op Calvarie toe, te volgen. - Door Gods geest verlicht, hebt gij voorzegd, dat alle geslachten u, om uwe waardigheid van Moeder Gods, zalig zouden noemen. Ecce enim ex hoc heatam me dicent omnes generationes. Want zie, van nu ■af, zullen alle geslachten mij zalig noemen. (Lucas I. 48.) De en^el Gabriël gaf op aarde den toon aan van dien eeuwigen lofzang, zeggende: Gj zijt de gezegendste der vrouwen. De H. Elisabeth zette dien voort, en thans hoort men dien overal luide herhalen. Alle katholieken der gansche wereld sproken van uw geluk, zij verkondigen uwen lof en vereeren u om uwe waardigheid van Moeder Gods en om uwe uitstekende glorie, die gij thans boven alle Profeten in den hemel geniet. 0 Maria, laat toe, dat ik mijnen lof met dien van alle volken ver-eenige, en u steeds als de Koningin der Profeten vereere. Amen.

SLÜITGEBEI).

Wees gegroet— Ave Augustissima, bl. 4 37

XX. SAMENSPRAAK MET JESUS

IN\' HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORBEREIDINGSGEBEU. O ziel, Stel U, bl. 131.

De apostel Paulus, de gehoorzaamheid prijzende, waarvan Jesus gedurende zijn sterfelijk leven een zoo schitterend voorbeeld gegeven heeft, zegt: De Heer Jesus Christus heeft zich ver-

XX. SAMENSPRAAK.

nederd, gehoorzaam zijnde tot den dood, ja tot den dood des kruinen. (Philipp. 11. 8.) Allo heiligen stonden verbaasd over deze gelioorzaam-beid, en dachten, om zich tot gehoorzaamheid aan te sporen, slechts aan deze woorden; factus obediens usque ad mortem. Jesus was gehoorzaam tot den dood en wel tot den dood des krnises; zou ik dan ook niet gehoorzaam zijn? — Die gedachte zette hen aan om altijd, in alles en aan allen te gehoorzamen, en alles, ook het moeielijkste, het nederigste, het tegenstrijdigste met liefde en vaardigheid te volbrengen.

Lieve Jesus, indien alle heiligen de gehoorzaamheid, waarvan Gij stervende, ons een voorbeeld gegeven hebt, zoo zeer bewonderd hebben, hoezeer moeten wij dan de gehoorzaamheid niet bewonderen, waarvan Gij voortdurend een voorbeeld geeft in het H. Sacrament des Altaars? — Want hier zijt Gij aan alle priesters, zonder onderscheid, gehoorzaam en geeft U zclvcn geheel aan hunnen wil over, hoe onwaardig zij ook zouden mogen zijn.—Hier zijt Gij in alles gehoorzaam, en zoo volmaakt, dat Gij U zeiven op hun woord als vernietigt, de gedaante aannemende van brood en wijn, en het voedsel wordend van ellendige aardwormen. — Hier zijt Gij vaardig gehoorzaam, zonder een oogenblik te aarzelen of iets tegen te zeggen: Ego autem non contradico. Ik echter spreek niet tegen. (Isaias L. 5.) Op hetzelfde oogenblik dat de priester de woorden der H. Consecratie uitspreekt, verandert het brood in uw Vleesch en öe wijn in uw Bloed en daalt Gij uit den hemel neder, en zoodra de geloovigen komen om U te ontvangen, zijt Gij bereid U aan hen te geven. —

XX. SAMENSPRAAK.

Hier zijt Gij blindelings gehoorzaam, zonder eenige opmerking te maken, nocli wegens den tijd, noch wegens de plaats, noch wegens de wijze, noch wegens de personen; geen onderscheid makende tusschen dag of nacht; tnsschen kerken of\' bijzondere huizen; tusschen rijken of armen; tusschen zondaars of rechtvaardigen; met één woord: Gij zijt er altijd in alles en aan allen blindelings gehoorzaam, zelfs aan hen, die U op eene onwaardige en hoonende wijze behandelen. Eindelijk hier zijt Gij voortdurend en standvastig gehoorzaam, in weerwil van alle vernederingen en beleedigingen, die daaraan verbonden zijn. Reeds meer dan IcSOU jaren onderwerpt Gij IJ zeiven aan den wil uwer eigene schepselen en stelt Gij U geheel ter hunner beschikking; en dit zult Gij blijven doen tot het einde der wereld. — Lieve Jesus, aan hoeveel onteeringen van ketters, van zondaars, van geloovigen, ja, zelfs van U toegewijde personen heeft die gehoorzaamheid U niet blootgesteld ? Gij hadt ze allen voorzien, en toch hebt Gij er U aan onderworpen—-en dit— ter liefde van mij...! zou ik dan ook niet ter liefde van U mij onderwerpen aan alles, wat de gehoorzaamheid van mij vordert? Zou het niet onredelijk zijn, indien ik mij over den last daarvan zou beklagen? zou het niet wraakroepend zijn, indien ik de bevelen der oversten zou durven beknibbelen, afkeuren of ovoiireden? zou het geene schande zijn, indien ik aanmerkingen zou durven maken wegens den tijd, de personen, de zaken, de plaatsen, de wijze of den duur.\' — Ja zeker gt;ou dit eene .schande zijn, lieve Jesus; het zou onredelijk en wraakroepend zijn; (Jij immer.-, Sarnenspr. 21

XX. SAMENSPRAAK.

hoewel Heer van liemel en aarde, zijt uit liefde tot mij gehoorzaam aan allen, in alles, overal en ten allen tijde; Gij zijt blindelings, vaardig en voortdurend gehoorzaam, zeker zou het wraakroepend zijn, indien ik zon weigeren te gehoorzamen. Ik wil derhalve, uit liefde tot U, voortdurend aan allen, in alles, overal en ten allen tijde gehoorzamen; ik wil blindelings, vaardig en voortdurend gehoorzamen; ik zal U erkennen en eerbiedigen in den persoon mijner oversten; uw wil in hunnen wil; uwe bevelen in hunne bevelen. — Dierbare Jesus, voor uw 11. Tabernakel neergeknield, bid illt; U ootmoedig om de genade, voortaan aan deze mijne voornemens getrouw te blijven en in alles volmaakt te gehoorzamen. Amen.

Geestelijkf Communie.

Dierbare Je-us, ik geloof, b\'a Iz. 5.

XX. SAMENSPRAAK

MET DE

IJ. M A A G D M A li I A.

Itegina Projthetarum, ora pro nobis, Koningin der Profeten, bid voor ons.

O Maria, ik vereer u als de Koningin der Profeten , niet alleen omdat gij meer dan alle Profeten in de geheimen van den godsdienst verlicht waart, maar vooral omdat gij om de volmaaktheid uwer deugden boven hen allen verheven zijt. en wel in het bijzonder, om de

XX. SAMENSPRAAK.

grootheid on levendigheid van uw Geloof , waarin gij ze allen te boven gaat. — Groot was het geloof der Profeten, want zij leefden uit en door het geloof. Justus ex fide vivit. De rechtvaardige leeft uit het geloof. — Doch uw geloof gaat dat van hen allen ver te boven; daarom prees n de H. Elisabeth: Zalig zijt gij, die geloofd hebt; want in u zal vervuld worden alles, wat u door den Heer voorzegd is. (Luc. I. 45.) Uw geloof was zoo groot, dat do 11. Kerk daaraan de uitroeiing der ketterijen toeschrijft, zeggende: «Verheug u Maagd Maria; »gij alléén hebt al de ketterijen in de gansche »were!d uitgeroeid.quot; Gaudquot;, Marin Virgo cunc-tas hcereses sola interemisti in universo mundo. Uw geloof was zoo groot, gelijk de II. Methodius zegt, dat gij daardoor verdiend hebt het licht aller geloovigen te worden; en de H. Cvrillus verklaart, dat gij daarom waardig bevonden zijt, ile koningin van hel ware geloof to zijn; en de H. Anselrnus aarzelt niet te zeggen, dat gij door uw geloof den hemel voor de menschen geopend hebt. — O Maria, bid voor mij, opdat ik een groot en levendig geloof hebbe, de waarde der eeuwige en de nietigheid der aardsche goederen kenne, en, ten gevolge dier kennis, het tijdelijke als ijdelheid verachte on het oeuwigo als mijn eenig dool beschouwe. Amen.

Sluitgebei).

Wees gegroet — Avo Augustissima, bl. 137-

XXI. SAMENSPRAAK.

XXI. SAMENSPRAAK MET JESUS

IN^T HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

VOORBERErDINGSGERED. 0 ziel, stel 11, bl. 131,

O ziel, aanschouw ilo H. Maagd Maria met liet kind Jesus in den stal van Betleliem, en lt;leiik_T hoe gelukkig zij daar was. Arm naar het lichaam, ontbloot van alle aardsche bezittingen en aan alles gebrek lijdend, was zij rijk naar de ziel : in liet bezit van Jesus had zij a\'iles_r en zekei\' zou zij dien schat met allo koninkrijken der wereld niet hebben willen verruilen. Hoe aandoenlijk is hot, zich het oogenblik te verbeelden , waarop Maria voor de eerste maal de grot verliet om haar Goddelijk kind in den tempel op te dragen, en waarop de oude Simeon, brandend van liefde, het iu zijne armen nam, aan zijn hart drukte en van vreugde wenschte te sterven, zeggende: Nu, Heer, laat Gij uwen dienaar volgens uw woord rjaa/n in vrede; want mijne (xujen hebben uw heil gezien! — O ziel, zijt gij niet gelukkig en rijk in genade? Verheugt gij u ook niet, wijl datzelfde Goddelijk kind hier in het H. Sacrament waarlijk tegenwoordig is, en het u gegeven is_r Het niet alleen te bezoeken en te aanbidden, maar ook als geestelijk voedsel te nuttigen? — Ja zeker acht ik mij daarom gelukkig en rijk in genade , en zeker verheug ik mij, U altijd bij mij te hebben, te mogen aanbidden en als ziclespijs te nuttigen. — O Jesus, mijne liefde, lioo goed zijt Gij jegens mij! — Uit liefde tot mij blijft (lij hier onophoudelijk tegenwoordig.

XXI. SAMENSPRAAK.

«n zijt Gij altijd bereid, mij te ontvangen, als Ik U kom aanbidden; altijd bereid U aan mij te geven als ik U kom ontvangen in de H. Communie. — Dierbare Jesus, trek mij steeds tot U, en ontsteek in mijn hart iiet vuur uwer liefde, opdat ik dikwijls U kome aanbidden; en, als eene godslamp van liefde tot U te branden. Het hart van Maria brandde van liefde, toen zij U naar den tempel droeg, en de oude Simeon sprong op van vreugde, toen hij het geluk had, U in zijne armen te nemen en aan zijn liart te drukken ; hoe zou ik dan nog langer koud en ongevoelig voor U kunnen blijven? — O, mocht ik bezield worden met ware gevoelens van liefde, om gelijk de oude Simeon, onthecht van alles, geen verlangen meer te hebben, dan \'bij U te zijn en aan alles buiten U te sterven! — O mijn Jesus, ik omhels U in den geest en verlang vurig U aan mijn hart te drukken ■en mij geheel met U te vereenigen.— O zoete, o zalige vereeniging! — O, hadde ik het geluk, aan den voet van liet H. Tabernakel te leven en te sterven! — O kon ik sterven, om de waarheid van dit H. Sacrament te bevestigen en de kotters te bekeeren! — o liefde, o zoete liefde! — Dierbare Jesus, eenig voorwerp mijner liefde, kom tot mij, vereenig U met mij ■en geef, dat ik geheel voor U leve en den dood uit liefde tot U en met blijdschap omhelze, ten •einde volmaakt in uw bezit gesteld te worden. Kom tot mij, lieve Jesus, eu onthecht mij van alles, opdat ik tot God opstijge en in Hem ruste. Hoe kostbaar is de dood van een rechtvaardige!... Geve God, dat mijn dood aan den zijne gelijk zij! O Jesus, nu wensch ik ontbon-

XXI. SAMENSPRAAK.

den te worden en met U te zijn. — Ontvang: mij met alles, wat in mij is en mij toebehoort. Ik stel mij geheel ter uwer H. beschikking. — Wat heb ik in den hemel of wat wil ik op aarde buiten U, o God mijns harten en mijn deel, o God in eeuwigheid ? — Gij zijt mijn eenig geluk ; Gij zijt mijn troost, mijn genoegen, mijn rijkdom, mijn leven, mijn schat en mijn al. O ja, lieve Jesns, Gij zijt mijn al; ik verlang, ik vraag niets buiten U; want in U bezit ik alles. — Thans bid ik U slechts om ééne zaak, namelijk de genade om U te beminnen, voor U alléén te leven, alles voor U te lijden en brandend van liefde voor U te sterven. Ook bid ik U om de genade van vóór mijnen dood U mot volle kennis, met een volmaakt berouw en zuivere liefde te mogen ontvangen, en met U vereenigd de wereld te verlaten. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XXI. SAMENSPRAAK

MET DE

H. MAAGD MARIA.

liegina Ajioslolorum, om pro nalas. Koningin der Apostelen, hid voor cms.

Allerdierbaarste Maagd Maria, welk groot geluk was liet voor de apostelen en voor do eerste Christenen, dat zij u, na den dood van Jesus iiog eenige jaren bij zich op aarde mochten behouden! — De II. Birgitta zegt: «Toen de Zoon snaar het rijk opsteeg, werd het aan de Maagd

xxi. s.vmkxsi kaak.

xMiiria vergund in deze wereld te blijven tot «troost der braven en bestraffing der dwalen-sden; want zij was de meesteres der apostelen, ïde mood der martelaren, de leermeesteres der «belijders, de helderste spiegel der maagden, sde troosteres de gehuwden, het treffendste «voorbeeld en de volmaaktste steun van allen in Dliet katholiek geloof.quot; (S. Birg. lib. Revel, c. (il.)

O Maria, met welk vertrouwen nam Petrus, nadat hij .lesus verloochend had, tot U zijne toevlucht! De H. Anselmus zegt: «Toen (te weten den avond van goeden vrijdag) «toen «kwam Petrus (tot haai\') en begon bitter te «weeneii, omdat hij zijnen Meester verloochend ))Iiad.quot; Tune Feltus adccnii et qiiocl Ipmm nc.gaverat umarissime jlcre ccpil. — Even zoo hadden de andere apostelen en alle gelooyigen hunne oogen op u gevestigd, en namen zij met groot vertrouwen hunne toevlucht tot 11 in al liutme noodwendigheden.

ü Maria, ik neem thans ook mijne toevlucht tot u en ben zeker, dat gij , ofschoon gij nu in den hemel zijt, mij evenwel niet zult ver-stooten; ik ben zeker, dat gij mij onder uwe bescherming zult nemen en mij ongehinderd te midden der gevaren zult geleiden, opdat ik altijd zuiver voor God leve, alles uit liefde tot Hem verrichte , alles uit liefde voor Hem lljdo en eindelijk het geluk hebbe ter liefde van Hem te sterven, en in den hemel u als de Koninyin der Apostelen te vereeren. Amen.

Sluitgebed.

Wees gegroet — Ave Augustissima, bl. PiT.

XXII. SAMENSPRAAK.

XXII. SAMENSPRAAK MET JESTJS

IN HET

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

V00RBERE1DIXGSGEBED. O ziel, Stel 71, bl. 131.

O ziel, verbeeld u Jesus te zien in bet aanbiddelijk Sacrament op eenen troon van glorie, scbitterend van luister en heerlijkheid, glansrijker dan de zon, als zijnde het licht der wereld, om alle menschen te verlichten. Hij zegt: Ik hen het licht der wereld, opdat alwie in MJ gelooft, niet blijoe in de duisternissen. (Joan. XH 46.)

1.) Door de Goddelijkheid van uw woord en de zuiverheid uwer leer, waardoor Gij mij den weg tot den hemel leert kennen.

2.) Door de heiligheid en reinheid uwer voor-heetden; waardoor Gij mij op den weg naar den hemel Voorgaat, en toeroept; die Mij volgt, wandelt niet in de duisternissen, maar zal liet licht des levens hebben. (Joan. VUL 12.)

3.) Door de gunst uwer genade, waardoor Gij mijn verstand verlicht, om alles te gelooven wat Gij geopenbaard hebt en do waarheid uwer leer te beseffen, en tevens mijnen wil beweegt om baar in beoefening te brengen en uwe voorbeelden na te volgen. O Jesus, hoe goed zijt Gij, wijl Gij, het eeuwig en waarachtig licht, buiten \'t welk alles duisternis is, uit liefde tot mij altijd tegenwoordig blijft in het aanbiddelijk Sacrament des Altaars om mij in mijne duisternissen te verlichten en op den smallen en glib-berigen weg der zaligheid te geleiden. Welk

XXir. SAMENSPRAAK.

geluk voor mij altijd tot U te kunnen naderen, om door U verlicht en geleid te worden; maar welke ondankbaarheid en uitzinnigheid van mij, daarvan zoo weinig gebruik te maken !... Dierbare Jesus, wat baat het mij , dat Gij hier altijd tegenwoordig blijft, indien ik verwaarloos, U te bezoeken? — Hoe ijverig waren de heiligen, in U te bezoeken en hoe overvloedig werden zij aan uwe genade deelachtig! Hier ontvingen zij licht in hunne duisternissen, raad in hunne twijfelachtigheden, sterkte in hunne zwakheden en kruisen en de overwinning in hunne bekoringen. De H. Alphonsus erkent aan den voet van het Tabernakel geput te hebben, die overmaat van licht en dien gloed van inwendige genade, die hem bezielden met een zoo grooten afkeer van de wereld en hare ijdei-heden, en met een zoo grooten ijver voor de eer van God en voor de zaligheid der zielen, dat hij voor haar gaarne zijn leven zou geslachtofferd hebben. — Maar ik, helaas, verwijder mij van U en bemin de duisternissen, omdat mijne werken vol fouten, onvolmaaktheden en gebreken zijn, (Joan. III. 19.) en zoo wordt Gij voor mij, volgens de voorzegging van den ouden Simeon, een steen des aanstoots. Deze is gesteld tot val en opstanding van velen in Israël. — Maar hoe is het mogelijk, lieve Jesus, dat Gij iemand tot val kunt strekken; Gij immers zijt de heiligheid zelve en bemint ons allen met eene eeuwige liefde! ü ziel, \'t is juist de grootheid mijner liefde, die velen tot val dient. Daar zij niet kunnen begrijpen, hoe een God zich zeiven tot spijs kan geven aan ondankbare menschen, worden zij ongevoelig en verlaten

XXIF. SAMENSPRAAK.

Mij, zeggende : hou knn deze ons zijn vleeseh te eten genen\'? Minnelijke Zaligmaker, lioo bitter moet U deze ongeloovigheid en ondankbaarheid vallen? — Ik bid U. mij voor zulken val, voor zulke ondankbaarheid te bewaren. — Lieve Jesus, ik geloof vastelijk dat Gij in het H. Sacrament waarlijk en wezenlijk tegenwoordig zijt en ben bereid ter bevestiging van dit geloof mijn bloed te vergieten en mijn leven ten boste te geven. — Hoe bitter valt mij de gedachte, dat Gij hier zoo zeer onteerd en, volgons de voorzegging van den ouden Simeon, als een teek en van tegenspraak gesteld wordt! — Ach, hoe veel tegenspraak hebt Gij in dit aanbiddelijk Sacrament steeds moeten verduren en moet Gij er nog voortdurend lijden? Hoe velen zijn er, die er niet aan gelooven? Hoe velen, die er mede spotten? Hoe velen, die het ontceren, versmaden en lasteren? Moe velen, die zoo ver gegaan zijn, van de HH. Vaten uit de Tabernakels te rukken en de H. Hostiën op den grond te werpen en met voeten te treden? — Hoe velen, zelfs onder personen, die op oeno bijzondere wijze U zijn toegewijd, die niet schromen met een besmeurd geweten de H. Communie te ontvangen? — Lieve Jesus, Gij zijt hier waarlijk als een teeken van tegenspraak, als een mikpunt, waarheen de zondaars de pijlen hunner ongerechtigheden richten. Aeli, hoe vele pijlen van tegenspraak en ongerechtigheden schieten de zondaars dagelijks, ja elk oogenblik van den dag op U af! — Iedere zonde is als een vurige pijl die uw minzaam hart doorboort — en dan — hoe vele zonden worden er dagelijks niet bedreven en dus, hoe vele ontee-

XXII. SAMEXSPRAAK.

ringen moet uw liefderijk hart dagelijks niet verduren? — Lieve Jesus, uw Goddelijk Hart vertoont zich aan mij als brandend van liefde maar geheel doorwond. — Hoe zou ik bij die beschouwing mijne tranen kunnen bedwingen _r daar Gij de goedheid zelve, zoo wreedaardig onteerd wordt.\' — O, indien ik de oneer kon herstellen, hoe gaarne zou ik daarvoor mijn leven slachtofleren! — Maar, helaas, wat mij het meeste grieft, is de gedachte dat ik zelf zoo ondankbaar geweest ben. Ontferm U mijner, lieve Jesus, en vergeef mij mijne ondankbaarheden. Zie, ik geef mij thans geheel aan U en zal trachten U door eene oprechte boetvaardigheid als met een zoelen halsem te troosten en de wonden van uw heilig Hart te heelen. — O Jesus, geel mij eene vurige liefde, opdat ik door de vurigheid der liefde kwijne, verteere en sterve. Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XXtl. SAMENSPRAAK

MET DE

H. M A A G D M A R I A.

Regina Apostolorum, ora pro nobis. Koningin der Apostelen, bid voor ons.

O Maria, met recht wordt gij do koningin der Apostelen genoemd, omdat gij tijdens uw sterfelijk leven hen in liefde te boven gingt en. thans in den hemel boven hen allen verheven

xx1i1. samenspraak.

zijt. Groot was de liefde der Apostelen, die zich geheel hebben toegewijd aan de eer Van God en aan de zaligheid huns naasten, en zoo ver gegaan zijn, dat het hun eene vreugde was voor den naam van Jesus te lijden en hun bloed te vergieten. Ofschoon deze hunne liefde groot was, de uwe was toch veel grooter. — Gelijk de olie eener brandende lamp door de vlam langzamerhand verteert, aldus verteerden ook nwe levenskrachten allengs door de vlam der Goddelijke liefde, die in u brandde; en zoo dooide vurigheid uwer liefde verteerd, word eindelijk uwe heilige ziel in eene laatste liefdeverzuchting aan het lichaam ontrukt en ten hemel opgenomen, om zich daar door eene eeuwige liefde geheel met God te vereenigen. — O Maria, koningin der Apostelen, bid voor mij, opdat mijn hart steeds van liefde brande en ik bereid zij, mij zeiven voor de eer van Goil en de zaligheid mijns naasten te slachtofferen. Amen.

Sluitgebed.

Wees gegroet. — Ave Augustissima, hl. 137.

XXIII. SAMENSPBAAK MET JESUS

in het

H. SACRAMENT DES ALTAARS.

voorbereidingsgebed. O ziel, Stel U, bl. 131.

Lieve Jesus, als ik, neergeknield voor het 11. Tabernakel, overweeg dat Gij hier waarlijk en wezenlijk tegenwoordig zijt en uit liefde tot mij ;schuilt onder de geringe gedaante van brood,

XXIII. SAMENSPRAAK.

sla ik verbaasd cti zeg met den profeet Isaïas: waarlijk, Gij zjt een verborgen God. (Is. XLV. 15.).

Ja, lieve Jesus, Gij zijt -waarlijk een verborgen God! — Uwe glorie en heerlijkheid, uwe-Godheid en Mensehheid verbergende, schuilt Gij hier onder do nietige gedaante van brood. Gij, de Almachtige, zijt hier als waart Gij machteloos. — Gij. die het heelal bestiert en den loop van zon, maan en sterren regelt, zijt hier als waart Gij onbewegelijk. — Gij , de Heiligheid zelve, die de minste onvolmaaktheid voor uw aanschijn niet kunt dulden, zijt hier, als waart üij ongevoelig voor alle beleedigingen, die U hier voortdurend worden aangedaan. — Gij, de onmetelijke God, die hemel en aarde met uw Goddelijk wezen vervult, zijt hier als vernietigd; Gij schuilt onder de gedaante eener kleine Hos-tic, ja zelfs, onder het kleinste gedeelte dier Hostie, ais die gebroken is. -— Waarlijk, lieve Jesus, Gij zijl een verborgen God! — Hier verbergt Gij niet alleen uwe Godheid, maar ook uwe Mensehheid. — Tijdens uw sterfelijk leven vertoondet Gij U zeiven als een kind in den stal van Betlehem; als een behoeftig werkman in het huisje van Nazareth; als een leeraar het land van Judea rondgaande, om het Evangelie te verkondigen en dit door mirakelen te bevestigen; als een booswicht op den dag van uw lijden en schandelijken kruisdood; maar hier_f in liet aanbiddelijk Sacrament verbergt Gij alles. Uwe Godheid schuilt, uwe Mensehheid schuilt, slechts blijken de ingewanden uwer liefde. Latet Divinitas, late.f hnmanitas, sola ■patent viscera diaritatis. (S. Bern.)

IHerbare Jesus, waartoe beeft de liefde U

XXIII. SAMEXSPKAAK.

toch gebraclit? Hoe hebt Gij U toch zoo zeer kunnen vernederen? — Hadt Gij ten minste de gedaante van een edel schepsel, van een koning of engel aangenomen; maar neen! uwe liefde ging verder. L\' zeiven geheel vernietigende, hebi Gij de geringe gedaante van brood en wijn aangenomen, oin ons zoo de grootheid uwei liefde te toonen, en te leeren dat wij uit liefde tot U alle grootheden moeten minachten, en ons hart en onze genegenheden van alles onthechten, om ze geheel aan U te geven. O zalige, o heilzame lessen, die Gij door uwe vernietiging iii het aanbiddelijk Sacrament ons gewaardigt ti geven! — Maar, helaas, waar zijn de zielen,; die ze in acht nemen en in beoefening bren-l gen! — waar vindt men zielen, die naar uw voorbeeld zich vernederen en zich van alles onthechten, om geheel aan U te zijn/ — \'t i-■eigen aan minnaars, alles te verlaten ter liefilifl van het voorwerp, dat ze beminnen; maar helaas, men is onverschillig voor U: zelfs degenen! die den naam van godvruchtigen dragen, heeli-| ten zich aan ijdele goederen, schijnvermaken ci zinnelijke voldoeningen; — of aan personen.! plaatsen, ambten en bedieningen; — of aail ijdele lofspraken, uitwendige begaafdheden, gees-l telijke zoetheden en inwendige vertroostingen:! met één woord, zij hechten zich aan zich zelveni ■en zijn vol eigenliefde. — Dierbare Jesus, waai zal men eene ziel vinden, die oprecht nederig van alles onthecht en geheel aan ü is?... Wanneer zal ik eens oprecht nederig, van alles onthecht en geheel aan U zijn? Wannei r zal mv( liefde mijn hart eens overweldigen, om buitei II niets meer te beminnen, tenzij om U?..

XXIII. SAMENSPRAAK.

Dierbare Josus, ik bemin U uit geheel mijn liart; ik heb geen verlangen meer, tenzij U alleen te beminnen en dagelijks in uwe liefde meer en meer toe te nemen. •— ^T.Vat lieh ik in den hemel of wat wil ik op aarde, buiten U, o God mijns harten en mijn deel, o üod in eeuwigheid!... Wie zal mij geven, dat ik ont-hecht van alles, geheel aan U en voor U zij ?... Ach, dat ik, onbekend en verborgen voor de wereld, steeds met U vereenigd ware en van liefde tot U brande! Amen.

Geestelijke Communie.

Dierbare Jesus, ik geloof, bladz. 5.

XXIII. SAMENSPRAAK

MET DE

If. M A A G D M A R l A.

Regina Martijrum, ora pro nobis.

Koningin der Martelaren, bid voor ons.

O Maria, Moeder van smarten; met recht geeft men u den naam van : Koningin der Mar-telaren, omdat gij meer en langer dan zij, geleden hebt. Uw hart was steeds als in eene zee van bitterheden door de voorkennis van Jesus\' lijden. — Hoe dikwijls kwamen deze en soortgelijke gedachten u voor den geest: »0 s.lesus, mijn Goddelijk kind, ik bemin U meer »(lan alles, wat op de aarde is; ik bemin U «meer dan mijne goederen, meer dan mijne «vrienden en naastbestaanden, meer dan mij »zelven, meer dan mijn leven, ja meer dan

xxiii. samenspraak.

»inijiie zaligheid; maar ach, wat zult Gij veel »te lijden hebben!... Uw gezegend hoofd zal »e(^,ii.s met doornen gekroond, uw minzaam ge-slaat bespuwd, uwe weldadige handen en voe-»ten met nagels doorboord, en uwe zuivere le-»deniaten door geeselslagen geheel verscheurd »vvorden. Dierbare Jesus, Goddelijk kind, mijne slielde het oenig voorwerp mijner liefde, ik heb «medelijden met U. — O, kon ik sterven in »uw(gt; ])laats en uit liefde tot U!quot; 0 Maria, welke smart ontwaardet gij bij deze en soortgelijke gedachten! — De profeet Jeremias van ii sprekende, zegt: Waarbij zal ik u vergelijken, of\' waarmede zal ik Ugelijk stellen? Want uwe bitterheid is groot gelijk de zee. (Thren-II. 13.) Hoe groot, hoe lang, hoe breed, hoe diep is de zee! hoe bitter zijn hare wateren! — quot;Welnu, zoo groot, zoo lang, zoo breed, zoo diep, zoo bitter waren uwe smarten ; zij waren zoo bitter, dat gij ieder oogenblik van droefheid zoudet gestorven zijn, indien God u niet op eene bijzondere wijze in het leven bewaard had, lt;H. Ansel mus.\') Groot waren dus uwe smarten, maar niet minder groot waren uw geduld, uwe tevredenheid en liefde, De H. Bernardus zegt, dat gij u zelve geheel aan God gevende, zeidetr 5)Mijn hart is bereid. Heer; mijn hart is bereid »tot alles, zoowel tot het bittere als tot het JDzoete.quot; O Maria, Koningin der Martelaren, bid voor mij, opdat ik uit liefde tot God treure over de oneer, die Hem voortdurend dooi\' de zondaars wordt aangedaan. Amen.

Sluitgkbed.

Wees gegroet. — Ave Augustissima, bl. 137.

XXIV. SAMENSPRAAK.