TRAIECTI AD RHENUM, A PUD J. L. BEU ER S MDCCCLXXXVII.
w ■quot;.......\'.....
^ VAN DEN HEER W
1 cJ)^ \'ta-Vu stoi-coe* ^lt;.0 I
SCRIPSIT
traiecti ad bhenum,
Apud J. L. BEIJERS MDCCCLXXXVII.
Sophocles est in eo poetarum Graecorum numero quos propter eximiam praestantiam seniel lectos semper relegi-mus, quosque penitus intellegere cupientes identideni, sicubi obscura iiupeditacjue sententia offendimur aut vocabulo inepte posito aut inconcinno numero aut mi grata denique quacum-que sermonis Graeci lege, philologi dortnire nequimus, piiits quam pro suis quisque viribus coniciendo et temptando nobis quidem ipsis multo saepius quam aliis, persaepe tamen aliis quoque varias locorum difficultates feliciter removisse vi-deamur.
Mirandum igitur non est homines eruditos, nihil curantes volgi et semidoctorum risus ineptos, semper novos scribere commentarios criticos, quibus diligenter utentes editores, duin cauto et prudenti iudicio certa ab incertis, vera a falsis, probabilia a paruin verisimilibns secernunt, novas identideni parant editiones semper propius accedentes ad earn puritatem qua immortalia opera ex ipsorum scriptorum manibus pro-dierunt; qui sane pulcherrimus est difficillimorum studiorum finis, digna improbo saepe labore merces. Habent autem praestantissimorum criticorum coinmentarii praeter cetera etiam hoc boni, ut hand raro, ubi ipsis scriptoris manum restituere non contigerit, tamen quae requiratur sententia perspicientes aliis, etiam minus doctis et acutis, veri inveni-undi viam muniant aperiantque.
Mihi cur denuo in hanc arenam aliquamdiu relictam, pror-sus tamen neglectam numquain, descenderem, causa exstitit lectus liber pereruditus F. W. Schjiidtii, qui inscribitur Kritische Studiën zu den Griechischen Dramatikern,
2
vol. I. Berolini a. 1886, quern virum doctnm si saepius im-pngnasse visus ero quam laudasse, id unice huius libelli naturae tribuendum est, non obtrectandi libidini, quae in me nulla est. Saepe enim admiror \') viri eximii doctrinam et sagacitatem, sed si omnia quae boni critici a renatis inde litteris vere emendasse sibi viderentur vera esse persuasum foret omnibus, non multum abesset ut hodie eum finetn tan-geremus, quem procul adhuc remotum esse sciraus omnes, quemque ut umquam plene attinganius spes est exigua vel potius nulla. Contenti autem esse debemus, si particulam eorum quae nobis probabilia videantur, idoneis indicibus prorsus probamus, et non nisi coniunctis viribus quod operae pretium sit proficitur. Idem sibi dictum habento reliqui critici quorum coniecturas commeniorabo, in quibus honoris causa nomino acutum Dindorfii in Sophocle edendo successorem Me-klbeum et duumviros, qui prae cetei\'is omnibus quot hodie
Magis etiam admiraror, si paullo minus admirarotur so ipsum sibique placeret, et magis diligerem, si non in libri sui Praefatione mihi aliisque philologis Batavis insolenter exprobrassot furta litteraria. Licot nihil nobis arrogeraus, non sumus tarn pauperes ut alienis indigeamus inventis, quae pro nostris venditemus, nequo adeo stulti ut nesciamus veritatem non diu latere posse. Sod enim permulti scriptorum loci ita comparati sunt, ut necessario quicumque vir mediocriier doctus et acutus hoc agat in ean-dera cum aliis incidat emendationem; et adeo multa in hoc genere cum olim scripta sunt turn hodie scribuntur, ut si nimia diligentia omnia perquirere velis, tempus meditandi et scribendi te ipsum deficiat. Nec sane video Germanos philologos nostratibus hac in re multo esse diligentiores, raro enim librum ovolvo in quo non aut Coboti aut Naberi aut meas coniecturas ab aliis repeti animadvertam, neque ipse Schmidtius, ut hoc meum opusculum perlegens videbit, communis culpae est exsors, qui cum popula-rium suorum ut Gleditschii et Mekleri, turn Blaydesii et meas coniecturas quasdam repotiverit. Sed patienter nos quidem talia ferimus, propterea quod insciia et invitis talia excidere confidimus, et loci feliciter emendati nou tantum momentum esse quantum novae stellae aut legis naturalis detectae intellegentes, eiusmodi querelas absurdas esse habemus persuasissimum.
3
vivunt philologis bene meruerunt de tragoedia Graeca, Nau-ckium dico et Blaydesium. Sed haec quidam hactenus. Ecce nova nielétemata nostra.
Tbaciiin. 18 xptvu y év vamp;Tépiti (xév, da-fisi/y Sé fj.01,
b jcAs/vos \'AAxfjL\'/ji/yg ts watg\'
Sg stg dyvói/a rüSs avfLXscruv ftxxyg êxhósTui /jLf xai rpÓTOV fièv «v ttóvuv ook Sii-ïtoi^\' oil ydp oIS\'\' dhX\' otyng ijv Qaxüi/ drxpfi\'/jg ryg Séag, SS\' öiv héyoi.
Scio haec Deïanirae verba, quae nondum cuiquam de vitio suspecta fuisse videntur, utcumque explicari posse, aed tarnen, si locum diligentius consideraveris, reperies quae offendant. Nam primum nullus est in tragicorum scriptis locus, quo periphrasin dyüuot f-axyg (licet procul absit ut verba iungi posse negem) satis tuearis, diversum enim quod dixit Aeschylus Agam. 1377 dycci/ — vslxyg TjtAa/a? propter ac-cedens adiectivum et quae alia ut siniilia afferri possint revera sunt dissimillima, deinde displicet verbum éxhósaOxi citra scri-bendi morem absolute usurpatum et tandem parum apte dictum est rpórov — ttóvccv, ubi nemo non expectaret rpórov —
His igitur rationibus permoveor ut simplici vocabulorum transpositone Sophocli reddam:
i\'g nig iyüvot, TcoSe (TvixTrscruv ttóvuv éxhósrai jttt- xai rpóirov pèv av ixxxyg ovk Sn\'nroiix\'\' uré.
Deïanirae tóvoi describuntur in praegressis.
Simili correctione indigere mihi videtur locus in Phi 1 octet e, v. 150 sqq., qui absurde me iudice e libris sic editur: vöv Sé (jloi
At\'y1, ccv\\lt;xg Toixg ïvsSpog i/xisi x«i xüpoquot; r/V tö yccp /jloi
jjnx^stv oux, xTroKxipiov,
/xy 7rpo(T7rsi7ibi\' fj-s Aaflj; iroSév,
Tig TÓirog 9j t\'i? espa, Th\' é\'^e/ (7t\'i(3ov,
hxvXov (tvpocïov.
Nulla enim est oppositio inter TÓTog et VSpx, neque ea vo-cabula poni potuerunt £* too rxpahkyxov, et parum apte dictum est tTTipov VvavXov. Non sufficit quod olim propo-sui Verslagen en Mededeelingen d. K. A. a. 1876. Contra nihil amplius desiderabitur, si rescriptum erit: Tig (tti(3og Tig \'éSpx, r/v\' ê\'%£/ tóto 1/,
Üvxvhov i/j fyupaïov.
i. e. ottou Vp^sTui Sttov xaamp;\'ifii, \'óirou UtrTiv, SvSov ij SOpaaiv. Quae autem de hoe loco disputat ö. H. Muellerus Emend, et Int. Soph. 75 sqq. nihil me movent.
Simili olim transpositione (in quam post me incidit sum-inus, cuius nunc mortem lugemus, philologus, Madvigius) curabam verba Aiac. 137
(7£ \'ótxv rAyyij aióg ^x^svijg Myog sk AavoLuv KaxóSrpoug sn/Sy scribendo rKyyy (a p.e vy g /\\iög xtA. Hodie vero nescio an in eadem fabula v. 685 sq. aptiore verborum ordine le-gendum sit;
erv Sè
£ £/ % o u Srsolg, stöoO(ra Slót Tx%ovg, yvvui,
Sit co, Tshsïiröai Tovpiöi/ uv ipq. néap.
Displicet enim quod perplexe scriptum traditur
(yv Sè
èlt;ru Srsoïg éXboOaa Six Txx,oug, yvvxi,
EÜ %o u TSXSIITSXI KTS.
Saepe viri docti in Sophocle emendando feliciter hoe re-medio usi sunt, nemo felicius quam Burgesius in Oedipo Rege, 1411 sq.
iVwff txxiiïtx Trpbg Ssüv V jj-é tou kxAó^xt\\ (poi/sótrxT\\ ij SxAxinrwi\'
5
én pillquot;* r\', é\'l/S\'X ^TTOT\'\' STI.
ubi, correcto ambo verba locum inter se permutare ius-sit. Obtemperavit nuper ei Nauckius. Nee minus probanda transpositie vocabulorum ióXo? et Epos Elect. 197, ubi male traditum est SóAo? yv i (ppd^a?, Épo? ó xrsii/ae, quam ali-quando proposui nesciens idem olim suasisse Wakeiieldium. Plura hoe genus addere possim, sed redeamus ad Trachinias.
Trach. 86 Hyllus ait:
i*AA\' ïfyu, ptfrEp\' sl Sè SstrCptxTui/ iyu
xatydy tüi/ss, xólv ttxaxi txpvjv.
Formam Atticara Troipvi restituit Elmsleius, sed vereer ut ipsum verbum irapsJvoii sit huius loci. Nam quia hoc verbum absolute positum usurpari solet de praesentia in eo loco ubi versamur, ut infra 141 et 397, poeta, si eo uti voluisset, addidisset, nisi fallor, tamp; ireiTp\'i, et quod gravius, verba tam praegressa quam sequentia indicare mihi videntur Hyllum non proficisci ut patrem, qui ubi sit ignoratur, conveniat, sed alterius instar Telemachi xarai ttvvtiv trxtpb? syv olxopéi/mo. Expectatur igitur potius haec eius oratio: d u d u m sane p r o-fectus forem sive abessem, et valde inclino in eam sententiam ut Sophoclem scripsisse existimem:
ijiAA\', slpii, ixijrep\' si Sè d\'sa-Cpxrui/ éyi)
kurysy kamp;v ttuxoii y\' xtij.
Trach. 94 Sv xlóXot évoipi^ofjlévx tiktsi jctï.
Affertur a Meklero (Dindorfii ed. VI Lips. 1885) Pechtii coniectura perupsifiopéva, qua optime sententiae consu-litur. Paullo tamen lenius est nee minus aptum, quod ipse a. 1870 proposui Verslagen en Mededeelingen VI, 1, pag. 20, iTrajJ-sifioixii/x. Utra coniectura prior sit ignoro, quin altera utra vera sit vix dubito.
6
In eodem carmine nuper F. W. Scumidtius egregie sic emendavit v. 125 sqq.:
(pxpl yótp ov (7\' a-rroTpvziv éKTri\'óa. tólv iyotióiv Xpfjvur xaxquot; iAA^xra yAp ovx ó xkvtx xpaivuv /3«(7(Afi)ff t!T^3«At\' Qvaroï? KpoviSus\' rfAA\' sttI Tijfxa xx)
xAci kuxXoCviv xlèv tHpxrov (yrpoCpx^sg KéfovSoi.
pro ovx - - xptjvai er\'* dvótfy-yrx yxp oüè\' xrA.
Sed temere idem vir doctus haerere mihi videtur in v. 193
oók svfjLxps\'itn xptif/si/og toAA^, yvvoii.
Nempe ibi ov ttoXvs litotes est Graecis admodum familiaris pro sXax\'TTog. Cum autem hoe versu Nuntius respondeat Deïanirae quaestioni avrö? Sè irüg Xtsgtiv, nequaquam opus Schmidtii coniectura sC/fjiupsiin — a-Tou$ij?. Ceterum cf\'. Phi-loct. 284
Tovrou Sè ttoXXyv sOfióipeiuv, c5 réxvov.
Trach. 280 vfipiv yótp ov arépyovcri o CSè Sxip-ovsg.
Rpctissime ovSè absurdum esse in tali sententia vidit Schmid-tius, eaque ipsa causa fuit cur quondam ipse versum spuriuni esse suspi carer, Sed nimia molitur violentissime substituendo ovSapLug St-oi. (^uis enim quaeso librarius pro trito omnibus vocabulo aliud erat positurus? Sufficiebat, opinor, pro ouSè reponere ovSèi/, i, e. oüSapü?, quae vox utpote e monosyl-labis copulata non adversatur noto Porsoni praecepto metrico et ab ipso excipitur. Possem praeterea provocare ad caesu-ram semiseptenariam, si hac obtinente pausa opus non esse planissime mihi constaret.
Trach. 307 Sua-rxXuii/x, rig ttot si vsai/\'iSui/i
HvavSpog ij tskoOitcc; Trpbg fxlv ydp ipólt;rii/
tvxvtuv iiirtipog rSivSs, yswala Sé Tig.
rivog ttot\' t\'ariy ^ i-évy Pporüv,
Locus est admodum perplexus, nee curatur Schmidtii con-
iectura nx/xcituv pro ttxvtuv, ne sic quidem si recte habeafc nxoocra., quod pro librorum lectione texi/ocitx correctum est. Si vero ipse Sophocles, non interpolator aliquis, scripsit vss. 308 et 309 vix aliter scribere potuit quam
hvoiv^po? vj ^vyslva.
Quis enim quaeso etiam mediocris poeta permisisset sibi adeo ineptam oppositionem quam haec est: virine ex pers an mater? Quasi vero omnes nuptae essent puerperae! Manifeste auteru iusta oppositio postulat aut illud aut htskvos tskov(7x. Sed quidciuid horum versuum auctori scribere pla-cuit, admitti non potest Schmidtii coniectura, quippe qua recepta denuo prava haec nascitur oppositio: Pari end i quidem labor um im munis, sed gene ros a tarnen; unde sequeretur, ut arbitror, puerperium rem esse qualem a generosa muliere hand expectes. Qualis sententia, licet non multum discrepet a scholiastae interpretatione, me iudice egregie absurda est.
Horum versuum auctor utrum (pva-ii/ intellexerit exter-nam speciem (cf. O. R. 740), ut interpretari solent viri docti, an potius originem (cf. Aiac. 1259. 1301), difficile dictu est. Si illud, hoc voluisse videtur: nam quod ad fa-ciem tuam attinet, nihil horum quae nunc expe-riris experta es, sed nobili loco nata, parum apta breviloquentia usus pro hac oratione: nam servane sis an ingenua nihil opus habeo quaerere, si-quid em nobili te loco nat am nunc primum servi-tutis mala experiri satis me docet externa tua species. Sin vero, quod potius crediderim, cpv(Ti? volgatiore vocabuli vi usurpavit, voluisse videtur: Nam quod attinet ad originem tuam, nihil horum antchac experta es (i. e. serva nata non es), sed nobili gen ere oriunda. Veruntamen, sive haec sive ilia fuit auctoris mens, ambo versus Sophocle indignos iudico, neque ulla fiet summo poetac
8
iniuria, si totum locum istis liberatum hoe inodo constitueris:
307 w Sva-rxhaiiia, Tig totquot;1 si vsav\'iduv;
311 t\'i? tfxooirx, Tig Squot; ó CpiTÓeag TrxTyp;
310 A/%a, t\'ivog tot sa-th ij ppotüi/;
312 èts\'i viv TcSySe ThsfoTOV UKTtGX
313 pXéTrovlt;j\\ SarwTsp vM Cppoi/slv 9oxsT ixóv/;.
Probaverim enim versnum transpositionem, quam suasit
Buaunius in Philologo a. 1885, pag. 306. Aojtsr pro oïïmv Astii est correctio.
Trach. 323 ov Tamp;pa tü ys jrpótrOsv oCSèv t\'f I\'mv %pói/u Sitfrm y\\ü(T(Toi,v, !j Tig oiiSaixd TrpovCpyvsv outs fj.sityv\'\' ovt\' iXaGsovx.
Verba conclamata sic tempto:
ou Tamp;pa tSj ys Trpóaüsv él- ïwu %pói/ u lt;ilt;TT6iJLXTog\'^gt; Siyarei yKutra-ai/, xrt\'.
i. e. non sane, prorsus ut antehac, ore edet vocem. Similiter Sophocles dixit O. C. 963
ÖPTig Cpóvovg fxoi xati yx/xovg Kal gvpCpopdg too (7oO Sip/nag s ó fxat o g.
Ad yXamp;ssw sic dictum cf. Elect. 596 ij tAtch-j ïyg (1. Wig) yXüa-a-cii/, aliosque locos in Dindorfii lexico Soph. pag. 101 sq.
Trach. 383 üXoivto P\'^ti irxi/Tsg ol xaxol, tü $è
KaSpai\' Sg d(7x,sï fji,\'/] TpéiroVT aiirü kchv.»,.
Nauckius coniecit:
HhoivTO trxvtsg ol xaxol, fx a Xi itt a Sè XxbpxV Sg ixexsï jxyj irpÉTovT\'\' évOXü nana.
Gravis sane mutatio, quam tarnen non reformidarem, si Sophocle digna exiret sententia. Sed enim e tali oratione iure efficeres (\'horo, qui haec loquitur, (pavspa y.xy.ay\\\\-o probo decora videri. Nee prorsus sufficere videtur Mekleri eonieetura
9
irpéxovTa tu xaxa, licet paullo minus gravem ea sententia ha-beat offensionem. Si ohori versus genuini sunt, non exputo quo pacto corrigi qneant.
Trach. 430 Lich. r/s ttotquot; sa-ftv ö gévo?-,
Nunt. S? ToC Txpuv ijnoutsv, eb? txvty? tósu tóxig ixfj-divj tötax, \'mvx y ausia TÉparsisv avryv, «AA\'1 é Tfjamp;y ëpccg Cp xv sig.
Lich. óivSpumg, u iélt;yvoiv\\ ATro^T^ruf to yóip votrovvTi hypsTv dvSpög ovxgt; tniitypovog.
Si recta tyxvsn; in vitii suspicionem vocavit Schmidtius, parum apte coniecit (pihyg, sed proeul dubio rectius sévyg proposuisset. Cur autem Meklerus lectioni vogovvti praetulerit vovoOv ti, addita Stephani interpretatione nugari dicendo mendacia, prorsus non intellego. Quis enim hoe Grraece ita dixerit? Semper enim to Xypuv est vovovv ti. lubet autem Lichas nuntium removeri, dicens nolle se, sanum hominem, nugari cum insano, vos-ovi/ti, i. e. rpog vovoovto., XyptXv.
Nam, quod dixit Plato, Wxo? votyov iivSpot py Xypslv. Si xypsiv necessario referendum esset ad nuntium, conicere posses roa-dvJf Xypsiv, sed nihil oprs est.
Trach. 545 tö J\' ml guvomsiv t^y ö^ov tig slv ywy Svvxiro, koivui/oCja tüv oiiitüv yajjmv,
ópü yUp yPyv Tijv pèv \'éprrovaxv irpdeu,
t\'/jv Sè (pSivovtTxv amp;v litpapttx^siv Cpi\\eï óCpSxhixög xvQog, tüv vTEHTpéTsi tóSx.
In liberiore structura, qua ex ötySaKjxbg intellegitur verbi sequentis subiectum Avtyp, haeserunt multi pro ótpSxhpög alius aliud substituentes, sed speciose VVeckleinius comparavit Eur. Med. 1244 xy\' w tx.\\xux xs\'P hxfiè t-icpog, hx/3\\ ipirs irpog
10
PuXfiiïx Xvirypóiv fliou. \') At aliae sunt difficultates. Suspectum enim est oculo tribui quod est homini proprium rd dtpxp-7ra(siv Hi/Qog, et prorsus insolite dictum c5j/ pro tüv pév. Quod autem Wecklein v. 549 pro rüv in textum recepit coniec-turam suam róre in eo egregie falli mihi videtur. Apparet enim ex vss. 545 sq. non agi de una mullere primum iuveni, deinde senescenti, sed de duabus, quarum altera (qualis lole) in primo stet iuventutis flore, altera (ut Deïanira) vergat ad senectutem. Locum emendare nequeo, sed expectabam ali-quid huiuscemodi:
ópüv j(kp tyPyv tüjv fxèv \'épTrovvav Trpóru ryv Sè CpSivouirxv, (pus ciCpapjnilfiiv (pihsï t ö óivdog, rij v y virt-xTpéirsi róSa.
Partim in bis sequor Blaydesium, qui servans üv reponit cpu; S-aAAov, partim ipsum Weckleinium (Ars Soph. em. 72) conicientem pro rcSv. Cf. Emend, et interpr. Soph. G. H. Muelleki p. 70 sq.
Trach. 555 jJ-oi TraXaiöv Süpov dpxa\'iov Torè Sypóg, héftyn KSKpvixpiévoi/,
S ttxTc, éV ovira rov Sa^varrépvov Trapa.
NtWou CpSrivoi/Tog sx (povüv AveiMpLyv.
Locum sic scriptum fero, sed non difiiteor me malle: dpxaiov Trapa \\ — toC Zaa-vtTTépi/ov Troré xré. Cf. ad Trach. 18, pag. 3.
Trach. 502 i\'g nd/xé, tóv TarpCóov {jvixa vtóXov
%öi/ \'UpccxteT rö Trpürov svvig icrrdixyv, xrt\'. Posteaquam in loco manifeste corrupto olim probantibus
\') Nee tamon noglegondura est in loco affeotu plcnissimo, qualis est Euripideus, eiusmodi breviloquentiam loctorem, sive potius auditorem, haud aequo ofl\'ondere.
11
quibusdam i^V ég Sópov scribendum proposui, nuperrime Schmidtius violentissime temptavit:
S? y,ó.fj.é, tüv Toirpós Tor\' vjyijc\'\' t\'x trrsyü!/ i^uv \'lip»x,\\sl trpbr; oïkoi/ svvig évtóixyv.
Aut lenior aliqua medicina excogitanda est aut abstinenda manus; nam si in uno loco omnia verba mutare licet, actum est de re critica. Omnino autem Schmidtius, vir sagax et eruditus, nimis indulget andacioribus istiusmodi mutationibus, \') qua-libus si uti licet, non est sane perdifficile Graece scientibus locos impeditos in ordinem redigere. Sad enim scire deside-ramus quid ipse scripserit Sophocles, non quid Schmidtius aliusve vir Graece doctus et ingeniosus versus Graecos pan-gens scripturus fuisset. Proeul tarnen abest ut haec scribens contendam veterem meam coniecturam sufficere, sed Schinidtii mutationibus longe probabilior mihi videtur Weckleini sen-tentia post versum 562 statuentis lacunam.
Trach. 621 ov toi ^ crCpahü y\' év (toi tots,
to jj-vj ov tóS1 öiyyoq ii? Ssli-xi (pépuv,
myuv m t\'kïtii/ tSy i(papjjL6(7tx.i.
Pro Iv (rol lubens cum Schmidtio legerim éxüt/, sed non sanius est i\'xt\'s, pro quo Wakefieldium QéXi-ig, Ottonem t\'Cpsfc\' (étpsfco) coniecisse video. Utroque aptius mihi videtur: \\6yuv ts wivtiv Siv épeig éCpapp.ótrai.
Verbum leviter depravatum est propter é\'xf/ in versu prae-gresso.
Trach. 625. Deïan. iAA\' ola-Qa jj-tv Sy xxl tx Tijg l-svyg ópüv. Lich. war\' £K7r\\ayyvai Tovpidv ySoi/y, x.éap.
\') Lectoribus suis quo porsuadeat scilioot, saoponumero appingit littera-rum uncialium ductus ita diversos, ut 110 caeco quidem librario imponerc potuerint.
12
Reaponsi ratio snadet:
ü? y iv.xXxyi^vxi v-Ti.
i. e. ofJa, c6j (= diiTT-f) sxThayljvai, nam Sophocles ut poetae onines (qui usus sequiore aetate ut poëtica multa manavit in orationem pedestrem, nam quod hie illic legitur apud anti-quiores prosae scriptores librariis tribuerim) saepe w? dixit pro wars. Exempla dabit Dindorfius in lex. Soph. p. 531 A 12.
Traeh. 674 £ ydp rbv évSvrljpa TriirXoi/ dpriug (%piov lt;ipyijT\\ olós svépu ttóku,
toCt\'\' {ij(pamp;.vilt;7Tui SixPopoi/ Trpèg ovSsvog rSiy ïvdov, iiAA\' éSsamp;TÖi/ ég avroC CpSivsi. xar\'\' óiKpa? sr/AaJoff* dg Squot; slSyg xttxv^ rUi rovr\'\' éTpayfiy, sktsvu Kóyov.
Nisi egregie fallor, quera nncinis saepsi versiculum, qui pertinaciter omnes emendandi conatus (parum enim profici-tur corrigendo pst pro eludit estque hoc loco, ne quid gravius dicam, prorsus inutilis, non Sophoclis est, sed inter-polatoris, qui eum finxisse videtur ope v. 697
pet tüv SiSyhov y.x) y.xTsxf/yy.Tai xSrovi.
Similiter in Oedipo Rege locum 798 sqq.
jTsixui/ S\' Ikvovixxi toOitSs Toog xüpovg év olg TV rbv rCpxvvov toCtov bWv^amp;tni \'Kéymg.
[xa/ (70i, -yvvoLi, TdXySèg êl-spcS. rpiThijg^
ÓV xE\\sv$rov ryay öSoiTropamp;v iréhag,
si/TxdS\'a y.ré.
versiculum xai — rpiTAijg, quem ignorat prima Laurentiani libri manus, iaterpolarunt, fortasse ibi ut in Trachiniarum loco temere haerentes in asyndeto. Cf. Nauck. —• Pro teneo quod olim proposui txróg, in vicino autem v. 683 Txp^na, Ssa-ixüv ovSév\'\' pro oOSèv legendum esse dudum obser-vavi, et laetus nunc video idem placere Schmidtio.
13
Trach. 692 vvixTrrv^xcr\'\' yXiov
xoiAcii {vytitrrpu $üpoi/, üamp;Tsp sïSsts.
Sine controversia corrigendum inrsp, nam rö {(/yoKrrpov qui-dem videiat Chorus, sed non viderat Deianiram tingentem vestem eamque condentem in cista, quae xxt oIkov xpvCpy se fecisse modo dixit v. 689.
Trach. 714 rdi/ yxp fSxXói/r\'\' iiTpxKTOv olSa xxi Ssdv Xsipaji/ix Trypul/i/avTix, ^dj^Trup üv Siyy (pSs \'i p o i/Sr\' ói Tra. v t a • y.vudó.Kou Sè toCS\'\' öSe trCpaySSv SisXSruv log m 1\'pi.a to g p-é^xg züg ovx ó\\sï xal tói/Ss •,
V. 716 scripsi ut emendarunt Frohlichius et Hensius pfo (pSre\'ipsi ra irai/rx, sed depravata restant verba xlp-xrog p-éXxg. Sententiae autera ratio suadet;
wuSaXov Sè roCS\'\' öSs vCpayuv SisXj vv log sipt-arog 0 a lt;p ij Tüg oiix óAsï kx! TÓvSs;
Trach. 729 toixOtx y üv M^sisv oCx ó roC xaxoC
Mivuvóg, iAA\' amp; p.ySév eVr\' oïxoi fixpv.
Usitatius quidam foret xvrü, quod requirit Schmidtius, nee tarnen improbabile videtur poetam usurpasse oi\'xo/ pro ISiy, cum pervolgato scribendi more oUstog pro ÏStog poni constet. Quod mox idem v. 738 Tpóg /\' ipioC arToyovpiei/ov mutat in TrpovrsXsig irv roi /x\' üyxv id propter rautandi audaciam ve-reor ut cuiquam sit persuasurus. Aliud quaerendum.
Trach. 746 »VTÓg fiapsïxv gupLCpoadv év Hpt-pixjiv
Trxrpög SsSopxüg xov xxtx y Xu g v x v xhCuv. Tam propter mirum praepositionis xxtx usiim quam propter constantem dicendi consuetudinem Sophoclem scripsisse suspicor;
14
xoux ii TÓ yhtiirays KMUV.
Cf. O. C. 747 et Aesch. Agam. 813, ad quern locum vide alia huius formulae exempla collecta a Blomfieldio in glos-sario. Cf. Dindorf. in Thesauro, vol. 11 pag. 659.
Trach. 750 aórfi TrohvSurovi; tsóxsiv trCpccyóbg
xfjpvi; ohui/ ixtx\' olusfos tö lt;röv Cpépuv Stipypa, ^avajifjiov iriirXov.
Suspectum est oUsïo?, sed languet etiam ov kevó?, quod a se coniectum recepit Meklerus, veruntamen longe aptior est ea coniectura quam svKxipog, quod proposuit Schmidtius. Absurde enim is qui cui fert Srai/xa-iixov rénXov opportune huic venire dicitur. Loei ratio requirere videtur vocabulum quale est xipoppog, quod tarnen a tradita lectione nirais distat, quam quod confidenter suadere ausim. Quaerant alii.
Tracli. 798 c5 ttx!, rpó^sMü, fxy, Cpóyyg rovixbv xxxdv,
l^Vj^ d\' (TE %pij Sai/óvTi é^ol.
Imo vero SvyexovTi, quod labem suscepit esequenti Infi-nitivo. Nam hic certe participio Aoristi non eadem venia parata est, quae multis esse videtur v. 1111
■/.xi (üv y.xnovpyovg xal 9\'avwj\'
ubi Schmidt temptat tü? — x^s-öt-vcOv, Blaydes {üv —■ x.dy.Trvéwi\', quod praetulerim.
Trach. 857 £ tót e Soxv vv^cpav HyayEi dii xlirsivamp;g Txvy OlxxMxg CCIX/JL#.
Ante X annos (Verslagen a. 1870, II 0, 1, pag. 28 sq.) correxi ü rquot; Ó^E^pixv vvy.cpxi\', quae verissima, ut arbitror, emendatio aut latuit aut male spreta est. Nunc eandem com-mendat Schmidtius Krit. Stud. pag. 225, qui meam esse ignorat. Coniecturis enim quam conviciis cum viro docto certare malo.
15
Trach. 80G tyxel\' T\'s 0^K amp;lt;rvipov, AKKoi Sva-roxy nuKvrói/ sïlt;ru.
Recte Walterus sücpyfiov coniecisse videtur, sed praeterea suspectum habeo SvrTUxtf, pro quo expectes Sua-Qpoov, i.e. SvrCpynoi\'. Cf. Aesch. Pers. 940, 1076. Pind. Pyth. IV 03.
Trach. 873 T/ co yspaix, v. a. i v oir o tyS èv Xéysi?-,
Verbum xaii/oiroisïv eodem iure Sophocles formare potuit, quo infra v. 891 dixit xs\'P0T0\'£tTI,u- Moneo ob Schmidtium, qui verbum temere sollicitat.
Trach. 878 raAa;v\' óXuSpia- rii/i rpÓTrfi Savslv erCps Cpyjg;
\'OfoSpia depravatum esse olim monui coniciens óhéSpou, sed neque hoc hodie raihi placet neque quae alii coniecerunt Sf/Tx, ï(ppi^x, ó\'AwAï. Praetulerim certe:
T«Aa!(/, ciAf/S ft £• T\'iVl rpÓTTU KTê.
i. e. toTctSs Tolg \'Aó-yoig, ut plene dicitur Philoct. 1388. Sic Elect. 831 AzoXsig significat per des me, si ita loqui per ges, et saepe sic apud Aristophanem tam addito quam omisso pronomine. Possis etiam:
ó\'AwAa* xrA.
ut exclamat Tecmessa Aiac. 896, cognita mariti morte.
Trach. 901 Txiy iv av\\alg nISs K0l\\a SéfJLt/ia \\ (rTÓpvuvf)\\ Leni sane mutatione Meklerus coniecit «x^Aa, quod pro-bareni, si constarefc sic dici potuisse lectum, év amp; i\'x^Ao siiSsiv. Nunc, si quid mutandum, equidem praetulerim ^ a A a x «.
Trach. 914 tVsi Sè rcOvJ\' £\\\'/j%£V, s%oiiCpvyg a-Cp\' ipü röv \'Il/jaxA£(oy Sahapov slvopnuixévyv. Kamp;yu XoföpoLÏov Sfj-ix\' éTTsiTKiua-fiévii (ppovpovv ópcS Sè rvjv ywaÏKa ktL Aptius, nisi fallor, pro scribetur xai yup.
16
Trach. 934 óV-\' énSiSax^slg rüv kxtquot; oixov oiinxa xx cu a-a trpóg toc sypb? ëpgmsv txss.
Ia Verslayen 1. 1. pag. 29 e Scholiastae interpretat.ione efficiebam Sophoclem scripsisse khccirsla-a, i.e. égccirxtysela-x.. Lenius quidem, sed dubito num melius, deinde Heimrichius indidem coniecit amp;\\ov(tx, quod mihi quidem non addito dtdry vel só\'au: non satis clare dictum videtur, nee dissenti-entem habeo Schmidtium, qui ipse pag. 228 nXOova Avo-criov bvipög pvoposuit, quod neque a Scholiasta lectum est et temere sollicitat verba sana trpög too. Scio iïxoura non ita facile abire potuisse in HhaTrsfcx, quae Aoristi Passivi forma legitur Time. VII 85. Plat. Rep. pag. 413 et Xen. Hell. V 4, 12, et etiam difficilius in KfotySsIa-x, quo Aoristo utitur Euripides Or. 1580. Sed, quod olim monui, dixoua-x glossematis speciem habet, quo recepto ut fit in textum, vocabulum infra scriptnra, id quod sexcenties factum novimus, facile po-tuit oblitterari.
Trach. 953 y ivo it\'\' Vttovpos étrriüri? avpx,
ijn? /x dromiasisi/ én tótui/, ó\'rws töi/ Aiw HXniixov yóvov
fLVj TXpflxXsx ^XVOljJit
pi, oCv ov sllt;riSoO(T\'\' iiCpxp.
Pro éy. tóttuv aut sxtoSuv corrigendum esse aut iv-róiciov (cll. O. R. 119 et O. C. 1340) olim monui. Pro jJ-oOi/ov Wec-kleinius reposuit G. H. Muelleri coniecturam f-ü\'Auy, \') aptum sane vocabulum, quod nullum quidem antiquum habet fideius-sorem et Hesychii seriorumque poetarum auctoritate niti-tur, sed tamen quodammodo commendatur participio pspu-
\') Ubi propoaucrit ignoro, usni in Emondationibua et
Intorpr. pag. 7 3 duobus poat me au nis meao conieoturae iguarus com-meiulavit et ipse [xxvpov.
17
Xutrftéi/os, quo Sophoclem in Phaedra usum esse Hesychius auctor est. Nihilominus ut minus insolitum pquidem praefero jj-avpov = d/xxvpóv, quod proposui Verslagen 1. 1. pag. 29.
Trach. 1008 dvurérpoCp ag aliis locis demonstra vi non, ut fieri solet, ab dvarpéiru, sed ab dvotrpétyu repetendum esse Verslagen, pag. 30.
Trach. 1021 haSiirovov J\' óSv^üi/ oi/r\' tti/dodsv ovts SópaSfsv
klt;7TL (XOl ii-XVVamp;Xl ftlOTOV TOlaCTX VéfJ-gl Zfliff.
Sententiae quidem satis aptum quod coniecit Hensius: i\'or/ fj.oi HxXveriv igai/vrxt sed non intellegitur causa erroris. Venit in mentem:
é\'a-r/ (jloi sgavócrxi rtv\' éSóv xré.
ut óSós hie, ut saepius alibi, usurpatum sit sensu metapho-rico pro Tópo?. Gleditschium nunc video coniecisse ti ttotóv, quae verba paruni apte exciperet quod sequitur toixotix. véfisi Zsv?.
Trach. 1058 xoi raCra vsSix?, ó
(TTpXTÓ? Tiycci/Tuv.
Fac revera ttsSixSx Myxy dici potuisse rijt/ t!gt; rw xt-Jiw Pxwopévvjv, vel sic adeo obscura haec oratio est, ut multum vereor ne mendosum sit Videndum igitur an Cicero
vertens hostilis dextra ante oculos habuerit AAIOZ, i. e. Myxy Spog. Ad formam communem cf\'. Eurip. Troad. 1301 et Here. 915, ad contractam Aesch. Pers. 271. 282. 280,
Trach. 1107 ^AA\' su yé toi röJ\' i\'trrs, xav rb piySèi/ u kaï/ pySèv eptu, t^v ys. spóktau-txn txSs XsipditropLai Kiin rSivSt-.
De sanitate verborum k£i/ pySèi/ \'épTu merito dubitare vide-tur Schmidtius, haud sane inepte coniciens pySèv üpxü. Fortasse tarnen verbum servari potest, modo legatur:
18
xxv TÖ jj-ydèv cö x a s pySèv spru,
ut sit et ad nihi 1 um redigar, inteream.
Similiter certe poeta locutus est Elect. 999
SxijjLUV Sè Toïg jxh sürvxs\' *■lt;*■$\' ypépav,
viijljv Jquot; ixtroppsi kutti piysev cf. fr. 713, 8, ubi est varia lectio xsls to pro nM.
Trach. 1126 Hyllus yAp ovTug uvts ^ aiyS-v irpÉTsiv,
Here, ov SijTx to Is ys. rpóaösv {jixxpr^^évon, Hyllus séAA\' oi/Sc pLèvSy toi? y stp\' y pép a v tpslg. Bene Schmidtius observavit sCpquot; ^époiv non significare posse ho die, sed ne itafl\' typépoiv quidem, quod substituendum putat, nude positum id siguificat, sed quo ti die. Ho die praeter a-ypLspov in tragoedia dicitur t^Squot; yfJ-épcf, sive Tytf iv ypiépp sive aaSquot; \'gt;ijj.épav Tyv vCv, ut Sophocles dixit O. C. 3. Sed multo graviore corruptela h e locus laborare videtur, et neque TpóirBev in secundo neque stpquot; ijfiéptcv aut yijxépctv (fac signiheart^ posse hodie) in tertio versu sunt huius loci. Nam rpivüsv abundat, quoniam dici non potuit pro ApTiug, et notio hodie prave ei vocabulo opponitur, quia unius diei spatie totam fabulam finiri probabile est.
His rationibus adductus locum sic tempto:
Here, ov SfjTx toïo-\'i ys irpog tp ^fiuprvuxivoig.
Hyll. a A A w s ys p-èv Sij to!? iir sit ë p s f (vel tSpatr\'1) ipsTs. in qua coniectura «AAwj ye debetur Schmidtio.
Trach. 1130 Hyllus dpt\'iag vsoa-Cpayfa.
Here, rpb? tov-, Tépxg tol six xaxcsy i^tairksng, Locum manifesto non sanat Schmidtii coniectura J\' i xspü Aptum foret tépxg toi saifjlóviov ésécrrktx?, ut poeta loquitur Antig. 370.
19
Trach. 1199 yóou Sè fLySèi/ s I lt;r it u Sxxpv.
Non male Schmidtius yxéru coniecit, sed malim etiam épiréru ad exemplura loci, quem ipse attulit, Elect. 1231.
Trach. 1208 oü Sijr\' fyuy, iAA\' Jji/ è\'%co Traiamp;viov
Kal fJLoCvoi/ laTijpa [rcöv t!|awv] kxxüi/
scil. skkxXoO^x\'i lt;?£ ysféa-Qxi. Deleatur manifestum glossema rüt/ éfjLüv, pro quo substituendum aliquod adiectivum pertinens ad xoexwv, quod quale fuerit prorsus incertum est. Multa enim conveniunt, ut óii/ixrüi/, Sva-rM/rui/, SavatrifjLuv, alia
fortasse, quae nunc non veniunt mihi in mentem.
Trach. 1211 ^AA\' sl (pofisT rpö? roCro, riAAa y\' Spyavxi.
Locum tuentur alio loco non minus suspecto O. R. 980 (rij y sl? (ougt;V) rót fj-yrpog ny (pofiov VL/f^CpsOixarx. Hie sive ti sive kou pro vpö? conieceris, apte conieceris. Ad ri cf. Phil. 652. 1039. O. R. 044. 1364. O. C. 1331. Aiac. 329. 1314, ad tov Phil. 41. El. 1473. Interdum utraque particula iungitur.
Trach. 1249 ro\'iyxp n-orjiru noi/n drdiro/xxi, to gov
S\'soiiti isiKvij? ipyov 06 yoip Hv iroTt-Kxnb? (pxve\'tvjv (to i ye TriarTsvamp;ix?, rxTsp.
A loci sententia aberrasse videtur Schmidtius coniciens róSquot; $1/ Ssofom sv yvoug xxpTÓv, vel yvov? dpsj-róv et Tofods pro (ro\'iys. Non enim intellegitur, quo pacto Hyllo subito nata sit persuasio, dis gratum esse opus, quod paullo ante Juo--lt;TsPè? ei visum sit. Cf. 1245. Quanto vero probabilior est ea sententia, quam expvessit vetus Scholiasta interpretans ixaptvpajjisi/o? tov? S\'soüj ryv \'lóayi/. Ceterum verba
rd — épyov vitii immunia non videntur. Expectabam fere: ro\'iyxp iroi^eu wiiy. dTÜiroiJixi tö aóv, (trèv iV,?) Ssol róJ\' iVrwv, Spyov xrA.
Cf. O. C. 521 Seós I\'crrw, Ant. 184. Trach. 399.
20
Trach. 1255 ttxOXó. toi mxy.tiv
avTVj TsXiVTV, roOiïe rdvSpóg vaTXTVj.
Post multa aliorum, quae enumerat, tentamina Meklerus coniecit:
TuKsvry róijs rtivSpï (pihrxry.
Mihi venit in mentem:
TEXsuTij t(ö$e tAvSpi SérCparog.
ut est O. C. 1471 V/ksi Séa-Cpuro? (Siou tsXsut^.
Vide supra 79 sqq. et 1159 sqq.
Philoctet. 43 dW )] Vi CpoplSyg vóarov
ij Cpv^Xov d Ti vüSuvov nxToiSé rov.
Quod olim in Exercitationibus Criticis commen-dabam Qop/Sijv, iam ante me aBurgesio correctum esse nunc ex Mekleri annotatione animadverto, qui ipse vereor ut suam coniecturam ij \'tyquot; ehup iSsa-röv multis probaturus sit. Neqae video quidni poeta hic vóa-rov pro dSóv usurpare potuerit, cnm Aiac. 900 chorus, qui Aiacem quaesiturus exierat, queratur amp;fj.oi éixüv v6lt;ttuv, Cf. Aristoph. Ach. 29 sis skxtytriav voo-tiSv, i. e. (poiTöci/, téi/ai, ut TspivocrTtfv significat vspnévxt, irepiCpoiTüv. Ad Cpopfiijv autera cf. infra 162. 712. 1108. Ant. 775. Prorsus igitur sufficit lenissima emendatio, quam dudura in textum receptam oportuit, nisi forte praefers, quod Schenklium con-iecisse video, QopPy. Ego tamen de dativo multum dubito.
Philoct. 157 sq. Locum supra tractavi ad Trachin. 18 sqq.
Philoct. 253 £iï pySèv stSéTquot; Mi p amp;v dvivropeTg.
Dindorfius ü? pertinere dicit ad slSóra, et facile id credas propter vs. 567
d) ff raür\' éiriaru dpwfj.Ev\\ ov jxiWovT^ Sti,
qui versus iniuria sollicitatur, et propter Aristoph. Acharn. 395 «s rsamp;vjjifwv i\'a-ö/
21
Nihilominus falsa videtur ea sententia, quoniam Graecum est oISix s. êir\'itttxfjlxi tii/A ti toioCvto. et ti Spcbpsi/ov sine ei?, neque dubito quin vocula cis his locis sit causalis valeatque ézel, s. ytip, qnemadmodum usurpatur v. c. Aiac. 39. Oed. Col. 8(51. Eurip. Med. 609.
Philoct. 332 aïpof (ppatryg poi (xij irépa, 7rp\\v amp;v /niflw Trpürov róy, ij ré^Wj^ b Uyhstig yóvos;
Repetara, quae quia vere monenti nemo mihi, quod sciam, obtemperavit, quae scribebam Verslagen pag. 32.
„Tam praecedentia (sVei ydp è\'a-%f potp \'A^(AAéa rsaslv) quam „sequentia Neoptolemi verba dfSpö? ovSsi/ó?, Ssoü
„J\' iitto {| tó^oktiv, dig Myovariv, éx lt;lgt;o//3oi/ Jameis) pianissimo ,demonstrant pro ^ Téd-vyx,\', an mortuus sit, poetam de-,disse ^ Té§vvix\\ quo pacto sit mortuus. Longe alia ,ratio est loei O. R. 943, quem attulit Dindorfius, qui locus „comparandus est cum Eur. Hippol. 801. Elect. 769 sq., aliis. „Gum nostro cf. Iphig. T. 549.quot; Eandem correctionera diu post Walterus a. 1884 profert in Phüologo.
Philoct. 460 aÊAA\' irsTpaïx HxOpog sS-apxoOira fioi
tvToii tö Xombv, HUTS r épTre aO m i dópiw.
Verbi TépTrstrdai notio, quod sane mirandum non est, inter-dum vicina est notioni verbi (rrépysiv, contentum esse, quod luculentius apparet e loco O. C. 799, ubi mortalium miserrimus, Oedipus, ait Creonti:
{jpia? J\' è\'« évSdS\'\' oli yetp Siv xxnüg oüy i\'%0V7-£j {upt-sv, et TspTToipisSa.
i. e. el lt;TTépyoiixev, nee fortasse alio sensu accipienda quae dicuntur O. R. 785.
Philoct. 628. oökovv raJ\', c5 ttoü, Ssivót töv AccspT\'iov Vfu.\' i\\Kiaoii tot\' Siv Myoilt;ri p-uMxnotg
vs dig óiyovTquot; év \'Apysioig ixévoig-.
22
Parum aut nihil probabilitatis habet Blaydesii coniectura TdeavTx Seti-ai Srévr y.ri. Ant fallor, aut v. 630 imperite fic-tus est ab impolatore ad exempla v. GÜ9 \'A^a/ors ig
ixévov et v. 016 rèf \'Axnois rói/Ss SijXult;rsiv óiyojv.
Quo versu deleto, suspicor poetam scripsisse:
Oükovv tx$\\ d roti, Ssii/d röv Axsprhu
qj.\' i\'hTVÏ(7Xi lt;T£((j-t7gt;gt; \'Kóyonai (xahSrccxoig,
i. e. ooxovv Ssivóc, töv Axspr\'ioo iXwivxi rrsireii/ ifj-è raSs (i. e. raCrx) Myoicri ixaXSanoIg. Notissima est formula rsiSsii/ ni/a ti, quae librariis parum familiaris saepius peperit interpolationea. Nempe post proclivi errore ob ductuum similitudinem
perierat irüasiv, et corrector nescio quis poetae mente per-specta locum mancum ut potuit sarsisse videtur. Pronomen ó\'Js a Sopliocle non raro ad praegressa, oZiTog contra ad sequentia referri notum est. Cf. exempla multa apud Dindorfium Lex. Soph. s. vv.
Philoct. 600 x«i fj-yv épü ys, rbv Squot; i\'/scoS-\' ovrug ?%amp;;•
si\' ^o i Séjjug, SréXoi fx\' üv el dè , Txpsg.
irapsg in tali sententia aptum non esse dudum intellectum est. Aptissimum vero erit, si scripseris:
el fnyj èéfiig, lt;ttépy o i jxquot;1 amp;v el Sé, fj-oi rapsg.
quae corrigendi ratio probabilior videtur hace:
el jJièi/ Sé/xig, amp;]/• et $è (ppaimv.
quod olim proposui.
Philoct. 667 bxpasr Trxpetrrai rtnOrx croi Kal Siyyxveiv
xtxi Sói/Ti Sovi/ai xd ijeirevgixiTQai fipoTüi/
dper-zjg \'è-MTi rcOvJ\' êTnpaO(Txi (xóvoi/.
Musgravius coniciens Kal ord/noir/ SoOvai optime intellexisse videtur requiri quod respondeat verba Trpoa-y.Cirxi {cóaTrep S\'eóv) in praegresso v. 656, sed neque Tpoiry.vi/eTgt; idem est quod Kvveli/, neque adeo ridicula ratione poetam id dicere potuisse
23
facile credet quisquam. Cum autem eodem quo TrptxrxvvsTv seusu verbum SsgiovaSixi adhibuerit Aeschylus Agam. 852, hand inepte suspiceris:
Srxpirsi, rrapityroit txCtó, (rüvSél) troi xxl Sijyamp;vtiv xat $s^ioO(7^xi, z^r\' irsvi;lt;xlt;r6xi ktL
Philoct. 690 Tw? iXpx rrxv^xxpurov ovtu pioroiv kxréarxsv,
Iniuria explicant sustinuit, quod Graece foret fyilt;rx*T0, sed verbum valet retinuit, i. e. ovx xTréjSxXs. Sententia: qui factum ut non sua sibi manu mortem consci-verit? Quare non necessaria videtur Nauckii coniectura ii/érXx,
Philoct. 715 5? oli/oxvrou TrthpLxro? ij/rSi) Ssnérei %/3ógt;w, AsOamp;irui/ J\' sï jrou yi/oiy (ttxtov dg öSup del Trpoa-svcc/JLX.
Gleditschius bene intellegens haec sana esse non posse vel propter commemoratum in fabulae principio fontein antro Philoctetae vicinum partiin praeeunte Schultzio coniecit:
Xsinyjuv J\' sl\' ttou yvoiy arxyóv\'\' slsiSoóv.
\'Lrxyói/x quin recte Schultzius suspicatus sit non dubito, sed valde displicet. Probabilius, ni fallor, rescripseris: A en kói/ S\', sï ttov yvoivj (TTxyóv\', sl? vSup xsl Trpotrsi/üf/LX.
vel potius dsl jtóS\' éi/ojfj.x cum Wakefieldio.
Asuxói\' vSup poetis usitatum esse ignorat nemo.
His versibus in antistropha respondent hice;
726 ^Tspx^ioO ts Trxp\' ox^rxi;, iV ó x«(77r/? xïijp Ssol? irXxüsi vamp;aiv, Ssia Tvpï TrxfxCpxijg Oïtxs vzèp
In rxirii/, quod inepte abundat, primus haesit Hermannus, sed coniectura eius Sso? || tXxOsi Ssoïiriv a lenitate minus commendatur. Equidem suspicor nASI, sic enim libri, leviter
24
depravatuni esse e nAI2, et post syllabam ©EI excidisse ©T, i. e. SreoC, itaque poetae manum fuisse:
}y ó di/yp Ssotg
wXaamp;Sl lt;$S0Vgt; TiXfj, JtTt\',
Philoct. 755 dtiv/iv ys ToinritrocyiJLX rov votr^fiaTO?.
Neqne sn-\'iarayixa, neque quod pro eo substituit Bergkins irlariyixa, recte intellegi posse contendo. Expectatur:
Ssivóv yé to i tö rrpayfJLX to J voryixtttoi;.
vel Stivóv yé to i tö tijixx htl ut mox sequitur
tö vy/iJ-a tovto Tijg i/ótrov.
UpSypia et multo saepins XP\'^quot;1 periphrastice cum genetivo iungi solere ne pueri quidem ignorant.
Philoct. 867 w Cpéyyog vnov SixSoxov ró t\' êhirlSuv atiatov olxovpynx tüvss tüv ^évuv.
lure criticos offendit mira locutio éhwlSuv Xiritrrov, quod non nisi artificiosam admittit interpretationem.lngeniose coniectum video yéyyQ\' ISüv \\ HsXttov iiriKoupypLa. Mihi, quia custodiae notio hie aptior videtur quam auxilii, venit in mentem: w (péyyog vrvov J/ar i J\' èXtt\'iSuv iijxeivov ijv Cppoópyjixx tüi/Ss tcSv %éi/uv. Aeschylus Agam. 266 X^P^01 PSK0gt;I thv\'iSog.
Philoct. 921 Jtai tuOt\' AXySfj Spai/ i/ostg;
Incredibile est ad hunc usque diem patienter criticos et editores quod sciam omnes tulisse ahySij dictum pro «Ai^-Süg. sive Si/Tug. Quis Latine dici toleraret „num vera (pro re vera) haec facere cogitas?quot; Adverbio tam Aeschylus quam Euripides usi sunt, quod hucusque apud Sophoclem non legitur, id casui tribuere non dubito. Cf. Mnem. VI2, p. 279.
Philoct. 1001
itpar\' éfx,ögt;/ tóS\' xot\'ikx.
25
rérpq, Trérpx? amp;vuSsv utlpagu Trstriijv,
Verbum èvxifLagu, quo utitur Scholiasta, nato fortasse e litteris XvuS\' male divisis, veteribus saltem inauditum
est, itaque Hermannus, qui haesit in iréTpa, perperam coniecit; wérpoig óiputhv lt;\'r^lt;7J\'gt; éva. i pó. i; u Tsirdiv,
Si quid mutandum, melius conicias:
lt;Tigt;!ür^?gt; Trérpxg Jt\'i/wamp;fV ttsgamp;v
vel Trérpxg xré. Cf. Ant. 411 li\'jt/jwv sx Trayui/, ubi
£ tt ï necessarium videri olim monui.
Philoct. 1032 Trüg bsoïg sii^sa-d\' époC
ttKsv (7 a. v t o lt;; al\'Osiv kpó,; tw? (nrévSsiv \'én. Mekleri coniectura, quam impedito textui intulit (cum Piersono) épè XtiitTiroi/tót. o-\' Msiv lepa, vereor ut probari possit. Nam quod olim Dindorfius vere observavit, huius loei est tempus futurum, non praesens, et dubiae, ut leniter di-cam, est Graecitatis l\'feori ere al\'Ssii/ pro coi uïSrsiv.
Ipse olim Verslagen 1.1. pag. 33 aliam viam ingressus, sic scribebam:
„Quia propter verba proximo praegressa additamentum „s/jloö ttXsiktxvto? (requirebatur éixov (ruixTrhsuvai/ro?), propterea ,quod eam cogitationem ultro supplemus, optime a poeta „omitti potuit, suspicatus sum hie interpretem poetae manum „oblitterasse, quam fuisse bance:
irüs Srsofoiv e %st s TrhEvtrai/Ts? (velis factis) xïdstv kpa; tcS? (TTéi/Seii/ err,quot; Hanc coniecturam iicet nondum repudiem, fieri tarnen po-test ut svgeirds, cuius verbi notio optime habet coniuncta cum sequentibus verbis SrOeiv et trrivSsii/, sanum sit, et pror-sus abiecto quod dixi glossemate, locus hoc mode sit redin-tegrandus:
tü? Seal? svgscrds lt;^;
zSig al\'Qsiv Ispci; jrüg trirévSeiv J\'r/;
26
Sive hoc sive illud reposueriraus, expeditam habebimus et Sophocle dignam orationem.
Pliiloct. 1065 (JL\'/j (x\' dvnCpüvsi pySéi/, cis are txovr a S\'Jj.
Valde suspectum habeo verbum AvnCpuvslv, quod snapte natura Dativum postulat, coniunctum cum casu quarto. Aut fallor, aut poeta dedit:
py [j-avTityciivsi jxydèv dg aref^ovr/
Crasis ^.AvriCpiiii/si significat ^ di/TiCpdivsi, nam neque fj-oi di/riCptii/i-i coalescit, neque poetae Attici in senariis saltem eius pronominis diphthongum elidunt, quod semel sibi per-misit, si locus sanus est, Sophocles in melicis, Aiac. 192 py, py fi.\' iS£va% ktL, ubi vide Dindorfium. Non enim persuadet mihi Leeuwenius, qui nuper ad Acharuenses v. 189 statuit, ubi dicatur dpéa-y-si, elisione ex pot decurtatum esse. Minus me movet Ran. 103 aè. Sè txCt\' dpitrxsi (ubi correctum volt vol tuOt\'), quam usus satis frequens structurae cum casu quarto apud Thucydidem et Platonem, quae, si spectamus primitivara verbi dpéwsiv notionem, nihil liabet quod magno opere miremur, ut taceam nullum certum diphthongi 01 elisae apud poetas Atticos exstare exemplum.
Philoct. 1136 ipüv pèv ulvxpus araTag, aTuyvóu Sè CpüT\' ixSoSorói/, (J-vpV utt\' alaxpüi/ livaTéAhovS\', og éCp\' ^jjlÏv xxx\'
élxfaxT\' \'03U(7lt;7SÓC.
Pro \'OSva-rsvg, quod glossator adscripsit ad é^truro, pro-babilius nie iudice Dindorfins reposuit co Zet/, quam Meklerus ouSeig. In altero versu xt\' xlvxpüv labem suscepisse videtur e voce ml^xp^g in versu praecedenti, neque ideo corrigenti anxie spectandi sunt apices litterarum, quod fecit Kaibelius minus apte coniciens fj-vpia. J\' töpamp;v. Suadet sententia:
öpamp;v pèv xlvxpds xTctrag, (TTuyi/öi/ Sè Cpür\' ixSoSoTÖv Hopt\' st\' «AAoi? dvxréAAovS\'\', oV é(p\' xó-k\' ijxyirar\', co Zsü.
27
i. e. cernens turpes eius fraudes, et odiosum ini-micum infinita in alios excitantem mala, qua!ia in me machinatus est, o lupiter! Ad collocationem particulae ^ iam Wunderus attulit v. 279 sqq., et eiusmodi anomaliae saepe leguntur apud scriptoi-es etiam pedestres. Subinde autem corripi diphthongura in ohg (quod ita potius oh? scribendmn erit) et cognatis vocabulis in volgus notum est.
Philoct. 1140 ixvipó? rot to fxèv sv Jixa/ov slirsiv,
hIttói/to? Sé fjlij (pamp;ovepdi/
é^ütrxi yXiKTGSLi; óSóvav.
Dindorfii correctionem vulgo receptara pèv Sv sine ipsius commentario nemo intelleget, illo adiuti vereor ut multi pror-sus intellegant, Nee hodie mihi plane satisfacit, quod quondam proposui rö [xév ol 2 ox (ra i/, sed similem sententiam clarius poetam significasse pnto scribendo:
dvSpó? T01 to v s fx £ i Sixxiov sIttsii/ KTé.
Néixsiv pro vojj-i^iv Sophocli est in deliciis, ut docent plu-rima exempla in Dindorfii lexico Sophocleo pag. 310 a.
Philoct. 1218 s\'j\'w jj-è.)/ \'fivj y.a\'i ttxkxi i/süg ópov
(tts\'ixüji\' ij trol rijg éfxijg, st /xij Téha? \'OSvrtréa trrs ixo vrlt;x t6v t\' \'AxiWéu?
yóvov xpög SeCp\' Ióvt\' iXevTcrofKsv.
Neque ofxov Genetivo coniunctnm ferri potest, neque tts\'i-Xuv — a-Tt-ixovTix sic copulare potuit bonus poeta. Ergo quin (TTsixw mendosum sit dubium non est. Num putas Sopho-clem per periplirasin pro quod metro excludebatur,
scripsisse:
v su g djxoC
Toixoif xrt\'.V Si minus, aliud tu quaere. Cf. v. 1180.
28
Philoct. 1300. Neopt. ü, ^Sajj-cSg, irpb? SeSiv, pstys Pamp;og. Phil. fiSt it p ö g S\'ïcDv, ^sipx, (pihrarov Ttnvov.
Verba rpog Seüv e versu proximo male repetita expule-
runt, ut fit, genuina. Corrigo:
ixébsg jxélt;3\'£? t^gt; xelpcc, (piXrxrov réwov.
quae sic scripta non egebunt interprete. Sic edidi nuper in Ex cerptis meis e poetis Graecis, ed. altera apud Kemink (a. 188G) pag. 100.
Philoct. 1329 ««i vxüXuv Mi TfjeSs av tvx^v
vógov (Sxps\'iag, êug Iv avThg ijhiog TxÓTtf ^
Trp\\v Siv Tót TpoiVjg irsSi\' ixüv aiiróg [J-óXyg k«i toiv rap\' typtv ivtuxamp;v \'atrktytlscuv vb gov ixcchaxOy/g TiJtrJs, nrt\'.
Verba vóa-ou [xahuxSy? rijirSs gravius laborare videntur quam quae Blaydesii aut Tournieri coniecturis (ixsra^g et Syg) sanentur. TJtraque enim ratione restat absurda dicendi ratio ovjtote raOirsi ryg vóvov, irp)v amp;v vaikryj ryg vójou. Non ixaxxx^yi? igitur mendosum videtur, sed vógov tv^z, quod e superscripte glossemate nasci potuit. Quibus deletis, suspicor potius:
réx^y (puhixxSij?) tüvSS.
Philoct. 1417 crü ?\' ixóSrui/ éiraxoiKTov.
[««1 zpÜTa jxév aai rxg ipiig héi-u tü%«ï,
o(Toug ivov^xg xai Sisi-sKÖuv xövovg dSdvxTov ipsT\'^v £(rxov\'gt; ^g TtxpsvO\' ipdv,
Kxl lt;70l, lt;rdcp\' Mi, rovr\' iCpslhsToii Tradeïv,
1422 sx ruv iróvuv rwvJ\' swXsS. eéa-Qai /Jiov].
eAamp;wj\' Sè (ïüv tüS\' dvSpï irpóg rö Tpumov KÓKtG-jxa, TrpüTov jxèv vóvov Trxvcrsi Xvypamp;g Jtrt\'. Iniuria in dpsr^v haerere mihi videtur Meklerus, quod noto
29
usu adhiberi potnit pro Jöfa dpsTtf? s. gloriam, neque aliud voluisse horum versuum auctorem apparet e v. 1422. Sed alia sunt quibus in hoe loco iure offendaris. Priraura enim, quod gra-vissimum est, Hercules quae v. 1418 se facturum pollicitus est, non exequitur, neque proficimus hilum cum Dindorfio aut Bergkio pro corrigendo vel Se\'i%u, deinde vero (rroiPijs speciem praebeut verba subabsurda üg ipamp;v.
Aut igitur fallor, aut verba (1418) j««I irpuTix.—^(1422) Séa-Qai (Siov Sophocli abiudicanda sunt, bisque deletis v. 1423 corrigendum :
shSui/ (rij lt;tvv TÜd\' dvSp] y.ré.
Philoct. 1431 ü S\' MPtf? lt;ru lt;ry.O\\a roOSs rov trrpxToü, tó^uv ifxüv ixvypLsia. Tpög TUpóti/ épiijv
KÓfJLlfi.
Postulante sententia Schneidewinus coniecit roo Syov (TrpxTov, sed erravit in forma. Numquam enim tragicos dixisse Sytog s. dyog sed Saio? s. Sdog, ut vaiog et vfiog, vere observa-tum est. Potius autem scripseritn Sxiov crTparov quam roO Sqiov a-TpixToC, cum quia hoc minus numerosum est, turn propterea quod poetae praeferunt, ubi metrum admittit, for-mam trisyllabam.
Electr. 197 SóAog iji/ o Cppaa-ag, Spog i xrslyag,
Ssii/xu Ss?i\'üg 7rpoQvTsviriXi/Teg
jxo p(p Ó.V , KTé,
Incredibile cum sit ixopCpxi/ nude positum significare posse for mam sceleris, Blaydesius coniecit fiouhxv. Mihi hodie, ut olim, probabilius videtur i. e. noxam,
perniciem, quo vocabulo saepe usus est Sophocles. De transpositione vocum Só\\og et fyog vide ad Trachin. 18 sqq.
Elect. 217 toAu ycip ti x«)ccDy {jTspsy.ry^u
(T$ Sva-QviJLU T\'lKTOUd-\' lisl
30
i//u%£ Tro^éfjLoug\' t» $è rol? Svvarotg ook éptvrd tXhösiv.
Alii aliter hunc locum temptarunt, nemo me iudice felicius Wakefieldio, qui hoc certe perspexit sub ttX^siv latere tXAÜi. Cum tarnen ita requireretur w pro ov et cogitatio iusto obscurius enuntiata foret, corrigendum suspicor:
(rij S\', eT£i Svvarol?
ovu ipiiTTa, tXüüi.
i. e. tu vero, quia cum potentibus contendi ne-quit, perfer et obdura. His scriptis video Gleditschium proponere: tb dé „toïs ^vvxtoIs ovy. sptamp;Tx XxQst, in c^ua quain-vis ingeniosa coniectura desidero pronomen 3quot;t\'.
Eletr. 22G Til/I yxp tot\' oil/, c5 (piMx
7rpólt;7(popoi/ ci-/.0Li (T ai [JL\' tros, rhi (ppoi/ovi/n xaipix; amp;i/STé [X* amp;VSTE, Txpxyopoi \'/.tL Paucis annis abhinc in Mnemosyne XII2 p. 317 sq. pro-bare conatus sum sententiam loci requirere huiscemodi cor-
rectionem:
Tivi yap t o (T ó i/, (!) Cpihia ysi/éamp;Xx,
Trpótrtyopoi\' d x, o 0 t x i \'ct\' Utto?, Tivt CppououuTt y.xipix,/ktI,
Elect. 328 rfv\' xv tü t^s rpó? Supüvo? igóSoig êhOoCrx (puvtf?, c5 xxtriyrfTy, CpxTiu;
Ferri non posse sic positum iMovax dudum apud me constat, itaque nunc monenti Schmidtio planissime assentior, sed quod pro eo substitutum volt otyjJoOvx propter huius participii post verba n-po? ^vpüvo? égóSoig abundantiam loei vitio non mederi aeque mihi persuasum sit. Longe aptius for\',?t ëSoua-x, more tuo, quam coniecturam suam lenissimam aliquando mecum communicavit Meblerus meus, cui nihil aliud obmovere possum quam Homericum hoe participium nusquam alibi in tragoedia repertum esse. Ipse cogitavi de reponendo
31
dXyoOra, dolens, moesta. Sed vide annon, cl. Antig. 1184 (vpög ^oSoi/ a-Ts\'ixova-a), corrigere sufficiat irpóg — él-óSovg éXSjOtra.
Elect. 363 sixoï yap iaru r oC fis fi\'/j Xvxsli/ y-óvov
PiKTK\'/JlJLa.
Locum nescio quot modis frnstra tentatum bene correxisse mihi videtur paucos ante annos vir doctus (Tournierius?) in Révue de Philologie scribendo:
éfLot yUp elt;7TU, roóg /xs XP\'^ hvrslv /jlói/ov
Egregia emendatio praeteriisse videtur Mekleri diligentiam. Volgatam scripturam tueri conatur Gr. H. Mueller Emend, p. 20 sq.
Elect. 379 pt-é^Xoua-i yap a\\ sl rcSi/Ss pij yöuv,
évTxC^rx Tréixipsiv È\'i/S\'a to9quot;\' yX\'iov (péyyog Trpotró^s\', xri.
Malim hic pro «6\' legi py xéSr\', cum praesertim mox v. 383 in eadem versus sede appareat
Elect. 459 oI/jlou jj-èv olv oIpLal ti xiixs\'u/u fjLéXov,
tté jj.^a i txS\' avTijj dvsTrpóiTOTrT\' övsipaTot..
Violentissime Schmidtius:
Sa\'ifxuy pèv ovv olfjuxi ng Ïgtiv, amp; ïpsKsv xré. qua coniectura temere id quod poeta et ipsa Clytaemestra \') tribuerunt manibus Agamemnonis, nescio cui daemoni tri-buitur.
Ceterum si recte vir doctus anadiplosi hic locum esse ne-gavit, aptius conicias:
•) Haec verior nominis forma aine N tragicia noudum oat ab editori-bus rostituta.
32
oljj-xi ixèv ohv eïvai n xdusivu péhov,
t é [Ji. ^ a v r \'i Y xÜTijj SutrTpótTOTT\' dve\'ipara.
Existimo rem (ultionem) etiam illi (mortuo) cordi esse, quippe qui ei (uxori) obscena somnia miserit. Sic O. C. 659 rofoS\' ëlt;7TU p-éKov.
Elect. 563 ipov Sè Tyv xvi/aybi/ quot;ApTs/JLiv rivog
Troii/it? rot TroKKót iti\'sviji.oct\' fox\' Ai/K\'iSi.
Verba ra ttoWói ■wvsvfj.xTx nihil aliud significare possunt quam lt;5 fj-iyxg xeijjiamp;v, nee probari potest Hermanni interpretatie „muitos illos ventos qui flare ibi solent.quot; Qui optime hoe perspexit Schraidtius, idcirco scribendum coniecit t\'ivos / t ? amp; tt o tv a, Ti/nvfj-ixT\' Kré. Ita tamen permire Dea dicere-tur ventos cohibuisse vel retinuisse Aulide, quasi eodem tempore extra eius urbis fines libere flarent. Cum autem neque in verbis t\'ii/o? jtoivx? neque in rd xoKKót, rvfó/xara per se spectatis quidquam reperiatur quod iure vituperes, potius crediderim vitii sedem esse iv AOMSi, quae vocabula olim a glossatore adscripta genuina vocabula e textu exturbasse suspicor. Fortasse fait:
époO Sè Tvjv y.\\i)/ayov quot;Aprsfjiiv, rlvog
to ij/Ag ról iroKKot, xvsu/LiaT\' lt;tov sóXov^-.
Ita Sophocles, eandem quam Aeschylus famam secutus, non malaciam sed hiemem classem Graecorum retinuisse dixerit. Cf. Agam. 145. 195 sqq. Ipsara Deam hiemem excitasse cum omnes spectatores noverant, tum paullo post v. 570 diserte id significatur. Neque opus erat ut Aulidem nominaret Electra, nam etiam Clytaemestra in praegressis, ubi tetigit Iphigenir.e sacrificium, nee locum neque occasionem, quae nemo ignora-hat, commemoravit. — Merito v. 5(35 damnare mihi videtur Schmidtius, et mentione saltern dignae sunt eiusdem coniec-turae rxruv et ttéSou pro et ttoSoÏv, sed minime necesse
est cum illo v. 618, ubi editur
33
V^upot 7r p a it a-u xoüx i/xol TpovsmÓTix,
corrigamus CpptHgu, quandoquidem apte haec verba referri possunt ad Clytaemestrae orationem
ijrii ToiniCra rijv TswOaxv vPpiirsv y,xï raOrx ryKiKoCrog unde ad rpxa-a-u mente supplendum est toiuotx tyu tskocitciv vpplfouira.
Elect. 055 TDcvr\\ amp; Avksi\' ï\\sug xKvui/
Sög tt a (T iv VjjjLÏv uiyrsp éi-aiTOÓpsSra.
In Tdtriv non temere haerens Schraidtius pag. 136 coniecit:
amp;S\' ÖTT a (TO V {jfJLÏJ/ xtA.
At verbum Ó7ra(siv, quo nusquani Sopliocles usus est, a ser-mone tragico, si melica carmina, quae verba epica facilius ad-mittunt, exceperis, prorsus alienum est. Melius igitur fortasse coniecisset:
sö? Trpi^lV yiJLlV üXTTrsp é^ohtovfj-s^x.
Ad Trpx^fj sic usurpatum cf. Ai. 790. 792. Trach. 152. 294. Ant. 1305. Ceterum utrumque versum fortasse recte inter-polatori tribuit Nauckius.
Elect. 724 Stsitu J\' Atvixvog di/Spóg êiijTOjxai
TTÜXOI 0 iljt Cp é p 0 V (7 IV.
Similiter Euripides Hippol. 1224
ol J\' svSoixoOitxi f7TÓfJ.ix tupiyevij ■yvtóoig fiiyCpépoviriv,
Scribendi tarnen usus utrobique suadet 13\'iqc \'xCpépoviriv, ut monui nuper in Excerptis, pag. 68.
Elect. 749 (rrpccrèg S\' ötu? óp# viv éy.TSTrruxÓTa $i(ppuv, ccvuhóAugs tóv i/sxvlccv, kté. In Excerptis pag. 69 reposui civutótu^s, quod olim conieci ell. Aesch. Again. 1074 et Eur. Hel. 376. Nam óhoM-
34
(siv de infausto clamore ab antiquioribus non usurpabatur. l) Ibidem v. 781 e veteri mea coniectura (V er slagen p. 12) dedi:
i TpOamp;TXTÜV
Xpivog ^ a^v d? Sravov^vyv,
pro Siijye, quia xpóvo? aliquem Sixyeiv dici non posse videtur.
Elect. 795 Clyt. ovkoui/ xoti cru TraótrsTov rüSe-,
El. TrSTxCfteb\' VifJ-dg, OÓX, OTTCÜ? (Tè TTUÓSOIXSV. Melius quadraret Electrae responsum, si una addita littera scriberetur:
n£T«u/iCïamp;\' ij/xe/g, ovx orug iy(ps TrdVGOfinv.
i. e. raJf 7rx.ófT0jj.sv, ut monui 1.1. pag. 70.
Elect. 812 vCv Si ttoï fis XP*) ^oXeïv,
ixóvy yap sl/xi, (toö t\' xr£(TTepy[J.éiivi x.xï TrxTpóg. ijSy Ssï ijls Souhsvsiv ttó.\\iv év Toïtriv ixSrivroiTiv AvSpuiruv éjj-o)
(poi/sOri irxTpóg- oipx poi xaAcO? ?%£\';
«AA\', ov Ti pijl/ fyuys toC \'KoitvoC xpóvou ïtrojj-xi %vvoiy.o? xré.
Schmidtii coniectura Ssï fis Sovhsvsiv Xarpiv lt;ruvoCi-lt;7xv sxS\'V\'TOKriv praeter mutandi audaciam duobus gravibus laborat incommodis. Nam et pleonastice dictum est SouKsvsiv Xxrpiv, et non addito tx\\iv vel xsi, baud satis convenit loei sententiae, quia sic haec nova Electrae conditio nihil differt ab ea qua tuit ante mortem quam putat Orestis, cuius ope se ista servitute liberatum iri speraverat.
Me si audis, versus 813 vitii plane immunis est, sed in
\') Contra vide an Apsohylo Agamemn. 58G reddendum sit:
SófJiOi? Sè txCtx xai KAfruK/^ar^ (1. — ar^) fj.éXsiv sUbg hxXkttx, lt;tüv J\' éroXoXO^siv ijj-é.
ubi traditum est $è it XoVT \'l ^S IV, Cf. Arist. Eq. 616.
35
versu sequent! labe affecta sunt verba év rofoiv, quaiu facil-lime corrigemus scribendo;
ijSy Set /jls SouXsvsiv irAKiv Totg lt;iTrXsilt;;ov^gt; éx^iirraitTtv di/öpamp;Tuv i^oi, quetnadmodum Sophocles locutus est Philoct. 631
rys tcXsIgtov éiaty g éfiol
iX^vvj?
et O. C. 743 TrKdvTov Kccma-rog, quae summi odii significatio quam sit huic loco apta nemo non intelleget. Alia eius usus exempla dabit Porsonus ad Hecub. 631. Vides, cum in antique codice superesset T0I2 EX0I2TOI2IN, correctorem, ut nu-meris subveniret, imperite supplevisse iv rota-iv.
Elect. 846 é(p»vy yoip jxeXéTup d/xCpt tov év Tévösi- éjjlo) J\' ovti? ér\' xrX.
\'O iv irévbsi nihil aliud significare potest, quam o ttsv^üv, ut est supra 290 AAAo? our/? év iréi/Ssi (Sporüi/; nequaquam vero ó Trei/Srovixsvog, itaque ab hoe loco, ubi non Alcmeon sed pater Amphiaraus verbis töv iv irévSet significatur, prorsus alienum est. lam olim mihi nata est, et fortasse alicubi pro-lata, suspicio poetam alludentem ad notam fabulam de Am-phiarao hiscenti terra vorato et abscondito scripsisse sive péi/Ssi sive nsCidsi, ad quam fabulam respexit supra qiio-que v. 838
olSx yótp Sivay.T\'\' \'Ajj-tyixpsuv xpvroSéroig \'épKseri v.pu(pSévtx ywamp;iKüv.
Quare fortasse verius est xsufli/, quod vocabulum simul inferos et sepulcrum notare potest. Cf. Eur. Hec. 1 et Soph. Ant. 818. — Iniuria vero Blaydesius sollicitare videtur jj-eXé-rup, quo vocabulo quamquam semel lecto nihil est sanius. Violenta quidem, sed apta, coniectura Gleditschius verba tóv iv trévssi mutat in \'aplcpiapeu iraï?\' et\'.
36
Elect. 903 w? elSoi/, ê prat si r\'i (xoi
i\'vxy (TÓi/ySsg b^fj-x, (pi^rarou fipoTÜv TTXVTUV \'OpéfTOV TOÜ6\' ipótV TSKfJ.yjpiOV,
In his verbis tam rvvföeg, pro quo ipsum contrarium ex-pectes, quam permire dictum movet suspicionem. Venit
in mentem, quod dubitabundus adscribo:
ia-tt ais i t\'i fj-oi \\pv x^v S s? Sóy [xx KTé.
percutit mihi animum insueta opinio. Aóypi* boe sensu aliquoties usurpavit Plato, sed confidentius boe repo-nerem, si alibi apud tragicos reperiretur. \'Erircckiv cum casu quarto iunxit llbesi auctor v. 560. facile hue devenire
potuit e versu vicino 906. Sed aliorum curae hunc locum, cui nihil prosunt Blaydesii coniecturae, commendo.
Elect. 922 ovx o/crö\' oxoi y(j? oW Sroi yvéjxy; Cpépsi.
Nemo quidquam attulit quo haec permira diceudi ratio defenderetur aut illustraretur. Quocirca legendum suspicor:
oüx. oliröix S\' ö,r/ (pij? oby om Cpépsi,
cf. Excerpta.
Elect. 930 too yUp dvSptiTuv kot\' Ijv
rA ToXXoi TTXTpÖg Tpóg TXCpOf K.TSpilt;7)j.xtx-,
Schmidtii coniecturam rót, xójnri[xx vitiosa pedis secundi incisio t\'alsam esse evincit. Qui si iure haesit in tx ttoXM, melius conicias:
ropxtx Trxrpög rpög rxCpu (cum Blaydesio) ^Tspia^xrx-, Aesch. Cho. 168 ipü topxiov tói/Ss (Sóarpvxov txcpu, Cf. Eur. Alcest. 101.
Elect. 1007 oö yiüp Sxvstv ê\'%amp;/(7Tov, ^AA\' \'órxv bxvslv XPYiamp;v t\'s ^ta toot\'\' Xxfislv.
Consensu fere criticorum bi versus damnantur, suntque
37
sane loco quo leguntur prorsus incongrni. Cum tamen per se spectati optimi sint et summo poeta dignissimi, non ab interpolatore ficti, sed olim e nescio quo deperdito dramate adscripti e margine in textum migrasse videntur. — Nunc video 8chubertio placuisse sententiam, bos vss. olira lectos fuisse post v. 1052, contra vss. 1053 sq, ubi hodie illi leguntur, quae opinio quo pacto ei in mentem venire potuerit haudquaquam intellego.
Elect. 1009 «AV Avtiamp;^u, irp]v TravuhéSpou? to ttüv {jfjLX? r1 óXéirQxi Kx^spviiJ.ü(Toci yévog,
xdrcicrxs? ópytyv.
Vocabula rö ttamp;v, quae loci structui-a iungi vetat cum ytvoq et post TtnvcchéSpov? male abundant, a correctore ad deficien-tem pedem supplendum additum esse suspicor. Quod si ita est, conicere possis:
ixM\' lt;7£gt;, Tpïi/ TravuXéSpovq
ï/ixdg 7quot;1 óXétrQai xtigspyixtia-ai yévo?,
xarxexè? ipytyv.
Elect. 1035 El. uÈ/U\' oüv éTrivru y\' ol ^ dTipixg iliysig.
Chrys. ixTi[A.\'ixg pèv ov, irpojxySiag Sé lt;tov.
Scbmidtius coniecit ci? dripiix? é\'%^, quod putat significare posse, qua de re equidem valde dubito, te infamiae ser-vire sive stud ere. Sed, utut boe est, multo leniore re-medio sententiae opitulari possumus, si\' intacta servantes verba ol — fcysi? in Cbrysothemidis responso una mutata lit-tera reponimus:
drifilxg fj.kv ov, TrpopySixg Sé rou.
i. e. S\' ïirug. Quam autem necessana sit tradita scriptura in verbis Electrae, imprimis apparet ex eiusdem quaestione subsequent! :
TÜ lt;7(3 SiKtniiii Syr\' sTitrTétrSai /JLE Sefi
38
et sororis responso:
irav ydp sv Cppovy?, röfl\' ijyijtrsi trö uwy.
Elect. 1113 (pépovrs? xöroC a-jxiKpik év I3paxs\'
tsóxsi Sai/óvrog, cb? óppg, xofii^oixsv.
Haec verba sic refingit Schmidtius:
CpSxpévTO? avTov vpiKpii Asifav\' év I3paxs\'
tsóxsi (ptnvévrsg, ü? dp#?, xo/x/^bfiey.
In qua coniectura admodum mihi displicet additum Cpavév-T£?. Si recte vir doctus vidit (pSapévTo? esse genuinam lectionem pro (pépoi/rse, verisimile est Sai/ói/ro; esse illius par-ticipii glossema, quo expulso, quaerentibus quid pro eo sub-stituendum sit nihil opus est venari litterarum simiiitudinem, sed poetae id reddendum quod prae ceteris loco accomnioda-tmn esse videatur. Quare potius coniecerim:
CpSapéi/ro? xvtoO ariJ.iy.pa Xsiipav\'1 iv Ppixx*\'
TSÓXSI lt;y.sy.pujxixéi/\'^, ü? bpvs, yo^^ofj-ev,
Ita mox v. 1119 dirsp tóSs ccvrbv et Trach.
556 JcOpov KéPyn x^\'^V ys^pv^ixévov.
Elect. 1169 go v trol ijlstsïxov rcóv ïiruv.
Usitatior structura foret a-oi perslxov, sed per tmesin sic poeta dixisse videtur pro lt;roï gvfxpsTsTxov rüv iirwv. Antig. 536. ófjioppoèü y.a] gvfjLpisT\'Krxu Cpépu rij? alTioc?. Nisi forte putas to) gvfjLfjLSTtfxov esse genuinam poetae manum.
Elect. 1190. El. damp;oi/VEx\' sip] rol? (povsviri «rOvTpoCpog.
Or. roïg tov; tóQsv toot\'\' axnóv;
El. toÏ? Tnxrpóg. ilrx roïaSs SovteCu fi\'iqi.
Wexii coniecturam roü toV; iV Schmidtius sine commenta-rio intellegi posse iure negat, sed vellem ipse commentarium addidisset huic suae:
rolg toC to Sr\'; oJov tout\'\' sa-^/xyvag hxkóv;
39
Nam si recte eins mentem perspicio (qnain declarare videtur appositum interrogamli signum), nsnrpavit olov ubi sermonis propriefcas requirebat rrolov. Quippe olov exclamantis est, toTov rogantis, nec sententia fert exclamationem, qnia Orestes, non-dum cognito Electrae response, mali gravitatem ignorat, sed optime quaerere potnit, quantum illud malum esset, quod Electra nondum satis clare significaverat. Quod si ita est, non potuit id aliter rogare quam sic:
rofc tov; itótrov rovr\'1 rnxxdv;
i. e. quam longe patet quod significasti malum? Semper enim malum est vivere cum occisore, sed quantum sit, hoc pendet ab occisi persona atque conditione. Quam facile vero ex nOCON fieri potuit nO0EN.
Elect. 1209. Or. ov cpyft\' iamp;Tnv. El. c5 raXaiv\'\' éyu iréOsv, \'OpécrTu, rijg lt;7gt;jg sl vtsptyaofj-ai raCptff.
Schmidtius:
Or. (rol Cpyfji\', ioi(7(3V. aö tcamp;Xiv Kéyu, jj-éOsg.
El. \'Opérra, Tijg crijg xa! (TTSp^a-oixai TéCppxg.
Prioris versus dii\'ficuitates recte perspexit et peringeniose removere studuit vir doctissimus, sed omnino repudiandum, quod in sequenti reponit réCppxg, quo vocabulo numquam tragici usi sunt, excepta satyrica Euripidis fabula Cyclope, in qua v. 641 de Hgni cinere adhibitum est. Constanter au-tem tragici usurpant crroSóg, in hac ipsa fiibula Sophocles vss. 758. 1122. 1159. 1198. — Praeterea non video quid in tradita lectione sit reprehendendum. Quidni enim Electra, erepta sibi urna, quereretur se iarn fratris sepeliendi occasione privatum iri? Nonne urna condenda erat in sepulcro, eaque sepultura raCpyi dici potuit? Ceterum etiam malim per exclamationem scribere:
\'OpéfToi, Tij? (Tijg iaTspyvojj.xi TaCpijg.
40
Elect. 1250. Or. ël-oida, iral, brav rotpoveicc
Cppx^y, TÓT\'1 VpyMV TÜVSS (jLSfivyivOxi xpsüv. Reliquis in locum depravatum coniecturis, quarum nulla mihi satisfacit, accedat haec mea:
oiAA\' orav rsp a 117\'
(ppA^niv, TÓT\' Vpyuv tüvSh psixvijaSai %(5fcOJ\'.
Elect. 1292. xpói/ov yAp iiv a-oi xxip\'ov eg sip? 01 \\byoq.
Duplex Schmidtii coniectura xpbvo? — igayoi Myov et [póyoO — é%xyoi xPivoS tribuit verbo é%Aysiv significationem afferendi, quam nunquam habuit neque habere potuit. Longe praestare videntur Reiskii et Dindorfii suspiciones Scholiastae nixae interpretatione, pro XPÓV0{J ^P70V vel corrigendum esse. Ceterum hunc versum, qui commode abes-set, Sophocleum esse dubito. — Quod idem Schmidtius v. 1296 pro ovtu scribendum proponit opa, haec Blaydesii con-icetura est in Electrae editione a. 1873. Nec tamen ea sus-picione satis expediri mihi videntur versus obscurissimi:
OVTU J\' \'ÓTTU? fJ-tyTVjP (TE W i y v ü ar S T O, I (palSpf) TpOITÜTCf} vfiv STS^dÓl/TOlV ^ÓjJ-OV?.
quibus mira saltern ratione dicitur quod sententia postulat: vide au tem ne laeto tuo vultu mater an im ad-ver tat nos do mum venisse. Quae cogitatio quanto sim-plicius exprimi poterat scribendo:
otw? jè lJ-\'\'\'iTyp Tamp; 7amp; W \'irxi a-OiliirsToii CpxiSpü rpoirtiru vüj/ éTrstöóvToii\' Sifioug.
Elect. 1358 £;UPÓV ^ i\'tySs? oód\' é\'Cpaii/sg.
Omnino facio cum iis qui ad £(paivss mente repetentes gvi/\'uv hunc versum sanum esse existiment, nee quidquam tribuo audacissimis Schmidti coniecturis, quas, si tanti est, vide apud ipsum pag. 153 sq.
Elect, 1415 iipLoi Tén-Xyyixui. El. Traicrov, sl ixQévsig, Snrhfjv.
41
Ferri non posse sl a-Gévsi? satis manifestum est, sed non placent propositae coniecturae. Nam si cum Weckieinio legi-mus el (rrévsi, necessario concludimus Electram fratri su-adere ut ne primo ictui novum addat, si non gemat Clytae-mestra, sin vero cum Schmidtio substituimus ü? vel
d)? Sxvy, Sopliocli tribuimus quae abundant. Nee tarnen ipse reperio quod mihi satisfaciat, nam svtrSsvü?, ut sOaSrsi/^g et svtrQsvtfv, vereor ut antiqui sit sermonis. Etiam sequentia verba el ycip AlyivSip S\' dpov vix sana videntur.
Elect. 1451 (pihyg ydp rpo^évov
Nee Clytaemestra nuntiorum vpó^evo? dici potuit nee verbum xarai/Oreij/ regit genetivum. Quae animadvertens Blay-desius corrigit é? géi/ov, recte, nisi quod malim t!s ^éi/vjq, non enim dubito quin recte Eimsleius et Dindorfius Euripidi Suppl. 96 reddiderint gévag Sr\'1 óftov ywalxag pro %évov?.
Priusquam ad aliam fabulam transeam verbo lubet monere placere mihi hodieque quas Verslagen p. 10—15 proposui coniecturas v. 37 pyrpóg pro xsipóg, vss. 433 sq. spurios esse, v. 1260 tar1 a^\'uxv pro v. 1279 [jLsyitrrav pro /JisSriamp;lliici.
De aliis iam monui.
Oedipi Reg. 420 pofjg $è rfjg crfjg irolog oi/y. Vottxi nlog Ki$aipiiv voixtyuvog ötxv ktxtixiirqtf ról/ upLsvatov,\' sv sópoig iivopfj-ov slt7é7r\\svlt;Ta.g, sinrXoïag ruxtiv;
HWuv Sè ThijOog ovk itciiirqavsi kxküv, amp; O-1 égiirdjirsi trol r.s na.) rolg crolg réuvoig.
Locum multifariam depravatum ingeniose sic temptavit Schmidtius;
Poyg Sè rijg (tijg ttoO tot\' oük Vstui péxy (vel /Soj^s sè irtfg tig oük dx o ó v st a. i péhy)
42
mlo? Kid\'a/puv oüxl (rufji.(puvo? yóoig,
\'ótoiv kxtxigfty tov vfj-évulov, 4V tvó-xai iivopnov elcréTteutrag, svTrho\'ias ru%cii/;
hxxctii/ $è rX\'/jtlog ovx sTrxiaQxi/si y.xy.üv,
ü a-1 é^ktüitrsi it £ toy, si xx) crol? réuvot?.
in ultimo versu probatam plerisque Nauckii correctionem recte secutus. Bene de hoc loco Schmidtium meruisse nemo facile negabit, nam /SsiJ? — péXy et admodum proba-
biles suut coniectui-ae. Reliqua vero tentamina sunt eiusmodi, ut nequaquam probari posse mihi videantur. Nam in primis versibus, sive priorem sive posteriorem, quae iusto violentior est, adoptamus coniecturam, laborat ratio syntactica, quando-quidem neque iiyrxt usurpatum in priore versu existendi notione in sequenti mente repeti potest ut verbum auxiliare, neque omnino ex xkoój-stx/ cogitatione assumi potest in altero versu Itrrx/. Fac autem syntaxin Graecam hanc poetae per-misisse licentiam, vel sic versun:. KiSttipuv xri. intellegi posse vehementer nego. Mons enim, quippe nulli rei
nee personae (rO/j-Cpuvo? dici potest. Sonum quidem repercutit\' sed hoc Graece dicitur xvtvix^v, non (rv^CpuveJv, ut arbitror. Quod vero non minus grave est, imo rei caput, numquam Oedipus Oithaeronem adibit, ut eiulatibus suis montem, ubi expositus fuit, impleat, sed in hac f\'abula Thebis manebit, unde ne rugientis quiden leonis sonum montem longe dissi-tum tangere posse ecquid opus est affinnare?
Ergo nihil ex mea quidem sententia est certius quam non tantum A;/^, sed etiam Kibatpiiv veterum librariorum incu-ria esse depravatum. Suspicor autem Sophoclem sub Tiresiae persona respicientem ultimam huius fabulae partem (1184 sqq.) dedisse:
(Sotfg $è tPjS (7gt;j? Tur\' amp;p1 oöx farxi fjiéAy,
toÏós ö\'éTcitpui/ ovx^ trófiCpui/os yóog,
Stxv xxtxitrsy tov vfjlévxiov, Sv txXx?
43
iivopfJLOV sla-éTrhsva-a?, sCvKoiag Aa%WJ\' $è ThijSo? uré.
Ad tyójxCpuvo? cf. Aristoph. Av. 221. G60.
Oed. R. 566 «AA\' ovx Spsvvai/ tov Savóvro? é\'(7%£Tf;
Requirente sententia Dindorfiius correxit xrxi/ÓJ/Tog, sed paullo lenius etiam possis ynxvói/rog. — In sequenti versu pro corrupto yxoOa-ixusv reliquis coniecturis accedat ècpt,-vu/xsv, sc. tói/ y.xvtgt;vTOL. Refntare nihil opus eum qui nuper quantitatem vocalis ignorans reponebat {jvóa-apsv (!), idque postquam évitato hoe scopulo Nauckins apte coniecit uoóSèv iji/ofJLSv. In editione mea utrumque versmn fortasse non iniuria proscripsi.
Oed. R. 601 sq.
cïAA\' oör\' épocfTTViS t ij trS s r ij g y v amp; [jLVjg S(p vv,
oöt\'1 «v /itsr\' AAAoy Spüi/ro? S.v Thalyv zoré.
Hodie ut ante XX annos, cum liane fabulam ederem, con-tendo nniversi loei nexum postulare hance sententiam: «AA\' oür\' ipxa-rijg tTpj? è\'Cpvv Tvpavi/iïog,
o£Jt\' iv [jlst\'1 amp;XXou ipuvro? Av (ïToilyv woré.
Conferebam Eurip. fr. 846, Rhes. 166. Here. 65 et Herodot. Ill 53 et ad formulam (TTijvxi ^rót nvóg, stare a partibus alieuius, Eurip. Hel. 889. Cf. Thue. Ill 39 étyryirav ts ixetó.
tüv ToASjtt/wrarcov ijfJLag gtAvts? [ittxi/ti-? SixCpSstpai.
Nune paullo lenius eadem sententia partim eum Heimsoethio reseripserim:
«AA\' out\'\' épaarijg TijtrSs crijg tipxtfs Vtyuv,
ovt\' Slv ijlst\'1 SiWov épüvTog Slv crTixiyi/ ttoté. Neque ipse tuum istud imperium eupio neque alii (Tiresiam puta) eupienti favebo umquam. Ita verba Tija-Ss a-ijg aptissime opposita erunt verbis (593) ópx^s
dXvTrou xüt) SvvoKTTe\'ictg, quam privato sibi esse Creon dixerat.
44
Oed. R. 608 yvcbfiy J\' ^ /jls xup)? xitiü.
Ayhov J\' s\\éyx°u quod Schmidtius coniecit non magis quam Tsxpypiui/, quod voluit Nauckius, facile sic depravari potuit. Lenius certe remedium fuerit yi/tiixys Sè Stjhou xri., i. e. sine clara sententia, re non cl are perspecta. O. C. 594 SiSaa-x.\'- amp;vsv y v 6 p y g ydp ov ps XPV héysiv (1. tj/éysiv), an-tequam rem clare perspexero, bene novero. Adiec-tivum Sijho? interdum communis est generis, velut Med. 1197. Olim vitii sedem quaerens in x^P\'s conieci fxiSpo?, ut stul-tus, Nauckius ^ ps, Atoa-r\', éiraitiü. Nam TvdfH) tueri
videtur v. 658 tvv aCpxvsl X6yu.
Oed. Reg. 715 gt;c«i tóv pév, ua-trsp y\' ^ Cpxng, %évoi tots (poi/svouiT1 év TptTXoiï? SLfxa^not?.
Quidquid de hoc loco, in quo mihi quidem non displiceret gévoi rivéq, statuendum est, omnino repudianda novissima Schmidtii coniectura ï-svoktóvoi, quod vocabulum non adhi-betur de latronibus, qui viatoribus insidiantes curare non so-leant civesne bi sint an peregrini, ut arbitror. Esvoktóvoi, ut hoe utar, erant et dicebantur Tauri (Iph. T. 53. 776), qui peregrines ad se delatos mactabant, praeterea vero sic di-cuntur qui hospites apud se degentes iugulant, ut in Hecuba Polymestor (Hec. 1247).
Oed. Reg. 719 ëppi^w HWuv xePa\'^v Mparov slg Spog.
Non iniuria idem vir doctus ob causam metricam pericu-losam iudicat Nauckii coniecturam S^ciiuv, sed in ipsius cor-rectione óiraSüv displicet vox specialis pedisequos s. satellites significans, ubi expectatur generalis Soóhuv, quae non minus facile in i\'AAwy depravari potuit. Legerim igitur: Pppnps Jot/Awy %t\'(0(7iv amp;I3xtov el? üpog.
tóv $è Axwv Cpóirii/
Oed. Reg. 740. Oed.
45
ril/\' elxe t\'ivol S\' ^\'/3^? £%wgt;.
loc. fiéyag, xvoi-fav tipn tevxavSèg xxpa,
[toptpP/S Sè TVjS svfi ow ctTretrTccTsi Trohu. De corrupt! loci sententia nulla potest esse dubitatio. Quae-rit Oedipus, qua fuerit Lams turn cum occisus sit corporis specie quaque aetate, et ad utraraque quaestionem respondet ei uxor.
Syntacticum in primis versibus vitium viri docti curare conati sunt coniecturis JVu%£, dprs vel pro £?%£, quod me iudice sanissimum est, sed depravati tantum speciem habet ob vitium in sequentibus verbis t\'ii/x —- f%wv, quae perabsurda mihi quaestio videtur, propterea quod ijPyg dxixy una est, neque igitur rogari potest quamnam aliquis habeat. Exigua vero, nisi failor, mutatione versus ita restitui potest, ut tam syntaxis quam sententia constet. Nempe scnbendum:
rbv Sè Adiov (póirii/
ril/1 six? Cppa,^- St\'1 yv vfiyg
Facillime autem «l\'PAZETHNAKMHN abire potuit in lt;1gt;PAZETINAAAKMHN, praesertim praegresso TINA. loca-stae autem responsum recte correxisse mihi videtur Meinekius scribendo:
fj-éXav xvoxfav apn Xsunavdè? xapx\' ktL
Oed. Reg. 750 rórepov éx^psi (3aiö? ij iroWoo? ix,uv Óii/Spa? Aa%ïras, ol\' ctvijp xpxyyéTyg-,
Nauckius éx^Ps\' f-üvi? et Schmidtius \'éx^Py^ olog coni-cientes ut loci sententiae bene consuluerint multum vereor. Nam inepta foret me iudice haec Oedipi quaestio, an Laius, quem praesertim regem esse noverat, solus Delphos pro-fectus esset. Rogare tantum potuit paucine an multi eum comitati essent satellites. Nee vero ad ttoWoós, sed ad (Suióg, respicit locastae responsio TtVr\' ïjirav ol ^vjxiramp;vTamp;g, qui non hercle magnus est regi comitum numerus. Donec igitur me-
46
lius aliquid repertum fuerit, equidem tueor ftoiióg, ut sit exi-guo comitatu, quemadmodum solet explicari.
Oed. lieg. 765. Oed. tcó? olv fyptv év ra%£/ ttAXiv,
loc. trxpsvtiv• awd xpb? t\'i tovtquot;1 écpiecrai; Post votum (tü? Av), non iussum, fortasse aptius scribetur:
«AAi Trpóg ti to CS1 iCpisami; cur hoc desideras? Quod enim volgatur, significat cur ita iubes?
Oed. Reg. 819 xai raJ\' ovtis óiwo? ijv
i)j \'y-u V êix.xvTÜgt; TairJ\' xpeig ö TpoaTiSrei?.
Longe malim ydp, minus propter raSs, quod defendi potest (cf. Nauckius in novissima editione), quam quia vo-cula amp;\'•\' sententia requiri videtur. Quapropter hoc reposui in Exeerptis, pag. 69.
Oed. Heg. 951. Oed. t\'i ^ é^stréfx^u SsOpo tüvSs supxtuv;
Non male Heimsoethius deleto tüvSs coniecit SsOpo Suixa-Twv Tramp;pog. Quid vero obstat quominus lenissime eorrigamus:
t\'i fx\'1 i^sTéixtpu Ssvpo tóvss SapLiXTU]/;
me quem vides, ut est infra 968 t\'/co J\' o5s et saepius alibi? Hoe olim proposui in edit, mea, pag. 152. Sed fortasse praestat t\'i s\' - tój/ss. cf. Trach. 305 et 1013.
Oed. Reg. 917 «AA\' tVri toü xéyovt og, sl (pólsovg kéyoi.
Iniuria me iudice hie versus sollieitatur a Nauckio et Meklero. Formulam tov xiyovtog shai prorsus eonfirmat Aristophanes Eq. 860 tov \\éyovtog mi..
Oed. Reg. 1036 tij/o^céa-ö^s én TÜxys TuiiTVjg Sg si.
Inepte abundat Sg el, quod ipsum permire dicitur pro Hg xahsf. Conieei TaÓTyg ys crv. Ceterum fieri potest ut hie versus
47
cum praegresso sit, spurius, quae Nauckii est sententia, quia his omissis intellegi potest v. 1037. Vide tamen, si tanti est, quae ad h. 1. annotavi in editione mea pag. 158 sq.
Oed. Reg. 1156 tóv txIS^ VSumx? rwj\' Sv ovrog lamp;TopsI;
Offensionera in hoc versu, quern alii aliter corrigunt, facil-lime removeas mutando oCito?, quod proclivi errore e verbis otrog IiTTopst v. 1150 repeti potuit, in avróg. Ceterum utrum-que pronomen saepe a librariis confundi notum est.
Oed. Reg. 1214 sCpijups a-\' A\'jcoi/Squot;1 lt;J dpuv
S ix, a {si r\' Hyapiov yAfxov tt óiXx i
TSKyoCvra XUl T£KV0VfJieV0V.
Pro ijcovS-\' olim corrigendum esse monui, sed non
saniora sunt verba et txXxi. Quod autem Gleditischius
coniecit So Ka(uv iiyafj-op xré., ut sit Soksvuv, neque apta videtur verbi notio nec probabilis forma, qua solus poeta Siculus Sophron usus esse traditur. Potius latere videtur r/Cpxóirxsi, quo epico verbo saepius usus est Aeschylus, et sub mxhtxi interiectio tukhX, quae in dolore significando omnibus tragicis familiaris est. Tandem yxpog rsxvoCi/ quidem fortasse dici potuit, sed nullo modo tskvovo-Qzi, unde consen-taneum est utrumque participium pertinere ad Oedipum. Quare locum sic temptavi:
éCpijupé a-\' (è\'Cpyi/é ^ Gled.) ötj\'KïSfl\' ó irai/S\'\' ópui/ xpóvog, ir I (p »0 (Tks I r\' i%yafj.oi/ yxpLov, Tranxi-
tskvoovth tov tiuvovflsvov.
Ignotum te invenit quod omnia videt Tempus, ostenditque taetrum matrim.onium, vae; gignen-t e m g e n i t u m, i. e. in quo liberos procreat e matre filius.
Oed. Reg. 1290 w? t!)t xamp;oi/ög piipuv éncvróv, oü$\' \'in
jjLSVüv SópLOig xpxïog, amp; g ifpxirtiiTO,
48
Nauckius coniecit jj-svuv Só^oktiv Vi/oxog ofg {^ptxaaro, peins vero Schmidtius pevtiv hóyoi? dpalog oö? ypóurxTo, nam Sópoi? tangendum non est. Eur. Med. 008 voTg dp mix y\' oljau Tvyxavu S ó p o i g et Iph. T. 778 ty lt;roïg dpu\'ix Sdopx-(Ttv ysvtyeofj-oii. Hoc tarnen recte Schmidtius observavit hoxog alienum videri a tragico sermone et servandum esse upxlog. Mihi quidem prorsus sufficere videtur lenissima correctio:
fj-svUv Sópoig Apatog, olg ijpccvaTO.
quae minime obscura est oratio, quia stipes sit oportet qui olg ad Só[j.oig pertinere existimet.
Oed. Keg. 1403 c5 y^oi,
sQóarxQ\'\' y^ig xxi (pureóa-xi/rsg xót.\'Kiv ivamp;XTt Toiipóv (nrép[).a, xursSsii-ixTS TUTépag dSthCpoóg raiSag, af/x\' tifxCpuhioi/, i/ó/jLCpag yvvtxïxag (x^répag re, xamp;TÓiTa ai\'ir^iOT\' ii/ xvSpamp;Troiariv Vpya yiyvgrai •
i*XA\' oii yótp a.ii\'Süv ïgV amp; fxySè Spav nmMv, OTug rdxi^Tx xpog SfcOv i\'fw y^g
éu.p\'upXT\'\' gt;) CpOI/SÓtTXT\'\' KTS.
Nauckius de coniectura sua edidit èpav, utsicparetur
transitus ad sequentia. Minus tamen recte, ex mea quidem sen-tentia. Ita enim logica ratio requireret oiAA\' ov yamp;p ipamp;v KaXóv, amp; pySè otvSdi\', nee si Oedipus conspicitur, conspiciuntur eius flagitia. Aut fallor, aut plene interpungendum est post xaXói/, ut nota ellipsi dicatur: Sed (de his quidem satis) enim non decet loqui quae factu turpia sunt. Cum tamen vol-gata scriptura significet quae ne factu quidem pulchra sunt, quod sane absurdum, vide ne Sophocles dederit:
öiAX\' ov ydp aiiSdv eVS\' li py Vr / Spiïv xxAói/.
In asyndeto versus sequentis hic non niagis haerendum quam v. 1413 et 1414. Imo afi\'ectui tuiseri regis prorsus con-gruum videtur.
49
Oedip. Colon. 41 t\'IVOJV tó TSfiLvbv svo^ s.y sci-xifxyi/ Khóui/;
Naberus Myui/ coniecit, ego in Excerptis png. 7(3 lenius et aptius, ni fallor, reposui xxXüv, simul annotans me cogi-tasse de scribendo x-Xévv. In xasAwv nunc mecum conspirat Schmidtius pag. 187.
Oed. Col. 74. Oed. oV av öptivrx \'Ké^ofxsv.
Hesp. oIlt;rQ\\ c5 %év\\ ü? vCv ixij trCpaXyg; éirsiTsp si ysvvxtog, tig ISóvri, T\\ifV roü Sxl/xoi/og,
xvtoC fJLéi/: ovjrsp xiiipdfye.
Nimia ex mea quidem sententia liic moliuntur viri docti, Nanckius, mutato ofoó\' in aAA\', delens verba sTrsiTsp —
quae quis quueso fuerat additurus, Hensius transponens etmu-tans: I\'tx1 — Sxiixoi/os- || êrs\'iTrep —■ ISóvti Neutiquaui
enim video quid inepti habeat Meinekii interpretatie „Gene-„rosum te virum ostendis, sed laboras a fortuna, quae nequa-„quam se generosum in te praebuit.quot; Quare videndum an non corrigere sufficiat solum v. 75 scribendo:
sü y\', c5 üg ovv (j-ij lt;r(paAyg, éirs\'nrep si xrt\'.
Ad sv y\\ quod est laudantis, cf. Philoct. 327 £amp; y\\ amp; réxvoi/.
Oed. Col. 135 Sv êyco \\svlt;t!ruv rspï ttüv oötu ivvuft-ai réixevog yvamp;vm ttov fjLdi Trore vaki.
Gratior verborum ordo fuerit:
Sv éyd} Xsóircruv tépsvog rrspl Tav oütü) dvvufjixi
yvüvxi Tov fno\'i Tors vx\'isi.
Oed. Col. 227 oüSsvï /JLOipiS\'ia tta-ig èp^srai
amp;v TrpoirxSy rb rivsiv cItixtx xri. Verslagen p. 15sq. demonstrareconabarscribendumesse: ovSéva pLoipiSia Tierig ëp%STixi
50
S. v Trpoirtöy Wot \'iv o v t\'\' ktA.
nee muto sententiam.
Oed. Col. 292 Ta.p(3slv ixév, amp; yspaié,
ivoWi] Vr\' iivót,yv.vi tUtó lt;rtgt;0\' Myoitri ydp ovy, üvójJ.cia\'Ta.i Ppaxévi xrX.
Oedipi, quo respicitur a ehoro, oratio ita comparata est, ut fiduciam potius quam timorem excitare debuerit, qua-propter nescio an Sophocles (nam rxp/So? et rxpfotv numquam ponuntur de reverentia) non rxpfSsTi/ scripserit sed Snxp-lt;rsiv, quod verbum noto usu iungitur cum accusativo.
Oed Col. 328 ovk amp;vsu fj-óx^rou yé ixoi.
Mo/ abundat, cum vero prima manus in codice Mediceo habeat p-ov, aptiorem inde lectionem rov eliciebam Verslagen pag. 17.
Oed. Col. 330. Oed. w trirépp.\' bfx.xi^ov.
ism. c5 dvt7Óib\\ia,i TpoCpxL Oed. Tfjlt;rSs xdixoC;
Ism. SorpLÓpou r\' ipioO rp\'tryg. Edi solet e Dindorfii coniectura w Sv\' xSrMx rpoCpA, vereor ut recte. Si enim Ismene ita dixit, vix addere potuit interro-gata a patre Svrpópov r\' spLov rpiry?, quia sic dicens non Svo sed rpslg iamp;Aiaj rpotpig numerat. Nihilominus Sua-xShiog suspecta vox est, quae labem suscepisse videtur e seqnenti SutrpLÓpou. Utrum substituendum sit ttixvASXi oi (cf. v. 1110 et Phil. 1026) an rplg xShiai (cf. v. 372) difficile dictu est. Oedipi quaestionem necessarium reddere additum Svo, quod contendebat Dindorfius, optimo iure iam negavit Meinekius, mihi additum Sóo non tantum non necessarium, sed ne tole-rabile quidem videtur.
51
Oed. Col. 361 éyu rót pèi/ Taö^aS\'\' ètraOov, raTnp,
fyrovaa THJH (rvjv TOO KXTOiKoivj? rpotytyv, rapefc\' ixirw.
Cur suspecta mihi sit scriptura v. 362 satis exposui Verslagen pag. 17 sq., ubi temptabam (yroOarix ryv vyv, toC Kupols, éTi(7rpo(p^i/ sive dvxa-rpoCp^v. Hodie tarnen dubito an inepta scribendi ratio prodat manum interpolutoris, et lubens versum inutilem expunxerira.
Oed. Col. 374 %£«gt; ptèv vsx^ui/ xai xpóvu [jlsIuv ysvu?
rbv rpórfli- ysi/vySrévTx YIoXoi/sikvi Spói/ui/
iXTTOITTSp\'KTKSI, TVXTpttq.
Suspecta non naodo est mihi abundantia vamp;xamp;v *.x\\ — yeyu?, sed, quod gravius, notio i. e. quot;éog amp;v, non recte op-
poniter rw Tpea-flurépu, sed tü yépovn, cum tarnen Polynicen et ipsum iuvenem fuisse sciamus. Collato loco 1295 sq. haud inepte fortasse suspiceris sub latere
Ita possis:
%ci jxèv T sxv ói (u v, üg XP^V ysycig,
vel minus grata caesura, cuius tarnen permulta apud Sopho-clem ceterosque tragicos reperiuntur exempla:
XÜ f-èv r£%vc6/^£yos, XP^V ysytig, xré.
qua verbi forma noster alibi uti solet. Cf. imprimis Phil. 80 et Antig. 494. Priorem tanien coniecturam ut leniorem prae-fero. Sententia; Alter ad malas artes, quippe natu minor (itaque regno exclusus), confugiens cett.
Oed. Col. 392 év Oquot;»! tó, xsivuv (patri y\'iyi/sirdxi upxry.
Magis perspicuum esse scil. rói fj.xi/revij.xrx, obser-
vabam Verslagen, p. 17.
Oed. Col. 401. Oed. y S\' chCpéhyirig rig Svpx/ri Ksiptéi/ov,
Inn. tislvoig ó rvfj-fiog SvrTuxüquot; ö eog /3xpvg.
52
Quae coniecta esse video aut iusto violentiora sunt ut Nauckii commentum vsupbg êyaoTüv et Rauchensteinianum TÓpPo? ÉKTÓi S}v, aut obscuriora ut Mekleri suspicio xsivoia-i tót^os Suaruxüi/, aut non Graeca ut ubi rvyxxvuv
requireretur. Equidem nihil ultra expeto quara:
xs ivo i a-1 tvix/Sw Svaruxüi/ êVs/ flxpi/g.
Postquam rófi/Su proclivi errore in rCfx^og abiit, corrector, ut aiiqua saltern exiret sententia, fast in i vbt; mutasse videtur.
Qui extra patriae fines sepelitur e veterum opinione tuhPu Suervxsl. Ad dativum of. Aesch. Sept. 464. Eurip. Phoen. 406.
Oed. Col. 406 y xai xarao-jc/wow 0^/3«^ kói/si;
Ambigo corrigamne KarotfTsyuiri cum Gleditschio, an xixTaa-xsTwa-/, quod etiam lenius. Cum (ry.s.Tra.^siv formam antiquam esse constet, baud dubie casui tribuendum, quod wTawBTTaQiv hodie tantum occurrat apud sequiores.
Oed. Col. 443 êVouj trpixpoO %a/3/v
(pvycc? vCpiv Vgcc TTUxbg igt;i \\ ^ fj. Vj v lis\'i.
Perperara Meinekius edidit iihóixyv, pro quo saltern de-buerat cüAAü/xjjv, nam prorsus necessarium est imperfectum. Sed sanum videtur ijhupyv.
Oed. Col. 511. Cbor. Spue $\' üpx ps nSréedoii.
Oed. t\'i toCto;
Cbor. ttZ? Ssihoclag dirópov (pen/eiirci?
xXyVji 6 v o g, $ guviamp;Tag.
In bac librorum scriptura non tantum genetivus rei sus-pensus a kvséa-tlxi propter interpositum Accusativum rf tovto-, mirabilis est, sed etiam oft\'endit abundantia verborum dwópou cpavsiiTxg, imprimis participii. Clarior saltem et aptior foret buiuscemodi lectio:
tikg SsiKxiug ótóQsv Cpai/ytrav
53
AXyvjd 6 v xg, af 5 %vvé(TTX?.
Lenius quidem pro Airópou scribi posset «$\' ötou, nisi ea formula de tempore tantum adhiberi videretur.
Oed. Col. 588 xslvoi xoixigsiv Kste\'1 dvayKd^outr\'i fis.
Nauckius recte vitii sedem quaesivisse videtur in pro quo aptum foret quod coniecit wtsMsIv. Sed sufficere videtur lenior correctio l3x$i(siv. Praeterea cura aliis prae-tulerim livwyxallouiTi ijls.
Oed. Col. 636 dyü aepivdslg ovttot\' sk/scthü
rjjjv toCSs, xtipp J1 é\'/jltahiv xaroiKiü,
Volgo recepta est lenis Musgravii correctio tfiToXiv, quod tarnen et parum eleganter dictum est et dubio sermone, quoniam unico loco ubi ea vox occurit O. C. 1156 Cpairiv r/y1 f/fi-tv èivSpa, lt;7o\\ pèv ovk Svtoc, irvyysvtf Sé, uri.
depravata est et aut in tü jx xoKtv mutanda, aut cum Nauckio in ifj-ÓTToXtv (lt;Toi y\' iixóvroKiv). Hodieque unice aptum existimo quod olim proposui:
Xup# ^ ËpiTedov KaToixiü.
i. e. PsPaiav.
Oed. Col. 729 ipü tiv\' v^a? óixixaruv slhyCpóru (pópov vsamp;pvj rijg ifJi^g êr£i(róSou,
Miror esse quibus placeat Tournieri coniecturam ov ixaryv, nam omnis reliqua Creontis oratio eo tendit ut ixxtxwv eius-modi timorem esse ostendat. Nondum quidquam probabilius coniectum video quam é/xCpiJtvw?, quod suadebam Verslagen pag. 21, ubi monui superscriptnm glossema drö rui/ dpLfj-xruv pertinens ad ipü volgatae lectioni ansam dare po-tuisse, licet non tanta sit mutatio, ut non sitnplici corrup-telae tribui queat.
54
Oed. Col. 791 xp1 oüx amp;fxsii/oi/ Ij a-O tAv 0^/3«/? (ppovtS;
woWm y\\ b\'iruTep kxI iraCpsirTépui\' xMu,
Qoi/Sou re xaiiroC Zyvóg, Sg xslvov Tar^p.
Ultimus versus qualis traditur in codd. vel mediocri poeta indignus est nee Sophocli tribui potest, quare nihil miror esse quibus spurius videatur. Cum tarnen eo deleto iusto obscurior nascatur oratio, potius crediderim verba s? ks\'ivou Taryp foede corrupta esse vel potius, cum in antiquo codice suporesset OCKEIN ..imperite expleta. Scribere potuit Sophocles:
lt;Igt;oi/3ou ts xxutoü Zyvóg, Sg ksIgt;/lt;u Spoefgt;. aut aliquid eiusmodi. Praeter locos laudatos a scholiasta cf. Aeschyli Eumen. 19
Aibg vpoCpy/Tyg S1 £lt;rrl Ao%ïxg irxTpóg.
Oed. Col. 866 og /x\', c5 kAkiitte, \\pihöv drorTrÓKTutg Trpbg Uf/Luxtyiv roig irpóvdsv êgolxst flip.
Quod Verslagen, pag. 21 corrigebam cll. O. C.
1486, Antig. 1167, Elect. 1221, nunc mea ignorans ut suum repetit Schmidtius, Krit. Stud. pag. 194 scribens ,Mir scheint ^(fjnl/vxov SjJLixa ein dem Sophocles würdiger Ausdruck zusein, „mit welchen der blinde Oedipus der Antigone als ein le-„benskrsiftiges gesundes Auge im Gegensatz zu seinen „früheren nun tnehr gewissermasser Verstorbenen bezeichnen „würde.quot; Gaudeo viri acuti a-vveixTrrüarsi,
Oed. Col. 966 eVel avró)/ y\' ovx. óiv égeC/poig spoï dix apr iag SvsiSog oi/Sév, dvS\' ötou txS\' stg êixauTÓv Tovg ifj-oóg S-\' y^xpravov.
éire) S\'iSat-ov, sl\' ri SérCparoj/ irxrp]
XpyviMfoiv wars npbg wx\'iSuv Sxvetv,
Trüg aLv Sixxiug tovt\' óvEiS\'i(oig éfio\'i; xré.
Nunc quoque ut olim (Verslagen 1.1.) necessarium iudico
55
i\'xsS-\' pro Uvetö\', sed verior ne gravius peccatum sit in prae-gresso v. 907, quem satis expeditum non esse demonstrat ipsa, quam secuntur interpretes, Wunieri interpretatio haece: „Nam quod me ipsum tangat nullum in me proferre „crimen poteris propterea quod ego haec (i. e. prop-„ter ea quae) in me meosque peccavi.quot; Mira sane poetae infantia! At si diligentius verba Graeca sic vertimus, „Nam „quod me quidem ipsum tangat, nullum invenias mihi pec-„cati opprobrium, propter quod haec in me meosque pecca-„bamquot;, intellegimus non illud voluisse poetam sed hoe, „Nam „quod ad me quidem ipsum attinet, nihil in meis moribus „turpe et probosum invenire poteris, quod ad ista scelera „patranda me commoverit.quot; Sic enim tantummodo dvs\' ötou recte explicari potest. lam vero apparet, nisi fallor, dfj-ccpriut? depravatum esse, sed eius vocabuli correctio prorsus incerta est. Intellegerem a llt;rxp° v tpóruv Si/siSog vel cliiaölt;xpiT\'ia.g SveiSos vel (ttójxxpyo? Siv Si/siSog. Quaerant alii. Mihi satis esto loei vitium indicasse. Cf. supra 270 sqq.
Oed. Col. 885 (jlóKsts crijv Ta%£/, pLÓhsr\', stsI répav Tspüir\' oïSs Sy,
Huius loci est répa, ultra (fas sc.), non Tépetv, quod semper et ubique trans significat.
Oed. Col. 1164 trol Cpaa-lv avTÖv ég Myovg é A6 sïv /LioA.ói/r\' ixlrefr AirsMslv dtrCptxhüg rijg SsCp\' ó$oö.
Sic libri, sed volgo editur drreMsIi/ r\' ex Heathii coniectura, quae aperte non sufficit, quare Nauckius coniecit éMsii/ ftéhovr\' fortasse recte, licet elisum participium suspicione non careat, nam in solis particulis 3^ et re Sophoclem eam elisionem in fine senarii adraisisse suspicor. l) Conicere hic possis:
\') O. R. 332 fortasse txüt\' est glossatoris, et vera lectio: ri ps || amp;Wwg éKéfxeig-,
56
crol Cp»(t\\v xvrbv ég Myovg a Its tv [jLoAstv lt;Cotv6i? r\'gt; diTrsXOsJv dtrCpxhcS? tv^ quot;StCp\' óSov.
Oed. Col. 1230 lt;b? sbr\'1 Mv ró véov irapy MÓCpxg dCpporóvag (pépov, Tig Thayd TohviJLOxSog tig oü xxixxtuv £vi ; Malim (popóv, ferax, ut -Mvtyag dCppoa-óvag sit genetivus singularis, qui numerus aptior videtur. Hoc proposui in Ex-cerptis, pag. 81,
Oed. Col. 1257 é^v^i vvv T-jg i SutrCpiMig
■yépuv yépovTt lt;rvyKaTwxyx,£i/ rii/og TXsupóiv fx a p a \'i v u v.
Proprium est sordibus ut corpus inquinent, non faci-ant ut inarcescat, quocirca reponendum arbitror p-iaivuv.
Oed. Col. 1301 sts} ydp yXSov quot;Apyog slg to Aupixóv,
A«/3cóv quot;A$pai7Tov TsvSspóv ^uvufxÓTxg iaTya\' éfxauTÜ yijg öroiTsp \'ATriag TrpüToi K.éx.hyvTa.1.
Inepte his verbis ratio redditur eorum quae praecedunt, ubi Oedipi Furiis a Polynice certaminis de regno cum fra-tre suique exilii causa tribuitur. Procul dubio corrigendum: éjrsï $\' Sip\'1 jJAS-oj/ ktL
Oed. Col. 1320 exTog Sè UxpSsvoTawg \'Apxdg Spi/vtai it 1(7 to g \'AratAavr^? yóvog.
Omnes socii Polynicis infra 1395 audiunt thjtoI a-Ofj-ntuxo\', sed cur prae ceteris TiiTTÖg hie dicatur Parthenopaeus, frustra quaero. Potius hic expectaveram commune viris feminisque principibus apud tragicos epitheton nheivóg. Laetus nunc video haesisse Nauckium quoque, qui scribendum putet xsSvög.
Oed. Col. 1340 el tru Tijfi^ ^gt;jp.TrapxiTT^(TEt (ppsvi,
57
Ppaxsl trvv Syxu K»1 XP^V ^ixthsSÜ. Pro cppei/l procal dubio sententia postnlat XsP\'^ quod iaiu Blaydesium video coniecisse. In vcrsu sequenti non praetn-lerim cum Nanckio apographi Parisiensis scripturam róvu, spd pofcius haereo in öyiiu, quae vox mol em sive pondus signiticans non solet usurpari de molestia, dif\'ficultate, negotie, lab ore, aerumna, qualis notio hic expectatur. Conieci:
fipaxst TE fxóx^V XP^V dmGxzdü-Ad utriusque notionis coniunctionem cf. exempla collecta a Schmidtio pag. 205. Ob positionem debilem minus arridet vijv StXoi, quo vocabulo usi sunt Aeschylus Sept. 18 et for-tasse Sophocles ïrach. 17.
Oed. Col. 1418. Polyn. xw? yótp avQig ccv ttxXiv
UTpamp;Tsuix1 iiyoifiLl txutóv, slirccTxg TpéiTa?-,
Leniter quidem sed parum apte correctum est rofxrèv, inutile orationis pondus, nee vox Sophoclea. Cum sententia haec sit; quo pacto iterum exercitum colli gam? teneo quod olim proposui: irrpATsufi\'1 Hyoifi\'1 i? nxvróv, i. e. dSpoi-(oiut. Sic ttxi/tx sl? tccvtöv jvvxyeiv dixit Plato Soph. p. 251 D, et saepe dicitur sl? tuOtóv sAfltfy, congregari, éi/ Taórü shxi, similia.
Oed. Col. 1452 i p $ ip$ txCtquot;1 ds) xpóquot;0?, ets) pèv ërepa,
t ól Sè 7rxpy Ij ft-a p mvQi? avS-uv Hvu. Respondere his debent in antistropha v. 1409 sq.
t\'i jj-ótv dCptyasi réhos; SéSia S\' ov yap il\'Aioi/
dCpopfj.# Tor\', ook óivsv ^UfJiCpjpx?.
Delete in strepha priore ópp et rescripto in antistropha ri tyvpw (malim cpxhsi) rAo?; Nauckius numeros satis pro-babiliter restituit, sed reliqua strephae qnae adscripsi verba funditus depravata sunt, nee quae propositae sunt ceniectu-
58
rae mihi quidem satisfaciunt, nisi quod certa videtur Dindorfii correctio Tavr\' pro rxür\'. Si quid in tenebris adeo spissis perspici potest, agitur de sortis humanae vicissitudine, qua alia depriraantur et occidant, alia tollantur et crescant. Quo-circa locum conclamatum sic tempto, ut coniciam:
ópcSi/ Travr\'1 dsï Vxhivev \'érspx,
Td J\' igijpev xv 6 i? ctvguv oivu.
Cf. Oed. Reg. 1213 i Tavfl\' ipüv xp^0? et Aiac. 131 ei? \'gt;lfiépx xh\'ivsi rs Kiivaysi ttxAiv olTavTX rxvSptiTsix, et 647 sq.
Oed. Col. 1466
Sv/jlóv o iipa v lei yóip utyrponry (pMysi TraXiv. Prorsus incredibilis est quam Dindorfius numeroruni causa textui intulit formam ipxvix. Equidem corrigarn ovhia, pro-clivi errore confusum cum oCi/ia, i. e. oOpuvi». Cf. Aiac. 933.
Oed. Col. 1534 %lt;3i)rws dSyov rijvV évoix\'/jirsig ttóKiv trraprüv xir\' dviïpamp;v.
Quia ASyo? significat ov SsS^u^évo?, necessario corrigendum cTTxprüv vr\'1 dvSpiiv. Plerumque adiectiva similiter composita iunguntur cum nudo genetivo, velut Antig. 848 cpi\\uv amp;y.\\xv-To?, quae structura hic metro excludebatur.
Oed. Col. 1653 Vtsitx fxévtoi flxibv ov$è auv XP^V
dpHfJisv xvrbv yijy re Tpoirxui/oOi/S\' HfJia uré. Valde suspectum habeo dictum pro perd pixpóv, nee
(ttsitx Paióv dici potuisse videtur pro oü iro\\v ïirrepov, ut pu-tant. Legendum suspicor;
\'éirsiTx Sè jjLsrót (Soiióv Krt\'.
Oed. Col. 1673 ürivs töi/ mAóv
hxxott jxiv ttóvov ifj-ts\'sdv dxoplsv,
iv TrvfiLXTU xXóyKTTx irxpoiiroiJLSV isóvts kx) txqóvts,
59
Arndtius coniecit üMyurT\' «TEXauo-afisv. Aut hoe verum videtur aut AKdyia-T\'1 ixvpyiroiiJLsv, sive ccMyiarx KvptyrxixEi/, quod nunc occupatmh video a Gleditschio,
Antigon. 168 udtts) SiüXst\' afj-tpl tov? xt-ii/uy è\'r/
Taföas ixévovrxg ifiTré^ou? (ppovijjxaiTiv.
Quia planissime constat poetam pro ksivojv dedisse xsivou, scil. Oedipodis, consentaneum est ut vocula sequens 4V/ non sit genuina. Quod autem auctore Branckio pro eo substitu-tum est tóts prorsus otiose additur. Aliquanto probabilius scribemus, ut arbitror,
d/xcp) tov? ksil/ov
taïsxg jcts,
Cf. Elect. 539 susivu r.-.ïSs? oük ïpxv Snrhoï;
Antig. 187 oüt\' Hv Cp\'iKov xot\' XvSpa SuarpLevij viXeu;
ss\'ipyv éfj-autü, tovto yiyvtitrkuv \'ón jjjJ\' élt;TTiv ij (Tütyuiyix., xxi rxórys ÏTI ttXéovts? dpSys TOTS Cpihovg Troiovixsamp;a.
Omnis huius loei difflcultas evanescit, si pro roog reponi-mus amp;£oi)ï. „Neque enini umquara, Creon inquit, hominem „reipublicae infestum amicum mihi reddam, probe tenens ab „illa pendere nostram salutem nosque illam navis instar recte „gubernantes deos nobis conciliare amicos.quot; Creonem ad deorum, tvvo^ixg praesidum, amicitiam provocare huius mo-ribus egregie convenire mihi videtur, nee video quid huic meae coniecturae, verbo olim significatae, merite obverti possit. Quod nuperrime coniecit Meklerus irhoOg xxXovg ToiovpieSix, immanis ea foret tautologia, quam poeta elegan-tisshnus non facile admissurus fuisset, id quod viruni eximium praeteriisse miror. Nihil vero opus erat ut poeta imaginem adeo tritam, ut in vitae communis usum transient, qua civi-tas navi comparatur, continuaret.
60
Antig. 211. Vide infra ad v. 1098.
Alltig. 260 y.oiv syiyvsro
TrXyyij TeA£urü(T\\ oi/S\' ó nuXóo-ctiv nxpyv.
Admodum suspectum est irXyyty sine exemplo adhibitum pro ir\\viya,i, qui numerus de puguantibus utique necessarins vi-detur. Vide ne ea vox e glossemate fluxerit scripto supra substantivura quod poetam posuisse suspicor. Nisi
forte praefei\'S a, rs\\twamp;vT\\ quae est vox So-
phoclea. Cf. v. 250. 128!3 et Trach. 522.
Antig. 282 héysig ydp oók Avsktx, Saijxavx? teyuv rpóvoixv Vvftstv roCSs toC vstipoC irépi.
TTÓrspov vTspTifJiui/Tsg ib? svspyéryv i^pvTCTov aÜTÓi/, oarng dpLCpixióvccg vxovg Tvpdnyojf yXQs xdvafypLanx xal yiji/ éKsivuv xai vó/jlovs $ialt;rxsSüi/;
Tovg Kixxoug TipuSvTxg sl(rop^g Sreoóg.
Fieri potest ut Nauckius merito ultimum versum ut spu-rium notaverit, sed minime probaverim reliquam viri inge-niosi de hoc loco crisin, qui praeterea rescripto vTrepTifj-tivrug et Sophocli abiudicatis verbis lupvTrov avróv locum sic temptat: TÓrspov vTrspTificSiiTixg dg siispyirvjii,
vaovg ÉKsivuv oarig dpLtpiKioi/ag na) yijv TrvpüiTuv ijhSe ;
e qua coniectura pessime, me iudice, quae volgo apte con-iuncta sunt vaoug — xdvucStynccTx distrahuntur interiectis verbis xai — Tupchs-uv. Argumenturn autera, quo utitur ad dam-nanda verba hpurrov xvtóv, quod scilicet Sophocles nudo verbo y-pinrrsiv uti non potuerit pro eo quod est Sxttteiv, nullius mibi videtur momenti, quia, si recte locum intellego, poeta eo verbo usus est eadem notione quam semper habet, toC dCpuvl^eiv. Respiciuntur enim nuntii verba v. 254 i pèv yotp tytyamp;vigto, TUfj-ftypyg fih oö, xrA., quae res choro v. 278
61
Ss^harog videtur. — In v. 287 valde mihi abblanditur Todtii coniectura x s v ch ir u v, i. e. spy/xtiruv, pro sKsii/uy, et si vópoug SiatrxsSüv non satis defenditur loco O. C. 620, qua de re for-tasse recte dubitat Nauckius, in promptu est conicere quod olim proposui Só/xou?. Cf\', Av. 1053 rei mSu Siaa-nsSü. — V. 296 felicissiraa est et nescio an recipienda sit Nauckii coniectura xxkóöv h au gij.\'\' pro x.ot.y.bv
Antig. 386 ó\'J\' én. Sdixuv xipoppog slg Séov rzpqi.
Cum in codice Mediceo non sic legatur, sed el? péa-ov, Nauckius rescripsit el? aaipóv. Eodem sensu possis s/s x-a-*.6v. Cf. C. R. 78 sq.
Antig. 374 époi Trxpé(TTiog
yévoiro fJiijT\'\' l\'/rof Cppovüv Sg raJ\' VpSsi.
Sub foov (ppoi/üv aliud latere crediderim. Sententiae aptum foret ko iv óirXov g vel rui/SOry g, vel Tspüv, i. e.
(Tvvo$oi7ropog, sed frustra quaero quod traditae lectioni sit si-millimum. Quaerat alius!
Antig. 485 el raOr\'\' uvareï TySe netoer ai xpary.
Vereor ne Nauckius iniuria suspicetur éarerxi. Multum enini dubito num recte dicas éxv ti ólvxtü, quia id verbum cum adiectivis iungi solet, non cum adverbiis. Nee haereo in xe\'i-rerai. Ut enim TiSrea-Oai est sibi ponere, constituere, ita Futurum exactum formae passivae xdeeroii, constituta erunt, huic loco videtur accommodatissimum.
Antig. 504 roóroig rovro xöisiv Avdavew
quot;Kiyoir\' üv, el [tij y\\ült;Tlt;rix.? eyyCKijfii lt;pó/3og. Simplicissima haec verba corrigendi ratio videtur, si scribimus:
rovroig tovto irxviv avsamp;i/eiv y v o \'tyg üv, ktX,
62
Antig. 700 roió,y epspvij trfy\' iTrépx^rxi CpciTi?.
Legenduiu videri vr é p x i dixi in Excerptis pag. 94, itaque ante Schmidtium.
Antig. 743. Haemon. oó yótp tSiKxió. a\' i^jj-mpTikvovb\' ópü.
Creon. ipixpravu ydp Txg épLÓi? dpX1*? (ré^uv.
Quia nemo nisi ógupLcipu? dici potest Sinxix A^xprixvsiv, sane prima specie mirum videtur Sophoclem ita scripsisse, cum exigua mutatione reponi possit
oC yxp Ti Pxix 0-\' é^xixxpTxvov^\' öpü.
i. e. non enira, opinor, leve est quod peccare te video. Cf. Dindorf. Lex. Soph. p. 363 A.
Cave tamen quidquam mutes. Nam insolentius poetam scribere coegit quod per totum paene dialogum apparet ar-tificium, ut identidem ad vocem ab altero interlocutore usur-patam alter orationem suara conformet. Hie autem Sophocles S\'mxix posuit ob Sixy? in versu praegresso, i^xjxxprxvovTx vero ob dpt-xprxvu in sequenti.
Antig. 857 ëipxurag dAysivoTxrxg dfjLOÏ psp\'tfj-vx?,
TrxTpbg tp it6K i rr o v ohov TOO TE TrpÓTTXl/TOt dixsrépou TTÓT/JLOV
ivoïg Ax/SSxulSxiiriv.
Horum versuum difficultates clare, ut solet, exposuit in novissima editione Nauckius. Admissa Blaydesii coniectura fyvxarxg (cf. Philoct. 1170 et Eur. Ale. 878) temptare lubet:
£ fxv x amp; x g xXysivoTXTxg éfioï fxspipLvxg,
Txrpbg TpiTÓAiirro!/ (?) olrov t6v rs TpÓTUiTog
dfJLSTépOU SÓfXOV
HOI i/ói/ AxpSxx.\'iSxKrii\'.
Tpi7ró\\ilt;rToi/ sive TpiTró\'AyTov, ut corrigit Dindorfius, quod
63
scholiasta explicat toAAAxi? dvxTSTroXvjiJ.éi/oi\', itaque Tohuirpv-XvjTov, saniim esse neque aio nee nego. Si depravatum est, haud inepte fortasse conicias rpiiraXciKTTov, quo respiciatur ad chori verba (856) Trarpaov êxrhsig tiv\'\' xohov. De sequentibus verbis fortasse non plane inutile est monere (si-lere enim videntur commentatores) Antigonara existimare esse necessitudinem quandam inter incestas parentuni nuptias et suara fratrisque circa matrimonium infelicitatem.
Antig. 966 rmpót Sè kuxi/éui/ imXxSui/ $i$ófix? dXóg dKTxl B o (r tt ó p i a i {jS\' ó QpyxcSi/
ZahpuSyiróe, iV lt;jiy%/VroA/s quot;Apyg ktL Schneidewinus numeros corrigere conatus est scribendo SiSófjuxg Térpag, sed non placet (rriAaSuv — irérpag, et in libro-rum scriptura nuai/éui/ TrsMysuv (iTTihctSui/ Wieseleri est cor-rectio) TTtTpamp;v Stèu^oig AMg non dubitandum quin rsrpüv sit glossema vocabuli praecedentis. Mihi non displiceat:
Tapet Sè wavéuv PTriXiSuv Stdvjj.ix.óvwv UxTd Boa-to pi a quot;ari Kat ó amp;pyx.üv \'LxXfj.vSvi^óg, i\'v\' y.T\\.
Antig. 1034 MvSè fiai/TiKijg
iSiTpaKrog vfj.lv dpi.
Quod coniecit Stephanus iTpeiTog cum manifesto non suf-ficiat, Pallis HrpuTog, iiysvurog autem Nauckius proposuerunt. Cogitari etiam potest de scribendo AtapaxTog, sive oiSpccx-rog. O. R. 484 Ssiftx /jls vcvu Seii/d tlt;*pbvesi iroCpóg oluvobérxg.
Antig. 1096 tó t\' elxaSstv yótp Ssivóv-, ivtia-ravtx Sè Htv) Tarxgoci Sv/jló v év Seivü Txpcc.
Vetus emendatio Ssii/üv répx pro Ssivw Txpx satis certa vi-detur, reliqua correctio incerta. Temptavit ingeniose, ut semper, Nauckius:
64
ar^ T tx X oclir a i dsivót na) dsivüv icépx. Sed TrxTagxi fieri potest ut sanum sit et videndum annon sufficiat scribere:
ary TrxTagai roii? spoij? Ssivüv irépx. Sed obnitendo meos pessumdare Ion ge peius est. Agi enim de suorutn pernicie satis Creon intellegebat e Ti-resiae verbis 1066 sq.
êv ohi tüv (tüiv avTÖg sk cnrhxyx,/uv *\'/x véxvv vsuptiv «.poipóv ixi/ti$ov? Pcrei.
et ex iis quae idem dixerat v. 1078 sq.
Cpavsï yamp;p oil iJ.xy.poC XP^011 TP\'Py xvSpüv yui/x.ixüi\' (roïg Sófioig yuxu^xTx.
Qui quatuor subsecuntur vss. 1080—1083, si genuini sint, transponendos esse ad priorem Tiresiae orationem post v. 1022 inonui Verslagen, pag. 9.
Antig. 1098 zOflouMxg Ssl, tx) Msi/oméug Kpéov.
Iniuria me iudicp pro hxxeïv, quod errore repetitum e fine v. 1095, ex apographo recepta est lectio Kpéov, manifestum glossema, quia Graeci irxrpóSsv aliquem alloquentes ipsius nomen sine causa addere non consueverunt, et optimo iure, sicubi, ut hoc utar, apud Platonem legitur ü rx! ZuCppo-vt(tk0v \'Zamp;y.pxrsg vel c5 kxI KXsiv\'iov \'AKxilSixSy, interpretibus meliores critici reddere solent ZdixpuTeg et \'AhKiflixSy. Defi-cientem pedem certa emendatione nemo restituet, sed apte conici potest:
sóPovMxg Sst lt;?v ror(7j£gt;, irxï Msi/oixéug.
Possis etiam inserere txOtx, vel in fine senarii txSs. At dixerit quispiam, in ipsa Antigona supra v. 211 totidem verbis scriptum exstat
iroi rai/r\' xpéaKsi, tuï Msvoméug Kpéov,
töv ryss siktvovv nxi tov svfjisvpj iróhei.
Respondeo ipsura versum sequentem argumento esse ibi
65
quoque Kpéov esse scioli emblema et poetam, quod olim in-tellexit Sclineidewinus, scripsisse:
iroï apévxei, iral Msi/oméug, lt;^7roeIv^gt;
tóv rySs SCityi/ovv xal tóv sv/Jisi/ij ttóXsi.
quae correctio mihi quidem probatur prae reliquis omnibus, quas ^ropositas esse video.
Plurima huius quem dixi usus exempla suppeditabit Din-dorfii lexicon Sophocleum sub vocibus (p. 379a) et riwov (p. 469 b sq.).
Alia ratio est eorum locorum ubi spectatorum gratia nomen additum est, velut in Philoctetae initio, ubi est \'A^/A-A^w? xxi quod nomen in sequentibus vss. 50,
542. 1237 omissum videbis. Suspicione vacant loei ubi nomen praecedit: Aiac. 331 TéKpyira-x — ttoiI TsXsvtuvto? et Trach. 665. Cf. Aiac. 91. Acrius instantis denique est Phil. 1261 lt;ro y d Flo/avroj ttxI, lt;lgt;/AoJt7-^r^y Xéyu, | J\'^fAé\'.
Antig. 1165. róig yoip ^Sovói?
otolv TrpoSfxriv öivSpsg, oü TlSyfx\' éyu tyv tovtov, «AA\' l/jlipuxov ilyoO[ji.ai vsxpóv.
Vere Meinekius ov n correxisse videtur, sed etiam
reliqna scriptura merito displicuit quibusdam, cum praeser-tim codex Laurentianus exhibeat Avipig. Paruin tarnen arridet Mekleri suspicio i-poSü trü^ di/Spóg, nisi quod TpoSü requi-ram et ego, sed ita si scribere liceat:
rij yótp v^ovóig otocv lt;/3ist/gt; TpoSü Tig, ov ti (ptjiS éyü tyv tovtov, aAA\' ^yooplai vsupóv,
In huiusmodi saltem versibus Sophocleam elegantiam agnosco.
Ant. 1178. Chor. c5 plxvti, ToWog cis ity\' öpSbv iji/uirag.
Non potuit ipse Tiresias quae praedixerat di/órsiy, i. e. ad effectum perdu cere, nam hoc dei est. Expectamus sen-
66
tentiani toutos ü? oip1 ópSróv t\'Asfaj, itaque conicio, sed post Tournierum, ut plagulam corrigens animadverto, poetam scripsisse:
u /xdci/n, tovzo? cbg £p\' ópSrov fyi/stras locutmn, ut saepius fecit Aeschylus. Nee longe abludit quod ipse scripsit Philoct. 1366
c5 Seii/öv alvov xlvéaag. 1)
Antig. 1214 TaiSóg jxi tralvsi (p^riyyog.
Semper suspectam habui h. 1. (rxivsi, et laetus video Schmid-tium proponere jj.quot; Uavsi. Jpse et de hoe verbo cogitaverara et de corrigendo fis Paivi-i. Eur. Hipp. 1371 vvi\' jj.\'1 iSvvx (Saii/si. Supra v. 1209 de voce est Tspi/Sxii/si et v. 1187 y.a\'i fj-s Cpamp;oyyd? — /3« A At\'/ Si\' amp;tuv.
Autig. 1224 ry? xxtu CpSopci)/.
xxï TTccTpbs Spyx kxï rö SC/a-ryvov A£%i3?.
Versum priorem depravatura esse vidit Gleditschius, qui coniecit rf,? avroC (pSopxi\'. In hac tarnen verborum con-positione — (pSopai/, quia (pSropd usurpari solebat de
vitio illuto tnulieri, melius, ni fallor, poeta a vocis simplicis usu abstinuisset. Quare fortasse praestat corrigere:
svvy,? ÜTroiixügoi\'Tix T ij v y.aTlt;x,(p§opó,v.
Vocabulo usi sunt Aeschylns et Euripides, et verbo xatra-(pSdpeiv Sophocles quoque O. R. 331. Quod autem iam in Exercit. Criticis pag. 121 pro A^%os proposui A«%os, postea ut suum repetivit Gr. H. Mueller Em. Soph. p. 60.
Antig. 1246 é\'Kxïaiv Sè (3óirgt;lt;.o[j.ai
réy.vov kKvougoiv ég ttóKiv yóoug ovx d %l il (T s tv, xré.
\') Vide an similiter corngendus sit locus O. C. 453 sq.
ixavrsf Ay-ovuv — || TahaiCpaSr\'\' clfnoï bolflog {jvvirév tots, ubi Nauckius proposuit k ^plt;T s. V.
67
Ambigi potest sitne con-igenflum cum Blaydesio asiv, an igaOa-siv, quod conici potest collato Trachin. 565. Illa tamen correctio, quamvis paullo ruiuus lenis, fieri potest ut praeferenda sit.
Antig. 1251. Chor. t\'/xu) $\' ovv y r\' Hyctv Pxpv
SoKSl T p 0 lt;7 si V «. l xy IXXTVjV ToXK-Zj Po-ij.
Malim aut (3xpo? aut Trpolt;7oOlt;Tx.
Antig. 1258 ^ n xai -.(.xrói vy-bTov
xpvCpy xahÓTTt-i napSiiji § u p.o u p. é i/y. Pro bvp-ouixivy, quod sententia repudiat, Pallis coniecit irovoufj-évy, sed verbo TovsfoQai pro Trovstv (si Perf. pass. part/\' Trach. 985 in carmine melico exceperis) tragici non utuntur. Mihi in raentem venit So\'Kouij.évy, i. e. rupxTTo/xtv^, cl. Euripid. Alc. 1066 amp;oAor dk xapSiai/ (scii.
Antig. 1339 A\'yo/r\' av p-xTatov xi/Sp\' tKTroStii/,
Sg, dj Troel, (ré r\' oii-fc ixüv ty.roi.vov,
(ré r\' xö_ ravS\', óipioi pié^sog, oö$\' 2%u otrcf. Tpög TÓTspov I\'Su, kA/S^có\' Travra ycip héXPquot;* rüd\' ï\'v xspolv, ról J\' éir\'i npxri pi.oi TÓrpLO? SlKTKÓfJLia-TOg slr/^xTO.
Ambigit Nauckius utrum zAzamp;ió (certa est Musgravii correctio pro kxi amp;amp;3) an Truvra yap postulante metro reddendum sit. Equidem Tramp;vTa ydp longe potius qüam jiA/S\'a); quod nemo de suo additurus erat, interpolatoris esse crediderim. Sed fortasse rectius Kayserum secntus Meklerus delevit l\'Su, v#, nee displicet Gleditschii coniectura Trpótrrpo-JTog, ut fuerit oi/S\' £%u || ötoi irpóo-TpoTrog jtccvtx yicp. In
sequentibus autem aperte non sufficit metrica correctio héxpia Tdv xspolv, quia Mxpquot;*, quod nemo intellegit, proeul dubio mendosum est, nee apte haec verba cimi sequentibus copu-lautur. Conieci:
68
x. Tav xsp oïv, or\' st) xpccri poi rcr/JLog Sv^ndfjiKTrog slirtjhxTO.
Misera sunt praesentia, quan cloquidem cett. Ad ot8 causale cf. supra v. 170 quaeque plurima exerapla Din-dorfius affert in Lexico Sophocleo s. v.
Hanc plaprulam corrigens video in Antigona superesse quae suis locis annotare neglexerim.
Antig. 1088 Tiresias e colloquio cum Creonte discedens ait: c5 Txt, (tv J\' iivxys Trpög Sópov?, ïva töv ^vfj-bv ouTog ég vsurépoug axi Tpétysiv Tyv yXü^uav ^(rvx^irépav rbv voCv r\' dpLs\'ivu tü v (ppsvüv ij vvi/ Cpépei.
Irae indulgere et simul linguam menternque moderatam gerere nemo potest, itaque sine controversia corrigendum est ij yvp Tpécpstv xrt\'. In sequenti versu teneo quod olim conieci rpétpsi pro lt;pépsi, sed praeterea lubens legerim, col-lato Aristoph. Lys. 432:
róv voOv r\' x/xsivcc Tót,g (ppévag S\'\' cD^ vvv rpéCpei.
Antig. 1221 riju ixèv Kpsfxxa-Tiji/ avxévog y.aTs\'iSofjt.£V,
PpiXV p-iTdicSm (Tii/Sóvog xaSynixéi/yv,
röv dpiCpt pLértrtf TspiTETij TrpocxsiiJLevov, uri.
Haec verba vix satis expedita videntur. Nam si intranti-bus Creontis comitibus antrum, Antigona adhuc pendebat, non intellegitur quo pacto mediam amplexus Haemon ei po-tuerit rpoa-Ki-fcQai, nee magis perspicua sunt verba (1238 sqq.)
Cpuamp;iüv ö^slav éy.fió.Wsi poijV XsvxYi Tape \'Cpo/viou ara^éyfji.ixrog.
xsirai $è i/sxpög irsp) vsv.pügt;, „:L
Apparet igitur, Haemonem sponsae cadaver laqueo sol-visse, sed ea res poetae fuerut significanda. Quod qua rationa fecerit fortasse alius reperiet. Nam sive refiiigimus;
69
töv y au xusrsitry irspirsTfj zpoa\'n.g\'ijJi.Evov, xrt\'. sive lenius sic:
rhv J1 aiJity) fxia-vy Tepiirsrfj irpov.sijj-évy, y-ri.
coll. supra 1101 et Aiuc. 1059, non tollitur ditficultas.
Antig. 1235 éTrsi/ruQs)?
ijp£i(T£ rteupxT? jxitrtrov ïyxog, uré.
Pro péGtrov merito suspecto Nauckius coniecit Kyxróv, quod tarnen dubito num satis tueatnr locus Aiac. 907, ubi additur iv xSw\'1- Ipse in Excerptis dedi SryxTov, tragicis familiare gladii epitheton. Quod Pallis coniecit Siircrói\' pro dic
tum exemplo caret, nee probabile est propter 1233.
Verbo hie repetam propositus mihi Verslagen 1.1. con-iecturas in Oed. Reg. et Antigona.
Oed. Reg. 409 kXóovtx hégai pro IV\' ctvriXé^ai. — Ant. 782 véuv S? éi/ tTrfySsvi ttitttsi? pro quot;Epu? Sg iv x r % p a lt;r i T\'urrEig. — V. 647 deleto glossemate vCp\' supplebam
Tóig lt;7r«/93t\'(7aj iroigt; (ppéi/ag, cl. Trach. 736 sq. et Ar. Eq. 1119 sq. — V. 802 fj-aXspHv pro r«J\' ópüv, quod tarnen vide quo pacto tueatur Nauckius in editione novissima. V. 906 évtyirsTo pro irtjKSTo. De aliis iam monui.
Aiac. 196 éxiïpüv ^ üPpig
arappyTog óp/JLciT\'
év tv avé [).o tg fSarrrraig, xrê.
Edi solet e Triclinii coniectura ipfiaTai. Sed deest senten-tiae necessarium vocabulum, scribendumqne videtur:
UTapPyrog i p fJnp irvp i. e. dg rOp. Cf. Hom. H 396. Scholiasta scribens teiTsi dg Op iam ante oculos habuit quod hodie scribitur. De usu intransitivo verbi ippótv satis constat, nCp autem in hac com-paratione omitti potuisse hand facile adducar ut eredam.
70
Aiac. 249 Sroóv slpstria? {vybv l^ófxevov Tovmripu uacï [j. ssrs lvx i.
Fortasse sali verbo snspecto latet a-v^ijvxi. Cf. Aesch. From. 135 (rvSyv S\' ciTéSiAsg !gt;XV vrspurü.
Aiac. 345 txx\' t\'S ««t\' i^o\'i Acifioi.
Expectabam ndz\' ipè vel potius xa!? éfiè, quod iam Blaydesio placuisse video.
Aiac. 378 oü yótp yévsir\' xv raCQ\' Strug ovx ëxs,v%
Prorsus facio cum Blaydesio liane structuram ferri posse neganti, nee tarnen cum eo vitiosuni puto orug, quia ea con-iunctio constanter npparet in similibus formulis ook ïvriv ötus et ovx ïstiv ottu? ovx, sed mendosus videtur Infinitivus, pro quo nescio an substituendus sit Optativus ^xot.
Aiac. 449 ovk amp;v ttote
Sixyi/ x«r\' ahhov Cpurog Cp i it a v,
Infimae graecitatis cum sit tytylfeiv pro \\py(pi$lt;röat, in ve-tusto scriptore Attico tyyCpiTixu admodum suspectum est. Facile fluere potuit e glossemate, si Sophocles dedit:
ovy, S.v tots Kar\' ihAfov Cpccrog amp;$\' ÏKpivxv amp;v.
Aiac. 457 kx] vvv t\'i xpy dpüvi Sarrig siJ.lt;pxvüg Ssoig i^SrxipofJLxi, (jlkti-i Sè pi.\' \'EAA^vwj/ trrpxrCg
Sè Tpoix ttaux Kxi ttss\'ix rijf].
TÓrspx TTpbg ohovg Krê.
V. 459, qnem saepsi uncinis, manifesto est spurius. Quod enim Troianis Aiax invisus est, id omnibus Graecis habebat commune, nee quidquani significare ea querela potest, nisi forte putamus, quod nemo faciet, Aiacem cogitare de trans-fugiendo ad liostes, qualis suspicio praeterea refellitur iis
71
quae paullo post dicit v. 466 sq. Prodit autem falsariiim metri Sophoclei imperitia, si quidem trisyllaba vox quintum pedem efficiens vitiosa est.
Aiac. 460 vavMxovg Kituv HSpoc?
fjLÓvou? t\' \'ArpsiSag.
Alii alia coniecerunt: Sititov?, yuixvou?, ü^oO?, TrpoSoóg. Mihi placet oivó[J.ou?, nam de Atridarum iniustitia perpetuo Aiax queritur.
Aiac. 434 orou Trarijp fièv ryvy air1 \'IJa/a? quot;xfisovhq
rot, rpamp;Ta. ko.X\'Kktts.T\' Apiamviyoig trrpccTov Tpb? olxov Tramp;sat.v ivv-Xnav (pépuv
éyu J\' i xeii/ou ralg, rbv uiiróv ég róirov T p oiag stsAAwv oiix shatrirovi trSévsi oóy ïpyoc pLs\'iu xeipög olp.xéiytxg êfiijg,
óiTipog \'ApysioKTiy (SJ\' dTÓWvpLoii,
Hunc locum, in quo plura offendunt, sic temptabam in Excerptis, pag. 61:
otou Txrijp fJLèv TiffS\' dir\' \'IStxixg xSovög Td jrpüra xoil JtaAA/ar\' dpivTsOtrag trrptuTov Tcpbg ohov tyhSs Trdarxv sw\'Ks.ixv (pépuv éyci] J\' ó Ksii/au Tctig, rbv aórbv ég tótcov lt;^TOCtov 7rapgt;£\\Süi\' oöx éXavtrivi (rSéi/si oOS\' Ipya jJLsiu Xs\'P* rp d gag é pijj iiTi^og quot;Apysioi(7iv cSJ\' dTróWvpnxi.
Quia tamen secundus quem adscripsi versus etiam sic cor-rectus mediocriter placet et propter verba sequentia ttAcxv EÖjcAE/av Cpépuv satis videtur inutilis, hodie nescio an imperite fictus sit ab interpolatore ad exemplum v. 1300, ubi de eo-dem Telamone dicitur
Heng uTpaTOv rd irpur\' dpia-TsOrag épiji/ i\'(7%£/ Qjvzuvov fJ.^Tép\\
72
Aiac. Ü47 dTsp Sixaiug éfibs rot, tutpt\'bsv.
Keliquis coniecturis accedat haec mea:
eïtrsp $ihx\'iu? sari iratpóüsv lt;/£7£isgt;.
Nam éfjiós glossenia videtur. Sultem aut hoe aut ri TUTpódsv abundat.
Aiac. 600 eyw ii rXxpuv TixXanb? «u XP^quot;0?
\'ISala ixipvu Ksipi-uvi^ TTO\'ICI, pyXüi/
nli/yjpamp;ixos nrtquot;.
Alienis periculis (etiam recentissiinis) cautus ab lioc loco tot conifcturarum nautragiis famoso manum abstirifbo, hoe tantum luoriens ne Dindorfii quidem coniecturam quamvis plurimis critieis probatam pyvtiv pro (j-y^uv veram videri, quippe quae nimia viileatur liyperbole de X annorum spatio, de quo dictum ferrem i^spuv Si reliqua loei emendatie
mihi eederet, potius suspic..rer pro MHAflN legendum esse KHAflN, Kydav cci/\'jpiSixos, ut est Elect. 231 dvapftixo? USe spijvuv.
Aiac. 085 sq. Vide ad Trach. 18 sqq.
Aiac. 778 «AV eHsp Vtti t^Ss SijpLépp, xré.
Fortasse litterae melius sic dirimentur, ut scribamus rys\' i\'fl\' {^éptf:
\' Aiac. 782 el
ovy. £lt;7tiv dvijp ksivo?, el iroCpóg.
Plerumque corrigitur cttpuittspoófxssrx vel atywrep^ssx, sed neque verbum medium neque compositum exemplis probis et antiquis eonfirmari potest; quod enim legebatur Eurip. Iph. A. 1203 TraiSóg varsp^troixai certa coniectura a Nauekio muta-tum est in éa-rspya-op.ai. Qua re intellecta Badhamus reposuit loco nostro e/J\' üp\' va-rep ij (ra^sv, reetius fortasse faetu-rus, si pro Aoristo posuisset Perfectum ver epty k*psv.
73
Aiac. 806 ^refr\' tói/rsg rdi/Spóg t^orSov xuKijy.
Cum dubiae admodum sit Graecitatis fyrslv ni/ö? PgoSov pro fyrslv oToi Ti? igsfr/jhuSrs, neque leni mutatione hie locus cu-rari possit, vereor ne conf\'ugiendum sit ad suspicionem, hunc locum esse e numero eorum, ubi vetus lacuna imperite ex-pleta sit. Quid poeta dederit pro certo nemo scire potest, sed sententiae aptum est:
oï S\' é(nrépov? dyxtivixg, oï J\' dvTVjXiovs fyrslT\' loi/Tsg Tdi/Spdg lt;£gt;/
Aiac. 852 aXV ovSèv £pyov txötx SpyvsltrOai pxtviv «AA\' dpKTéov TÖ TrpAyfj-x TUV ra%s/ TIV\'I.
c5 ©aViJiTf ©ixy«r£ vOv pi\' iT\'iemupai [xohtii/.
Aut versus inutilis tribuendus est interpoiatori, aut si So-pbocleus est, duobns vitiis, quilius ridimlus redditur, est liberandus. Ineptissimum enim est ipxetrOai dictum de caede, quae uno ictu itaque temporis momento perficitur, et procul dubio iegendum épx.Téov, quod ipsum iam Reiskium olim commendasSH nunc video, nec magis ferendum tuu r«%£/ tii/1 pro (tvv tamp;xei. Conieci:
«AV êp KTéo v Tb irptZypa avv t«%£/ T6$e.
Idem verbum aiiquando restitui iussi supra v. 40 ««i Trpbg ri SvtrMyia-Tov lt;iJ\' fyi-ev x^Pa\'i suspicatus fyp^sv XSP\'\'\' ut sit sententia: quo consilio rem adeo inconsi-deratam manu patravit? Hunc Aöristum poeta usur-pavit Phil. 117. 1353. 1406. Trach. 035. 1201. Idem prae-eunte Hermanno ab editoribus numerorum causa restitutus est Aiac. 905, ubi libri
Chor. rivog tot\'\' ap\' (Trpuge xtip) SC/tr/jLopog;
Teem. avTÓg xpog avroC,
quae lectio sententiae aptissima est, quod dici non potest me iudice de Herraanni coniectura tot\' ap\' upge, quia nus-quam verbum fySsiv est intransitivum, itaque male quadrat
74
responsum aMg jrpó? xvtoO. Quare baud scio an, ui lenius, ita verius olim Bothius rescripserit:
t\'ivos tot\'\' amp;pa irpa^s xe\'p* dva-fj-opog;
Aiac 1024 oï/jloi, ti Spxamp;u; ttü? o-\' dtroirxxitu TrmpoC roüS\' alóAov wtiSovrog, u raAag, vCp\'\' ov Cpoi/écc? xp\' igéirvsua-ag •, slSsg tig XP^V HfLsXhi er\' quot;EjtrWja jcai S\'avcöj\' xTrotyS\'ursiv.
Dubito an hunc locum melius sic interpungamus:
roüJ\' xlóAou xi/cièwrog; cb Tx\\xg, C/Cp\' oö (povéug amp;p\' éj-éiryeuirixg. slSsg xrA.
ut existimemus actorem, qui agat Teucri personam, post verba o\\^oi — wamp;dovrog cadaver Aiacis a gladio divellere, tam vere exclamare c5 rxXag jert\'. Praeterea fere malim:
oVfJLOi, ri Spxuui (péps ir\' xiroamp;Txirüj uré.
Aiac. 1084 «A.V ivrcctu (jloi xa) Sésg ti nxiptov,
nxï fxfy Soxü/jisv SpüvTsg üv SeciiixeS/x ovv. dvTiTsiirsi]/ xüd\'ig Ui/ XvTramp;ixeSx.
Doceat me aliquis, quod mihi obscurum est, quid sibi hic velit vocula kx), aut mecum legat;
«AA1 i(ttxtu fjLoi Séog ti xxiptov, xté.
Aiac. 1115 rpög txvtx irXdoug Ssüpo mjpunag Kx/Süv kxï tój/ (ttpatyybi/ fyxs.
Maiore vi dictum foret:
xxvtöv trTpxTyyov fyvs.
Articulum post xvtov recte omitti ostendunt loei Ai. 1168. El. 720. 1396. 1329. Ant. 1217. O. C. 1650.
Aiac. 1164 «AA\' dig Svi/aaxi, TsOxpe, t a xó v x g
lt;t7csv(70v xo\'ixyi/ xxttstóv tiv\' issïv
75
rcSJ\', hSrx Sporoï? rbv isijj-vyvrov rixCpOJ\' svpcisircc HxSégsi.
Tam Tayyvw (rrsCrov (licet rxxéu? a-irsudsiv dicatur) quatn praesertim locutio Hslv ri tivi, in qua iam alii haeserunt ut aliena ab antiquo sermone, faciunt ut interpolatorem sua intenniscuisse suspicer. Prorsus saltem sufficit;
iAV cJj SOvxirxi, TsCxps, raxui/ov xo\'iKvjv kAtetov tüS\\ Si/Sra fiporoï?
rbv asiixi/ytTTOv TdCpoi/ EÓpcisi/ra xxöégsi.
Sic infra v. 1403 aiAA\' ol1 pèi/ ho\'iayv xxtstov %£/3(7l rxyyvxtz.
Aiac. 1310 sVfi v.x\'Kliv [xoi roCy vTrspnvoufjLévu
Srxi/sïv TrpoSiljXu? fj-aWov ty r (j g t ij s virèp yuvxixös ij r oö aoü S\'\' dixxlpLOi/os A^-w.
Hermanni lenissima correctio lt;roO pro roO ita tantum huic loco proderit, si simnl mendum quo laborant in praegresso versu voculue rij? rijg sublatum erit. Conieci:
/jLxWoi/ ij fixx^yg órèp yvvxiKÓg, !j croC lt;rov S\' éfiixiixoyog Aéyu;
i. e. aut pro te fratreque tuo, si sic me dicere mavis. Qnali oratione Teucer satis aperte significat, se Atiidas vix digni-ores existimure pro quibus pugnet quam Helenam, mulierem libidinosam.
Aiac. 1324 ijnova-ev alrxp^\' Spüv yamp;p roixvrx (xs.
Temere Schmidtius coniecit éx^pa- Cf. 1320 ov yóip y.\\óoi/-rég i(Tfj.sv xlcrx\'^roug Uyovg, Philoct. 607. Antig. 1047, al.
Finera his annotationibus imponam communicanda cum lectoribus vel potius in memoriara revocanda observatiuncula, quam, Heet perexigui sit momenti, tamen fore spero ut a luturis fabularuin Graecaruin editoribus non vilipendatur.
76
Invaluit hodie mos scribendi noslv sine dipbthongo, nbicum-que metrum paenultimam brevem postulet, neque earn con-snetudinem impugno, quia bona aetate forma sine iota paene constanter in titulis reperitur, licet (quod inscriptionibus quibusdam metricis demonstrari potest) ipsi veteres Atbe-nienses nullum observarint in metrico utriusque format! usu discrimen. Attamen hoc summa constantia observarnnt, quod a Meklero neglectum video, v. c. Aiac. 1395, ubi tscO edidit pro Toiü, ut verbo numquam vocalem eximant ante vccales el dipbthongos o, u, ov, 01. Rem diligentissime ostendit Mei-steriians in utilissimo libello, qui inscribitur Grammatik der Attisch en Inschriften, pag. 27, unde ipse primum intellexi me Excerpta e poetis Graecis iterum eden-tem similiter errasse.
Us quae adolescens scripsi in Exercitationibus meis Criticis et postea in novae Mnemosynae vol. VI nunc e repetita lectione paucas addam observationes.
Fr. CDXXI, 4 wars tsktmo?
Txpót, (TTdSfjLiiji/ lóvrog ópSoCrai xxftiv.
Aut lévai Txpd (77-«6/h^gt; dictum de fabro lineam regnla indicatam persequenti, ut interpretatur Dindorfius, fuit formula artis fabrilis, quam hodie ignoramus, aut lói/rog cor-ruptum est. Expectatur ïa-xoi/Tog (s. iy^ovrog) vel riSéi/ro?,
SC. TÓV MVÓVX.
Fr. CDLXX Oü ydp ng amp;v Suvxito rpupar^g a-TpuTOV roïg irótcri Ssigixi kx] Trpoirapxitrxi xócpiv êirsl oiiS\'\' i Kpsitriruv Zsvg éfj-oO Tvpxi/v\'iSi out\' é%£iro fx (3pü v out\' lt;pl\\igt;g.
Sophocles h. ]., quod facit saepius imprimis in Antigona, antiquioris poetae sententiam attulit. Quis enim haec legens non meminit Theognidei illius v. 25
oOSè ydp ó Zsvg ovQ\' vuv ttAvtsct^ oLvdavst oi/r\' Avéxuvl Sed haereo in verbo composito éi-sTrojxflpüu, cuius prima praepositio omni vi caret. Haud quidem ignoro subinde in tragoedia eam praepositionem perexiguam vel potius nullam vim addere verbis compositis, sed tamen ea componendi
78
licentia poetae non utuntur nisi cogentibus numeris. Quare hie verum esse suspicor:
ovT, £ or\' sT o (3 pü v oi/T1 sTauxpiljtrix? Cpiho?.
Fr. D1X TsOKpoH Sè rógoo xpti/j.si\'o\'S, CpsiSuMqi
iirèp tamp;typoii tt^ScSi/to? ta-rya-sv ^pOyn?.
Cum Irrxi/ai significet sist ere, nequaquam intellego quo pacto Tencer paree utens sagittis efficere potuerit ut Troiani supersiiientes iam castrorum Graecorum fossam ab incepto desisterent, nam expectari ipsum contrarium vix opns est dicere. Quia vero inaudita synaloeplie corrigeres mgov lt;oógt; Xp^jJ-evoq, nihil alivid restat, quam ut locum emendemus scri-bendo:
TsvxpoT Sè ov xpuixévaT CpsiSuM#
VTrèp Ta(ppou TCVjSünToi^ Ëvryvsv (ppóyix?.
Litterae TOHOT cum male coniunctae essent, genetivum in nominativum imperite mutavit librarius.
Fr. DXV11 i/Ov ovSév stfJLi xupis, dhhix roWaKi?
tolvtY/ rijv yui/aixs\'iav Cpótrii/
dg oóSéi/ i^/JLsv uri.
Schmidtius pag. 265 sq. haec verba sic refingens;
i/vy J\' ov Slsifi.1 vsupés, dWA xoAAax/?
TUVTy KTL
quam aptum sit i/supég (verus accentus est vsüpeg), recens, ipse viderit; sed disputanti contra Gomperzium prorsus ei assentior recte Cobetum quaesivisse, quod apte opponeretur verbis sequentibus dWot toWUkis ktI.
Contra cum Gomperzio ifiXsipa sanum esse credo. Cum quid praecesserit ignoretnr, semper admodum incerta manebit pri-morum verborum emendatio. Mihi venit in mentem;
ov vvv J\' év i^jj-Jv xuP\'\'5i dWd ToWccKig PpXsipct v-HWy t\'/jv yvvuixsiav Cpviriv,
ei? 0v$év £lt;7^£gt; Kri.
79
Non nunc in me seorsim sed saepe alias quo que (in aliis quoque mulieribus) muliebrem observavi na-turam, quam sim us miser ae. Sentio tamen vel sic xupïg habere quod displiceat, et locum aliis commendo.
Schmidtii autem coniecturam raiSsg pro ttxvts? in v. quinto probandam arbitror.
quot;Ev CpChov dvSpÜTUi/ jttf ËSsigs Trarpb? ■/.amp;) jxaTpo? \'/jfJ-ag dfiépx Tovg Trdvrag- ovSsïg ïi-oxog oiWog ï^Xokttsv ü\'KXov. /Sóo-ksi $è Tovg fj.h [xolpx ^vtya^sp\'ixg, rovg liKfiog ijficDy, Toóg Sè Souhs\'iag {oyöv £lt;tx,sv ix.]/ii,yy.ag.
Locum inde a 2 vs. nuper sic temptavit Gleditschius: /ijj-épx rovg rai/Tag- ovSslg ólXhov è\'/SAaorsy.
Póirxei Sè roóg fièv (xoipx SiKTtx/xspi/xg, rovg J\' SX(3og yjfjiüv
Kpxrog^gt;,
amp;Woug Sè SovXdag (uyöv avayxixg.
Satis probabiliter, ut opinor, sed vocem AMEPA sanam esse nego. Quid enim quaeso sibi volt unus patris ma-trisque dies? Intellegam una (mutua) parentum vo-luptas, itaque corrigam dSovct.
PV. DLXXIII. Optime hunc locum curavit Schmidtius, nee habeo quod addam, nisi scholiastara Aristotelis, qui omnes tres versus attulit, non scripsisse quot;A (pyj-ii/ ó jStd^un Tpög rijv ZlSypü, sed ó Trai^uj/.
Fr. DLXXX111 a ttowüv s\' si/ tohotrhyamp;ip tèasrai
oor\' tkif sitysvéuv éaSxbg si/r\' xxps\'iuv to \\lxv xaiióg- (3po t(o Sè ttigtov ovSév.
Partim meis partim alienis admissis coniecturis locum sic constituerim;
Oó to Ai) S\' év TrohvTrXvjSiif, Téterai
80
oür\' «t1 sCyevéuv sa-Shóv out\'\' dxps\'iuv lt;lt;ïtogt; irahiv hxkóv (7top$ Sè tkttöv ovSév.
Non multi, si in gen tem spectas hominum nume-rum, sunt neque e generosis parentibus boni neque contra ex iraprobis mali. Generatione con-fidi prorsus nequit. quot;Ato addidit Bothius, ttx\'Kiv debetur Meinekio, Tiropq. conieci Mnem. VI2, 281, cetera nunc.
Fr. DCLXXV11I ^ T«rJss, i] roi Kórpi? ov Kóirpig póvov, iAA\' êcrrt «AAcOv óvofLaruv éwévvp.ov.
e(TTiv (J-èv quot;AiSyg, i\'ar/ J\' üCpamp;iTOS flix,
itTTiv Sè Xiktgx piaivixg, itrri 5\' ïfiepog fcuparo?, è\'aquot;r\' oljjLwyfj.ó?, éi/ xeivy to ttóCv tTTOvSa\'iov, ijWxatov, ég P\'iav amp;yov XTé.
E coniecturis olim ad h. 1. propositis certa est Bothiana P\'iog pro P\'ict, meritoque recepta a Dindorfio. Praeterea pro-babiliter Juj/a/xswv pro 6vofj.xTuv coniecit Meinekius et jj-xvixg pro ixaivAg Porsonus, sed iniuria milii Dindorfius recepisse videtur Bothii correctionem fcxpavTog, a loci rationa me iudice alienissimam. Hoc enim est poetae artificinm, ut in hac variarum Veneris proprietatum enumeratione non similes copulet notiones, sed inter se opponat contrarias. In sail ae autem rabiei non opponitur, ut arbitror, desiderium non expletum. sed desiderium bene teniperatum, itaque corrigendum suspicor:
\'tGTi J\' ïfispog
£ il X p OCT 0 5 , XrA.
Fr. DCLXXXVI. Me et Cobetum post Hemsterhusium, quod nesciebamus, conicientes nsó pro xai vehenienter carpit Schmidtius. Attamen (quod pace dictum sit Porsoni et Krue-geri, quorum memoriam valde veneror) admodum videtur probabile poetas Atticos, qui earn crasin non solum in
81
stöó?, sed etiam in vocabulis cum eö compositis (quorum exempla collegit Blaydesius ed. Aristophan. 1886, vol. II, pag. XIII) admiserint, eandem non recusasse in uml sü. Quis enim, ut hoe utar, credat recte dici sed xsu rxQslv diei
non posse? Nonne multo est probabilius casui tribuendum esse quod hodie xsb nusquam appareat? Equidem sic opinor, nee si alius locus eodem remedio aeque facile emendari po-terit, eo uti dubitabo. Schmidtius solita violentia locum temptans rvxy in altero versu, nihil tale meritum, mutare coactus est.
Fr. DCLXXXVIII.
Ovx itrri yfjpxg rcSy troCpüv, iv ol? ó voOs Ssip gói/eirr/i/ ï/^épt*, TsSpxfLfj.éi\'og.
Trpopivi^ioi. ydp xépSo? dvSrptiToig fnéyoc.
Nihil horum intellego, nee versus tertius omnino cum reliquis cohaerere videtur, sed aliud esse fragmentum. Reliqua quantuinvis incerta coniectura sic tempto:
Ovk Icrn yfjpxg tüv (roCpüy, h ol? i voO? ia-bXxliTiv sa-Tiv ij$ova.T? TsSpupLpLivog. ut dicat poeta, non vere senescere, sed ad mortem usque frui iuventute sapientes, quorum mens nutrita sit honestis (cogitandi et meditandi) voluptatibus (non turpibus debili-tatum corpus). quot;Videant alii. Nam lenius requiro remedium.
Fr. DCCXI1I \'AA.A\' oüpiö? as} TÓTfjiog iv ttvhvS Ssoü
rpoxü y.VKMÏTXi x.a) /nsraAAiXfffff/ (pviriv,
üi(77rsp crstyvyg S\' blt;pig süCppói/x Sóo sfji/ai Sóvxit\' óiv oCittot\' sv pi-op(py pli#,
aAA\' é% rpüTov Ppxerai véa
irpisuTTtt, v-oLKKiivovaot, xai Thypouixévy,
Xamp;rai/Tsp ixvrljg EvysvsvrArvj (pavy,
ttóiXiv Siappsl xM ixvjrSkv ipxttoci.
82
Plutarchum iain legisse sOysi/sa-ruTy inde apparere videtur quod non tantum in vita Demetrii, sed etiam bis in Morali-bus ita scriptum exstat. Nihilominus in fr. 741 bis recte apud eundem legitur
KtHfATsi yólp év xpsiaiiriv üiTTsp sÓTpeTryg ftxXiióg Jtrtquot;.
semel vero apparet falsa lectio suysv/j?. Quidquid autem sta-tuendum est de Plutarcho, nullus dubito quin ipse Sophocles scripserit:
■fciotuvttsp txl/tp/? S v ttp £ tt S v t x t vj (pxvyj,
Cf. Aesch. Pers. 180. Sept. 99. Eur. Iph. Aul. 386. 822. Hecub. 269. EOysvyg enini de externa specie ab antiquioribus saltern non dicitur.
Pr. DCCXXXV1I li pad six f-nèv yxp év Myonri TrporPoty
pióAig Si\' iirbg Hpxerai TpvrccpLévou, ktI. Dindorfius affert meain coniecturam Pxpslx et Meinekianam iSuTupLévou. Verbi notie aptissima est, sed haereo in Praesenti, ubi expectes Perfect! participium éppvirujj-évov vel, quod raagis Atticum videtur, éppvirvj pévov, quod vide an poeta admissa aphaeresi dare potuerit. Aphaeresin, non crasin, recte statuere mihi videtur Blaydesius Arist. Pac. 253 in XptftrQx\' irépu. — Paulio longius distat a tradita lectione, quod Naberus per litteras mecum communicavit pvrov ir\'Kéu.
Fr. DCCL1V M^co re SéSopnx xji^av/ora/iia/,
ir\'Kéov CpvXamp;rtruv avrö? (pvAx/riroixai.
Absurda est observandi ratio rö p-Osiv, nee nisi pulvere coacti oculos clauserunt custodes cadaveri Polynicis appositi in Antigona. Videtur olim fuisse:
KAÓCO TS. kx) SéSopxx KTé.
Fr. DCCLXXXX1 y.xi rótv véoprov. Hg é\'r\' AtrroXog %/rwv
83
SvpccTov d/jiCpi (xypóv TTCilt;r(rsTai, \'EpiJLióvxy,
Calidius Mnemos. VI2 sollicitavi Supectoi/, qnod Plutarchurn legisse bene observat Schmicltius. Et recte ita scribere potuit poeta, nam revera femur celerius incedente pnella identidem tali, qualis bic deacribitur, veste nudatur itaque fit Svpaïov.
Sed apud Plutarchurn in Lycurgi et Numae compar. cap. 3, ubi hos versus attulit, minus recte scriptum exstat; rw ydp tlvTi toC TapSei/ixoO %/Twyos al rrépvys? ovu tyvav Avsppx^-p-évoci. Nam sententia postulat ovy. ytrav arvvsppxixiJLéi\'xi.
Fr. CCCXLII, 5 ^u^TrM^sTai Sè s-A^flos ovx otrov Soxst?.
Haymanum, Cambridg. Philol. Proceed. 1882, pag. 30 coni-cientem Thijdóg ol, tólt;tov Soksïs-, latuit me ante XXIV annos idem suasisse Exereit. Crit., pag. 12.
ADDENDA ET CORRIGENDA.
Pag. 18, 23 Praetulerit forsan aliquis si? pro Tpog.
„ 19, 9 Sxvavinuv coniecit iam quot;Weckleinius.
„ 25, 8 dy.poig tamen ob livuSsv minus placet.
, 26, 15 Lege Apé^si.
„ 26, 19 Non ignoro apud poetas coalescere ol\'ixoi cie, sed fortasse crasis potius est qnam elisio.
„ 44, 14 Nauckius coniecit: tia-Tsp ^ (p«Tis Cxparsl^-, géi/oi fortasse recte.
„ 46, 27 Lege S M\\eï.
, 53, 3 iru/xTTohi? tamen dici potuisse pro rupToMryg du-bito, neque id sequitur ex trv^TrAoug et crOpPiog similibusque. Recte Nauckius óixóttto\'Aiv.
, 61, 15 Dele „vel — irvvoSoi7ropos\'\\ quae imprudenti mihi excidernnt. Non potest autem i\'trov (ppovelv signi-ficare, quod putant, eiusdem esse factionis, quia aliud est gt;\'lt;rov, aliud txCtóv. Significat tan-tundem spirare, non minores spiritus gerere, quod hie absurdum est. Itaque de loci corruptelanon dubito,sed de emendationedespero.
„ 63, 18 Lege quot;lt;ttiv tyy pro quot;or/ xa).
, 64, 27 TxSs iam ab alio coniectum esse video, sed dubia structura. Praestiterit quod posui £gt; ToraSe.