PSALMEN

HET BOEK DER PSALMEN.

-

RIJKSUNIVERSITEIT UTRECHT

0746 7313

€gt;/

HET BOEK

DER

F © L M E N.

jSTaai* de berijming van 1773.

VIERSTEMMIG EN IN DEN OORSPRONKELIJKEN , RYTHMUS BEWERKT \'

VJU* (ZasJMJU JctrretO\'-t ^

gt;: Vgt;-*-tn Xuc l£J

DOOR

SAMUEL DE LANGE.

HOLIANDSCH-AFBIKA.ANSCHE UITGEVERS-MAATSGHAPPIJ v/h, JACQUES DÜSSEAU amp; Co.

Amsterdam—Kaapstad.

EENIGE OPMERKINGEN over de bewerking der Psalmen.

De opdracht, mij geworden, om de melodieën der Psalmen vierstemmig in den oorspronkelijken Rythmus te bewerken was niet zonder moeielijkheden. Bestemd om door de gemeente gezongen te worden, niet door een geoefend koor, moest ik muzikale moeielijkheden trachten te vermijden en wenschte toch aan de oorspronkelijke melodieën getrouw te blijven. De grootste moeielijkheid voor zangers is de juiste voordracht van Syncopen, (verplaatsing van het maataccent) om deze te vermijden heb ik de Syncopen, waar die voorkomen, in twee noten verdeeld en dit overal door NB. aangeduid. Een tweede moeielijkheid bij de uitvoering is de indeeling der triolen CS = 2). Deze was niet te vermijden. Mocht de uitvoerijfVg moeielijkheden opleveren, zoo kunnen de organjpeh, ^overal waar aange

geven is, twee gelijkffSnatcn nemen van de kleinere

soort. In de plaats vail: ⁱ \' komt dus: \' De kruisen heb ik behouden waar zij ter vorming van Cadenzen noodig zijn, de anderen heb ik laten vervallen, volgens het gebruik van den tijd, waarin de melodieën geschreven zijn. De door mij in de Psalmen bijgevoegde maatstrepen en daardoor ontstane maatindeeling zijn berekend voor de Hollandsche woorden. Het zou kunnen zijn, dat voor de Fransche woorden, op welke de melodieën der Psalmen gezet zijn, enkele rythmen eenigszins anders zouden moeten zijn, toch kunnen de afwijkingen slechts zeer gering zijn.

De door mij bijgevoegde Nieuwe Melodieën zijn

EENIGE OPMERKINGEN over de bewerking der Psalmen.

De opdracht, mij geworden, om de melodieën der Psalmen vierstemmig in den oorspronkelijken Eythmus te bewerken was niet zonder moeielijkheden. Bestemd om door de gemeente gezongen te worden, niet door een geoefend koor, moest ik muzikale moeielijkheden trachten te vermijden en wenschte toch aan de oorspronkelijke melodieën getrouw te blijven. De grootste moeielijkheid voor zangers is de juiste voordracht van Syncopen, (verplaatsing van het maataccent) om deze te vermijden heb ik de Syncopen, waar die voorkomen, in twee noten verdeeld en dit overal door NB. aangeduid. Een tweede moeielijkheid bij de uitvoering is de indeeling der triolen C3 — 2). Deze was niet te vermijden. Mocht de uitvoeripgquot; moeielijkheden opleveren, zoo kunnen de organjcjten, \'overal waar -\'quot;T^ aangegeven is, twee gelijkenoten nemen van de kleinere

soort. In de plaats vail: \'f?¹ f ■ komt dus: \' *. De kruisen heb ik behouden waar zij ter vorming van Cadenzen noodig zijn, de anderen heb ik laten vervallen, volgens het gebruik van den tijd, waarin de melodieën geschreven zijn. De door mij in de Psalmen bijgevoegde maatstrepen en daardoor ontstane maatindeeling zijn berekend voor de Hollandsche woorden. Het zou kunnen zijn, dat voor de Fransche woorden, op welke de melodieën der Psalmen gezet zijn, enkele rythmen eenigszins anders zouden moeten zijn, toch kunnen de afwijkingen slechts zeer gering zijn.

De door mij bijgevoegde Nieuwe Melodieën zijn

EENIGE OPMERKINGEN ENZ.

door de opdrachtgevers gewenscht. Het verwijt eenige zeer schoone melodieën (b. v. Ps. 24, 51, 130) te hebben willen verbeteren kan dus mij niet treffen. Ik heb de opdracht uitgevoerd en hoop in mijne compositiën te hebben gegeven liederen in den geest van onzen tijd en in overeenstemming met de woorden, waarvoor ze gemaakt zijn.

Omtrent de uitvoering wilde ik doen opmerken, dat de nieuwe melodieën op de gewenschte toonhoogte staan; de oude melodieën zijn voor het gemeentegezang berekend; wanneer deze laatste vierstemmig gezongen worden, zal het bij eenige wenschelijk blijken één toon of Ih toon hooger te intoneeren.

Hier volgt een opgaaf van de wijzigingen, die ik gemaakt heb of wenschelijk acht.

Ps. 7. De laatste 2 noten vóór de slotnoot, door NB, aangeduid, moeten waarschijnlijk lange noten zijn. —

IV, 83. Keg. 9. de NB. waarschijnlijk 2 korte noten.

Ps. 38. 2do en 5^ regel door mij gewijzigd om de Syncope te vermijden, staat aldus:

2 f I ! I ! !

O¹ # ¹ cl ïri 2. zeer te vree-zen

5. In mijn lij-den

Ps. 47. Kan, zoo de indeeling voor de Gemeente te raoeielijk blijkt, aldus gezongen worden:

3 !JJ j | J lt; J J J J enz.

Ps. 58. De eerste regel is waarschijnlijk bedoeld als volgt:

3 J^;JJJ \' \'Jl_]_!l J enz.

O gij ver-ga-dering ge - ze- ten

Ps. 79. Waarschijnlijk moet de vóórlaatste, 9de, regel zóó luiden :

¹ | I I I 11 I

\'t Ge - diert in hon-gers - nood

\\ eenige opmerkingek enz. vil

Ps. 84. Eerste regel is door mij veranderd, de oorspronkelijke Rythmus kwam mij voor den Hollandschen Tekst te zeer gekunsteld voor. De indeeling is:

3 Mil I I I -{ I I

Hoe lief-lijk hoe vol heil-ge ■ not, Ps. 85. Regel 2, waarschijnlijk aldus:

—I 1 J J J —! I ^eni\'quot;

Ps. 141 luidt de eerste regel:

3 I I I I I I I I I 11

dit heb ik gewijzigd. Evenzoo

Ps. 149, waar regel 5 en 6 de volgende indeeling hebben:

3 1 III l I I lil

é 4 é é *\'lt;=)

5. Dat Is - ra - ël met blij - den klank

6. Zijn mil - den Schepper loov\' en dank

In de 2(ic Berijming heb ik alle triolen gelijk verdeeld. „Bedezang na het Etenquot; heb ik de laatste 3 noten gewijzigd, zij staan zóó: i 1 1

Moge mijn werk aan de eischen voldoen en tot stichting der gemeente bijdragen.

S. de Lange.

Stuttgart.

MUZIEKONDERWIJS.

In den „Tonic Sol Faquot; toonvorm worden letters in stede van noten gebruikt om do toonen aan te duiden. De grondtoon heet Do, de derde heet Mi, de vijfde So, de tweede Re, de vierde Fah, de zesde La, de zevende Ci; doch slechts de eerste letter wordt geplaatst, D. R, M enz. De octaaf lager wordt aldus geplaatst: D, R, M, en uitgesproken Do een, Re een enz.; de octaaf hooger D\', R\', M\', uitgesproken een Do, een Re enz. — Hier volgen nu de twee eerste regelen van Ev. Gezang 4, in beide nootvormen:

F-sleutel:

| s, | f?; r \\ rn : l, \\ r : d \\ c,; s, | /,; c, \\ d:m \\ r: — | 11

Op dezelfde wijze worden de letters gezet welke ook de sleutel zij waarin het muziekstuk staat. Doch verdere bijzonderheden zouden de studie van dit notenstelsel noodig maken, eene studie die eiken liefhebber van den zang sterk kan worden aanbevolen.

Psalm 1.

Jonisch.

\\ \\~r \\ \\ r T * Tgt;

I I !

1. Wel - za - lig hij, die in der boo-zen

^k-.j=g=:=^r:i:fa=:±p=_r-f^p I t—i I I I I r-

ii^3il=S^ËlÉi^N3É

^ ? I I f i I I I I I I ¹

raad Niet wan-delt, uoch op\'t pad der zondaars

Éfr ^ra--^ —

staat; Noch ne-der-zit, daar zul-ken sa-mon-

I I I I I I I I _,__1__]•_-*-_lt;? . ^._T_é_t_* é

EEEfc»₌tiz^»™ËEÖEÈEEEEE=ÈE

i ¹ i i ¹

i

MUZIEKONDERWIJS.

In den „Tonic Sol Faquot; toonvorm worden letters in stede van noten gebruikt om de toonen aan te duiden. De grondtoon heet Do, de derde heet Mi, de vijfde So, de tweede Re, de vierde Fah, de zesde La, de zevende Ci; doch slechts de eerste letter wordt geplaatst, D. li, M enz. De octaaf lager wordt aldus geplaatst: D, R, M, en uitgesproken Do een, lie een enz.; de octaaf hooger D\', R\', M\', uitgesproken een Do, een Re enz. — Hier volgen nu de twee eerste regelen van Ev. Gezang 4, in beide nootvormen:

fi

F-sleutel:

| s, | rf .• J- | m : l, \\ r : d \\ c,: s, | l,: c, \\d:m\\r: — | d 11

Op dezelfde wijze worden de letters gezet welke ook de sleutel zij waarin het muziekstuk staat. Doch verdere bijzonderheden zouden de studie van dit notenstelsel noodig maken, eene studie die eiken liefhebber van den zang sterk kan worden aanbevolen.

Psalm 1.

1. Wel - za - lig hij, die in der boo-zen

-1-

-gj rgt;-

±b.

I

I

raad Niet wan-delt, noch op\'t pad der zondaars

! I I 1 I

É

Psalm 1.

^{1 1} I

rot - ten, Die roe - ke - loos met

^ I I • I I p r I ~

, God en godsdienst spot-ten; Maar\'sHee-ren

III III

J J j V J J f ^

T-f—. a ^ —^=S— ¹ I

¹ I ^r f 1^1 ¹

wet blij - moe - dig dag en nacht Her-

II J 1 ! J I

^ — -±. cL — amp;

^ 1 ■gt; j |« 3E ^quot;quot;1 —_g :

^=t=EEE^::

l

Psalm 2.

2. Want hij zal zijn gelijk een frisschs boom, In vetten grond geplant bij eenen stroom.

Die op zijn\' tijd met vruchten is beladen, En sierlijk pronkt met onverwelkte bladen: Hij groeit zelfs op in ramp en tegenspoed; Het gaat hem wel, \'t gelukt hem wat hij doet.

3. Gansch anders is \'t met hem, die \'t kwaad bemint, Hij is als kaf, dat wegstuift voor den wind;

Geen zondaar zal \'t gewis verderf ontkomen,

Als in \'t gericht door God wordt wraak genomen: Hij, die van deugd en godsvrucht is ontaard. Zal niet bestaan, daar \'t vrome volk vergaart.

4. De Heer toch slaat der menschen wegen ga. En wendt alom het oog van zijn gena

Op zulken, die, oprecht en rein van zeden. Met vasten gang het pad der deugd betreden; God kent hunn\' weg, die eeuwig zal bestaan,

Maar \'t heilloos spoor der boozen zal vergaan.

Dorisch. Psalm 3.

1.

dom. En heeft het hart der vol - ken in - ge-

I J I I I I i i l

--—r—¹â€”f—r \' i ¹

^{11 1} 1

4 Psalm 2.

om; De vorsten zijn ver - me-tel saamge-ko - men,

I | | I I i | J £ J ü ^ ± V i J J J

^7--^ —f I* -—-•-0----m

^ I ^{1 r} I f 11 f I

Om God, den Heer, zelfs naar de kroon te

I -*• J II I I J J-

rv--⁰T-m--*--^-•g\'T-»\' » ;-

gjijgi EiEi^igEgi; f—e - ¹ f) p-i—^-^c-i-

6.

hg------

r ^r ^*

ste - ken. En te - gen zijn\' Ge

¹ J I ¹ I

_■»■ amp;-__J ■•• n»__I

-^L—- - E:--j^3, z

p I -t—g=j=f-f *

Psalm 2.

zalf-de op te staan. Zij spieken saam; »Laat

r 2

f¹

Nieuwe melodie.

-t-

-r.-

UT I I I I I

Wat drift be-neerscht het woe-dend hei - den-De ko - nin - gen ver - hef - fen zich al-

I

i gt; i

6 Psalm 2.

^T^rr⁼f^^P^:r-r^£rT—⁹

dom, En heeft het hart der volken in - ge - no-men? / om; De vor-sten zijn ver-metel saam-ge - ko-men, )

I V I I i I I I ! I I

0-±--Sgt;--^p-f quot;/«-J—gt;-gt;----#-0-

~ I 1 I ! f 1 Y I \'

Om God, den Heer, zelfs naar de kroon te ste-ken, En I ^ II I I I I I II

_t amp;-_g ^ j J_J_J_J . ^ __

r——r¹ f ^ f--^d

te - gen zijn\' Ge - zalf - de op te staan.

1. ^ i J I 1 1 h I

—-m-0—u» ^--amp; —é^--0-0-----

^E^==v=^—^^₌\\:^r^_r_^zi=z

Zij spreken saam: «Laat ons hun banden bre-ken,

V =r^zi:----J ——!—|-d:^5=--^-zzd

8.

Psalm 2.

Laatste vers.

• I r r

En van hun juk en tou-wen ons ont-slaan».

I. h I I ill I \\ ±. ± i. ±.

•^J: ^ * r

^ l~l

•—P--Sj-T»-

I rr-rf-f

leer, InHem hun heil,hun hoogst geluk beschouwen,

Eg

T-r

i

Die Zi - ons Vorst er - ken - nen voor hunn\'

JS_J_Ar-J^__^-_r-l__

SifelEEÉ

-P=

8 Psalm 2.

s^r-f—rr-r 7^5-7^

Heer! Wel - za - lig zij, die vast op

_ 11 J.—J___I__1_____i _

®^i—i t r r

Hem be - trou - wen!

2. Maar d\' Opperheer, die zijn\' geduchten stoel Op starren sticht, en grondvest op de wolken, Zal lachen met dat vruchteloos gewoel.

En spotten met den waan der dwaze volken.

God zal zijn wraak ontdekken voor hun oogen;

Straks gloeit de lucht door \'t vlammend bliksemlicht; \'t Is God, die spreekt; Hij dondert uit den hoogen. En jaagt den schrik zijn haatren in \'t gezicht.

3. «Durft gij bestaan te twisten met mijn kracht? Zal nietig stof mij \'t hoog gezag ontwringen. Of weerstand biên aan mijn geduchte macht?

Ontziet mijn\' toorn, verdoolde stervelingen!

Gij zult vergeefs mijn rijksbestel weerstreven:

Mijn Koning is gezalfd door mijn beleid;

Hij, door mijn hand op Zions troon verheven,

Heerscht op den berg van mijne heiligheid.quot;

Psalm 2.

Pauze.

4. En Ik, die Vorst, met zooveel macht bedeeld. Zal Gods besluit aan \'t wereldrond doen hooren. Hij sprak tot mij: »\'k Heb heden U geteeld: »Gij zijt mijn Zoon; Gij zijt mijn eengeboren. Zeg vrij uw\' eisch; Ik zal uw macht verhoogen, Opdat uw naam alom ontzaglijk zij;

Het heidendom ligg\' voor uw\' stoel gebogen. En \'t eind der aard\' erkenn\' uw heerschappij!

5. Uw ijzren staf, die al hun macht verplet.

Maak\' hen eerlang eerbiedig\' onderzaten, En noodzaak\' hen te buigen voor uw wet,

Of sla z\' aan gruis, als pottebakkers vaten!« 0 Vorsten! wilt de wet der wijsheid hooren, Eer gij God zelv\' en zijn\' Gezalfden hoont: 0 Eechters, tot den stoel der eer gekoren! Verdraagt zijn tucht, die u zijn liefde toont.

6. Vreest \'s Heeren macht en dient zijn majesteit; Juicht, bevend op \'t gezicht van zijn vermogen. En kust den Zoon, van ouds u toegezeid,

Eer u zijn toorn verdelg\' voor aller oogen; U op uw\' weg tot stof doe wederkeeren. Wanneer zijn wraak, getergd door uw gedrag, U, onverhoeds, zou door haar\' gloed verteren. Tot staving van zijn lang gehoond gezag.

7. Welzalig zij, die, naar zijn reine leer,

In Hem hun heil, hun hoogst geluk beschouwen; Die Zions Vorst erkennen voor hunn\' Heer! Welzalig zij, die vast op Hem betrouwen!

10

Joniacli. Psalm 3.

„a \'•_________________,_j ■ i 112-,

1. Hoe vrees - lijk groeit, o God! Het

---ij--1—J—! —J-

0^-=f^f^=i===^h-r—

M__J____J|3.______

^ m i \'i ! r r r r r f r

saam-ge-zw o-ren rot Der-genen, die mij drukken;

! I I I I ii lil

■gt;-h . ■ . *|\' .quot;t. . , ⁴ I

^r I ¹ 1 I

^ r ^ r r f r r\' ^ r r

Zij ma-ken niet al-leen Den opstand al - ge-

I I i I I I I 1 —ij----J—J—J-r-J---g-,-*•-*• * j—,

„U_116. ______________7.

r r r r r f r f

meen. Om mij mijn kroon font - ruk-ken; Maar-

„ i i ; i i i i i r=q-rtt-ör-⁵-\'-d--# i lt;g-i—t-- —é-

---±==^===: -3=^-J%=i

—ff-^z=p=b_#-*-g=d=_gr^z:ï=^E3

! I I ¹ i I

10.

1

r r

f r f

lij\', Nog de - ze smaadtaal hoo - ren: »God

I , I I I I

---* -»___i-F=--j=^

J_

-g=±=t

r

i 12.

— \' r

eer; Hem is geen heil be - scho - ren.»

I

U-J-

EfEEEÊ

Psalm 3.

2. Maar, trouwe God! Gij zijt Het schild, dat mij bevrijdt,

Mijn eer, mijn vast betrouwen. Op U vest ik het oog:

Gij heft mijn hoofd omhoog, En doet m\' uw gunst aanschouwen, \'k Riep God niet vruchtloos aan; Hij wil mij niet versmaan,

In al mijn tegenheden;

Hij zag van Zion neêr, De woonplaats van zijn eer, En hoorde mijn gebeden.

3. Ik lag en sliep gerust.

Van \'s Heeren trouw bewust, Tot ik verfrischt ontwaakte\'

Want God was aan mijn zij\'; Hij ondersteunde mij In ^:t leed, dat mij genaakte.

Ik zal, vol heldenmoed,

Daar mij zijn hand behoedt. Tienduizenden niet vreezen; Schoon ik, van alle kant.

Geweldig aangerand En fel geprangd moog\' wezen.

4. Sta op, verlos mij. Heer!

Gij hebt, o God! weleer Getoond voor mij te waken.

Mijn haters onderdrukt.

En mij \'t gevaar ontrukt; Gij sloegt hen op de kaken. Verbrekend onverwacht Hun tanden door uw macht; \'k Heb d\' overhand verkregen! Gij, Heer! alleen. Gij zijt Ver winnaar in den strijd.

En geeft uw volk den zegen.

13

Aeolisch. 1.

m

r i ¹ r r r

1. Wil mij, wanneer ik roep,

J J ^ ♦

i—rrquot; r-f r r

hebt in angst mij hulp be - scho - ren,

\'\'r\'~T

En mij doen gaan in rui-me spo - ren:

I \'l i J J i i k,

a _é ^ — — — — J I

=M=f=

Psalm 4.

, r^rY f H⁵ r r

Be-toon ge - na; hoor mijn ge - bed. Wat

s^ké^éf^^mé

---L-J-p=4-l—I--p-p [ I--^

„lil II \'\'•

—*----•---1--—m--I-quot;^1-!4-ir- i~quot;l

---T__~\'S\'-—~ \'--^---^ H

W-•-•-?-=?:—0-«------5=d

I i I I Tquot; r r ¹

moogt gij, man-nen! toch be-gin-nen? Zal

_J * ^ J J i__I__L__

^ f f ^ I T f f I

steeds tot schan-de zijn mijn eer? Zult

y-\'f

gii dan d\'ij-del-heid be - min-nen, En,

J J j J i -i ^ i J

10.

Psalm 4.

» » —•

I 1 ^{0 1} I

gen zoe - ken, keer op keer?

—ïïï—

2. Herinnert u, gij roekeloozen!

Dat zich de Heer een\' Gunstgenoot Heeft afgezonderd en verkozen,

Hij doet mij nooit van schaamte blozen, Die, ais ik riep, mij bijstand bood.

Zijt gij beroerd, ontsteld, verlegen. Zoo zondigt niet; verzaakt uw\' wil; Spreekt in uw hart; herdenkt uw wegen. Op \'t eenzaam bedde neêrgezegen; En weest in all\' ontmoeting stil.

3. Dan zult gij recht naar \'t outer treden. En offren God een rein gemoed.

Het offer der gerechtigheden,

En \'t zuivre reukwerk der gebeden: Betrouwt op Hem, want Hij is goed. Daar velen twijfelmoedig vragen: «Wie zal ons \'t goede toch doen zien?« Doe, Gij, 0 Heer! na \'t angstig klagen, Ons \'t lieflijk licht uws aanschijns dagen, En wil uw rijke gunst ons biên.

Paalm 5.

4. Gij hebt m\' in \'t hart meer vreugd gegeven, Dan andren smaken, in een\' tijd Als zij, door aardsch geluk verheven, Bij koorn en most wellustig leven, In hunnen overvloed verblijd.

Ik zal gorust in vrede slapen.

En liggen ongestoord terneêr:

Want Gij alleen, mijn schild en wapen. Schoon \'t onheil schijnt voor mij geschapen. Zult mij doen zeker wonen, Heer!

Dorisch. 1.

I

—i-

r r ! i i i r i i

1. Neem, Heer!mijn ban - ge klacht ter oo-ren;

d\'o - ver - den - king in i i j i ^

3EEE

Psalm 5.

SËS

r

uit \'s he - mols ko - ren,

I

i

P

f)

Nieuwe melodie.

! I

ö:

-F—\'

1. Neem, Heer! mijn ban - ge klacht ter oo-ren;

II I I J ^ I I I ^{1 1} J ë é

« » 7—I--\\Tr~ \' gt;

SiEEÉit

2.

18 Psalm 5.

j—JIJ J I r-=Ff^=

Wat d\'o - ver - den - kitg in mij spreekt;

J J I I ! I I I

2. Sla ieder zucht, mijn hart ontgleden, Opmerkend ga; schenk mij \'t genot Uws heils, mijn Koning en mijn God! Ik zal tot ü, met mijn gebeden,

Eerbiedig treden.

3. Ik zal, door ijvervuur aan \'t blaken,

0 Heer! bij \'t scheemrend morgenlicht. Mij stellen voor uw aangezicht; Oprechte boezemzuchten slaken, En biddend waken.

Psalin 5.

4. Gij, die geducht zijt in vermogen, Verdraagt de goddeloosheid niet; Gij zult, o God, die t al doorziet! Den boozen voor uw heilig\' oogen.

Geenszins gedoogen.

5. Wie zinloos, zonder \'t overwegen Wat hem betaamt, tot U durft gaan, Zal voor uw aanschijn niet bestaan; Gij haat, en staat hun billijk tegen,

Die onrecht plegen.

Pauze.

6. Gij, Heer! verdelgt den logenspreker. Hij, die zijn hand met bloed bevlekt. En gruwlen met bedrog bedekt.

Tergt, als de snoodste wetverbreker.

Den hoogsten Wreker.

7. Maar mij ontmoet uw mededoogen:

Ik zal, uw woning ingeleid.

En, naar \'t paleis der heiligheid In ware godvrees neergebogen.

Uw gunst verhoogen.

8. Leid mij in uw gerechtigheden.

Om mijn verspiedren wil, en richt Uw wegen voor mijn aangezicht:

Dan zal ik veilig voorwaarts treden,

Met vaste schreden.

9. Al \'t recht is van hunn\' mond geweken; Zij leggen \'t op verderven toe;

Hun keel is nooit verslindens moê; Hun tong tracht vleijend, ons door treken Naar \'t hart te steken.

10. Draagt Gij, o God! hen nog geduldig? Verwoest hunn\' raadslag; drijf hen heen, Daar z\' uwe wet zoo stout vertreên. Zij tergen U te menigvuldig:

Verklaar hen schuldig.

2*

20 Psalm 6.

11. Maar geef uw\' dierbren gunstelingen,

Wier geest in U zijn sterkte vindt,

Wier hart uw\' naam oprecht bemint, In U volvroolijk op te springen.

En blij te zingen.

12. \'t Rechtvaardig volk zult Gij beloonen,

Terwijl Gij, Heer! hen overdekt,

Hun tot een veilig schild verstrekt.

Gij zult goedgunstig hen bekronen.

Ja, bij hen wonen.

Aeolisch. Psalm 6.

TT -amp;r i. i- -J2. JÖ i- c- amp;

f I 1 f f 1^1 I

1. O Heer! gij zijt wel - da - dig;

-^ —P

5^J=-t-h—i—f f f

Straf mij niet on - ge - na - dig,

r T i i r i r

In u - wen toor - ne - gloed. Ai!

»*- r-¹! \'^J * : j I , J -■ J-I

Psalm 6.

-v—r—r

I

lijk een va - der doet

r^ET^EE^

2. Vergeef mij al mijn zonden, Die uwe hoogheid schonden; Ik hen verzwakt, o Heer! Genees mij, red mijn leven; Gij ziet mijn heendren beven; Zoo slaat uw hand mij neêr.

Psalm 6.

3. Mijn ziel, gansch neêrgebogen.

Schrikt voor uw heilig\' oogen, In dezen jammerstaat:

Hoe lang zal ik nog klagen? Hoe lang uw gramschap dragen? O Heer, mijn toeverlaat!

4. Keer eindlijk, Heer! toch weder;

Mijn ziel buigt zich ter neder: Ai! red haar van \'t verderf;

Sla mijn ellende gade,

Tot roem van uw genade.

En help mij, eer ik sterf.

5. Want wie kan, na \'t verscheiden. Op aarde meer verbreiden

Uw grootheid en uw lof?

Wie zal uw gunstbewijzen, In \'t zwijgend graf, ooit prijzen; U zingen in het stof?

6. Uw strenge geeselroede

Maakt mij van \'t zuchten moede, Verteerd geheel mijn kracht;

Ik voel uw slagen klemmen,

En doe mijn bedde zwemmen In tranen, al den nacht.

1. Mijn oog is rood gekreten, Van tranen uitgebeten.

Verouderd en doorknaagd;

Daar ik, in mijn ellenden.

Door al mijns vijands benden Verdrukt wordt en gejaagd.

8. Mijn ziel grijpt moed! wijkt, boozer! Vlucht van mij weg, godloozen! De Heer heeft mijne klacht. Met toegenegen ooren,

Genadig willen hoeren.

En al mijn smart verzacht.

Psalm 7.

9. De Heer wild\', op mijn kermen, Zich over mij ontfermen; Hij heeft mijn stem verhoord: De Heer zal, op mijn smeeken, Geen hulp mij doen ontbreken; H j houdt getrouw zijn woord.

10. Hij zal mijn haters weren, Hen straks terug doen keeren. Beschaamd en vol van schrik; Zijn grimmigheid, aan \'t blaken. Zal hen te schande maken.

Zelfs in een oogenblik.

4.

Psalm 7.

r^-

=r=

r i i ^r

mij hulp - vaar - dig uit den nood,

I I i I I I

I J .i i J. i .s

r

, ^{1 1 1} I (

mij ten roof niet in zijn han - den, Die

i

i j

-r—

mij, met fel - le leeu-wen - tan - den, Ver-

I I 111,1

•_J.__I_1_±._•___J___^

T

Psalm 7.

NB.

-•

, , r ^{1 1 1 1}

neer ik geen\' ver - los - ser vond.

J- -i

¹

Sta op, o Heer! wil mij behoeden; Uw gramschap straff mijns vijands woeden; Ontwaak voor mij, en keer \'t geweld; \'f Gericht hebt Gij zelf ingesteld.

Psalm 7.

4. Zoo zullen zich geheele scliaren Van volkren om U heen vergaren;

Beklim dan, boven dit gewoel, Uw\' hemeltroon, uw\' rechterstoel.

De Heer zal al de volken richten,

En \'t onrecht voor het recht doen zwichten: Geef dan, o Heer! dat voor elks oog Mijn recht en vroomheid blijken moog\'.

Pauze.

5. Laat toch het kwaad der goddeloozen Een einde nemen, straf de boozen;

Maar sterk uw volk, dat hulp behoeft. Gij, die elks hart en nieren proeft.

Laat vrij voor U mijn vijand vreezen.

Voor ü, rechtvaardig Opperwezen!

Bij U, mijn Bondgod! is mijn schild.

Die \'t vroom gemoed behouden wilt.

6. God, die op \'t recht zijn\' troon wil stichten, God is rechtvaardig in zijn richten,

En toont zijn gramschap dag aan dag: Bestrijdt de mensch zijn hoog gezag;

Blijft hij zich tegen Hem verzetten;

God zal zijn glinstrend wraakzwaard wetten; Hij kromt en spant alieê zijn\' boog, En dreigt met pijlen van omhoog.

7. God heeft de waapnen aangegrepen,

Tot \'s vijands wissen dood geslepen:

Hij legt de pijlen op hem aan;

Wie hittig woedt zal niet bestaan:

De booze wringt en kromt de leden, In arbeid van onzinnigheden;

Hij gaat van dwaze moeite zwaar;

Verwacht dan, dat hij leugen baar\'.

8. Hij heeft een\' diepen kuil doen delven,

Maar \'t was, bij d\' uitkomst, voor zichzelven. Schoon hij, met zooveel loos beleid,

Dien had tot mijn verderf bereid.

Psalm 8.

De moeite, die hij dorst verwecken, Zal zijnen kop eerlang bedekken, En zijnen schedel al \'t geweld, Waarmeê hij andren had gekweld.

9. Ik zal het eeuwig Wezen prijzen, Zijn recht de schuldig\' eer bewijzen. En zingen \'s Allerhoogsten lof. Met psalmen, tot in \'t hemelhof.

Psalm 8.

jr

1. Heer, on - ze Heer, groot-mach-tig op - per-

J I i i £ ^ ♦ i I

t

2.

T~r-r~r

aard\' a - lom ge - pre - zen!

I I I I IJ

Psalm 8.

i

r

i

4.

uit - ge - breid.

^ J ^

2. Uw mogendheid heeft sterkte willen gronden Uit kindren, ja uit zuigelingen monden;

Zoo breekt uw hand des vijauds boos geweld, Daar Gij zijn\' haat en wraakzucht palen stelt.

3. Sla ik naar \'t ruim der heldre hemelbogen. Dat heerlijk werk van uwe vingren, d\' oogen; Zie ik bedaard den glans der zilvren maan, En \'t starrenheir, door U geschapen, aan:

Psalm 9.

4. Mijn God! wat is de mensch dan op deez\' aarde! De broze mensch! hoe klimt hij tot die waarde, Dat Gij aan hem in zooveel gunst gedenkt,

En \'s menschen zoon uw teerste liefde schenkt!

Panze.

5. Gij deedt hem wel, een weinig tijds, beneden Het englenheir een\' rang en plaats bekleeden; Maar hebt hem ook uw rijkste gunst betoond, En hem met eer en heerlijkheid gekroond.

6. Gij geeft hem, wijd. en zijd in alle landen, De heerschappij der werken uwer handen.

Ja zet en aard\' en zee voor \'s menschen zoon. Door uw gezag, ter voetbank van zijn\' troon.

7. Waar schapen zijn, of ossen in de weiden;

Waar eenig vee op bergen zij of heiden;

Waar \'t wild gediert\' ook zweiV in woud of veld: Gij hebt het al in zijne macht gesteld.

8. Wat vooglen door den ruimen luchtkring zweven; Wat visschen er in stroom en beken leven;

Eu wat de paan doorwandelt van de zee:

Zijn hoog bevel deelt hij aan allen meê.

9. Heer, onze Heer, grootmachtig Opperwezen! Hoe billijk wordt uw groote naam geprezen! Hoe heerlijk rolt, uit aller vromen mond, Die groote naam door \'t gansche wereldrond!

Psalm 9.

^-r r r-f f-rf i f f r

tong zal mijn gemoed ver-zei-len, En al uw

I I I J I I I I II.

Psalm 9. Nieuwe melodie.

_1-______ 2.

^ p- f ^ i i r r r r^-

1. Ik zal met al mijn hart den Heer, Blij-

rp-r—-JT-J g | ^ —j-

^^amp;;^e?^J=e=seêsêê=

II I j i

Psalm 9.

moe-dig ge-ven lof en eer; Mijn tong zal

__J._J J_J J kJ J_^-r—^_J_

2. Ik zal in U, mijn God! van vreugd Opspringen, in den geest verheugd: Uw naam zal door mijn psalmgezangen, 0 Allerhoogste! lof ontvangen.

3. Omdat mijn vijand, hoe geducht, Teruggekeerd is en gevlucht;

Hij is, schoon stout te veld getogen, Vergaan, gevallen voor uw oogen.

Psalm 9.

4. Want, naar nw allerheiligst recht,

Hebt Gij mijn twistgeding beslecht;

En, op uw\' hoogen troon gezeten,

Deedt Gij, o Reciitei ! \'t vonnis weten.

5. Gij scholdt de heidnen keer op keer, En wierpt de goddeloozen neer;

Hunn\' naam, hunn\' roem hebt Gij vertreden. En uitgedelgd in eeuwigheden.

Eerste Pauze.

0. 0 vijand! hebt gij door uw macht \'t Verwoesten voor altoos volbracht?

Hebt gij de steden gansch bedorven? Is haar gedachtenis verstorven?

7. Neen, dwaas! uw hoop zal ras vergaan. Maar \'s Heeren troon zal eeuwig staan;

Dien wilde Hij onwrikbaar stichten, Om naar het heilig recht te richten.

8. Hij zelf zal aan het wereldrond

Het recht doen hooren uit zijn\' mond; De volken voor zijn vierschaar stellen. En daar \'t rechtmatig vonnis vellen.

9. De Heer zal zijn een hoog vertrek Voor die getrapt wordt op den nek; Een hoog vertrek in drukkend lijden; Een toevlucht in benauwde tijden.

10. Hij, die uw\' naam in waarheid kent. Zal, Heer! op U in zijn eilend\'

Vertrouwen, wijl Gij nooit liet zuchten Hen, die geloovig tot u vluchtten.

Tweede Pauze.

11. Zingt, zingt den Heer, die eeuwig leeft, Die Zion tot zijn woning heeft;

En laat voor aller volkren ooren. Met psalmgezang zijn daden hooren.

Psalm 9.

12. Hij zoekt en Hij gedenkt het bloed, Gestort in wrevlen euvelmoed:

Hij toont der armen nood te weten, En zal hun kermen niet vergeten.

13. Bewijs, o Heer! uw\' knecht gena; Sla mij in mijn ellende ga;

Zie, hoe mijn haters mij verdrukken, Gij, die mij wilt den dood ontrukken.

14. Opdat ik. Heer! U, blij te moe,

In Zions poorten hulde doe,

En in uw heil, te allen tijde,

Met Zions dochter mij verblijde.

15. De heidnen zijn, door waan misleid, Gestort in kuilen, mij bereid;

Hun voet verwart zich in de netten. Die z\' in \'t verborgen voor mij zetten.

Derde Pauze.

16. Thans is de Heer bekend alom.

Door recht te doen bij \'t heidendom: De goddelooze raakt in banden, Verstrikt in \'t werk van zijne handen.

17. De stoute zondaars zullen snel Te rugge keeren naar de hel,

Met al de godvergeten benden

Der heidnen, die zijn wetten schenden.

18. Nooddruftigen vergeet God niet.

Noch laat hen eindloos in \'t verdriet: \'t Ellendig volk mag op Hem wachten; Hij zal hun hoop niet steeds verachten.

19. Sta op, o Heer! en laat den mensch Zich niet versterken naar zijn\' wensch; Maar oordeel Gij in \'t wraakgerichte. De heidnen voor uw aangezichte.

Psalm 10.

20. O Heer! jtiag hnn vervaardheid aan,

Eu doe de heidenen verstaan,

Dat zij, die Zions rampen wenschen,

Geen godon zijn, maar broze menschen.

Dorisch. Psalm 10.

^ r r r r r r f r i

j (Waar-om, o Heer! blijft Gij van ver - re j Beangst, verschrikt, schier door don druk ve:

___I _J___| J_ I _J I_ I_^

--__pz^_T_p---pzic_p-F-[--^

2.

36 Psalm 10.

f ⁽ r r r-r ¹ r

ons ver - derf ge - no - men In\'t

9: .. j—J J-j-f-j--\'lzr==é=3

^r^^^rTTrwf^

war-net breng\', en schieliik om doe ko - men.

J i «U i 1 1 i 1 ,

2. Want op zijn\' wensch beroemt zich \'t godloos rot; Het zegent vast den gierigaard, en spreekt Tot laster van den allerhoogsten God;

Terwijl \'t verwaand den neus omhooge steekt,

En in zijn hart geen onderzoeking kweekt;

Maar koestert deez\' onzinnige gedachten:

«Daar is geen God; geen loon noch straf te wachten.»

Psalm 10.

3. Zijn handelwijs baart altijd smart op smart; Terwijl zijn oog naar straf noch oordeel ziet: En, daar hij stout uw hoog gerichte tart,

Blaast hij met smaad op al wie weêrstand, biedt. En zegt in zijn gemoed: »ik wankel niet,

«Terwijl ik van geslachte tot geslachte,

»0p mijnen weg, geen tegenspoeden wachte.«

4. Zijn mond is vol van vloek, bedrog en list;

Zijn tong bedekt de moeit\' en \'t zielsverdriet; Zijn boosheid is met valschen schijn vernist; In hinderlaag, daar niemands oog hem ziet. Verbergt hij zich, valt ijlings uit, vergiet Onschuldig bloed; hij weet van geen erbarmen. Maar sluit zijn oog voor \'t bitter leed der armen.

Pauze.

5. Hij loert, en houdt zich in het donker schuil, Gelijk een leeuw, die in zijn hol zich zet;

d\' Ellendigen verrast hij uit zijn\' kuil;

Hij heeft zijn\' klauw en tanden scherp gewet. En trekt zijn prooi in \'t dicht belommerd net; Hij buigt zich, duikt, en ijlings toegeschoten. Valt d\' arme hoop hem in de sterke pooten.

6. Hij vleit zich, dat de Godheid dit vergeet\'. Het aangezicht verberg\', niet gadesla.

Noch immer zie der armen nood en leed.

Bewijs, o Heer! d\' ellendigen gena;

Betoon, dat U hun smart ter harte ga:

Sta op; verhef uw hand, om hem te straffen. En raad en hulp den armen te verschaffen.

7. Waarom ontrooft de lasteraar Gods eer?

Wat vleit hij zich, dat God het niet aanschonw\'? Gij ziet het toch, waarheen hij zich ook keer\': Want Gij merkt op de moeite, smart en rouw. Opdat men \'t U in handen geven zou. Op U verlaat zich d\' arme; zou hij vreezen? Gij immers zijt een trouwe hulp der weezen.

Psalm II.

8. Fnuik Gij, o Heer! der goddeloozen kracht; Verbreek hunn\' arm; dat U de boozc ducht\'! Zie neêr in toorn op dit ontaard geslacht,

Opdat het nooit uw streng gericht ontvlucht\', Maar ete van zijn werk de bittre vrucht.

De Heer zal tocli als Koning eeuwig leven: Het heidendom is uit zijn land verdreven.

9. 0 Heer! Gij wilt, door goedheid aangespoord. Den wensch van uw zachtmoedig volk voldoen; Gij zult hun hart versterken naar uw woord. Verdrukten door uw godlijk recht behoên,

En U, ter hulp van arme weezen, spoên;

Opdat een mensch, uit nietig stof geboren,

Niet voortga door geweld de rust te storen.

Psalm 11.

I I\' J I I

13

Psalm 11.

laatsto vers.

|^ZLh_-

r-TM i rirr

ij - lings heen! nu naar\'t ge - bergt go - vlo-den,

-J-J-

i

4.

J-

-2-J—J—0=$*

quot;-A_ff--A_

—g^:- .

.1 I ^{1 1 1} • ¹

Ge - lijk vol angst een schu-we vo-gel vliedt!

i

« ^:-2-

5.

; • • ,

nr r r

i i i i i j i i ♦ i -Men ziet den boog door godde - loo - zen stel - len;

I I I I I

± ~ ± J. J.

ZSr.

amp;—g¹-

rrf r f

I

Men spant de pees,men schikt den pijl, en schiet. Om

i i J III J J J J i

TT-

2. Dus wordt gewis, in \'t veilig samenleven, De grondslag van \'t vertrouwen omgerukt.

Wat heeft het volk, \'t rechtvaardig volk, misdreven? Maar d\' Opperheer, voor wien al \'t schepsel bukt,

Ziet van zijn\' troon oplettend naar beneden;

Hij, die nooit duldt, dat d\' onschuld word* verdrukt, Proeft elks gedrag, zelfs met zijn oogenleden.

3. D\' alwijze God beproeft wel eens d\' oprechten. En tuchtigt hen; maar elk, die \'t kwaad bemint, Die met geweld zijn naasten durft bevechten,

Blijft steeds gehaat, tot hem de wraak verslind\'. God heeft alreeds der boozen straf gezworen;

Straks dalen vuur en strikken, wervelwind

En zwavel neêr; die kelk is hun beschoren.

4. Rechtvaardig is de Heer in al zijn\' handel:

Hij, die in \'t recht zijn welbehagen vindt,

Slaat gunstig \'t oog op aller vromen wandel.

Psalm 12.

Psalm 12. 41

2. . ill 3-

$==£=4-^=^==J==^==^=--I

fa \' £ S3 J_sEz-z \'---—

Sz--ei---0—0——37 «—_—s,—amp;—^^ _J

I i I f I I r i I If

Daar\'t volk ontbreekt, dat liefd\'en vreê betracht, De

II , ■

_J -#■•*■ J__J J J J |_L I J

i rff i r r r i ¹

trouw bezwijkt, en\'t klein ge-tal der vromen Nog

I I I | | | I I I i isl

llE^E^È:ÉE^Er_r^;:=e^Ei

¹ I ¹ 1 ¹

^ iL l\'

II I | C ^ iSk •#■

^{1 1} I I i

\' klei-ner wordt in \'t men-scho - lijk geslacht.

Psalm 12. Nieuwe melodie.

I t \'Si\' U ^ V U I * 0 1. Be-houd, o Heerlwilona te hul-pe ko-men,Daar

_i i h / ^ J I ^ h

t ¹ p g (—

éü Psalm 12.

•,i •; gt; m—I—«•.-lt;i

r

I u ¹

z wij kt, en\'t klein ge - tal der vro-men Nog LAÏA A_L

Ji=3f

2. \'t Is al bedrog en valsclilieid, wat zij spreken: De vleierij, een bron van bittre smart.

Glijdt van de tong als vloeiend\' oliebeken;

Zij spreken niet dan met een dubbel hart.

¹

De trotsche tong, wier grootspraak elk verdriet.

Psalm 13.

4. Die zeggen; »wij, wij zullen zegepralen «Met onze tong, zij staat in ons geweld; »Wat oppermacht zet onze lippen palen;

gt;gt;Wie is de heer, die ons de wetten stelt?»

5. »Oindat mijn volk verwoest wordt en verdreven; «Omdat het kermt, nooddruftig treurt, en zucht, «Zal Ik, zegt God, Mij nu ter hulp begeven, «En drijven, die hen aanblaast, op de vjucht.»

6. Des Hoeren woord is rein, en al zijn spreken Is zuiver, als het allerfijnst metaal:

Nooit is het schuim van \'t zilver zoo geweken, Schoon in den kroes gelouterd zevenmaal.

7. Gij zult uw volk, in bange tegenspoeden,

Hoe \'t ga, o Heer! bewaren door uw kracht: Uw arm zal hen in eeuwigheid behoeden,

Voor dit verdraaid en wrevelig geslacht.

8. De booze keurt zich vrij van alle banden. En draaft rondom, terwijl hij t\' land beroert:

Daar \'t snoodste volk de teugels krijgt in handen. En tot den top van eer wordt opgevoerd.

Psalm 13.

Dorisch.

1. 2.,

AJ-JJ j—j-j-AA

■g—Jeeee^E^

-amp;ZZZtl^2.

t ff r r ff\' r f^f

len-den, Vanmij uwvriendlijk aan-schijn wen - den

i J J I I , I I 1 1 J J

m

-2---

TT rn^ifTquot;

al mijn moed en kracntver - gaat?

^3E

Nieuwe melodie.

Fi

n* r^r f t «T\' -p ^ T

1. Hoe lang, o Heer, mijn toe - ver - laat! Ver-

I , J J j , j ; / J J

i

Psalm 13. 45

lt; geet Gij mij-non jammerstaat? Hoe lang zultGij, in

mijn el-len-den, Van mij uw vriend\'lijk aan-schijn

i r i f ^ f r f ^

wenden, Daar al mijn moed en kracht ver - gaat?

^L±_i^g=4=4=l | ^ ^ i^rzn lg-_T-_f

2. Hoe lang zal ik, door tegenheên,

In \'t hart vergeefs ontwerpen smeên, En vruchtloos schreien gansche dagen?

Hoe lang zal mij mijn vijand plagen,

En mij verachtelijk vertreên?

3. Aanschouw mijn ramp, verhoor mij. Heer!

Ai! zie op al mijn lijden neêr;

Verlicht, mijn God! verlicht mijn oogen,

En laat uw goedheid niet gedoogen.

Dat mij de slaap des doods verteer\'.

Psalm 14.

4. Opdat de vijand, die mi j haat,

Niet juieh\' in mijn bedrukten staat, Mij nooit van God verlaten noeme. Noch in mijn wanklen zich beroeme. Dat mij hun overmacht verslaat.

5. Maar, in dit smartelijk verdriet. Mistrouwt mijn hart uw goedheid niet; Neen, \'t zal zich in uw heil verblijden. Ik zal den Heer\' mijn\' lofzang wijden. Die mij genadig bijstand biedt.

Psalm 14.

^:2- f—

3.

m

f t \' rT

is geen Goi.quot; Zii dooven\'tliehtder re •

I J 4 J Jill J

ü

Psalm 14.

schuwelijk; daar isgeenraensch,diegoedOpaardedoet

M I I J I _LI J I I .\'i —----2--•-fc—\'—. -3-1—quot;----S

--^=pt=Pf=^f—P-

2. De groote God, die t recht verdedigt, sloeg Van \'s hemels troon zijn oogen naar beneden Op Adams kroost, doorzocht hun hart en zeden; Hij zag, of zich geen mensch verstandig droeg.

En naar Hem vroeg.

3. Hij zocht alom, maar ach! Hij vond er geen:

Want alle vleeach is trouwloos afgeweken;

Het land is vol van stinkende gebreken;

Geen sterveling wil \'t pad der deugd betreen;

Ja zelfs niet één.

4. Heeft dan dit volk, dat groeit in euveldaan.

Geen kennis? neen! thans duiven die ontzinden Met gulzigheid mijn volk als brood verslinden; Zij roepen, op hun godvergeten paan.

Den Heer niet aan.

5. Daar valt de vrees hen aan, en breekt hun kracht. En pijnigt hen met doodelijke nepen;

Zij worden door vervaardheid aangegrepen:

Want God is bij \'t rechtvaardige geslacht.

Dat op Hem wacht.

6. Gij spot vergeefs, beschimpende den raad Van \'t arme volk, dat, midden in d\' ellenden.

Naar \'s hemels troon gewoon is \'t oog te wenden. En zich, in zijn\' bedrukten jammerstaat,

Op God verlaat.

Psalm 15.

7. Och daalde \'t heil uit Zion spoedig neer Voor Israël! als God zijn volk nit lijden En banden redt, zal Jakob zich verblijden, En Israël al juichend geven d\' eer Aan zijnen Heer.

Psalm 15.

Mixolydisch. 1.

r

r f r i

1. quot;W ie zal ver-kee-ren, groo - te Grod! In

J i

SË

m

Psalm 15.

m

gunst-ge-not, Uw hei-lig Zi - on moog\'be - wo-nen?

Nieuwe melodie.

EEEJ

I ■ ■ I i r I r I

1. Wie zal ver - kee - ren, groo - te God! In

JA

f-f-f-

ii - we tent? wien zult Gij kro - nen

I

4=^

¹ r r I ■

zulk een on-waar-deerbaar lot, Dat hij, bij\'t heuglijkst

I I I I I I \'

4 u \\ a a , \\ \\ \\ \\ \\ \\

m

Psalm 15.

^^-r-i r^^f-r f-jr- r • ^ r

gunsfgenot, Uw heilig Zi-on moog\'be-wo - nen?

Mil

„ ~ J. ± J. ! I ! I I i k, I ^~i —«=• \' .. • • ^ zpiriziz::

-H—quot;S---

2. Die in zijn\' wandel zich oprecht

En wars betoont van valsche streken; Zijn aandacht aan uw wetten hecht;

Zich op de deugd niet ijver legt, En waarheid met zijn hart blijft spreken.

3. Die met zijn tong niet achterklapt;

Geen kwaad doet aan zijn metgezellen; Niet in het spoor van laster stapt;

Maar, zoo men iemands eer vertrapt.

Dien smaad wil hoeren noch vertellen.

4. Wiens oog verworpenen veracht.

Maar hen eerbiedigt, die God vreezen; Die zich voor roekloos zweren wacht, Doch \'t geen hij zweert getrouw betracht, Al zou \'t hem ook tot schade wezen.

ö. Die nooit zijn geld op woeker geeït; Die, d\' onschuld en het recht genegen. Het oog op geen geschenken heeft: Wie dus oprecht en deugdzaam leeft. Zal nimmer wanklen op zijn wegen.

51

Hypo-Aeolisch. Psalm 16.

1. ,

\'^ v quot;1—i--|--|—\'

ELj*\'; ^*—g-\' *

T i f \' f r 1 f f

1. Be-waar mij toch, o al - vei-- mo-genfl

_T—j—J-)—\' ^ J—, 2.

^ i- f r f f r t r

God ! \'k B\'jtroivw op U,sclionkhulp, ver-hoor mijn

--F-p¹^—p—i—Fj—f—p¹

-G-—{-1 ———j-r---H-r--------

smeeken. O mij-ne ziel! gij hebt vrij - moe - dig

II I I I i i J I I i

--rj—g=^=g=q

I ¹ i r ¹ i ^r

4. I

W-ÉF^-^FW-* _\' ^ l -

i i i i r i ¹ i ¹

tot Uvv\'GodenHeer,u\\v\' Bondgod,dur-ven spre-ken:

i*

5.

Psalm 10.

r r T rTquot;

Of-schoontot U mijn goedheid niet kan ra - ken.

J i j J i i Ji

¹

Ik zal den Heer, die mij getrouwen raad Gegeven heeft, met psalmgezangen prijzen.

Daar \'t godlijk licht mij toestraalt vroeg en laat.

Mijn nieren zelfs bij nacht mij onderwijzen,

Ik stel dien Heer gedurig mij voor oogen;

Zijn rechterhand zal nooit mijn\' val gedoogen.

Psalm 17.

5. Daarom heeft zich mijn kwijnend hart verblijd; Mijn tong, mijn eer, zingt godgewijde toonen; Ook zal mijn vleesch, thans afgesloofd, ten spijt Des vijands, in den grafkuil zeker wonen. Gij zult mijn ziel niet in de hel vergeten; Uw Heiige zal van geen verderving weten.

(ï. Gij maakt eerlang mij \'t levenspad bekend, Waarvan, in druk, \'t vooruitzicht mij verheugde; Uw aangezicht, in gunst tot mij gewend,

Schenkt mij in \'t kort verzadiging van vreugde; De lieflijkheên van \'t zalig hemelleven Zal eeuwiglijk uw rechterhand mij geven.

schreien goe-de zaak te hoo-ren: \'kVer

• iijiiJi J

54 Psalm 1quot;.

i i- a f p T p f

I ! ^{1 1} I ¹ I ¹

heeft mijn lip - pen niet be - smet. Vei

! *i I I

^{1 1} • \' i. ,, I , j I i J

/ gun mij dan mijn klacht t ontvouwen: Laa

_a. I i-g—J—-^| 4

I I r ^{1 1}

^rrt¹ \\ T -?

« vuor uw hei - li^ aan - ge - zicht, Mijn

_I_1_I a _ö.__l.J_ i_

____f--g==g--

^-1^—F-F--f _r

, Psalm 17.

r r r f r

recht ge-steld zijn in het licht; Uw oog de

^T vf r r

r* I

i

IK

Nieuwe melodie.

3.

Psalm 17.

4-

EÈEÉ

0 0 0

III

\'k Ver-moei met geen be-droguw oo - ren,

i J i J i

gÖE^E

laatste vers.

-4-

»—0-

^rr⁼r^^:

rquot; r t

Dat heeft mijn lip-pen niet be - smet Ver-

J ^ i I J J J . J

-^—p*-

Trf ^rr \' T f r\'r r ³

gun mij dan mijn klacht t\' ontvouwen: Laat voor uw

1 i i i i i I i 1

rr

hei-lig aan-ge-zicht, Mijn recht ge-steld zijn in het

i J ^ J i „ i I l 1 J

mêéê$é*$è^é^é

--₁—---1—|—_r^j—,——t--

Psalm 17.

2. Gij toetstet mij bij dag en nacht;

Gij vondt mij trouw, in vreugd of smarte; De mond sprak steeds de taal van \'t harte, Door beiden is hun plicht betracht. Wat ook de zondaar aan moog\' vangen. Ik heb voor zijn afschuwlijk pad Een haat, een afkeer opgevat;

Ik gruw van zijn verkeerde gangen.

3. Ik zet mijn treden in uw spoor,

Opdat mijn voet niet uit zou glijden; Wil mij voor struikelen bevrijden,

En ga mij met uw heillicht voor.

Ik roep U aan, \'k blijf op U wachten, Omdat G\', o God! mij altoos redt; Ai! luister dan naar mijn gebed.

En neig uw ooren tot mijn klachten.

Pauze.

4. Maak uwe weldaan wonderbaar,

Gij, die uw kindren wilt behoeden

Voor \'s vijands macht en vreeslijk woeden. En hen beschermt in \'t grootst gevaar. Wil mij uw\' bijstand niet onttrekken; Uw zorg bewaak\' mij van omhoog;

Bewaar m\' als d\' appel van het oog; Wil mij met uwe vleiiglen dekken.

Psalm 17.

5. Zoo zoeken mij vergeefs, o God! De boozen, die mij fier omringen,

Mijn haters, die mij stout bespringen. En juichen om mijn nadrend lot. Zij zijn met vet als overtogen; Hun mond is vol van hoovaardij; Hun list en macht omsinglen mij; Zij daiken, loerend met hun oogcn.

6. Geen leeuw is heeter op de jacht; Geen jonge leeuw kan, in zijn kuilen. Met meerder list het oog ontschuilen. Dan hij, die mij ter prooi verwacht. Beschaam het aangezicht dier boozen; Uw grimmigheid veil\' hen ter neer; Bevrijd mij met uw zwaard, o Heer! Van \'t snood geweld der goddeloozen.

7. Eed mij van hen, die \'t ruim genot Der wereld voor hun heilgoed achten; Geen deel, dan in dit leven, wachten, En maken van den buik hunn\' God; Van hen, uie weelde, schatten, staten, Hoe rijk, hoe nitgebreitl, hoe groot. Verliezen moeten met den dood, En hunnen kindren overlaten.

8. Maar (blij vooruitzicht dat mij streelt!) Ik zal, ontwaakt, nw\' lof ontvouwen, U in gerechtigheid aanschouwen. Verzadigd met uw godlijk beeld.

59

Psalm 18.

Hypo-Aeolisch.

V 1 ¹ I ¹ T ¹ I

har - te - lijk be - min - non. Mijn

hoog ver - trek in lij - den: \'k Aan-

Psalm 18.

4.

amp;

^zhfc

f ^ r r f ^{1 1} i

Heer, Mijn God,mijnrots,mijn za - lig-heid,mijn meld. En werd ver-lost van \'s vij-ands boosge-

i J i.

Dedoodbrachtmij, ge-boeid, in na-re

jAA

^ r ^r r r f P

om mijn heup ge - hecht, En

62

Psalm IS. Nieuwe melodic.

wij - zen; Bij \'t hei - den - dom uw\' naam eer-2.

J J i J J J J J -

bie - dig prij - zen Met psalm - ge-zang, daar \'t

Psalm 18. 63

Ei

64 Psalm 18.

ij J J j —[-f-j—J -I

schrik-ke - lij - ke be - ken; Een liel - sehe

J J • - ¹ J J

it^,: \' ^: \' -i.*\' i

band was om mijn heup ge - liecht, P^n

I h I 1 [ j. ^ 1

i^rtttwwy¹

door den dood mij strik op strik ge-legd.

I , i : .1 II

Psalm 18.

2. \'k Riep tot den Heer, in \'t midden dier ellenden, Tot mijnen God, opdat Hij hulp zou zenden;

Mijn klaagstem drong tot in zijn troonzaal door; Aan mijn geroep gaf Hij in gunst gehoor.

Toen beefde d\' aard\', al golvend als de baren; Het hoogst gebergt\' werd op zijn grondpilaren Beroerd, geschokt, gerukt uit zijn gewricht,

Door \'t vreeslijk vuur van Gods ontvlamd gezicht.

3. Een dikke rook ging op, waar Hij zich keerde, Uit zijnen nens; het vuur zijns inonds verteerde. Stak kolen aan, en wat Hem tegenstond;

Hij boog het zwerk, en daalde neêr; de grond, Waarop Hij trad, was, in het oog der volken, Gansch zwart, door dichtopeengepakte wolken; Zijn wagen was een Cherub; ja gezwind Voer Hij en vloog op vlenglen van den wind.

Fsalm 18.

Eerste Pauze.

4. In zijne tent, rondom Hem zoo vol luister,

Hield hij zich schuil, verborg zich in het duister Door wolk op wolk, met kracht te zaam geprest. En opgehoopt in \'t bruine luchtgewest.

Zijn gloed ontbond der wolken vaste banden;

Toeu daalde vuur en hagel op de landen; De donder klonk door gansch den hemel heên; God gaf zijn stem, en \'t vuur viel naar beneên.

5. Hij deed vol kracht hen voor zijn pijlen zwichten; Verschrikte hen door bliksemschicht op schichten. De diepste kolk droogd\' op een oogenblik.

En \'t hart der aard ontblootte zich van schrik. Wanneer Gij scholdt; uw adem, fel ontstoken, Deed dus, o Heer! en land en water rooken. Hij zond mij hulp; Hij nam mij, op mijn beè. En trok mij uit een groote jammerzee.

6. Ik werd verlost van \'s vijands legerscharen, En \'s haters hand, wijl zij te machtig waren. Men viel mij aan ten dage van mijn smart;

Maar toen was God het steunsel van mijn hart; Hij trok mij uit, en bracht m\' in ruimer wegen; Want Hij had lust aan mij, zijn\' knecht, gekregen; De Heer vergold mijn onschuld naar het recht.

En schonk mij \'t loon, den reinen toegezegd.

7. Want \'s Heeren weg heb ik getrouw bewandeld. En niet godloos met mijnen God gehandeld:

Ik hield gestaag zijn rechten in het oog.

Terwijl zijn wet mijn ziel tot deugd bewoog. Ik werd oprecht en vroom bij Hem bevonden; Ik wachtte mij zorgvuldig van mijn zonden;

Dies liet mij God ook naar mijn recht geschiên. En heeft in gunst mijn onschuld aangezien

Tweede Pauze.

8. Hun zijt Gij goed, die goedertieren handlen; Oprecht bij hen, die in oprechtheid wandlen; Gij houdt U rein bij hen, die rein zijn; maar Verkeerden toont Gij U een\' worstelaar;

Psalm 18.

Want Gij verlost het volk, door druk gebogen;

Maar werpt ter neêr, die groot zijn in hun oogen. Door U, o Heer! geeft mijne lamp haar licht;

Mijn God verdrijft den nacht uit mijn gezicht. 9. Ik kan met U door sterke benden dringen, Met mijnen God zelfs over muren springen. Des Heeren weg is gansch volmaakt en recht, Doorlouterd, rein en trouw al wat Hij zegt.

Hij is een schild en schutsheer voor den vromen; Voor die tot Hem de toevlucht heeft genomen. Wie is een God als Hij in tegenheên?

Wie is een rots dan onze God alleen?

10.\'t Is God, die mij met sterkte wil omgorden; Hij doet mijn\' weg volkomen effen worden,

Maakt, dat mijn voet als die der hinden snelt, Terwijl Hij mij op mijne hoogten stelt.

Hij leert mijn hand heldhaftig oorelogen;

Mijn strijdbaar\' arm verbreekt zelfs stalen bogen. Mij gaaft G\' uw schild; uw hand heeft mij gesterkt; Uw goedheid heeft mijn grootheid uitgewerkt.

11. Mijn\' voet hebt Gij doen in de ruimte treden;

Mijn gang werd vast, ik ben niet uitgegleden; De vijand week; ik volgd\', en trof hem aan. En keerde niet, tot ik hem had verdaan;

Mijn spies doorstak al wie mij tegenstonden.

Zoodat zij zich niet weêr herstellen konden: Dus zag ik door uw\' bijstand hen verplet,

En mijnen voet hun op den nek gezet.

Derde Pauze.

12. Gij hebt mij. Heer, met kracht omgord tot strijden; Mijn vijand moest, vernederd, straffen lijden;

Hij vlood vol schriks, wijl hij geen kracht behield; Mijn hater werd door mijne hand vernield. Zij riepen wel, maar zonder hulp te krijgen.

Zelfs tot den Heer, maar Hij vond goed te zwijgen. Toen heb ik hen als stof vergruisd, verjaagd.

En als het slijk der straten weggevaagd.

5*

68 Psalm 19.

13. Gij hebt mij uit den twist des volks verheven, En tot een hoofd den heidenen gegeven;

Ik stelde \'t volk, mij onbekend, de wet;

Zoo ras ik sprak, werd op mijn\' wil gelet; De vreemde zelfs zag mij vol schrik naar d\' oogen; Lag voor mijn\' troon geveindslijk neêrgebogeu: Zij vielen neêr; zij sidderden van schrik In burg en slot, op ieder oogenblik.

14. Zoo leeft de Heer; mijn rotssteen zij geprezen;

De God mijns heils moet\' steeds verheerlijkt wezen;

Die God, die mij volkomen wraak verschaft,

En volk op volk mij onderwerpt en straft;

Dio mij verlost uit mijns vervolgers handen;

Die mij verhoogt, mijn\' vijand slaat in banden:

Ja, Gij verhoogt mij boven al \'t geweld.

Daar G\' op den troon van roem en eer mij stelt.

15.Daarom, o Heer! zal ik U eer bewijzen;

Bij \'t heidendom uw\' naam eerbiedig prijzen

Met psalmgezang, daar \'t hart door wordt geraakt. Hij heeft het heil zijns Konings groot gemaakt; Hij wil zijn gunst aan zijn\' Gezalfde schenken; Aan David en zijn nakroost eeuwig denken.

Psalm 19.

Mioxlydisch.

Psalm 19. 09

r rf-f^f^ r^q

mond, Gods eer en heer - lij k-heid; / j-,

werk, En prii-zen zijn be - leid. (

\'^TT—r

kan ons dag bij dag. Tot roem van Gods ge-

^-_f^J i

r f—i ^ ^M-i—i—j*—

U 9- __iO- i

zag, Zijn won-de-ren ver - ha-len: Dus

70 Psalm 19.

2. Hoe goddelijk en schoon Luidt deze hemeltoon!

Daar is geen spraak, of oord; Daar is geen volk bekend, Dat, zelfs tot \'s werelds end, Der heemlen stem niet hoort. Hun evenredigheid Heeft zich zoo wijd verspreid. Hun rede klinkt zoo krachtig. Dat z\' al, wat d\' aard bewoont. Het merk eens Scheppers toont, Zoo gunstrijk als almachtig.

3. God heeft voor \'t groote licht, De zon, een tent gesticht. Van waar z\', in \'t blinkend kleed, En met een blij gelaat.

Gelijk een bruigom, gaat.

Die uit zijn slaapzaal treedt. Z\' is vroolijk als een held,

Die in \'t bestemde veld Zijn vuur en vaart doet blijken; Zij heeft haar\' zwaai en spoor Den ganschen hemel door:

Niets kan haar\' gloed ontwijkeu.

Psalm 19.

Patze.

4. Des Heeren wet nochtans Verspreidt volmaakter glans,

Dewijl zij \'t hart bekeert;

\'t Is Gods getuigenis,

Dat eeuwig zeker is.

En slechten wijsheid leert. Wat Gods bevel ons zegt,