A. qu. 200

0BSERVAT10NES CRITICAE IN LUCIANUM.

OBSERVATIOIES CRITICAEII LUCIiöM

SPECIMEN LITTERAR1UVI INAUGURALE

QUOÜ

EX AUCTOIUTATE RECTOIUS MAUNII'ICI

F. vJ. COSIvJH

litt. clji3s. doet., in facult. litt. et philus. theor. ]»ruf.

AMPLISSiMI SENATUS ACADEMICI CONSENSU ET

nobilissimae facultatis litterarum et philosophiae decreto

pro gradu doctoratus

SÜMMISQUE IN L1TTKKARUM CLASSICARUM DISCIPL1NA HONORIBUS ET PKIVILEGI1S

IN ACAÜEMIA LUGDUNO-BATAVA KITE ET LEGITIME CONSEQÜENDIS FACULTATIS EX A MINI

SUBMITTET

Guilielmus Fredericus Slulierheim

PI A O A N T_r s

die V moiisis novembris A. UU000XCV1I1

HOKA IV

MAGAE COMI'l'lS

TYPIS il P. I)K SVV A HT KT KIL.

pARISSIMAE FEMINAE

QUAE

E FILII LOCO HA BH IT

ET

PA RENTUM PUS MANIBUS

SOMNIUM.

§ 8. lt;fgt;; /.ivaa^Oijg dé roiï ao'juccrog ru tvic/.tg fiijdè tijg êaOijTog xö tiivccqóv.

Sic Sommerbrodtius edidit codices secutus, quam lectionom in editione sua in usum scholarum emissa ') tali modo explicavit: wriczieht sicli auf c. 6. aiyju^u xiiv y.ó/irjp. tój xeïge xvAcov dvclnXsojg''; vix recte, ut opinor ; nam zov adjiuaog ru evteZég nihil aliud esse potest quam corporis vilitas sive infirmitas, ut Fritzschius bene observavit coll. Athen. XIT p. 552 d: ((TiAmnlö^g) yv ö'euteAijg tö oöj/tcc 6ia Annrónjra. IIoc igitlll'mhlime quadrare in Statuariae personam, quae quasi arche-typum esse debet eorum, qui artem illam exercent, quivis videt.

Quibus perspectis Clericus Hemsterbusio assentiente pro acbfiaxog legi jussit ayjifiazog, quod Bekkero et

') Ausgewiililto Schriften des Luoian. Erstes Bandohen. 1888.

1

2

Fritzschio probavit. Videamus autem, quid lucremur. Clericus, auctor vocis, explicat: «Ne abhorreas a vili ornatu», quam versionem si sequimur, Lucianus dixit; «Ne abhorreas a vili ornatu, neve a squalido vestiraento.» At manifestum est Statuariam non solum de cultu suo, sed eüam de semet ipsa aliquid dicere debere: nam alioquin seqnentia verba parum hue quadrant. Quod Herasterbusius quoquc animad-vertisse videtur, qui voc. oyj^u vortit habitum corporis et addit: « Emendationi probandae solum sufficit (infra § 13) yiT(')vt01' mvccQÖv y.cd a/rjf.icc dovAoJiQEJiég, quod quid aliud est, quam rod a■/gt;}/(«rog tb eöxsMg ?quot; Itane vero? Immo illa verba tantum demonstrant voc.

idem valere ac habilum corporis, \it sexcentis aliis locis, sed nihil amplius. Quidenim? Illis verbis ntitur Eruditio, quae hac in causa adversas partes agens nimirum omnibus modls inimicae suae invidiam conllare eamque propulsare conatur. Licetne autem statim pro certo deliberatoque haberi, quae altera in alteram contumeliose jaciat? Hoc minime esset boni et integri judicis.

Ergo si Eruditio Statuariae figuram servilem objicit, verum id esse nullo modo inde colligere possumus. Quod si recte vidi, llemsterbusii interpretatie improbanda videtur. Sed fac eum rem acu tetigisse, revera

3

Statuariam fonnam servilem exhiljuisse , nihilo minus nego ac pernego earn umqiiam de seract ipsa dixisse: «Noli Immilem et abjectura mei corporis habitnm fastidire et conlomnere;'¹ praesertim si ad proxiina verba attenderis: « üro yüo toiovtmv óq/ko-fievog Phidias ille Jovem Olympicum exhibuit e. q. s.» Risum pro fee to moveret statuariorurn ilia patrona lam praeclare de se discipulisque suis professa! K qnibiis, si vero disputata sunt, colligitur etiam conjecturam a/i^umos probari non posse.

Postquam autem libore exposuimus, (piae nos oiTendant, videamus tandem, quomodo locus noster sanari possit. Ad medelam rcperiendam Sommerbrodtii explanatio, supra a me rejecta, aliquatenus ansam praebet. Procul dubio enim exspectamus Statuariam de squalore corporis sui mentionem lacturam, quippe quae ^ (i descripta sit: uoyjtrioa iï/igt; xó/tyv, toj %elpe

tuAuv ccvutiAecos.....titc'cvov y.caayéjj.ovau; at verba

zo euieAig sovdes significare non possunt. Quid ergo? Equidem censeo codicum lectionem aóf-iazog retinen-dam esse, sed ut adjectiva euieAig et jiivccqov locum inter se mutent. Praeterea id lucramur, quod verbum «aversandi» multo melius arete conjungitur cum rd 7nvaoóp epiam cum tö eÖTsZég, nempe:

«Noli aversari corpus meum squalore et sordibus

4

obsitum vestimentumque vile et parvi pretii: a talibus enim laitiisorsus PhidiasilleJovemOlympicum perfecit, Polycletus Junoncm elaboravit, Myron maximis laudibus ornatns est, Praxiteles omnes in admirationem vertit: qnin etiam summi bi viri una cum diis adorantur.»

Denique conleratur Timon. §7, ubi de Timone iiaec dicuntur.quot; mvaQÖg öAog y.al ccóyjiüip x.x.é.

Quae si rectc disserni, Lucianus scripsisse videtur:

/lij fivaa/Hijs 6è jou ooj/iurog zb tiivccouv firjöè rijg êaHijrog tö tvrtAig.

§ 17. oo/ vjióxQiaiv zijv o ip tv ouó' tog (phvccQslv èyvcMÜg aözü die^yei, y.ccl raürcc èv noMiio) y.al fiü/rj y.cd (hioyvo'jaci noccyiichoiv, jieQieaxéiwv noAefilcov,.....

In his verbis plura insunt, quae scrupulum milii inji-ciant. Primum, quae tanilern est vis accusati vi hnóy.oiGiv ? Equidem non video. Som inerb rod tins in oilitione sua explioat: «niclit zum Zwecke der Deutnng», quod exspectamas sane, sed ut liaec signilicatio e solo accusativo elici possit, vereor; certe exernpla adhuc require. Fritzschius eadem re o(Tensus nimis audacter oö/ inoxQlaeag ëvexsv conjecit, rectc vero quod attinet ad sententiam. Hemsterhusius autem jam dudum veram viarn monstravit ebg inserendo, quo facto omnia in vado sunt.

O

Deinde verba ?/gt; ö)/quot;quot; • praesertim cura pro-nornine comparata, misere languent. Ea habeo pro glossemate vocabuli vioini évvnviov, itaque hue intrusa credo, ubi aliquatenus tolerari posse videbantur, injuria tarnen, si rae audis.

Denique: Sommerbrodtius lectionem codicis Vaticani 87 secutus verba y.ul /idyij iu textum recepit, paruin recte, ut opinor. E Xenopbonte enini patet illa nocte, de qua serrno est, ornninu non esse pugnatum, ut jam Fritzschius observavit. Si ilia omnia memoriter a Luciano citari mihi objicies, reputa tecum quam absurdum foret indncere belli ducem militibus som-nium suurn enarrantern et explicantem instructa acie, quum jamjam proelium instaret. Immo haec quoque interpolatori debentur, qui verba jiEQiEaidnMv noAefiiow non capions ftd'/V adscripsit. Hanc rationem potius sequor quam Fritzschii illam, qui voc. ftüxv ^ex ufMjyaiiia dopravatimi esse conjecit: hand scio an in-geniosius quam verius.

Prometheus es in verbis.

§ '1. d)£ ë/Miys ly.ccvóv, el /(// ncivv ooi yrfivcc è'öot-e/.ojiïè xopiófi «|(« 10v Kavxciaov.

Sommerbrodtius dvd^ia e conjectura scripsit, omnes

6

autcrn codices et editiones priores «1»« praebent; vide-amus an recte. Verba eins in annotatione critica liaec sunt: «Non potest dubiurn esse, ((uin Lucianus in hoe dialogo stet a Prometheo itaque poenam ei in-llictam ipsi honori potius rpiam dedecori esse judicet. Quarn ob rem «|/« mutavi in dvd^ia: non indigna Caucaso, id est Prometheo.» Concedi potest Luci-anum supplicinm de Prometheo sumptum honori ei potius quarn dedecori i'uisse judicasse, licet ex hoe dialogo nusquam eluceat. Sed i'ac id verum esse: ideone opus est in dvd$tcc mutare ? Non credo, nam vel sic verba «|/« zou Kavxdaov optimum praebent sensum. Deinde: num illud ch'üha too Kavxüaov signilicare potest «non indigna Prometheo»? Minime, ut opinor. Etenim si in tali rerum ordine et nexu de Caucaso sermo fit, unusquisque statim cogitat de loco, in quo Jupiter Prometheum crude-lissima ilia poena alTecit: utrum vero jure an injuria id factum sit, nihil nunc refert. Ideo sententiam loci sic expresserim: «Mihi satis superque erit, si opera mea non terrena et lutea tibi videantur, neque plane digna Caucaso (i. e. vituperatione)», quo vocabulo utitur nimirum Noster, quod a nescio quo Prometheus appellatus sit. Prorsus eodem modo § 3 dicit:

eï ye fi!/ oihco cpQovoirjv, ci^iog av ilvui fioi óoxco

bnö èxy.aióexcc yvjiüv xeiQeaamp;cci lt;C. i» '), ubi ipsum

Promethei suppliciam norninat, more sno in majus auctum.

Ne haec proxima Luciani verba conjecturae suae obstent, Summerbrodtius ironice dicta esse asseverat; mihi tarnen ininirne persuasit.

^2. y.ccl avjol 6i 'AOrjvaïoi rnbg yvTQtag y.a'i ijivo7ioiov$ y.al Tidvtag, ögol mjXovQyoi, Iltio/iijdiccs cijity.ü/.ovv ] èjnoyjhji-loj'tEs és ^TV^V ni]Zov y.ul iijv tigt; jivqI ol/ictL iüigt; ay.evüv omijaiv. |

Ultima verba, quae uncis inclusi, interpolatori reddenda sunt, qui participium èmaxojmovieg absolute positum non ferebat. Quid eniin? Atbenienses oranes nr^ovQyovg Prometheos nominasse dicuntur; festive satis liomines tenues ex infima plebecula cum nobilis-siiuo illo Titane componuntur. Quod ad sententiam attinet, apte contulcris Juvenalis versus illos, ubi sermo fit de ingenti rbombo ad Domitianum allato (Sat. IV 430 seq.):

„Quidnain igitur censes? coneiditurrquot; „Absit ab illo Dedccus hocquot; Montanus ait: „tcsta alta paretur,

Quae tenui rauro spatiosum colligat orbem.

Debetur magnus patinae subitusque Prometheus.

Argillam atque rotani citius properate, sed en hoe Tempore jam, Caesar, figuli tua castra sequantur.quot;

') Sic rocte supplovit v. d. II. O. de Jong ia dissertatione. 1896.

8

Quid vero jejunius absurdiusque excogitari potest quam illud: «alludentes ad liitiun, ut opinor, et vaso-rum fictiliurn labricationem, (juae lit in igne?»

Vel ineptuin verbum ol/iat interpoiationem arguit. Verbum èniaxMnreiv absolute adiiibitum invenimus iiilra G; Dial. Mort. XXII ^ 3; Xenoph. Mem. I. 3 § 7; Aristoph. Ran. vs 375; denique dr. Sueton. Caes § 22.

In verbis vicinis y.cii cï yi ooi toPto fiovAeTCci hi'cci ó ITqo-fnjHei's quantocius mecurn expunge elvai. Hac locutione IjIic. passim sine molesto illo verbo utitur: dr. Dial. Mort. XXVJII § 2; Dial, Deor. XX § 7; Hermot. *5 15; Conviv. § 14 Deinde Plat. Theaet. 156 c ri (h)

ouu fjfilv {iovAeiai ohiog ó fiuDog, oj Otcdnjic. :iQdg ice

itQÓzEQct; üq' èvvoelg; Parmenid. 127e; ibid. 128a; Leg. II f)58c. Quapi-opter etiam Luc. Pseudol. § 1 êyw öt

rijv fitigt; cbiO'fQccöcc, ü ii y.al flou/.iiui elvcei, öiöccgoj at fiixQÖv vareQov y.. i. k. voeulam elvai delendam esse censco.

§ O. ou yuQ uv (fctbjs ènéQccazóv zi £coov zovil yeviadai. liescribe zovzo, nam iota óeixzixóv quod dic.itur non est huius lod: librarius ad praecedens pron. z[ atten-dens vitium fecit.

9

Nigrinus.

§ 23. éy(b j-itvioi ys jtoAv tojv xo/iccxevo/,iévcoi' tgojAiGitQoog zoug y.óAccxag bneiXt^pcc, y.cd oyeódi' avtovc sxelvoig xaOiaiaaO-cei tT/s bjteorjrpaviag ahiovg.

Deleta virguhi pro xui malim wg.

lil sequentibus: Öicti' yccQ aviwv tqv jztQiovaiai' Havfidfjojni xccl tóigt; yjivcjöi' ènaivéawaï xcü rovg nvAojvag é'coHsv ê/iiJiArjaojai xccl TiQoeAhóvzag ójojicq óeanóiccg ïiorxithKjjrsi. n xal (pQovijaEiv ixeivovg cixóg iaiivl pai'ticula ióansQ melius ubessct. h'tcuim e loco paulo suporiore (§ ill) luculcntor apparot homines illos divites, abjecta adulatione Reges appellatos, re vera se dominos ex-bibuisse, SLi[)erbos arrogantesque se gessisse vekit Persarum reges; audi ipsum Nigrinum exclamantetn:

ot óè at/ii'óicnoi xca itQonxvptïaOai n£Qi/.ièvovieg. oö nónQioftev oi)'5' ójg llioaaig vóiiog, üAACc fteï TTQoatldóvicc xcd Imoxvijt-aviu . ... zo anyiog Pj cijv ÖE^ticv xmccrfiAeïv.

Praeterea pauca exempla allerre lubet, in quibus voc. öcanÓDjg reperitur, ubi conditio pauperum divitumque commemoratur. In Tim. §48 Philiades, xoAdxav cmdvicov 6 pdeAvQcÓTmog, Timonem alloquitur liisce verbis: xuIqè, ü óéanotcc. In libello de Merc. Cond. §23 clientes plus semel óouAoi audiunt, bisque patronus ibi öeajtózijg nominatur. Denique Gall. § 9 ipsis verbis legitur id

10

quod etiam nostro loco Luciaruim scripsisse contendo; sic enim Miculus coenae narrutionem incipit: «Quuin antea in tola vita mea, Pythagora, numquaru a pud divitem quemquam cocnassem, heri Ibrte fortuna Eucrates mihi obviam vcnit; quoin quurn more solito « dominum » salutassem, abire volebam: y.al èyü /dv nQoaeiTiüv avzöv üaneQ cIcóHeip deajiónjv cmijAAazrófiijv.

Non inutiliter cutn illis composueiis Martial. I 12:

Cum to non nosscm, dominum regomque voeabam;

Nunc bono te novi: jam mihi Priscus oris.

Vid. etiam ciusdom 11 08; \^r 57; VI 88 etc.

Apud Nostrum notavi praeterca hos locos, ubi jiooaayooEbtiv nvci signilicat «nominatim appellare aliquem »:

Dial. Deor. XXVl § 1: ójaze jtoAAc'cxig èydt töv /.dv jTQoaeljiov KdatOQtc HoyLvöevxtjv óvicc, töv ós to) too lloJ.vóaüy.ovg övóficen.

Longaevi § 13: Mid-piómijg dt ó llóviov (jaaiAevg, ó jTQoaccyoQevO-eig xiianjg.

Ergo non dubito, quin hic ójotieq particula sit cjicienda.

11

Timon.

§ 2. fxóvov St rovio oïeahai djtoAavaeiv tov jgav/iceiog, öii civanAqahqaoviai n'g ccjflóJ.ov.

In novissima editione ¹) Sommerbrodtius Cobetimi se-ClltllS dedit dnoAavaeiv tuu xQav/iazog optimo jure, ut 0[ii-nor. Nam licet Fritzschius praesens tempus mordicus toneat, obloqui viro summo non difficile videtur. Piirnum djioAavaeiv formam non atticam vocat; at optime Cob. (V. L. pag. 222) nionuit sic sequiores loqui solere, quem usum Noster illustrat Mermotira. §78: unoAaiiaeis ccvTov (scil. ioB evSat/.iovelv)', quam formam ne Fritzschius quidem in sua editione mutavit. Deinde praesens praegresso ênccvcneiveaHai melius respondere autumat, argumentum non serio, credo, prolatum, altoque silentio premendum. Postremo in infin. oïeatiai futuri notionem inesse asseverat, quae opinio vel ex ipso Luciano rnultis locis refelli potest, ubi verbo oïeahai infinitivum futuri subjungit Noster; dabo tria exempla: Prometh. in verb. § 4; Prometh. § 8; Herrnotim. § 51. Itaque d.io-Aaóaem legendlirn essecertura mihi est deliberatumque.

At ne nunc quidem locus noster sanus esse mihi videtur. Quid tandem significat vocab. rQaC\ua? Vertunt: «(ut) hoe unum ex vulnei e malum sibi accidere exis-

') Ausgewalilte Schriften des Lncian. Erstes Biindchon 1888.

12

timent, quod liiligine operiantur», ad verbum sane translatum, sed latine sensii.s aeque absurdus est ac graece. Eteuim tota illa viilneris rnentio inepta videtur: Jovis luimen, quod pro l'ace tantum habetur, face non acerriiue ardenti ut Erinyum illae, sed plane exstlncta, ne parvarn quidem scintillani asservanti, sceleratos et iuqiios vulnerare omnino non potest: metum solum iis injicit, ne l'uligine obducantur. Quibus bene perpensis verba too louó/taiog recte so habere nequeunt, ut opinoi^-. Jacobslus vitio illo perspecto T£Qccieu/imos conjecit, scil lil vocabulum, quo Arlslo-pbanes Lysistr. vs. 702 utitur, luie non quadrare multis verbis demonstrarc non opus est. Aliud quid aecklit, nisi omnia ine lallunt: non corrupta baec verba sunt, sed interpolata a nescio quo, qni gcnitivmn post inl'. dnoAccöaeiv desiilcrabat Genctivum auteni lacile mente siq)pleri posse, pracscrtim qnurn praocedat wg jivq jihv i] xanvuv dn' avzoB filj dsóiévai, non est quod moncain.

Verbum dnoAaveiv sine genitivo usurpatum in Luc. inveni infra § li (bis).

Praeterea Isocr. \ ] 11 §81: roiccónjv ouv ■bfiüv yvcb/ujv i'/oviw déöoixa [lij JinQo'j/iivog bfidg eócyyeieïv ccöiög dnoAavaco n (p^avQov.

Eiusdem XIX § 21 : iic li'tv loivvu etQij/ttv' èaiïv tv oïg êxivóóvevacc _{u'tv, ip/.aörtop f5' oudtv denéAavacc.

13

Aristoph, Vesp. vs. 700 — 701 :

(jong tióAsojv üq'/cov ti/leiaiojv clno rou TTovzoo iic/qi 2(eoóovg ook djioZaÓELg nAijv zovH' u rptosig, dy.aoig.

Deinde: eiusdem Av. vs. 1358; Athon. IX p 372d. Xenoph. Cyrop. V. 4. § 34: öaa /ièv (brfeAeTaHcci sativ

tcTiö [leyciAijg nódeug, zccvzcc djisluooj.i£v.

Post liacc omnia provoco ad virum doctum Sakor-raphum, qui, prorsus ut ego nunc suadeo,genitivum post dnoAaveiv exterminavit Mnemos. XXI (a⁰ 4893) pag. 279. Legitur de Merc. Cond. § i : roiyciQovv üo-jito

óvasQcoxctg noroog y.ui xaxodalfiovag toccarug tvnyvoi nveg y.cd iQtflojveg ègchfievoi nccQccXccpóviEg hneQomiy.üg neQiénov-aiv, öncog del ègccaOtjaoinai uutüv (IfQccneóomcg, dnoAccuacei öè tcjv Jiaiöixöjv dAA' oöös /m'/qi cpihfoimog üy.Qov /.leTccöiöóvrsg.

floe loco sine controversia recto vir doctus ille verba tcov tzattiiy.o)!) utpote insulsum emblema expunxit.

SiC ergo legerim: (lóvov óè roino oïsaOai dnoZccónttv. (in dvanZyaHrjaovTcci rijg dafióAov.

§ 33 sub finem: EPM. dnê^%oin-ai' f/f-ielg óè nQoalco^tev adrej.

Malim: djiolyomat, discesserunt. Nam postquam Paupertas huius paragrapbi initio se abituram esse dixit, et paulisper rnorata beneficia sua erga Timonem breviter memoravit, Mercurins caecum Plutum monere

14

debet earn cum sociis suis jam abiisse, Timonemque adire tempus esse. Confer, si opus est, infra § 40:

EPM. lyth i)t hn'tq t)]\gt; Aïri'ijp êg tui' oÓQai'di' dvcejTTi/aofiai. TTAOTT. ó fikv djicAyAuU/:!'. cog óoxtl' Tex/Licelgoficci ycto rjj

siQEOia tojv TllEQÓjV.

Prometueus sive Caucasus.

§ u. EPM. nctvv yovv, co U/iccy.Qojif öeï Aóycop y.al Ixav^g nvog TtuQaay.Evqg ini tu aoi jteTjoay/nvct, ovyi dè unü'^Qi] xic xerpaAccTcc eijistv züv ddiTtijfidiav, on.....

Sommerbrodtius opinatns Mercurium serio dicere prolixa oratione et magno apparatu ad refellendnm Pro-metlieum opus esse negatione ov'/l sententiarum ordi-nem perverti censet. De veritate 1 mins opinionis nunc non loquor, sed accuratius vidcamus vim particulae jiovovovyj, quam pro ouyj substitnit vir doctns. Equidem ingenue fateor me Mercnrü mentem non intellegere, si sic accusandi initium facit: «Pkirimis quidem verbis et satis magno apparatu opus est adversus ca, quaetu perpetrasti; sed sufficit fere maleficiorum tnornm summa ennmerare.» Si pro fere legeremus forlasse, non sine sensu saltern liaec essent, nunc vero verba non concoquo. Bona fortuna utimur, qnod Sommerbrodtius ipse conjecturam suam incertam vocat; quamquam

15

earn in textuni recepit, cruce tamen appicta. Etiam Hemsterhusii conjectura, qui scribit: n. y. oj. II. /laxgdit' i'óei Aóyojii et ovyl in vuvt rnutat inserto adjectivo fióva post dnó^Qi], ollensioni obnoxia videtur, certe vulgata longe melior est, vnodo si recto earn capiamus. Gesnerns enini rectissime docuit verba ironice acci-pienda esse, sic vertens: «Quasi vero opus esset

longa oratione......nee satis foret sola capita

exponere.» Fritzscbius illorura Gesneri verborum bene memor demonstravit (Quaest. Luc. pag. 80) non vocis sono, cpio haec Mercnrius pronuntiat, ironiam indi-cari, quod satis leve esset, sed in ipsis verbis Txciw youv vim ironicam inesse. Qui Fritzscbii libellus quo-niam non cuivis prae manibus esse potest, ut opinor, exernpla, quae quidem ad Lucianum pertinent, bic ad-scribam: de Conscrib. Hist. § 20 ; Pseudol. § 13; [Amor. § 24]; Pseudosopb. § 9; Adv. Indoet. § 10; Pas Ac-cusat. ^ 5; Deor. Concil. §11.

Si quis ea exernpla diligenter expenderit, spero et confido fore ut mibi assentiatur omnia so rccte habere et Sommerbrodtium frustra vulgatam temptasse.

55 12. Toivvv jtt'cAcei — (gt;lt;7ov yüo ovzco y.cd t)ïj?*ov ixv yivoiTO. ft ji y6iy.)]y.ce iyco f4ETCcy.oa/tr/aag tcc ntol rove dvamp;qchnovg —

16

)tal molestum et supervacaneum est; Prometheus se rem altius repetere dixit: sic enim planum fore, si quid ia creandis mortalibus peccaverit. Quattuor autem codices y.a! omittunt, itaque voculam illam extorrem agere non dubito.

Ibid. y.ca yc'cQ êvósïv n üfiijv zw Oelo), fii] ovrog rov êvaviiov aèrqj ttquc; ö i/tsAAsv ij êgézaaig yiyvo/iévrj ev-ócci/wvtazEQOv djiorpalveiv cevió.

Rescribe mecum fut. unorpuvtïv coll. Somn. § 15: Nigrin. § 10: Scyth. § 3 (bis); de Conscrib. Hist, § 12; do Saltat. § 25; Gall. § 2.

§ 18. CCOT)] yccq, olflCCl, (pVGig TOVTOVl TOV XTIJflCCTOg, (scil rov nvQÓg) ön ovdév ti cAccttov yiyvcTui, ei y.ai Tig üA/.og ccvtov /teiaAdpoi \ov yceg dnoafiévvvxai èvccvaa/iêvov Tivóg.\

Audire mihi videor magistelli cuiusdam stridulam vocem, cui Promethei verba monentis ignem non diminui, si quis particulam inde capiat, non sulTe-cenmt, quique addidit ignem ilium no exstingui quidem èvavaafiévov ztvóg. Additamontum insulsum et satis obscurum expellendum est.

Dialogi Deortm.

VI ^ 5. HPA. clAAtc /; verpiAi] èyój elvcei óóSoi. y.al ro itiayouv èn êfib Jioiijaei óicc zl/v óftoiórrja.

Satis inirari non possurn. rjuod Sominevln'odtins cer-tissimam emendationem ('obeti pro öóSu ódgu roponi jubentis (V. L. pag. 227), Dindoiiio ot Frit/scliio probn-tain, in textum non recepit. iüun autern imice voram esse primo obtntu intelligitnr. ita ut artiiiiiieutis earn confirmare vix operae sit pretiuin. Deinde verbum noirjasi coiTiiptum esse inter ornnes constat Frit/srhins lectionein suain jioitTod-ai eonnnendat. qnam sic vertit: «At nnbes ilia ego esse et in me cominitti turpitudo videbitur.» Vehementer tarnen dubito num, Noster si talem sensum exprimere vokiisset, dicturns fuerit: gt;) v. t. slvai öó$£i,y.cil tö ccia/QÖi' tn è/iè jroiitofhu. f'ol). COH jecit 1.1. negleiai l'ritzschio adversante, i|ui vorhinii Troieïv inor-dicus tenet, dum provocat ad ('ouv. §34: oï fiiv inolovv ala'/jia. ol fiè è'2syoigt; ccia/Uo. Mea autcm opinionc illa verba pannn luie laciimt. Xisi igitiii¹ meliora didicero, Cobeto adstipulor, praesertim quum rpiinrjue codices //ge; praebeant, quae lectif» e verbo negieiai nata esse videtur, cum norfasi aut jioieïaamp;cci vero nihil commune babet

X § 2. êyöj dè miQÜ xrjv 2tArjin]V uJitPJh'ji' y.ai ioi'

18

quot;Xnvov ccnccyyeAüi xcixeivoig öneQ ó Zevg ènéarcile, t{]v fièv ayoAfj nQoficcivsiv, zbv öè \quot;Tnvov\ /o) dviévcu rovg icvamp;Qdjnovg.

Vel numerorum ratione habita tolle vocabulum, quod uncinis saepsi.

XX § 10. Antequam Venus vestem exuit. Minerva Paridi suadet, prius ut illam cestum suum ó'g i' è'xAefs vóov nby.a nsg (fiQoveoinwv deponere jubeat: cui Paris respondere non potest: «i'ecte monent de cesto», ut nunc legitur, sed procul dubio exclamat: «recte dicis, bonum factum. quod de cesto illo mentionem le-cisti»; deinde ad Venerem conversus eum detrahi de corpore jubet. Levissima igitur mutatione legerim: eu Aéyeig (vulgO Aéyovai) xö nsQi zou y.eazov.

XXI § 2. o lt;3' oöf [xühiaza yeAoïov i'doi-é poi tlxovovn /.lEza^ii zfjs (hiEiZfjC. ouy. üv övvaifiijv aioojifjaai TiQÓg at.

Malira solemni Luciani more /.lezat-v uxobovzi. quod codex Vatic. 87 praebet, coll. e. g. Somn. §17; Nigrin. § 43, 30. 37; Catapl. § 17; de Merced. Cond. §35; Hermotim. § 1,71; Piscat. § 38; do Conscrib. Ilist. § 38; Icarom. § 24.

Dialogi Ma win i.

I § 5. ëcfSQE ()t ó èm-Quaroc èv rcdg ccyxdAccig dllvouÜTiov ccqxtov axuAay.a zö Accatoi' ccvzo) jiQoasoiy.óra.

Ne Polyphemus ipse cum ursae catulo illo nonnuvn-quam ludere dicatur, insere aoi pronomen auto arti-ciilura ó. Optime conveniunt Theocr. XT vs. 40:

rQt(plt;o 5s roi é'vöey.a vs^Qtbg, daag /.iijvofÓQog, y.cc'i ay.v^ivwg itaaaoag üny.iojp.

et Ovid. Met am. XIII v. 834 soq.

^Inveni geminos, qui tecum ludevc possint,

„Inter so similes, vix ut dignoscore possis,

„Villosae catulos in summis montibus ursae:

„Inveni et dixi: „dominao sorvabimus istos.quot;

Dfalogi Moutcoium.

VII § 1. cop üjey.voi'. töt rcAovaiov, cj at id 7io/./.d fjöeiv avvóvia.

Formas perfecti elóévai ct aoi-isti ideiv sexcentiesin codicibus confundi nemo nescit: etiam in Luciano ubique eins rei exempla colligere licet. Et hide loco idem accidisse suspicor; quutn enim Callidemides Xenophantae, collegae suo parasiticae artis, ilixissel eum i)ro certo Ptoeodonnn senem probe nosso, die respondere non debet: «Orbumne ilium et divitem,

'2ü

quocum te plenimque una esse scie.bam?», sed res ipsa clamat liic «videndi» verbo opus esse. Quani ob causam conlidenter eTóov repono.

IX § 3, ég to cpavEQÖv fiiv sxaarnv ccvtüv xArjoovóftov dnolineïv è'cpaaxov. ó 6' ijiiarevs t^:uv xal y.oAaxevTMlt;!)teqov nccQeay.sva^ev èccvróv. ü/.Aceg öè tccc dZr/Hsïg óiaHrfy.ces üyutv èxeivag xccréAiJtov oi/twCeiv ünaai (fQiiaag.

Ultima pars luiiiis emintiati cUAceg ót x.r.é. non levi-

ter olfendit; praesertim structnra amp;l?.ag.....óiaHrfxag

t'/jov èxeivag xariZmov tam inconeinna est, ut num ab ipso Luciano profecta sit, iiceat dubitare. Elegans et venusta sententia evadet, Nostro dignissirna, si tibi in memoriam revocaveris festivum illum Iloratianum locum Sat. 11. 5. vs. 06—69:

Turn gener hoc faciet: tabulas socero dabit atque Ut legat orabit; multum Nasica nogatas Accipiet tandem et tacitus leget, invenietqw Nil sihi legatum praeter piorare suisque.

Sic ergo lege :

üAAag öè rug dAtjHslg öiahrfxag è'ycov èxslvoig xcntkmov olficb^siv üjiccai.

liane conjectui'am debeo magistro meo viro clariss⁰. J. .1. Hartman.

21

XIV ^ i. ab i)è y.ccï iljv Mcexeóovixijv /Acc/avÖcc xcciccpccAcjv xdvdvv, óig 'paai, fictevéóvg y.al iiciyav ÓQhijv ènéHov y.a'i ngoaxweToliai vjio Mccxeóóvcov. hn' êAevHsQOjv uvöqmp. ij^i'ovg. xcd 10 nclvicov ye/loiótccTov, ia zoiv

vsvixrjfiévMV.

Quia verbis è/ntfiov ra tüh vsvixr^évcov nihil novi praecedentibus additur, xul in wo-re mutandnm ost

XX § 5. iroAAol tcov vélt;ov rpiAoaorpeiv Xêyovm, xai zei •/£ ayj'jfiata aura xaï ra (Haöiafiara ei Hedaanó nc. üxqoi (pilÓGorpoi.

Quod nihil est causae, cui' dicatur; «Habitnm ipsam et incessurn si qnis spectaverit, surnrni philosophi habendi sunt», lege uoimv cum Hemsterhusio,

XXVIl § 2. èjzscpóvevzo yaQ hnö roiv /.ijazaip :reril zóigt; KiHaiQÜva tg 'EAsvalva oiiiai fiaóiCoii'.

Avticulus züv delendus est; Lucianus enitn foi'tnula vTtö Aijaztov utitur cfr. C'atapl. G; Alexandr. § 44; Tox. 61.

§ 9 sub finem.

Multo vividior liet oratio, si post pron djAixovtoi adv. ootoj inserueris, ita ut Diogenes niirabundus exclatnet: «Quid de adulescentibus dixeris. si senes id aetatis (i)Aiy.tojzat zoo noQH/iêoig) tam vehementi

22

yivendi cu[)itlitate flagrant (oörw fiAóCuoi elai)\ Xon pauca oxempla Luc. pracbet, ubi advorbiutn illud sic usurpatur, vide Prometh. § 20; Necyom. § 1; dc Merc. Cond. § 23, 42: Hermotim. § 25, et muitos alios locos.

Menippus sive Necyomantia.

1. .jcivGcci. /.icr/.ÜQiE. iQceycofiojv y.cel Aéye obrojai nog cenAcog xcauplcc dnö iojv ici/,i(3etojv. rig gto/.i] ;

Optimo jure v. d. H. O. de .long') adverbium AjiAüs deletum vult. ipiod raihi quoque iti mentem venerat. Eteniui non solum, ut ait Cobetus (V. L. pag. 297). ójg ovtco y 'dxovaai et alia eiusdem generis notae loquendi formulae sunt Platonis et Demostbe-nis, sed etiam Luc. structuram illam sine molesto interpretamento babet Herniotirn. § 56: obxcoal /mv üxovaavias, Titn. ^ 8: olncoal fiiv sijistv, Bis Accusat. ij 1/: obicoo'i f-iiv ir/.ovoui.

§ 4. tccviu _tuiv di] (fiQovaiv nooai^tiv ccvtoTc. èAeXi'jHeiv ft' èfictvtöv tc ccótö. (paal. lö tiüq èy. zou xctjivoo fiiaCo/ievog.

(iia^ófievog [)raebent omnes codices; quin tarnen cor-ruptum sit boe verbum, nulla dubitatio esse potest.

') In (lissei'tatiuue Aquot; ISiJb, pajj. 13.

23

Vertunt: «Minime prospiciens fore ut in ipsum, quod aiunt, ignem ex fumo me inferrem», quod sane exspectamus; ut vero hie sensus e verbo pLd^eaiïai elici possit, valde metuo. Sommerbrodtius conjecit (laèiov-fievog. quam conjecturarn, ut in re certa, in texturn recepit; at quid liic futurum tempus sibi vult?Nostro loco post verbum iAeAijHeiv nihil aliud sequi potest (piam partic. praesentis vel aoristi; ceterum ipsum paèi^eiv non placet. Si quis, qui fumum effugere vult, neco-pinato in ignem se infert, is dici non potest (Jadlgeiv èe iö jivQ. Ut exemplo utar: si notum illud «incidit in Scyllam, qui vult vitare Charybdin» graece transferre veils, profecto non dicas: è^dóiaev èg vijv 2y.éP.Ai]v ii]v XuQvftöiv èy.cpvyeiv fiovAófievog, sed èvéneaev èg T)]v 2y.v/iArjv vel potillS 7// Sy.vV.i] jreQiéjzsae verten-dum tibi est, ut opinor. Quae cum ita sint, aliud quid in ilio participio latere suspicor, quod doctiorum virorum ingenio commendo; ego quidem id eruere non potui.

^ 6. ccQiaTov yovv i)yoL\u)]v elvca /.iccHelv jiuq ccvtou üie jAavréoig y.ca nocpov, rig tanv ó dgiorog fiiog xcci 'óv civ Tig é'/0it0 ev rpoopoji'.

Ut jure Sommerbrodtius supra ^3 in verbis:

ól] TiQond (jo/ óieifii zljv yvcó/ii-p rijv è/ii]v \y.al\ öHev

24

rhQfiijHijv jtQÖs Iijv y.cadparsip voculam y.ai cxterminavit, sic et hie earn ante pron. öv dclero debebat.

21 . tmi lt;Yt Iv(f/Mv Ti yeQÓvziovy.ui (Jy/QÖv y.a't AejiTÓcfcovov.

Adject ivcpAóv corruptum esse videtur. Paulo enirn superius 15) Menippus dixit ornnes mortuos inter se quam sirnilliinos esse et «tembile quid per vacuos oculorum orbes intueri» (cpoPsQÓv n y.al didxevov ftsboQxóTssj; num verisirnile est eurn peculiare illud brevi post i'miditus oblitum esse, TiresiaiiKjnecaecum appellasse? Noli credere, praesertim si ad Dial. Mort. XXVIII ^ 1 animum attendcris. Illic enim idem Me-nippus riresiam sic alloquitur; co TeiQeaia, el fièv y.cd

iwpAög el. ovy.ii I óiayvoivai $aóiov' ünaai yeto fjfiïv (jt-ioicoc rcc ij/.ifianc y.nii. KrgO conjicio Nostrum nvrpóv li ysQóvriov scripsisse, quod in rvtpAóv mutatum sit a iibi'ario nescio ipio, (|ui Tiresiam oculis captum i'uisse intempestive meminerit. Quainquam adject. y.vfóg in scriptis Lucianeis non repperi, tamen proeul dubio id cognovit vel ex Homero suo Odyss. B vs.'16:

zoiot '5 eneili ijgojg Alyómioc gt;](gt;'/' dyoneveiv.

'óg ói] yijQCti y.vrpdc è'i]v y.ce'i /avqquot; è.Felósi.

vel ex Aristoph. Aciiarn. 703—705;

tugt; yaf) elxog civÓQU y.i'ifxjv. j/Alxor @ovy.v6lr)ipgt;.

êl-oAéaHcti !-Vf.iJiAccxévzcc ifj JSy.vHon' êgij/jla.

Kpóe re) Ki]fpiao6)]fi(j) ra) AuAci ^vvijyÓQO);

25

et Pint. 205—266:

ïyj.ov dfply.iai bevQO JiQea[ivTi]v nv', co novijQoi, qvjuovtcc xvcpöv üHAiov (wnöi' /uaööiVTa vcoöóv.

VlTAUUM AUCTIO.

§ 1. In ipso initio huius tostivi rlialogi personae non recto ordinatao sunt, quamquarn jarndiidnm Soki-nus verarn viam monstravit, ut statirn videbimns.

Jupiter, qui omnium sectarum philosophos vendon-dos decrovit. ministris suis mandata aliqua dat: alius scamna disponat, locumque emptoribus destinatum apparet, alius philosophos oxornet, deinde online collocet: tertio, nempe Morcurio, imperat, ut om[(-tores praeconio convocet. (^Hiae omnia plana sunt ac perspicua. Dehinc vero, si (idem codicibus habeas, Jupiter ipse praeconis vice fungitur, etenim verba uTioy.rjQv^ofAEv usque ad èyyvr^t'jv Jovi contiuuantur, ot de Morcurio, praecone y.cn' èJ-oy/jv, ouósig J.óyo;. (^uovitio

bone porspecto Solanus verba dycehfj tv'/ij.....fyyvrirv

Morcurio dodit, quod miror Fritzschio soli esse pro-batum; sic enim Mercurius illas partes agit, quae maxime in deurn illum conveniunt. Denique verba tioAAo'i avi'iaaiv üart yj/i] ///) SiaiQi^eiv fiijds y.aréyeiv ccözous, quae in libris Morcurio tribuuntur. Jovi donanda sunt, quia aptiora vider.tur ei, qui auctioni

26

praeest, quam ministro; postremo idem Jupiter con-

Cllldit 7T0)Aöjf/eV oüv.

Jam dixi Fritzschium illam Soiani emendationem recepissc, praeterquam quod eo invito djioy.ijQvéo^tv in praesens tempus non mutavit, optime jure, ut opinoi'. Etenim dnoxriQmieiv significat; « per praeconem vendere», itaque praeco ipse recte pronuntiare potest: dnoxriQv^oftsv «vendemus» vel «vendere nobis in animo est».

Unus tarnen scrupulus mihi restat, quern amovere conabor. Fieri sane potest, ut Mercurius praeconium Slium sic inceperit: dyaHfj rvyrj zovg djv)]T('cg r/öt] nuQtlvcti jtQóg tó nuArjzrjQiov; at si tecum reputaveris nusquam apud Nostrum, quod sciam, dyaOfi rvyjj praeconio additum esse, contra vero constanter hac formula eum uti cum imperative aut conjunctivo, qui adhor-tativus dicitur, cum periodus claudatur, nec vero, quum novi quid accident, fortasse et dyatifj ivyji mecum Jovi tribuas. Confer de hoc usu, quem modo observavi, locos sequentes: infra §2 dvdxQive dyaHij ivyr,. §19 dye Aafiójv d. r. Dial. üeoi'. X § 2 dAAa TeAeaiovQysiru fièi' d. t. Tim. § 34 ójare d. i. ótyov tóp öAflov. Alex. §38 o't 6é maievovzeg tm Hcü reAtiadcoaav ivyij rfi dcyccHy. Catapl. §7 dA/*' ë/A-ftcetve d. i. I' Lit!'. § 25 coan imfiaii'to/iev d. j. Bis Accusat. § 22 UTOA. ècp'n^n im röv Aia. AIKH. tvyi]

27

rij dyaHfi (Imp. mente supplendus est). Saturn. §3!l

y.oivtovoóvTcov i)/.hv y.cd avvbemvovvzbiv Tvyij tfi dyaHr-.

Hoc Igitur modo initiura dialogi ordinaverim:

ZET2. ab (ihv öiazidei . ... ab óè anjaov .... ob óè, 10 'Eqiaii, xijQVTxs y.cd gvyxdAet dyatifj rvyj-j.

EPMH2. robe wvipccg .... êyyvrjzijv.

ZETS. noPJ.ol avvlctaiv, üote ypij p 1] fiimQifteiv fiyds ■AUTtytiv ceurovg' jioAoj^iev ovv.

§ 19. Aüfifiuvf i(j óeïvu óè. ÖTicog slóóü. ilm ycciftti tüv èóea/.idi(ov;

Satis rnirari non possum, quod Sommerbrodtius verba o.-icog sldcö non praeeunte Cobeto (V. L. pag. 108) e textu ejecit ut «scioli interpi'etamenturn».

Fritzscbius quoque ea retinere vult oppugnatquo Cobetmn, ita tarnen, ut eius verba non intellexisse videatur. Provocat enim ad Dial. Mort. §2: öjcoig 6è eióco ftdAiaicc, nológ tig êaci n]igt; dipt igt;; et Toxar. ^ /: y.cd ydQ obv y.cd róöt onug sldfig. oöóèv Zy.vHui cpillug fidCov oïovtcci th'cet, duo qui loei hue omnino non faciunt. Nam verba öncog sióói non per se ipsa spec-tata vitium alunt, sed tollenda sunt, quia locutionem zó deïva óé proxime sequuntnr, quae copulatio in nullo omnino scriptore ierenda est, nedum in Luciano, qui quam plurimum sectatur atticam elegan-

28

tiam. flanc loquendi lurmulam apud Nostrum paulo accuratius considerare lubet, quo facto videbis libraries turbas dare solere, quia vim eius structurae non pcrd[debant.

In loco, de quo rnodo egimus, duo codices .0. 'P praebent iutei-polationem integram ömos eiócö. A et \ I lig. ÖTtojg i'Sro. gt;1' öjtos idco. ut mOS est.

Catapl. § '13 : EPM. óéyov toBtov au. jioqH/isD, xeti, rlt;gt; bétva, öjicoQ da'fct/.ojg — XAP. df.iéAei. TtQÖg tuv laróv 'hótjasjai.

I nus Codex et \ lüg habent y.ai zóv óeïvee' y.cd ÖJiwe. alii Olllne.S y.ai zöv óelvcc 'inojg.

Bis A ccii sat. § 23 : to óeTvn fièvtoi. ,«») Aafiflaraiwaav ouToi zó èixccaxiy.óv.

Codex gt;F habet ex interpolatione ™ óstva Atyeiv fie. Duobus tantum locis, quod sciani, rö tierva intactum e scribarum manibus evasit: Rhet. Praecept. ^23 et Dial. Meretric. XII 5.

PlSCATOR.

§12. De muliercula quadam, quae Philosopbiam mentitur, inter alia Lucianus et haec dicit: no/LMy.ig y.ai yv/nnoHsiaijg amfjg y.cen'c tö dxovatov tcoQcov mniót-Quia '/Qinja tojv y.XoiMV :i(c'/ór(Q((.

'if)

Quam rnulto venustior hie locus fiat, si ante praep. y.caü partic. (bg inserueris! Femina enim ilia, quae hominibus Lnciani aetatis sincera Pliilosopliia esse videtur, re vera ivnpudentem ineretrieem agit, ut fusius Noster euarrat. Ergo, ut aurea sua monilia circumstantibus ostentet, partem corporis denudat, quasi si id faceret imprudens, reapse arte consilioque. Eodem modo Sornmerbrodtius enuntiatum accipit; explicat enim in editione sua in usum scholai-um ') y.ccTü to üy.ovaiov: «nach Art und Weise, d. i., als wenn es unfreiwillig gescliiihe», et comparat y.aH'

quot;O/ojqov, y.ma rifv fiéJurzav, y.ccic'c rovg yrfiOQag, y.cejcc zdv

yMfir/.óv et alia eiusmodi; minus recte, ut opinor. y.mci to dxobaiov, ni fallor, prorsus idem est ac dxovalwg, ut aliae sententiae, quae adverbialiter ad-bibentur e. g. xca' layóv. y.ccTÜ y.QÜTog. xcctcc axóxov, y.cn óqHóv, y.ccz' ÓQyfjV, xende rdyog. xcute zó inyvoóv etc.

Fieri igitur non potest, quin bic d)g addendum sit, si illum sensum «als wenn es unfreiwilliggescbabe». quem pro unice vero babeo equidem, in contextu inesse velis.

§24. Diogenes, qui causam omnium pbilosopborum

') Ausgewülilh' Scliriften des Lueian. Drittes Biindchen 1878.

30

in se suscepit, nihil non se moliturum pollicetur; deinde sic pergit: «Si Philosophia, cuius mitissimam indolem unusquisque nostrum novit, istum forte dimittere velit. serrnone querelisque eius labefactata. me baculum non frustra gerere luculenter monstrabo.» Ad quae Philosophia respondet: tovto fiiv firjöttfiwg, dAAa ib} Aóyo) /.icèAAov — üqiotov yuq — ijneq jqj svAcp. Verba üqiotov yüo. quae Vulgata sola praebet, jure Bekkerus delevit, quern Sommerbrodtius secutus est. Nihilo melior videtur esse lectio apeivov ydg, quam tres codices Q r lt;[gt; exhibent: utrumque enim ad inter-pretandum adverbium ijuXaov adscriptum est. Sed /accAAqv alteram interpolationem secum traxit, et quae frequentissirna est, nempe verba tfnsQ tGgt; i-vAa), nam fidAAov hoc loco, ut multis aliis in quovis scriptore, praesertim in Thucydide, elliptice positum est, ita ut ijneq to) cvAo) mente supplere per me liceat, non vero in textum recipere.

Inversa ratio conspici potest in Gallo§ 13, ubi xMicylus:

ouy. iyoi fióvog, co ITuHayóna. tovto, clAAü y.cd ob aÖTÓg, óttótc EvqioQfiog fjoha. -/qvoov y.cd ccgyvQOV tüv PooTQvyjov è^rjfA.fA.évog ourojg ijeig jToAefirjacji/ Tolg Ayatolg. t'pficc aidrjQocpoQelv \jUdAAov i] %QvoocfOQ£iv\ dfieivov yv. \ides, quid acciderit; adjectivo dfieivov suprascriptum est fAclAAov, deinde nescio quis addidit ïj ^QvaocpoQetv, ut

31

sententia expleretur. Optimo igitur jure Sommerbrodtius verba uncinis saepta exclusit.

§32. Falsos philosophos Lucianus compai-at curn Cumano illo asino, qui pelle leoninaindutus Cumarum incolas, qui leonem numquam vidissent, voce rauca et horribili aliquantisper perterrefaeiebat, üyrn óij ng ccvtöv i;évog y.ccï /Lioincc ióojv y.ca iivov noAAc'cy.ig rjAey^t naiav loïg t-vAoig.

Primura ingenue me non intellegere fateor, eur Sommerbrodtius auctore Schwartzio iliud y.al övov expulerit. Haec enim verba, dummodo recte accipiantur, nihil habent, quo offendant, eisque deletis xai ante voca-bulum Aéovia idoneum sensum non praebet, quin etiam absurdum est. Quocirca mordicus easervare non vereor.

Deinde corrigendum videtur zö svAm: non fustibus asinum caedit, sed baculum. quod manu tenebat, ei impingit; vel articulus arguit numero singulari opus esse. Conferas, si tibi opus videatur, praeter muitos locos, ubi Cynicorum xov svAcxpoqslv mentio ilt. Dis Accusat. § 24; èyij yaQ a0tiy.cc tl cc Zee naic'c'êccg tü .....

Dial. Mort. XXII § 1 xcci [irjv TÜ i-vAa) gov nccid'^ug (óueoylacj) Tournier; êiccH'gt;ügt;!gt;oj van Her-

öicc

werden) ró y.Qccvloigt;.

32

[Asin.] § 24. 70fg óè Aóyoig TOVTOig tó t;vAov si'jrero.

] bid. §20. jioonoit f,itv è'uit iii y.ccl rgéyovTce Hup. ou $6Ao) lcjiAG). ü?.?.ü zo) d£ovg nvxvovg tyovrt y.ccl u^elg.

Ibid. § 10. y.ce'i evliug uAAog ömaHev y.caii cojv firjqojv è'nais $ó2o}.

Parasit. ^ 00 yui ilt;r_tv y.cd nclvTeg ó/ioo cpilóa0([0i y.ut (ji'jioQtg rpofioSmcci ficidiaTu' zovg yé toi nP.tlaroog aujüv süqoi ng ccv f-ierce i;vAov TtQoïóviug.

Praeterea c. g'. Lys. I. § 27. ourt aidijQov oiirc ^óAov

oiire üA/.o oöóèp ë/cov, lt;Jj loog slasAHóviccg amp;v t)j.ivvazo.

Enrip. Cycl. 210; Aristoph. Yesp. 458, Ran. 715.

§34. titqt teeg toji' jzAovoicov Hóoag uAAi/Zovg ticiqcoHov-/lEvoi, öelTzva noAvdvÜQMJia dsim'ovvzeg y.cd tv ccózoTg Tovzovg éjzcavovvztg rfoqzixüg. zomovg ad verba zoiv jiAovalcov referendum esse dicunt, quorl fieri vix po-tost; praefero igitur lectionem codicum 'F lt;!gt; a ot \ nlgatae èv ccuzolg lovioig collato simillimo loco de Merced. Cond. § 24: tlzu èeiTivatv deÏJivcc Hogvfiojó)] y.cd zioAvdigt;liobJTiu .... y.cd èv ccuzolg iicccivsTg 'pocjzty.üjg.

§ 48. ccAAcc pür taij rpccveQÓg ccjiccoip iy. zoiv figccyyicov (imjqzrjfatvog.

Praepositio êx abundat; vide, quae Cobetus V. L. pag. 115 disseruit, ubi Scyth. § 11, Hercul. § 3, Anachars. § 1 inutili praepositione liberavit. Lncu-

33

lentum exempltim librariorum inconstantiae praebent lectiones Icarom. §3 et ibid. § 34 inter se comparatae; omnes enim codices priore loco exbibent è/. tcöv ütmv dnrjQr^fiévov; omnos altero toïi óeSiov (hrbg dnoy.QC^idaug. Quis autem credat Lucianum in uno eodemque libello in similibus sententiis tam diverse locutnm esse? Nemo, ut opinor. Praeterea inter legendum notavi iios locos, a quibus praepositio recte abest;

Ver. Hist. 1 § 42: nto'i tv Hijglov rjiAiaccvio tidifiaintg ccvtoS xü dnóysia.

Ver. Mist. IT § 42: ixdrfaavzeg yc'to ccinijv (scil. vavv) y.dAuv /nydAo)i' (cod. F y.dJ.co fieydAo) SUpraSCl'. J').

Jnp. Trag. § 45: dirdyei ccÓTol'g dvaötjad/ievog tCjv

OJTOJV Ó Au/Llig.

Gall. § 12 : êyoj ós t)]v éaHT/ta zijl' èxeivov üycov y.ccl ouy.zvMovg (Jandg öooigt; tyy.aiöcy.ci tii_hii/iiigt;og tüv bay.xbkw.

Ibid. §13: /Qoaöv y.cd üoyvQov row fioaTQvycov èSijf.i/.itvog.

Eadem §: itysg uvtüv ènï y.scpuZijv dno xfjg nirnug.

Minim est, quod Sommerbrodtius boe loco et

sequent! § dnü vijg avnjg néiQCtg y.cd ourog (codices lt;[gt; M y.cau praebent) Cobetum non secutus est Y. I..

pag. 277 dnó in y.uzd mutari jubentem, imprimis

si panlo in ferms ^ 50 contuleris ouxovv y.cd oviog

y.ctTCi tüv TzeTQMi'. Lucianus enim, qui toties notum

3

34

illud Theognideum (vs. 170) ^imelv y.cd neigéav, Kcqve. y.cu' ijAt/jdzcov laudaverit, y.urü néiQccg (tiTirtlv dici oportere optime, credo, noverat. Ceterum in codicibus hac in re nihil est auctoritatis, quia vetera compendia praepositionnm y.aui et unó in libris Mss. vix discerni possunt. Loei, ubi librarii recte y.md dederunt in ea locutione, bi sunt, quamquam aliquot me fugere potuisse non infitior; ad Theognideum illud supra a me allatum alluditur Tim. §'26, do Merc. Cond. §5, Apolog. §10; insuper Phalar. I§12, de [list. Conscrib. §4, [Amor.] §16, Navig. §44, learorn. §10. Phal. 1 §6 tantum, quod sciam,omnes libri dant ïsqóovAóv uva iöojv ünu Tijg néTQceg gimófievov,

quod Cobetus V. L. pag. 252 correxit.

Sympos. §44; 6 óè quot;Eo/.tojv röv AicpiAov . . . capijxev êjil y.s'fuAyv ünö zou y.AivnjQog hue minus pertinere videtui'.

§45. Philosophi, qui auri mentione facta magno numero undique in Acropolin convenerant, illico hue illue aufugerunt, simul atque Philosopbia de judicio verbum injecit; perpauci tantum, nihil mali sibi conscii, restiterunt. Quo facto pera, quam Cynicus quidam in fuga abjecerat, inspecta, non lupina aut liber philosopliicus panisve ater in ea reperiuntur sed aurum unguentum speculum tesserae. Quibus

35

ad iram impulsa Philosophia exclamat: « Proh pudor! haec igitur viatica tibi erant exercitationis tuae istisque instructus omnes mortales ut convitiis laces-sere tibi licerct postukbas, utque hominibus imperitis rectam viam monstrares eosquo excoleres.» Ad quae Parrhesiades sive Lucianus non sine gaudio respondot: «Eiusmodi, ut tu nuperrime vidisti, isti sunt»; deinde Philosophiae et asseclis eius suadet, ut rati-onein excogitent, qua veri ])hilosophi a falsis in posterum dignoscantur. Quo inunere Veritas suscepto auctor est, ut singulos ordine visant Parrhesiades ot Elenclius. germanosque pbilosophos oleaginis frondibus coronent, sin vero in subdititium incidant, eius fronti notas inurant vulpis vel simiae fignram praebentos. Nisi autem egregie fallor, ad summum duobns cau-teribus opus est, altero, cuius typus est vulpes, altero, cui simiae iigura est incisa; quam obcausarn Parrhesiades, qui huius cognitionis exitum jam prae-

videat, dicit: 0(/»£/ avrixcc /tciZa lot'g 7jlt;)/./.ovg aörcoigt; ciAco.Tsy.lag y ni6i]X0(pÓQ0vg. ó/.iyovg öè xca èaTS(pccvco_luivovg.

Nunc inspice mihi ipsum huius fabulae finem, ubi idem audimus dicentem: old' êyój (hg önoi nox

uv dné/JiojHuv. óAtyojv fisv not' areyccvcov (Sommcrbrodtius iu editione sua anno 1880 in lucem emissa tüv arti-culum omittit, vitio tvpothetico, ut apparet) noMüv

30

óè tdiv y.cevTijQi'cov óeijaó/uHa, et mihi concedes, spero, ultiinam partem absurdam esse. Quorsum enim magno numero caiiteriorum opus est? Duo ilia supra memorata satis sunt superque ad sexcentos sceleratos notandos, neque quisquam serio contendet, ut opinor, ferrea illa instrumenta longo usu tantopere conteri consumique, ut omnibus non sufficiant. Quocirca corruptum esse locum nostrum persuasum milü habeo, lenissimo autem remedio sanandum; sic enim legerim: old' tyco ojg öjtoi ttot' uv dnêZHoj/asv, óAlyoig fiiv tïöv aze(pdv(ov, jioAAoïg óè roiv y.avdjqicov öe^aó/AeOa. Si quis forte dubitet, num verbum öelaHca cum genitivo et dativo conjungi possit, inspiciat mihi Vit. Auct. § 15: Tio)c ovv tyco ae; nuióayojyoo yao ideó/iqv

ra) TTcuó'i y.ccAS) óvzi |,«o/| ').

Cataplus.

§15. dvcmr/h'/aag cöhbg dvvnóèrjiog ovöè zrjv j.ieZuvTriQtav dnovnpdftivog eljtó/tyv' fid/J.ov óè yyoófiijv. tg zu jiqógc) óqüv.

Ultimo verbo mendam subesse teste Fritzschio

') l'ronomon fioC jure, ut oi)inor₁ Hartmannus in (lissortatioue sua delevit.

37

plures viderunt, nequo ego, (juin coiTuptum sit, dubito. Cobetus V. L. pag. 145 eonjecit nécov. ijuain lectionera Fritzschias jure iraprobavit, quamcjuum aliam ob causam atque ego.

Equidem enim hic quam maxime opus esse parti-cipio aoristi existimo; Fritzschium autem ipsum verbum Helv offendisse videtur, namque óq/mjv in text urn • recepit. At e loco, quern alïert ad conjecturam suam stabiliendam, luculenter apparet aoristum tcmi)us esse necessarium, ut modo dicebam. Provocat enim ad Eurip. Hippolyt. vs. 827;

ÖQVig j'cifjp dig rig èx ytQcov ucpavrog el

ig Aïóov y.QaiTivöv ÓQ,ui/Gccatc /ini.

1'raeterea componi potest Xenopb. Anab. 1.8.^25;

wg rV 1] TQoni] èyêvsro, öiaaneiQOVTai xccï ol Kuqov è^cty.óaioi eig zó óic'jy.eiv ÓQ/trfnavTsg.

Aliud quid mibi in inentem venit: Lucianum Ooqcóv voluisse, cpiae vox quarn facile in óqojv abire potuerit, vides. Non nescio profecto verbum ftgtiaxeiv poeticum esse, sed in Nostro illud baud magni est momenti. Primum enim, quamquam simplex non reperitur, öiécpvyov dvcdioQÓvzsg profertur Prometh. in \ erb. ^ 4: Dial. Marin. Tl ^ 3: wc paHbv 5gt;

zéy.vov, og ouy. êgtOoQcg /.leragb xvyAovficvog; Hermotim.

38

§71: ó Jióyog dnn tov vnvov èxftoQEÏv èjio[)]as. Deinde, Luciuniis a [)octicis locutionibus prorsus non abhorret, casque orationi solutac intermiscet, cuius rei excrnpla ali(|uot v. d. Sakorraphus congessit Mnemosyn. XX] (anno 1893) pag. 270, quae adscribcre mild liccat. Dial, ^lort. XVII §2: dvcdveaHca (ctiam Xenoph. Cyrop. 11. 1. §31. Demosth. XXXVJ §31).

Piscat. §0: èQidcclveiv.

Catapl. §1; è/moMv (Xenoph. Anabas. Vil. 5. §4).

Hermotim. §23: èaav(,iEvov.

Alexandr. §9: o(5/ h.d$ (etiam Thucyd. 1. 80).

Rhet. Praec. § 4: KveQUe (etiam Dial. Marin. XIV §3).

de Mort. Peregrin. § 7: veioHev.

Addo Hermotim. §20: öédoQxas; idem verbum oc-currit Tim. §21, de Hist. Conscrib. §37, Icarom. §0, [Calumn.] § 5 et § 10.

Quam ob causam non sine probabilitate Sakorraphus 1. 1. Piscat. §40 pro ü/Jmq yÜQ ficótaai lijv óiy.rjv (alii: Amaioabvtjv) conjecit aivwg yÜQ d.r.ö.

Ut autem redeam, unde ex or sus sum, nisi melius aliquid pro])onitur, verisimillimum duco verba TTQuao Hoqüv in TiQóao ÖQüiv depi'avata esse.

§21. XAPS2N. Ciyt 6/) icc jioqH/asÏcc ïigmov fjfiïv djióóoTS'

39

y.n] av óóg' ticcqcc ndvtcov ï/'hj t'/co. '5óc y.cei ai' rdv ófioJióp, ój Mly.u/.Ac.

Vulde suspecta raihi sunt verba y.cd nv óóg nomine proprio non addito. Insuper duo tantum mortni sunt, quos obolum secum non habituros esse suspicamur: Micyllus, qui mox nominatur, et Cyniscus, qui paulo ante (§ 19) se naulum solvere non [)Osse declaravit. Molesta illa verba e seqnentibus f5óc y.cd nb röv óftoAóv in textura se insinuasse videntur.

Eadem §. XAP. w y.cch)s vcevtiMag y.cd èmxsQÖovs Tr/fieQOv. dnopccivsTe 'V ö/ncog' tyco fiè ïnnovg y.cd (lovs y.cd yvvag y.cd zie /.oi.iic Ciïcc fièiei/JL.

Conjunctio ó'«wc nihil bic significat, pro qua vftelc; legerim. Sic bene opponuntur Mercurius Clotbo mortui, qui naviculam relinquere debent, et Charon, qui revertitur, nt equos trajiciat ceterasque bestias.

De MEi{CEJ)E Condugtis.

§ 10. ciA/.cc TioA/.fjg fièv i(haóooit^g del, nweyovg 6c iT/g Hvoccv/.lag, ËcoHév re è^aviaidfievov ttcqi/.isveiv ojHoü-[AEVOV y..T.i.

Legendum est è^avaaidvxcc, ut in locis geminis infra §24: scoHév re 'ojiö y.cóöcovc igavccozdg .... avfineQiOcig

40

(érco y.a'i y.rho). § 25: yyij oi'v ae ctei niw aöi(7) (scil, rco jriiftojvi) ÓQccaOcci y.cc'i fdfitnoie dnoAsiTtsaHcci. cc2Ad ëoHei' êl-avrc-aiüvicc naQéyciv aeavröv ócfd^oó/tsvov tv zfj Denajieict y,.T.X.

Apologia.

§3. fici yüq xöv Ai' oó'/ óqo) Ti]v ÜJioP.oyiav. ijng av eónQÓaconóg noi yèvotTo TTQÖg robg y.car^yoQovvtac, y.ai fui/.KJTce, t}v Gvv yéAont avio noitoaiv êjiaivovvieg fièv rcc yeyQa/ifiévci y.ca xï/v èv aöroïc idevHegicev. auiöv 6è töv nvyyQurfiu óovAeóoi'TCc óqoivtcc y.ai ty.óvia vjionHévicc töv ccvyévcc zo) tvylt;7).

Sabiuus Luciani uecessarius verba faciens fingitur se onmiiio non intellegere, quomodo ille defensionem excogitare possit, quae quidem speciose et probabiliter se babeat, adversus ea, quae illi objiciant aceusatores. « Praesertim si accusationem cum risii faciant», inquit, (id est: rem in ludibrium vertant) «laudantes liber-tatem, quae in scri[)tis tuis conspicua est, ipsum verum auctorern tinvaevovra óqojvtsc. » Non multis verbis opus est, opinor, ad demonstrandum ÓQüvTeg participium luie minime convenire.

A erba ênaivovvzeg idp zü yeyqafifiiva et avzöv 6è töv GvyyQccrpia óov/ieóovza óQüvzeg non bene respondent inter se: etenim ridiculum illud non co efficitur, quod

41

scriptorem servientem vident, sed eo, quod servien-tern eura faciunt, inducunt, tamquam digito inspectan-tibus monstrant ilium Lucianum , qui sua sponte in collo ipse sibi jugum imposuerit. Quod si recte vidi, pro óQöivreg legendum est dadyovieg, ut Icarora. § 9: ouökv yctQ (hi (.ü] loïs yMf.11y.0Tg Ó0QV(f0(gt;r/_laaaiv èoiy.órac ccÖTobg (scil. zovg Heovg) eiaciyovai, et de Hist. Conscrib. § 23 : ïboig •/('cq ccv dcpfióvovg zotovrovg avyynafficcg. too 'Poóiov y.o/.oonov zijv y.ecfccAijp vuvc'jöf.i acó/icnt êmriHsvrag. cï/iAovg au ifinaliv dy.écpccAcc zi'c ncofiuzu tiaüyovzccg y..z.s.

§ '13. ógt;g (h) (.ir/.qü /.isydAoig ely.dCeiv, fjv idèAyg dcQ^d-fievog dmö zijg zou gmqou y.oqvipiig ècp' s'y.aazov zou row, d(p' fop auyy.eizcct, y.azceiSaiveiv, örpei özi fieytHsi y.ct'i oiiiy.riózijn diccAAdizofiev zcöv dy.QOzdzojv. zü ó' (i/./.rc fuaHorpuQoi ójuoicog ünavzeg.

\ erba züv dy.Qozdzcov expungenda sunt cum codice Vaticano 87, quod etiam Sommerbrodtius voluisse videtur, si quidem eius annotationem criticam ad hunc locum recte intellego; iniquo vero casu, ut opinor, cancelli in textu omissi sunt.

§ '15. zaüzd aai, o) ézaÏQe, y.ceizoi êv /.ivpiaig zalg dayo/Jaig lt;j)v öfiag djzeAoyi]adfi)]v. oüy. iv nuqêQyiii (iéfitpog zijv Aevyi/v nciQu aou y.cd nAyQi] fioi ivs%Hfjvcei.

Valde suspecta mihi sunt verba y.cd .zai'qi,.

42

Quoties enira serrno est de juilieio quodam, Lucianus utitur vocihns ■!] favxi) (nostro loco et Flarmonid. § 3, ubi verba y.c.ï acóCnvaccr manifeste interpolata sunt), contra i) /itAairce (l'iscat. §21) ant rj Tezrwrnj/tivi] (Bis Accusat.

35): zt)i' tiAi'jQtj autom, id est ti)v /ui] TETQV7iiy.iévriv. prorsus iiloin signilicare quod ii]v /.!.vy.i'_lv. calcidum, quo reus absolvitur, colligitur ex nobili loco Aescbinis T § 70. ó y.i'jQvi ijirjQcbicc b/iüg ró is. too vófiov •/.ïjQvyficc ..rojt' tyyjcfMv i) rtTQvnrjficvij fha öoxelnejtoQvsvaHcci Ti/ianyog.

fj ói nh'jQijs ötc) fii].quot; Noli igitur credere Lucianum raolesta illa verba y.ra nJJjQi] addidisse, verum sine dubio e scholio ad hunc locum irrepserunt hoe modo conscripto: bvo yccQ tyfjcpoi rolc vixcöaiv dvéxeivTO, /.tvy.i; xcd 3tAi]qi]s gt; 'jtOTrtQ TO/g ipTCO/^tevoig fj /.icAcctvcc y.ca ij TSTQVJllJ/uévr].

Mermotimus.

§ 5. oöóèv öfioiov , ó) A vy.Tvi , ov(V eon rb 7T.QÜy[ia roioorov. oïov au ely.ciCetg, cog óJllyqj '/qóvco xaicQyaaHiivai y.cc'i tcAwvai, 0(5(5' üv fivrtloi, 'Ajié$ceró(ioi ^rooa/idAojcri v' i-Tti jtoAAoi iïv o'i uvtópieg fjaav.

Si paulo accuratius haec verba et praecedentia consideraverimus, in ultima illorum parte absurdi aliquid inesse videbimus, quod bactenus criticos fugisse videtur.

43

Quae au tem est res? Lycinus subridens rogaverat, ([iianto altior et levior mons, in quo Veritas lialutet, censendus sit Aorno, castello illo fci'e iuvicto, quod Alexander paucos intra dies expugnaverit, et llermo-timus duas iilas res nihil commune habere respondet: etiamsi decern millia virorum fortium, qualis Alexander esset, in Veritatis arcem impetum facerent, ne tunc quidem tarn exiguo tempore illam capi posse;« etenim si labor tam facilis esset», inquit, «quam tibi videtur, noAAol uv ol dvióvzeg tjacer. »

Quid hoc est.' Num lieri potest, ut Hermotimus dicat: «Si tu, Lycine, recte moneres, multi essent, qui ascenderent», vel potius, «qui ascendere cona-rentur?» Minime, ut opinor; nam vel pueris notum est ilia tempestate non paucos hercle illam viam. quae ad Veritatem ducere dicatur, ingressos esse, phi-losophiae studio se dedisse, quod, si exemplo oi)us est, ex Piscatore praesertim dialogo clare patet.

Insuper ilia verba, epiae per se spectata jam ollen-dunt, adversis frontibus pugnant cum sequentibus: vtiv óè èvÜQyoviat uiv oux o/.iyoi. CoiTUptlim igltlll'esse participium dvióvieg ex eis ellicitur, quae disputavi, neque diu remedium quaerend um videtur. Hermotimus enim, nisi lallor, non dicere voluit, si amicus rem acu tetigisset, magnum hominum numerum in Veri-

tatis raontem ascensurLim, sed in eius cacumen per-venlurum, totam illam longam lubricamque viarn usque ad llnem contecturum esse. Conficere autem viarn graece dicitur üvveiv 66óv, at nudum verbum illud .sine hoc vocabulo aliquoties eandera habet sig-niiicationern, velut Thucyd. II 97 §'2: (serrno est do magnitudine liuium Odrysarum) 7« phv uqoq OdAaaaav

ToaaÓT)] ïjp' èc ijrceinov rV ci.iij BvCaviiov t'c Accicelovg y.al ènï xbv ZrQVfióva .... yf.ieQÜv dvöql tvtojvo) tqiojigt; y.al béy.ct uvvaai.

Soph. Antig. vs. 231 seq.:

roiauH' tAiaacov fjWTOv o/oS.jj jSjjceóóg.

yoiiiug óóög [ÏQcr/eict yiyverai ftcey.QÜ.

Trachin. vs. 655 seq.:

ucpixou' dfpiy.ono' /.(gt;]

o 7 cd ij TtoZv'/MTTOv o/i]/.iu vuóg ceöiq),

tcq'iii idvÖE TtQÓg jtóAiv dvóaeie.

Kurip. Hippolyt. vs. 742 seq.:

'EaxeQióav ó' êni /.ojAóanoQov dcy.xdv dcvvnccifti rüv doiöcöv.

Si igitur pvc participio dvióvzsg substituorinuis dvvovieg, dummodo verba rrjv óbóv mente addamus, non longe a scopo, credo, aberrabimus.

1'aulo inlerius: ilaoi ö' üv ég zi/.og öicexcegTeQrfacoaiv,

OUTOI .... eèóaifiovovai.....olov fivQ/uyyag ü.io rov

vijjovg èjiiaxojcovvrég nvccg roi's üAAovg.

Pronomen nvccg recte se non liabet. Si ad verborum collocationem attendimns, ad rovg ciAAovg referri debet, quod sensurn idoneum non praebet; ideo ordinem sententiae sic esse instituendum dicurit: olov ^.vQ^y.ccg nvccg ccnu cov iiipovg èmaxonovvrsg rovg ccAAovg, (.[liod

ut salva lingua fieri liceat, vereor quam maxime. Ceterum, uteumque id est, nvccg abundat, nam pronomina olov et nvclg in eiusmodi sententia prorsus idem valent, nempe; «quasi si formicae essent, reliquos homines intuentur illi, qui ad Veritatis mentis fasti-gium accesserunt» Quam ob causam cum Solano facere non possum, qui, ut Fritzschius refert, olov /.tvQfirjxdg nvccg «videtur» legere voluisse. Restat, ut tIvccg deleamus, quod pronomen inter litteras -zeg et articulum Tovg facile sane nasci potuit.

Eadem §. ATK. nanccl, co 'Eq/ióti/^s, f/Aixovg fjficcg dnocpalvsig. ovök y.ccrcc rovg Ilvy/icdovg ixstvovg, ccAP.cc •/ccfittiTiticig nccviünccaiv tv y/M Trjg yf/g. siy.ózag' InpijACc yicQ rjöi] cpQOvelg y.cci dvcodsv.

Quid sit civcoOsv (fctovtlv. nemo adhuc expedire potuit, ut opinor. Interpres Reitzianus in latinum transfert hoc modo: «Nee minim: jam enim altum sapis, et

46

e Rummo». verba, quae et ipsa interpretis indigent quam maxime. Fritzsohius autem ad sanandum nostrum locum medelam adhibuit, qua alibi saepe feli-citer est usus; statuit enim lacunam post adverbium üvcoHev, quam ingeniose, ut semper fere, explet. Longum erat totam eius argumentationem bic adscribere, quam, qui velit, perlegat apud ipsum; monere sufüciat ei nccvrcijiaai adverbium nonplacere, ex unius autem codicis lectione ndvTu nahelv eum elicere ndvxa nateTg, quae verba post civcodsv inserit.

Ingcniosam earn conjecturam esse modo dicebam, justam vero vel probabilem praecise nego. Primum enim navrdjiaai, quod cum locutione êv yQU) rijg yijg arcto conjunxerim, nihil babet offensionis. (In transitu autem observare mihi liceat loquendi ibrmulam èv xqü rivog Luciano esse familiarem, ut significet vicinitatem quam proximam, cfr. Zeux. §0, de llist. Conscrib. §24, Adv. Indoet. §3, quae formula originem traxisse videtur a notissima locutione èv yoü y.cy.uQiiai plerum-que de atliletis usurpata, qua cum alii scriptorestum Noster usus est verbi causa hoc dialogo §18: èv '/qSgt; y.ovQiug, Fiis Accusat. § 20, Dial. Meretric. V § 3: èv

/qü) öè cocpfii] ccvrrj, y.cdldntQ oi a(fóÖQa ui'ócjo'jótig rüp

dHhjZÜv, dnoxExaQ/tévri, Ibid. XII §4 et §5, Fugit. §27 bis.). Deinde, quod majoris est moinenti, sen-

47

tontia üvcoHev jiccvra nmelq, quam Fritzschius pvoposuit, hue prorsus nou quadrat. Venim enim non est Her-motimum «desuper omnia conculcare », ut ipse auctor eonjeeturae latine reddit: immo longe alia est res. Hermotimus animi ardore et studio incensus philoso-phos, qui ad summum montem pervenerint, felicissi-mos praedicat, homines idio'nas longa illa et ardua via defessos deterritosque despicit atque conternnit, sed nihil amplius; neque quidquam legimus, undo colligamus eum praeterea omnia subvertere et pro-terere veile.

Denique ipse sensus «conculcandi» minus aptus videtur ad Lycini responsum, quod non magis acer-bum, quam leui ironia adspersum est. Quae cum ita sint, Fritzschii rationem ut sequaris equidem nou suadeam. Aliud remedium, quo huic loco subveniatur, repperisse inihi videor: Quid ergo? y.ui particula, ut saepe, sic nunc quoque nos ludillcavit, quam si recideris, omnia in vado erunt. Quin et illud accedit, quod verboruin lusum quemdam lucrabimur, qui a nostro loco minime alienus videtur. Ergo Lycinus blande ridens ad tumidam amici orationem sic fcre respondet: « Papae, Herrnotime, quantillos nos de-pingis, ne similes quid em Pygmaeis illis, sed omnino humillima statura, ut parvulas bestiolas quam proxime

48

terrae repentes, Sed quid mirum ? Edilissimus scilicet locus, quern lot post annos occupasti, altos spiritus tibi attulit.ygt;

§7 y.a'i -/ao ty.eTi'og (scil. 'HcjaxAf/g u tv if] Ohy) üjroftaAcov önóaov üvdQcóneiov sT%s ttccqcc xfjg ftipqöc y.cci y.uHuoóv tl y.ce'i ciy.ijQccrov 'fspojv to Heïov dvénzaro êg lobg lieovg ....

Et hie y.cci ante adjectivum y.uHuQÓv expangendum videtur, quod loei sententiara pessumdat. Sensus enim verborum hie est: «Quum ille, quidquid humani a matre habebat, abjecisset, param sinceramque divini-tatem seeum ferens in coelnm evolavit.»

Tdeo non « coordinatione », ut grammatici hodierni loqiumtur, sed «subordinatione» duo illa participia dnofiaZójv et cpéqwv conjuncta esse debent, quod fiet, si mecum y.cd deleveris.

K

§19. EI'M. dia i! iovz' êcprjoHa:

ATK. dn, (Jjycclli. dvöqidvtwv tccvtijv étjézcccriv Aiyeig zijv denb züv ay^fAuiav' tiuqlc no/.b youv ty.ilvoi cvayi^uoviarcQOi. y.cd rug dvafloAamp;g y.oai.iidjTiQOi ....

Quoniam e praecedentibus Lycini verbis luculen-ter apparet, qiuilera èt-éiaaiv ille velit, verba rr/v dnu icjjv a/tjfidrwv in marginera releganda sunt.

49

Praesertim in hoc nobilissimo dialogo non toleran-dum videtur bis legi in proxima vicinia vocabiilum a/)]fidTcov, quum insiipcr adjectivum tuoyi^ioviajtooi statim sequatur. Expidsis verbis, quae modo notabam, optime Lycinus respondebit: «Quia ista tua cognitio non horninum est sed statuarum; illae enim multo magis compositae sunt et elegantioribus vestibus indutae, si ab artifice, qualis est Phidias vel Myron, summa arte sunt elaboratae.»

Eadem §. niiijv ei óoxsï, ol /isv iga ijfüv qgt;tAoaoqgt;iccs (isvétcoaccv ol ixxpXoi, tneiTiEQ jLitjöè ÓQojat.

Denuo textus noster interpolatione liberandus est, nempe verbis ol rvcpZoi. Xota res est libraries addita-menta de suo largiri, si in sententia bipartita utraque pars incipiat ab articulo, particulis /.itp et da discreta, cuius rei exempla in quovis scriptore obvia sunt. In Nostro idem vitium correxi Dial. Deor. X §2.

§23. vi] Ai', w 'eqfióii/jie, jtüvtcop /auaiaza ijil touto

anovóuatéov, züv è' ü/LJiojn dfisfajiéov, y.cci /nipt TiazQiöog rijs ipTcevOce èm?.cij.i[javojALi'r_j£ noAvv noisiaOai Adyop /trfre naiöoiv 1} yovtcov. oicgt; eiaiv, ijiixmsyjjpiuv xui y.AavH/A-VQi-Co/iivcjv êmxAilaHai.

Participium èmxcne%óvxtov mendosum esse Fritzschius

4

50

recte statuit praeeunte Solano. Attamen viro illi doctissimo assentiri non possum Bekkero auctore recipient! orqt ela\v ën, xaie/óvzcov .... Nam, hoe si verum esset, verba 8toj tia'w ën «cui etiarnnunc supersunt gt;gt; ad innen in yovécov voeabulum referenda forent, quod, qinim per se jam satis eontortum sit, propter arctum vinculum, quo voces illae naiócov et ■yovécov eonpinctae sunt, vix et ne vix quidem licet, nisi fallor egregie. Quae cum ita sint, Bekkeri mntatio, quamvis lenissima et fere nulla , improbanda videtur.

At duo alia remedia alTerri possunt, quorum alterum boe est, ut molestam illam praepositinnem ènl una litura deleamus, utpote quae facillime librariornm errore ex praecedenti verbo êmAa/t(idveahai vel ex sequenti èmxAdahai oriri potuerit, alterum in eo consistit. ut ènt a verbo èmxaie^óvzav detractum, ad quod non pertinet, affigamus participio xAavhfivQi-Zofiévwv. Quae ratio potior est, ut opinor; natn, quamquam compositum èmxAavH/tvQlt;eaf)ai neque apud Lucianum neque fortasse usquam invenitur, tamen, quominus scriptor adbiberet, nibil obstitisse intelle-gimus collatis verbis imanevdCeiv (Catapl. §20; Bis Accusat. §28), imyeAdv (Dial. Mort. 11 §1, A I § 4: Anacb. §13), èTiEV'/eaHca (Catapl. §11), inevfffj/yiëlv

51

(Tox. sj 5!2). ijtaitc^em (Dia]. Deor. XJ\ inamp;ótiv (Dial. Mort. I] §2 l)is), imdaxQÜsiv (de Merced, fond §3). imQQccipQÓsïv (Necyomant. ,^4).

§ 33. ooy.ovv yv tii'cc jöjv dUZrjTÜv ïöi] daxov^svoi' jiqö zov dyojpog. Aay.ilCovia ég róv uéqcc i) nv'c. xevi/v ndtjyrfv tlvu y.caacpÈQOVTu. | cuc: tüv dvTayoiviarijv óijHtp 7iccioigt;Tcc\, svfiüg dvccxijQU^ei ccvzöv dycovoHétijg ojv cog duuy/jv jwci . . . .

Verba, quae vineis inclusi, delenda sunt: super-vacaneum enim et fere dicam puerile efficiunt inter-pretamentum, praesertim in hoe sententiarnm nexii intolorabile. Notandum est sacpc voculas ótf, óffiet', dijS.ov öci. oliiui. Aiyoj (Aéyei) interpolationom arguere; cfr. quae dixi ad Prometh. in Verli. § 2,

Pauois verbis post fortasso idom magister sua verba inter gennina scriptoris insoruit, nunc non tantum, ut supra, inepta, sod prorsus falsa, zcï vtuvitvj.nuu scilicet. Vocabuluni veavlsvfia praeter hunc locum alibi apud Nostrum me legere non memini, sod verbum veavisveaiiai invenio de Saltat. §70, Pds Accusat. §21, Ilcrcul. §7, Anachars. §30, quibus omnibus locis significat «juvenili audacia jactantiavo dicere vel agore a] i quid ». II ie au tem sen sus num nostrum in locum quadrare videtur ? Non credo: illae enim

exercitationes corporis, quibus omnes athletas cum majores tuin mi nor es natu quotidie se dare res ipsa clamat (inspiciatur verbi gratia Anacbars. §4: ü2Aot

ós cilAccyóHi mivre? iyy.ovouai y.cc'i dvccmjóUaiv üantQ tiéovteg, tn\ rov ceuroö fitvovieg. y.ai tg zo ccvco avvaAAó/isvoi AcexrlCovai rov (èeoa), nilllo rnodo veavitv/iaia appellfiri possunt Irnmo vero ea verba ex ingenio lectoris cuiusdam eflluxerunt, qui rudis in ilia materia, ut alter Anacharsis, opinionem suam, cuicuimodi est, ea annotatione indicare voluit. Quarn si in marginem, unde praepostere in textum se insinuaverit, repellamus. profecto desideremus nihil.

Magistellus quisquis est, omnem suam explanandi scientiam in banc unam paragrapbum contnlisso videtur; considera, qnaeso, sententiam paulo infe-riorera: TjV ivyojai nors aai ói.anei'riojat ra nuQcpi], üvéxQceyov eöHvg óig u uiya noiyaavisg, ei öiegi/.gt;p.uOcv aviölg zó fiéAog dia zoiv rpQvyavcov.

Quis homo sanus adeo inepte balbutit?

Fraudem aperit codex Vindobonensis 144 (H) sic exbibens: Siamloojm za xÜQrp}]. ei die^eArfAvhev aöroTg zó fiéAog dia züv (pQvycivuv. dvèy.Qayov tvHbg wc zi /Liéya noirjaccvzeg. Resecto igitur insiticio illo ei ó. a. z. p. ó, z. (f. optime sententia clauditur verbis üg zi /xéya norfaavzeg.

53

§59. opa ói xai zd /.leid touto' rpiAoaoy/ia xccl ol rpiAoaocpovvteg o7or ó óióccaxccAog ó aóg. üqcc tceózce tiqög hfióg Myei óa^fitQat |^«(] .ito'i züv ccöiojv, i) a/.Zu a/.Aoie; dAJ.ce yü-Q èazi JigóórjAov, (O tta!ni' ollt; yc'cQ üv tiy.oaiigt; trr, jZccQtittvtc au zot y.cczcc zbv OóvGoia aegivocztiv y.cci neQinXa-vcbfievog, ei zü uuzü è'Aeyev, d/./S dné^Qrj üv aoi y.aï üna$ uy.ovnuvzi.

xai illud post óar^itQai Cobotus \ . L. |iajT. 241 optimo jure exterminavit; deinde Sornmerbrodtius sine dubio recto pro fj ovy. üv dy.oaiv i'zi] nccQéfievsg avzö), quod omnes codices praebent, correxit oö yaQ üv y..z.k., sed lectio ii/.p.a yÜQ èazi 'zoóói'/.oi'. quam e conjectura in textum rcce[)it illo vir doctus, probari nequit, ut opinor. Ab initio autetn rem pertracteraus. Codex Marcianus 434 (Q) et Vulgata babent noAAü yÜQ èazi, .-zoóói'/.ov. \ indoboncnsis 114 (11) noAAa yÜQ èaziv TiQÓdijAa, Guellerbytanus II (G) .zo/./.amp;. yÜQ èazi. EPM. tcqóóijAov, oj ézcdqe. ATK. i) oöy. üv . . . ., quod etiarn Schmiedero perperam venerat in mentem; denique Jacobsius conjecit özi jzoAAü yÜQ èazi, jiqóóij/.ov : quas oinnes scripturas conjecturasque Fritzscbius in annotatione ad bunc locum liaud injuria explosit raonens verba noAAü yüo èazi iiic nihil significare. prorsusque absurda esse, nisi zü Aty.zèu vel eiusmodi ali-quid adderetur. Quid vero ipse excogitavit'? noA/.oïg

54

y('lt;Q Inn TtQódrjZov i. e. «niultls enim argumentis id est evidens», ut latiuc reddit. Nurn auteia veruru repporcrit, dilTicile est ad credenduin: etcnim si recepimus. quod ab co propositum est, rninime licpiet, quid tandem inultis argumentis evidens sit. utrum pliiloso[gt;lii de rebus eisdein eadem profiteantur quotidie, necne. et licet e sequent! enuntiato intel-legere possimus scriptorem Iiüc voluisse, tamen verbom m nexus adeo raancus et dissolutus exsistit, ut Luciano eum obtrudere praesertim in hoe cele-berrimo dialogo vehementer verear.

Nunc venio ad ea, quae Sommerbrodtius edidit ('cAAü ydo san tiqóóijS.ov. Primurn observatum csto Fritzscbiurn banc correctionem jam anno'1826 publici juris fecisse in «Quaestiouibus Lucianeis», quae res Sommerbrodtium i'ugisse videtur; deinde idem Fritz-scbius anno 1870 in editlone banc suam conjecturam rcjecit, neque injuria me auctore. Si enim ad verba dAAci yccQ ian jiQÓlt;hjAoigt; auiinum adverteris, statim tibi apparebit eodem vitio ilia laborare, quo altera conjectura Fritzscbiana, ile qua supra dixi. «At enim manifesta res est, amice», Lycinus pronuntiat, si Fritzscbium audimus, sed quidnam tam manifeste in oculos incurrat, de eo altum est silentium. Quod Sommerbrodtius quoque sensisse videtur prudenter

oo

vertens: «At enini manifestura est alia aliass). Ita est: eiusmodi senteutia, (jiiae verbis «alia alias» expii-nütui', prorsus carere non possurnus non solurn in tramlatione sed etiain iti conlerta. At vero Sorarncr-brodtii lectionern non penitns repudiera, quae viain praemuniverit ad eruendam veritatenj. I t dicarn quid sentiarn: mutatio voculae :toAM in alM magnopere rnilii arridet. ita tarnen, ut non conjunctio sit, sed mutato accentii pronomen prodeat. Poito si yc'cQ par-ticularn expuleiitnus, haec habebirnus; «(j« cauta jiqöq

l\uac Aèyet óor^ttqui xsqi ioiv avtojv, fj aAAa dAAoze; üZ?.ct. taii jtQóóq/Lov. oj iiuïQE' ou yCcQ üv -/..t.t. « Utrum eadcrn vobis cnarrat quotidie de rebus eisdern, an alia alias ? De aliis rebus singulis diebus einn loqui manifesturn est, amice».

§64 in line: jióvcoi yCcQ dij ouicog EbyeHijpai (p))g zdAyHeg, céAAcog fiè ou.

Post Cobetum (Y. 1gt;. pag. lül), Dindorfium, Fritz-schimn certatim pro 6ij corrigentes üv iniquo casu, credo, novissimus editorinfelicetn particulam retinnit; ótj enim hoe loco niliili est, ccv contra necessarium et unice verum.

§08 y.cciroi zó ye fiéyiaróv re tciia xcd dvccyxctióxcczov tv zoTg zoiouzoig. Aéyu '5t rolg ufitjAoig ze y.ca d/Kpifióloig.

56

£p TOVTO èanv. óJfiai. \ crbis /.i'yco tit roTg dórf/Loig re y.rt'i dficpifidAois libeuter caruerim, quippe quae glossematis speciem prae se ferant. Conjunctio 6é e conjectara in textum invecta est, ornnes enira libri ó»; praebent, quod opinioni rneae favet; (videantur, quae dixi ad §33 huius dialogi). Perquam similis est alter locus a Cobeto V. L. pag. 294 tractatus, quem adscribere mihi liceat. In libello de Saltatione § 36 admodum eleganter de pantomimica arte haec dicit scriptor:

y.cu tö /.tèv y.ecpdP-aiov njg vnoayéascos, fiifirjnxi] n'g êattv èniaxfyM] y.al 6siy.Tt.xrj y.ai rüv èvvoiiHivTOiv tcayoptv-iiy.i] y.al tojv ócpccvüv oacpyviany.rf, y.ce'i ötciq ó Oovy.vdidrjs ttegl rov JIcQiyJJovg tcpy ènaivüv tüv üvÖqcc. iovto xcd tö tov uQyijniov dxQÓTmov êyy.có/.iiov cev eïi], yvwvai te t cc óéovzcc xccl i q fi t] v e B n a i cc v t de' \é()/ir]veiccv óè vvv tïjv aacpijvecccv tcSv a/tj/idtav Atyco.j

Ad quae ultima verba vir ille si quis alius Grae-carum litterarum peritus annotat: «Corrige Aiyct, pervulgato errore ex S.ty vel nato. Dicuntur haec de Luciano non ah ipso, et in marginem ableganda sunt ».

Eodem raodo in loco, de quo agimus, a verbis Ztyti magistelli nota incipit.

§70. tuil y.al teeg djtodsi^eig ccvicig, ÖTCóaag olóv tc tvQlay.tiv. dutf.iop^Tov/.cirag otpet y.cci /.trfièv ïyoóoag fiéflatov'

cd yovv Tilümui ccêröjp lt;h' ceAAcov d/.i(pia^t]TOVfièvcov JieiHeiv ■!j/.iag ijidCovrca eidtvcci.

Quid ultiraum verbum sibi velit, non intellego. Vertunt: «Porsuadere nobis nituntur se scire»; at illud «se scire» de pliilosophis, qui demonstrationes adhibent, dici potest, de demonstrationibus veroipsis non item. Persuasum mibi est sldévai additum esse a nescio quo, qui infmitivum, quo verbum jieiOeiv illustraretur, injuria desideraret.

§74. J.iyoi'Tog yÜQ rii'og tojp /.teyaAoToA/iav rovnov non.Kov. bjQ yévonó ttote TQiy.écfaAog xcel é^dyeiQ ccvdQWJTog. üv to JtQonoi' tccvtcc d-joccyfióvcog djioóégij. /tij ê^tzdaccg ei övvaróv, dAAic Ttiarsvaag, eöHvg dxoAovHcog uv èndyoi y.cd tic /.oiTid. cbg .... zcd óazTó/.ovg TQidy.ovTC'. tï/EP. | oi'% üaneQ ty.UGTOg rjfiüv (My.a èv u^poTtQctig zidg /EQai\.

Ridiculum emblema quantocius exjiolleiKlnni est.

§78. è'xeitcc ég nóaov 'éti töv Aoijiuv yQÓvov djTO/.ceóacig autod yéqcov f/6i] y.cd navxög fjöéog l'tojoog 0)v y.cd töv l'noor Tióócc, rpccaiv, èv Tfj ooqo) tycov:

Verba röv S.oitióv ab aliena manu addita videntur.

§ 8b sub (mem; Üoy.co üt f.ioi ovy. dAöycog y.cd t-VQijaeallcei tgt;jv xecpccAljv ióa.tcq oi ty. tojv vccvceyiojv d.'coaojOÉvtcg è/.evHerioi.

58

are xcc'i nonriQict rij/uyov u£o)v toaamrjv dyZvv ci^orretoci-f-tevog 7(7Jv Ó/A,_tUÜl(Dlgt;.

.Melius, ut upinur. Fi'itzscliius uilidit xai aoinjQut

ll'/flSQOP Ü'iLlV. LUC- T. d. d:iOG£iaU[.l£VOS l. Ö., ([Ulim scptcm

coil ices E. 0. S. TI. M. a. JT. ustiv oxliibcuut. purticulu. oiiiiii ciiusalis are minus recte convenit verbisoanfaia

d§(ov.

Sod aliud quid majoris inoineuti me oiTendit: Quid adjcctivum t/.cvHepoi signilicat? Nilill, ut opinor; quae enim causa esse potest, cur scriptor noster tantu [wridere et vi declaret eos tantum, qui sui juris sint, capiilos tondere solera, (|uum e naufragio ieli-citer sint sei'vati, contra servos scilicet, qui capite raso totum iter Jeceiint ? Immo ineptum illud discri-rnen nequaquam Luciani est, sed, si êAeóHeQot incor-rupte est traditum, id debemus interpolatori cuidam; nemo saltem negabit deleto illo adjectivo sententiam claram perfectamque evadere, ita ut nihil supra requiramus.

At, si attenderimus ad simillimum locum in libello de Merced. Cond. § 1, longe alia suspicio nobis nascitur. llle autem constat bisce verbis: oö naQéQyag

ovv oöói d/.tsAaig Ènyy.ovov acnov y.aHü.iEQ vavuyiav nvü xcc'i aamjQi'av |«i5r(5j'| :!«ot'eJ.oyoigt; ónjyov/iévcov. oloi etaii' oi JiQog Tolg legoTg i^vQij/isvoi rccg zerpaAdg. \ oiwdita jtoAAo!]

59

rag TQixv/iiac y.cd Cc'c/mc . . . . 'ht^iópreg, L'ri Tram lt;)f zorg

AioaxovQovi èmfpmvof,iévovs.....'} nv' ü/.Aov êx fttj^ctvijg

lleöv . . . . Trrirjg nvcc iftóvu juaP.ccx^v d.ievlióp0vicc zijv igt;uvv, o? nQonEvtyJitlact è'fieAAev /; /.ikv .... ótaAvHi'/aeaHat, aamp;iot óè darpaAojg dnojHtfosaHcci ydQin xce'i eót.ieveia zor 'teoP.

Qua pcriodo, paulo lonyioro lortasso, collutii vori ■simile iluco iidjcetivum èAsvheQoi depruvuturri es.se ex iAso) too Heov.

Ukrouotüs.

§ 5. quot;EQcoieg 6è nveg /.leiötüi'ieg ó /itv .... ó fiè ... . dAAog rijg yAavlöog zou 'AAsi-avdgov èjieiZij/.i/dvog, quot;Eqojq xai ouzog, é'Axei abzóv x. r. A.

Ut constractio sibi constet, particuia óe |iost prono-men ü/J.og inserenda est; deinde verba quot;Encog xal oinog abesse malira, quae venustain et elegantern ilescri[gt;-tionem ') Aetionis tabulae foede inquiiieiit.

§ G. nó nceióice óf- üAAog zaczd èanv oöóè Tzerfit'iQyaazai

') Desoriptionem illam Kaphaolus secutus est nuptias Alexandri ot Roxanes delineana; of'r. K. Förstei' „Luciau in der Kenaissancoquot;, qui liaec dioit pag. 1!): „Soino (liapliaels) nuoh erhaltenc Rotstift-zeichnung hitlt sicli mit archiiologischer ïreuo un den Wortlaut der Luoianisclten Bescbi'eibung. Naoli dieser Zeichnuug hat einer seiner Sohülor das lieut in Palazzo Borghese beündliclie Fresco für eine römische Villa gemuit.quot;

GO

(Somraerbrodtius naQeiQyaazai . fortasse l'tïcte) èv autoTg h 'Aerioiv, ct/./.a óyAoï rod 'AAe^dvÓQOV xce'i run èg ia Ttolrjiiy.ic i'Qcora, y.ca on a/trc y.ai 'Pco'idui.g ijrta \xcci rojv ö.'r/.oji' oöy. i;T£/c'/-y;(7ioJ.

Ultima pars, qiiam uneinis intlusi,delendaest:etenim

ó tg tlc noJ.e/iiy.ic i'Qcog et n'j rcov o-t/mv /ti) tniAeZfjadai

prorsus idem valent. ]\Iolesla ilia verba addita sunt ab aliquo, qui cum non intellegeret conjunctionem arete conjungendam esse cum verbis praecedentibus, 7oi' ig n'c JtoAe/Aixcc i'Qona, sciitentiuni, quam lacuno-sarn perperam opinabatur, de suo supplevit.

^ 7. tyco ói — y.a'i TTQÖg 'T'lAiov fie xoQvfiavndv v710Aic;3i]te /.ii'di nlfic'c eiy.ccCsiv toTc ty.eivov (st il. 'Hpoóórott), i'/.icog (j uvi']Q — uAAcc rovio }'£ ot/otov Trailuv rpr^u aurco ....

Post vocabulum uvi}q inserendum est el'j; vel aatco. quae deesse nou possunt, quod sciam. Alitor judicat vir doctus du Mesnil '), qui per ellipsin imperativum è'oioj men te supplendum esse autumat collatis bis flietis: üS.ig Aóycov — rovrcov /lip üAig — icivra iaLv ovv ovrcog, minus recte tamen, ut opinor. Ad raeam sen-tentiam probandam profero haec exempla:

') „Grammatica, quam Lucianus in seriptis suia secutus est, ratio cum antiquorum Atticorum ratione comparatur.quot; Programm doa stadtiscLen Gymnasiums zu Stolp 18G7.

()l

Alexandr. § 4. auzög /.ikv yÜQ rw yct/u^QM 'PovziAiavü

jiOTt yocapcoi' y.cc'i Tie fiergiótcctce vjièq u'otov Aéyav UvHayÓQa o/.ioiog eli'cci ïf^lov. üP.A ïAecog /aI-p ó TIuhay6oug sh], aocpbg dvïjQ xcd zijv yvcófiijv Heajzéaiog.

Toxar. § 5() ncij'v zgayixdc, oj Tó'iciQi, y.cd fivhoig öfioia y.cd ïZeog (legendum YAeq) et conferendum Sojili. Oed. Col. 44 «/,/?' i'Aeco t/n zóv ly.ézijv ótiaiuzo) füv ó 'Ay.ivc'ey.ijg xcd 6 quot;Avsfiog slev, ovg öi/Aoaag- sl yovv zig ujiiazol)] ceuzcng. ov tzccvv fteanzog elvcei dó^siev ccv (units codex eïev omittit).

Philopseud. § 10. ï/.tojg. rjv ó' èyo'j, ëazco ó ccvdgiiig y.al ijniog, oiircog civógeïog ojv.

Eurip. Helen. 1007.

// Kóirotg dé fioi i'Aecog uhv sh], svfijStfirjy.s ó' ovóajiioo.

Zeuxis.

§ 2. oöy.ovv zovzo fióvov yctQisv zaïg tuoig ëveaziv, özi [li] avvrfHi] /ii]dè y.ctzu zb y.oivbv ficcói^ei zoTg céA-Aoig, ui'o/ucizoji' óè cépc: y.u/.o)V êv ctözolg y.cd TiQÖg zbv üoycuop y.ccvóva avyxei/tévuv y vou ól-éog f/ nsQivolag zii'bg r/ ycigizog 'Azziy.Pjg fj ÜQ^oviag f] ré/vyg zijg ècp' ÜTtctai, zovzcov [öè] nÓQQM i'mog zov/tor.

Sommerbrodtius óé delevit: possis etiam conjicere Sr/, quae particula saepius adhibetur in figura. quae

epaiuilepsis ilicitur, cfr. Dial. Mm^-. XIV ^ 2, de Merced. Cond. § 30, Alexandr. § 6, Conviv. § 43.

At, quicumque periodmn inde a vocalmlo óvouutojv usque ad zovfióv diligenter perlegorit, verba êv amotc abundare sententiamque passu indare milii concedet.

('» y.uï fj /iTcig ói y.a'i i) ccQ_kitoygt;] zojp aco(ich(ov, \y.cdi' o avvccnzsiai y.uï avvötlrca rlt;u yvvaixelco ro lnmxóv\, ij()£/(« y.ccï ovy. dllnóojg fiEiajjCiLVOvace y.ccl ty. jiQoaccycoyijf; TQETiOfiévrj AccvHcivei xijv uiinv êx Huitoou elg tö titnov imayofiévrjv.

Satis recto et dilncide verba y.ad' 3 a. x. a. i. y. r. I. lïlterpretantur IJ /U$i£ óè y.al ij ÜQ/ioyi] TÜV acoficczwv'. si vero in inarginem relegontnr, locum obtineant, qui eis conveniat: Lucianus non is est, quisuaipsius verba hoe modo explicare soleat.

7. zccotü ö' oijv èmdei^dfievog ó ZeSi-ig cedzóg /uiv wezo ty.7i?.i]gfav zoog ÓQÖJvzug inl zfj zeyvfi. oï ói ccvziy.a tiiv è[jó(j)v zi yÜQ üv ènoiovv y.ccAAiazq) Htd/iuzi èvzvy-%üvovzeg ;

Particula deleta inter üv et ènoiovv inseruerim pronomen ülZo, nam sic Noster scribere consuevit; confer pauca de mnltis:

m

Seytli. ^ 10. oiicoj öij syoïv toy.o.roó/n-v !jógt;j Jitpi toji' TiQcc/.Ttov, y.ct'i tv /(l v ócT^cn lov Zóyov t\uTp jidAai ióêöoxTO. liai yüo Qv üP./.oii töei'^a rjioiTifj TiceQodevaag TtjAixaézrjv 71 ó /. 11gt;:

Alexandl'. ^ 25. oAok óè üanovöog y.ai dy.yovy.jog ccötq) ö nóJ.efiog .toos 'Eniy.ovQov yv y.ui ji(lt;?.u eiy.ÓTOjg. tïvi ■/uq lt;^uv^gt; écAAco öiy.atóunop TtQoasnoJJfiei yóijg uvHoomog

x. t. X. {amp;v sine controversia recte supplevit Cobetus V. Ti. pag. 252; Fritzschius eum secutns est nisns ooclice Marciano 517).

Toxar. § 20. ivvórjaov zoivvv Tioijg Htojv, ijvzivcc civ Tig üXXrjv ênidei^iv êmöet'^atTo evvolag (jtfiuiOTtouv tjijuq dvö(jie (plXov tv vvy.ti èy.nsaóvTa ég jtéXccyog ovrcog ^yqicofisvof i) xoivcovi/aceg too Hccvütov;

Jupp. Confut. §10. Cyniscus .Tovern alloquitur hisce

Verbis: èyoj ós — rraod zivog yceo uv ccXXov Tc'eXtjfitg jtagü aov /.lühotfii; — t)ös(og 6è üv y.td tovto igol/irjv ae. Tig y IIoüpolcc v/üv ccvTrj èazi y.. z. X.

flcsiod. 3. tccvtcc ovv nccqu Ttvog dXXov. 'Halode, '1} Tzao' ccvTov aov [idHoi Tig civ;

§ 10. ïcqIv y tu tó'ttvua è'§iy.velaHcii. éy.y.XivavTtg ahv ovöevl y.óa/AOJ i'ipevyov.

Avticulus anto TÓgeviAu oxpollondus est mm ilunbiis codicibtis. Prorsus eadem verba eodera rnodo sanavit

04

Cobetus V. L. pag 230 in Dial. Mort. XIV § 2, ubi tres codices et Vulgata verum servant.

In eiusmodi loqucndi fonnidis articulusplaneomitti solet, quam rem e Luciano et aliunde exemplis aliquot ostendere ju vat.

Legimus èvibs ftéAovg Anachars. § 25, Bacch. § 4. èvzög PeAojp Xenoph. Cyrop. I 4 §23, III 3. §09. igoj pt/.ovs Dial. Alar. II § i ; Navig. § 44. è'|cü [IsAojv Dial. Door. XIX § 2.

èxTös péAovg de Hist Conscrib. § 4.

ëgu Togevficczog Thucyd. VII 30. § 2.

tPTóg Togeó^iccTog Eurip. Hercul. Fur. 991.

iiao) gUpovg Eurip. Orest. 1531.

jiqIv lógevfue è^ixvstaOai Xenoph. Anab. I 8 § '19. üaov lu'givj.iu êgiy.véezac Ilerodot. IV 139.

§ 11- i'neiTCc no roonceio) xsAevei üAAo fitjöév, èAéqxxvicc ót fióvov éyy.oAcctlxxi.

Ante excidit particula ftev, cfr. exempli gratia

verba paulo inferiora; zü (xhv ü/./.u oöy. ügi« iiclyj-g, êAtffavtsg öé nveg y.cd géva /lOQ/AoAvy.sice ngog jovg ÓQojvTctg y.cil HctvfiUTonoiia uAAog.

65

Haemonides.

^ 3. of /.tév ye tojv Aaxeftaifiovicov ficcniXtlc, tmv aAAov iy.ciajnv /.dav ipfjcpov (pegóvrov, èxelvoi fióvoi éxchsQog avion' öv' ërpeQoi', au óè y.ccï rug roiv iqiÓQUv y.cci reeg ztTjv yeqóvrcov nQoaéri, y.cci SAcog uticcvtcov u TToAvyjyrpÓTcerog tv naidelct av ye, y.ai /.iciAiatcc öaco lijv /.cvy.ljv del [y.cci aoj-Covaccv | rpègeig.

Verba y.cd acó^ovaav interpolata esse jam dixi ad Apologiam § 45, ubi lurais usus exempla quaedam collegi.

Scytha.

§ 8. ficcxQÖv icv ehj diijyrfaceaHcu, 6mog fièv tfaHrj ó 2üAcov rü Óojqo) , oTcc óè elnev, (hg öè tó Aoittóv avvfjaccv, ó ftèv TTaiöeicov y.cci dióciaxcov tcc y.ü/./.tnrcc, |ó JSóZcjv \ , y.cc'i (pi2.0v c'cmcai noiüv top 'Apdyccoaiv y.. r. ê.

Quia satis, credo, liquet, uter sit ó naidevcov y.ai öiöciay.cov tu -/.c'c/./.igtcc , deleantui' verba 6 Sólcov.

QUOMODO IIISTOU1A S1T CONSCIUBENDA.

§ 6. (.cQyJ]v 6'e oïccv aviü doy.riop y.ai nc^iv fjvTivcc lolg EQyoig t(pUQi(oaTtoigt; y.cci fitTQOv txccaiov y.cci a aiconrjièov y.cci olg èvöiccTQiméov y.cci öacc .iccnccdoccfielv ü/ieivov y.cci oncoc ipfiijvevacci ccvzü y.cci avvccQ/wacci. tcc vree /.dv y.cci tü TOitcüTcc vaieQov.

no

Post infinitivum tQfujvevaca uiente snpplendurn est 6el, quod verbum tacite repetendum est ex adjectivo verbali ivèutTQmitov, quippe quod idem valeat, quod

ivdicctQifisiv del.

Durior tainen haec ellipsis videtur, quia verba öaa naQaÓQafiétv ü/teiroi' inter èvöiuTQiméov et önog lo/uiTvevGut locurn obtinent.

Nihil olTensionis habet locus a Sommerbrodtio laudatus Hermotim. § 23: vt) Ai', lt;3 'EQftórifie, nuvion*

/.idAiatu inl zouto oicovdaariov, iCjv d' ü/IAoji' dfiefajxiov, y.a'i /irjie jicczoliïog ifjg êvicevHa im Actijflccvofttvrig noAvv TioitloHca Au'yov.... Insuper addo Hermotim. § 30 in

line: cèr /.ikv OVV nQÓör^ov ytvrjiai lovio, ojc Sioïy.oiv êazi fióvtov zü dig óvo lézzccQa fjyélohcci, üqu aiwndv zolg (iAAoig- iiyQi 6' ccv ccöiov zovxov jitoi óic.u(r/ojvzai, ndvzcov ó/wlcog cixovazioi' i) siöéi'ai özi Jigug/cigiv óixcc£ei v óó$Ofi£V.

Ibidem § 04. dnoèozéov ovv, cp^al, y.ai zü zoiovzoj yjjóvov ohy. öAlyov y.al ntjohtf.iivov anavza tg /.téaov cc'lQiznHcu dictfiéZAovzcc y.al fiQceövvovza y.al no/.Ac'cy.ig êmay.oTiouvza.

Sed quamquam verbi lt;5« ellipsis importunior est quam in exemplis supra a me allatis, tamen in ea acquiescendum esse credo; de pronomine avzü vero alitor statuo. Hoe enim pronomen, quod significatione sua ad praecedens quoddam substantivum pertinere debet, bic de nubibus pendet, ut aiunt. Nam quid

67

nunc legimus? «Post exponam, quomodo scriptor historicus initiuin facere debeat...., quae melius sit percurrere breviter, et qua ratione ilia interpretari et coinponere ei opus sit.» Vides, quam absurde vox «illa» se habeat. Quam ob causam certum mihi est deliberatumque pro aizd legendiun esse ndvia. Idem Gesnerus suspicatus esse videtur vertens: «Quomodo verbis explicanda sint omnia et inter se cornmittenda atque devincienda», sed in contextu nihil mutavit; mea autem correctio et lenis est et necessaria.

§ 8. (cAAü y.cci civ 'Ayafiéfivova êncavtacci HiAcootv, oööslg ö y.ojAvawv Ail tv aöiöv d/joiov tlvai rijv xecpccJJjv y.cn lü dfi/ACCTCe, t(gt; artQvov Si no dêeAcpü avtov rü rfoaeióojvi, li/v 6é ^drvrjv joj quot;ylf)£t, y.ccl öAcog ovvHetov iy. mivicop lleoiv yevtaHcei Si) k'jd 'Atqsws ^xccl 'AsQÓnijg.

drj pro óe?: Sommerbrodtius edidit unum codicem Vaticanum 87 secutus; ceteri habent del. Quid autem particula Sij lioc loco valeat, equidem libere fateor me assequi non posse. Si statim post adjectivum navTuv legeretur, aptum sensum praeberet, nunc vero minime. Hartmannus in dissertatione sua ') pag. 08 rem acu tetigit del delens, utpote insert um

') „Stiuliii critica in Luoiani Samosatensis operaquot;, aquot;. 1877.

68

a qiiodam lectore, qui verboruin structuram non perspexerit. Quod auteni unum inanuscriptum ógt;/pro del exliibet, id certe hand magni est momenti, quum duae hae voces omnibus in libris confundi soleant.

§ 10. èoQcc/.évcci ycio at nov elxóg yeyQa/ifitvov ('Hncr/.Aiu scilicet), if/ 'Oz-icpdAij ó0v/.£Ó0PTC(. ncivv dAAóy.oTov ay.evijv éxdieQov èi'Eay.Evlt;xa[.iévov. èxelvtjv fièv töv Aéovza ccvtov .hqi ftCj3?.}] litvijv y.cn tö $vAov êv rfj è'/ovaav, üg

'HgccxAécc èijHsv ovaav, ccvtov de êv xQoy.coTco xctl noqcpvqidi t()iu •ccivovza y.u'i jrcció/nvot' imü njg '0/ilt;pdAi]s rqj aavèullo).

Quo quis deveniat, qui contra sanam rationem lectionem traditam defendere studeat, hie locus egregie demonstrat. Quae autem est res? Cobetus V. L. pag. 80 pro töv Atovra emendavit rijv Asoviriv, quo quid apertius clariusque esse potest? Non tarnen ita Fritzscbio videtur, qui banc Cobeti coi'rectionem «malam conjecturam» vocare snstinet, et verba iöv Movxa variis, iisque Urmissimis, ut putat, argumentis lectoribus probare conatur; quae singula paulo dili-«xentius considerare mibi liceat.

Fritzscbio auctore non solum nihil est causae, cur traditam scripturam mutemus, sed etiam ilia ipsa est «elegantissima», et eo consilio adhibita, ut scriptor Herculem indutum esse non nescio qua leonina pelle,

69

sed .spolio Nemeaei leonis manifeste signiücaret. At quis eredat eiusinodi aliquid? Adeone exilis ingenii est Lucianus, ut ad talem «elegantiarn» conCugere ei opus fuerit, si id, quod Fritzschius vult, expri-mere in animo habuerit? Ne dixeris; immo illud plane noluit. Quoties enim eumque sermo est de Hercule et eins Aeowfj, nemo, ut opinor, non cogitat de pelle, quam heros ipse de belua Nemeaea detraxit, neque quisquam credit Herculem duo tresve pelles leoninas habuisse, quibus vicissim uteretur. Elegantiarn igitui' istam Fritzscbius sibi habeto, quae prorsus abest a lectione tradita, si quid video.

Deinde, ut demonstret nullam correctionis causam esse, affert judicia Rubnkenii et Toupii, ita tamen, ut ea refellat. Dicit enim bis verbis fere: «Recte illi viri docti judicarunt animalium nomina pro eorum pellibus adhiberi posse, sed exempla, quibus ad pro-bandam earn rem usi sunt, aut dubiasuntautfalsa.» Quod verum esse potest, sed quae sunt ipsius Fritzscbii exempla? Locus ex Apollonii Lexico Homerico et alter ex Claudiano (qui vixit quinto saeculo circiter post Christum natum) de Raptu Prosei'p. I 18:

Lenisque simul procedit lacchus Crinali florens hedora, quern Parthica velat Tigris.

70

Monea exempla scilicet, et ita comparata, ut nullus dubitationi sit locus!

Denique, utpote argument inn inexpugnabilc et invictum, provocat ad Homerutn, qui multis locis ftovp dicat pro «clypeo», ut cuivis notura est. Quo vero hoc tendit ? Homerus et poeta aliquis latinus umquamne argumento esse possunt Lucianum talera dicendi rationem adhibuisse, quae, si qua alia, quarn maxima propria est sermoni ligato? Responsum dubium esse nequit. Ut in pauca rem conferam: tota ilia argumentatie Fritzschiana ipsis exemplis, quibus usus est vir doctus, ostendit infirmitatem debilita-temque suam, el quamvis invita nos cogit ad statuen-dum Acoi'ia vocabulum certo subsidio esse destitutum ideoque corruptum. Quae cum ita sint, simplicem et lenem Cobeti correctionem zi]v Aeovzijv lubenter accipio.

Tot autem verbis non usus et, ut dicam, quid sentiam, non abusus essem, nisi vidissem Sommerbrodtium perversam lectionem zdv Uovxa in textum revocavisse, quae sepulta jam videbatur, quum etiam Dindorfius verum a Cobeto repertum recepisset. Et quoniam suspicabar a Fritzschio eum adductum esse, utinfelicem «leonem» ilium intactum reliquerit, operam me non perditurum credebam , si pro virili parte illius rationes labefactare et, si possem, prosternere conarer.

71

§11. éxciarou yap 6!j ïólóv ti y.ahjv ianv' el óè zovio êvaAAd^siag, dxaAAêg zb ccvtó jiccql'c tijv %qi]aiv yiyvsicti.

Variis modls a variis interpretibus verba tiuqü iljv XQpjaiv explicantur, secl neinini contigit, ut propo-nerot eiusmodi illiquid, quod lUj omni parte probari posset, ut vnilii quidera videtur. Eu habes versiones aliquot: Gesneri: «extra usum»; Micylli: «usu»; lieliui: «elle devient inlorrne par le mauvais usage auquel on l'emploie » ; Wielandi: « so wird es hasslich, weil os an einem Orte steht, wo es unnütz ist, oder keine rjule Wirkung thut».

Fritzschius inter nubem exemplorum, quibus demonstrat praepositionern naQd cum aceusativo deno-tare « propter )■gt; (Quaest. Luc, pag 124 seq.), enumerat etiam nostrum locum vertitque «ob usum». Soni-merbrodtius denique reddit germanice «wiibrend des Gebraucbs» collatis dictionibus jiccq' öaov töv Aóyov, kccqcc töv ceycopce, jiuqu töv fiiov, ticiqü ri]v reaevtijv.

Causa, cur hi viri tam manifeste obloquantur alius alii, liaec est, nisi fallor: vocabulum /Qijais «usus» neque nexui orationis neque ei, quod Lucianusdicere voluit, satis convenit; quam ob rem iuterpretes miri-fice se excruciarunt, sed frustra. Rectissime igitur Rudolpbus sic judicavit: «At enim isto loco non agit de utilitate et usu rerum, sed de pulchritudine

72

unicuique rei propria; neque id, quod inutile est, propterea etiam est turpe atque deforme.» Hactenus optime judicium tulit ille vir doctus; porro autem eius vestigia persequi nolo. Verba enivn naqic t^v xQrjcnv ut una litura deleamus, persuadere nobis studet, ut glossorna « ab eo adscriptum, qui quidem probe teiieret res usu et per usum deformes reddi, sed ad nexurn et sententiarum seriem non attenderet»; quod mihi saltern ingeniose quidem excogitatum, baud vero proband inn videtur, neque critici esse prudentioris: nam verba ilia interpolationis speciem minimc praebent.

Mihi est persuasissimum ilia verba depravata esse; Lucianus haec dicit: «Quaeque res suam ipsius pulcbritudinem babct; si vero diversa ilia pulcbri-tudinis genera permutantur, idem foedum etdetbrmc fit, quod antea erat decorum.» Restat illud ^ccqcc h'jv XQfjaiv; non vero «per usum», id est paulatim defor-mitas ilia apparet, sed «statim», simul atque com-mutatio facta est. Quapropter legendum esse conjicio

tiaqcc/qïjfacc.

§ '13. XOLOVTOI imp avyyQccrpóvzoov ol noAXol eiai tö tgt;']/.i£qov y.ccl zo ïóiov xccl ib XQeiojSsg, ö zi uv ix lijg lazoQiag èAnlawaï, hEQuntvovztg.

Verba zö ïóiov et zb '/qetdiótg, ö zi ilv IA zijg lazoQiag

73

iAniaojai idem significant, nempe utilitatem et fruc-tum, quern adepturos se ipsos ex historia conscribenda sperant auctores. At jam dudum praeter illam rem sermo est de jucunditate, quam idem, utpote lauda-tores, alïerunt hominibus nobilissimis, cfr. initium huius paragraphi: noD lolvw to zeqjivöv iv zovzois x. z. i., et Sllb line in f ei öé lis ndvicos lö lEQJivöv S'/yéiTai y.aTa/.iE/.uyJiai, detv xfj laioola x. i. t. Quam ob rem etiam loco, de quo agimus, voluptatis iliius mentione carere vix possumus, et verba id ïdiov mutaverim in tö I/dó, praesertim quum codices Guelferbytanus II (G). Graevii (V), Harleiani id ïjóiov exbibeant.

Fritzscbius in «Quaestionibus Lucianeis» pag. 167 zó ijduov conjecerat, at postea in editione sua earn con-jecturam rejecit, certe non commemoravit, et recto quidem secundum meam opinionem; cornparativo enim bic nullus est locus.

Sommerbrodtius in editione in usum scholarum anno 1878 legit: id z/jfieQov y.az' Iblav... . Oegccnsvovzeg, quam mutationem, licet, quod attinet ad artem palaeograpbicam, lenissima sit, equidem non probo ob eandem causam, quam supra jam dixi; ipse autem Sommerbrodtius postea conjecturarn suarn neque rece-pit neque vel uno verbo tetigit. Postremo non prae-termittenda est suspicio viri docti H. 0. de Jong in

74

dissertiitione sua pag. 30 commemorata xcci rö ïbiov XQeiüöes; quae coajcctura raulta habet, quibus com-mendetur, quamquam rninime rnihi pcrsuasit vir doctiis.

§ 14 eh' ênijyev 'vtiIq au rod n èyxcbfuov. xa'i cog a'§iog ttij auyyoccijiai zag nQa'geig oiïcco /.aijTiQÜg ovaag.

Quia in ipsa ilia laudatione dicitur quarn dignus ipse sit, qui adeo praeclaras res gestas describat, deleatur conjunctio y.a!, solenmi errore nata.

§ 15. Noster Creperium Calpurnianum quemdam kidibrio habet, qui Tbucydidis sectatorem tam dili-gentem se praeberet, ut uon solurn initium bistoriarum suanmi prorsus iisdetn verbis, quibus ille usus est, componeret, sed etiarn celeberrimam illam pestilentiae descriptionem ad litteram usque exscriberet praeter rnentionem Pelasgici nimirum exceptisque longis Atbenarum moenibus. Ceterum similitudo narrationis quam maxima erat, quod exponitur boe rnodo:

tü ö' a/.Aa y.cd ütxö Alhiojiiceg ï/Qcaio, üatc y.al êg AïyvJiiov y.UTtfii] y.ai êg zlyv [laai At cog yfjv iljv TioZh]v, xal iv èxslvi] ye è'fieivev ev tioicüv.

Conjunctionem diare corruptam esse neminem fugei'e potest, sed miror medicinam, quae in promptu sit.

75

a nullo, quod sciam, esse adhibitam. Fritzschius jure suo rcjccit Sauppii conjecturam legi jubentis ehaxal; nam licet ilia Thucydidis verbis tnenu öh %ai ég Alyvmov xccts^t] quam proxime accedat, tarnen nostro loco non convenit, ubi duae sententiae xal dnö AMionlctg ijQ^axo et xal ig Aïyunwv xmi-lt] sibi respondeunt. Qua ratione Sommerbrodtius quoque ductus esse videtur, qui correctionem illara, quam antea (anno 1878 in editione sua) amplexus erat, postea abjecit At, quod Fritzschius ipse proposuit ég tótb, x«i . , non raagis placet duas ob causas, prirnum, quia paucis verbis ante adverbium tóts legitur, deinde, quod ter iterata particula xai idem signilicatur, quod locutio dgt;g tote velit, itaque oratio nimis languida et frigida foret.

Equidem pro certo statue üote dittograpbia natum esse e sequenti xai, idcoque exterminandum, quo facto omnia bene procedunt.

§ 23 Lucianus aliud vitium eorum historicoruni carpit, qui soleant magnifice grandique verborum sonitu conscripta prooemia recitare, porro vero, quurn tempus sit ipsas res gestas fio aoi/Aa amh tó tiJs latoQiagj enarrare et auditores omnes arrectis auribus suspen-sisque animis exspectent, quaenam facta eximia elo-cuturi sint, in lucem tam exile et ridiculum aliquid

76

prul'ei'ant, ut uudientes risum teuere non solurn non possint, scd no conontur quidern. Quod vcnustaimagine hoc modo dopingitur: ïdoig yamp;Q tcv (Ifphóvovg Toioóiovg avyyQccrféccg, xbv 'Podlov xoAoaaoü irjv xsrpccAljv vav(óöei ach/ioni èmiiHéviag.

Contrai'iam autorn perversitatem eorum, qui prae-postere et ineleganter medias in res nos injiciant, eadem imagine usus sic describit Nosler: uAlovg aö

epmctZiv dxécpalu tcc goj/icctcc eladyoviccg, unQooi_tuiaailt;x xtd eöOvg tul kov noay/icacoi'. o't xcd nQoaerceiQiCovzcci zöv Sevo(p(övTa oiïroig dq^afievov' „AuqeIov xcd Hurivochióog nalöeg yiyvovzai óuo.quot;

Quicumque huius locutionis leporem penitus per-spexerit, mihi concedet verba djiQooi/.iiaaia xcd eóObg êm zojv iiQayfiaitov additamentum esse baud tolerabile, quin etiarn obscurissimum; quis enim, quaeso, intel-legere potest m'jfAarcc dnQooifiiaara xcd euOug èm tojv jiQctyfiüiuv ? Sine dubio quo modo cumque explicare volunt adjectivum dxéyaAa, sed lAiciani manum non agnosco, ita ut quam celerrime recidenda sint.

Partem veritatis jam Rudolpbus vidit, qui solum adjectivum dnQooifiiaaia putat a Nostro non esse profectum, non reputans secum sequens evHvg ènhüv TtQctyfidtMv non minus absurdum esse.

Etiam Sommerbrodtius in priore editione sua sus-

77

pecta habuit eadem verba, quae ego nunc expunxi, sed postea sibi non oonstitit, quofl satis mirari non possum.

Via, quam ipse indicavi, mihi magis arrifiot, quarn Fritzschii conjectura, qui tnoro suo verba quaedam excidisse ratus sententiam in integrum restituere sibi videtur Iioc modo scribens: aAAovg av è'/xnaAiv

ciy.écpaZa icc ndinarce etaüyovrceg lt;^y.ai^gt; (inriooiuiaaicc y.al siHvg ccnö tüv TiQay/.ichojv lt;iri-/0/ni'0vg^gt;.

Correctio satis violenta et minus probabilis, ut opinor, quam quae a me proposita est.

§26. anaadfievoe yag to giV/ioc. svysvoig ncivv y.al we 'AcpQaviov siy.ög )/v, ndvioiv óqcóvtcov dnéacpccgev tccviov

ènl TM idfco, ovy. uvd'^iog ojv fiu töv 'EvvüAiov jjqö

no/.Aou Ujtofiaveïv roiauzu igQijiÓQeve.

Particula ij non nititur librorum auctoritate, nam omnes sl exhibent, sed mera est conjectura Hermanni, quam Sommerbrodtius sic explicat; « tt.qó noAZoü con-struirt mit i] wie ein Comparativ », de quo usu dubi-tare licet; certe duo hi viri miram banc (ne plus dicam) constructionem idoneis exemplis adstruere neglexerunt, ita ut a partibus Fritzschii stare non dubitem conjecturam illam bisce verbis repudiantis: « Hermannus syntaxeos txqö no/LAov vulde suspectae

78

illüis et fortasse jiclae nulluin attulit exemplum.» Et ita est: cum ilia correctione comparata multo etiam melior est lectio tradita, quae fortasse defendi potest, si earn sic accipias: «Omnibus inspectantibus Aphra-nius apud sepulchrum mortem sibi conscivit, non indignus, ita me Mars amet, qui multo ante more-retur, si re vera talia deblateraret.» Certe êQQrjtÓQtvs non surnam ut imperfectum de conatu, quae Fritzschii 0]quot;»ini0 est. Si quis tarnen in hac ratione acquiescere nequeat, mecum legat: ovx dvd^tog üv .... noo no/./.ov chioHavtïv, o? vel 6c ye zoiatna èQQrjTÓQevs.

§ 29. Toózovg 6è (ógccHOvrag scilicet) zécog fièv ènl y.ovTcov fieyccAuv ixöede/tévovg bipqAovg ccicogeïaHai y.al TtÓQQoydev imlavvóvziov öéog è^inoielv, tv ccózü óè zqj epj'w, stzeiÓciv óiioï) ojoi, Aöaccvrsg avzovg èjzwpiciai zolg noAs/Aioig.

i'oyov bic «proelium» significat, ut supra § 25 (ènofioadftevog, // ;i))v dxovaccl zivog züv êi; cevzov zou ÜQyov öia'ftvyövzojvj. Hoe sensu vocabulum illud usur-pare praeiverunt Homerus (Iliad. IV 175, 470, 539; XII 271; XVII 179 = Odyss. XXII 233, nee non luie quadrat versus notissimus:

y.dzhuv' l)_tuöig ó' z chFcoyóc dvï/Q ö ze noAAü fsfogycog. ut Graevius bene observavit); deinde Thucydides

71»

inultis locis (cfr. verbi gratia 1 23 § 1, 49 § 7, 105 §0, 107 §7; II 89 §9; IJl 112 §7; VII 71 §3), Plato (lueulentiun exemplum est rb èv UZcucuutg êgyov Menex. 241 c), Xenophon, Euripides, alii. Quern usum si diligenter tecum perpeuderis, non potest , quin suspicio nascatur verba ênsióav u/aoü coai addita esse a manu aliena, praesertim quum videris cSat Cobeti emcn-dationem esse pro luai omnium codicum scriptura. Locutio èneióccv ó/iod ïojgi statifïl post èv aviü zcT) è'pj'w manifeste prodit interpolatorem graece balbutientem.

§ 38. (idAiarct ós y.ccl Jtod tojv ndvxcov iAeóHsQog i'mat lïjV yv(')Ltyjv y.a'i /.u'jie (pofieiaHoj f.ii]ètvct /.djis êAmCéroj fArfiêv, èmï ofioiog ïaiat joïg (pccvAoig dixaaialg itQug %üqiv i] JiQug ujiiyhciav [iirl öiy.dCovai.

Verba ênt /moHS) interpolata esse videntnr. j\Ialus historicus, qui vel metu potentissimorum hominum vel spe ductus fore ut gratiam sibi conciliaret apud nonnullos res gestas aliter enarret ac re vera factae sint, comparatur curn judice cupido, qui studio vel odio incensus sciens et prudens iniquam sententiam ferat. Yidesne quarn male additum sit illud ènl f-naHü] Judicis enim pecunia corrupti nullus sermo est, quoniam, quod attinet ad historicum, eiusmodi aliquid non cogitat Lucianus. Illa igitur verba sen-

80

tentiarum ordinem numerosque pervertunt, quos Noster maxima cum diligentia observave usquequaque consuevit.

§40. 'AAe^üvóqov yovv y.ul loiiro djio/.iinj/.toi'evovaiv. og „'Hötcog üv'' t'fpr- .,7iq(jg ö/.lyop dveftiovv, u 'Ov^aly.qite, dnoHavcov, o.Twg ftahoi/ii Tiojg xavta ol CcvfiQwnoi lórt dvccyiyvóaxovaiv. el 6è vvv avia ènaivovai y.cu dand^ovxai, /.li] (icev/iciayg- oïovrui yÜQ ov fay.qoj nvi toj deAéaii tovtco dvctandaeiv ty.uarog zï/V ticcq' y/.iagt;v evvoiccv.quot;

Primum Fritzschius optimo jure, ut opinor, post vocabulum üvHqcotioi particulam ol inseruit; alioquin enim futuro dvayvüaovtm opus est, quod jam Solanus admonuit.

At aliud quid adhuc incorrect vim relictum est, nisi fallor Alexander enim Onesicritum, qui eius facta in scriptis suis immodicis laudibus tollere solebat, quondam salse irrisisse memoratur haec dicens: «Lubenter, o bone, reviviscam aliquantisper post mortem, ut cernam, quo tandem animo homines, qui turn vitam agant, legant ea, quae modo mihi recitaveris. Quod vero nunc laudant historias tuas habentque in deliciis, nil minim.» Hactenus omnia bene procedunt, sed sequentia verba accurate per-specta admirationem movent non mediocrem, nam

81

sic pergitur: «Putant enim se non parva hac esca, ut ita dicam, excepturos esse nostram gratiam ».

Admodum magna res est scilicet plausum laudesque impertire verbis Alexandri adulatoris, si hac ratione illius principis benevolentiam ut tibi pares fortasse non frustra exspectes! Imrao melior hac saltern lec-tione est scriptura sex codicum {QHAFM Vaticani 87) praebentium oïoviai yüq ov ^ikqóv u x. t. é., ita ut verba ri]v nuQ rjficöv evvoiav appositionem efficiant illius ov (imqóv Ti, quamquam negari non potest sic nescio quid languidi et jejuni exsistere, quod sententiae minimo convenire videtur. Sed lenissima mutatione locum corrigere posse rnihi videor deleta negatione legens: oïovtcu yap fiiy.QO) xivi tcö óeAtun toóiq) dvaonuaeiv x. x. A. Conferas, si velis, nostrum dictum notissimum: «Een spierinkje uitwerpen om een kabeljauw te vangen», quod germanice dicas: « Eine Wurst nach der Speckseite werfen ».

§ 42. y.cel éjiuyei (0ovHvdidrjC scilicet) xó y.cd

S isAog tiv xig sv rpQovüv vtxóHoixo laxoplctg, ójg eï noxe xccl avHig xa 6/A,OLa xaxccAdpoi, è'/oiev, cprjai, nQÖg xa npoyeyrju/ifiivct dnofiAénovxEg sv /QtjaHai xoïg èv noai.

Optimo jure Fritzschius haerens in participio npoyeyQUfifiéva observat praesentibus ante acta, non

82

ante scripta opponi debere. At conjectura eius TiQOTitTiQuyniva milii non placet; hoc enirn participium significat «res ante gestas» non «res ante actas», quod unice in hunc locum quadrat Multo melior est Cobeti emendatio (V. L. pag. 147) t« nqoytysvrjfiéva, quam correctionem et ego de meo in margine adscripsi, licet Fritzschius, nescio quo jure, earn «justo auda-ciorem » vocet.

At fortasse, si respexeris Thucydidis Yerba in initio pestilentiae descriptionis (IT 48 § 3) iyu óè ólóv

re èyiyveio Aégoj xul dep' dgt;v av xig axonamp;v, sï note xcd avHig inmêaoi, f-idkiax Ccv s'/oi ti Tiooetóojg fit] clyvoslv, xavia dyAwaoj x. r. é., ad quae verba manifeste bic alluditur, satis est rescribere nydg t« yeygafi/iéva

djiopAénovTsg.

THESES.

82

ante scripta opponi debere. At conjectura eius noonenouyiiivu mihi non placet; hoc enim participium significat «res ante gestas» non «res ante actas», quod unice in hunc locum quadrat Multo melior est Cobeti emendatio (V. L. pag. quot;147) ra nQoyeysv^jiéva, quam correctionem et ego de meo in margine adscripsi, licet Fritzschius, nescio quo jure, eam «justo auda-ciorem » vocet.

At fortasse, si respexeris Thucydidis verba in initio pestilentiae descriptionis (11 48 § 3) éyój óè olóv

te èyiyvsio Ast-co xai uqgt;' uv üv zig axonüv, eï note y.aï uuHig èmnéaoi, fAciXiat' üv tyoi n Tznocióojg firj ccyvoeïv,

Tama örjAcjaci) x. z. k., ad quae verba manifeste bic alluditur, satis est rescribere ngdg iü ysyQu/ifiéva dnopAénovzeg.

THESES.

THESES.

I.

Lucian. Ver. Hist. II § 43:

rj (lev oiv vccvQ gad i cog eat)] tiuq' óAiyov i AH ova a xatsve'/firjvca.

Pro Radius legendum censeo tfQé/iae.

IJ.

Ibid. Icaromenip. § 24:

inel óè nsQi zovzcov uney.Qi v(lf.ir_jv, Einé f.101, MtvuiJit, e(prj, JitQi óè ê/iov ol üvHgconoi li vu yvüfirjv tyovai; Tivcc, ëlt;prjv . htanoia. itjv eóae^eazüitjv, paaiAêa ae elvca ndvicov heüv;

Supplendum est:

Tiva öéanoia, lijv evoe^saiüztp,

x. T. è.

80

III.

Ibid, de Peregrini Morte § 2:

dAA' óAiyov óelv hnö tojv Kvviy.aiv tyoj aoi Sis-amcaHrjv üontQ 6 'Ay.zalojv biro tojv y.vvciv i) ó civstpidg ccvzov 6 JTtvUevg hnö tojv Maivdöcov.

Deleantur verba bird tüv Kwixav.

IV.

Sophocl. Antig. vs. 651—654:

11 yao

yêvoiz' icv é'Ay.og /aiCov ij rpiAog y.ccy.óg;

cl A A cc Ti z v a cc g coaei re dvapevfj fitHtg rijv jtccïö' iv quot;Aióott ryvóe wficpeveiv nvL

Conjicio:

T( yccQ

yêvoir' e'ev t'Ay.og fttlCov j} yc'c/cog y.ccy.óg; cinoTiTvaag ovv üg ri iïvn/ievèg /ctHsg itjv nuïó tv quot;Aióov trfvóe vvficpeveiv nvi.

V.

Ibid. Oed. Col. vs. 956:

ttqög ravTce n q cc c 11 c olov ccv Héhjg-

Verum puto:

tiqög rccvicc ttqU^ov óïov ccv HsAijg-

87

VI.

Euripid. iragm. 130 Nauck;

av 6' co zvQca've Heöiv re y.ch'Hrx'jsiojv quot;Ertcog,

Tj /.li] óióaay.e rü xaAcc cpcdveaHai xccAcc,

/; lolg tQÜaiv siivyojg avvexnóvei fioyiïocai /.ló/hovg, ojv au SrjfiiovQyóg si.

Pro corrupto adverbio Evzv/üg malim svyeQüg.

VIT.

Thucyd. I 0 § 3;

■/.al oi TTQeafiüisQoi ccuroïg rojv evScct-ftóvojv óia tó upQoóictTov ov noP.'ug '/QÓvog èjieiöi] '/iróivccg ze Aivovg ènavaccvro (poooovrsg xcd yrjvaojp TETilywv èvégasi y.QOifiv/lov dvaiïovftci'ot [tcöv èv rij y.erpaAfj lOLycov.]

Verba uncis inclusa delen da sunt.

vin.

]bid. lU 19 § 2:

ó óè (soil. AvaixAyjg ó aiQcmjyóg) ü/.Aa re yoyvooAoyei y.cd jieQiénAei. xal zijg Kagiccg êx Mvovvzog uvccftug .... imHEftévav zoji' Kccqojv y.cd 'Afccuzojv avzóg ze 'hacpHeiQezcei y.cd zfjg ü ?. /. rj c azQazidg no/.P.oi.

Injuria Herwerdenus cum quibusdam codicibus adj. dAXrjg expunxisse videtur.

88

IX.

Ibid. Ill 82 § 8:

ol yccQ êv tale noAeai nQoatdvisg fiei' óvó/accios ixdiegoi tvJiQiTiovc. iiArfHovg ie iaovofiiag jtoAiTixfje xai uqiotoxqcc-ilac acxxfqovos () o t »;a e ^, ru (ihv xotvcc Aóyco Hsqujievov-tec ccHdcc ijcoiovvto x. z. i.

Vocabulum ^Qor^uyoei ab aliena manu additvini videtur.

X.

Ibid. V 111 § 3:

od yctQ 6fj ini ye it]v êv lolg ccia/Qols xai nQOvmoig xivóvvoie nkelaiu dittfHtlgovaav dvH^ónovg ccla'/vvrjv tQéipsaHs.

Pro adj. uia'/Qolc legendum censeo èa/dioig.

XL

Andoc. de Myst. § 24:

óia.ito OVV, ei d A tjH fj 7/v t a v i a a [ie xaiijyÓQi]aav, èfio'i av (hgylCeaHe xa'i ^iovze èlxrjv irjv fieyiaTtjv inuitiévai, ovicog d$i(S éfidg %. t. A.

Pro ei dAtjH/j fjv icevtcc ü jit ■/.azr_iyó(ir_laciigt; SCribendum puto ei dltpïi zavtd fiov xcczqyÓQqaav.

89

XII.

Isocrat. Epist. VI § 10 (420«):

xaï tovtov fièv ibv tqójiov 'C^tovvteg xcei gt;piA,oao(povvtes étancQ axonov xsi/iêvov moyaasoliE tij ipv/fi xal fidAZov ijiitev^eade zov avfKpÈQOViog.

Pro èmiEv^eaOe legatur zev^saOs.

XIII.

Sallust. de conj. Catil. 50 § 2;

a Cethegus autem per nuntios l'amiliara atque libertos suos, lectos et exercitatos, orabat in audaciam, ut grege facto cum telis ad sese inrumperent.»

Pro verbis «in audaciam» legendum videtur «inaudita audacia ».

XIV.

Pers. Sat. V vs. 104—106 (Bücholer):

«Tibi recto vivere talo Ars dedit ? Et veris (a veri) speciem dinoscere calles, Nequa subaei-ato mendosum tinniat auro?»

Lege: « Et vero speciem dinoscere calles ».

90

XV.

Juvenal. Sat. XI vs. 96 —98 (Bucheler);

« Seel nudo latere et parvis frons aerea lectis Vile coronati caput ostendebat aselli,

Ad quod lascivi ludebant ruris alumni.»

Scribcndum arbitror: Vile coronati e. q. s.

XYI.

Ibid. Sat. XII vs. 8G-88:

«Jam sequar et sacro, quod praestat, rite peracto Inde domnm repetam, graciles ubi parva coronas Accipiunt fray Hi simulacra nitentia cera.»

Pro «fragili» malim «facili».

XVII.

Plin. Epist. I 13 § 4:

«Nunc otiosissimus quisque raulto ante rogatus et identidem admonitus aut non venit aut, si venit. queritur se diem, quia non perdiderit, perdidisse.»

Verbum «perdiderit» in «provident» mutandum esse censeo.

91

XVIII.

Ibid. I '20 § 10:

«Utque in cultura agri non vineas tantum verum etiam arbusta, nee arbusta tantum verum etiam campos euro et exerceo, utque in ipsis campis non far aut siliginem solam sed hordeurn, fabam ceteraque legumina sero, sic....»

Pro « hordeuin » conjicio « ervum ».

XIX.

Ibid. I 22 § 7:

«Mirareris, si interesses, qua patientia bancipsam valetudinem toleret, ut dolori resistat, ut sitim dif-ferat, ut incredibilem febrium ardorem inmotus opertusque transmittat.»

Plinius «erectusque» seripsisse mihi videtur.

XX.

Ibid. II 8 § 2:

«Angor tarnen non et mibi licere quae sic con-cupisco, ut aegri vinum balinea fontes.»

Pro « vinum » rescribendum est « rivum ».

mm

»:Sa

MM

'^'t -V

■ ' .^:y . ,. '

w^miam

mmmmm