LAUS MITIAE.

11

4 7 ^ 6

LAUS MITIAE.

LAUS MITIAE.

CARMEN

JACOBI JOANNIS HARTMAN

LEIDENSIS

IN CEllTAMINE POETICO HOEUFFTIANO

PRAEMIO AUREO ORNATUM.

AMSTELODAMI A PUD 10. MULLERUM.

LAUS MITIAE.

Duin fera bella canunt alii victriciaque arma Heroum, ante foei residentes molliter ignem;

Sordida vel fumo speccantcs tccta domorum „Silvestrem tenui Mnsam meditantur avenaquot;;

Dumque hie, cui lepida est proles dileetaque eoniunx, Saevitiam Veneris depingit carmine moesto;

Uleque, quem iures feliei sidere natum,

Flebiliter mortem implorat finemque malorum, Obscuroque novos promit sermone dolores,

Ignotos aliis, notos tamen haud magis ipsi;

6 LAUS MITIAE.

Longe dcniqne matericm pars maxima vatum Dom scudiosa petit, contemncns proxima quaeque, Carminis ipsa mihi pracbct domus argumentum, Exiguum ct parvum, grandi nee carmine dignum, Dileetum tamen et quo non mihi notius ullum.

Mite animal, nam te laudabit pagina nostra,

„Mitiaquot; quae nobis humano nomine dicta;

Quippe homini vita tota coniuncta fuisti,

Illius at rebus quae nata est bestia damnum Huic crudelis eras atque implacabilis hostis.

Cumque „domesticaquot; sint tam multa animalia dicta, Pauca tibi pariter se hoc praestant nomine digna. Nempe hominis domus est genti vestrae domus atque Sedes certa, licet dominus sit pauper inopsque.

Haec ornat virtus vos omnes: haud tamen ut tu Eximiam sibi habent hanc laudem atque hoe decus omnes. Narrant vos Pharia docti de gente profectas,

Olim cui summa cultae pietate fuistis.

LAUS MITIAE. 7

Europae populis conspectas haud ita pridem.

Ast ego vestram respiciens vitam ingeniumque Crediderim nostris pocius regionibus ortas.

Indicium hand unum certe cu, Micia, pracbes.

Mundiciae populo fuit anxia cura Batavum Semper et banc patriae laudem defcndit avitam.

Te vero maculis sparsam non vidimus unquam: Abstergero etiam minimas tibi sedula cura;

Sed maior vitare: etcnim pluvialibus undis Limosus cum factus ager, lutulentus et hortus, Immundaeque viae — species non rara Batavis —

Puras usque tibi plantas nitidasque referre Contigit, ars quia erat tibi declinare lacunas.

Per medium et coenum spatiari tramite sicco.

Aspera regnat hiems regionibus hisce, diuque Nubibus obtectum coelum: breve ver, brevis aestas. Tempore brumali, si quid tarnen esset aprici,

Protinus inventum illud erat tibi mente sagaci,

LAUS MITIAE,

„Gaudia quisque domi sua quaerat laetitiamquequot; Hoc vend nobis, hoc coeluin clamat aquosum. Ei go, scu modieus sive est cui eensus opimus, Tceta sua ut niteanc operam dant navicer omnes, Frigora ut excludant, igni puro foveantur, Praestcnt secessus placidos mollemque quietem. Denique, ut humanae sint convenientia vitae. Quod placeat cultis oeulis accedere debet, Ornaraenti aliquid laeti mundique decoris.

Micia, te quoque praecepti memorem illius esse. Testis erat tua vita, domi plerumque peracta^ Hie etenim locus omnis erat tibi cognitus, omnis Angulus, et noras recubare ubi molliter esset. Corpus ubi posses grato mulcere calore, Prospectare unde in plateam, ne sera venires Haud raro meritus bene de te si quis adesset. Tempora nempe observabas horasque diei,

Nec te fallebat qui lac venale per urbem

LAUS MITIAE. 9

Portat, ncc lanius; primo quoque manc scdebas, Expectans illam, cuius vox laedit acuta Aures humanas, cives fluviique marisque Dum salientes commendat: ncc vox tarnen ista Te, sed sollers ingenium, venisse moncbat Lucem, qua populus terrestres tangcre carnes Anxius, baud ingrata pie ieiunia servans.

Squamosa turba contentum se iubet esse.

Sic tibi nota fuit dominorum vita tuorum;

Horum cara tibi domus et quaecunque tenebat.

Nee tibi quam nobis cordi minus illa fuerunt Addiderat quae nostra manus decoris studiosa.

Nempe fere faceres cum scandendo et saliendo Per mensas abacos, per sellasque pluteosque Omne iter et contcmpta forct tibi scmita plana,

Anxia quam cauto vestigia ponere gressu Consueras, fragilis staret si forte supellex Hinc illinc; nunquam eversum quidquam tamen inde

io LAUS MITIAR.

Deiectumve tibi cestor: sic pulchra placebant. Vincere quin etiam naturam ea cura valebat: Venatrices vos etenim natura creavit,

Haec oculis vestris mirum pedibusque vigorem Donavit cursuque animalia vincere iussit.

Nee satis hoc vobis, nisi quae pernicibus alis Tolluntur captare datur: dulcissima praeda Haec vobis; at avem nostram tu tangere nunquam Tentasti, fuerit quamvis non carcere clausa Angusto: cavea magna circumsiliebat Hue illue cantans, alas quoque saepe movebat. Mac etenim haud dubie delectabaris et ipsa,

Mitia, nobiscum: tibi pars haec una tuorum. Nam, memini, quondam famulam dum forte socordem Detinet in platea longo varicosus amator Colloquio, patulam stabat domus ante fenestram Cantoris volueris praedoni obnoxia cuivis.

Conclave ingredior post multum temporis ipse.

LAUS MiTIAE. n

Foederis atquc novi video spectacula mira:

Mitia, nam caveac custos tu fida sedebas Acrem significans oculis habituque fucuram Tecum illi pugnam praedae quern forte cupido Hue ageret, de gente rua raptor licet esset.

Polleat en hominum quantum convictus amorque Cukura et valeat quantum, dociles modo mores Atque animum sit nacta bona ad praecepta capacem. Et sunt insidiosa quibus gens ista videtur Perfidaque et fallax, crudelis, saeva, dolosa!

Mitia, criminibus genus omne absolvit iniquis Vita tua et mores; te, qui non laeserat ipse,

— Tota domus testis — nunquam est expertus acerbam. Nonne canis noster, quamquam invisum genus illud Dicitur esse tuo, sociam dapis atque quietis Tc facilem sensit? De coena nempe petebat Communi quoties aliquid paulo acrius ille,

Vinci tu semper sine lite parata fuisti.

ia LAUS MI TI A E.

Dente avido sed saepe, datum si quid tibi privum,

Ultro te allatrans raptaverat improbüs illc.

Nee non mollior et maior pars illius usque.

Te cedente, tori: restabat nil tibi saepe

Praeter humi stratum foenum aut ramalia dura.

Non pueri nostri parvi teneraeque puellae

Te innocuam manibus semper gremioque tenebant?

At quam saepe tuis fuit illorum rudis aetas

Auribus et pedibus caudaeque immitis amore!

An datur hoe eulpae, defendere tam bene corpus

Assiduo vitac discrimine quod didieistis?

Quis non nempe eanis, quis non puer improbus usque

Urget vos elamore fero? quos reddidit hostes

Vestra pedum maior levitas. Plerumque sed illos

Veloei efFugitis saltu: locus editus inde

Dulcia securis vobis speetacuia pracbet:

Hostes deceptos, mirantes, obstupefactos.

Quod si nulla datur saliendi copia, si non

LAUS MITIAE.

Arbor adest prope vel tectum, prudentia praestet Viribus apparet quantum. Nam saepe in aperto A cane te spatio deprensam, Mititi, vidi.

Ferre sed auxilium tibi non opus: ipsa valebas Arte tua saevos hostis depellere morsus.

Arsque ea mira fuit: tibi lumina corpore toto Esse videbantur: nam frontem sive petebat Hostis, seu latera aut tergum, non impetus ullus Improvisus erat tibi. Currebat tarnen ille Hue illue latrans, in gyrum saepe redibat Atque oculos in se conversos semper habebat Terribiles: tandem tarnen immemor ille pericli Impatiensve morae, pugnae vel caecus amore Accedit propius: sed non impune fuisse Mox fuga praeceps significat creberque ululatus. Grata sed haec fuerint quamvis spectacula pugnae, Materiem risus largam magis illa dederunt Edere ludendo quae, Mitia, parva solebas.

4 LAUS MITIAE.

Quam varios motus, quam niultos quamquc iöcosos Tune spectare dabas: stabas modo corpore curvo Nescio quos hostes expectans, inde repence Impetus, inde fuga ad latebras; hinc insidiarum Longa mora: at leviter tibi si quid forte moveri Visum erat insolitoque modo, lente ac pede canto Reptanti similis prodibas, iamque propinqua lllud quidquid erat longum ludum faciebas: Hue illue pellis quae pendent atque repellis; Insequeris quae volvuntur, requiemque negando Atria lata aut vestibulum percurrere cogis.

Tunc etiam quae nil nobis nisi taedia praebent Festivi ludi fiunt tibi causa iocique:

Acta senatus et populi vel corpora legum.

„Omnia bellaquot; tamen crudelis „devorat Orcusquot;. Eheu, deploro nam nunc ego te mihi raptam, Morte absutnpta licet fueris leni placidaque.

LAUS MITIAE.

Scd non cam doleo qiiam grata mcnte recorder Delectaris me quoties, quociesquc dolend Ludendo attuleris solamen dulce malorum.

Ucilicas sed praecipue tua sentio quanta Usque mihi fuerit. Nam quis nunc scrinia nostra Defender? Quae te viva tam tuta fuerunt. Nee tantum illa tibi gentique innata cupido Venandi populum rodentum hinc reppulit usque, Praeterea sed cura domus et amor dominorum Dura lege quibus fieri tu damna vetabas.

Ergo, testificans meritorum plena tuorum Pectora, te manibus sublatam mollibus ipse Composui, tumulusque tuus parvo monumento. Me mandante refert non parvas, Mitia, laudes: Ipsa sedes, pro sede liber, rosorque peremptus Adiacet ante pedes, poenaeque in imagine tota es.

TYPIS JOH. ENSCHEDÉ ET F1L - HARLEMI. .