GUNNING 37D16

/td. 3

GUNNING

37

/ _t ' ' S-rvi^

Cte. £Zamp;-lt;?C^j2e^,

lt;^!r ie ~s ^ge-ri-d^z:

Ctits*

'/^i'

A^ne- *lt;~ej^a^c^,,^y, z. .

^-. jamp;^ ^£r-2r~.

'^x4U7

/lt;amp;lt;?lt;/

^C^rCe^

O

Q

V

o • .

CQ -

In

.o

4

De algemeene Synode der Nederlandsche Hervormde Kerk heeft het kopijrecht op dit Psalmboek overgedragen aan de Nederlandsche Bijbel-Compagnie en houdt geene afdrukken voor echt, dan die onderteekend zijn door den President, den Vice-president of den Secretar is.

VOOEBEKICHT.

De Algemeene Synode der Nederlandsclie Hervormde Kerk besloot in hare zitting: van 23 Augustus 1892, over te gaan tot de uitgave van een Psalmboek met herstelling der oorspronkelijke melodieën, zooals die gezongen werden in de dagen van Calvijn, op lange en korte noten.

Tevens besloot zij den Heer Dr. J. G. R. ACQUOV, Hoogleeraar in de Godgeleerdheid te Leiden, die de Synode reeds door zijn advies aan zich had verplicht, op te dragen, de kopij van deze melodieën aan de Synode te verschaffen, aan welke opdracht met de meeste bereidwilligheid voldaan is.

De Algemeene Synodale Commissie, aan wie. bij besluit van 24 Augustus 1893, door de Algemeene Synode de zaak verder ter behandeling is opgedragen, biedt thans deze uitgave aan. die als een overgang tot eene latere, zonder kruis-teekens, wil dienen.

De kruisen toch behooren bij de Psalmwijzen niet. Zij komen dan ook in de oudste Fransche Psalmboeken en in de oudste Nederlandsclie, die slechts eene vertaling daarvan met behoud van dezelfde melodieën zijn, nergens voor. Kerst veel later is men begonnen, ze in de kerken te zingen, olschoon zij in de kerkboeken niet stonden, en sinds de nieuwe berijming van 1773 zijn zij op geen ander gezag dan dat der uitgevers in de genoemde boeken gedrukt. Ze thans plotseling weg te nemen, scheen echter niet raadzaam. Daarom zijn ze hier, bij wijze van overgangsmaatregel, boven de noten geplaatst, terwijl tevens onderscheid is gemaakt tusschen die, waarvoor iets te zeggen valt, en die, waarvoor geene enkele geldige reden bestaat.

Geheel anders is het met de lange en korte noten. Deze behooren wèl tot onze Psalmwijzen, die dan ook oorspronkelijk inderdaad rhythmisch zijn gezongen. Zou dit echter opnieuw kunnen geschieden, dan moesten zij vooraf eene herziening ondergaan. Niet alleen toch zijn er in den loop der jaren bij het drukken onnauwkeurigheden ingeslopen, maar de melodieën zelve passen niet altijd op de woorden. Dit zal niemand verwonderen, die bedenkt dat zij, meer dan drie eeuwen geleden, niet voor onze Psalmberijming,

v00rber1c ii t.

maar voor de Fransche zijn geschreven. Reeds met de Nedeiiandsclie vertaling van Datlienus kwamen zij in menige botsing, en aan de eischen van onze tegenwoordige versmaat voldoen zij volstrekt niet meer. Wil men de Fsalmen wederom rhythmisch zingen, dan moet de waarde der noten op verschillende plaatsen eene wijziging ondergaan, d. i. nu eens moeten lange kort, dan weer korte lang worden gemaakt.

üe Algemeene Synode van 1892, die de hervorming van ons kerkgezang ook in andere opzichten krachtig ter hand nam, heelt daarom besloten, tot de hierboven beschreven herziening van onze Psalmboeken over te gaan, aan de Synodale Commissie op te dragen over de uitgave daarvan met de Nederlandsche Bijbel-Compagnie in overleg te treden, en, indien dit overleg tot den gewenschten uitslag leidde, den Heer J. G. 11. Acquoy, Theol. Doet. en Hoogleeraar in de Godgeleerdheid aan de Universiteit te Leiden, uitte noodigen, de kopij voor deze uitgave te bezorgen. Genoemde Heer heelt zich daartoe welwillend bereid verklaard en, na ontvangen zekerheid van de Synodale Commissie in Juli 1894, zich aan den arbeid begeven met het gevolg, dat de Commissie in hare vergadering van Mei 1895 in het bezit was zoowel van de kopij voor de oflicieele uitgave in 4° met den altsleutel en op vierkante noten, als voor de daarop gegronde uitgave in kerkboek-formaat in hedendaagsch notenschrift, d. i. met den vioolsleutel en op ronde halve en kwartnoten, alles overeenkomstig het bovengenoemd besluit der Synode.

Bij de oflicieele of standaard-uitgaven in 4° zijn de oudste Fransche drukken van 1562 en '63 en de oudste Nederlandsche van 1566 en '67 zorgvuldig geraadpleegd, opdat vóór alles de oorspronkelijke lezing der melodieën mocht vaststaan. Vervolgens is (met uitzondering van de beginnoten van ieder vers, die op muziek-historische en prac-tische gronden overal lang zijn gelaten) daar waar de rhythmus der zangwijzen rechtstreeks tegen het metrum der woorden indruischte, de waarde der noten met den eisch der versmaat in overeenstemming gebracht. De Hoogleeraar is daarbij van zeer strenge beginselen uitgegaan en heeft niets gewijzigd, wat niet voor alle verzen van denzelfden Psalm dringend wijziging behoefde. Hij heeft getracht, hierbij zooveel mogelijk naar de bedoeling der toonzetters zeiven te handelen. Daarenboven heeft hij door twee eenvoudige teekens van alles rekenschap gegeven. Wie die teekens in acht neemt, kan zonder eenige moeite

VOORRERICHT.

de oorspronkelijke lezing terugvinden. En zoo is deze nieuwe uitgave tevens als een streng critisclie van de oude te beschouwen.

Aangaande de melodieën der twaalt' Gezangen achter de Psalmen zij nog medegedeeld, dat daarop, zooveel dit noodig bleek, dezelfde methode is toegepast. Bij de Tien Geboden de drie Lofzangen, het Gebed des Heeren, dc eerste berijming van de Twaalf Artikelen des Geloofs en den Bedezang vóór de predikatie zijn de oudste uitgaven van Petrus üathenus (15t;t) en 'lt;)7) geraadpleegd, bij den Morgenzang Psalm 100, bij den Bedezang vóór en den üankzang na het eten een druk van 1581, terwijl voor de tweede berijming van de Twaalf Artikelen des Geloófs en voor deu Avondzang eenvoudig de melodieën zijn gevolgd, zooals die in de Psalmboeken na 1773 voorkomen. Het zou dwaas zijn, thans nog tot de oorspronkelijke Duitsche wijzen dier gezangen (respectievelijk van 1524 en van 1535) te willen terugkeeren. Ook was bij deze uitgave als voorwaarde gesteld, dat er aan de opeenvolging der noten niets zou worden veranderd.

En dit voert ons tot hetgeen ten slotte nog eens met nadruk zij gezegd. Niet de noten, maar slechts de waarde van sommige noten is gewijzigd, en de kruisen zijn niet weggenomen, maar slechts boven de noten geplaatst. Wie, zooals het thans bij ons gebruikelijk is, de noten allen even lang en met kruisen wil blijven zingen, kan zich even goed van deze uitgave als van de vroegere bedienen. Wie daarentegen tot den oorspronkelijken zingtrant der Gereformeerde kerken wenscht terug te keeren, zal het alleen volgens deze uitgave met goed gevolg kunnen doen. Tevens zal hij dan bemerken, hoeveel kloeker en krachtiger, bovenal hoeveel bezielder en bezielender, dc Psalmen in den tijd der Hervorming en nog lang daarna hebben geklonken.

's-Gravenhagc, 22 Mei 1895.

Ue Algemeene Synodale Commissie der Nederlandsche Hervormde Kerk,

M. A. PEUK, President.

I OVERMAN, Secretaris.

VERKLARING DER TEEKENS.

Een # of I? boven «Ie noot duidt aan, dat het kruis of lierstellingsteeken zich eenigermate laat verdedigen.

Een (ii) of (Ij) hoven de noot duidt aan, dat het kruis of het herstellingsteeken zich niet Iaat verdedigen.

HET BOEK DER

PSALMEN.

staat, Noch neder - zit, daar zulken sa-men-

i^mü

2. Want hij zal zijn gelijk een frissche boom,

In vetten grond geplant bij eenen stroom ,

Die op zijn tijd met vruchten is beladen,

En sierlijk pronkt met onverwelkte bladen.

Hij groeit zelfs op in ramp en tegenspoed;

Het gaat hem wel; 't gelukt hem wat hij doet.

3. Gansch anders is 't met hem, die 't kwaad bemint: Hij is als kaf, dat wegstuift voor den wind.

Geen zondaar zal 't gewis verderf ontkomen.

Als in 't gericht door God wordt wraak genomen. Hij, die van deugd en godsvrucht is ontaard, Zal niet bestaan, daar 't vrome volk vergaèrt.

4. De Heer toch slaat der menschen wegen ga, En wendt alom het oog van zijn genè

Üp zulken, die, oprecht en rein van zeden,

Met

1

PSALM 1, 2.

Met vasten gang het pad der deugd betreden. God kent liun weg, die eeuwig zal bestaan: Maar 't heilloos spoor der bnozen zal vergaan.

de tweede 1' s a l 51.

Wat drift be-heerscht liet woe-denil liei-den-

dom , En heeft het hart der vol - ken in - ge-

no - men? De ko-nin-gen ver- hef-fen

i

zich al - om ; De vor-sten zijn ver-me-tel

ËS:

saam-ge - ko - men, Om God, den heer, zelfs

naar de kroon te ste-ken, En te - gen zijn

Ge - zalf-den op te staan ; Zij spre-ken saam :

• Laat ons luin ban - den bre-ken, En van hun

juk en tou - wen ons ont - slaan !quot;

2. Maar d'Opperheer, die zijn geduchten stoel Op starren sticht, en grondvest op de wolken.

Zal lachen met dat vruchteloos gewoel, En spotten met den waan der dwaze volken.

God

I' s A L M 2 , 3.

God zal zijn wraak ontdekken \oor hun oogen;

Straks gloeit de lucht door 't vlammend bliksemlicht; 't Is God, die spreekt; Hij dondert uit den hoogen, En jaagt den schrik zijn' haatren in 't gezicht.

3. quot;Durft gij bestaan te twisten met mijn kracht? «Zal nietig stof Mij 't hoog gezag ontwringen ,

»Üf weerstand bièn aan mijn geduchte macht? -Ontziet mijn toorn, verdoolde stervelingen!

-Gij zult vergeefs mijn rijksbestel weerstreven;

quot;Mijn Koning is gezalfd door mijn beleid;

»Hij , door mijn hand op Sions troon verheven, quot;Heerscht op den berg van mijne heiligheid.quot;

P a U z E.

4. En ik, die Vorst, met zooveel macht bedeeld, Zal Gods besluit aan 't wereldrond doen hooien.

Hij sprak tot mij: 'k Heb heden U geteeld;

«Gij zijt mijn Zoon; Gij zijt mijn eengeboren;

«Zeg vrij uw eisch; Ik zal uw macht verhoogen,

quot;Updat uw naam alom ontzaglijk zij;

«Het heidendom ligg' voor uw stoel gebogen, • En 't eind der aard' erkenn' uw heerschappij!

5. quot;Uw ijzren staf, die al hun macht verplet,

»Maak' hen eerlang eerbiedig' onderzaten,

«En noodzaak' hen te buigen voor uw wet,

»0f sla z' aan gruis, als pottenbakkers vaten!quot; ü Vorsten, wilt de wet der wijsheid hooien.

Eer gij God zelf en zijn Gezalfde hoont.

ü Rechters, tot den stoel der eer gekoren.

Verdraagt zijn tucht, die u zijn liefde toont. (gt;. Vreest 's heeren macht, en dient zijn majesteit; Juicht, bevend op 't gezicht van zijn vermogen.

En kust den Zoon, vanouds u toegezeid.

Eer u zijn toorn verdelg' voor aller oo^en,

U op uw weg tot stof doe wederkeeren.

Wanneer zijn wraak, getergd door uw gedrag, U onverhoeds zou door haar gloed verteren.

Tot staving van zijn langgehooud gezag.

7. Welzalig zij, die, naar zijn reine leer,

in Hem hun heil, hun hoogst geluk beschouwen;

Die Sions Vorst erkennen voor hun Heer!

Welzalig zij, die vast op Hem betrouwen!

3E

Hoe bit-ter ik ook lij', Nog de-ze

smaadtaal hoo - ren: «God /.al hem nu niet meer

Ver - los - sen , als wel - eer;

heil be-scho-ren.*'

2. Maar, trouwe God, Gij zijt Het schild, dat mij bevrijdt.

Mijn eer, mijn vast betrouwen. Üp U vest ik het oog;

Gij heft mijn hoofd omhoog, En doet m' uw gunst aanschouwen, 'k Riep God niet vruchtloos aan; Hij wil mij niet versmaan in al mijn tegenheden;

Hij zag van Sion neer, üe woonplaats van zijn eer. En hoorde mijn gebeden.

3. Ik lag en sliep gerust.

Van 'sHeeren trouw bewust. Tot ik verfrischt ontwaakte.

Want God was aan mijn zij :

Hij

psalm 3, 4.

Hij ondersteunde mij In 't leed, dat mij genaakte. Ik zal, vol heldenmoed. Daar mij zijn hand behoedt, Tienduizenden niet vreezen. Schoon ik, van allen kant. Geweldig aangerand En fel geprangd moog' wezen.

4. Sta op, verlos mij, heer! Gij hebt, o God. weleer Getoond voor mij te waken, Mijn haters onderdrukt, En mij 't gevaar ontrukt; Gij sloegt hen op de kaken, V erbrekend on verwacht Hun tanilen door uw macht, 'k Heb d' overhand verkregen. Gij, heek, alleen, Gij zijt Verwinnaar in den strijd. En geeft uw volk den zegen.

DE vierde I» S A L m.

Wil mij, wan-neer ik roep, ver-hoo-ren.

^ gJ— =^|=g= =j=

ü God, die mij - ne recht - zaak redt.

Gij hebt in angst mij hulp be - scho-ren,

En mij doen gaan in rui-me spo - ren.

Be - toon ge - na; lioor mijn ge - bed.

ÜÜ^

Zult

En, t*ee-nc-maal be-roofd van zin-ncn,

De leu-gen zoe-ken, keer op keer?

2. Herinnert u, gij roekeloozen ,

Dat zich de heer een Gunstgenoot Heelt afgezonderd en verkozen.

Hij doet mij nooit van schaamte blozen,

Die, als ik riep, mij bijstand bood.

Zijt gij beroerd, onsteld, verlegen,

Zoo zondigt niet; verzaakt uw wil;

Spreekt in uw hart; herdenkt uw wegen, Op 'teenzaam bedde neergezegen.

En weest in all' ontmoeting stil.

3. Dan zult gij recht naar 'touter treden.

En offren God een rein gemoed.

Het offer der gerechtigheden En 'tzuivre reukwerk der gebeden.

Betrouwt op Hem, want Hij is goed.

Daar velen twijlelmoedig vragen:

-Wie zal ons 'tgoede toch doen zien?quot; Doe Gij, o heek, na 't anstig klagen.

Ons 't lieflijk licht uws aanschijns dagen, En wil uw rijke gunst ons bièn.

4. Gij hebt m' in t hart meer vreugd gegeven,

Dan anderen smaken, in een tijd,

Als zij, door aardsch geluk verheven. Bij koorn en most wellustig leven,

In hunnen overvloed verblijd.

Ik zal gerust in vrede slapen,

En liggen ongestoord ter neer;

Want Gij alleen, mijn schild en wapen. Schoon 'tonheil schijnt voor mij geschapen. Zult mij doen zeker wonen, heer!

i) e v 1 j f 1) e 1' s a l m.

Neem, HEER, mijn ba» - ge klacht ter oo-ren;

Zie,

P S A L M 5. 7

Zie, als 't aan woor-den mij ont-breekt,

^^g^^]^EEÉ|^E|EpE|E^|^

Wat d'o - ver - lt;len-king in mij spreekt;

-=j-quot; ^:zW—

Ge-waar-dig U, uit 's lie - mels ko-

i^üü^iüiipl^ ren Mijn stem te hoo - ren.

2.81a ieder xuclit, mijn liait ontgleden,

Opmerkend ga; schenk mij 't genot Dws heils, mijn koning en mijn God!

Ik zal tot U met mijn gebeden Eerbiedig treden.

3. Ik zal, door ijvervuur aan 't blaken,

Ü heer, bij 'tsclieemrend morgenlicht Mij stellen voor uw aangezicht.

Oprechte boezemzuchten slaken,

En biddend waken.

4. Gij, die geducht zijt in vermogen.

Verdraagt dc goddeloosheid niet;

Gij zult, o God, die 'tal doorziet.

Den booze voor uw he lig' oogen Geenszins gedoogen.

5. Wie zinloos, zonder t' overwegen

Wat hem betaamt, tot ü durft gaan.

Zal voor uw aanschijn niet bestaan.

Gij haat, en staat hen billijk tegen.

Die onrecht plegen.

p A ü z E.

6. Gij, heer, verdelgt den logenspreker.

Hij, die zijn hand met bloed bevlekt. En gruwlen met bedrog bedekt.

Tergt, als de snoodste wet vei breker,

Den hoogsten Wreker.

7. Maar mij ontmoet uw mededoogen:

Ik zal, uw woning ingeleid.

En, naar 't paleis der heiligheid In ware godvrees neergebogen,

Uw gunst verlioogen.

8. Leid

PSALM 5, 6.

8. Leid mij in uw gerechtigheden

Om mijn verspiedren wil, en richt Uw wegen voor mijn aangezicht; Dan zal ik veilig voorwaarts treden Met vaste schreden.

9. Al 't recht is van hun mond geweken ;

Zij leggen 'top verderven toe;

Hun keel is nooit verslindens moe; Hun tong tracht, vleiend, ons door treken Naar 't hart te steken.

10. Draagt Gij, o God, hen nog geduldig?

Verwoest hun raadslag; drijf hen heen. Daar z' uwe wet zoo stout vertreên. Zij tergen U te menigvuldig:

Verklaar hen schuldig.

11. Maar geel' uw' dierbren gunstelingen.

Wier geest in L) zijn sterkte vindt.

Wier hart uw naam oprecht bemint, In ü volvroolijk op te springen.

En blij te zingen.

12.'t Rechtvaardig volk zult Gij beloonen. Terwijl Gij, heer, hen overdekt. Hun tot een veilig schild verstrekt.

Gij zult goedgunstig hen bekronen,

Ja bij hen wonen.

DE ZE S I) E 1» S A L M.

O HEER, Gij ïijt wel-da - - - - dig.

Straf mij niet on - gc - na - dig In

n - wen toor-ne - gloed. Ai, ma - tig

nw kas - tij - den; Sla mij met me - de-

lij - den. Ge - lijk een *a - der doet.

2. Ver-

PSALM 6.

2. Vergeef mij al mijn zonden,

Die uwe liooglieid schonden.

Ik ben verzwakt, o heer!

Genees mij; red mijn leven:

Gij ziet mijn beendren beven; Zóó slaat uw hand mij neer.

3. Mijn ziel, gansch neergebogen, Schrikt voor uw heilig' oogen

In dezen jammerstaat.

Hoe lang zal ik nog klagen?

Hoe lang uw gramschap dragen, 0 heer, mijn toeverlaat?

4. Keer eindlijk. heer, toch weder.

Mijn ziel huigt zich ter neder.

Ai, red haar van 't verderf; Sla mijn ellende gade Tot roem van uw genade.

En help mij, eer ik sterf.

5. Want wie kan, na 't verscheiden. Op aarde meer verbreiden

Uw grootheid en uw lof?

Wie zal uw gunstbewijzen In 't zwijgend graf ooit prijzen, U zingen in het stol'?

6. Uw strenge gceselrocde

Maakt mij van 'I zuchten moede,

Verteert geheel mijn kracht.

Ik voel uw slagen klemmen.

En doe mijn bedde zwemmen In tranen, al den nacht.

7. Mijn oog is rood gekreten. Van tranen uitgebeten.

Verouderd en doorknaagd.

Daar ik, in mijn ellenden.

Door al mijns vijands benden Verdrukt word en gejaagd.

8. Mijn ziel grijpt moed. Wijkt, boozen Vlucht van mij weg, godloozen!

De heer heeft mijne klacht Met toegenegen ooren Genadig willen hooren.

En al mijn smart verzacht.

9. De heer wild' op mijn kermen Zich over mij ontfermen;

Hij heeft mijn stem verhoord. De heer zal op mijn smeeken Geeu hulp mij doeti ontbreken; 1!Ij houdt getrouw zijn woord.

PSALM 6, 7.

10. Hij 7,al mijn haters weren, Hen straks terug iloen keeren,

Besiliaamil en vul van schrik. Zijn grimmigheid, aan 't blaken, Zal hen te schande maken.

Zelfs in een oogenblik.

de z e v e n i) e p s a l m.

izt

U heer, mijn God, vol-za-lig We-zen.

Â¥ ^

'k Be - trouw op U; wien zou ik vree-zen?

Ked mij hulp - vaar-dig uit den nood,

Eer mij mijn vij - and breng' ter dood.

Geef mij ten roof niet in zijn ban-den.

Die mij met fel - le lecu-wen-tan - den

Ver - scheu-ren zou door wond op wond,

2. Mijn God, zoo 'k immer heb bedreven Het hooze stuk, mij aangewreven,

't Onkreukbaar recht ooit heb gefnuikt,

En een oneven schaal gebruikt.

Of kwaad voor goed heb toegewogen,

En mijnen vre genoot bedrogen (Hem heb ik zelfs 't gevaar ontrukt.

Die mij ten onrecht had verdrukt):

3. Zoo

1' S A L M 7.

3. Zoo moet mijn vijand op de liielen Mij volgen, ja golieel vernielen;

'Hij roov' mijn leven en mijn eer,

En werp' mijn kroon ter aarde neer.

Sta op, o IIEER. wil mij behoeden;

Uw gramschap strafl* mijns vijands woeden; Ontwaak voor mij, en keer 't geweld;

't Gericht hebt Gij zelf ingesteld.

4. Zoo zullen zich geheele scharen Van volkren om U heen vergaren.

Beklim dan boven dit gewoel Uw hemeltroon, uw rechterstoel.

De HEER zal al de volken richten.

En t onrecht voor het recht doen zwichten.

Geef dan, o heer, dat voor elks oog Mijn recht en vroomheid blijken moog'.

igt; A U /. E.

5. Laat toch het kwaad der goddeloozen Een einde nemen; straf de boozen;

Maar sterk uw volk, dat hulp behoeft.

Gij, die elks hart en nieren proeft.

Laat vrij voor U mijn vijand vreezen,

Voor U, rechtvaardig Opperwezen!

Bij U, mijn Bondgod, is mijn schild.

Die 't vroom gemoed behouden wilt.

Igt;. God, die op 't recht zijn troon wil stichten.

God is rechtvaardig iri zijn richten.

En toont zijn gramschap dag aan dag.

Bestrijdt dé niensch zijn hoog gezag.

Blijft hij zich tegen Hem verzetten.

God zal zijn glinstrend wraakzwaard wetten; Hij kromt en spant alrec zijn hoog.

En dreigt met pijlen van omhoog.

7. God heeft de waapnen aangegrepen.

Tot's vijands wissen dood geslepen;

Hij legt de pijlen op hem aan;

Wie hittig woedt zal niet bestaan.

De booze wringt en kromt de leden,

In arbeid van onzinnigheden;

Hij gaat van dwaze moeite zwaar.

Verwacht dan, dat hij leugen baar'.

8. Hij heeft een diepen kuil doen delven.

Miiar 't was, bij d'uitkomst, voor zich zeiven. Schoon hij. met zooveel loos beleid ,

Dien had tot mijn verderf bereid.

De moeite, die hij dorst verwekken,

Zal zijnen kop eerlang bedekken.

En zijnen schedel al 't geweld ,

Waarmee hij andren had gekweld.

9. Ik

12 P s a l M 7, 8.

9. Ik zal liet eeuwig Wezen prijzen. Zijn recht de sclmldig' eer bewijzen, Kn zingen 's Allerlioogsten lof Met psalmen, tut in 't liemelliof.

DE ACHTSTE PSALM.

neer, groot-macli-tig: Op-per-

Hoe wordt uw naam op aard' al-

EgEtEEEH^tEE

om ge - pre - zen! Gij , die den glans ^an

u - we ma - je -steit Hebt bo - ven

f^E===i^

lucht en heem-len uit - ge-breid.

2. Uw mogendheid heelt sterkte willen gronden Uit kindren-, ja uit zuigelingenmonden.

Zoo breekt uw haml des vijands boos geweld,

Daar Gij zijn haat en wraakzucht palen stelt.

3. Sla ik naar 't ruim der heldre hemelbogen. Dat heerlijk werk van uwe vingren, d'oogen;

Zie ik bedaard den glans der zilvren maan. En 't starrenheir, door U geschapen, aan;

4. Mijn God, wat is de mensch dan op deez' aarde! De broze mensch, hoe klimt hij tot die waarde.

Dat Gij aan hem in zooveel gunst gedenkt. En 's menschen zoon uw teerste liefde schenkt!

PAUZE.

5. Gij deedt hem wel, een weinig tijds, beneden Het englenheir een rang en plaats bekleeden,

31aar hebt hem ook uw rijkste gunst betoond. En hem met eer en heerlijkheid gekroond.

6. Gij geel't hem, wijd en zijd in alle landen, De heerschappij der werken uwer handen,

Ja zet èn aard' èn zee voor 's menschen zoon ,

Door uw gezag, ter voetbank van zijn troon.

7. Waar

p s a l m 8, 9.

7. Waar schapen zijn, of ossen in de weiden;

Waar eenig \ee op bergen zij ol' heiden;

Waar 't wild gediert' ook zwerv' in wond en veld, Gij hebt het al in zijne macht gesteld.

8. Wat vooglen door den ruimen luchtkring zweven; Wat visschen er in stroom en beken leven,

En wat de paèn doorwandelt van de zee.

Zijn hoog bevel deelt hij aan allen mee.

9. Heer, onze Heer, grootmachtig Opperwezen, Hoe billijk wordt uw groote naam geprezen!

Hoe heerlijk rolt, uit aller vromen mond, üie groote naam door 't gansche wereldrond!

DE NEGENDE PSALM.

Ik zal met al mijn hart den keer Blij - moe - (lig ge - ven lol' cn eer;

Mijn tong zal mijn ge - moed ver - zei - len.

En al uw won-de - ren ver - tel - len.

2. Ik zal in U, mijn God, van vreugd Opspringen, in den geest verheugd;

Uw naam zal door mijn psalmgezangen, 0 Allerhoogste, lof ontvangen.

3. Omdat mijn vijand, hoe geducht,

Teruggekeerd is en gevlucht;

Hij is, schoon stout te veld getogen.

Vergaan, gevallen voor uw oogen.

4. Want, naar uw allerheiligst recht.

Hebt Gij mijn twistgeding beslecht;

En, op uw Imogen troon gezeten,

Deedt Gij, o Rechter, 't vonnis weten.

5. Gij scholdt de heidnen keer op keer,

En wierpt de goddeloozen neer;

Hun naam, hun roem hebt Gij vertreden, En uitgedelgd in eeuwigheden.

eerste

1' S A L N 9.

E E 11 S T E I' A II Z E.

6. O vijand, hebt gij door uw macht

t Verwoesten voor altoos volbracht?

Hebt gij de steden gansch bedorven?

Is haar gedachtenis verstorven?

7. Neen, dwaas, uw hoop zal ras vergaan, Maar s heeren troon zal eeuwig staan;

Dien wilde Hij onwrikbaar stichten. Om naar het heilig recht te richten.

8. Hij zelf zal aan het wereldrond

Het recht doen hooien uit zijn mond. De volken voor zijn vierschaar stellen, En daar 't rechtmatig vonnis vellen.

9. De heer zal zijn een hoog vertrek Voor die getrapt wordt op den nek;

Een hoog vertrek in drukkend lijden, Een toevlucht in benauwde tijden.

10. Hij' die uw naam in waarheid kent. Zal' HEER, op ü in zijn ellend'

Vertrouwen, wijl Gij nooit liet zuchten Hen, die geloovig tot ü vluchtten.

TWEEDE P A ü Z E.

11. Zingt, zingt den heer, die eeuwig leeft. Die Slon tot zijn woning heeft;

En laat, voor aller volkren ooren. Met psalmgezang zijn daden hooien.

12. Hij zoekt en Hij gedenkt het bloed. Gestort in wreevlen euvelmoed;

Hij toont der armen nood te weten.

En zal hun kermen niet vergeten.

13. Bewijs, o heer, uw knecht genè;

Sla mij in mijn ellende ga ;

Zie, hoe mijn haters mij verdrukken, Gij, die mij wilt den dood ontrukken.

14. Opdat ik, heer, II blij te rnoè In Sions poorten hulde doe.

En in uw heil, ten allen tijde.

Met Sions dochter mij verblijde.

15. De heidnen zijn, door waan misleid. Gestort in kuilen, mij bereid;

Hun voet verwart zich in de netten.

Die z' in 't verborgen voor mij zetten.

DERDE 1' A U Z E.

10. Thans is de HEER bekend alom.

Door recht te doen bij 't heidendom;

p s a l m 9, 10.

De goddelooxe raakt in bandon,

Verstrikt in 't werk van zijne liaiuien.

17. De stoute zondaars zullen snel Teruggekeeren naar de hel,

Met al de godvergeten benden

Der heidnen, die zijn wetten schenden.

18. Nooddruftigen verpeet God niet,

Noch laat hen eindloos in 't verdriet.

't Kllendig \oIk mag op Hem wachten; Hij zal hun hoop niet steeds verachten.

19. Sta op, o HEER, en iaat den mensch Zich niet versterken naar zijn wensch;

Maar oordeel dij, in 't wraakgerichte. De heidnen voor uw aangezichte.

20. o heer, Jaag hun vervaardheid aan. En doe de heidenen verstaan.

Dat zij, die Sions rampen wenschen. Geen goden zijn, maar broze menschen.

volk in zij - nen jam - mer - staat. Dat

hen 'the-sluit, tot ons ver - derf ge - nomen,

16 PSALM 10.

men. In 't war-net breng', en seine-lijk

om doe ko - - - men!

2. Want op zijn wenscli beroemt zich 't godloos rot; Het zegent vast den gierigaard, en spreekt

Tot laster van den illerhoogsten God,

Terwijl 't verwaand den neus omhooge steekt,

En in zijn hart geen onderzoeking kweekt.

Maar koestert deez onzinnige gedachten:

«Daar is geen God; geen loon noch straf te wachten.quot;

3. Zijn handelwijs baart altijd smart op smart,

Terwijl zijn oog naar straf noch oordeel ziet; En, daar hij stout uw hoog gerichte tart.

Itlaast hij met smaad op al wie weerstand biedt. En zegt in zijn gemoed: - Ik wankel niet,

«Terwijl ik, van geslachte tot geslachte,

»Up mijnen weg geen tegenspoeden waclite.quot;

4. Zijn mond is vol van vloek, bedrog en list;

Zijn tong bedekt de moeit' en 'tzielsverdriet;

Zijn boosheid is met valschen schijn vernist; In hinderlaag, daar niemands oog hem ziet, Verbergt hij zich, valt ijlings uit, vergiet

Onschuldig bloed; hij weet van geen erbarmen.

Maar sluit zijn oog voor 't bitter leed der armen.

i» A U z E.

5. Hij loert, en houdt zich in het donker schuil.

Gelijk een leeuw, die in een hol zich zet; O'ellendigen verrast hij uit zijn kuil;

Hij heeft zijn klauw en tanden scherp gewet. En trekt zijn prooi in 't dichtbelommerd net; Hij buigt zich, duikt, en ijlings toegeschoten.

Valt d'arme hoop hem in de sterke pooten.

6. Hij vleit zich, dat de Godheid dit vergeet'. Het aangezicht verberg', niet gadesla ,

Noch immer zie der armen nood en leed.

Bewijs, o heer, d'ellendigen gena;

Betoon, dat ü hun smart ter harte ga;

Sta op; verhef uw hand, om hem te straffen.

En raad en hulp den armen te verschaffen.

7. Waarom ontrooft de lasteraar Gods eer?

Wat vleit hij zich, dat God het niet aanschouw'? Gij ziet het toch. waarheen hij zich ook keer'; Want Gij merkt op de moeite, smart en rouw.

PSALM 10, 11.

Updat men 't U in handen geven zou. Op U verlaat zich d'arme; zou liij vreezen? Gij immers zijt een trouwe hulp der weezen.

8. Fnuik Gij, o heer, der goddeloozen kracht; Verbreek hun arm; dat U de hooze ducht'! Zie neer in toorn op dit ontaard geslacht,

Opdat het nooit uw streng gericht ontvlucht'. Maar ete van zijn werk de bittre vrucht.

De heer zal toch als Koning eeuwig leven; Het heidendom is uit zijn land verdreven.

9. O heer. Gij wilt, door goedheid aangespoord. Den wensch van uw zachtmoedig volk voldoen; Gij zult hun hart versterken naar uw woord. Verdrukten door uw godlijk recht hehoèn,

En U ter hulp van arme weezen spoên;

Opdat een mensch, uit nietig stot geboren,

Niet voortga door geweld de rust te storen.

de elfde p s a l m.

Op God al - leen be - trouw ik in mijn noo - den. Hoe 7.egt gij trotscli tot mij in

mijn ver - driet: «Nu ij - lings heen! nu naar 't ge-bergt' ge - vlo-den. Ge - lijk vol

angst een schu - we vo - gel vliedt!quot; Men

' * I ^# 'I quot;* *quot; I » ■ m \ ^ -l

ziet den lioog door god - de - loo - zen stel-

len; Men spant de pees; men schikt den pijl,

en

PSALM II, 12.

cn schiet, Om on - vcr-wacht d'op - rcch -ten

llt;|gt; ; \ Uy II.---

neer te vel - len.

2. Dus wordt gewis in 't veilig samenleven

De grondslag van 't vertrouwen omgerukt.

Wat heelt het volk, 't rechtvaardig volk, misdreven?

Maar d' Opperheer, voor wien al 't schepsel hukt.

Ziet van ziju troon oplettend naar beneden;

Hij, die nooit duldt, dat d'onschuld wordt verdrukt. Proeft elks gedrag, zelfs met zijn oogeleden,

3. D' alwijze God beproeft weieens d' oprechten,

En tuchtigt hen; maar elk, die 't kwaad bemint. Die met geweld zijn naaste durft bevechten.

Blijft steeds gehaat, tot hem de wraak verslind'. God heeft alreeds der boozen straf gezworen;

Straks dalen vuur en strikken, wervelwind En zwavel neer; die kelk is hun beschoren.

4. Rechtvaardig is de heer in al xijn handel;

Hij. die in 't recht zijn welbehagen vindt.

Slaat gunstig 't oog op aller vromen wandel.

d e t w a a l f d e i» s a l 31.

Be-houd, o heer, wil ons te hul-pe ko-

—è--Ë

men, Daar't volk ont-breekt, dat liefd' en vree

-l-r

S -

be - tracht, De trouw be -/.wijkt, en 't klein ge-

tal der vro-men Nog klei - ner wordt in

't men-sche - lijk ge -slacht.

2. 't Is

PSALM 12, 13.

2. t Is al bedrog en valschlieid, wat zij spreken;

De vleierij, een bron van bittre smart,

Glijdt van de tong als vloeiend' oliebeken;

Zij spreken niet dan met een dubbel hart.

3. De HEER, die 't waar* van 't valsch' kan onderscheien.

En 's menschen hart, hoe listig ook, doorziet.

Snij' spoedig af de lippen, die ons vleien.

De trotsclie tong, wier grootspraak elk verdriet.

4. Die zeggen: «Wij, wij zullen zegepralen

-Met onze tong; zij staat in ons geweld; «Wat oppermacht zet onze lippen palen?

«Wie is de heer, die ons de wetten stelt?quot;

5. Omdat mijn volk verwoest wordt en verdreven;

«Omdat het kermt, nooddruftig treurt, en zucht, «Zal Ikquot;, zegt God, »Mij nu ter hulp begeven, quot;En drijven, die hen aanblaast, op de vlucht.quot;

6. Des H EE ren woord is rein, en al zijn spreken

Is zuiver, als het allerfijnst metaal;

Nooit is het schuim van 't zilver zóó geweken,

Schoon in den kroes gelouterd zevenmaal.

7. Gij zult uw volk in bange tegenspoeden,

Hoe 't ga, o heer, bewaren door uw kracht; Uw arm zal hen in eeuwigheid behoeden Voor dit verdraaid en wrevelig geslacht.

8. De booze keurt zich vrij van alle banden.

En draaft rondom, terwijl hij 't land beroert.

Daar 't snoodste volk de teugels krijgt in handen. En tot den top van eer wordt opgevoerd.

DE DE R T 1 E N I) E 1' S A L M.

p S A L J1 13, 14.

'lt;1 =

den. Daar al mijn moed en kracht ver-gaat V

2. Hoe lang zal ik , door tegenheên,

In 't hart vergeefs ontwerpen smeên. En vruchtloos schreien gansche dagen?

Hoe lang /al mij mijn vijand plagen.

En mij verachtelijk vertreên?

3. Aanschouw mijn rr.mp; verhoor mij, HEElt; Ai. zie 0|) al mijn lijden neer;

Verliclit, mijn God, verlicht mijn oogen.

En laat uw goedheid niet gedoogen,

Dat mij de slaap des doods verteer.

4. Opdat de vijand, die mij haat,

Niet juich' in mijn bedrukten staat.

Mij nooit van God verlaten noeme,

Koch in mijn wanklen zich beroeme.

Dat mij hun overmacht verslaat.

5. Maar in dit smartelijk verdriet Mistrouwt mijn hart uw goedheid niet;

Neen, *1 zal zich in uw heil verblijden.

Ik zal den heer mijn lofzang wijden.

Die mij genadig bijstand biedt.

DE VEERTIENDE P S A L M.

T r-fjj

De trot-sche dwaas zegt in zijn boos ge-

- = ¹ ' ' I ^ M ; « I

moed; «Daar is geen God.quot; Zij doo-ven

't licht (Ier re - den, En ma - ken zich door

m

gru - we - lij - ke ze - den Af-schu-we-

lijk; daar is geen mensch, die goed Op

aar - de doet.

PSALM 14, 15.

2. De groote God, die 't recht verdedigt, sloeg Van *s hemels troon zijn oogen naar beneden

Op Adams kroost, doorzocht hun hart en zeden; Hij zag, ol' zich geen mensch verstandig droeg. En naar Hem vroeg.

3. Hij zocht alom, maar ach. Hij vond er geen.

Want alle vleesch is trouwloos afgeweken;

Het land is vol van stinkende gebreken;

Geen sterveling wil 't pad der deugd betreen. Ja zelfs niet één.

4. Heeft dan dit volk, «lat groeit in euveldaan.

Geen kennis? Neen; thans durven die ontzinden Met gul/.igheid mijn volk als brood verslinden.

Zij roepen op hun godvergeten paan Den heer niet aan.

5. Daar valt de vrees hen aan, en breekt hun kracht. En pijnigt hen met doodelijke nepen;

Zij worden door vervaardheid aangegrepen;

Want God is bij 't rechtvaardige geslacht.

Dat op Hem wacht.

(gt;. Gij spot vergeefs, beschimpende den raad Van 't arme volk, dat, midden in d'ellenden,

Naar 's hemels troon gewoon is 't oog te wenden, En zich in zijn bedrukten Jammerstaat Op God verlaat.

7. Och daalde 't heil uit Sion spoedig neer Voor Israël! Als God zijn volk uit lijden En banden redt, zal Jakob zich verblijden.

En Israël al juichend geven d' eer Aan zijnen Heer.

hij. by 't heug-lijkst gunst-ge - not,

Uw

22 I' S A L II 15, 16.

=1^PS| • ' I

Uw hei - lig Si - on moog' be- wo -nen?

2. Die in zijn wandel zich oprecht En wars betoont van valsciie streken,

Zijn aandacht aan uw wetten hecht,

Zich op de deugd niet ijver legt,

En waarheid met zijn hart blijft spreken.

3. Die met zijn tong niet achterklapt.

Geen kwaad doet aan zijn metgezellen,

Niet in het spoor van laster stapt.

Maar, zoo men iemands eer vertrapt.

Dien smaad wil hooren noch vertellen.

4. Wiens oog verworpenen veracht.

Maar hen eerbiedigt, die God vreezen;

Die zich voor roekloos zweren wacht.

Doch 't geen hij zweert getrouw betracht. Al zou 't hem ook tot schade wezen.

5. Die nooit zijn geld op woeker geeft; Die, d'onschuld en het recht genegen.

Het oog op geen geschenken heeft.

Wie dus oprecht en deugdzaam leeft. Zal nimmer wanklen op zijn wegen.

p s a l m 16, 17.

ren. 'k Ver - moei met geen be - drog uw oo-ren; Dat heeft mijn lip - pen niet l»e-smet. Ver-gun mij ilan mijn klacht t'ont-vou - wen; Laat voor uw iiei - lig aan-ge - zicht Mijn recht ge - steld zijn in

| 1--|^5 [=iE[z=i;

het licht, Uw oog de bil-lijk - heid aan-

F|fe=₅i^i===^ ' —

schou-wen.

2. Gij toetstet mij bij dag en nacht;

Gij vondt mij tróuw in vreugd oi' smarte;

De mond sprak steeds de taal van 't harte;

Door beiden is hun plicht betracht.

Wat ook de zondaar aan moog' vangen,

Ik heb voor zijn afschuwlijk pad Een haat, een afkeer opgevat;

Ik gruw van zijn verkeerde gangen.

3. Ik zet mijn treden in uw spoor.

Opdat mijn voet niet uit zou glijden.

Wil mij voor struikelen bevrijden.

En ga mij met uw heillicht voor.

Ik roep ü aan, 'k bliji' op ü wachten.

Omdat G', o God, mij altoos redt.

Ai, luister dan naar mijn gebed.

En neig uw ooren tot mijn klachten.

i» A ü Z E.

4. Maak uwe weldaftn wonderbaar,

G«

P S A L M 17, 18.

Gij, die uw kindri'ii wilt behoetlcn Voor 's vijands macht en vreeslijk woeden,

En hen beschermt in 't grootst gevaar. Mil mij uw bijstand niet onttrekken; Uw zorg bewaak' mij van omhoog; Bewaar m' als d' appel van het oog; Wil mij met uwe vleuglen dekken.

5. Zoo zoeken mij vergeefs, o God, He boozen, die mij lier omringen.

Mijn haters, die mij stout bespringen,

En juichen om mijn naadrend lot.

Zij zijn met vet als overtogen;

Hun mond is vol van hoovaardij; Hun list en macht omsinglen mij; Zij duiken, loerend met hun oogen.

6. Geen leeuw is beeter op de jacht;

Geen jonge leeuw kan in zijn kuilen Met meerder list het oog ontschuilen,

Dan bij, die mij ter prooi verwacht. Beschaam het aangezicht dier boozen; Uw grimmigheid veil' hen ter neer; Bevrijd mij met uw zwaard, o hef.H, Van 't snood geweld der goddeloozen.

7. Red mij van hen, die 't ruim genot Der wereld voor hun heilgoed achten,

Geen deel, dan in dit leven, wachten.

En maken van den buik hun God; Van hen, die weelde, schatten, staten, Hoe rijk, hoe uitgebreid, hoe groot, Verliezen moeten met den dood. En hunnen kindreu overlaten.

8. Maar (blij vooruitzicht, dat mij streelt,) Ik zal, ontwaakt, uw lol'ontvouwen,

U in gerechtigheid aanschouwen,

Verzadigd met uw godlijk beeld.

PSALM 18.

is lie HEER, Mijn Gotl, mijn rots, mijn za - lig-#

heid, mijn eer.

1. 'k Betrouw op God; Hij is mijn scliild in 'tstrij-

I i

den , De hoorn mijns lieils, mijn hoog vertrek in

Üüü

lij - den. 'k Aan - riep den heer, wiens lof mijn

d=

harp ver-meldt, En werd ver-lost van's vij-ands

:zmz

boos ge-weld. De dood kracht mij ge-boeid in

na - re strc-ken. Bij Be - li - als ver-

m

schrik-ke - lij - ke be - ken; Een hel-sclie

, 1—^

band was om mijn Iieup ge-hecht, En

door den dood mij strik op strik ge-legd.

2. 'k Riep tot den heer in 't midden dier ellenden; 'lot mijnen God, opdat Hij hulp zou zenden;

Mijn klaagstem drong tot in zijn troonzaal door; Aan mijn geroep gaf Hij in gunst gehoor.

Toen heelde d' aard', al golvend als de baren;

Het

p s a l m 18.

Het hoogst gebergt' werd op zijn grondpilaren Boioerd, geschokt, gerukt uit zijn gewricht,

Door 't vreeslijk vuur van Gods ontvlamd gezicht.

3. Een dikke rook ging op, waar Hij zich keerde, Uit zijnen neus; het vuur zijns monds verteerde.

Stak kolen aan, en wat Hem tegenstond;

Hij hoog het zwerk, en daalde neer; de grond, \Vaarop Hij trad, was in het oog der volken Gansch zwart, door dicht opeengepakte wolken;

Zijn wagen was een Cherub; ja gezwind Voer Hij en vloog op vleuglen van den wind. eerste p a u z e.

4. In zijne tent, rondom Hem zoo vol luister.

Hield Hij zich schuil, verborg zich in het duister

l)oor wolk op wolk, met kracht te zaam geprest. En opgehoopt in 't bruine luchtgewest.

Zijn gloed ontbond der wolken vaste banden;

Toen daalde vuur en hagel op de landen;

De donder klonk door gansch den hemel heen; God gaf zijn stem, en 't vuur viel naar beneèn.

5. Hij deed vol kracht hen voor zijn pijlen zwichten; Verschrikte hen door bliksemschicht op schichten.

De diepste kolk droogd' op een oogenblik. En 't hart der aard' ontblootte zich van schrik. Wanneer Gij scholdt; uw adem, lel ontstoken.

Deed dus, o heer, èn land èn water rooken. Hij zond mij hulp; Hij nam mij, op mijn beè En trok mij uit een groote jammerzee.

6. Ik werd verlost van 's vijands legerscharen En 's haters hand, wijl zij te machtig waren.

Men viel mij aan ten dage van mijn smart.

Maar toen was God het steunsel van mijn hart. Hij trok mij uit, en bracht m' in ruimer wegen, Want Hij had lust aan mij, zijn knecht, gekregen. De heer vergold mijn onschuld naar het recht. En schonk mij 't loon, den reinen toegezegd.

7. Want 's li keren weg heb ik getrouw bewandeld. En niet godloos met mijnen God gehandeld;

Ik hield gestaèg zijn rechten in het oog,

Terwijl zijn wet mijn ziel tot deugd bewoog. Ik werd oprecht en vroom bij Hem bevonden; Ik wachtte mij zorgvuldig van mijn zonden.

Dies liet mij God ook haar mijn recht geschiên. En heelt in gunst mijn onschuld aangezien.

t w e e d e pauze.

8. Hun zijt Gij goed, die goedertieren handlen; Oprecht bij hen, die in oprechtheid wandlen;

Gij houdt U rein bij hen, die rein zijn; maar Verkeerden toont Gij ü een worstelaar.

Want

PSALM 18.

Want Gij verlost liet volk, door druk gebogen.

Maar werpt ter neer die groot zijn in luin oogen.

Door U , o HEER, geeft mijne lani|i liaar licht;

Mijn God verdrijft den nacht uit mijn gezicht.

9. Ik kan met ü door sterke benden dringen. Met mijnen God zelfs over muren springen.

Des HEEUEN weg is gansch volmaakt en recht; Doorlouterd, rei» en trouw al wat Hij zegt.

Hij is een schild en schutsheer \oor den vromen,

Voor die tot Hem de toevlucht heeft genomen.

M ie is een God als Hij in tegenheên?

Wie is een rots dan onze God alleen?

10. 't Is God, die mij met sterkte wil omgorden; Hij doet mijn weg volkomen effen worden.

Maakt, dat mijn voet als die der hinden snelt. Terwijl Hij mij op mijne hoogten stelt.

Hij leert mijn haud heldhaftig oorelogen;

Mijn strijdhaar' arm verbreekt zelfs stalen bogen. Mij gaaft G' uw schild; uw hand heeft mij gesterkt; Uw goedheid heeft mijn grootheid uitgewerkt.

11. Mijn voet hebt Gij doen in de ruimte treden;

Mijn gang werd vast; ik ben niet uitgegleden;

De vijand week; ik volgd', en trof hem aan, Eu keerde niet, tot ik hem bad verdaan.

Mijn spies doorstak al wie mij tegenstonden,

Zoodat zij zich niet weer herstellen konden.

Dus zag ik door uw bijstand hen verplet.

En mijnen voet hun op den nek gezet.

D E n II E I' A l' z E.

12. Gij hebt mij, heer, met kracht omgord tot strijden; Mijn vijand moest, vernederd, straffen lijden;

Hij vlood vol schrik, wijl hij geen kracht behield; Mijn hater werd door mijne band vernield.

Zij riepen wel, maar zonder luilp te krijgen,

Zelfs tot den HEER, maar Hij vond goed te zwijgen. Toen heb ik hen als stof vergruisd, verjaagd.

En als het slijk der straten weggevaagd.

13. Gij hebt mij uit den twist des volks verheven.

En tot een hoofd den beidenen gegeven;

Ik stelde 't volk, mij onbekend, de wet;

Zoo ras ik sprak. werd op mijn wil gelet. De vreemde zelfs zag mij vol schrik naar d' oogen, Lag voor mijn troon geveinsdlijk neergebogen; Zij vielen neer; zij sidderden van schrik lii burg en slot, op ieder oogenblik.

14. Zoo leeft de HEER; mijn rotssteen zij geprezen; De God mijns hells moet steeds verheerlijkt wezen;

Die God, die mij volkomen wraak verschaft,

En volk op volk my onderwerpt en straft;

Die

P S A L M 18, 19.

Die mij verlost uit mijns vervolgers iiaiuien;

Die mij verhoogt, mijn vijand slaat in banden. Ja, Gij verhoogt mij boven al 't geweld,

Daar Gr' op den troon van roem en eer mij stelt. 15. Daarom, o heer, zal ik U eer bewijzen,

Bij 't heidendom uw naam eerbiedig prijzen Met psalmgezang, daar 't hart door wordt geraakt. Hij heeft het heil zijns Konings groot gemaakt; Hij wil zijn gunst aan zijn Gezalfde schenken. Aan David en zijn nakroost eeuwig denken.

DE NEGENTIENDE P S A L M.

=^;|=^:H=1» '|~|

Het rui-me he - mei-rond Ver-telt met blij-

—|-

den mond Gods eer en heer - lijk-heid. De

ï

hel-dre lucht en'tzwerk Ver-kon-di-gen zijn

werk. En prij-zen zijn be-leid. Dus kan ons

lt;lag bij dag. Tot roem van Gods ge - zag. Zijn won-de-ren ver-ha - len. Dus weet ons

Ü

En wijsheid af te ma-len.

2. Hoe goddelijk en schoon Luidt deze hemeltoon!

Daar is geen spraak of oord, Daar is geen volk bekend. Dat, zelfs tot 's werelds end,

1' S A I. i\l lit.

Der liecnilen stem niet hoort. Him eveiireiliglieid Heeft /.icli zóó wijd verspreid,

lino rede klinkt zóó krachtig.

Dat l al, wat d' aard' hewoont.

Het merk eens Scheppers toont.

Zoo gunstrijk als almachtig.

3. God heeft voor 't groote licht.

De zon, een tent gesticht,

Vanwaar ', in 't blinkend kleed En met een blij gelaat.

Gelijk een bruigom gaat.

'Die uit zijn slaapzaal treedt.

Z' is vroolijk als een held.

Die in 't bestemde veld Zijn vuur en vaart doet blijken;

Zij heeft haar zwaai en spoor Den ganschen hemel door;

Niets kan haar gloed ontwijken.

I' A U Z K.

4. Des llEEREX wet nochtans Verspreidt volmaakter glans.

Dewijl zij 't hart bekeert.

't Is Gods getuigenis.

Die eeuwig zeker is.

En slechten wijsheid leert.

Wat Gods bevel ous zegt.

Vertoont ons 't heiligst recht.

En kan geen kwaad gedoogen.

Zijn wil, die 't liart verheugt,

Eischt zuiverheid en deugd.

Verlicht de duister' oogen.

5. Des iiEEHEN vrees is rein;

Zij opent een fontein

Van heil, dat nooit vergaat.

Zijn dierbre leer verspreidt Een straal van billijkheid.

Daar z' all' onwaarheid haat.

Z' is 't menschdoni meerder waard.

Dan 't li.jnste goud op aard;

Niets kan haar glans verdooven.

Zij streeft in heilzaam zoet.

Tot streeling van 't gemoed.

Den honing ver te boven.

(i. Dus krijg ik \an mijn plicht,

O God, een klaar bericht.

Wat is 't vooruitzicht schoon!

Hij, die op U vertrouwt.

Uw wetten onderhoudt.

Vindt daarin grooten loon.

Maar,

P S A L M 19, 20.

Maar, heer, wie is do man. Die op 't nauwkeurigst kan Zijn dwalingen doorgronden V 0 Bron van t hoogste goed, Wascli, reinig mijn gemoed Van mijn verborgen zonden.

7. Weerhoud, o HEER, uw knecht. Dat hij /jjn hart niet hecht*

Aan dwaze hoovaardij. Heerscht die in mij niet meer. Dan leef ik tot uw eer.

Van groote zonden vrij.

i.aat li mijn tong en mond En 's harten diepste grond Toch welbehaaglijk wezen, 0 heer, die mij verblijdt.

Mijn rots en losser zijt.

Dan heb ik niets te vreezen.

I) E T W I N T I G S T E 1» S A L M.

«7

Dat op uw klacht de he - mei scheu-re! Hat zich de iieeu ont-dckk'! De God van va - der Ja-kob beu - re U in een

PSALM 20, 21.

2. Hij will' uw offerspijs gedenken!

De hemelvlam verteer Wat g' op liet brandaltaar zult schenken

Tot 's Allerhoogsten eer!

Hij geev' n, naar uw wensch, t' ontvangen

Geluk in al uw daden!

Zijn gunst bestier*, naar uw verlangen. Al wat gij moogt beraden!

3. Dan zal 't gejuich ten hemel dringen;

Dan zullen wij Gods eer Bij opgestoken vaandels zingen.

Uw wensch vervuil' de heer!

'k Weet nu, dat Gods gezalfden Koning

Geen heilgoed zal ontbreken;

Want God zal, uit zijn hemelwoning. Hem sterken op zijn smeeken.

4. Op wagens, paarden, en op helden

Zij onze vijand stout,

Wij zullen d' eer en grootheid melden

Van God, die ons behoudt.

Zij zijn gekromd, terneergestooten,

Van moed beroofd en krachten;

Maar wij, wij hebben 't heil genoten, Waarop ons God deed wachten.

5. Behoud, o iieeii; wil bijstand zenden;

Verlos, bewaar, verschoon.

Die Koning hoor', als w' in ellenden Aanbidden voor zijn troon.

de een ex t w i n t i g s t e p s a l 31.

0 heer, de Ko-ning is ver-heugd Om

m

uw ge-ducht ver-mo - gen; Uw heil zweeft

Hü

hem voor d'oo - gen ; En met wat blij - de

zie - Ie-vreugd Zal hij, door al uw daftn

M-LJ •

Ver-rukt,ten rei - e gaan!

2. Wat

PSALM 21.

2.Wat luj U smeekt' iiit 's harten pond,

En al zijn rein verlangen,

Hebt Gij Item doen ontvangen:

Ook hebt Gij d' uitspraak van zijn mond,

Al wat hij heeft begeerd,

Geweigerd noch geweerd.

3. Gij, die hem gunstig hebt gereil,

Zijt hem met volle stroomen Van zegen voorgekomen;

Ook hebt Gij hem op 't hoofd gezet,

Hem, die op U betrouwt.

Een kroon van 't fijnste goud.

4. Hij heeft, o God, van ü begeerd

Het onverganklijk leven.

Gij hebt het hem gegeven.

Zoo zijn de dagen hem vermeèrd;

Zoo leeft ile Vorst altoos;

Zoo leeft hij eindeloos.

5. Hoe groot en sehittrend is zijn eer,

Door t heil aan hem bewezen!

Hoe is zijn roem gerezen,

O alvermogend Opperheer!

Wat glans, wat majesteit Hebt Gij dien Vorst bereid!

(gt;. Gewis, Gij zult, all' eeuwen door,

flem met uw gunst verzeilen En tot een zegen stellen;

•Ta, Gij geleidt hem op het spoor Der vreugde, bij het licht Van 't godlijk aangezicht.

7. De Koning rust op uwe trouw,

0 eeuwig Opperwezen!

Uw goedheid, nooit volprezen.

Duldt niet, dat hij ooit wanklen zon.

Neen , d' Allerhoogste zal Hem hoeden voor den val.

PAUZE.

8. Uw sterke hand zal onverwacht

Al uwe haters vinden;

Uw wraak zal hen verslinden;

Uw rechterhand zal eens met kracht Vernielen en verslaan Hen, die uw rijk weerstaan.

9. Dan doet uw toornig aangezicht

Hen als een oven rooken.

Door 't heetste vuur ontstoken;

Dan wordt in 's iieeren strafgericht

De

PSALM 21, 22.

Ue gloed, (lie hen verteert. Met vlam op vlam vermeêrd.

10. De vruchten van hun huwlijksbed

Zult Gij van d' aard' verderven En doen door rampen sterven,

Totdat men, waar men zoek' of lett'. Geen nakroost meer bespeurt. Dat hunnen dood betreurt.

11. Want tegen U heeft dit geslacht

Een godloos kwaad besloten,

En met zijn bondgenooten Een schandelijke daad bedacht.

Doch al dat listig woên Zal leed noch hinder doen.

12. Want uw alziend en toornig oog

Zal hen ten doelwit zetten;

Gij zult uw pijlen wetten.

En doen ze, van uw stalen boog. Tot hun verderf gericht. Hun vliegen in 't gezicht.

13. Verhoog, O HEER, uw naam en kracht;

Zoo zal ons vroolijk zingen Door lucht en wolken dringen; Zoo wordt uw heerschappij en macht Door ons, nog eeuwen lang.

Geloofd met psalmgezang.

d e t wee e x t w I x t i g s t e 1' s a L m.

02

) 4 lt;Si-

Mijn God. mijn God, waarom ver-laat Ge

ül

mij, En reilt mij ciiot, ter-wijl ik xwoeg en

strij, En brul-lend klaag in il'angsten, die ik

PeI

lij, Dus fel ge - sla - genVV-'t Zij ik, mijn

God, bij dag moog' bit - ter kla - gen, Gij

ant-

I's A L M 22. 35

antwoordt niet. 't Zij ik des nachts moog kei-men, Ik heb geen rust; ook Yinil ik geenont-

«7

Ier-men In mijn ver-driet.

2. 'k Erken nochtans, Gij, Gij zijt heilig, heeii,

En hebt uw huis, den zetel uwer eer,

Bij Isrel, daar uw lof klinkt keer op keer,

In gunst doen bouwen.

Op U stond vast der vaderen betrouwen;

Gij zaagt hen aan; Gij hebt, wanneer z' in nooden Tot U om hulp vertrouwend zijn gevloden, Hen bijgestaan.

3. U smeekten zij, van menschenhnlp ontbloot,

En zijn gered; zij hebben in hun nood

Op U vertrouwd, van schaamte nimmer rood Na hun gebeden.

Maar ik, ik ben een worm, van elk \ertreden; Een worm, geen man; een spot en smaad van menschen, Wien t booze volk, naar zijn baldadig wenschen. Beschimpen kan.

E E II S T E P A U Z E.

4. Al wie mij ziet, bespot mij boos te moe;

Men schudt den kop; men steekt de lip mij toe.

Daar ik 't gebed tot God vertrouwend doe,

Moet ik nog hooren :

quot;Dat God, op wien hij steunt, hem gunstig' ooren «Verleen', hem redd': dat die nu hulp doe komen, «En hem, in wien Hij heeft zijn lust genomen, »In ruimte zett'.quot;

5. Gij immers, heer, Gij zijt het, door wiens macht Ik uit den buik weleer ben voortgebracht.

Aan 's moeders borst vertrouwd' ik op uw kracht Van ganscher harte.

Zij wierp mij reeds op U, in harens smarte Gansch onbevreesd;'k mocht nauwlijks't licht aanschouwen Of Gij, Gij zijt, o grond van mijn vertrouwen,

Mijn God geweest.

6. Wees dan miju hulp; houd ü niet ver van mij; Mij prangt de nood; benauwdheid is nabij;

'k Heb buiten U, daar ik zoo bitter lij,

Geen hulp te wachten.

Een

1' S a l ii 22.

Een stierenlieir uit Basau, sterk van krachten En fel verwoed, omringt m' aan alle zijden.

Mijn God, hoe zwaar, hoe smartlijk valt dit lijden Voor mijn gemoed!

7. Zij rukken aan met opgesperden mond,

Gelijk een leeuw, al brullend in het rond.

Ik vloei daarheen als waatren op den grond.

Die zich verspreiden.

Mijn beendren zijn in mij vaneengescheiden.

O doodlijk uur! Wat hitte doet mij branden!

Mijn hart is week, en smelt in d' ingewanden.

Als was voor 't vuur,

tweede p a ü z e.

8. Mijn kracht is, als een scherf, van sap beroofd;

Mijn tong kleeft in mijn mond, door dorst geklooid; Gij zult eerlang mij, door den dood, het hoofd

In 't stof doen bukken,

Want van rondom zie 'k honden samenrnkken. Een muitgespan heeft mij ter prooi verkoren,

Mijn handen en mijn voeten doen doorboren.

Zoo fel bet kan.

9. Mijn beendren kan ik tellen één voor één.

Hun boos gezicht beschouwt dit weltevreèn;

Z' ontzien zich niet, om met mijn tegenbeên

Hun geest te streelen,

En onder zich mijn kleedren te verdeelen.

Verhard in 't kwaad, kan hun geen spel verdrieten; Zij werpen 't lot, wat ieder zal genieten Van mijn gewaad.

10. Maar Gij, o heer, tot wicn mijn ziel zich keert. Sta niet van ver, mijn God, die 't al regeert; Ai, baast U toch ter hulp; ik word verteerd

Door al d' ellenden.

Kcd mijne ziel van 't zwaard dier booze benden, Die schriklijk woén; ai, red haar uit hun handen.

Daar z' eenzaam ducht 't geweld des honds, wiens tanden Haar siddren doen.

11. Verlos mij van den leeuw, die woedt en tiert;

Verboor mij, IIEEB, en red mij van 't gediert'. Dat, sterk van hoorn, rondom mij benen zwiert.

Mij staat naar 't leven.

Dan wordt uw naam door mij met roem verbeven; 'k Zal uwen lof mijn broederen vertellen;

'k Heb in nw huis hij al mijn metgezellen Dan prijzensstof.

DERDE PAUZE.

12. Gij, die God vreest, gij allen prijst den heek. Dat Jakobs zaad zijn grooten naam vereer'!

Ont-

PSALM 22, 23.

Ontzie Hem toch, o Israel, en leer Vertrouwend wachten.

Wie mij veracht'. God wou mij niet verachten.

Noch oor noch oog van mijn verdrukking wenden; Maar heeft verhoord, wanneer ik uit d' ellenden Kiep naar omhoog.

33. Ik loof eerlang U in een groote schaar.

En wat ik U beloofd' in 't heetst gevaar,

Betaal ik op het heilig dankaltaar Bij die U vreezen.

't Zachtmoedig volk zal rijk verzadigd wezen. Ten disch geleid. Wie God zoekt, zal Hem prijzen. Zoo leev' uw hart, door 's hemels gunstbewijzen, In eeuwigheid!

IJ. Eerlang gedenkt hieraan het wereldrond;

Haast wendt het zich tot God met hart en mond; En waar men ooit de wildste volken vond, Zal God ontvangen Aanbidding, eer en dankbre lofgezangen.

Want Hij regeert, en zal zijn almacht toonen; Hij heerscht, zoover de blindste heidnen wonen. Tot Hem bekeerd.

15. Wie yet is eet, en knielt voor Isrels Heer;

Wie 't slof bewoont, bukt mede voor Hem neer. En wie zijn ziel bij 't leven nu niet meer Heeft kunnen houden.

Het vrome zaad van die op God betrouwden. Zal door zijn kracht Hem dienen, voor hem leven; Het zal den heer eens worden aangeschreven In 't nageslacht.

1(gt;. Zij komen aan, door godlijk licht geleid.

Dm 't nakroost, dat den heer wordt toebereid. Te melden 't heil van zijn gerechtigheid En groote daden.

i) e d iu e e n t w i gt;' t 1 g s t e 1» s a l m.

»i J i

Ue God iIcs lieils wil mij ten lier-der we-

|

Tree - zen. Hij zal mij zacht, in lie - lelijke

P s A L .11 23, 24.

_________^ ___y*'

lij - ke wei -den,

a^a^i

Aan tl'oevers van zeer stil-le

Hij sterkt mijn ziel, richt,

om zijn naam, mijn tre - den

van zijn ge-rech-tig - he - den.

2. Ik vrees niet, neen, schoon ik door dnistre dalen in doodsgevaar bekommerd om moest dwalen;

Gij blijft mij bij in alle tegenspoeden;

Uw stok en staf zal mij altoos behoeden;

Gij troost mijn ziel, en richt in mededoogen De tafel aan, voor mijner haatren oogen.

3. Gij zalft mijn hoofd; Gij doet mijn blijdschap groeien. En van uw heil mijn beker overvloeien.

Het zalig goed, mij door uw gunst gegeven.

Verlaat mij niet, maar volgt mij al mijn leven;

Zoodat ik in het heilig huis des HEEREN Een lange reeks van dagen blijv' verkeeren.

DE VIER EN TWINTIGSTE P S A L 31. Al d'aard' en ui - les wat /.ij geeft,

j l

Met al wat zich be-weegt en leeft, Zijn

^j¹:-l-zr iquot; [^

'twet-tig ei - gen - dom des IIEE-REK. Hij

heeft z'in lia - ren ocli-tendstond Op un - gemeten

P S A F. 31 21, 25. 39

me - ten zeên ge-grond, Door-sne-den met ri-

rêfe^i^éiË-----

vier en me - ren.

2. Wie klimt den berg des HE EREN op?

M ie zal dien godgewijden top

Voor 't oog van Slons God betreden?

De man, die, rein van hart en hand,

Zich niet aan ijdellieid verpandt.

En geen bedrog pleegt in zijn eeden.

3. Die zal, door 'S HEEKEN gunst geleid.

En zegen èn gerechtigheid

Van God, den God zijns heils, ontvangen.

Dit 's Jacob, «lit is 't vroom geslacht.

Dat naar God vraagt, zijn wet betracht,

En zoekt zijn aanschijn met verlangen.

4. Verhoogt, o poorten, nu den boog;

Uijst, eeuwge deuren, rijst omhoog.

Opdat de Koning in moog' rijden.

Wie is die Vorst, zoo groot iti eer?

't Is God, d' almagtig' Opperheer;

't Is God, geweldig in het strijden.

5. Verhoogt, o poorten, nu den boog;

Hijst, eeuwge deuren, rijst omhoog.

Opdat g' uw Koning moogt ontvangen.

Wie is die Vorst, zoo groot in kracht?

't Is 't Hoofd van 's hemels legermacht. Hem eeren wij met lofgezangen.

I» E V IJ F E X T W I X T I G S T E P S A L M.

'k Hef mijn ziel, o God der go - den. Tot

U op; Gij zijt mijn God. 'k Heb op ü ver-

trouwd in noo - den; Weer van mij toch scliaamt'

en spot. Dat mijn vij-and nooit van vreugd

Om

j|iii H i —i~i

nooit schaam t', maar lt;lie de deugd Zon-der

' 'I *quot; » I ^ i c II

oor-zaak stout ver-ach-ten.

2. Heer, ai, maak mij uwe wegen

Door uw woord en Geest bekend; Leer mij, hoe die zijn gelegen, Kn waarheen G' uw treden wendt; Leid mij in uw waarheid; leer IJvrig mij uw wet betrachten;

Mant Gij /.ijt mijn heil, o heer! 'k Blijf ü al den dag verwachten.

3. Denk aan 't vaderlijk meèdoogen.

Heer, waarop ik biddend pleit. Wilde handen, vriendlijk' oogen Zijn bij (I van eeuwigheid.

Sla de zonden nimmer gd,

Die mijn jonkheid heeft bedreven;

Denk aan mij toch in gena, Onr; uw goedheid eer te geven.

4.'sHeeren goedheid kent geen palen; God is recht, dus zal Hij door

Onderwijzing hen, die dwalen. Brengen in het rechte spoor; Hij zal leiden 't zacht gemoed In liet elfen recht des 1ieerex;

Wie Hem needrig valt te voet. Zal van Hem zijn wegen leeren.

p A u z E.

5.1,outre goedheid , liefdekoorden . Waarheid zijn des iieeren paan Hun, die zijn verbond en woorden Als hun schatten gadeslaan. Wil mij, uwen naam ter eer. Al mijn éuveldaan vergeven;

I k heb tegen U, O HEER,

Zwaar en menigmaal misdreven.

G. Wie heeft lust den heer te vreezen, 't Allerhoogste en eeuwig goed'/ God zal zelf zijn leidsman wezen,

PSALM 25, 26.

Leereii, lioe hij wandlen moet. 't Goed, dat nimmermeer vergaat, Zal hij ongestoord verwerven,

En zijn godgeheiligd zaad Zal 't gezegend aardrijk erven.

7. Gods verborgen omgang vinden

Zielen, daar zijn vrees in woont; 't Heilgelieim wordt aan zijn vrinden Naar zijn vreêverbond getoond. I)' oogen houdt mijn stil gemoed Opwaarts, om op God te letten:

Hij, die trouw is, zal mijn voet Voeren uit der boozen netten.

8. Zie op mij in gunst van boven;

Wees mij toch genadig, heer! Eenzaam ben ikon verschoven; Ja, d' ellende drukt mij neer. 'k Roep U aan in angst en smart; Duizend zorgen, duizend dooden Kwellen mijn angstvallig hart.

Voer mij uit mijn angst en nooden.

9.Sla op mijn ellenden d' oogen; Zie mijn moeite, mijn verdriet; Neem mijn zonden uit meêdoogen Gunstig weg, gedenk die niet; Zie mijn liaters, daar 't getal Vast vermeert van die mij vloeken ,

En die rusteloos mijn val Heet en wrevelmoedig zoeken.

10. Hoed mijn ziel, en red z' uit nooden; Maak mij niet beschaamd, o heer! Want ik kom tot ü gevloden.

Laat d' oprechtheid, meer en meer, 31 et de vroomheid mij behoên. 'k Wacht op ü in mijn ellenden.

Laat uw hand in tegenspoên Israël verlossing zenden.

DE zes e N T W I N T I ü s T e 1» s A L M.

0 heer, doe Gij mij recht. Ik wan-del

giii?=ü^s^=i

als uw knecht, En viml mijn lust in uw gebod.

P S A L gt;1 26.

Beproef vrij van omhoog Mijn hart, lt;lat voor uw oog. Alwetende, steeds open lag.

Doorzoek mij; toets mijn gangen; Doorgrond al mijn verlangen,

En stel mijn oogmerk in den dag.

Uw goedertierenheid.

Die zich alom verspreidt,

Is t' allen tijd' voor mijn gezicht.

Ik houd, oprecht van handel,

Daar 'k in uw waarheid wandel.

Mijn schreden naar uw wet gericht.

Hij, die, vol ijdelheid,

Ken spoorloos leven leidt.

Wordt met mijn vriendschap niet vereerd; En huichlaars, die hun vlekken Schijnhciliglijk bedekken,

Zijn van mijn omgang ver geweerd.

Mijn hart verfoeit en haat Do werkers van het kwaad,

Bij wie ik mijnen voet niet zet.

Ik zit hij geen godloozen;

'k Ontwijk de plaats der boozen: Zoo wordt ik niet door hen besmet.

1' A u z E.

Ik wasch, aan U verpand, In onschuld mijne hand.

Mijn hart springt in mij op, o HEER, Wanneer ik met uw scharen Verschijn voor uw altaren, En L met offergaven eer.

Daar wordt uw lof verbreid, Ü Oppermajesteit,

Door mij. die 0 bemin en acht;

Daar zal mijn stem ü prijzen

I' s A \. M 20, 27.

Voor al tie gunstbewijzen,

Voor al de wondren uwer macht.

8. Wat blijdscliap smaakt mijn ziel. Wanneer ik voor U kniel

In 't huis, dat Gij U hebt gesticht!

Hoe Hei' heb ik uw woning.

De tent, o Hemelkoning,

Die G', U ter eer, hebt opgericht!

9.quot; Wanneer G' uw arm verheft. Den snooden zondaar treft.

Wees Gij dan, heer, mijn toeverlaat; Doe mij met hem niet sneven;

O neen, behoed mijn leven.

Als Gij den man des bleeds verslaat.

10. Doe mij niet mee vergaan Met hen, die U weerstaan.

Wier hart steeds schandlijk misdrijf kweekt, Die trouw en plicht verachten,

En 't recht om goud verkrachten.

Als d' onschuld om bescherming smeekt.

11. Maar ik, ik ben oprecht:

Verlos dan uwen knecht

Van 't ongeval, dat hem genaakt.

Wil mij in gunst gedenken.

Mij uw genade schenken;

/.oo wordt door ü mijn heil volmaakt.

12. Nu stap ik rustig aan;

'k Üetreed een effen baan.

Mijn God verhoort nu mijn gebed.

'k Zal Hem met blijde klanken In zijn vergaadring danken,

Wanneer zijn gunst mij heeft gered.

i) e z e v e x e n t w i .\ t i (1 s t e 1» s a l m.

God is mijn licht, mijn heil; wien zou ik

5t=EE-hT=EEEE

vree-zonV Hij is de iiëkr,die hulp verschaft

ümi

in nood; Mijn le - vens-kracht;'k heb niet vervaard

i' s a l jl 27.

Iese

vaard te we - zen; Hij is 't, die mij be-

vei-Iigt voor den dood. Wan-neer de macht der

.HrllH

1)00 - zen sloeg aan 't woên, En aan-rukt', om zich

met mijn vleesch te voèn. Stiet zelf dit rot. dat

mij be-nauwt en haat. Den voet, en viel, om-

fes

dat liet God \t'i -laat.

2. U zie ik zelfs een leger mij omringen.

Nog vrees ik niet; 'k verlaat mij op den iieeii. Al wil men men mij door ecnen oorlog dwingen, 'k Leg mij gerust, liierop vertrouwend, neer. Deez' ééne zaak heb ik begeerd van God;

Daar zoek ik naar; dit zij mijn zalig lot; Dat ik, zoo lang mij 't levenslicht bescheen, In 's heelien huis mocht wonen hier heneèn.

3. Och, mocht ik in die heilige gebouwen

De vrije gunst, die eeuwig Hem bewoog.

Zijn liellijkbeid en schoonen dienst aanschouwen! Hier weidt mijn ziel met een verwondrend oog. Mant God zal mij, opdat Hij mij beschutt', In ramp en nood versteken in zijn hut, Mij bergen in 't verborgen van zijn tent.

En op een rots verhoogen uit d' ellend'.

4. God zal mijn hoofd nu boven 's vijands benden Verhoogen; dies wil ik, met blij geschal, In zijne tent het olfer opwaarts zenden.

Daar psalm en lied zijn lof vermelden zal. Verhoor, o heer; toon mij een gunstig oog; Ik zal mijn stem verhefTcn naar 'omhoog;

p s a l 27, 28.

Verhoor mij toch; bewijs mij uw ge na,

Kn antwoord mij, die voor uw aanzicht sta.

5. Mijn iiart zegt mij. o heer, van Uwentwegen:

• Zoek door gebeên inet ernst mijn aangezicht.quot; Dat wil, dat zal ik doen; ik zoek den zegen Alleen bij U, o Bron van troost en licht!

Verberg toch niet uw oog van mij, o heer!

Ik ben uw knecht; zie niet in toorne neer;

Gij waart mijn hulp in al mijn zielsverdriet;

0 God mijns heils, begeef, verlaat mij niet.

6. Want, schoon ik zelfs van vader en van moeder

Verlaten ben, de heek is goed en groot;

Hij is en blijft mijn vader en behoeder.

1 eer mij, o God, uw weg in allen nood.

Bestuur, om mijns verspieders wil, mijn voet Op 't effen pad; dat vijands euvelmoed

Mij nimmer treflT! Vervoerd door list en dwang. Getuigt men valsch tot mijnen ondergang.

7. Zoo ik niet had geloofd, dat in dit leven

Mijn ziel Gods gunst en hulp genieten zou.

Mijn God! waar was mijn hoop, mijn moed gebleven? Ik was vergaan in al mijn smart en rouw.

Wacht op den heer, godvruchte schaar; hond moed; Hij is getrouw, de bron van alle goed:

Zoo daalt zijn kracht op u in zwakheid neer;

Wacht dan, Ja wacht; verlaat U op den heer.

i) E A ('. h T EN ï W I i\ TIGS T E 1' s A L M.

ÜÊ

Ik roep tot ü, o lt;'lt;!ii-\vig Wc - zen!

Mijn rotssteen, nooit naareisch vol-pre-zen.

Wend niet, als «loof, van mij uw oo - ren;

U I .r' '1

Zwjjg niet; laat mij uw aiit-woord lioo - ren,

Op-

1» s A L M 28, 29.

Op - dat ik niet ge - re - kend word' Met

die in 't graf zijn neer-ge-stort.

2. Hoor naar mijn stem en kermend smeeken,

Als ik mijn handen op zal steken

Naar d' aanspraakplaats, uw heiige woning;

Trek mij niet weg, o Uppeikoning.

Met hen, wier argelistigheid In schijn van vrede kwaad bereidt.

3. Doe 't kwade, bij hen ondernomen,

Up hen naar hun verdiensten komen:

Geef hun, opdat z' uw hoogheid merken.

Naar hun terkeerd' en booze werken;

Dat uw gestrenge geeselroê

Hun naar het recht vergelding doe.

4. Omdat zij nooit naar 't werk des HEEREN Oplettend hart en oogen keeren,

Maar onbedacht en stout versmaden Het oogwit zijner groote daden,

/al Hij hen doen te gronde gaan,

Ontbloot van hulp oui op te staan.

5. Geloofd zij God, wiens open ooren Mijn smeekstem gunstig wilden hooien!

Hij is mijn sterkt' en schild in 't strijden;

'k Vertrouwd' op Hem; Hij hielp m* uit lijden.

Dies springt mijn hart van juichensstof,

En zingt des Allerhoogsten lof.

6.God geeft zijn gunstvolk moed en krachten;

Hij zal, in weerwil aller machten.

Zijn Uijksgezalfde staag behoeden.

Red, heer, uw Isrel uit al 't woeden;

Geef zegen aan uw erf, en weid Uw volk; verhef z' in eeuwigheid.

'—«i-quot;

hee-re sterkt' en eer; Dat de lof van

's Hoog-

i' s a l jl 29.

m

Al - Ier Groo-ten roem be-

schaamM Tor-sten, 't voegt u. Hem in 't mid

den Van zijn hei-lig-dom t'aan-bid-den;

ï

't Voegt u, met de Goil-ge-trou-wen 's Hij:

ren heerlijkheid t' ontvou-wen.

2. 's Heerex stem. op 't hoogst geducht, Kolt en klatert door de lucht,

Berst met vreeselijk geluid üp de groote waatren uit,

Klinkt met nadruk en vermogen Heerlijk uit de hemelbogen.

't Schepsel beeft en staat verwonderd, Als de God der eere dondert.

3. 's Heeren wonderstem verbreekt. Als zijn grimmigheid ontsteekt,

t Cedrenbosch van Libanon,

Schudt den hoogen Sirion.

Cedren, uit den grond gewrongen, Hupplen als der rundren jongen;

Bergen voelen sidderingen,

Daar z' als wilde stieren springen.

4. 's Heeren stem verbaast natuur. Houwt uit bergen vlammeml vuur. Schiet van 't zwerk den bliksem neer. Kades beeft voor 't buldrend weer;

Woestenijen slaan aan 't zuchten;

Hinden krijgen onder 't vluchten Barenswee; door vrees gedrongen. Werpen z' in dien nood haar jongen.

5. 's Heeren stem ontbloot het woud; Waar hij, die op God vertrouwt.

Buigt zich veilig. Hem ter eer. Juichend in zijn tempel neer.

t Is de heer, wiens wenk de stroomen

in

I» s A L M 29, 30.

in hun woede kon hetoomen:

Die, in macht nooit af te meten. Eeuwig is ten troon gezeten.

6. Looft den HEER, die wondren werkt, Israël, zijn volk, versterkt;

Hem, die Jakobs heilig kroost Zcegnen zal met vreed' en troost.

i) e i) e ii t i c s t e p s a l m.

Ik zal met hart en mond, o heer, Uw (£v ^ | = | ^ [ j ^:#^; [-^ hl o-l-j.-1 1

naam ver-hoo-gen en uw eer. De-wijl Gij

EE;

mij uw bij - stand boodt, Mij optrokt uit den

Jï

diep-sten nood; Zoo-dat de vij-and, in mijn

1^5 [=^; | J „—1

£

lij - den. Zich o - ver mij niet mocht ver-

m ^

blij - den.

2. Mijn God, Gij hebt mij op mijn klacht Genezen, en mijn smart verzacht;

Gij hebt mijn ziel, door angst beroerd, Ais uit het graf weer opgevoerd; Gij hebt het leven mij geschonken;

Ik ben niet in den kuil gezonken.

3. Psalmzingt, Gods gunstgenooten; geeft. Geeft lof den iieeh, die eeuwig leeft. Zijn vlekkelooze heiligheid

Zij ter gedachtenis verbreid! Een oogenbiik moog' ons doen beven, Zijn gunst verduurt een eeuwig leven.

4. Perst eens de bittre tegenspoed, Des avonds, het benauwd gemoed

Tot

PSALM 30, 31.

Tot naar gejammer en geklap,

Nauw rijst des morgens vroeg de dag, 01' God verleent, in plaats van lijden, M eer stof tot juichen en verblijden.

p A u z E.

5. Ik sprak . door mijn geluk misleid: »lk wankel niet in eeuwigheid.quot;

■ Want Gij liadt mijnen berg, O HEER,

Door uwe gunst, uw naam ter eer. Zóó vast gezet, alsof gevaren En rampen nu verdwenen waren.

6. Maar toen amp;' U slechts een oogenblik Verbergdet, trof mij vrees en schrik. Dies riep ik om uw heilgenot;

Ik smeekt' en zei: »0 groote God, «Wat winst is uit mijn bloed te halen? Waartoe zou ik ten grave dalen?

7. «Zou in den kuil 't ontzielde stof

• Den mond ontsluiten tot uw lof, «En van uw redding zingen? Zou -Het daar verkondigen uw trouw? «Hoor mij, 0 HEER, help mij genadig; «Bekroon mij met uw gunst gestadig.quot;

8. Gij hebt mijn weeklacht en geschrei Veranderd in een blijden rei.

Mijn zak ontbonden, en mij weer Met vreugd omgord, opdat mijn eer Niet zwijg': zoo klimt uw lol' naar boven. Mijn God, ü zal ik eeuwig loven.

3

uw gc -recli-tig - lie - lt;lcn.

2. Och, neig tot mij uw gunstig' ooien;

Schiet haastig toe; dat mij Uw naam een rotssteen zij,

Een huis, een welgesterkte toren.

Die, op een klip verheven.

Mij veiligheid kan geven.

3. Gij zijt alleen (wat zou ik vreezen V)

Mijn rots, mjjn burg, o heer!

Ja, uwen naam ter eer.

Zult Gij mij tot een herder wezen.

Mijn Helper, scheur dc netten.

Die z' in 't verborgen zetten.

4.'k Beveel mijn geest in uwe handen.

Gij, God der waarheid, Gij,

O heer, verlostet mij.

Ik haat hen, die het reukwerk branden Ter eer van valsche goden.

Op U steun ik in nooden.

eerste 1' a u z e.

5. 'k Zal in uw goedheid mij verblijden:

Gij hebt mij aangezien,

ün hulpe willen bièn In mijn verdrukking en mijn lijden.

Toen, in mijn zielsellende,

Uw aangezicht mij kende.

6. Ook hebt Ge mij niet weggestooten,

Noch mij van allen kant Benauwd duor 's vijands hand.

Neen, 'k heb uw trouwe hulp genoten:

Gij deedt met vaste schreden Mij in de ruimte treden.

7. Bewys, o heer, uw mededoogen;

Verhoed mijn ondergang;

Ik ben beklemd en bang;

Het zwaar verdriet doorknaagt mijn oogen;

Het doet mijn ziel bezwijken.

En 's lichaams krachten wijken.

8. De bittre smart verteert mijn leven;

Mijn tijd wordt dag aan dag Versleten in geklag;

Ik

PSALM 31.

Ik voel mijn krachten mij begeven Door zonden, die met plagen Myn beendren fel doorknagen.

TWEEDE PAUZE.

9. Mijn weêrpartijders, zeer te duchten,

Verwekken my elks haat

En mijner buren smaad;

'k Ben tot een schrik; mijn vrienden vluchten, Daar z', om mijn blaam en lijden.

Mij op de straten mijden.

10. Ik ben, als dood, in 't hart vergeten.

En word niet meer geschat

Dan een bedorven vat.

'k Hoor, hoeveel kwaads mij wordt verweten. Waar zou ik veilig wezen?

'k Heb van rondom te vreezen.

11. Terwijl zij samen zich verbinden.

Besluiten zij mijn dood.

Maar, heer, 'k vertrouw in nood Op ü; dit doet mij sterkte vinden;

'k Mag, met geloovig roemen,

U mijn Verbondsgod noemen.

12. In uwe hand zijn mijne tijden;

'k Verlaat mij in mijn leed

Üp U alleen, die weet De maat en 't einde van mijn lijden.

Red mij, van die verbolgen Ter dood toe mij vervolgen.

13. Laat over mij uw aanschijn lichten;

Zie op uw dienstknecht neer;

Verlos mij toch, o heer;

Doe mij nooit voor mijn haatren zwichten; Beschaam niet, laat niet zuchten.

Dien Gij tot ü ziet vluchten.

derde pauze.

14. Beschaam, verschrik de goddeloozen;

Verstom hen in den dood.

Och of uw almacht sloot'

De valsche lippen van die boozen.

Die stout en trotsch verachten Hen, die uw wet betrachten!

15. Hoe groot is 't goed, dat Gij zult geven

Hem, wiens oprechte geest

Op U betrouwt, U vreest!

Hoe groot is 't heil, dat G' in dit leven, Ver boven beed' en wenschen,

Reeds wrocht voor *t oog der menschen!

p s a l m 31, 32.

16. Gij zult uw volk een schuilplaats wezen;

Gij bergt hen in het licht Van 't god lijk aangezicht.

Daar zij geen leed van trotschen Treezen; Een hut, waarin zij 't woelen. Den twist der tong niet voelen.

17. Geloofd zij God, die zijn genade

Aan mij heeft groot gemaakt; Die voor mijn welstand waakt.

Zijn oog slaat mij in liefde gade;

Hij wil mij heil bereiden,

Mij in een vesting leiden.

18. Ik heb, te moedloos neergebogen,

En door de vrees gejaagd.

Weleer te ras geklaagd:

»'k Ben afgesneèn van voor uw oogen.quot; Dan, nog woudt G' U ontfermen,

Toen Gij mij hoordet kermen.

19. Bemint den heer, Gods gunstgenooten,

Den heer, die vromen hoedt. En straft het trotsch gemoed.

Zijt sterk; Hij zal u niet verstooten; Hun geeft Hij moed en krachten, Die hopend op Hern wachten.

Se - ven; Die van de straf voor ecu-wig

is ont - lie - ven; Wiens wan -be - drijf, waar-

P

door iiij was be-vlekt. Voor't hei-lig oog des

éi

hee-ren is be - dekt. Wel - za - lig is

P s a i. M »2. 53

f —1 de mcnsch, wicn 't ma^ ge - beu - ren, Dat

God naar recht hem niet wil schuldig keu - ren,

|VrV |::=i| ^ | r: gt; | | J|-1

2. Toen k zweeg, en U mijn ongerechtigheden, Weerhouden door de vrees, niet heb beleden.

Verouderden mijn beendren door geklag,

In mijn gebrul en angst den ganschen dag.

Want, HEER, uw hand, die mij bezocht met plagen, Deed dag en nacht mij zware smarten dragen;

Mijn levenssap droogd' uit van uur tot uur,

Gelijk het land door zomerzonnevuur. ~

3.'k Bekend', o heer, aan U oprecht mijn zonden;

'k Verborg geen kwaad, dat in mij werd gevonden; Maar ik beleed, na ernstig overleg.

Mijn booze daèn; Gij naamt die gunstig weg.

Dies zal tot U een ieder van de vromen,

In vindenstijd, met ootmoed smeekend komen.

Een zee van ramp moog' met haar golven slaan, Hoe hoog zij ga, zij raakt hem zelfs niet aan.

r A u z e.

J.Gij zijt mij, heer, ter schuilplaats in gevaren;

Gij zult mij voor benauwdheid trouw bewaren; G' omringt me, daar Ge mij in ruimte stelt.

Met blij gezang, dat mijn verlossing meldt.

Mijn leer zal u, o mcnsch, naar 't recht doen handlen, En wijzen u den weg, dien gij zult wandlen.

Ik zal u trouw verzeilen met mijn raad.

Terwijl mijn oog op u gevestigd staat.

5. Wil toch niet stug, gelijk een paard, weerstreven, 01' als een muil, door domheid voortgedreven.

Gebit en toom, door 's menschen hand bestierd, Beteuglen 't woest en redeloos gediert'.

Laat

54 PSALM 32, 33.

Laat zulk een dwang voor u niet noodig wezen. Wie God verlaat, heeft smart op smart te vreezen; Maar wie op Hem vertrouwt, op Hem alleen,

Ziet zich omringd met zijn weldadigheèn.

6. Rechtvaardig volk, verhef uw blijde klanken, Verheugd in God, naar waarde nooit te danken. Zingt vroolijk; roemt zijn deugden t' allen tijd, Gij, die oprecht van hart en wandel zijt.

DE DRIE EN DERTIGSTE PSALM.

1

Zingt vroo - lijk, heft de stem naar bo - ven;

i

Reclit-vaar-ili - gen, ver-heft den heer. Het

i

past op - rech-ten. God te lo - ven; Zingt

zij - nen groo-ten naam ter eer. Prijst Hem

in uw psal - men Met de schoonste gal-

i

men; Roept zijn wel - daèn uit; Laat de

^EEElEgE

keel zich pa - ren Met den klank der sna

ren; Looft Hem met de luit.

. Roemt nu met nieuwe lofgezangen De nieuwe blijken van zijn gunst. Het speeltuig moet dien toon vervangen; Heft vrolijk aan; wijdt Hem uw kunst. Alles moet Hem eeren;

Want het woord des heer en, ^Jt Richtsnoer zijner daèn,

PSALM 33.

Is volmaakt rechtvaardig,

Al onz' achting waanlig;

Eeuwig zal 't bestaan.

3. Hij schept in 't heilig recht heilagen;

Zijn wijsheid is alom verspreid; Men hoort ai 't wereldrond gewagen Van zijne goedertierenheid.

's Heerek alvermogen Bracht de lietnclhogen

Door zijn Woord in 't licht;

Heeft de flonkervuren,

Die den tijd verduren,

Door zijn Geest gesticht.

EERSTE PAUZE.

I. Hij doet de groote waatren zwellen, Te zaam vergaadren tot een hoop. En naar den diepen afgrond snellen,

Daar zij beperkt zijn in hun loop.

Laat al d' aard' Hem vreezen, Die, als 't Opperwezen,

't Al heeft voortgebracht.

Laat de wereld schrikken;

Laat z' all' oogenblikkcn Siddren voor zijn macht.

5. Geen ding geschiedt er ooit gewisser,

Dan 't hoog bevel van 's iieeren mond. Zijn godlijk' almacht spreekt, en 't is er; Zijn wil gebiedt, en 't wordt terstond. Schoon de heidnen samen List op list beramen.

God verbreekt hun raad;

Schoon de Mogendheden Snood' ontwerpen smeden. Hij belacht haar haat.

6. Maar d' altoos wijze raad des HEEREN

Houdt eeuwig stand, heeft altoos kracht. Niets kan zijn hoog besluit ooit keeren; 't Blijft van geslachte tot geslacht.

Zalig moet meu noemen Die hun Maker roemen

Als hun heer en God;

't Volk, door Hem te voren Gunstig uitverkoren Tot zijn erf en lot.

tweede PAUZE.

7. De groote Schepper aller dingen

Ziet, uit het ongenaakbaar licht. Het gansch gedrag der stervelingen;

50 PSALM 33.

Niets is bcilekt voor zijn gezicht.

Uit zijn vaste woning,

Daar Hij liecrsclit als Koning,

Daar zijn lol', zijn eer.

Klinkt door al de bogen,

Zien zijn godlijk' oogen Op al 't menschdom neer.

8. 't Is God, aan tijd noeh plaats verbonden.

Wiens toeziclit over alles gaat;

Die quot;t barte vormt en l.an doorgronden;

Die aller werken gadeslaat.

Schilden , bogen , dolken,

Dapper' oorlogsvolken,

Wijsheid, moed noch kracht.

Kunnen ooit in 't strijden Eenig vorst bevrijden Zonder 's heerex macht.

9 Het briescliend paard moet eindlijk sneven,

Hoe snel het draav' in 't oorlogsveld;

't Kan niemand d' overwinning geven;

Zijn grootc sterkte baat geen held.

Neen, de Heer der heeren Doet ons triomfeeren;

Hij, geducht in macht.

Slaat elk gunstig gade.

Die op zijn genade

In benauwdheid wacht.

I) E K li E I' A U z E.

10. Zijn machtig' arm beschermt de vromen.

En redt hun zielen vau den dood.

Hij zal hen nimmer om doen komen lu duren tijd en hongersnood.

In de grootste smarten Blijven onze harten

In den HEER gerust.

■k Zal Hem nooit vergeten.

Hem mijn Helper heeten.

Al mijn hoop en lust.

11 Laat ons alom zijn lof ontvouwen ;

In Hem verblijdt zich ons gemoed.

Omdat wij op zijn naam vertrouwen.

Dien naam zoo heilig, groot en goed.

Goedertieren Vader,

Milde Zegen-ader,

Stel uw vriendlijk hart,

Op wiens gunst wij hopen.

Eeuwig voor ons open:

Weer steeds alle smart.

d e

PSALM 34. 57

de vier en dertigste psalm.

Ik loof den heer, mijn God; Mijn zang klimm'

op naar't he - mei - hof; Mijn mond zing'

eeu - wig tot zijn lof, Om mijn ge - luk-

kig lot. Mijn ziel, loof d'Op - per-heer.

Ei

't Zacht - moe - dig volk zal 't straks ver - staan.

iüü

Door vreugd met u zijn aan-ge-daan, En

jui-chen tot zijn eer.

Komt, maakt God met mij groot; Verbreidt, verhoogt met hart en stem Den nooit volprezen naam van Hem, üie ons behoedt in nood.

Ik zocht in mijn gebed Den heer, ootmoedig met geween; Hij heeft mij in angstvalligheên Geantwoord, mij gered.

Zij sloegen 't oog op God; Zij liepen als een stroom Hem aan. Hij liet hen nimmer schaamrood staan; Hij wendde straks hun lot.

Hij, die door smart op smart Gedrukt werd, zond tot God zijn beê. Terstond verdween 't ondraagbaar wee Uit zijn benepen hart.

EERSTE PAUZE.

Des heeren Engel schaart Een onverwinbre hemel wacht

P S A L M 34.

Rondom hem, die Gods wil betracht; Dus is liij wel bewaard.

Komt, smaakt nu en beschouwt De goedheid quot;van d Alzegenaar.

Welzalig hij, die in gevaar Alleen op Hem betrouwt!

5. Vreest, vreest Hem t' allen tijd', Gij, heiligen, daar g' ondervindt. Dat hij, die God vreest en bemint.

Gebrek noch schade lijdt.

In honger komt nocb moed.

Noch kracht den jongen leeuw te baat; Maar die den HEER zoekt \roeg en laat, Mist nimmer 't noodig goed.

6. Komt, kindren, hoort naar mij; Neemt mijn getrouwen raad in acht; Ik leer. opdat g' uw plicht betracht,

Wat 's HEEREN vreeze zij.

Hebt gij in 't leven lust ,

In dagen, daar men 't goed' in ziet, Waarin men vrij is van Yerdriet,

Daar niets ons heil ontrust ?

7. Houdt dan uw tong in toom.

Dat zij nooit schandlijk spreek' ol smaal Dat nooit bedrog ol' logentaal Op uwe lippen koom'.

Betreedt het rechte spoor;

Yeraclit het kwaad; jaagt naar den vree God ziet de vromen, en hun beê Geeft Hij altoos gehoor.

TWEEDE P A ü Z E.

8. God slaat een gram gezicht Op boozen, die Hem tegenstaan;

Hij doet hun naam met hen vergaan Door 't hoogste strafgericht.

Maai Hij ziet gunstig neer Op hem, die naar zijn wetten leelt. God is het, die hem uitkomst geelt. Zijn grooten naam ter eer.

9 God is 't verbroken hart,

't Verbrijzeld en bedrukt gemoed. Ten allen tijd' nabij en goed, In tegenheid en smart.

Veel wederwaardigheèn,

Veel rampen zijn des vromen lot;

Maar uit die alle redt hem God;

Hij is zijn heil alleen.

10 God zorgt, als 't leed genaakt. Dat hij niet gansch ter neder stort ,

PSALM 34, 35.

Dat liem geen been gebroken word': 't Is 60(1, die hem bewaakt. De snoode boosheid baart Den goddeloo/.e vloek en dood,

Daar hij, die d' onschuld stout verstoot, Zelf schuldig wordt verklaard. 11. De HEER verlost en spaart

Zijn volk, dat op zijn hulp vertrouwt; Hét zal, door Hein in gunst beschouwd, Niet schuldig zijn verklaard.

DE VIJF EN DERTIGSTE PSALM.

Twist met mijn twis-ters, He - mei-heer;

m

Ga mijn be - strij - dren toch te keer; Wil

i

spies, rond-as en schild ge - brui-ken, Om

=Se=

hun ge-Yreesd ge - weid te fnui - ken; Be-

mil

let hun d'op - tocht; treed voor-uit: Zoo wor-

SÜÉÊÜ

den z'in hun loop ge-stuit; Ver-troost mijn

ziel in haar ge-ween. En zeg haar: «'k Ben

uw heil al-leen.quot;

2. Beschaam z' in hunnen trotschen waan, Die mij zoo wreed naar 't leven staan: Zoo worden z' achterwaarts gedreven En rood van schaamte. Doe hen beven. Die kwaad verzinnen tegen mij.

r s a I. Ji 35.

Dat al luin list verijdeld 7,ij.

Yevstrooi hen, als de wind liet kat;

Gods Engel drijv' lien van mij af.

3. Doe hen altoos onzeker gaan,

In duisternis, op gladde paamp;n;

En. daar Gij zijt op hen verbolgen.

Moet, HEER, uw Engel hen vervolgen. Zij hebben in hun listigheid Een kuil, een net voor mij bereid. En, schoon ik nimmer hun misdeed.

Steeds lagen voor mijn ziel gesmeed.

4. Mijn vijand word', eer hij 't verwacht, üóor ramp op ramp te niet gebracht;

Hij moog', in eigen net gevangen.

Het loon van zijn bedrijf erlangen;

Zoo vall' hij In den kuil, weleer Voor my geschikt, verslagen neer;

Dan zal mijn ziel, verheugd in God,

Steeds juichen in haar heilrijk lot.

EERSTE PAUZE.

5. Mijn beendren spreken tot uw eer: Wie, wie is U gelijk, O HEER?

ü, die van d' overmacht der sterken De zwakken redt door wondrc werken? Die voor der roovren woed' en zwaard t Nooddruftig volk getrouw bewaart? Gij weet, hoe valsch men mij belaagt. En onverdiend ter vierschaar daagt.

6. Mijn vijand, dorstig naar mijn bloed , Vergeldt mij wreevlig kwaad voor goed;

Maar ik, hem ziend' in krankheid zuchten. Nam deel in al zijn ongenuchten.

Ik vastte, met een zak omgord;

'k Had mijn gebeden uitgestort;

Ik ging in 't zwart, met rouwmisbaar. Alsof 't mijn vriend, mijn broeder waar'.

7. 'k Had om mijn haters 't kleed gescheurd, Als een, die om zijn moeder treurt;

Maar als ik moest met rampen strijden. Verheugden zij zich in mijn lijden. Zij kwamen schielijk op mij af.

Eer iets mij zulks te kennen gaf. Elk spotte met mijn zielsverdriet; Hun valsche tong bedwong zich met.

8. Bij dartle brassers aan den disch,

Wien 't huichlenU spotten eigen is.

Wier lastertaal mij snood onteerde. Was vreugd om 't onheil, dat mij deerde.

I' S A I. M 35.

Hue lang /nit Gij zulks zien, o God? Vergun mijn ziel een lieter lot;

Verlos haar, door uw sterke hand. Uit dezer leeuwen klauw en tand.

TWEEDE 1gt; A U Z E.

9. Ik zal, iu tegenwoordigheid

Van 't groote volk, uw Majesteit D' erkentnis van iiiijn hart bewijzen;

'k Zal U voor aller oogen prijzen.

Dat zij dan, die mij zonder reèn Vervolgen, om mijn tegenheèn Niet juichen, noch in hunnen waan Op mij hun schimpend' oogen slaan.

10. Zij spreken nooit van vrede, neen.

Maar zij bedenken listigheèn

Ten val van ben, die, stil van zinnen. Den vrede, 't dierbaarst pand, beminnen. Zij bassen m' aan met open mond: Hun schimptaal, die mijn ziel doorwondt. Bespot mijn leed; zij zijn verheugd Op 't zien van al mijn ongeneugt.

11. 0 heer . Gij ziet het; zwijg niet stil; Uw recht beslissc mijn geschil;

Ontwaak; treed toe tot niijn bescherming; Mijn God, betoon mij uw ontlerming; Doe mij, o hoogste Majesteit,

Eens recht naar nw gerechtigheid.

En laat die wreeden, dag aan dag.

Niet juichen om mijn droef gek lag.

12. Laat beu niet zeggen in het hart;

• Geluk, mijn ziel, hij is benard;quot;

Meu boore nimmer uit hun monden: ■ Wij hebben hem in 't eind verslonden.quot; Wil hen veeleer met scliand' belaan Om al den smaad, mij aangedaan;

Opdat mijn trotsclie weerpartij Zich niet vcrhelTc tegen mij.

13. Laat vromen, juichend t' allen tijd, Om mijn gerechtigheid verblijd.

Dien lust, dien ijver nooit bedwingen,

Maar zeggen onder 't vroolijk zingen;

■ Verheerlijkt zij de hoogste God;

■ Hij schenkt zijn knecht een vreedzaam lot.' Dan meldt mijn tong met diep ontzag

Uw recht, uw lol' den ganschen dag.

PSALM 36.

DE ZES E N DERTIGSTE I'S AL 31.

Het trotsch ge - drag ties boo-zen doet Mij

EÜi

spre-ken in 't be-klemd ge-moed: »Gods vrees is

m

uit zijn oa - gen,quot; Wijl liij zoo lang/.icli

Ei

zei-ven vleit, Tot God zijn on - ge-recli-tig-

m

heid Niet lan-ger kan ge - tloo - gen. Be-

Ei

drog en on - recht spreekt zijn mond; 't Ver-

=:

stand laat na, den wa-ren grond Van't wcl-docn

op te mer-ken ; Des nachts is't kwaad zijn

-t

Hij 3 stelt zicli op een hoo-zen

weg. En schnwt geen snoo-dc wcr-ken.

2. Uw goedlieid, HEER, is hemcllioog; Uw waarheid tot den wolkenboog;

Uw recht is als Gods bergen;

Uw oordeel grondloos; Gij behoedt En zegent mensch en beest, en doet Uw hulp nooit vruchtloos vergen. Hoe groot is uw goedgunstigheid!

PSALM 36, 37.

Hoe zijn uw vleuglen uitgebreid!

Hier wordt de rust geschonken; Hier 't vette van uw huis gesmaakt; Een volle beek van wellust maakt Hier elk in Helde dronken.

3. Bij U, heer, is de levensbron; Uw licht doet. klaarder dan de zon, Uns 't heuglijk licht aanschouwen. Wees die U kennen mild en goed. En toon d' oprechten van gemoed

Uw recht, waar z* op vertrouwen. Dat mij nooit trotsche voet vertrapp'. Noch booze hand in ballingschap

Ellendig om doe zwerven!

Daar zijn de werkers van het kwaad Gevallen in een Jammerstaat,

Waarin zij hulploos sterven.

de zeven ex dertigste l» s a l m.

i

Wees o - ver't heil der boo - zen niet ont-sto-

lm

kon; Bc -nijd licn niet. Wat on - rcclit, wat gc-

Ie|i

weid De trouw verdrukk', zij blijft niet on - ge-

£

wro-ken: De trot-sche ziet zijn weeld' een

i

perk ge-stcld. Valt ai' als't kruid, ter nati - wer-

nood ont-lo-ken, Ver- dort als'tgras, door

m

's maaiers zeis ge-\eid.

2. Stel op den heer in alles uw betrouwen:

Betracht uw plicht; bewoon het aardrijk; leer

Uw

P S A L M 37.

Uw welvaart op Gods trouw volstandig bouwen;

Verlustig u met blijdschap in den heer.

Dan zal Hij u in liei'd' en gunst aanschouwen, U schenken wat uw hart van Hem begeer*.

3. Geen ijdle zorg doe u van 't heilspoor dwalen;

Houd in uw weg het oog op God gericht;

Vertrouw op Hem, en d' uitkomst zal niet falen:

Hij zal welhaast uw recht voor elks gezicht Doen dagen als de morgeiizonnestralen,

Kn blinken als het hel Ier middaglicht.

4. Zwijg Gode; wacht op 't eind vau 's heeren wegen.

Wanneer gij hier der snooden voorspoed ziet; En hebben zij door list hun wensch verkregen,

't Ontsteek' uw drift, noch haar* u zielsverdriet. Misgun hun dan geen ingebeehlen zegen;

Laat af van toorn, en zoek de wrake niet.

5. God roeit hen uit, die 's vromen rust verstoren;

Maar die den heer verwachten met geduid,

Zien 't aardrijk zich ten erfbezit beschoren.

Verbeid den stond, die beider lot vervult.

En tracht dan t zaad der boozen op te sporen.

Waarvan gij plaats noch voetstap vinden zult.

EERSTE P A U Z E.

6. 't Zachtmoedig volk zal eens den vollen vrede

Genieten, in de zoetste rust verblijd,

En erven d' aard'. Hoe ook de booz' en wreede

Üp d* onschuld loer', de tanden kners' van spijt; Hoe listig hij op haar zijn aanslag smede.

De HEER belacht het wrokken van dien nijd.

7. Hij ziet zijn dag, den dag zijns oordeels, komen.

Men trekt het zwaard; men spant den boog, en mikt Op 't zuchtend hart der onderdrukte vromen.

Daar 's boozen raad hen wreed ter slachting schikt, In 't stout bestaan, in 't woeden niet te toomen. Voordat hem God verbijstert en verschrikt.

S.Gods wraak ontwaakt, en trekt de trotschen tegen; Hun eigen zwaard vergiet hun ziedend bloed. Dan breekt hun boog; dan vallen z' op hun wegen: Dan blijkt op 't klaarst, dat hier het weinig goed Van 's heeren volk, rechtvaardiglijk verkregen.

Veel beter is dan 's boozen overvloed.

9. Gods macht verbreekt den arm der goddeloozen,

Terwijl zijn hand rechtvaardigen geleidt.

Al treden z' op geen weg, bezaaid met rozen. Zij wachten 't heil, door God hun toege/.eid.

Hij kent hun tijd; zij zien, in spijt der boozen. Hun erfenis bewaard in eeuwigheid.

10. Geen

P S A L M 37.

j 10. Geen druk beschaamt hun hoop in bange tijden;

Geen hongersnood doet hen verlegen staan;

Gods goedheid zal hen voeden en verblijden,

Maar 's HEER EX toorn de boozen nederslaan.

Als 't mestlam, dat men zag ten offer wijden,

Zal met den rook het heilloos rot vergaan.

TWEEDE l» A ü Z E.

11. De booze neemt, door hebzucht aangedreven,

Met list ter leen, en legt de schuil niet al', ü'oprechte, vol ontferming, mild in 't geven.

Bezit deez' aard' als 't erl', dat God hem galquot;.

Deez* smaakt in rust den zegen en het leven;

De vloek vervolgt den andren tot in 't graf.

12.'t Alwijs bestier bevestigt 's vromen gangen;

De hooge God keurt zijne wegen goed;

Hij zorgt voor hem, en waakt voor zijn belangen;

Hij wordt geenszins om 't glibbren van zijn voet Of om zijn val verworpen, maar vervangen. En ondersteund door God, die hem behoedt.

i 13.'k Ben jong geweest, en draag nu grijze haren.

Maar zag nog nooit rechtvaardigen door nood Zóó zwaar gedrukt, alsof hen God liet varen.

Noch ook hun zaad, al bedelde 't om brood. Hun mildheid schijnt te groeien met hun Jaren; De zegen vloeit hun nakroost in den schoot.

14. Wijk af van 't kwaad, en sta met al uw krachten

Het goede voor, in weldoen onvermoeid;

Woon eeuwig hier in late nageslachten;

Want God, die 't recht, waardoor zijn Heilrijk bloeit. Up 't hoogst bemint, bewaart hen, die 't betrachten; Maar t godloos zaad wordt door Hem uitgeroeid. D E R D E 1» A U Z E.

15. Het aardrijk zij rechtvaardigen en vromen

In erfbezit ter woon, eeuw in, eeuw uit.

D'oprechte «loet een vloed van wijsheid stroomen.

Daar hij den mond tot 's Hoogsten lof ontsluit. Wat menschenvrees zou ooit zijn tong betoomen? Zij spreekt naar 't hart, daar enkel recht uit spruit.

16. De wet zijns Gods is in zijn hart geschreven.

Waardoor zijn gang van glibbren wordt bevrijd. De booswicht loert, door haat en spijt gedreven.

Spant strik op strik, of wapent zich ten strijd. En staat, ontzind, rechtvaardigen naar 't leven. Naardien hij, trotsch, hun 's HEER EX gunst benijdt.

17. God laat hen nooit in 's haters wreed vermogen.

Wie hen verdoem', de heer verdoemt hen niet. Wacht op den HEER, en houdt zijn weg voor oogen;

Hij

P S A I M 37, 38.

Hij zal gewis in 't wettig erfgebied Van *t aardrijk u op 't zegenrijkst Terhoogen,

Terwijl gij 't eind der goddeloozeii ziet.

18. Ik heb liet lot eens dwinglands waargenomen;

Hij breidde zich verbazend uit in 't rond,

Gelijk een boom, die, tot zijn kracbt gekomen, ü|) 't weligst groent, geplant in eigen grond;

Maar quot;k zocht welhaast vergeefs die plaag der vromen: Hij was niet meer, hoe vast hij eertijds stond.

19. Let toch en zie op vromen en oprechten;

Want wat men denk' van d' uitkomst hunner paan. God kroont met vreè het einde zijner knechten;

Maar durft men stout des HEEREN wet versmaan, Dan zal Gods wraak den berg van hoogmoed slechten, En 't boos geslacht ten grond toe doen vergaan.

20. liet heillot, dat rechtvaardigen verkregen,

Vloeit af van God, hun sterkt', als d'angst hen knelt. Hij laat in tijd van nood hen niet verlegen.

Des I1EEREX hulp bevrijdt hen voor 't geweld Van 't godloos rot. Hij komt hem gunstig tegen.

Die op zijn macht een vast vertrouwen stelt.

DE AC II T E N 1) E n T I G S T E 1' S A L M.

m

Groot en ecu - wig Op - per - we - zen,

Zeer te vree - zen, Straf mij in uw gramschap

ipil

niet; Toon mij toch, dat uw kas - tij - den

In mijn lij-den Uit geen grim-mig-lieid

ge-schiedt.

2. Want uw pijlen doen mij dragen Bittre plagen; Zij doorgrieven vleesch en been. 'k Voel uw hand in d' ongelukken. Die mij drukken. Neergedaald op al mijn leen.

psalm 38.

S.Door uw gramschap, fel ontstoken,

Is verbroken Al mijn \leescli en lichaamskracht.

Kust noch vrede wordt gevonden,

Om mijn zonden,

In mijn beendren, dag of nacht.

4. Want mijn hoofd is als bedolven

In de golven Van mijn ongerechtigheên.

Zulk een last van zond' en plagen,

Niet te dragen.

Drukt mijn schouders naar bcncên.

5. 'k Voel door stinkend' etterzweren

Mij verteren;

Walglijk zijn zij voor het oog.

Mijne dwaasheid deed die builen Dus vervuilen,

Daar ze mij tot kwaad bewoog.

EERSTE PAUZE.

6.'k Ben, door uwe wet te schenden.

Krom van lenden.

Vol van druk, benauwd van hart.

Zeer gebogen en verslagen,

Moe van klagen,

Ga ik al den dag in 't zwart.

7. Mijn ontstoken ingewanden

Doen mij branden En voor elk verachtlijk zijn.

'k Voel mij van de smart doorsneden;

In mijn leden is niets heel of vrij van pijn.

8. Uitgeteerd door al mijn klachten

Zijn mijn krachten,

Zeer verbrijzeld en vergaan.

'k Brul van bittre zielesmarte.

Want mijn harte Is verzwakt door al uw slaan.

9. Maar wat klaag ik, iieeii der heeren?

Mijn begeeren Is voor ü, in al mijn leed.

Met mijn zuchten en mijn zorgen Niet verborgen.

Daar Gij alles ziet en weet.

10.'t Hart schokt in mij heen en weder.

Op en neder;

't Lichaam valt mij krachtloos neer;

D' oogen

1» S A L M 38.

D' oogen, bijna blind gekreten,

ü i tgebeten,

Zien liet daglicht nauwlijks meer.

11. Die voorheen mij teer beminden,

En mijn vrinden,

Wijken, angstig voor mijn plaag; Nabestaanden gaan ter zijden,

Wegens 't lijden En d' ellenden, die ik draag.

T W E E D E P A U Z E,

12. Zij, die mijnen dood bejagen,

Leggen lagen,

Dreigen mij den laatsten slag.

Spreken hoe mij best te krenken,

En bedenken Mijn verderf den ganschen dag.

13. Maar ik ben in d' ongelukken.

Die mij drukken,

4ls een doove, die niet hoort,

En uit wiens verstomde lippen Niet kan glippen 't Flauwst geluid van eenig woord.

14. Ja, ik ben als een, wiens ooren

Niet meer hooren,

Wat men zegge, kwaad of goed;

Wien de tegenreên ontbreken.

Om te spreken.

En die daarom zwijgen moet.

15. Want, o trouw en eeuwig Wezen,

In mijn vreezen Staat mijn hoop op U alleen.

Gij, mijn God, zult in ellenden Bijstand zenden,

En vei hooren mijn gebeên.

16.'k Zei: «Laat nooit mijn bitter lijden

Hen verblijden »ln hun trotschen euvelmoed,

• Wijl die boozen juichen zouden,

«Als z' aanschouwden «'t Wanklen van mijn zwakken voet.quot;

D E R D E P A ü Z E.

17. Want, o heer, ik ben aan 't zinken,

En tot hinken leder OOgenblik gereed.

'k Heb mijn smart en onvermogen Steeds voor oogen,

Bij 't vooruitzicht van mijn leed.

18. 'k Wil

P s A L M 38, 39.

18.'k Wil'mijn misdaèn , die ü tergen,

Niet verbergen;

Ik bedek voor ü die niet.

'k Ben vanwegen al mijn zonden. Die mij wonden.

Vol van kommer en verdriet.

19. Maar mijn vijand zie ik leven.

Hoog verheven,

Machtig, vrij van smart en nood. Die, om valsche reên verbolgen. Mij vervolgen.

Nemen toe en worden groot.

20. Zij, die kwaad voor goed vergelden,

Last ren, schelden En vervolgen mij gestaag.

Ja, ze zijn op mij gebeten,

Want zij weten.

Dat ik naar het goede jaag.

21. Zie mij, HEER, wien elk moet duchten.

Tot ü vluchten;

O mijn God, verlaat mij niet;

Blijl niet, wegens mijn gebreken. Ver geweken;

Toon, dat Gij mijn rampen ziet.

22. Heer, ik voel mijn krachten wijken

En bezwijken;

Haast ü tot mijn hulp, en red. Red mij. Schutsheer, God der goden. Troost in nooden,

Groote Hoorder van 't gebed.

1) e n e g e n en de ii tigs t e p s a l m.

-2—=—r

Ik zei:»Nu zal ik let-ten op mijn paftn.

quot;Om met mijn tong niet t'o - ver - treên; Ik

in

zal geen woord uit mij - nen mond doen gaan, -Maar

breid-len dien in te - gen-heên, «Ter-wijl hij

die

mij voor oo - gen zweeft.quot;

2. Ik was verstomd; ik sprak van 't goede niet;

Waar dit verzwaarde mijne smart;

Wijn geest werd heet in 't binnenst door verdriet;

Een vuur ontstak mijn peinzend hart,

Dat, ondanks mijn besluiten, in mijn leed Wijn tong op 't laatst dus spreken deed:

3. »0 HEEli, ontdek mijn levenseind aan mij;

• Mijn dagen zijn bij l) geteld;

»Ai, leer mij, hoe vergankelijk ik zij;

•.Een hand breed is mijn tijd gesteld;

»Ja, die is niets; want, schoon de inensch zich vleit, »De sterkst' is enkel ijdelheid.

4.»Gaat niet de menscli als in een beeld daarheen,

■ Gelijk een schaduw, die verdwijnt?

»Men woelt vergeefs; men brengt met zorg bijeen

»A1 wat op aard' begeerlijk schijnt;

»En niemand is verzekerd, wie eens al »Die goedren naar zich nemen zal.quot;

I' A ü z E.

5. Nu dan, O HEEll, wat is 't dat ik verwacht?

Mijn hope staat op U alleen.

Verlos mij, door uw onweerstaaiibre kracht.

Van al mijn ongeregtigbeêii,

En stel mij niet, getrouwe Toeverlaat,

Den dwazen stervling tot een smaad.

B. Ik ben verstomd, en zal mijn mond voortaan Niet opendoen, wijl Gij liet deedt.

Meem uwe plaag van mij; houd op van slaan,

En maak een einde van mijn leed.

Mijn kracht bezwijkt, omdat mij uwe hand Zoo fel bestrijdt van allen kant.

7. Wanneer uw straf op eenen stervling stort.

Omdat hij uwe wet vergeet.

Verdwijnt zijn glans; zijn kracht vergaat in 't kort,

Gelijk de scboonlieid van een kleed,

Waarover zich alom de mot verspreidt.

Gewis, de mensch is ijdelheid.

8. Hoor mijn gebed, mijn bang geroep, O HEER,

Daar 'k schreiend ü mijn leed vertoon,

Ik. die bij ü als vreemdeling verkeer.

En

P S A L M 39, 40.

En hier, gelijk mijn vaders, woon. Ai, wend uw hand en plagen van mij af; Verkwik mij, eer ik daal in 't graf.

DE VEERTIGSTE PSALM.

iüüü

'k Heb lang den HEER in mij - nen druk ver-

i

wacht, En Hij heeft zich tot mij ge-neigd.

Ik riep, door nood op nood be-drcigd; |Hij

3^

gaf ge - boor aan mij - ne jam-mer-klacbt.

Mij, in den kuil ver - zon - ken. Mi j heeft Hij

hulp ge - schon-ken, Ge-voerd uit mod-drig

0=0==^

ik met vas - ten tred Die jammerkolk ontwijk. 2. Hij geeft m' opnieuw een danklied tot zijn eer. Een lofzang. Velen zullen 't zien,

En God' eerbiedig hulde bièn.

Hem vreezen, en vertrouwen op den heer.

Wel hem, die 't Opperwezen Dus kinderlijk mag vreezen,

Op Hem vertrouwen stelt.

En, in gevaar, geen kracht Van ijdle trotsehaards wacht.

Van leugen of geweld.

3. Mijn

1» s a L M 40.

3. Mijn God , Gij hebt uw wondren groot gemaakt.

Wie is 't, die 't onbepaald getal Van uw gedachten melden zal?

Wat geest zoo vlug, wat tong zoo wel bespraakt? Geen slachtvee, geen altaren Vol spijs ten offer, waren Het voorwerp van uw lust;

Gij hebt mij, naar uw woord,

Mijn ooren doorgeboord,

En 't lichaam toegerust.

4. Bramlofferen, noch offer voor de schuld.

Voldeden aan uw eisch noch eer.

Toen zeid' ik: «Zie, ik kom, o heer; De rol des hoeks is met mijn naam vervuld.

Mijn ziel, U opgedragen,

«Wil U alleen behagen;

«Mijn liet'd' en ijver brandt;

»lk draag uw heiige wet,

«Die Gij den stervling zet, gt;ln 't binnenst ingewand.quot;

1» a u z e.

5. Uw hellleer wordt door mij alom verbreid;

'k Bedwing mijn toug en lippen niet; Gij weet het, heer, die alles ziet;

Mijn hart verbergt nooit uw gerechtigheid; üw waarheid doe ik hooien;

Uw heil, den mensch beschoren.

Vloeit daaglijks uit mijn mond; Uw gunst, uw trouw, uw woord En godsgeheimen hoort Uw talrijk volk in 't rond.

6. G' onthoudt, o heer, dan uw barmhartigheèn

Mij nooit in knellend zielsgevaar.

Dat mij uw gunst en trouw bewaar*.

Daar ik door ramp op ramp mij vind bestreen. Ik voel rnij aangegrepen Door zonden , lel benepen,

Een heir niet t' overzien,

Die ik veel minder dan Mijn hoofdhaar tellen kan;

Zij doen mijn krachten vlièn.

7. 't Behaag' U, mij te redden uit den nood;

o heer, bied vaardig onderstand. En overstort met schaamt' en schand' Hen, die mijn ziel vervolgen tot den dood.

Laat z', achterwaarts gedreven. Met schand' in 't vluchten sneven.

Wier lust is in mijn kwaad.

Verwoesting zij het loon

PSALM 40, 41.

Voor al den schimp en hoon Van hem, die mij versmaadt. 8. Verheug het volk, verblijd hen allen, heek. Die naar u zoeken t' eiken stond; Leg steeds uw vrienden in den mond: Den grooten God zij eeuwig lol' en eer!quot; Schoon 'k arm ben en ellendig.

Denkt God aan mij bestendig.

Gij zijt mijn hulp, mijn kracht,

Mijn redder. 0 mijn God,

Bestierder van mijn lot.

Vertoef niet, hoor mijn klacht.

Bij een el - len - dig mensch. De heer zal

hem, wan-neer hij treurt en klaagt, Be - vrij - den

naar zijn wensch, Be-hoe-den, en doen le-ven

hier op aard' In vree en za - lig-heid.

Nooit van zijn God ver - la - ten, maar be-waard

|ëü

Voor 's vy-aiuls boos bt' - leid.

2. Uc heek zal liem, op 't ziekbed neergestort, Versterken door zijn kracht. Gij maakt, dat zelfs zijn gansclie leger wordt

Veranderd door uw inaciit.

Ik heb tot God geroepen om gena;

■k Zei in mijn angst en leed:

■ Genees

P s a L M 41, 42.

quot;Genees mij, heer, die bij U schuldig: sta,

«En tegen U misdeed.quot;

3. In plaats van troost vervolgt mij 's vijands blaam;

Zij zeggen tot elkaar;

«Waar blijlt zijn dood? wanneer vergaat zijn naam?quot;

Komt iemand van die schaar Om mij te zien, dan spreekt hij valsch, en smeedt

Mij kwaad, zoo\eel hij kan;

Als hij terug van mij naar buiten treedt,

Spreekt hij er am'ren van.

p A U z E.

4. Zij momplen saam, vervuld met bittren haat;

Van raadslaau nimmer moe.

Bedenken zij een goddeloos verraad;

Men zegt: Gods geeselroe • Treft hem gewis; een schanddaad kleel't hem aan;

«Hij ligt voor eeuwig neer;

»Nu zult gij hem niet weder op zien staan.

«Hersteld gelijk weleer.quot;

5. Zelfs hij, op wien ik voormaals heb vertrouwd,

Mijn vree- en dischgenoot.

Verhief zijn hiel, en sloeg mij lier en stout,

Terwijl hij at mijn brood.

Maar Gij, o heer, schiet tot mijn hulpe toe;

Bewijs gen5, en red En richt mij op, dat ik vergelding doe, En d' ontrouw palen zett'.

6. Ik ken uw gunst, ik ken uw trouw hieraan,

Dat zich mijn vijand niet Beroemen zal, noch ik te gronde gaan.

Wijl Gij mij bijstand biedt,

Mij onderhoudt in mijn oprechtigheid,

En voor uw aangezicht.

Met teedre zorg en trouwe hulp, geleidt Naar 't eeuwig zalig licht.

7. Looft Isrels God; roept door all' eeuwigheên

Des ll e eren grootheid uit.

Dat elk met mij zijn lofzang en gebeèn Met Amen, Amen, sluit'!

DE TWEE EN VEERTIGSTE PSALM.

't Hij - gend hert, de jacht ont - ko - men.

Schreeuwt niet ster-ker naar't ge - not Van de

fris-

PSALM 42.

fris-sche wa - ter-stroo-men, Dan mijn ziel ver

langt naar God. Ja, mijn ziel dorst naar tien

m

heer. God des le-vens, ach, wan-neer

ik naa-dren voor uw oo - gen.

m

huls uw naam ver -hoo - gen ?

2. 'k Heb mijn tranen onder 't klagen Tot mijn spij/.e. dag en naclit.

Daar mij spotters durven vragen : • Waar is doel, dien gij verwachtVquot; Wijn benauwde /.iel versmelt,

Als zij zich voor oogen stelt,

Hoe ik, onder stem en snaren.

Feest hield met Gods blijde scharen.

3.0 mijn ziel, wat buigt g' u neder? Waartoe zijt g' in mij ontrust?

Voed het oud vertrouwen weder:

Zoek in 's Hoogsten lof uw lust.

Want Gods goedheid zal uw druk Eens verwisslen in geluk.

Hoop op God, sla 't oog naar boven, Want ik zal zijn naam nog loven.

4.'k Denk aan U, o God, in 't klagen. Uit de landstreek der Jordaan;

Van mijn leed doe 'k Hermon wagen; 'k Roep van 't klein gebergt' U aan. 'k Zucht, daar kolk en afgrond loeit. Daar 't gedruisch der waatren groeit. Daar uw golven, daar uw baren Mijn benauwde ziel vervaren.

1' a u z e.

5. Maar de HEEn zal uitkomst geven.

Hij, die 's daags zijn gunst gebiedt, 'k Zal in dit vertrouwen leven,

En dat melden in mijn lied.

PSALM 42, 43.

'k Zal zijn lof, zelfs in Jen nacht. Zingen, daar ik Hem verwacht, En mijn hart, wat mij moog' treffen , Tot den God mijns levens heffen.

6. 'k Zal tot God, mijn steenrots, spreken;

■ Waarom, HE EU, vergeet Ge mij?

'k Ga in 't zwart, door rouw bezweken,

■ Om mijns vijands dwinglandij,

• Die mij hooilt, mij 't hart doorboort,

■ Dat gestaag deez' las.ring hoort:

■ Waar is God, op wien gij boiiwdet,

■ En aan wien g' uw zaak vertrouwdet ?quot;

7. ü mijn ziel, wat buigt g' u neder?

Waartoe zijt g' in mij ontrust?

Voed het oud vertrouwen weder;

Zoek in 's Hoogsten lof uw' lust. Menigwerf heeft Hij uw druk Doen verandren in geluk.

Hoop op Hem; sla 't oog naar boven; Ik zal God, mijn God, nog loven.

m

ben, die, vol arg - lis - tig - he - den, Ge-

hei - ligd zij.

2. Mijn God, ik steun op uw vermogen; Gij zijt de sterkte van mijn hart.

PSALM 43, 44.

Waarom verstoot Gij m' uit uw oogen? Waarom ga ik. ternecrgebogcii,

Door 's vijands wreed geweld benard, Gestaèg in 't aaklig zwart?

3.Zend. heer. uw liclit en waarheid neder. En breng mij, door dien glans geleid,

Tot uw gewijde tente weder;

-Dan klimt mijn bange ziel gereeder Ten berge van uw heiligheid,

Daar mij uw gunst verbeidt.

4. Dan ga ik op tot Gods altaren.

Tot God, mijn God, de bron van vreugd; Dan zal ik, juichend, stem en snaren Ten roem van zijne goedheid paren,

Die, na kortstondig' ongeneugt', Mij eindeloos verheugt.

5. Mijn ziel, hoe treurt ge dus verslagen?

Wat zijt g' onrustig in uw lot?

Berust in 's HEEUEN welbehagen:

Hij doet welhaast uw heilzon dagen. Uw hoop herleev' naar zijn gebod.

Mijn redder is mijn God.

i.i-i

¹ gil ¹

Wel-eer van on - ze vaat!-ren lioo-ren,

Wat werk Gij in hun da - gen wrocht, Hoe

G' oud -tijds hen met heil he - zocht. Gij

hebt de heid-nen met uw hand Ver-dre-

ven, dat zij 'terf ver - üe - ten; Hen

lel

2. Hun zwaard deed hen dit land niet erven; 11 u 11 arm deed hen geen heil verwerven;

Maar uwe recliterliand, uw maclit.

Heeft hun dien voorspoed toegebracht.

L)c glans van 't godlijk aangezicht Heeft hen de zege weg doen dragen.

Want Gij omscheent hen met liet licht Van uw genadig welbehagen.

3. Gij zelf, o God, die uit uw woning Ons hulp verleendet, zijt mijn Koning.

Verlos ons van 't gedreigde kwaad;

Gebied het heil voor .lakobs zaad.

Gij doet ons onze weèrpartij Met hoornen stooten in de lenden;

In uwen naam vertreden wij,

Die tegen ons de wapens wenden.

■1. Stap ik vol moed ten ooreloge,

'k Vertrouw niet op mijn stalen boge;

Ik weet, dat in den heeten strijd

Mij zwaard noch dapperheid bevrijdt.

Maar Gij verlost den veegen Staat Van 'svijauds macht, waarvoor wij duchten;

Ook doet uw hand al wie ons haat Met scliand' en schaamte henenvlucliten.

EERSTE 1' A U Z E.

5.'t Is God, dien w' onzen Redder noemen, In wien \v' ons al den dag beroemen.

Den lof uws naams. alom verbreid,

Verheffen wij in eeuwigheid.

Maar nu verstoot Gij ons, O HEER; Wij zien ons hoofd met schand' bedekken.

Dewijl Gij met ons heir niet meer Ter hulp, als eertijds, uit wilt trekken.

6. Gij doet ons bevend rugwaarts wijken. En steeds voor d' overmacht bezwijken

Van liaatren, die ons goed en bloed

Vast roeven in hun euvelmoed.

Gelijk de schapen, die men slacht.

Hebt G' ons aan hen tot spijs gegeven;

Ons onder 't heidendom gebracht.

Daar wij verstrooid, vol kommer, leven.

PSALM 44.

7. Het volk, dat Gij hebt uitverkoren,

Verkoopt G' aan die uw erfdeel storen.

Voor geen waardij, hoe min men bied',

En hunnen prijs verhoogt Gij niet.

Gij stelt ons tot een bittren smaad Voor schampre buren, die ons hoonen.

De spot en schimp straalt van 't gelaat Der volken, die rondom ons wonen.

8. Gij quot;doet ons tot een spreekwoord strekken Den heidnen, «laar G' ons heen doet trekken;

En 't volk, dat ons te snood berooft.

Schudt over ons afkeerig 't hoofd.

Mijn schande stelt men valsch in 't licht: Z' is nimmer uit mijn oog geweken;

De schaamte dekt mijn aangezicht.

Zoodat ik 't hoofd niet op durf steken.

9. De stem des hooners moet ik hooien:

Zijn lastertaal klinkt mij in d^v ooren;

De booze vijand koelt zijn moed.

En dorst wraakgierig naar ons bloed.

Mij hebben echter in die smart.

Schoon wij dit alles ondervonden,

ü niet vergeten in ons hart.

Noch trouwloos uw verbond geschonden.

t w e e d e pa ü z e.

10. Ons hart heeft zich van U in nooden Niet afgekeerd tot valsche goden,

En onze gang week niet van 't pad ,

Dat Gij ons voorgeschreven hadt.

Al hebt G' ons in uw toornegloed Verpletterd in een plaats der draken.

En ons verdrukt en bang gemoed De doodsvalleien doen genaken.

11. Ja, hadden w', in dien druk gezeten.

Den naam van onzen God vergeten,

De handen in verlegenheid Tot vreemde goden uitgebreid, —

Zou God, naar zijn onkreukbaar recht. Die euveldaad niet onderzoeken?

Al wat in 't hart wordt overlegd Kent Hij, tot in de diepste hoeken.

12. Maar wij, om uwentwil verdreven.

Verliezen al den dag het leven;

VVij worden slechts van hen geacht Als schapen, voor het mes gebracht.

Waak op, o heer; waarom toch zoudt Gij slapen, en de smart vergrooten?

Ontwaak: toon dat G' ons nog aanschouwt.

En ons niet eeuwig wilt verstooten.

13. Waarom

PSALM 44, 45.

13. Waarom, daar wij uw bijstand vergen, Zondt Gij uw aangezicht verbergen?

Waarom vergeten onz' ellend* Kn onderdrukking zonder end?

Want onze ziel, die nauwlijks leeft, Is treurig in het stof gebogen.

Daar onze buik aan d' aarde kleeft. Bezwijken wij in onvermogen.

14. Sta op, o God; toon medelijden;

Laat ons uw arm van nood bevrijden;

Verlos ons uit den angst, o Heer: Zoo krijgt uw goedheid eeuwig d' eer.

DE VIJF EN VEERTIGSTE PSALM.

i

ge drijft, Is z'als de pen van een, die vaar-

3

dig schrijft. Be - min - lijk Vorst, uw schoon-heid,

É|E

hoog te lo - ïen. Gaat al het schoon der

m

I

lijk van God ge - ze-gend wordt.

PSALM 45.

2. Gord, gord, o Held, uw /.waard aan uwe zijde. Uw blinkend zwaard , zoo scherp gewet ten strijde;

Vertoon uw glans, vertoon uw majesteit;

Rijd zegerijk in uwe heerlijkheid Up 't zuivre woord der waarheid; rijd voorspoedig. En heerscli alom reclitvaardig en zachtmoedig. Uw rechterhand zal 't godüjk rijk behoêii,

En in den krijg geduchte daden doen.

3. Uw pijlen, fel van uwen boog gedreven.

Zijn scherp, en doen geheele volken beven;

Zij vellen neer wat uw vermogen tart.

En dringen diep in 's vijands wreevlig hart.

Gij zult, o God, in eeuwigheid bekleeden Den vasten troon van uw gerechtigheden;

De rjjksstal', dien uw liooge Majesteit In 't Godsrijk zwaait, heerscht met rechtmatigheid.

4. O God, uw God heeft mild ü overgoten

Met vreugdezalf, meer dan uw meegenooten.

Omdat uw ziel de goddeloosheid haat.

En 't recht bemint. Uw vorstlijk rijksgewaad, (J toegevoerd uit elpenbeenen hoven.

Vol eedlen geur, doet elk uw hoogheid loven.

Hoe riekt de mirr' en kassie wijd en zijd,

En d' aloë, wier geur uw ziel verblijdt!

PAUZE.

5. Men ziet U blij, in statelijke reien.

Door dochtren zelfs van koningen geleien;

De Koningin staat aan uw rechterhand In 't Hjnste goud van Olirs mijn rijk land.

O Dochter, hoor, en /.ie, en neig uw ooren;

Verlaat, vergeet, wat ooit u kon bekoren,

Uws vaders huis, uw volk, en wat voorheen U dierbaar en beminnenswaardig scheen.

(j. Dan /.al de Vorst van al uw schoon getuigen;

Hij is uw lieer; dies moet g' n voor hem huigen.

'k Zie Tyrus dan, die rijke wereldstad,

U hulde doen, en offren schat op scbat. De Koningstelg, die Hij zijn Bruid wil noemen, Is meest om haar inwendig schoon te roemen; 't Borduursel is, naar vorstelijken staat.

Van louter goud gewerkt in 't praalgewaad.

7. Straks leidt men haar in staatsie uit haar woning, In kleeding, rijk gestikt, tot haren Koning;

Zoo treedt zij voort met al den maagdenstoet. Die haar verzelt, ü vroolijk te gemoet.

Zij zullen blij, geleid met lofgezangen,

De vreugde voên, die afstraalt van haar wangen. Tot zij, daar elk gewaagt van haren lof.

Ter bruiloft treèn in 't koninklijke hof.

8. In

P S A L M 45, 46.

8. In plaats van uw doorlucht' en vrome va ad ren, Zult Gij eerlang uw zonen zien vergaadien, En stellen hen door uw geduchte hand. Al 't aardrijk door, in vorstelijken stand. Ik zal uw naam bij elk geslacht doen kennen; Van kind tot kind zal t zich aan U gewennen: Zoo rolt uw lof op 't ruime wereldrond In eeuwigheid uit aller volkren mond.

DE ZES EN VEERTIGSTE PSALM,

^2 J -J

c—a

God is een toe-vlucht voor de zij -nen,

Epl

Hun sterkt', als zij lt;luor drocf-heid kwij-ncn;

SEd

ziels - benauwdheid, in ge - vaar. Dies zal geen

ha - rc plaats mocht wij - ken, Sclioon 't hoo^

ï

bergt' uit zij - ne steè Ver - zet wierd in het

mm

hart der zee.

2, Laat vrij het scliuiineiid zeenat bruisen. D' ontroerde waatren lievig ruischen; De golven mogen door haar vvoên Het berggevaarte daavren doen, — De stad, het heiligdom, de woning Van fiod, den allerhoogsten Koning, Wordt in haar muren t' allen tijd' Door beekjes der rivier verblijd.

PSALM 46, 17.

3. Geen onheil zal de stad verstoren.

Daar God zijn woning: heeft verkoren; God zal haar redden uit den nood,

Bij 't da^en van het morgenrood.

Men zag de heidnen kwaad beramen: De koninkrijken spanden samen;

Maar God verhief zijn stem, en d' aard* Versmolt, voor 's Hoogsten toorn vervaard. PAUZE.

J. De heek , de God der legerscharen,

Is met ons, hoedt ons in gevaren;

De heer, de God van .Takobs zaad,

Is ons een burg, een toeverlaat.

Komt, wilt op 's heer en daden merken; Aanschouwt des Hoogsten groote werken.

Zijn macht, die nooit te stuiten is.

Maakt d' aarde tot een wildernis.

5. God stilt alom het oorelogen;

Zijn arm verbreekt de taaie bogen,

Doet spies en speer aan stukken slaan. En wagens door het vuur vergaan.

Laat af!quot; dus spreekt de heer der heeren: Weet, Ik ben God; elk moet mij eeren ; Het heidendom, ja 't gansch heelal Verhooge mij met lofgeschal.quot;

6. De heer, de God der legerscharen,

Is met ons, hoedt ons in gevaren.

De heer, de God van Jakobs zaad,

Is ons een burg, een toeverlaat.

de zeven en veertigste p s a l w.

Juicht, o vol - ken, juicht; Handklapt,en be-

| j;]==Ër|:^ EEg; | -[i.hz*: ]

tuigt On - zen God uw vreugd; Weest te

—ümü

zaam ver-heugd; Zingt des Hoog-sten eer;

Buigt li voor Hem neer. 41 - les ducht zijn

kracht;

PSALM 47.

kraclit; Al - les vreest zijn macht; Zij - ne

^4:

Ma - Je - stelt Maakt haar heer-lijk-heid 0-

m „|IJ TTT

ver't rond der aard' Wijd en zijd ver-maard.

2. Naar Gods wijs bestel,

Op Gods hoog bevel.

Slaan wij, door zijn hand Volken aan den band,

Die door ons verneèrd.

Door ons overheerd.

Strekken lot een blijk,

Hoe Hij, liefderijk,

Aan zijn woord gedenkt,

D' erfenis ons schenkt,

Jakobs heerlijkheid,

Aan hem toegezeid.

3. God vaart voor het oog Met gejuich omhoog.

't Schel bazuingeluid Galmt Gods glorie uit.

Heft den lofzang aan:

Zingt zijn wonderdaan:

Zingt lt;le schoonste stof;

Zingt des Konings lof Met een zuivren galm.

Met een blijden psalm.

Hij, de Vorst «Ier aard',

Is die hulde waard.

I. Zingt des Hoogsten eer.

Opdat ieder leer',

Hoe Hij heerscht alom Over 't heidendom;

Hoe Hij van zijn troon Geeft zijn rijksgeboón.

Daar het al voor bukt.

Eedlen. gansch verrukt,

Nu hun 't godlijk licht Straalt in 't aangezicht,

Deelen in ons lot,

Eeren Abrams God.

5. D' Eer-

p s a l gt;1 47, '18.

5. D' Eersten van den Staat, Die den onderzaat.

Naar Gods wijze wet. Zijn ten schild gezet, Eeren 's Hoogsten maclit. God munt nit in kracht.

n e a c h ï en v e e r tigs t e 1» s a l m.

In

Sa-lems stad en tem - pel - hof. Daar

£

on - ze God, by ziii-vrc to - nen, Op

zij - nen heil - gen berg wil wo - nen. Hoe

- 3IF

schoon, hoe wel - ge - le - gen, Wat vreugd voor

d' aard', wat ze - gen, Is Si-ons berg! hoe grootscli.

hoe blij, Hoe heer-lijk aan de noor - der-

zij! Wie is 't, die niet de God-stad roemt,

igPiiiPii

De stad des groo-ten Ko-nings nocint ?

2. In haar paleizen vestigt God

Zijn troon, wordt daar erkend een slot Kn hoog vertrek voor 't volk te wezen. Geen vorsten beeft men daar te vreezen. Pas hadden zij, verbonden,

Den

I' S A L M 48, 49.

Drn tocht zich onderwonden;

Pas hadden zij de stad in 't oog,

Of hun verwondring steeg zóó hoog, Dat Sion slechts van ver te zien Hen straks van schrik terug deed vliên. 3. Daar greep hen heving aan, vervaard. Vol smart, gelijk een vrouw, die baart. Zoo doet G' een oostenwind de kielen Van Tarsis' vloot in zee vernielen.

Wij zagen. 't geen onz' ooren Voorheen slechts mochten hooien, In deze stad, den troon der eer Van God, der legerscharen li kek.

Hij zal. door macht en kloeke daèn, In eeuwigheid haar vast doen staan, i» A ü z E.

J. Wij, o verheven Majesteit,

Gedenken uw weldadigheid,

In t midden van uw heiige woning.

Gelijk uw naam is, groote Koning,

Bij ons te recht geprezen,

Zoo is uw roem gerezen.

En bij de volken zeer vermaard.

Tot aan het uiterst eind der aard'. Uw rechterhand, die t kwaad niet duldt, Is met gerechtigheid vervuld. 5. Dat Sions berg weergalm' van vreugd;

Laat Judas dochters zijn verheugd.

Wijl Gij haar vijand sloegt in quot;t strijden.

Gaat Sion rond aan alle zijden;

Telt al de vestingwerken En torens, die 't versterken;

Ja ziet, met een oplettend oog,

Paleizen steigren hemelhoog.

En stout verduren al 't geweld,

Opdat gij 't aan uw kroost vertelt. 0. Want deze God is onze God;

Hij is ons deel, ons zalig lot.

Door tijd noch eeuwigheid te scheiden. Ter dood toe zal Hij ons geleiden.

DE X E G E X EN VEERTIGSTE PSALM.

Gij, vol - ken, hoort; waar g' in de we - reld

woont, 't Zij laag van staat, ol' hoog, met eer bekroond

P S A L H 49.

kroond, 't Zij rijk of arm, komt, luis-tert naar dit

woord; Mijn mond brengt niets dan lou - tre wijs - heid

s;

voort, Bij mij in 't hart op-merk-zaam o-ver-

dacht; Ik neig het oor, daar'k op Gods inspraak

wacht. Naar'shee-ren spreuk, en zal u op lt;lc

I

o - pen-ha - ren.

Wat zou mij toch doen vreezen in een tijd.

Waarin liet kwaad, het onrecht mij bestrijdt.

Als ik omringd, benauwd hen door 't geweld,

Dat in mijn val zijn hoogst genoegen stelt?

Wat hem betreft, die op zijn schat betrouwt,

Eu al zijn roem op groeten rijkdom bouwt,

Zijn schat behoudt zijn broeder niet in 't leven; Hij kan daarvoor aaii God geen losgeld geven.

Hij kan dien prijs der ziele, dat rantsoen Aan God in tijd noch eeuwigheid voldoen; Hij wenscht vergeefs hier altoos 't licht te zien, Eu door zijn schat het naar bederf t' ontvlièn.

Hij ziet elk uur der wijzen levensend;

Der dwazen dood blijft hem niet onbekend;

Hij ziet, dat hun in 't sterven niets kan baten,

Maar dat zij 't al aan andren overlaten.

Al zegt zijn hart: Mijn huis zal eeuwig staan, ■ Van kiuit tot kind gedurig overgaan;quot;

Al heeft hij 't land, waarop zijn trotschheid roemt. Zijn grootschheid houwt, naar zijnen naam genoemd, ■t Is alles wind, daar zich zijn hart mee streelt.

De

PSALM 49, 50.

De menscli, lioe mild door 't aardscli geluk bedeeld, Hoe hoog in eer, in maclit en staat verheven. Vergaat als 't vee, en derft in 't eind het leven.

p A U z E.

5. Hoewel zijn weg niets is dan ijdelheid.

En hü zich zelf door dwazen hoogmoed vleit.

Stapt echter 't kroost, dat in der oudren woord Behagen schept, op 't zelfde doolpad voort.

De dood maait ook dier kindren leven af; Zij volgen hen, als schapen, naar het graf;

En in den dag, den grooten dag des HEEHEN, Zal over hen d' oprechte trioml'eeren.

6. Men denkt niet meer aan hun voorleden staat,

Wijl al hun glans met hen in 't graf vergaat.

Maar na den dood is 't leven mij bereid;

God neemt mij op in zijne heerlijkheid.

Vreest hem dan niet, die groote schatten heeft. Wiens machtig huis in eer en aanzien leeft;

Want hij zal niets in 't sterven met zich dragen;

Zijn naam, zijn roem, 't ligt al terneergeslagen.

7. Schoon hij zich op deez' aard' in wellust baadt. En ieder roemt zijn weeld' en overdaad,

Hij daalt nochtans, gelijk zijn gansch geslacht, Vervreemd van God, in 's ai'gronds donkren nacht. Gij dan, o menscli, hoe waard, hoe groot in eer. Zoo gij den wil versmaadt van uwen Heer, Dan gaat gij, als de beesten, haast verloren;

Een wis bederf is u ten lot beschoren.

DE V 1.) P T I G S T E PSALM.

EE=jË

Der go - den God ver-heft zijn stem met macht.

.^=1^

En roept deez'aard', van daar de zon met pracht

In'toos-ten rijst, tot daar z'in zee ver-dwijnt;

i

Uit Si - on. zoo vol - ko-men schoon, verschijnt

God

PSALM 50.

* * ¹ cJ '^J.¹ J * * '«sJ

God vol van glans, om op zijn troon te stij -gen ;

Hij, on-ze God, Hij komt en zal niet z wij-gen.

Verterend vuur gaat voor zijn aanzicht heen, Een felle storm verzelt alom zijn treên:

Nu Hij zijn volk zal richten voor elks oog,

Koept Hij tot aard' en hemel van omhoog: ' Verzamelt mij mijn dierbre gunstgenooten,

«Die mijn verbond op 't heilig offer sloten.quot; De heemlen zijn getuigen van zijn recht.

Want God is zelf de Rechter, die 't beslecht.

Hoor gij, mijn volk: hoor, Isrel, daar ik tot U spreek en roep: «Ik God, Ik ben uw God; »'k Bestraf u niet vanwege d' offeranden,

«Daar die gestaamp;g voor mij op 't outer branden, o'k Zal uit uw huis geen var, noch uit uw kooi «Voor 't brandaltaar begeeren bok of ooi;

»\Vant al 't gediert' der wouden is het mijn': »\Vat beesten er op duizend bergen zijn,

• Wat vogels ooit rondom hun toppen vlogen,

■ Het wild des velds, 't is al in mijn vermogen.

PAUZE.

«Nooit klaagd' Ik 't u, indien Ik honger had; «Want d' aard' is mijn, en al wat zij bevat.

■ Zou stierenvleesch, of wat ooit menschen voedt, «Mijn spijze zijn? mijn drank der bokken bloed?

• Neen, offert God' uw dankbre lofgezangen;

't Geen gij belooft moet d' Allerhoogst' ontvangen.

■ Roept in den nood tot mij, uw God en Heer; Dan help Ik u, en gij geeft Gode d' eer.quot;

Maar zijne taal tot goddeloozen luidt:

Waarom toch spreekt gij mijne wetten uit? «Wat roemt gij u als mijn verbondelingen,

«Daar g* u door woord noch straffen laat bedwingen V

«Ziet gij een dief, gij loopt met hem en steelt; «Gij zyt het, die met overspelers deelt «In 't vuil vermaak van hun ontuchtigheên; «Uw mond is vol van ongebonden reen;

«Uw snoode tong is afgericht op liegen,

-En steeds gewend aan veinzen en bedriegen.

«Gij zit, gij spreekt van uwen broeder kwaad; «Uw moeders zoon vervolgt gij bits met smaad.

En

PSALM 50, 51.

«En lastert hom: dit doet gij vrij en blij; Ik zwijg ; dies meent ge, dat Ik ben als gij. »'k Zal over u een heilig vonnis vellen,

»En uw gedrag n klaar voor oogen stellen.

t). «Verstaat dit toch, vergeters van Gods wet, «Opdat Ik niet verscheur' en niemand redd'. ■ Wie 't dankbaar hart mij biedt ter offerand*, «Die geeft mij eer, en elk, wie met verstand quot;Zijn wegen richt, mag op mijn gunst vertrouwen: «Ik zal Gods heil hem eeuwig doen aanschouwen.''

DE EEN EN VIJFTIGSTE PSALM.

BH

Ge - na, o Goil. ge-na, hoor mijn gc -beil;

Verschoon mij toch naar uw barmhar-tig - he - den;

3

Delg uit mijn schuld; ver-geef mijn o-ver-tre - den :

Uw goedheid wordt noch paal noch perk gc - zet.

31

Ai, wasch mij wel van on - ge- rech - tig - heid;

=1=

Mijn schuld is zwaar; ik heb uw wet ge-schon-

lÈ^I

den; Zie mijn be-rouw; hoor, hoe een boet-ling

SS

pleit, En rei - nig mij van al mijn vui-le

1

zon - den.

2. Want

I' S A L m 51.

2. Want ik gevoel de grootheid van mijn kwaad;

Mijn zonde /.ie 'k mij steeds voor oogeu zweven; 'k Heb tegen U, ja li alleen, misdreven.

Uw wil en wet, hoe heilig, stout versmaad.

Ik heb gedaan, dat kwaad was in uw oog;

Dies ben ik, heek. uw gramschap dubbel waardig;

'k Erken mijn schuld, die U tot stral' bewoog ; Uw quot;doen is rein, uw vonnis gansch rechtvaardig.

3. 't Is niet alleen dit kwaad, dat roept om straf; Neen, 'k ben in ongerechtigheid geboren;

Mijn zonde maakt mij t voorwerp van uw tooien, Reeds van het uur van mijn ontvangnis al'.

Zie, Gij hebt lust tot waarheid in 't gemoed. Gij, ueeh, die weet al wat ik heb misdreven.

Gij, die miju geest met wijsheid hadt gevoed.

En in mijn ziel uw godhjk licht gegeven.

4. Ontzondig mij met hysop, en mijn ziel.

Nu gansch'melaatsch, zal rein zijn en genezen.

Wascli mij geheel, zoo zal ik witter wezen Dan sneeuw, die. versch op 't aardrijk nederviel. Ai, geef mij weer gewenschte zielevreugd;

l.aat uit uw mond mij stof tot blijdschap hooien: Zoo wordt opnieuw 't verbrijzeld hart verheugd, En in mijn geest de ware rust herboren.

1' .V U z E.

5. Verberg uw oog van mijn bedreven kwaad. Waardoor mijn ziel gevoelt de diepste wonden;

Delg, delg toch uit mijn schuld en al mijn zonden.

En spreek mij vrij van mijne gruweldaad.

Herschep mijn hart, en reinig Gij, o UEEH,

Die vuile bron van al mijn wanbedrijven;

Vernieuw in mij een vasten geest, en leer Mij aan uw dienst oprecht verbonden blijven.

(i. Verwerp mij van uw aangezicht toch niet;

Ai, laat van mij uw heilgen Geest niet scheiden; Die kan alleen op 't rechte spoor mij leiden.

Bestier mijn gang, daar Gij mijn zwakheid ziet. Geef miju gemoed, dat nu angstvallig vreest. De blijdschap weer; doe op uw heil mij hopen;

Laat mij, gesterkt door eenen eedlen geest, Volvaardig 't pad van uw geboden loopen.

7. Dan zal ik elk, die 't heilspoor bijster is,

Vrijmoedig al uw rechte wegen leeren;

De zondaar zal zich dan tot L' hekeeren.

En scheppen moed uit mijn behoudenis.

Ü God, Gij God mijns heils, vergeef mijn schuld. Mijn bloedschuld toch, hoe billijk ook te doemen;

Dan zal mijn mond, met zangstof weer vervuld. Uw heilig recht, gepaard met goedheid, roemen.

8. Heek,

PSALM 51, 52.

8. Heer, open Gij mijn lippen door uw kracht. Zoo zal mijn mond uw lof gestaag vermelden.

Geen offer kan voor mijne zonden gelden;

Behaagd' ü dat, straks wierd het U geslacht. Indien Gij lust in brandend' offren hadt, Dan wierd het vuur door mij gewis ontstoken;

Ik spaarde dan noch zorg, noch vlijt, noch schat. Maar zou 't altaar van offervee doen rooken.

9. Gods offers zijn een gansch verbroken geest, Door schuldbesef getroffen en verslagen.

Dit offer kan uw heilig oog behagen;

't Is nooit, o God, van Ü veracht geweest. Doe Sion wel; laat om mijn zwaren val Uw goedheid niet van zijne burgren wijken ;

Bouw Salem op; laat nooit zijn muur en wal. Door uwe straf, voor 's vijands macht bezwijken.

10. Dan vindt Gij in onz' offeranden lust,

Waarmee wij Ü naar 't heilig recht vereeren; Dan zal 't altaar de varren gansch verteren; Dan wordt het vuur daarop nooit uitgebluscht.

Waar-toe u dus be-roemd in'tkwa-de.

Ver-meet-le ilwin-ge - land? Ik steun ge-

S!

rust op Gods ge-na - de En trou-wen

£

on - der-stand. Zijn goed-heid duurt den gan-

sclien dag; Zijn al-macht wekt ont-zag. 2. Uw tong, die toelegt om te schaden, En als een scheermes snijdt.

Durft /.icli met snood bedrog beraden,

üit bittren wrok en nijd.

(lij mint bet onrecht, haat de deugd; Ue logen baart u vreugd.

3.

Igt; S A I, M 52, 53.

3. Gij grieft mij door uw schatnpre woorden,

Door taal, die mij verbaast;

Gij tracht mij door uw tong te moorden;

Maar beef! gij wordt welhaast Door God, die uw gedrag \erfoeit.

Voor eeuwig uitgeroeid.

4. God zal u voor zijn wraak doen bukken.

En door zijn sterke hand U uit uw tent en schuilplaats rukken,

Ontwortleii uit uw stand.

De vromen zullen, vrij van nood, Dan lachen om uw dood.

5. -Zie,quot; zal men zeggen, »zie den dwazen,

gt;Die, op zijn rijkdom stout.

■ Ons wilde door zijn macht verbazen,

»0p God niet heeft vertrouwd.

»Zijn sterkte kreeg hij door geweld; • Nu ligt hij neergeveld.quot;

6. Maar ik zal als d' olijfboom groeien

In 't huis des grooten Gods.

Ik zal in eer en godsvrucht bloeien;

God is mijn steun en rots.

Op zijne gunst, mij toegezeid.

Vertrouw 'k in eeuwigheid.

7. Mijn God, U zal ik eeuwig loven.

Omdat Gij 't hebt gedaan.

'k Verwacht uw trouwe hulp van boven;

Uw waarheid zal bestaan.

Uw naam is voor 't oprecht gemoed Van al uw gunstvolk goed.

P S A L M 53, 54.

ze - den Af-schu-we - lijk; daar is geen

m

mensch, die goed Op aar - de doet.

2. God, die het recht met kracht verdedigt, sloeg Van 's hemels troon zijn oogen naar beneden

Op Adams kroost, doorzocht hun hart en zeden; Hij zag, of' zich geen mensch verstandig droeg. En naar Hem vroeg.

3. Hij zocht alom, maar ach. Hij vond er geen.

Want alle vleesch is trouwloos afgeweken;

Het land is vol van stinkende gebreken:

Geen sterveling wil 't pad der deugd betreen. Ja zelfs niet één.

4. Heeft dan dit volk, dat groeit in euveldaan,

Geen kennis? Neen! thans durven die ontzinden Met gulzigheid mijn volk als brood verslinden.

Zij roepen op hun godvergeten paèn Zelfs God niet aan.

5. Op 't onverwachtst zijn zij in angst gebracht; Want God heeft uw belegeraars doen vluchten. Hun beendren zelfs verstrooid. Die u deen zuchten

Hebt gij beschaamd; want God verwerpt, veracht Dit boos geslacht.

6. Och daalde 't heil uit Sipn spoedig neer Voor Israël! Als God zijn volk uit lijden En banden redt, zal Jakob zich verblijden.

En Israël al juichend geven d'eer Aan yjjneii ilEER.

DE VIER EN VIJFTIGSTE P S A L M.

0 God, ver-los mij uit den nood, En

m

red door u - wen naam mijn Ie - ven. Mijn

reclit-/,aak zij aan ü ver-ble - ven; Och of

PSALM 54, 65.

$■ . [ .z , Ul-I^: I , ^ i

uw arm mij liij-staml bood! U Goil, sla

V ■ -

acht op mijn ge - bed; Neig: tot mijn re - tie

gmi-stig d'oo-ren. En wil mijn bit - tre

Ü

klacht ïer-lioo - ren; Zoo word' ik nit ilen angst

=i—l-i—-rr----

ge - red.

2. Want vreemden steken 't hoofd omhoog Tot mijn verderf; ik zie tirannen,

Om mij te dooden, samenspannen ; Zij stellen God zich niet voor 't oog. Ziet! God, die nimmer mij vergeet, Is mij een helper in mijn lijden;

Hij voert hen aan, die voor mij strijden, En ondersteunt mij in mijn leed.

3. Hij zal dit kwaad, dit boos bestaan. Aan mijn verspiederen vergelden.

Roei uit die tegen mij zich stelden;

Het gaat uw trouw en waarheid aan. Ik zal U met een blij gemoed Vrijwillig offren, heer der heeren;

Ik zal uw naam met lofzang eeren: Dit eischt uw naam, want hij is goed.

4. Want God wil mij zijn bijstand biên; Hij heeft mij 't onheil doen ontkomen, Eii mijn benauwdheid weggenomen ;

Ik heb mijns vijands val gezien.

Gij, die 't ge-roep uws volks wilt lioo - ren.

Verberg

PSALM 55.

ES

Yer-berg U niet voor al mijn smee-ken;

^Jl ^J ^

Ter-hoor mij, Hoer; geef gun-stig acht Op

m

mijn misbaar en jam-merklacht, Waar-in de

m

nood mij uit doet hre-ken.

2.'t Geroep des Tijands doet mij beven; Ik word door angst en schrik gedreven. En lel geperst door goddeioozen;

Men schuilt op mij, met snood beleid. Een last van ongerechtigheid.

Hoe vinnig treft de wraak dier boozen!

3. Mijn hart voelt weên en bange nepen; De doodschrik heeft mij aangegrepen; Ue vrees heeft mijne ziel bevangen;

Een kille beving komt mij aan, En siddring doet mijn leden slaan;

Dies roep ik uit met sterk verlangen:

4. .Och, gaf mij iemand duivenvleuglen!

• Gewis, mijn drift waar' niet te teuglen: Ik vloog, tot daar ik kon verwachten

• Mijn veiligheid, waar 't ook mocht zijn, »ln 't barste zelfs der zandwoestijn,

• Daar ik in stilte zou vernachten.quot;

5. Welhaast had ik de vlucht genomen.

Om dezen wind. deez' storm t' ontkomen, ü heek. laat hen uw vuur verslinden; Verdeel hun tong; -verwar hun spraak; M ant twist en wrevel, haat en wraak, Zijn in de stad alom te vinden.

6. Bij dag, bij nacht, ja t' aller uren. Omringen die haar op haar muren;

Geen recht, geen onschuld kan er baten.

Maar binnen in haar heerscht de twist; Het wreed verderf, de snoode list, 't Bedrog wijkt nimmer van haar straten.

PAUZE

1» S a l 31 55.

i» a u z e.

7. Zag ik mij door een vijand Jagen,

Dan kon, dan zon ik dit verdragen;

Maar 't was mijn iiater niet voordezen.

Die tegen mij zich thans verheft;

'k Had anders wei 't gevaar hesel't,

. En zou voor hem verborgen wezen.

S. Neen, gij, gij zijt het, dien ik eerde.

Dien ik gelijk mij zeil' waardeerde.

Met wien 'k gemeenzaam plag te handlen.

Mijn leidsman, met mij eensgezind.

Met wien ik raadpleegd' als mijn vrind. Kn samen naar Gods huis mocht wandlen. 9. Dat hen de dood als schuldheer veile.

En levend stort' in 't diepst der helle I \\ ant boosheid huisvest in de harten Kn tenten van dit booze rot;

Maar ik zal roepen tot mijn God,

Die mij zal redden uit mijn smarten.

10. 'k Zal 's avonds klagen, zuchten, stenen ;

'k Zal 's morgens kermen, 's middags weenen. Fn God zal op mijn bede merken.

Die God, die mij van dezen strijd In vreè door zijnen arm bevrijdt.

Hoe velen ook mijn val bewerken.

11. God zal mij hooren en hen plagen.

Die God, die reeds van oude dagen

Als rechter zat. om 't kwaad te weren:

Dewijl dit volk, de tucht ontwend.

In 't minste geen verandring kent.

Kn God noch vreezen wil, noch eeren^

12. Hij slaat zijn handen aan zijn vrinden;

Geen vreêgenootschap kan hem binden; Hij schendt verbonden, speelt met eeden;

Hij vleit, en gladder is zijn mond Dan boter; maar zijns harten grond Is vol van krijg en bitterheden.

13. Zoo zacht als olie is zijn spreken,

Maar spies noch zwaard kan scherper steken. Mijn ziel. God zal u onderhouden ;

Werp uwe zorgen op den heer;

Zijn trouwe gunst duldt nimmermeer.

Dat. die Hem vreezen, wanklen zouden.

14. Gij, heer, Gij zet den boozen palen.

Kn zult hen doen ten afgrond dalen.

Wie op bedrog zijn hoop wil bouwen.

Kn dorst naar bloed, dien kort uw straf De helft van zijne dagen af;

Maar ik. ik zal op ü vertrouwen.

t)e