OLFERT.

(Hy komt op as immen tyge efterou wei. Edge pet, wollen doek, slop monstik, silveren tabakscloase ensf., klompen oan.)

Goeienavent sei 'k, — ik sei fen navent. Ja sjoch, hwent Beits sei, ik mocht wol efkes hinne, mar ik moast tygje frjcunlyk wcze, sei so, oindat ik in Olf'ert wie; en tyge fatsoenlyk sei so, hwent it wieren frjin Olforts lyk as ik hjir, sei se. En hja het myscls hwet opkrease en it hier utkjirad, on ik moast de toetten oufeye sei se, en de klompen net yn 't paed sette, sei se en it strie fen de sokken dwaon sci so, en lt;rjin prumke yn 'e mulo dwaen, of it slop montstik ütklopje, sei se, hwent dot joegen plakken sei so en hja htilden hjir not fen plakken. En sadwaen-de wierne hjir den ek gjin plakkers, sci se. Mar kin ik it nou helpe, det ik Olfert hjit? Us hoit en hjar hawwe my for-foerre seit so en as ik jouns nei 't icrappel-yten mei de brij bigjin, fréget hja my eltse kear hwêrom as ik it krud net ütfoun ha. Mar ho soil min dat er nou ütfyno as 't er net yn sit, hwet siz jimme oars? Mar hja seit ik bin sa goed as bólle, omdat Rykelo bakker for my allinne wyks tsjien ])Oiiii daei mear knype moat. En ik bin sa dom as brca, seit se, omdat de kerlen myn Olfertshud littiend hawwe, mar de simmels bin my nei de harsens set seit se. En fen 't klearebare spek-yten bin ik sa nei in baerch ut-aerde, seit se on nou wit hja net ef der earno in baerch mei in minskeforstan , ef in miiiske mei in bargeforstan omrint. Nou, wit jimme 't ek ? Tk haw dêr Freerk snyder al ris nei frége en dy sci, min foun tsinvvirdich „gekruist ras.'quot; Der wieren nünsken mei in forstan mar in bytsje greater as in baerch, dy 't dochs fen alles ta toage waerd, mei hége tracteminteu en pensioenen, sadet hjar pong op'tlêst satsjok waerd as in fet baerch. Mar der wiereu ek guds, mei in minske-forstan, dy by hjar libben hast as in baerch utslachte waerden. Mar Beits seit, Freerk is in dommekraet en as ik dêr nei hjer soil ik nog dommer wirde seit se. Ik moast Ijeaver nei hjar swaeger gean, seit so, dy tadomenjj leart en losten for my in preek halden bet oer kapittel 13, fèrstak-kebosk; „Tn Jerusalem waren geen krakelingen te koop.¹' Dordt koe min sjen, sei er, dat hja dorre net huidon fen det holle flut der 't min neat fen yn 'e roppet kryget as hwet ut 'enoar jaege wyn en wetter en bargemoal. En do 't Klaos opperman nog gjin ousotto pelysje wier, is der faek dronken bij üs heit en mem kaem to bjeantsje-iten en den racsde er my wekker mei syn ougryslyk great forstan fen de wetten, hwont do skrift wie de baes fen alles sei er.

„En de aarde nu was bedekt met sneeuw en de hazejacht was gesloten.quot; Do Ijüwe dy do wetten makke hawwe, hieno alles dêr fen ouharke, sei er. En dan moat er ek yn 'e wet stean, seit Beits, dat de man forplichto is syn wiif to folchjen oeral hwer as hja dat hawwe wol, mar as hja ut to thédrinken giet, moat ik thiis bluwe soit so, om op Bijke to passen. Allinne Snjcuntojouns mei 'k efkes allinne nei do bürren om my skeare to litten, hwent hja seit dat er Snjeintoinoarns for stykelbaerchen net preeke wirdt, en dat de stykols er dêrom ou moatle. Sadwaonde fyne jimme my Snjeuntojouns yn'e skearwinkol. Hwet is 't al frjeamd net, det in domenij net fen stykels haldt!

Mar licht freóchje jimme, ho komst'hjir nou as de „ver-loaren soanquot;' oanwaerjen, Olfert? Wolnou, ik bin nei Evert Japiks west, om krüden to holjon for Beits hjar rimmetiek. Gy hie my twa botsons yn 'e büse joun, dór koe 'k in slokje for keapje, sei se. Nou hearde ik dot hjir in for-setsje wie en sadwaende stiek ik efkes oan, hwent ik mei sa alderdealesto graech mesykspyljon (¹) hearro. Ik kin sols ek sa allerdealesto moai hantremonika-spylje, dot üs Bjjke sims fen klearebare oandienens bigjint mei to sjongon. Mar det lietko is meastal gou ütsong, hwent Beits kin dêr not oor seit se en fen simmolachtigheid kogelt hja de houn de doar ut en ikke, och . . .

1

Ik bin in Olfert, jimm' kin 't fêst wol sjen;

In Olfert wie 'k ek al, do wie 'k yet in bern,

Hwent de baker sei tjin mem; „o, vrouw, sjoch ris oan, „Hwet is 't my in jonge, in Olfert, jou soan !quot; Nou sjoch — dat hage tyge lis mem,

Greatsk, liet ik 't minskdom do hearro myn stim. „Ilearink,quot; sei heit do, „ik wit it mar heal,

„Giilt dorre myn jonge of balt 'r in koal?quot;

En myn Olfertslüd,, Olfertshud keam sa yn gloarje, „Olfert,quot; sei heit den, „dou bist' myn fictoarje,

„Far sa mar foart, yt in bult sApenbrij.quot;

For acht man sea mem en dat wie, (allegear) — for my!

2

Mar do 'k nei skoalle moast, do hie .'k it mier ; „It learen,quot; sei mem, „fait him Ijeauw ik hwet swier! „Dórom ha 'k in boltsje yn 'e büse him trjeun,quot;

Sa is do mei boltsjes 't a-hie er yn bljeun.

Master, dy spriek do ringen ta heit:

„Siebe, Jon Olfert, vordert met vlijt,

„Gij voedt zijn lichaam, ik voed zijn geest,

„Mar Siebe, de boltsjes die voeden 't meest!quot;

Ja myn Olfertshüd, Olfertslüd, kaem sa yn gloarje, „Olfert,quot; sei heit dan, „dou. bist myn fictoarje,

„Far sa mar foart, yt in bult süpenbrij,quot;

Grouwe earten mei greauwen, sea mem — for my.

3

Tretsjin jier Aid, gong 'k nei 't fraeglearen ta.

It hagc my not, mar üs mem woe 't sa ha.

Mei woartols en koalraop ha 'k psalmférsen leard, Och, mei hiel hwet oars vrirde nou heidens bikeard. Domenij spriek do ringen ta mem:

„Ziet, in de schrift onderwijs ik nu hem,

„ Van brood alleen kan de mensch niet bestaan.¹' — „Dan soil 'k,quot; sei üs mem, „him er spek wol op jaen.quot; En myn Olfertshüd, Olfertslüd, kaem sa yn gloarje.

Heit en mom seien faek: „hy 's lis fietoarje,

„Poai'lik ! och hearink, hy pypket mar ta, „Twa romersfol kin er wrammels — al ha!quot;

4

Mei brij en beane waerd lytse Olfort great.

Mar och, — greate Olfert hie 't frjjen net leard; 'k Roun sauntjin kear blau, hwent, och, eltse faom soi: „Né tankje, ik wol net sa'n Olfert fen brij !quot;

't Erjjen to learen, wie my in krüs,

't Hearde, sei doomnij, by him ek net thus.

Master sei: „Olfert, houd jij maar moed,

Vraag 'lt; maar aan mijn dochter, die weet hoe 'f moet.* Mei myn Olfertshüd, Olfertslüd teach ik dêr hinne, Trytich jier aid, sa wier, moast hja 't wol kinne, 'n Lyts hytsje bryk, dêr by ek al hwet stiif . . . Nou, uou. Beits koe 't wol, hwent nou is 't. . myn wiif

5

Hjir ha jimm' Olfert, jimm' kin 't fêst wol sjen, In Olfert wie 'k ek al, do wio 'k yet in bern.

As ik, do ik trouwd' ek in Olfert yet wie ? Och, — Olferts kiest min ek ta lid fen 'e rie.

Beits seit, ik moat jouns acht ure op béd,

Earst iet ik my den oan brij yetris sed;

'k Skyl do ierappels, ik skjurje de pot.

Och, och sa biklaeglik is nou myn lot.

En myn Olfertshüd, Olfertslüd is nou gjin gloarje:

Beits seit, komst' let thus, dan soil 'k dy jandoarje Hagelje, himmeljo, as wierst myn houn.

Dus moat 'k wol nei hüs, en 'k siz jim — goen joun !

{Nei it foar rappen):

Hearink nog ta, hear ik hantsjogeklap . . . ?

Nou, dat docht my goed, hwent as ik it wol snap Jowch hwet ik hjir sei, jimm' in lyts bytsje nooht . . . Ik weachje 't dêrom en kom yetris for 't Ijocht.

Hwent ik forgeat hwet, — och, wol 't my forjaen. . Ik moast jimm' fen Beits ek de groetenis dwaen, — Hja is nou hwet gammel, mar is det foarby. Den komt se hjir ek skieik ris oan, het se sein, Hwent trochwiirennocht,ljeafde en Ijocht oan'enoar to bynen Is er to ... .(*) sa'n wille to fynen,quot;

Sei se, — en Olfert sei „ja!quot; ... Is det dom? . . . Den doch ik as Malbroek, dy kaem ek nooit wêrom!

Hjir kin de nam me fen it doarp of de stéd dèr it song wirdt, neamd wirde of ek wol: vop sa'n brill oft' of do namme fen it selscip, de ho.spes ensf.

BEITSKE,

Olfept syn wiif.

Frj/scc Tpdn/rftcht mei sang, for in frommiske.

. , vV*'

'WircUn fen 'WC.

Priis 50 eiutcn.

DE REDERYKER FEN GRIDZEBURREN.

Frysoe foardracht mei sang, for in manspersoan.

Ppi^ iopfpieske nei „De doppskomiekquot; fen Abp. de WINTER,