G 5-1

ft--

DE NEDERLANDSCHE

GEBRACHT OP DB ARTIKELEN VAN HET

WETBOEK

VAN

BURGERLIJKE RECHTSYORDERING

DOOR

Mr. W. VAN ROSSEM Bz.,

ADVOCAAT, riiOCDREUR EN KASTOSBECHTER-PLAATSVERVASTGER TE 'S-GEAVENHAGE.

EERSTE DEEbs^ (Art. i-97.)

TWEEDE DEEL. {Art. 97—199.)

's-OltAVENHAOE, GEBR. BELINFANTE.

1885.

T.'' ■' y

elolengraaff instituut voor privaatrecht

nieuwe gracht 00

utrecht

DE NEDERLANDSCHE RECHTSPRAAK

BETREFFENDK HET

WETBOEK VAN BURGERLIJKE RECHTSVORDERING.

Gedrukt bij GEBR. BEUNFASTE, vooi'ti.: A. 1gt;. SCIUXKEL.

RIJKSUNIVERSITEIT UTRECHT

0704 01

WETBOEK

VAN

I; 1 RGERLIJKE HECIITSVI )R 1 )ERING

DOOK

Mr. W. VAN ROSSEM Bz.,

ADVOCAAT, 1'KUUÖKEUI; EN KAN'TcINUECUTEU-I'LAATSVEUVANGEK TE 'S-trltA VKNHAtiE.

EERSTE DEEL.

(Art. 1—97.)

MOLENGRAAFF INSTITUUT VOOR PRIVAATRECHT NIEUWE GRACHT 60 UTRECHT

's-GRAVENHAGE, GE BR. BEL INFANTE.

1885.

haar do Rechtspraak Iielrcflondc hol Wetboek van llurgerlijke Üechtsvordering (door iMr. W . van Hossem Hz. bewerkt ter completeering van den '2''⁰¹¹ druk van .Mr. I). I.koVs «fieehtspraak van den lloogcn Raadquot;) ook voor hen die Lkoin's quot;Reclits[)raakquot; niet bezitten, van groot prao tiscli belang is, wordt dit werk onder vorenstaanden titel alzonderlijk in den handel gebracht.

I)c Uiltjever.

V O O E R E D E.

lüj het verschijnen van den iweeden druk der Ueclilspraak van den lloogen Rand van wijlen Mr. I). Léon, Al'deeliiii; Hurgerlijke Rechls-vordering, spreek ik den wenseh uil, dal aan dil werk een even gunslig-milhaal liij hel rcchlsgvlcird publick moge len deel vallen, als zulks liij di' overige vervolgen van LéoVs grooien arbeid hel geval is geweest.

Ik heb gelraeln deze uitgave op dezeltde wijze Ie bewerken, als de oorspronkelijke, en den lekst van I.kon zooveel mogelijk overgenomen.

Hel groot aanlal jaren, waarover deze arbeid loopl (van 1855 tol Iquot; Januari 1885), en de zeer uilgebreide jurisprudenlie, die ook op liet gebied der Burgerlijke Reehlsvordering beslaal, deden bel wenscbelijk voorkomen om de uilgave, die daardoor vrij omvangrijk wordl, bij gedeelten te doen plaals hebben.

Aan mijn geachten conl'rère, Air. G. Bklinkaxte, die dezen arbeid heelt voorbereid en wiens hulp en slenn mij nooil hebben ontbroken, breng ik bij dezen daarvoor mijn oprechlen dank.

len sloile roep ik in hooge male de welwillendheid in van hel rechtsgeleerd publiek voor de fouten en onnauwkeurigheden, die hier en daar mochten zijn ingeslopen en hoop ik dal de talrijkr moeilijkheden, die een arbeid als deze uit zijn aard niedebrengl, er toe zullen leiden om mij deswegen niet al le bard te vallen.

s-Ciraiviiliage^ Seplcmbcr 1885.

WETBOEK ÏAN BlGEBLlJiE RECHTSïORDERING.

EERSTE BOEK.

Ir/. I.

I. De rechtsvordering, primario gegrond op het beweren, dat deze of gene speciale wet door latere wetten is afgeschaft, en mitsdien geene toepassing meer kan vinden, moet bij gewone dagvaarding worden aangebracht, ook dan wanneer bij die speciale wet, een andere vorm van procedeeren mocht zijn voorgeschreven.

Hoedanig de rechter ook over de gegrondheid of ongegrondheid van dat beweren, met opzicht tot het hoofdgeschil, mocht oordcelen, kan de eischer de vordering niet, in strijd met zijn eigen beweren, overeenkomstig de speciale wet instellen en behoort hij mitsdien geenszins te worden verklaard niet ontvankelijk, maar de door hem gevolgde vorm naar het voorschrift der algemeene wetgeving te worden toegelaten en de zaak ten principale te worden onderzocht en beslist.

Air. v. .quot;) xov. 1840, \V. n». 133; v. d. ii.. li. li., d. i, p. 249—203; U., d. VI, § 10; idem v. 3 Juni 1842, v. d. II.. ibid., d. IIF, p. 404 —418. — Cf. Air. v. 10 Juni 1803, W. nquot;. '2407.

V id., ten aanzien van liet eerstgcmeld arr., het daartoe betrekkelijk air. van 't P. II. in Utreclit v. 2 Maart 1840, W. nquot;. 70 en het vonnis der Arr.-R. aldaar v. 17 Juni 1839, \V. nⁿ. 29 en v. d. II. ut supra, p. 261 en 262. — Zie ook art. 83 I!. 11., vonnis van de Arr.-R. te Amsterdam v. 10 Maart 1842 sqq,

'i. Geene veroordeeling van iemand is rechtens mogelijk daar, waar geen rechtsingang tegen hem heeft plaats gehad.

Arr. v. 3 Febr. 1843, W. n». 379; d. II., li. R., d. IV, p. 31:,—324; R., d. XIII, § 60.

Cf. art. 96 li. R.. arr. v. den/., datum.

AFr. vax Rossem Bz., Rurf/. 1,'echf.sv. 1

Art. 1.)

3. Een deurwaarder, bij de Arr.-R. aangesteld, is, ook met het oog op de artt. J, S en ]4 van het Reglement op de organisatie en de dienst der deurwaarders, gearresteerd hij Kon. Besl. v. 14 Sept. 1838 (SM. n⁰. ••ifi) en op art. ••J van 't Kon. Besl. v. 8 April 183!) [SM. n⁰. 10) (1) bevoegd, om binnen de geheele uitgestrektheid van het arrondissement te exploiteren en alzoo ook, om voor de Kantongerechten daar binnen gelegen, te dagvaarden.

Am v. 3 Febr. 1843, W. n⁰. 379; v. n. II.. li. R., lt;1. I V. p. 315—324; I!.. d. XIII, § l».

In gelijken zin bij vonnis van de Arr.-R. te Amsterdam, \. '10 Dcc. 1838, ^CR., d. I, § 13; Rcc/t in Xederl., d. If. p. 140—143; van Appin-gadam, v. 7 Mei 1840, W. n'. 107, alsmede door Mr. A. de Pinto, Themis, Hide jg., p. 378 en JML Jl. 1!.. § 5; Lipmax, /gt;'. /?., p. 4; Oüdeman, A. 11'. B. IS. ontio., 4de ed., d. I, p. 12 sqq. (die aldaar ook, naar aanleiding der contradictoire vertoogen in de droniiiger Con mul v. 20 en 23 Ang. en 24 en 27 Sept. 1839, n^is. 67, 08, 77 en 78, ook medegedeeld in 't R. Bijbl., d. I, p. 486—488, de niet voormelde rechts-quacstie in een onmiddellijk verband staande vraag ter toetse brengt en bevestigend beantwoordt, of een deurwaarder, aangesteld bij een l'rov. Hof, eene dagvaarding kan verrichten, om voor cone Arr.-R. te verschijnen, wanneer bij binnen bet ressort van t Prov. Hof exploiteert en meer andere dergelijke) en Mr. C. M. van okr Kemp. Onlivihkdhm run hel Jtcc/tl hclrckhelijl; de l\anton(jcrechlcn, p. 120, (3de druk. door Mr. L. G. Greeve, blz. 242 en 49); — anders bij vonnis van 't Ktg. „⁰. 2 te Amsterdam, van 18 Oct. 1838, en van het 1ste kanton aldaar, v. 26 Oct. 1838, beide in 't liegt in Xederl. ut supra, en van den rechter in het '1ste kanton van bet 3de arrond. in Friesland v. 5 1-ebr. 1839, Beyt in Xederl. als boven; idem van 't Ktg. te Onderdendam, v. 11 Maart 1840, W. nquot;. 107. en van 't Ktg. te Nijmegen, v. 10 Sept. 1845, W. nquot;. 648 (waarin het voormeld arr. van den II. R. wordt weder-legd). — Cf. v. li. Honeut, lldb. v. (I. I'quot;!)•;/. Ji., § 1, p. 155 en 156(2).

J.. De voorschriften van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, aangaande de vereischten der dagvaarding, betrefien niet de strafvordering, zoodat geene artikelen van genoemd Wetboek bij een arrest in een strafzaak kunnen zijn geschonden.

(1) Afgeschaft bij K. B. van 15 Juli 1879 SM. no. 143, welks art. 1 te dezen opzichte overeenkomt met het art. 3 van het afgeschafte besluit.

(2) liet beginsel bij voormeld arr. van tien H. II. aangenomen, levert heden ten dage geene eigenlijke rechtsvraag meer op, daar, ondanks den aanvankelijken tegenstand van sommige kantonrechters, in de praktijk algemeen de deurwaarders bij de Arr.-Rechtbanken, ook voor het Ktg. exploiteeren en omgekeerd de deurwaarders bij de Kantongerechten, voor de Arr.-Rechtbanken (Leox).

⁷A_eL^ oc 6.0-1 ^w fxG, ^ytf« -■ lt;të. gt;i-*--*-'^L' tse^~ 7lt;**..c~

li^S quot;?quot;' ^ u»^^.

/ ■gt; (Arl 1.

Ai-r. v. 3-1 Januari '1854. VV. nquot;. 1053, idfim arr. v. 31 Oct. 1854. \V. nquot;. K)74, speciaal ten aiinzicu van art. '2 1!. li.

*5. Onder ivuovplaats kan niet worden gerekend, eene niet ter woning geschikte loods, dienende enkel tot bergplaats van goederen.

Ait.-R. Amsterdam, v. 115 Maart 1840, R. Hijbl., jg. 1843. d. V, p. 768 en 769. — Vgl. hiermede — ten betooge, dat de gunstige bepaling van art.

04 niet van toepassing is, indien de dagvaarding niet ter woonplaatse van den ged. is geëxploiteerd — art. 94 B. R., vonnis van de Arr.-R. te Amsterdam, v. Ü.) Jan. -1854'. Zie ook art. 74 IJ. \V., vonnis van dezelfde Arr.-R., v. 9 Maart 1849 sqq., sub nquot;. 5. (1)

Even als, volgens art. 1 B. li., een rechtsingang wordt aangevangen met een dagvaarding, door een deurwaarder te beteekenen,

belet niets, dat ook evenzoo door een eenvoudig deurwaarders-exploit eene vroeger gedane dagvaarding vóór den dag rechtens worde ingetrokken, en over datzelfde onderwerp eene nieuwe rechtsvordering ingesteld.

P. II. Gelderl., v. (-15) '20 Jan. 1841, W. nquot;. 166, en bij Mr. I., liicitrz-vei.u, Hurg. Regtspr. Gelderland, bl. 23 en volgg.; idem Arr.-R. te Groningen, v. '25 April 1845, R. liijbl., d. \ II, p. 680—68'2. Cf. — in hoeverre de elscher, in dit geval, die intrekking ook aan den procureur van partij moet doen beteekenen en bij de renuntiatie tevens de kosten moeten worden betaald of aangeboden — bet evengemeld arr. ]'. II. v.

Gelderland sqq., sub art. 278 B. R.

■*S. Hoewel art. 1 B. E. voorschrijft, dat elke rechtsingang met eene dagvaarding moet worden aangevangen, is zulks niet van toepassing op iedere rechtsvordering, zijnde van uitgebreider beteekenis en welke niet altijd met eene dagvaarding kan begonnen worden, met dat gevolg, dat een, uit krachte van art. 238, al. 2, \V. v. lv., vóór de faillietverklaring ingesteld arrest onder derden voldoende is, om de zaak (hoewel zonder dagvaarding aanhangig gemaakt) tegen den curator in het faillissement te kunnen voortzetten.

Arr.-R. Groningen v. 29 Jan. 1841, R., d. XV, § 67. — Cf. artt.

238 en 771 W. v. K., beiden sub n^ü. 1 (1) en de Maiitixi. ad art. 1, 4;

Oudeman, .\. II. v. B. II. oniw., 4de ed., d. I, p. 3, en Lipman, /gt;.

II., p. 4.

(t) Zoo hier als elders, wordt aangehaald de tweede druk van Leon's Rechtspraak.

, oCL.

■ ^r-^-~- LrtJ^t~lt;r^J^ , i^y

C-KjZ* pf-LJl-'j. J.i- UA-v /g- 1/ilt;JiXx^^, ' IJL- ■_/,. •-: ^ L -J - i ;

f

. _ r _r

l^, Al t. 1.) ^ i~y, ^ ^^t ^ J ^

■^S. l'jen eerste vereischte van eene origineele dagvaarding is de handteekening van dengene, door wieu die is geëxploiteerd en behoort dus allezins tot een volledig afschrift van zoodanig exploit, een afschrift van de, op het origineel voorkomende handteekening, zonder dat echter (met het oog op art. 88 15. 11 en de artt. 225 en 27^ W. v. Strafv.) de ged., die ten gevolge van zoodanige informeele dagvaarding verschijnt, met grond vergoeding van schade en nadeelen kan vorderen

Arr.-U. Groningen, v. 27 Maart 0(;ii admiiiistratie-zaaU ucwczmi).

li. liijlil., jp;. |S44, d. VI, p. til ! en C. 1*2; I!.. .1. \XIII, S 90. — Cf. art. 111! (Ier (Irw. v. IS1(). arr. v. II .linil '1841. snli nquot;. I (d. T. |i, I'd).

quot;quot;fgt;. Eene zaak, die op de rol geroyeerd is, kan, als bestaande tus-schen de actie bij dagvaarding en het ter rolle brengen een noodzakelijk verband, niet anders clan door eene nieuwe dagvaarding weder aanhangig worden gemaakt.

Arr.-It. Anistordam, v. S Jan. 1816, li. liijbl., jg. 184(1. lt;1. \ ill. |i. 390—392; idem liet sub art. I B. It. nquot;. 26 vermeld vonnis der Arr.-U. .Maastricht, v. 29 Dec. '1866, ook voor liet geval, dat de zaak niet ter rolle is ingeschreven en geene der partijen in rechten verschenen is; — anders door den Hoogl. van Ham., 1. c,, volgens wien: 1°. het roijement up de rol niet anders scliijnt te bewijzen, dan dat de eischer, liij voorraad, van het voortzetten van het geding afziet, maar het in geene deele aanduidt, dat hij, óf van de instantie, óf van zijne vordering zelve afziet: 2quot;. het de dagvaarding alleen is, welke de zaak aanbangig maakt en het (ip de rol brengen der zaak ééniglijk is een maatregel van orde, bestemd, um den rang van oproeping en behandeling der zaken voor den rechter te bepalen, en daarom ook niet bij het Wctb. v. li. R.. maar alleen bij bet Reglement van orde, art. 35 en volgg., is geregeld. — In overeenstemming met dit gevoelen, is dan ook Iie.slist: 1quot;. bij arr. van 't P. II. van Holl., v. 15 Febr. 1841, Themis, IVde jaarg., p. 47—48, dat de inschrijving ter rolle alleen strekt, om in de gelegenheid te zijn de zaken ter kennis en beslissing van den rechter te brengen, zonder dat hierdoor eenig nadeel kan worden toegebracht aan de snstemien, die partijen, uit welken hooide ook, zouden kunnen voeren; en 2°. bij vonnis der Arr.-R. te Maastricht, v. 12 Juni 1845, W. n^u. 625; R. Bijbl., d. Mil, p. 509—511, dat eene actie wordt aanhangig gemaakt door de dagvaarding, al heeft men die niet ter rolle laten inschrijven. — Cf. art. 278 li. R., vonnis van de Arr.-R. v. Amsterdam. v, 8 Jan. 1846, en art. 147 B. R., arr. van quot;t 1'. H. van Utrecht, v. 10 Juni 1844.

Vergelijk biermede in verband navolgende beslissingen:

Het rechtsgeding neemt een aanvang sedert den dag der dagvaarding, en niet eerst na het nemen van de conclusie van eisch. De

JZJ^ c^rvtr^ -^JL —^r_/ C^U. ■KAMJ-A^JU- J-e*Xs A- ^

'i gt;.■ ..- ife- l^^-a^-' . l^-o^ '.'Li^ tO,c~*-tp V ^-A^vü-fc , ■-lt;£

5 ^ f/lr/. I,

rechter moet ten gevolge van het op de rol brengen der zaak dooiden griffier, en het ten dienende dage uitroepen daarvan door den deurwaarder, wel degelijk geacht worden reeds dan van de zaak te zijn gesaisisseerd.

Arr.-K. Alkmaar, 'i .laimari 1879, VV. n°. 4355; R. ISijbl.'1880, A. p. 283.

Door de dagvaarding wordt het geding aangevangen en bij den rechter aanhangig gemaakt.

An-.-R. Utrecht, 30 Januari '1884, VV. nquot;. 5042, waarbij nog werd beslist,

dat de goedkeuring vau Ged. Staten op liet besluit van den gemeenteraad tot procedeeren moet verkregen zijn vóór de beteekening der dagvaarding, (i[i stratle van niet-ontvankelijkverklaring van het eischend bestuur.

*40. Naar algemeene beginselen van rechtspleging, heteekeningen,

gedaan aan de werkelijke woonplaats, in geval er een domicilie is gekozen, niet nietig zijnde, ten zij de wet dit uitdrukkelijk, om bizondere redenen hebhe bepaald, volgt hieruit, dat een exploit, ten verzoeke van een Rijks-ambtenaar gedaan, niet nietig is, in geval het niet is beteekend aan het door de erfgenamen, ingevolge art. 8 der Wet v. 27 Dec. 1817 [Stbl. n⁰. ^7) (I), bij de memorie van aangifte gekozen domicilie, maar aan de werkelijke woonplaats van een der erfgenamen.

Arr.-R. Groningen, v. 20 Febr. 1846, R.. d. XXX VIII. § 81.

*11. Met is niet voldoende, dat de deurwaarder bij de dagvaar-vaarding van een curandus, die zich in een krankzinnigengesticht bevindt, slechts spreke tot den directeur van dat gesticht, en aan hem afschrift late.

Arr.-R. Rotterdam, v. i Nov. 1847, W. n⁰. 863.

*1«. liet is eene onbetwistbare waarheid, dat een rechtsgeding alleen kan gevoerd worden tusschen partijen die met inachtneming der proces-orde als eischers en gedaagden tegen elkander overstaan, en dat niemand, die niet in den gewonen vorm door den eisciier in het

(1) Afgeschaft door de wet van 13 Mei 1850 (Stbl. no. 36), die bij de wet van 28 Mei 18G0 {Stbl. no. 95) eene belangrijke wijziging onderging en voorts nog door de wet van 9 Juni 1878 (Stbl. no. 95) is gewijzigd. liet in den tekst genoemd art. 8 is vervangen door art. 19 der wet van 1859.

Art. 1.)

geding betrokken is, eigendunkelijk als gedaagde kan optreden en eene aan hem geëxploiteerde dagvaarding fingeeren.

I'. II. N.-lIull. v. 22 Febr. 1849, W. nO. 1113; R. BijW., jg. 1849, d. XI. |p. 138—140. ■— Cf. art. 135 li. R., an^-, van lietzelfile 1'. II. v. den/., datum, alsmede bij wege van uitzonderinji', do sub art. 135 1!. R. aan-gebaalde vonnissen van de Arr.-R. to Amsterdam on to 's Hage v. 23 .luni 1843 on 12 .Funi 1846.

Door de deurwaarders der directe belastingen kunnen wel, krachtens art. 20 der wet v. 22 Mei 1845 {S(bL no. 22), alle exploi-ten en akten, betreffende vervolgingen voor de invordering der directe belastingen of wegens boeten in zaken dier belastingen geschieden en krachtens art. 23, vrij van zegel- en registratie-rechten, maar daaronder kunnen niet begrepen zijn de dagvaardingen, aan de belastingschuldigen als aangestelde gerechtelijke bewaarders hunner eigene in beslag genomene goederen te doen, daar deze exploiten geenszins kunnen geacht worden rechtstreeks te betreffen de invordering van belastingen of boeten, noch ook de daartoe strekkende parate executie, welke aan de deurwaarders der belastingen is opgedragen, maar voortvloeien uit de persoonlijke verplichtingen van gerechtelijke bewaarders, en behooren zij dus voor den burgerlijken rechter door de gewone deurwaarders te worden aangebracht.

Ktg. n⁰. 3 Amsterdam, v. 23 Maart 1849, W. a⁰. 1071.

*1 -1-. De vervanging van een benoemden rechter-commissaris (in specie in een faillissement) en de personele designatie daartoe is geene zaak, vatbaar voor geschil of rechtsingang, maar behelst eene rechtelijke voorziening, waartoe de meest gereede partij bij verzoekschrift beschikking kan vragen.

Air.-R. Amsterdam, v. 17 .lan. 1850, \V. n⁰. 1110.

*1 .V Tot invordering van plaatselijke belastingen, verschuldigd gebleven door hem, die de gemeente metterwoon verlaten heeft, moet door den ontvanger tegen den nalatigeji belastingschuldige ter plaatse van diens verblijf op de wijze, bij 't \V. v. B. 11. voorgeschreven, worden geprocedeerd.

Arr.-R. 's Hage, v. 18 Febr. 1853. Ilcmcentc-stcm n⁰. 81, idem bij llesolutio van don Min. v, Ijinn. Zaken, v. 22 April 1852. (ionecnlc-stcm

(Art 1.

il⁰. 32; — anders liij Ijesluit van den g'emeeiiteriuul van Delft, v. 7 Sept. 1852, Gemeentestem n⁰. 50, waarbij is heslist, dat zoodanige belastingschuldige moet worden vervolgd naar de voorscliriften van de gemeentewet (bij dwangbevel).

*J€». Indien een pand-arrest tegen betaling der hoofdsom, waarvoor het is van waarde verklaard, is opgeheven, onder reserve van de kosten, nader op den gedaagde te verhalen, kan dit verhaal na de opheffing niet anders dan bij eene gewone dagvaarding plaats hebben.

Arr.-li. Breda, v. 27 Juni 1854, W. nquot;. 1560. - Cf. art. 612 B. U., vonnis van de/. Arr.-R. van denz. datum.

4?. Het voorschrift van dit art. is alleen toepasselijk, wanneereene zaak voor den rechter wordt aanhangig gemaakt, maar niet, wanneer de zaak reeds voor den rechter aanhangig is. Dientengevolge moet, bij toepassing van art. 617 15. W., de vordering ten petitoire niet bij dagcaarding, maar bij avenir, ter rolle gebracht en vervolgd worden.

Arr.-R. Maastricht, 15 l'ebr. 1855. W. nquot;. -1025; U. I!. jg. 1856, blz. 626—630; anders arr. bof Limburg 18 l'ebr. 1856, \V. u⁰. 1734, waarbij bet gemeld vonnis werd vernietigd.

I.S. Het recht van parate executie, bij speciale wet voor bepaalde zaken gegeven, als in casu bij de wet van !) October 1841 {SM. n⁰. 32) betrekkelijk de rechtsmacht der hoogere en andere heemraadschappen, dijk- en polderbesturen enz. sluit de bevoegdheid niet uit, daarvoor ordinarii) modo te procedeeren bij rau-actie.

Arr.-R. Groningen, 30 Januari 1857, W. n⁰. 1938.

I». De man, tegen zijne vrouw procedeerende tot echtscheiding, en poseerende, dat die vrouw afgescheiden van hem verblijf houdt, moet nogtans de dagvaarding niet aan hare verblijfplaats, maar bf aan de vrouw in persoon, of aan zijne eigene woning doen exploiteeren.

Arr.-R. Amsterdam, '10 Januari 1859, bev. bij arr. Hof Noord-Holland, 14 April 1859. li. li. jg. 1859, bl. 366—372.

Eene vrouw, niettegenstaande zij de gemeenschappelijke woning heeft verlaten, moet gedagvaard worden ter woonplaatse van haren man, en niet aan haar werkelijk verblijf (althans wanneer het exploit niet wordt gedaan aan haar persoon), vermits van geen exploit aan het werkelijk

Art. I.)

verblijf sprake kan zijn, dan ten aanzien van gedaagden, die geen bekende woonplaats in liet Koninkrijk hebben, en die woonplaats der vrouw bij den man is, ook al heeft zij bij een proces tot echtscheiding haren intrek elders genomen.

Air.-R. Rotterdam, 31 Dec. 1850, 1!. ii. jg. 1857, bl. 185,

30. Nooit en in geen geval kan bij een vonnis op request, beslist worden over eigendom of bezit.

Air. Hof Friesland, 13 Juni 1800, \V. 2190.

SI. De deurwaarder heeft niet het voorrecht om zijne salarissen en voorschotten, wegens een door hem gedaan exploit, door den voorzitter der Rechtbank te doen begrooten en van dezen een bevelschrift van ten uitvoer legging te vragen voor de getaxeerde som, ten laste van zijn client.

Arr.-R. Assen, 19 Nov. 'I860, W . 3517.

I)ij dit vonnis is beslist, «lat het verkrijgen van eene begrooting en van een bevelschrift van tenuitvoerlegging buiten eigenlijk geding, en alleen op verzoek van den crediteur, is een exceptieve en bevoorrechte manier van procedeeren, welke, zal zij bestaan, uitdrukkelijk door den wetgever moet zijn verleend: — dat dit bij het tarief, vastgesteld bij de wetten van Augustus en 29 December 1843, niet aan de deurwaarders is toegekend, gelijk dit wel is geschied bij het voorafgaande tarief, vastgesteld bij Kon. Hesluit van 30 November 1839 (Sthl. n⁰. -49).

'i'£. De deurwaarder blijft binnen den kring van zijne bevoegd-heid, wanneer hij in een sommatie relateert, al wat hem nopens het aannemen van dat exploit is te kennen gegeven ; zoodat hetgeen alzoo is vermeld, volkomen geloof in rechten verdient.

Ktg. Dordrecht, 17 Juni 1802, W. nquot;. 2391.

Vgl. daarmede P. 11. van Drente, 20 Januari ISG'l, W. nquot;. 2470 (ook vernield sub art. 5 D. li.) en Arr.-R. Amsterdam, v. 30 Nov. 1859, \\. ii⁰. 2180 (ook vermeld sub art. A 15. R); zie ook het sub art. 443 13. li. vermeld arr. Hof 's 11a,ue, v. 7 .Maart 1881; vergelijk eindelijk het aangeteekende sub art. 1 lgt;. R., uquot;. 30.

83. Uit deze bepaling kan in geenen deele worden afgeleid, dat elke dagvaarding, zonder dat tengevolge daarvan een geschil aan liet oordeel des rechters wordt onderworpen, op zich zelve een rechtsgeding zoude opleveren. Geen verschil en bij gevolg geen rechtsgeding is aanwezig, indien de gedaagde vóór den dag, waartegen hij is gedag-

sf-a.pt A

, r . ✓

amp; ■ , ,, a tr A. Se'iT/fi gt;1 'dotS, .

(Art. 1.

vaard, aan de hoofd vordering voldoet, zoodat de kosten, door partijen gemaakt, beschouwd moeten worden als extra-judioieele gerechtskosten, waarover de rechtbank niet te oordeelen heeft.

Arr.-R. Zwolle, 23 Nov. '1864, \V. nquot;. '2lt;S2lt;S.

('f. Ait.-U. Amstei'dani, v. 27 Febr. '1807, ii. li. jg. 1807, p. (itw.

'iX Eigenaars van verschillende perceelen waarvan de onteigening ten algemeenen nutte is bevolen, kunnen niet door de onteigenende partij bij ééne en dezelfde dagvaarding collectief worden opgeroepen.

Arr.-R. Utrecht, 24 lgt;ec. 1862, W. n⁰. 2444.

Hij één en hetzelfde exploit mag niet geageerd worden tegen twee personen uit twee afzonderlijke, hoewel gelijkluidende contracten, waarvan ieder van hen er een met den eischer heeft aangegaan.

Arr.-R. Amsterdam, 29 Maart 1865, \V. n0. 2721.

Vul. ook Hul' Groningen, v. 5 April quot;1853, sq. aangebaiikl sub art. 159 R. R.

Verboden cumulatie van vorderingen is het vereenigen bij één exploit van twee of meer zelfstandige, geheel van elkander afgescheiden, virderingen; in casu, het dagvaarden van iemand tot het alleggen van rekening en verantwoording zoowel in privé, als in twee verschillende hoedanigheden.

Arr.-R. Maastricht, 28 Juni '1877. It. B. jg.'1878, A. p. 205. \V. nquot;. 4104.

- Vgl, ook vonnis Ktg. I, Amsterdam '15 Dec. 1805, \\. n⁰. 2709, ten betooge dat men niet twee gedaagden tegelijk in rechten kan roepen en tegen elk hunner eene bizondere en van de andere, afwijkende veroordeeling kan vragen, en wel tegen den tweeden subsidiair, nam. voor het geval, dat de actie tegen den eerste niet /.ou opgaan.

Dit art. verbiedt niet, dat bij eene en dezelfde dagvaarding, vorderingen, die geheel cohaerent zijn, worden ingesteld.

Deze samenhang van vorderingen is aanwezig, wanneer meerdere vorderingen steunen op eene en dezelfde overeenkomst van vennootschap en de aanleiding tot deze vorderingen ontstaan is uit dezelfde omstandigheid.

Arr.-R. Zwolle, v. 10 Novembnr 1875, W. nquot;, 3939, ook vernield op art. 90 li. U.

*^7 y , tS. .

^ £t. i-yf i uï 9^

Nergens bij de wet is in het algemeen verboden cumulatie van

twee vorderingen bij e'én exploit. Integendeel moet de gevolgde procedure bij het samenhangen van twee vorderingen als de minst kostbare, meest eenvoudige en den gedaagde in zijn verweer tegen beide vorderingen het minst benadeelende aangenomen worden.

Ari'.-R. Rotterdam,^L21 Uec. 187S, \V. n⁰. 4329; idem Air.-li. to Amsterdam, v. 1-1 Oct. 1854, R. ü.jg. 1855, p. 178 sqq. en v. 27 Junil882, W. n⁰. 4903. Vergelijk arr. 1'. II. v. (ielderland, 17 Maart 1875 bij mr. Hertzvei.d u. s. blz. 105.

De vordering tot schadevergoeding tegen een schipper, wegens door zijne schuld veroorzaakte aanvaring, en die tegen den eigenaar van het schip, om te praesteeren datgene, waartoe zijn schipper veroordeeld zal worden, zijn verknocht en kunnen bij een en hetzelfde exploit worden aangebracht.

Arr.-R. 's-IIertogenbosch, 12 April 1878, \\'. nquot;. 4257.

Vergelijk in verband met deze beslissingen liet sub art. 5 li. R. vermeld vonnis dei' Arr,-U. Rotterdam, v. 7 Juni 1879.

'iü. Het is voldoende, wanneer de deurwaarder bij liet afschrift van het exploit van beteekening verklaart, dat door hem afschrift van het beteekende dwangschrift is gegeven, al is dat laatste afschrift zelf niet door hem voor copie conform geteekend ; waarbij nog in aanmerking genomen moet worden, dat in casu de beide afschriften achter elkander geschreven waren, zoodat het copie conform onder het afschrift van het exploit, ook op het daarboven staande afschrift van het dwangbevel moest slaan.

Arr.-R. Zutphen, v. 21 Sept. 1805, \\. nquot;. 2768.

lt;50. De strekking van het voorschrift, dat elke rechtsingang aanvangt met eene dagvaarding, is uitsluitend om te kennen te geven, dat voorafgaande autorisatie of poging tot minnelijke schikking onnoodig is.

Arr.-R. Maastricht v. 29 Dec. 18(1(1, W. n⁰. 2910, waarbij beslist werd, dat waar gcene der partijen ten dienenden dage verschijnt en de zaak evenmin ter rolle is ingeschreven, bet exploit geen rechtsgevolg hoegenaamd kan hebben; vergelijk biermede het aangeteekende sub art. 1 li. li. no. 9.

lt;8 ï. Indien bij een orderbillet tweeledig domicilie is gekozen,

(Art. 1.

namelijk : ter zake dezes (d. i. voor de betaling), en voor de jurisdictie, (d. i, voor de actie, die op niet-betaling zou kunnen volgen) moet het protest van non-betaling aan het eerste, doch het exploit van dagvaarding aan het laatste domicilie worden gedaan.

Arr.-R. Auisterdaui, v. 'i;} Dec. 1808, W. uquot;. 3120.

«S. De woonplaats van den schipper, die met zijn gezin in zijn schip woont en geene andere woning op het land heeft, moet verbonden worden aan het schip zelf, alwaar dus de dagvaarding moet worden uitgebracht.

Ktg. Oudenbosch, 7 Sept. 1809, W. n⁰. 3178.

Zie echter het vonnis der Arr.-R. te 's Hertogen!)oseiu 21 Oct. 1859, \V, n⁰. 2304, waarbij uitsluitend werd gelet op de (jemcenle, waar de schipper alsnog was ingeschreven, zonder dat liij tijdens de dagvaarding aldaar eene woning had of er met zijn schip verblijf hield.

lt;5!gt;. liet kon niet beweerd worden, dat de vrouw uit eigen hoofde in het proces is opgetreden, als in de dagvaarding is opgenomen, dat de vrouw is bijgestaan en gemachtigd door haren man, al wordt het optreden van den man zelf, niet uitdrukkelijk in het exploit vermeld.

Arr.-R. 's-Gravenhage, 25 Juni 1872, VV. n⁰. 3480.

3«. Een exploit van dagvaarding is eene authentieke akte in zoover, als de deurwaarder met het exploiteeren belast, hierbij vermeldt hetgeen de wet dien ambtenaar, binnen den kring zijner bevoegdheid, ter constateering heeft opgedragen. Hierbuiten valt 'net consta-teeren van woonplaats van eene der partijen, daar de wet zelve de plaats aanduidt, alwaar een persoon geacht moet worden zijn wettelijk domicilie te hebben.

Arr.-R. Amsterdam, v. 17 October 1878. \V. nquot;. 4378. Verg. liet sub art. 1 B. R. n⁰. 22, aangeteekende, en speciaal het daar vermeld vonnis derzelfde Rechtbank van 30 Nov. 1859, waarbij werd beslist dat des deurwaarders opgave omtrent de plaats, waar het kantoor der gedaagde vennootschap is gevestigd, volkomen geloof in rechten verdient.

Zie ten betooge dat een deurwaarders-exploit, waarbij ten verzoeke van een schnldeiscber wordt aangezegd, dat door hem aan een aangewezen persoon volmacht is gegeven om gelden te ontvangen, niet gelden kan voor onderhandscbe en evenmin voor authentieke volmacht,—Arr.-R. te Maastricht, v. 10 Febr. 1871, \V. liquot;. 3322, aangeh. ad art. 1905 li. VV., sub n⁰. 31.

(/•/. i.)

:«8 . Zie ten betooge :

a. Dat de recliter, uit krachte van art. «5 der na te melden wet, up geene vordering mag recht doen, wanneer in de dagvaarding de benaming van eene oude maat of een oud gewicht is gebezigd — de Wet van Aug. LSJfi [SUd. nquot;. 34), arr. van 2 April 184.7, sub nquot;. 1 (d. 1, p. 139). Zie verder beslissingen hiertoe betrekkelijk sub art 3 der gemelde wet, aangehaald in Rechtspraak Mr. v. Emden II p. 356 en art 48 B. li. arr. v. denz. datum , — anders door Mr. A. Oude-man, in de Opa m Med., d. II, p. 191 — 11)5. — Vgl. hiermede een vonnis van de Arr.-ll. te Groningen v. 23 April 1843, R. Bijbl. d. \ . p. 510—512, waarbij ook, met het oog op 't Kon. 15esl. v. 1 (i Aug. 1S23 [Slbl. nquot;. 32), is beslist, dat het vermelden der oude maten en gewichten nevens de nieuwe niet is verboden, wanneer de vermelding van de oude maat slechts is eene aanduiding van het land, hetwelk partijen bedoelden, en geenszins eene rechistreeksche vermelding van de oude. maat nevens de nieuwe, strekkende om de ver-houdlug tusschen deze heide aan te wijzen, en alzoo de juiste hoegrootheid van het land, waarover men handelde, kenbaar te maken ten gerieve van diegene der partijen of van beide partijen, welke nalatig mochten zijn gebleven, om zich de nieuwe maat eigen te maken.

Voornoemde wet, en bovengemeld Kon. liesl. zijn afgeschaft bij de wet van 7 April '1869 (Sthl. ti^(l. 57), die daarvoor in de plaats is getreden.

Zie naar aanleiding van deze wet, de beslissing der Arr.-Rb. te Deventer v. 28 Januari 1874, \V. nquot;. 3683, Inidende: »Het is noch bij (Ie wet van 7 April '1869 (Slhl. nⁿ. 57), noch l)ij eenige andere wet, den deurwaarders verboden in hunne akten, processen-verbaal en exploiter! de benaming van oude maten te bezigen, wanneer die terzelfder tijd tot wettelijke maat zijn herleid.quot;

0. Dat de verschijning ter aangewezene terechtzitting, ten gevolge van de verwijzing, in art. 825 W. v. Iv. vermeld, geene weren of defen-siën hoegenaamd ontneemt, noch het gebrek van dagvaarding dekt in de gevallen waarin die wordt gevorderd — art. 825 W. v. K., vonnis van de Arr.-R. te Amsterdam v. 21 Nov. 1839, sub n⁰. 2.

c. Dnt de erkende schuldeischer in een faillissement, na de insolvent-verklaring des boedels van den schuldenaar, dezen niet op nieuw voor dezelfde vordering, or dinar io modo in rechten kan aanspreken, maar de proces-orde moet volgen, voorgeschreven bij art. 886 \\. v.

18 Art. i.)

Iv — art. 886 W. v. K., vonnis van de Arr.-ll. te Hoorn v. 24 Sept. 1851, sub no. 1; idem van fie Arr.-R. te Amsterdam v. 10 Dec. 1852, H. Bijbl., jg. 1853, p. 129—132. — Cf. in gelijken zin art. 720 B. R,., arr, van 't P. II. in Gelderl. van 18 ^lei 1844.

(I. Zie omtrent de dagvaarding aan gekozen woonplaats een opstel in W. n⁰, 2429:

bij de Arr.-Rechtb. te 's-llertogenhoscli namelijk deed zicli de vraalt;;-voor, of, wanneer gedagvaard wordt aan een gekozen domicilie, en de gedaagde niet verschijnt, de eisclier moet doen blijken, dat er werkelijk een domicilie ad hoe gekozen was, om verstek te verkrijgen.

liet Openbaar Ministerie concludeerde overeenkomstig de conclusie van den procureur des eiscliers, dat bet verstek zou worden verleend, aanvoerende. dat bet feit van kiezen van domicilie voorloopig moest worden aangenomen, even als de andere opgaven van bet exploit; dat van den eiscber niet gevorderd wordt, dat bij bewijze, dat do gedaagde werkelijl; woonl ter plaatse, waar bij in de dagvaarding gezegd wordt te wonen, en bij nu ook niet verplicht is bet kiezen van domicilie ter aangewezen plaatse te jnstiliceren, evenmin als hij bijv. het meer exceptioneel domicilie van art. 19 (lees: 79) Burg. Wetb. zou behoeven te bewijzen.

De rechtbank nam bij vonnis van 14 Nov. ISO'i oen andere zienswijze aan. /.ij overwoog, dat de dagvaarding aan een yekozi'n domici/ic is een afwijking van bet gemeene recht, en dat do eiscber het bewijs moest leveren, dat hij gerechtigd was op die bizondere wijze te dagvaarden; en aangezien daarvan geenerlei bewijs was overgelegd, weigerde zij het verstek en vernietigde de dagvaarding.

p.. Zie omtrent het verband tusschen de artikelen 1. 2, 4 en 439 I), li. arrest P. 11. Overijssel van 31 .lanuari 1853 bij Mr. L Hert/.vem), Burg. Reglspr. in Overijssel, bl. 45.

»•*. Zie omtrent de vraag ;

a. Of de afzetting van een voogd bij dagvaarding gevorderd, dan wel bij verzoekschrift gevraagd moet worden — art. 438 B. W. arr. v. 1 Sept. 1864 sqq. sub n». 1, art. 430 B. W., arr. van 't P. H. van Z.-Holl. v. 27 Juni 1849 sqq. sub n⁰. 3 en art. 140 B. W. n⁰. 3. — \^rgl. hiermede nog Mr. A. O. in de Opm. en Mud. d, VII, ]). 183—191, die (met aanhaling van een arr. van 't P. II. van Groningen v. 3 Jani 1851) het meer algemeen door de auteurs en de jurisprudentie gehuldigd gevoelen deelt, dat hier een verzoekschrift meer aannemelijk voorkomt.

h. wie als eischer is te beschouwen —- art. 152 B. R. Arr.-R. Amsterdam 9 Maart 1859 sqq.

■OQJO . 2- OdZ, . / *- l'l*— TjZycS^ti^

quot; .amp;lt;*-L f^a-i~ _tCLfx-A-i^ ^Ln-—- ^9^^. ' ' , ? t1 ^

CLTL-rt-tlct-y C'JL* ry ' gt; '^I^gt; J lt;~ ^n^e-^t— •' quot; ^quot;/ ^•

2.7 ^Vrn^. ilt;Pq/, /? ^y.

Art. 2.) 14 ' f ' S 7

Zie eenige opmerkingen omtrent den titel VUT «van exploitenquot; in liet onder toezicht van Blr. A. A. de Pinto (bij Gkiirs. Belinfante in 1865) uitgegeven Ontw. van een Wetb. van Burg. Rechtsv., Mr. van Bonevai. F au re in N. Bijdr. dl. XVI pag. 249 vlgg.

/,ie omtrent de verrichtingen der deurwaarders, J. Franse: »deNeder-iandschedeurwaarderquot;(1874), handboek met forniulieren voor deurwaarders.

i-ï

.. ^ ^ _{Art 2}

_/ ^r^' ^C ^ Sn./et vrtes

I ])!(; nrt, behandelt alleen het geval, waarin een werkelijk verblijf

/irt-n, ₀j' ₍j_omj_ci|j_e bekend is, en afwezigheid van den geïnsinueerde of diens

huisgenooten de beteekening aan de woonplaats onmogelijk maakt.

^1rw^ - Arr. v. 27 Maart 1857, W. nquot;. 1839; v. n. H. B. B. d. XXI. bl. 227—

jts'Cquot;gt;-'^a Js 244; R. d. LY § 52, aangeb. ad art. 74 B. \V.. nquot;. 3.

a£i ^ ^ o ^rt. £ H 11 vordert niet, dat de deurwaarder (in casu overeen-

faypes-oj- komstig art. 4, nⁿ. fi, de dagvaarding willende beteekenen) in zijn

/, 'rrrSrZ ^ exploit de redenen vermelde, waarop zijne overtuiging gegrond is,

Zy-** ₍|_aj. ^jj niemand aanwezig vindt aan zeker daarin bedoeld sterfhuis, en

^ waarom hij zich genoodzaakt heeft gezien, afschrift ter hand te stellen

vtvK ,_la]1 j_ie(. |₁₍₎₍₎f_fj _van i_)et; plaatselijk bestuur,

i Iet is voldoende, dat hij eenvoudig het feit constateert van niemand

^ ■ v. 1 11 j

aanwezig te hebben gevonden.

_{Ait v} _ _{0ct ]85g}^ _{w n}„ ₂,_]00_ _v ^ jj j, u _{d XX1[]}_ _b, 3₄g_

($-. Ttf 7/i^/, 358; R. d. LXOI, § 14; op dien grond vernietigende vonnis Arr.-R. Am-

^ sterdam, 27 October 1858, \V. n⁰. 2090, R. B. IX, blz. 174, waarbij liet

exploit wegens gemis van bovenbedoelde motieven was nietig verklaard.

J''^en gerechtelijk bewaarder, dien de deurwaarder bij een vroe-é/^t,-yv2s-- ger gelegd pandbeslag ten verzoeke des eischers over de goederen van een gedaagde heeft gesteld, behoort niet tot de huisgenooten in den zin van art. 2 B 11 en is mitsdien een exploit, aan zoodanig bewaarder gedaan, nietig.

Arr.-R. Amsterdam v. 29 Sept. en 0 Oct. 1841, R. Bijbl., jg. 1842, d. IV, p. 115—116.

41. De vermelding in de kopie-dagvaarding, dat het origineel door het hoofd van het Plaatselijk Bestuur met gezien is geteekend, hoezeer uit den aard der zaak tot de volledigheid van het relaas van den deurwaarder noodzakelijk, is echter bij de wet niet uitdrukkelijk voorgeschreven, en kan alzoo geene nietigheid van het exploit ten gevolge

■/by oCc- f^'jrrsi*.^ ^ flt; lt;*./■amp; ^ X J^ck ^o/(Z

f /

; * _I ,lt; ^ cy/,J2^ gt;17 £ -t^i- p a- 2- *?a^7lt; / a 1 ¹⁴ * 7 ' ^t Ö^£ty2_

/ ' ./

Ur e*. o/-«- y.quot; . 4 . lt;-■ »t. , A ^o/c, .it ft I I. / / / OT-a»^. r»'r ■ t* Z- , l~~t* Gf

_c.. . ^r... ^Ai- ^ £^~x cy?.- ^ .'Jgt;-r- , ■'*..J)Z~ , ./?0. bAc.,^Z- ZcjiJamp;swX

, 1.-) MW 2.

0''4igt;_r Ul. nquot; IcHlL.

hebben, indien de teekening voor gezien zicli werkelijk op het oorspron-IcelijJe exploit bevindt, en daarmede voldaan is aan liet voorschrift quot; quot;x^fx/ der wet. ■pvio-t- /fa.

Ai'r.-R. Utrecht, v. 31 Mei 1844, R. Bijhl., jg;. '1844, d. VI, p. 447—455. — Urrryf^ In een tegenovergestelden zin beslist onder vigeur van nrt. 68 C. de Pr.

Civ.. bij arr. van 't Fransche Hof van cassatie v. Ifl Mei 1830 (SiiiF.v, jje^rct.lt;^^!^ r t. XXX, p. 380 en t. XXXVI, pag. 300); men zie Carré, ad art. 68, Q 368 3°. (ed. Brussel 1846). De slotbepaling echter van art. 68 was algemeen: ^ ^y nLliirissier fora mention (hi tout tant sur l'iirif/lmil lt;iuc sur la copie.quot; ^ ^ ^y-/- ^ Onze wetgever intnsschen drukt zich meer bepaald uit (zie art. 2 H. R.).

Het schijnt dus dat de Nederlandsche wetgever de strijdvraag van het Fransche recht heeft willen beslissen, in tegengestelden zin van dien van cim*- quot;

het Fransche Hof van cassatie. (Lkon.) SLa,

5. Eene dagvaarding is niet nietig, wanneer de deurwaarder daarin ^

/ , /(nax. /GO.

niet bepaaldelijk vermeld heeft, dat hij noch den gedaagde, noch iemand van diens huisgezin aan zijne woonplaats heeft gevonden, en eene andere uitdrukking {in casu dat de gedaagde en zijn huisgezin varende waren) gebezigd heeft, om zulks aan te duiden.

Een gedaagde zich op zoodanige nietigheid beroepende, moet in allen gevalle bewijzen, dat hij of iemand van zijn huisgezin aan zijne woonplaats was, tijdens het exploit van dagvaarding werd gedaan.

Arr.-R. Utrecht, v. 31 Mei'1844. li. Bijbl.. jg. 1844, d. VI. p. 447—455;

idem Ktg. 's Uosch. 5 .Inli 1877. W. nquot;. 4301, waar het gold de verklaring van den deurwaarder, dat hij ten woonhuize van den gedaagde de deur gesloten vond. — Cf. in gelijken zin Cahrió, (ed. Brussel 1846)

ad art. 68 C. de Pr. Civ., Q 365.

ÏS. Aan het voorschrift van art. 2 B. R . (waarvan de niet nakoming, gelijk in casu, bij niet verschijning des gedaagde de nietigheid van de dagvaarding tengevolge moet hebben) is niet voldaan, wanneer de deurwaarder, noch den gedaagde, noch iemand van diens huisge-nooten, aan zijne woonplaats vindende, bij afwezigheid van den burgemeester, het afschrift der dagvaarding aan een lid van den gemeenteraad ter hand stelt.

Ktg. Loenen, v. 28 Juli 1847, W. n⁰. 843.

%. Een deurwaarder, die het afschrift van het exploit ter hand stelt aan den broeder des gedaagde, die zich te diens iiuize bevindt, ofschoon hij ook elders moge wonen, en die zich met de aanneming van

,-lt;gt; lt;. .. u lt; r , AcC 7\Sc /7 . ^rquot; ^⁴*-— ( io /c a '-ï* - ^S-e.

/

\ (.■ r-*~ . Q_ ?C O O** t » /r' ^c ' f 1 ■gt; ■ lt;2---^ r « — /'gt; r / ' S'■*-lt;*lt; r y.x ir^* 6 * t?y ^

è)r^x/. IxnAr/i-tquot; S?'⁷^ f fS'.- lt;y t ft »-S£v£.f*Va

X. T

j tA-K-'fycKP. /lt;. \ nquot; ■ '⁷'*'.

liet ex])l()it als huisgenoot belast, heeft aan het voorschrift der wet behoorlijk voldaan.

Ktf?. 's-Gravenliage, v. 24 Juni 1857, W. no. 1909.

S. Woonplaats kan niet wettelijk gedacht worden zonder rooi dug. De deurwaarder kan dus zijn exploit niet doen bij den burgemeester, wanneer hij geconstateerd heeft, dat hij gedaagdes woning niet vond.

Air.-U. Amsterdam, v. 1\ Mei '1871, I!, liijbl. Jrr. -1872, p. IMü, \V. nquot;. 3888.

fgt;. Dit artikel ziet niet op processen-verbaal van inbeslagneming

Hof Arnhem. 22 Mei 1878. I!. liijdi-. j--. 1879. A, p. 189, W. nquot;, 4270.

IO Zie ten betooge, dat moet worden gerecurreerd tot de alge-meene regelen, in art. 2 H, li. omschreven, daar waar blijkens het relaas des deurwaarders, de op het orderbillet zelf aangewezene woonplaats des acceptants wel door hem is gevonden, maar die woonplaats bij zijn komst gesloten was, en niettegenstaande het herhaald aanschellen niemand te voorschijn kwam — art. 181) \\*. v. K., arr.

van 't I³ II. van N.-Iloll, van 15 Juni ISIS, sub nquot;. 4.

\rl.

f. Hoewel in het algemeen het \V. v. B. R. veronderstelt, dat man en vrouw beiden kunnen worden gedagvaard, zoo als blijkt uit art. 3, is daaromtrent echter geen gebiedend voorschrift, noch eene verplichting bij de wet opgenomen, veel min op straiie van nietigheid geboden, dat steeds (in casu in het geval, voorzien bij art. 164) man en vrouw beiden zouden moeten gedagvaard worden, zoodat men rechtens voor het geval van art. 164 B. W. (ook met het oog op artt. 160 en 163) kan volstaan met den man te dagvaarden.

Ktg. liquot;. 4 Amsterdam, v. 28 Juni 1852, It. Bijbi., jg. 1852, p. 039—042. — Cf. art, 100 li. \\'., vonnis van 't Ktg. nquot;. 4 Amsterdam v. 24 Sept. 1850 sqq., sub nquot;. 4; art. 108 eod., vonnis van 't Ktg. n⁰. 4 Amsterdam, v. 0 Nov. 1849 sqq., sub uquot;. 4 en art. 179 eod., vonnis van de Arr.-R. 's Hage, v. 28 Mei 1839, sul) n⁰. 15.

{Arl. 'ó.

lt;5. Dit artikel moet niet zóó verstaan worden, dat aan den gein-sinueerde zoo vele afschriften van het exploit moeten gelaten worden, als hij kwaliteiten bezit. Eén afschrift, ook bij meerdere kwaliteiten, is voldoende.

Arr.-R. Groningen, v. 15 Juni 1855, R. Ti. jg'. •185fi, dl. VT, bl. 414—41n en W. n⁰. 176.quot;).

Verg. ook Mr. C'. M. van her Kemp: Ontw. v. h. reclit betr. lt;le Ktg.. (:io druk door Mi'. I., G. Gueeve) 1)1/. quot;243.

Verg. i'. 11. v. Drente, v. 31 Jannavi 1852, lï. 11. jg. 1855, dl. V, blz. 493, waarbij de kwestie zelve niet is uitgemaakt, maar waarbij is beslist, dat. wat daarvan ook zijn moge, wanneer zoo als in casu, in bet relaas der beteekening in de oorspronkelijke dagvaarding vermeld wordt, dat aan den gedaagde twee afscbriften zijn gelaten, zulks volledig is bewezen, en daartegen niets kan afdoen bet door gedaagde voorgebrachte afschrift van het exploit, daar het in den aard der zaak ligt, dat eene dei' copiën van een aan meerdere gedaagden beteckcnde dagvaarding, ten aanzien van die beteekening, dikwijls niet alles bevat, betgeen in het oorspronkelijk is vermeld.

/ie naar aanleiding van dat laatste, een opstel van den heer A. van liurilEN in W. nquot;. 3485, ten betooge dat het eerste lid van dit art. eigenlijk onuitvoerbaar is en dat, wanneer er meerdere gedaagden zijn. er niet opgemaakt moet worden, zooals gewoonlijk geschiedt, één oorspronkelijk exploit voor hen allen, en voor ieder een zoogenaamd afschrift daarvan, maar voor elk hunner een oorspronkelijk ex]gt;\oit met afschrift.

Verg. verder Arr.I!. Amsterdam, v. 20 Juni 1876 sub art. 3 1». R.

3. De bepaling van het eerste lid van dit art. geldt alleen voor het geval, dat de rechtsingang wordt aangevangen.

P. H. v. Zeeland, v. 26 Juni 1855, VV. 11°. 1674, ook aangehaald op art. 612 B. It.

4-. De dagvaarding van eene firma en een lid der firma is nietig, wanneer niet aan elk der gedaagden afschrift gelaten is; doch ue daarop gegronde exceptie kan worden verworpen, wanneer de gedaagden zich met de zaak inlaten, en daardoor bewijzen, dat zij daarbij niet zijn benadeeld.

Arr.-R. Amsterdam, v. 25 Febr. 1857, R. R. jg. 1857, bl. 405—iOS. — Cf. Mr. v. d. Kemi'. t. a. p. pag. 243.

5. Deze bepaling heeft niets met de openbare orde te maken, maar beoogt alleen het belang van de gedaagden.

Mitsdien behooren deze hun exceptiën van nietigheid — op strafte

Mr. W. van Kossem Bz., Burg. liechtsv. 2

,1/7. :5.) ^ls

van voor gedekt te worden gehouden — voor n.lle weren en defensiim

voortestellen.

Kto'. Fgt;n\moor, v. 2MV'i 1800, W. no. 'iS.fi.

lt;*. Wanneer één der gedaagden voor allen liet exploit bij een enkel afschrift heeft overgenomen, behoort, bij niet verschijning der overige, het verstek te worden geweigerd en de dagvaarding nietig te worden verklaard, ook al wordt aangevoerd dat het aannemen van één afschrift met gemeenschappelijk overleg heeft plaats gehad.

Ait.-R. Amsterdam, v. '25 April 1870, W. nquot;. 4042.

■J. Waar twee gedaagden gedagvaard worden, belmoren in ieder afschrift de naam en woonplaats van hen beiden op strnfi'e van nietigheid te

worden uitgedrukt.

Arr.-R. Amsterdam, v. 20 .Timi 1870. \V. n . 42-12. — Cf. het daartoe lietiekkclljk arr. Hof Amsterdam, v. 10 Oct. 1877. W. n». 4200. wanrbij ecliter bovenstaande vraag uiel is hehandold. Vergolijk met ln^t vonnis, liet aangetoekeade sub art. .gt; Ti. R. iiⁿ. 1.

Ui. 4.

^I. De collective dagvaarding, ingevolge art. 4, nquot;. 0, gedaan aan lt;2— het sterfhuis, moet niet geacht worden ook te zijn gericht tegen de weduwe, die met haar overleden echtgenoot in gemeenschap van goe-deren was gehuwd, daar die gemeenschap in allen gevalle de schuld-^ eischers als derden niet aangaat, maar de gevolgen daarvan eenighjk

'■. Hrf. tusschen de erfgenamen van den overledene en zijne weduwe moeten worden geregeld.

' Arr. v. 10 Maart 1853, W. nquot;. 1418, R., d. XI.1V, § 33; v. n. TT.. P..

quot; — R. d. XVI. bl. 108—120.

'5. In den zin van art. 4 n⁰. 4, B. R., is gemeenschappelijlc kantoor elk kantoor, waar de zaken, die het voorwerp van de onderneming der maatschappij (in casu eene levensverzekering-maatschappij) uitmaken, voor hare en dus gemeenschappelijke rekening gedreven worden.

Waar nu feitelijk is beslist; dat de vreemde maatschappij een door haren agent vertegenwoordigde directie en een kantoor voor Nederland te Rotterdam heeft, dat met de directie aldaar is gehandeld en de polis aldaar voor de maatschappij is geteekend, zoo volgt daaruit, dat de beteekenini? terecht aan genoemd kantoor is geschied.

7

tfl/e. I)(JU~ _i // Mixu: K'éyjrS-.

IAP '(lt;$-■ ÓJ^KP^.

An-, v. -I!) Oct. 18(10, AV nquot;. 2227. It. d. LXVf S; 6, v. n. II.. IS. 1!.. .1.

XXIV, b1. 291—2%, waarbij liet beroep in cassatie werd verworpen tegen het arr. P. H. v. Z.-Holland van *19 Maart'18G0, dat het vonnis der Arr.-Ii.

's-Oravenhago van 1(1 Dec. 1859 bevestigde, beide laatste in W. n⁰. 2107.

3. Art. 4 n⁰. 3 en a n⁰. 2 B. R. bepalen niets omtrent de wijze,

waarop eene gemeente als eischende of verwerende partij in rechten moet optreden, hetwelk integendeel geregeld is bij art. 71 der Gemeentewet, uit welk art. o. a. voortvloeit, dat in een geding tegen de gemeeiite, niet die gemeente, maar haar burgemeester moet gedagvaard worden.

Air. v. 9 Dec. 1864, W. 2048, IJ. d. LXXV1II § :U, v. n. li.. !!. R.

d. XXIX, bi. 143—154, bevestigende arr. P. II. v. N.-Brabant 27 Oct.

1863, W. n». 2532, waarbij vernietigd werd vonnis Arr.-R. Breda. v. 18 Nov. 1862, AV. n⁰. 2456; idem Arr.-R. Nijmegen, v. 0 .lan. 1854, \V.

no. 1531. Vergelijk, wat speciaal het eerste deel van bovenstaande beslissing betreft, in denzelfden zin Arr.-R. Leiden v. 16 Jan. 1872, \V.

n». 3483. Zie voorts ten betooge dat art. 71 Gem.-wet eu art. 5 n⁰. 2 B. R. gelijktijdig kunnen bestaan en werken, een opstel in AA^r. nquot;. 2668.

Anders Arr.-R. Winschoten, v. 6 l'ebr. 1870, AA', n⁰. 3243, waarbij is beslist, dat uit art. 71 Gem.-wet niet volgt, dat bij het introductief exploit juist de burgemeester en niet de verbonden gemeente in rechten moet gedagvaard worden, maar alleen uitgemaakt wordt, dat indien de ge-meente als eischeresse wil optreden, of als gedaagde zich verweren, zij dit doen moet in den persoon van haren burgemeester. Zie in denzelfden zin AA', n⁰. 2523 (Mengelwerk). — Cf. art. 475 B. R. vonnis van de Arr.-R. Amsterdam, v. 27 Nov. 1850 en art. 135 B. R., vonnis van Arr.-R. 's-Bosch, v. 23 Feb. 1847 sqq. — Zie in denzelfden zin ten aanzien van de dagvaarding van eene provincie, met een beroep op art.

5, 2°. B. R., een ingezonden stuk in \V. n⁰. 2152 onder den titel: »Hoe moet de provincie gedagvaard worden'.'quot; Zie omtrent dagvaarding ten verzoeke van den Staat en andere zedelijke lichamen het aangeteekende sub art. 5 1!. R., n^os. 7, 20 en 47.

■4. De woorden van art. 4, n⁰. 6, B. R. quot;(en aanzien der overledenen'', zijn algemeen en kunnen niet beperkt worden tot vorderingen, die schuldeischers ten laste van een overledene hadden, maar zijn ook upoz,

van toepassing op alle vorderingen tegen de erfgenamen, om iets uit ^

den boedel van den overledene te ontvangen, of op alle vorderingen van de erfgenamen onderling, en dus ook tot uitkeering van besproken legaten. 3o ckl. uPfo, /-. /Jfo, crv,- CS. n°. Sj ri,

P. II. v. Holl., v. 23 Dec. 1839, \V. n». 89; li. d. VII, § 32, te dien aanzien vernietigende een vonnis van de Arr.-R. te Amsterdam v. 18 Juni 1839, R. Bijbl. jg. 1842, d. IA', p. 770 en 777 ; idem bij vonnis der Arr.-R. te

^ ^ tuiert. Ce-ct

{'

.

0gt;~^ O r/oT. .

Art. 4.)

Araastrirlit, v. 9 Maart 1848. W. no. 954: P.. Rijbl. jft. 1848. J. X. p. 000—^08. \vaavl)ij dienovereenkomstig is lieslist, dat iemand die lii.j testament tot executeur en voogd over minderjarken is benoemd, ter uitvoering \aii liet testament, de erfgenamen in ééns en zonder uitdrukking van namen of woonplaatsen, aan de laatste woonplaats des overledene mag dagvaarden; idem iu een vertoog van Mr. D. II. Lkvyssoiin'. Themis, 2dejg.,p.22sqq., en in een opstel van Mr. (1. Diemiuis in Tijdsein-, v. li. Ned. Regt VHI, lilz. -150 sqq.; verg. ook vonnis Arr.-R. Groningen v. 28 Nov. 1873, W, no. 3708, waarbij vooral op grond der beraadslagingen is beslist, dat sten „aanzien van overledenenquot; niet anders kan betcekenen dan «ten aanzien „van de erfgenamen als zoodanigquot;. — Anders door Mr. L. Mei man, W. AyvcUn-o a-r-t _{n0 89}. _llE p_INTO 11. R. 2e ged., 1ste stuk, (2de dr.), p. 28 en 29; en i 7^^ een vonnis van de Arr.-R. Gorineliem v. 20 Jan. 1844, R. Rijbl. jg. 1844 d.

ob-— • v| p. 303_368. — Vgl. ook v. n. IIoxert, lldb., p. 160; art. 94 1!. R..

IpvLJÏ anquot;, van 't P. H. v. lloll. v. 23 Dec. 1839 en art. 94 P.. R.. vonnis van

e* lie Arr.-R. te Amsterdam, v. 18 Juni 1839 nt supra. 0. q /ie verder ion betooge dat dit voorschrift niet toegepast kan worden

. / iquot; ₍]₀ ._ic^_e tot boedelscheiding tnsschen de erfgenamen onder-

'Wfy rfCjO, ' ■ ling, Arr.-R. 's P.osch, v. 2 Febr. 1877, R. 1!. jg. 1878, A p. 195, waarbij /4 /* ' beslist is, dat tot de acties tegen de erfgenamen, waarop deze bepaling

. ' 5 6- alleen het oog heeft, zvher niet behoort die tot boedelscheiding; idem

^ ^L . i.^⁰' bij vonnis der Arr.-R. Rotterdam, v. 28 April 1879, W. no. 4387, R. 1!.

2 yo ^LrC jg, 1879, A. p. 204. Zie naar aanleiding van deze beslissing een opstel

^/ ' 'jlU- ^ \^can (■ r, j_n \v. n^u. 4390, waarin wordt gevraagd of dit met het oog JUr⁰^ . op art. 492 II. R. wol zoo zeker is? Zie, eveneens naar aanleiding van T 'J dit vonnis, W. nquot;». 4393, 4395 en 4397; idem Mof 's Hertogenbosch,

' 7.^' v. 24 April 1877, R. li. jg. 1879, A. p. 203. Zie eindelijk over de wijze van

_f f,*/' dagvaarding der erfgenamen tot het hervatten van het geding, tegen

i ' hun erflater aangevangen, arr. P. 11. Zeeland, v* 26 Juni 1855, vermeld

sub art. 258 R. R.

5. Ue Drentsche markgenootschappen niet anders kunnende en moetende beschouwd worden dan als zedelijke lichamen, volgt hieruit, dat de dagvaardingen aan die markgenootschappen gericht, ingevolge art. 4, al. 2. IS. 11, zelfs daar, waar het geldt eene scheiding en deeling der mark, moeten worden beteekend aan den zoogenaamden volmacht of volmachten, den persoon of personen, welke bij de Drentsche markgenootschappen gekozen en benoemd worden, om voor allen op te komen, zeker toezicht en beheer te voeren, of ter woon-plaatse van dezelven, of wel ter plaatse, waar de volmacht of volmachten als zoodanig gewoonlijk zitting houden, indien er eene zoodanige plaats mocht zijn.

P 11 v Drente, v. 21 Maart 1840, R., d. XIII, § 69; — anders bij vonnis der Arr.-R. te Assen, v. 24 Jan. 1818. W. n„. 1043; R. Rijbl.,

/f a n ~ o, -gt; rr£ o^r~trr 'Oul^-^ lt; ^f~€^c-'-tj^CiA-

» 1/7 t.)

J . I t . ^U J 2 ■gt; '

y re./'y.

volgens hetwelk ile inarkgenoot, die sclieicling' wil vragen, niet anders kan doen, dan ieder niarkgenoot in het bizonder oproepen, in welk opzicht het zedelijk lichaam niet een gewone maatschap moet worden gelijk gesteld. — Vgl. hiermede over de moeielijk-heden, om markgenootschappen te dagvaarden onder hot Fransche recht.

een stuk van Mr. L. (). Gratam.v, in quot;t iter/t in Scdcvi., d. II, p. 350,

alwaar mede op dat onderwerp een belangrijk vonnis van de Rechtbank van eersten aanleg te Assen wordt medegedeeld. Niet geheel op dezelfde,

wijze als bij dit vonnis en meervermeld arrest geschiedt, heeft de lloogl.

vax Hai.i. de markgenootschappen als rechtspersonen van eene bizondere soort voorgesteld en de wijze, om tot onthefling daarvan te geraken, behandeld in zijne Ilandluidiny gt;5 52, 4, p. 119; zie ook § 56, 2. /», p. 127.

Vgl. wijders do noot van den heer J. c. vvx dku Mheii Moun oj) het arr. van 't P. II. v. Holl. v. 12 Febr. '1840, 1!.. d. Vlll. § 28, in het I!.

li. jg. 1842 d. IV. p. 353,'en omtrent de vraag of eene scheiding en verdeeling van markgronden valt onder de bepaling van art. i'Jic dei'Gemeentewet,

dan wel moet worden geregeld naar de wetten van den KW™ van Grasmaand 180!) en den !i 1 van Üloeimaand 1810: art. 1000 I!. \V. sub nquot;. 8 in line, alwaar bij de aangehaalde literatuur nog gevoegd 1111 iel worden; Mr. A .\l. I'i.ki.itk. »de recldstoestand der marken in Nederliind' .

Zie eindelijk omtrent den aard van inarkgenootscha|i|ien, art. 1000 I!. W..

sub nquot;. 8 initio; verg. ook aant. '10 van art. 1692 li. W.

ft. Belgen, tijdens den opstand en vóór het Tractaat van 1839,

door Nederlanders gedagvaard wordende, moesten worden beschouwd

als personen, die in dit llijk geene bekende vaste woonplaats hadden.

P. II. v. Zeeland v. 12 Mei 1840, R. Mijbl. jg. 1846, d. VIII, p. 010 en 617.

?. Het beweren, dat het tot opvolging der wijze van dagvaarding,

bij art. 4, n⁰. 7, voorgeschreven, genoegzaam zou zijn, dat de woon-

plaats of het verblijf van den gedaagde aan den aanleyger onbekend e.ct-'t'quot;—

is, is niet aannemelijk, alzoo een zoodanige uitlegging het steeds in de

macht van den aanlegger zou laten, naar willekeur, een gedaagde als al L

SP ) 1 a o A)e-lt;r rsy

of niet eene bekende woon- of verblijfplaats hebbende, te beschouwen,

zijn de integendeelde aanlegger (overeenkomstig den rechtsregel qui acjlt certus esse debet) verplicht deswege het noodig onderzoek te doen.

.1 loewel daaruit voor hem, vooral met betrekking tot het onderzoek ^9 ^' naar erfgenamen van een overledene, soms moeielijkheden mochten geboren worden, ontslaat hem dit echter in geenen deele van de opvolging der wetsbepalingen, zoo lang die kunnen worden nagekomen.

P. II. v. Zeeland van 0 Nov. 1841, R. liijbl. jg. 1842, d. IV. p. 657 sqq., en jg. 1810. d. Vlll, p. 623 sqq.; R., d. XIV, § 104. — ('f. art. 94 li. R.. arr. van 't hetz. P. II. v. den/,, datum.

_eyi-U. amp;Y ^

^ — ^ - ^/W 2^

. /quot; ^ ✓, ry L r / ^ r ^.--'V ' a*r*-4ys, Sc C'⁷^^ - ^:

-wquot; ' 7^

-A'quot;' 4'.) /? — / y / ~~ /i

_rCl,_ . f, A-' V. ^ amp;£ ^ ^ ^ Tquot;²- ^ ^ ^ ^

^ ^ ])e regel dat de opvolgers van de oorspronkelijke contractanten

iTf^J^I⁰³ steeds in rechten voor dezelfde personen als de contractanten zelve te beschouwen zijn, lijdt geene uitzondering ten aanzien van liet domein-bestuur of van andere collegiën, welke vroegere besturen of collegiën '/.ijn opgevolgd omtrent het gecontracteerde voor dezen. ■— Alsdan moet ten aanzien der dagvaardingen, art. 4, n⁰. 6, j⁰. art. 1 15. R. gelden (dit laatste art. indien de oorspronkelijke contractanten langer dan een jaar zijn overleden) zonder dat het langer of korter verloop van den tijd der vervolging van de rechten, uit contract voortgesproten, als eicjen bedrijf zijnde, eene verandering ten voordeele van eene der partijen kan daarstellen,

]'. 11. v. Zeeland v. i) Nov. 1841, U. üijbl. jg. IS-tó. d. IV. |i. 057 sqq.: ]{., d. XIV, § 104. — ff. art. 94 II. li., air. van 't hetz. P. 11. v. den/., datum.

Sgt;. De formaliteiten, bij art. 4lt; n⁰. 8, 15. R., voorgeschreven, zijn alleen toepasselijk op dagvaardingen van buitenlanders, wier woonplaats buiten 's lands beleend is, en die geen verblijf binnen dit Rijk hebben, dewijl alleen in dat geval de toezending van een afschrift van het exploit aan het Departement van Buitenlandsche Zaken doel kan treilen, daar toch die bepaling de toezending van zoodanig stuk aan den in rechten geroepene, beoogt en dat Departement daaraan niet kan voldoen, wanneer die woonplaats niet bekend is.

I'. II. v. N.-ili'ab. v.tiS.Inni IS4±VV. uquot;, 338; R. liijbl.jg. 1843. d. \ .\k 14'J sqq.; H., d. Xlil. § 98. Zie over dagvaarding van vreemdelingen een in-ge/.ondeii o|)stel in \\'. nquot;. 37(31, waarbij niet het uog u|i de omsladitigo. tijdroovende formaliteiten eene wijziging van dit nquot;. wordt voorgesteld.— (.'1'. artt. 4, sub n⁰ 10 en 94 )!. 11., arr. van bet/.. Hof van denz. datum.

flO. De bepaling van art. 4, n⁰. 7, ten aanzien van hen, die in dit Rijk noch bekende woonplaats noch bekend verblijf hebben, is evenzeer op inboorlingen als op vreemdelingen (wier woonplaats buiten 's lands onbekend is) van toepassing.

P. 11. v. N.-l?rab. v. 28 Juni 1842, V\ . uquot;. 338, U. liijbl. jg. 1843, d. V, p. 149 sqq., R., d. XU1. § 98. — Cf. art. 94 li. 1!.. arr. van hetz. I'. 11. van denz. datum.

11 . De dagvaarding van eene buitenlandsche firma, hier te lande geen gemeenschappelijk kantoor hebbende, is niet geldig, wanneer die

e-^r^s-o^—' ^ y-

b-fy£s~ir. ^'ULQ^

^ --• ,_?lt;rr, -16 y^- W/. |. j

lan een van de zich hier te lande bevindende vennooten dier firma

is gericht.

I'. H. v. Z.-Holl, v. 30 Juli 1842, R. liijbl. jff. 1842, cl. IV, j). 865 sqq., waarbij is vernietigd ecu vonnis van de Arr.-R. te Rotterdain, dd.25Mei 1842, li. B. 1. c.

I lt;ï. Wanneer gedagvaard wordt het bestuur der domeinen, uitgeoefend wordende door den Minister van Financiën, dan is liet voldoende dat het exploit ter plaatselijke bureele van laatstgenoemden beteekend worde, en is in dat geval art. 4, n⁰. i 13. R. niet toepasselijk.

Arr.-R. Utroclit v. 1 (1 Juni 1843, II., d. NVlll, § .quot;)!).

13. Inwoners van België zijn, met betrekking tot de zakelijke rechten op goederen in Nederland gelegen, als vreemdelingen te beschouwen, en kunnen niet, naar aanleiding van het tractaat v. 19 April 183!), en van de overeenkomst over de grensscheiding, op S Aug. 1843 tusschen Nederland en België te Maastricht gesloten, als gemengde onderdanen beschouwd en gedagvaard worden als personen, die geeue bekende woonplaats in het Koninkrijk hebben.

Zij moeten worden gedagvaard overeenkomstig het voorschrift van art. 4lt;, n^u. 8 13. R. en moet, wanneer er meerdere gedaagden bij hetzelfde exploit worden opgeroepen, voor ieder hunner een afschrift van dat exploit aan den ambtenaar van het Op. Min. worden ter hand gesteld.

1'. II. v. Zeeland van 1 Juli 1844, R. Bijbl.jg. 1847, d. IX. p. 18 on lü; I!.. d. XIX., § 93. — Cf. art. 94 I!. I!., air. van lietz. Hof van deuz. datum.

f -ft. Volgens het bij Kou. Besl. v. 30 Deo. 1829, n⁰. 4 gearresteerde Huishoudelijk Reglement op de zaïnenstelling en werkzaamheden der Kerkeraden, beiioorende onder het ressort van het Provinciaal Kerkbestuur in Drente, moet de dagvaarding van eene Diaconie bestierd worden bij den predikant, als voorzitter en scriba van den Ker-keraad, wanneer de gemeente slechts door één predikant wordt bediend.

Ktjr. te. Moppel v. 5 Nov. 1840, \V. n '. 943; li. lüjbl. jg. 1848, d. X p. 497- 499.

S5. Hij, die met de lioofd-administratie van een militair corps contracteert, kan die hoofd-administratie, casa quo, wegens zulk een

jri. au ^ ij**- a*.

/ycy y!uhysVTgt;**B o-n^gt;e~o ^ c^y*^ ^ ^^/'^^/^^J-

., _rf .^-.,^ /fe.

l-a-^ cUL^-~ ■

.1)7. i) -'

contract in rechten aanspreken en is (gelijk in specie) het exploit aan de woonplaats van den chef van dat corps behoorlijk geschied.

P. H. v. N.-Brab. v. :! Mei 1848, 1!., d. XXXV. § 95.

I(». Oe dagvaarding van erfgenamen in óé'ns en zonder uitdrukking van naam en woonplaats, volgens art. 4, n⁰. 6 13. 11 , heelt r^ i . tengevolge,^dat die meerdere personen als één gedaagde worden be-/2. ' ■ 'quot;4 schouwd, zoodat ook de procureurstelling voor den gedaagde collectie/ , I~c.-L 1^^! plaats hebben, en de onbevoegdheid van sommigen hunner, om in

rechten op te treden, onverschillig wordt.

^A'quot;7 Am-U. te Amstcrdain v. 22 Febr. 1849, VV. u⁰. 1010; I!. liijbl. jjr.

jfa , -'-^-^--1849. d. .XI. p. 104 sqq. Itc;il in Nederig d. IV. pag. 388—391; idem

r~ . s UK Pinto, ll'll. /gt;'. It., 11. s., !gt;• 27 en in een opstel in dc Tliemis. Tliao jiT., o. 173—184, dio aldaar doet opmerUen, dat, hoewel de collective dagvaardingen en andere cxploiten voornamelijlv zijn ingevoerd in liet lie.lanquot;' en tot quot;•emak van dc scliuldeischers der overledenen, echter daaruit bij de gebiedende en op straffe van nietigheid voorgesclireveni' bepaling der wet, in verband met de omstandigheid, dat alles wat betreft den vorm van procedeeren, is van openbare orde, niet kan worden afgeleid, dat deze ook nu de bevoegdheid hebben om van dit voorrecht afstand te doen, en dns ook, desverkiezende, ieder der erfgenamen individueel op te roepen. Op deze en andere gronden is bij van meening, dat in zoodanig geval al de erfgenamen zich collective partij en procureur moeten stellen; dat er al/.oo tegen de niet verschijnende erfgenamen geen verstek kan worden verleend, en dat liet te verkrijgen vonnis, uit krachte van de artt. 114(5 en 1147 15. \V.. wordt ten uitvoer gelegd, vóór de boedel-scheiding, op do onverdeelde nalatenschap, en na de boedelscheiding, op bet aandeel van ieder erfgenaam /j)'o sua parte; vergelijk in denzelfden zin Mr. G. Dibi'iilis in Tijdscb. v. li. Ned. regt 1, blz. 136—157, die aantoont dat eene collectieve procureurstelling noch met art. 135 B. li., hetwelk over de procureurstelling handelt, noch met art. 59, hetwelk aan dat onderwerp vreemd is, noch met eenige andere wetsbepaling in strijd is; en dat het voor een geregelden gang van zaken wenschelijk is dat, voor zoover er geen oorzaak van schorsing en hervatting tusschen lieiden komt, een geding oji imam van dczcllde jitgt;i'tijcii wordt aangevangen, gevoerd en afgedaan; •— anders bij vonnis der Arr.-ll. te Groningen v. () .luni 1845. I!. liijbl. jg. 1845, d. VII p. 080 en 087; Itei/t in Sedert. d. IV, p, 283, hoofdzakelijk op grond, dat voormeld wetsartikel, als van exceptioneelen aard, alleen moet geacht worden op den eischer van toe-passing te zijn on niet op de gedaagde erfgenamen, welke niet onkundig kunnen zijn omtrent hunne namen en woonplaatsen en ileze hij dc jii'ix'i'rlt;'ilt;e-slrlIinfj en conelusiën moeien tijU/eVi'i'. ten einde bierdoor den rechter in staat te stellen, om bij bet vonnis aan bet voorschrift van art. 59, ngt;'. 1 li. I!, to vuldoen. — Dit gevoelen stemt overeen met dat

chX-cp ; ^O-w^ OAjlu^, S%cnlt;amp;~ z~amp;gt; tja~o, 't*^ -iV^gt;-

^A^.y gt;lt;^ OtUAi- .,- J-TT^ Vv^a^t |_r/ |, j

twv- gt;gt;ult;rgt;vegt;lt;wj^^ -^e^Ol^tJi^X.^t^. Cgt;r^l^yLaJZ^L_r(Ji, (i^c^Xc^^ZM^.^!.^ aJ : tëk,

van Mr. F. F. Karskhoom. li. Bijbl. jg. '1849, d. XI- p. 105—108, in zijne ^j.. * a conclusie, welke, ofschoon in een tegenovergestelde)! zin, lieeft geleid tot ^A/rtr /3 voormeld vonnis van de Arr.-U, te Amsterdam v. 22 Febr. 1849; alsmede ^ '

met dat van Mr. Oihikman, Opm. en Mcd.. d. 11, p. 13li en '150 en in tUf rf B. li. onlv\. d. I, u. s.. bl, 10—11, en dat van Mr. K. Nokkuk in de Themis, d. VIII, p. 321—32.quot;), die aldaar, naar aanleiding van bet opstel van Mr. A. uk I'into ut supra, dit reebtspunt bebaudelt. De iloogl. van Hai.i. echter, I!. Bijbl. jg. 1843, d. Vil. p. 087, betwijfelt de juistheid van bet bij vonnis der Arr.-ll. te Groningen aangenomen beginsel, op grond van bet bekende rechtsbeginsel: ncmo cdere cur/ilHr contra sc. Naar het inzien evenwel van Mr. Oi ukman. I. c.. is die opmerking wel toepasselijk op het produceeren van stukken, maar niet op de vermelding van namen en woonplaatsen dor partijen, welke de wetgever in art. 59, n⁰. I li. R. veronderstelt, terwijl Mr. Nijkkhk ut supra daartegen in bet midden brengt, dat bij, die zicb als erfgenaam voordoet, indien hij als zoodanig wil beschouwd worden, zich moet legiti-ineeren; dat hij mitsdien moet opgeven wie bij is en boe hij erfgenaam is en dan edit conti;a .se, maar puo .se. De lloogl. van Ham. komt echter, H. ISijbl^r. 1849, d. XI. p. 110, op dit ondei'werp terug en is van gevoelen, daf hei reebtspunt nog wel een nader onderzoek verdient, ook met betrekkmsr tot de tenuitvoerlegging van do veroordeeling, tegen de gezamenlijke erfgenamen verkregen en bet recht van appel, bun toe te kennen. — In denzelfden zin als de llechtbank te Groningen: vonnissen Arr.-ll. Assen v. 6 Nov. 1854, W. n⁰. 1788, en van 22 Oct. 1806. yfó ^ fftwrfvh*. It. I!, jg. 1868, p. 228, arr. I'. II. v. N.-lloll. 21 .luni 1869, W. n?. 3393. '

en vonnis Arr.-IJ. 's-Bosch v. 27 Sept. IS7S, K. B. jg. 1881, A. ^ ■! tyo

210, \\ . no. 4311, waarbij nog werd beslist, dat ook de openbare orde / K /Qf⁰, eischt, dat de rechter de collectieve ])rocureurstelling voorbijgaat. yquot;/02.

Vgl. omtrent dit een en ander en speciaal ten aanzien van de beteekenis der woorden: «niet langer dan gedurende een jaar na bet overlijden,» de Uedactie der A c!. Jaarb., IX''⁰ deel, p. 92. in bare beoordeeling van riiemis, Jg, 1846, alwaar tot gedeeltelijke opbelllng der bezwaren, door Mr. A. uk Pinto tegen art. 4, no. 0 B. It. in bet midden gebracht, wordt aangevoerd, dat men bij eene binnen het jaar, na het overlijden des erflaters, plaats gehad hebbende boedelscheiding, de erfgenamen binnen dat jaar ook individueel zou kunnen dagvaarden, hetgeen echter op grond der verandering van redactie, welke dit art. beeft ondergaan, wordt bestreden door Mr. Ni.ikekic ut supra, welk gevoelen (m. i. terecht) schijnt te worden gedeeld bij arr. van bet l'rov. Hof van Zeeland v. 9 Nov. 1841,

I!. Bijbl. jg. 1842, d. IV, p. 657 sqq. en jg. 1846, d. VIII, p. 623 sqq. ;

I!.. d. XIV, § 104 (Lkon). — Vergelijk Mr. W. F. I'hi.imnk in Tijernis,

2^,'^e Verz,, d, XIII, p. 248 sqq., die betoogt dat de exploiten na de boedelscheiding, ook wanneer die binnen hel jaar na bet overlijden worden uitgebracht, niet moeten gedaan worden, op de wijze als bij deze alinea is bepaald. Vergelijk ook Mr. Dii;i'!iris. N. B. I!., 2'^le dr., d. V, no, 587,

Anders Mr. Ouiikman, in .V. IF. v. B. li. ontiv., d. I, blz. 11;

zie ook vonnis Arr.-U. te Amsterdam v. 27 Oct. 1858, W. n⁰. 2090, U. I!.

jg. 1859, IX. p. 174, ook aangehaald op art. 2 11. K. sub nquot;. 2. waarbij is

I/V. |..)

beslist dat het vroeger ot' later opmaken van eone boedelscheiding bij de vaste tijdsbepaling der wet niets afdoet.

Vgl. ook nog hiermede, ten betooge; 1°. dat de staat van het geding niet verandert, indien de eischers, ingevolge art. 4, n⁰. 6, li. It., hebben gedagvaard de gezamenlijke erfgenamen en voortgeprocedeerd met dengene, die zich op de dagvaarding als eenig en alleen erfgenaam heeft geconstitueerd, een vonnis van de Arr.-U. te Amsterdam v. 12 Jan. 1849, W.n⁰. 1009, en'2°. dat bij aanneming van het beginsel, gehuldigd bij het vonnis van de Arr.-ll. te Amsterdam v. 22 Feb. 1849 ut supra, ook de gezamenlijke erfgenamen bevoegd zijn gezamenlijk en in ééns een eisch in reconventie in te stollen, zonder dat daaraan praejudiciëert de onbekwaamheid van één dier erfgenamen — art. 250 li. 1!., vonnis van de Arr.-U. te Amsterdam v. 22 Feb. 1849, en :lt;■gt;. omtrent de vraag, welk het gevolg-moet zijn van eene dagvaarding van erfgenamen, overeenkomstig art. 4. n⁰. G, li. K.,geëxploiteerd en waarop door de gedaagden procureur is gestold, met te kennengeving, dat zij als bloedverwanten van den overledene, in de graden, bij de procureurstelling omschreven, bevoegd waren om zich als diens éénige en algeheele erfgenamen te gedragen, wanneer diezellde gedaagden, vóór de procureurstelling, de nalatenschap van genoemden overledene blijken verworpen te hebben — art 254 li. I!., vonnis van de Arr.-U. te Nijmegen v. 17 Nov. 184'1. — Zie ook art. 94 B. R., vonnis van de Arr.-U. te Amsterdam v. 18 Juni 1839 sqci-

I ?. De dagvaarding vau eene firma, geëxploiteerd aan een persoon die beweert nimmer deelgenoot te zijn geweest, kan, indien de ver-scliijning der gedaagde firma in rechten daarvan het gevolg is geweest, niet leiden tot nietig-verklaring der dagvaarding, op grond van schen-dinir van art. 4 al. 4 13. R.vermits de vraag, ot de persoon, aan wien de dagvaarding is geëxploiteerd, al dan niet lid dier lirma is ot geweest is, en als zoodanig al dan niet aansprakelijk is, een punt van later onderzoek ten principale tusschen partijen kan uitmaken, maar niet a limine litis behoeft te worden onderzocht.

Arr.-R. Amsterdam, v. 21 Oct. 1853, 11. liijbl., jg. 1854, p. 169—171.

4S. Kiet alleen de ratio legis en de geschiedenis maar ook de woorden van art. 4, n⁰. (i, B. H.. wederspreken het beweren, dat dit artikel alleen betrekking zou hebben op den vorm en de \vijze van exploiteeren, en geene uitzondering zou maken op den regel, vervat in art. 5, n^ft. 2 ibid., daar toch, indien de wetgever enkel had willen bepalen, dat bij de beteekening geene vermelding van namen of woonplaatsen der gedaagden behoefde te geschieden, zijne bedoeling reeds genoegzaam uitgedrukt werd door de woorden; quot;de dagvaarding zal

__t

I

ftSJ amp;Lt {vA- t**z^-ct^j /c-ef ,?-,,£■_ c^n^~

-ï.-f-t--quot;- C'Q -s OAju ^{r /} C*~-e*--amp;. gt;' T SfO -^'/' ^ / 'f'' /7'^*' *-■*■' ^ ^J

'd/r^ ■ Us'r⁰ er ta^J : ^'•lt;5gt;. /2*r a^*. ^C-^e.^

.1/7. k) , ^ ^

' /f/fé ■ ¹- f.y. (#amp;3 U quot; ïV/^g.

dagvaarding, (i» bij toepassing van art. 4lt;, nⁿ. 7, litt. a, 15. R.), berust blijkbaar op een dwaalbegrip ea de onjuiste voorstelling, alsof dagvaarding jurisdictie zou kunnen fundeeren; wordende daarbij toch geheel uit liet oog verloren, dat gegrond bevondene en toegewezen exception van onbevoegdheid ratione personae doorgaans op deugdelijke dagvaardingen gegrond, of althans daarmede bestaanbaar zijn.

Ait.-K, Rotterdam, v. 28 .luni '1854, W. nquot;. loTO (i).

'i'i. Iemand die in het buitenland woont, maar hier te lande tijdelijk facto aanwezig is, kan ter plaatse van zijn werkelijk verblijf op den gewonen termijn gedagvaard worden, zonder dat hij, op de dagvaarding verschijnende, zich beklagen kan, dat het exploit niet aan zijn persoon is beteekend.

An'.-U. to Amsterdam, v. Hi Nov. 1851. I!. I!, jfi. I8.).gt;. p. 'i'iO.

lt;5Ï. De rechter moet een exploit van dagvaarding, bij verstek, nietig verklaren, wanneer die dagvaarding, gedaan aan de gezamenlijke erfgenamen van een overledene, niet behelst het tijdstip, waarop de erflater overleden is.

Arr.-R. quot;s-Hertogenboscli, v. 10 Deo. 1856, W. nquot;. 1824. Anders evenwel, met hot oog vooral op art. 90 li. R.. -M. in het I!. li. jg. I80/, 1)1. 223—224.

Wanneer de tweede oproeping ex artquot;. 79 15. R.. niet meer valt binnen het jaar na het overlijden, behoort die aan de erfgenamen individueel ter hunner woonplaatse te geschieden, al is het eerste exploit op de wijze hier voorgeschreven beteekend.

Arr.-R. Groningen, v. 3. Dec. 1858, 1!. li. jg. 1859. p. C09; idem ten aanzien van de beteekening der exploiten ter executie van oen tegen de gezamenlijke erfgenamen verkregen vonnis, wanneer de nitvooring niet meer valt binnen het jaar na liet overlijden. Arr.-U. 's Hosch, v. 30 Maart 1883, W. nquot;. 4899, ook vermeld sub art. 155 li. R.

¹

(piaestic van internationaal positief recht (Mr. Liioü).

r

9)7 '0»! . '.' (. /r quot; ,?'/ ■gt;

\rt. 4.)

quot;i.V Wanneer de deurwaarder, blijkens het relaas in de dagvaarding zich overtuigd hield, dat ter plaatse, waar hij het exploit wilde betee-kenen, het gemeenschappelijk kantoor der gedaagde vennootschap was gevestigd, en hij aldaar niemand vond, dan heeft hij, niettegenstaande de beweringen van de gedaagde ten processe, dat haar kantoor was verplaatst, terecht het exploit overeenkomstig art. 2 15. R, beteekend.

Arr.-Ti. Amsterdam, v. 30 Nov. VV. n⁰. 2180, ook vermeld suli

art. 1 IS. R. nquot;. 22. De beslissing is gegrond op het geloof, dat behoudens liet bewijs van valschbeid van liet exploit, aan liet relaas des deurwaarders moet worden gehecht.

3«. W anneer de overledene zijne laatste woonplaats buitenslands had, moet het exploit volgens no. 8 van dit art. gedaan worden, en kunnen overigens de voorschriften van no. (i worden gevolgd.

P. 11. v. Znid-Holland. v. 16 Jan. 1800, W. n». 2181.

3S. Een exploit, uitgevaardigd tegen de leden eener vennootschap in hun privé, moet op straffe van nietigheid aan hen in persoon of aan hunne woonplaatsen, maar niet aan het kantoor der vennootschap beteekend worden.

Arr.-U. Amsterdam, v. 31 Dec. 1801, \V. n⁰. 2384; vergelijk het sub art. 5 li. I!. vernield vonnis der Ari.-I!. Amsterdam, v. il Nov. 1877.

8S. Indien gedagvaard is de burgemeester eener gemeente, zonder bijvoeging van diens naam, en het exploit is gedaan ten raadhuize en door den burgemeester als zoodanig aangenomen, kan het aan geen redelijken twijfel onderhevig zijn, dat is bedoeld de burgemeester, optredende voor de gemeente, en niet de burgemeester in zijn privé.

Arr.-li. Amsterdam, v. 11 (12) Nov. 1807, \V. u⁰. 2984, R. 11. jg. 1868, p. 343. Cf. arr. P. II. v. N.-ISrabant, v. 28 Juni 1853 sqq,,sub. art. 5D. R

SO. Art. 4 n⁰. 6 B. R. is van toepassing op alle gevallen, waarin personen als gezamenlijke erfgenamen worden geroepen, onverschillig of de erflater, wiens erven in appèl zijn gedagvaard, op het tijdstip der uitspraak van het vonnis a quo, al dan niet nog in leven was.

P. 11. v. Noord-Holland, v. 25 Maart 1809, W. iio. 3104.

JtO. De woorden quot;en van nquot;. 8quot; in de slotalinea van art. 4 zijn

overbodig, vermits in bet eerste lid van nquot;. S van dat art, van geene twee afschriften sprake is. (1)

Ktg. 's-Hertogenbosch, v. 27 Januari •!881. W. n⁰. 4Ö94, T!. B. jpr.

■188'!, A. p. 191.

31. Wanneer bet exploit niet conform art. 4 n⁰. 2 is beteekend aan den president van bet college, maar aan den boekhouder kerkvoogd, en deze voor den kantonrechter verklaard heeft te verschijnen als gevolmachtigde van het gedagvaard college, heeft deze rechter de exceptie van nietigheid van dagvaarding terecht verworpen, daar bet geroepen college in rechten verschenen, geen belang had zich te beroepen op de schending van n⁰. 2 van dit art.

Arr.-R. Groningen, v. 23 .limi '1882, W. n⁰. 4828.

:S 'i. Zie ten betooge :

a. Dat in het algemeen de exploiten, ingevolge art. 4, n⁰. 8, B. R., aan den ambtenaar van liet Openbaar Ministerie gedaan, moeten geacht worden eo ipso aan de woonplaats van de betrokken bewoners der koloniën van den Staat, of aan die der buitenlanders te zijn geschied, met dat gevolg, dat ook in dit geval de termijn van het beroep in cassatie moet worden ingesteld binnen den termijn bij art. 398 B. R. voorgeschreven, te rekenen van den dag waarop het arrest aan den geinsin ueerde in den persoon van den Procureur-Generaal bij het Prov. Hof is beteekend —

art. 398 li. I!.. arr. v. 10 Xov. IS4S.

h. Dat de beteekening, vermeld in art. 274 B. R., niet kan geschieden aan de woonhuizen der procureurs, die in eene andere fifge-loopen procedure hebben geoccupeerd, maar wat buitenlanders betreft, moet geschieden op de wijze, bij art, 4, n⁰. 8, B. R. voorgeschreven —

art. 274 li. I!.. arr. v. 17 Nov. '1848.

c. üat liet niet in strijd is met art 4, nquot;. 4, B. R., dat ieder der leden van een vennootschap onder eene firma kan worden aangesproken voor het geheel voor eene schuld van de vennootschap, daar dit

¹

De geheele bepaling van art. 4 8° al. 2 kan overbodig geacht worden na de wet van fl April 1877 (Stbl. nquot;. 73).

cjQquot; sjOJxJLLamp;tj '^^^t—^lt;-^-- b- c^vx-i—

^L^cJUc^ /cc^— lt;- J ₍ 7 / ^

UJU. -6r_t^ p^~Xc^°S- '

*- ,(/7

/. i/OTtJ _art (even als art. 5, n⁰. 2) blootelijk eenige voorschriften behelst,

betreffende bet dagvaarden van vennootscbappen enz., en dus wel op •'• ^r'i den vorm, maar niet op het recbt zelf, van toepassing is —■

I V7fl

art. *18 W. v. K., air. v. 22 Juni 1849 sqq., sub. n⁰. 1. Verg. echter llnf Amsterdam, v. 20 Oct. 1883, sul) art. .quot;gt; Ti. Ti.

d. Dat de beteekening van een arrest, overeenkomstig art. 4lt;, n⁰. 6, B. Jl., aan de erfgenamen van eene, hangende het geding in hooger beroep, overledene partij, den termijn van cassatie tegen die erfgenamen doet loopen, ook dan, wanneer zij, tijdens die beteekening, nog zouden kunnen gebruik maken van het recht van beraad en dit werkelijk later gedaan hebben -—

art. 398 Ti. T!., air. v. '19 Mei I8.V1..

e. Dat aan een zedelijk lichaam niet de kosten van aan ieder der bestuurders van dat lichaam afzonderlijk gedane beteekeningen van bet veroordeelend gewijsde kunnen worden in rekening gebracht -—

art. 'gt;1 B. I!.. air. v. 't P. If. in Zeeland, v. 4 Febr. '1851.

f. Dat, wanneer vreemdelingen, bij de beteekening van het vonnis a quo, woonplaats binnen dit Rijk gekozen hebben, zij aan dit gekozen domicilie in hooger beroep kunnen gedagvaard worden en op geen anderen termijn kunnen aanspraak maken, dan die voor ingezetenen is vastgesteld —

art. 343 li. It., vonnis van de Arr.-R. tc Winschoten v, 10 Sept. 185'!.

g. Dat, indien in cas van art. 4, n⁰. 6, geen der erfgenamen of bedienden van den overledene meer in het sterfhuis, dat reeds door vreemden bewoond wordt, gevonden wordt, alsdan het exploit, naar aanleiding van art. 2, moet worden gedaan aan het hoofd van het Plaats. Bestuur —

lip. Tinto. Themis, 7do jg., p. '174 en 17.quot;) in de noot.

h. Dat bij de rechtens bestaande onzekerheid, in hoe verre alle openbare dagvaardingen behooren gedaan en ingericht te worden naar; of met inachtneming van de bepaalde voorschriften van art. 4, n«. 7 B. 11., — het te wenschen is, dat de praktijk zich tot regel stelle, bij alle openbare dagvaardingen, ook bij die, volgens de artt. 523 549 B W. en art. 784 B. R., de voorschriften van voormeld art. 4

C- C- JT -*A_0— /■ lt;Z—t— ^~t- ^ C^Cju^.

f lt;__iX,'l- '^—, £y^/ 'T-'l-^ C=gt; / C*—0e. £-e£-0^~. *^7^7'«—lt;—^ lt;2 ^ -ö-^^r ^tl^.

lt;7^2*^ t_ - ' gt; - -CL- ~ '-amp;lt; ¹-*z~-^--^r £L t '^t—Q__t^fSl—-i^z^—'t^lt;i .• ^

, ^. /pa-TS/ amp;^/- ■?? quot; a0/4ï£gt;.

ii⁰. 7, in acht te nemen, en bepaaldelijk ook de beteekening of overgave van af'sclirif't aan den Ambtenaar van bet Openb. Ministerie niet achterwege te laten -

een vertoog in 't li. Ilijbl. jg. 1841), d. XI. |i. ^78—285.

i. Dat de voorschriften van art. 4, n⁰. 7, waaronder de aanplakking der dagvaarding aan de hoofddeur van de gehoorzaal des rechters, voor wien de vordering gebracht wordt enz., ook van toepassing zijn op buitenrechtelijke exploiten, zoo lang ten minste niet, hetzij de aard van de zaak, hetzij bizondere wetsbepalingen (art. 133) tot het tegendeel moeten doen besluiten —

Mr. A. in: Pinto. Themis. 3de jg.. p. 379 en Ocukman. W. v. I!. I!.. 4do cd., d. I. p. 33.

j. Dat, indien er geene vordering bestaat en men b. v. een last

wil opzeggen, dan naar analogie van art. 97, al. 3, en 120, al. 3, B.

11., de rechter van de woonplaats der insinuanten in de plaats treedt

van den rechter, die ingevolge art. 4, n⁰. 7, B. E,., van de actie, zoo

die bestond, zou moeten kennis nemen en mitsdien de aanplakking

enz. van een zoodanig exploit zal moeten geschieden aan de hoofddeur

van de gehoorzaal des rechters van de woonplaats des eischers —

Mr. A. DK Pinto, Tbemis, 3de jg., p. 379 en 380 en Ifdl. 1!. I!,. n. s. p. 31 en 32 en OriiKMAN'. II. R. ontw. n. s.. d. 1. p. 33.

Arl. 5.

I. Bij de wet is niet verboden het instellen eener alternatieve rechtsvordering, tot schadevergoeding, wegens beweerde eigendomschending, tegen het hoofd van een plaatselijk bestuur in diens eigen naam, of indien hij op last van dat bestuur mocht gehandeld hebben, tegen dat bestuur zelf.

Air. v. 20 Dec. -1844-, W. no. 579; It., d. XIX. § 02; v. D. II.. 1!. R.. d. VI. p. 203—222.

8. Art. 5, n⁰. 2, B. R. vordert alleen, dat het exploit van dagvaarding moet bevatten den naam en de woonplaats van den gedaagde en niet, dat de dagvaarding ook den voornaam (des gedaagde) moet be-

VTt~^~gt; -ea^j S-ct^yir. f* ' ^ o ^-- '~.' '.t/^-0 -1'.. tsay^

J-iriïamp;yyw''Tsv^^J e*t£~L^ Qj^fc^asi^ : '^^», i/ -/-C^-K /^G^L _t o9-. 2*-*(PfHé?.

33 Art. 5.)

heizen, en heeft ook niet op het verkeerd vermelden van dien voornaam de straf van nietigheid bedreigd; terwijl de wet evenmin van den eischer op straffe van nietigheid vordert het bijvoegen van voornamen, bijnamen, kwaliteiten en omstandigheden, welke geschikt zijn,

allen twijfel omtrent de juiste aanwijzing van den gedaagde op te heffen.

Air. v. H Mei 1848, W. no. 042; v. d. H., B. R., d. IX. p. 385—404; R., d. XXXI. § 19; idem (ook met betrekking tot liet verschil in de spelling des familienaams van den gedaagde, indien dit alleenlijk is toe te schrijven aan het plaatselijk dialect der partijen) bij vonnis van 't Ktg. te Vlissingen v. 8 Nov. 1844, W. n⁰. 041; idem (wanneer tengevolge dier verkeerde spelling geen twijfel kan bestaan omtrent den persoon, welke met dien familienaam wordt bedoeld) bij vonnis van de Arr.-R. te Amsterdam v. 2(1 Jan. 1840. R. Bijlil. jg. 184(1, d. VIII. p. 390enl570;

— idem vonnis Arr.-R. Amsterdam, v. 0 Sept. 1870. R. li. jg. '1870, afd. A. p. 283, W. nquot;. 4070; — idem, wanneer de eiscber eene onjuiste hoedanigheid aan den naam des gedaagde in de dagvaarding heeft toegevoegd, Arr.-R. Amsterdam, v. 19 Oct. -1858. R. li. jg. 1858, bl. 441; —

idem, wanneer ged. onder zijn waren naam gedagvaard is, en daarbij vermeld wordt, hoe hij zich ook wel noemde, Arr.-R. Amsterdam v. 22 Jan. 1809, W. nquot;. 3129; — idem ten aanzien van een misslag, in den voornaam van een geoppos. begaan in het exploit van dagvaarding,

zonder dat deze daartegen opkomt, bij vonnis van de Arr.-R. teAmsterd., v. 21 Sept. 1841, R. Bijbl. jg. 1842, d. IV, p. 59 en 00; —Cf. ook Ktg. te Alphen v. O Dec. 1805, W. n⁰. 2755, waarbij beslist is, dat ook het abuis in den naam des ged. onder zekere omstandigheden geen nietigheid medebrengt; idem vonnis Ktg. te Harderwijk, v. 3 Augustus 1801, W. n⁰. 2297; verg. Ktg. pl. Kampen, v. 30 Sept. 1856, W. n⁰. 1878,

waarbij is beslist, dat een vergissing in het afschrift der dagvaarding, met betrekking tot het jaartal van het exploit en van den verschijndag, de dagvaarding niet nietig maakt, wanneer die vergissing ook door den gedaagde voor niets anders dan voor eene scbrijllont kan aangezien worden; welke uitspraak is bestreden in hetzelfde nummer van het Weekblad door Mr. II. J. A. Raedt van Oi.hkniiarnevei.dt;

anders bij arr. van 't P. 11. van N.-Brabant, v. 30 Juni 1847 (vernietigd bij arr. van den H. R. ut supra) en bij vonnis van de Arr.-R. te 's-Bosch, v. 1 Maart 1844, W. nquot;. 500. Bij dit vonnis is (m. i. zeer ten onrechte) beslist, dat. indien de gedaagde, wiens voornamen volgens de wet bij de dagvaarding niet vermeld behoeven te worden, is gedagvaard als genaamd II. J. en onder die namen is veroordeeld bij verstek,

alsdan op zijn verzet het vonnis behoort te worden vernietigd, als geslagen op een exploit dat nietig is, zoo hij bewijst J. H. te zijn genaamd.

(Léon.) Zie, in tegenovergestelden zin, vonnis Arr.-R. te Amsterdam, v. 11 Oct. 1854, R. B.jg. 1855, p. 185, waarbij is beslist, dat verkeerde vermelding van de voornamen van gedaagde, veelmin de bloote omzetting der initialen, nietigheid te weeg brengt, wanneer overigens de gedaagde vol-U/.., Uury liechLsv. 3

Arl. 5.)

rloondo is aangewozen. Vg!. ook Ktjr. Groningen, v. 25 Sept. ISquot;!). \V. ii⁰. 4059. waar echter de exceptie niet uitdrukkelijk was voortresteld.

- Cf. art. 5 IJ. H., vonnis van de Arr.-R. te 's llage. v. 7 April -1848. sub nquot;. '28.

Jf. Art. 64 der \\^ret v. 22 Primaire an VII, moet, als bevattende een speciaal voorschrift, omtrent hetgeen een exploit van verzet moet bevatten tegen een dwangschrift in zake van belastingen, beschouwd worden buiten alle verband met hetgeen art. 5, n⁰. 3 B. R. voor-schrijft.

Arr. v. 14 Jan. 1853, I!.. d. XLI1I, § 78; idem Arr.-ll. te Assen, v. 11 Maart 1844, W. n⁰. 489. •— Cf. art. 5 B. R., vonnis van de Arr.-R. te 's Uosch, v. 23 Sept. 1846 sqq., sub n⁰. 24.

Een onbestemde en voor verificatie onvatbare eisch (in specie, de geheel op zich zelve en met de hoofdvordering in geen verband staande vorderingen tot veroordeeling van den Staat tot vergoeding: 1°. van de waarde van boomen, door de militaire autoriteiten zich toegeëigend; 2quot;. van kosten, door de eischers aangewend tot herstel der schade aan dijken en verdere werken, door militaire inundatiën of verdedigingswerken veroorzaakt, en 3°. der schade, door de eischers geleden door het gemis van genot van gronden in de concessie begrepen en later aan anderen toegekend, zonder dat is opgegeven waar, wanneer en door wien de bedoelde boomen, ten nadeele der eischers, zouden zijn in bezit genomen, noch aan welke dijken en aan welke verdere werken der eischers schade zoude zijn toegebracht, noch welke gronden, in de concessie begrepen, later aan anderen zijn toegekend, noch eindelijk, waaruit zou blijken de werkelijkheid der schade, aan de eischers in eenig der aangeduide opzichten veroorzaakt, en de verantwoordelijkheid van den Staat voor die schade) — kan geen onderwerp van 's rechters onderzoek uitmaken en is bijgevolg in rechten niet aannemelijk.

Arr. v. 18 Maart 1853, R., d. XLIV, § 39; idem (betrekkelijk eene vordering tot veroordeeling van den gedaagde tot praestatie van alles, waartoe bij volgens de wet verplicht is) Arr.-R. Amsterdam, v. G Jan. 1847. W. n⁰. 847; R. Bijbl. jg. 1847, d. IX. p. 541 sqq.; liegt en Wet. d. II, p. 440—454.

.V Een beweerd gebrek in den vorm der dagvaarding, dat niet in

-» I tx-s ahiyvu o. /tihl—^ br^ — cramp;7gt; c^-^lt;yx _

CdL lt;u~ o^ty^r f (Shgt;.

j y„ w h. *f amp; ?zlt;f- -—- -^c

7 • • • • . .... yTtypf-*^- quot;t-*—'

limine litis, als middel van nietigheid dier dagvaarding is voorgesteld, , , ,

^{0 00} o '

kan later niet worden tegengeworpen, ook niet in de gedaante van /*._ een middel van niet-ontvankelijkheid van den eisch; anders toch zou (u!alt;M- lt;-*-

de bepaling van art. 93 15. R. ijdel kunnen worden gemaakt.

xrvi-, T 'xJeV

Air. v. 7 Maart 1856, lï. B. Jg. *1850, 1)1. 242—244; idem Arr.-R.

'Piel, v. 12 Juni i8()8. W. 11°. 3152. — ('f. navolgende beslissingen: $ tér. ^:

l?ij verwerping der exceptie van nietigheid der dagvaarding, komt de exceptie van niet-ontvankelijkheid der vordering op denzelfden grond niet te pas.

Arr.-li. Amsterdam, v. 5 Nov. 18()l. \V. n⁰. 2333.

De klacht over onbepaaldheid der vordering wegens niet duidelijke omschrijving der teruggevorderde goederen, kan wel leiden tot nietigheid der dagvaarding, maar niet tot niet-ontvankelijk verklaring.

P. H. v. Gelderland, v. 7 Dec. 1855, U. B. jg. 1856, p. 168, in zooverre bevestigende vnnnis Arr.-R. Zutfen, v. 21 Dec. 1854, t. /. p. Iilz. 147; — idem bij vonnis Arr.-U. Amsterdam, v. 10 Nov. 1881. R. li. jg. 1881, A. p. 202. ten aanzien van gemis van middelen in de dagvaarding; — idem dezelfde Rechtb., vonnis v. 23 Nov. 1882, W. u⁰. 4908.

Zie echter navolgende uitspraken:

Waar de middelen, waarop de vordering gegrond is, ontbreken, behoort de eischer in zijn eisch niet-ontvankelijk verklaard te worden.

I'. II. v. N.-llolland, v. 28 April 1859, \V. n⁰. 2159. In casu bestond de klacht hoofdzakelijk daarin, dat de inbond der overeenkomst, die beweerd werd geschonden te zijn. niet in de dagvaarding was aangegeven.

Waar aan de dagvaarding ontbreken, zoowel feiten en middelen als eene bepaalde en uitvoerbare vordering, behoort de eischer niet-ontvankelijk verklaard te worden.

Arr.-R. Amsterdam, v. 27 Juni 1850, W. n⁰. 1775.

Waar het objectum litis niet behoorlijk, althans op dubbelzinnige wijze, is aangeduid, en de gedaagde deswege de exceptie van nietigheid der dagvaarding niet heeft voorgesteld, behoort de rechter den eischer niet-ontvankelijk te verklaren.

Arr.-R. Nijmegen, sine die 1855, W. nquot;. 1722.

Verg. nog over de vraag, wanneer nietigheid van het exploit, en wan-neer niet-ontvankelijkheid moet worden uitgesproken, bet sub art. 92

Art. 5)

yi. R. vermelde vonnis Arr.-R. Amsterdam, v. 3 Dec. 1862, W. no. 2459, bev. bij arr. F', 11. v. N.-Holland, v. April 1804, W. nquot;. 2007, waarbij werd beslist, dat waar het \erziiim van een der voorschriften bij art. 92 B. R. genoemd, zich (afgescheiden van het exploit) in den vitieusen vorm van de actie zelve blijft openbaren, de eischer behoort niet-ontvan-kelijk verklaard te worden.

Verg. 0(ik vonnis Arr.-R. Amsterdam, v. ;i Maart '1863, sub art. 5 B. R. en het aangeteekende sub n⁰. 2.''i van dit artikel.

ft. Naar het Oud-Hollandsch recht is het bestuur van eene instelling' (in casu de particuliere West-Indische Bank) alleszins bevoegd onder zijn algemeenen naam voor dat lichaam in rechten optetreden, zonder vermelding van de namen der individueele bestuursleden.

Arr. v. 17 Mei ISCri, W, n⁰. 2270; R. d. LX VIM. i; 0; v. n. II.. li. R.

d. XXV, bl. 240—253.

t. De dagvaarding, uitgebracht «ten verzoeke van den Staat der Nederlanden, ten deze vertegenwoordigd door Zijne Excellentie den Minister van Binnenlandsche Zaken//, beantwoordt volkomen aan n⁰. 2 van dit artikel.

Arr. v. 12 Dec. 1802, I!, d. I.XXII. § 40; v. n. li., B. R., d. XXVII. bl. 150—103, ook vermeld sub art. 6 B. R.; in denzelfden zin bet daartoe betrekkelijk arr. I'. H. v. N.-Holland van 28 November 1801. W. n«. 23,09, waarbij werd beslist, dat in casu was gedagvaard ten verzoeke van den Staat en niet ten verzoeke van den minister, en dat de bijvoeging «ten deze vertegen woo i'digd enz.'' alleen had plaats gehad, ter aanduiding van het deel van het Staatsbestuur, hetwelk het geding meer bizonder aanging. Zie hetzelfde arr. sub art. 5 B. R. nquot;. 47. Vergelijk hiermede in verband, het vonnis der Arr.-R. 's-Hage v. 18 Maart. 1884, vermeld sub hoc art. — Vergelijk met betrekking tot gemeenten, art. 4 B. R. no. 3.

S. Het voorschrift van n^ft. 2 laatste lid van dit art. is niet van toepassing op het geval dat één persoon onder eene lirma handelt.

£ _erti. , Arr. v. 22 Maart {I I Mei) 1800, W. n». 2798; R. d. LXXXI11,

S 0; v. i). II., B. R., d. XXX, bl. 301—370; idem P. 11. v. Zeeland, van 28 December '1841 I!. B. jg. 1840, dl. VIII, p. 627—629, fayu k*.n , idem Arr.-R. Assen 25 Oct. 1880, W. nquot;. 4642, R. B. jg. •1881, A.

p. 180; idem Arr.-R. Amsterdam, v. 15 Mei 1879, R. B. jg. 1880, B. p. 130, en van 3 Sept. 1872, W. n⁰. 3576; cf. arr. P. H. v. N.-Holland, jyiAr- e(*n v. 21 Sept. 1871. W. n». 3541; idem Ktg. Sneek, v. 20 Maart

7 'wr -yfr-1872, W. n⁰. 3000, waarbij nog is beslist dat de aanduiding van de firma zonder meer, niet voldoende is om het bestaan eener .u*- Ji,-**'''''- ¹ '^{1 0}-vennootschap aantenemen; verg. ook Arr.-R. quot;s Ilage, v. 31 Oct. ƒ fJt, 1805, W. nquot;. 2802; idem met bestrijding van het vonnis der Arr.-R.

^ u a , /i/o. '

q C-ci-./cPVJ, '■^V-C J

'yyyrd'.

^ 'te JézécA^W A-iy^, Xa,^ ^-

^ ^ ^ ' -^/:'^ ^

/ „ z , JVL-e-^ ^ amp; t^vté. r-vt-°4- 7-d

^--Z^CydL ^r?vT^^ -yi^K^iZ-^ ^ .-JJ-/^^ (,./ 5 )

^4, ^-A, • 'lt;-— ^ ^

Nijmegen, v. iquot;) Nov. 184(3, W. nquot;. 77(i. (vermeld op art. 18 W. v. K.

sub n⁰. 1) door S. M.. in Ojnn. en Med., d. III. ]gt;. 107—li l.

Door het opnemen van den naam der handelsvereeniging (wier bestaan van elders blijkt) is voldaan aan de voorschriften van nquot;. 2 van dit art., zonder dat het noodig is, dat de dagvaarding tevens uitdrukkelijk vermeldt, dat het eene corporatie, maatschap of handelsvereeniging is, van wie zij uitgaat.

nt Arr.-R. Amsterdam, v. .'il Dec. 1875. W. 110. tS'Jti'J; idem dezelfde Rb. / , ^l quot;• vonnis v. 1G .Mei IS7;!. \V. n⁰. 359(5.

I,'fisjf Atr/a-^ /ie in strijd mot evengemelde beslissing van liet Ktg. Sneek, v. tid I - Maart 187'i, liet vonnis der Air.-Il. Amsterdam, v. 25 Oct. ISfiO, R. H.

■ /ry*'quot; /' y jg ■Jg(i7 p 352. waarbij is beslist dat wanneer gedagvaard wordt met de jfci. h° Óy/tf woorden »de lirma Arendsenquot; zonder meer, hieronder verstaan moet y ' worden de vennootscbap, handelende onder dien naam. ^x

ff. De bepaling in de statuten eener naamlooze vennootschap, (in gt;► -casu de iS^Tederlandsche Bank), volgens welke de directie der Bank haar ' • in en buiten rechten vertegenwoordigt, derogeert, evenmin als art. 44.

S, , /an..

W. v. K., aan het voorschrift van art. 5, 2°. B. R., waaruit volgt,

dat de naam der vennootschap alleen, zonder opgave van voornamen of namen harer bestuurders in het exploit van dagvaarding, steeds voldoende is. ./.***■

rtju- t-

' y *- quot; s

^ U t

A it. v. ^ .limi IS70. \V. 11°. ^^w2^k28; v. i». II.. H. li., lt;1. \\X\. bi. 18-

idem arr. v. 15 Maart 1878. W. nquot;. W:ll. R. d. CXVIII. § 29; v. i». II,. ^x W

li, I!.. d. XI.111. 1)1. 136—143; R. 1!. Jg. 1878, A. p. 195 sqq., bev. arr. -

Hof Amsterdam v. 12 Oct. 1877, W. nquot;. 4190, waarbij het vonnis der • ft_a._a^,

Arr.-R. Amsterdam, v. 26 Nov. 1876, W. n⁰. 4095, bevestigd werd. , ~

Verg. arr. 16 Juni 1863, \V. no. 2497. bev. vonnis Arr.-R. Sneek, v. ......

10 Oct. 1862, W. nquot;. 2491, waarbij beslist is, dat een eischer niet heeft A quot;Ze-» A A- ^

optevolgen een voorschrift van rechtsvordering, gegeven in een reglement, y,/,?. ./»»•lt;. |

waarvan hij het wettig aanzijn ontkent, maar zich terecht heeft gedra- ^, , I

i . , /. , . „ „ . UksI. ','ï:

gen naar de voorschriften der wet (in casu art. 4, 2 '. 13. U.).

Verg. art. 5, sub n». 20 B. It. (■for i'¹quot; ■■

IO In den regel wordt wel vereischt dat de naam van de stad 66 ^ '/■ !|i||

of de plaats, waar de eischer woonachtig is, in bet exploit wordt op- z ^f⁰⁰

genomen, maar aan het voorschrift der wet is evenzeer voldaan, wan- (J--

neer op eene andere volkomen verstaanbare en ondubbelzinnige wijze ^ ^

blijkt, welke de bedoelde plaats is. ^

Arr. 28 Febr. 1873 (kol. appèl). W. no. 3564, 1!. d. Clil. f 24. lt;quot;'ƒ ( ^ui7^J

Men dagvaarding belielst overeenkomstig het voorschrift van dit art. ^§

fa gt;13 ' / - ■? il'ljl

- ';-J'

I

m

1)7. 5.)

de woonplaats des eiscbers, indien zij bevat aanduiding van den naam en de nationaliteit van liet schip, waarover de eischende schipper gezntr voert, en vermeldt dat de eischer op dat schip verblijf houdt. Ktg. Schiedam, v. Hi Aug. 1875. W. ii⁰. 3905.

In de dagvaarding behoeft geenszins het woonhuis van den eischer voor te komen, indien de gekozen woonplaats met aanduiding van woonhuis is vermeld.

Ktg. n⁰. II Amsterdam, v. lt;S Augustus 'J8G1, W. u⁰. 2418, R. H. jg. -1862, p. 45—49.

In den zin der wet wordt onder woonplaats in n⁰. 2 van dit art. verstaan, de plaats der gemeente waarin men woont, en in die gemeente de woning zelve; mitsdien is het onvoldoende om in het exploit niet anders optenemen, dan dat de gedaagde woont in het Koninkrijk l?elgië.

Ari'.-i!. Amsterdam, v. 8 Aug. i8(i5, W. no. 2748. Verg. iiiermede Aii'.-R. Amsterdam, v. lü Maart 1840 sqq. sul) art. I 1!. 1{.

I I. Waar feitelijk is uitgemaakt, dat de misstelling betrekkelijk de gemeente, waarin des gedaagde woning is gelegen, is te wijten aan een schrijfiout, zoo kan deze beslissing geen grond tot cassatie opleveren.

Arr. v. 6 Nov. 1874, VV. n». 3784; v. u. II.. B. R.. d. XXXIX. bl. 5.)0—550, waarbij bet beroep in cassatie werd verworpen tegen het arr. 1'. 11. v. Utrecht, v. 10 Juni 1872, W. n⁰. 3499, li. B. jg. 18/3, p. 344, bij welk arrest is beslist, dat er geen reden tot het uitspreken dei' nietigheid van de dagvaarding bestaat, wanneer de z^tVvw-^gemeente der woonplaats des gedaagde wel abusivelijk onjuist is ver-meld, maar het niettemin blijkt, dat het exploit ten zijnen woonhuize is

quot; / ^ gedaagde door te verschijnen in zijne verdediging niet is benadeeld.

4 8. Eene burgerlijke maatschap is, al heeft zij geene rechtsper-' _l^soonlijkheid, ontvankelijk in het instellen eener rechtsvordering, liet

e-6- ^

¹

A'

i,^ • Air. v. 30 Jan. 1874, VV. nquot;. 3087; It. d. CVl § 10; v. igt;. H., I!. R..

. d. XXXIX, bl. 122—130; bev, vonnis der Arr.-li. 's Giavenhage, v 11

h-pbr l«7:! W mo ÜSiVi

'2-

^ - l»c adv.-gen. Smits was in zijne conclusie van oordeel, dat art. 5, i

/ ^ - ^ ^ Xc'. n ', lt;^~ C*. ^ gt;r—' S- ^ - ^ l|

/ ^ ,r* JL tS*^*-⁰- ClSrr t^ cSf. fz*^s

^ ,1//. 5 )

't_* «Vö- £j2^ 2 Zip _t -^?--?^lt;f2 £aJ*^ ^h.

rf ^ ^ iJ. U., even als de arlt. i008 al. 2, I(')GO en 10S2 Igt;. \V.. ojidei* »?lt;(«f.sc/irt^) ^ 5~.

verstaat »de gezamenlijke vennootenquot;; — en dat dit art. 5 !gt;. K. n⁰. 2, niet _ ^^,vL,'^^ï^ alleen de vennooten onthefl. niaar hen zelfs vernlicJiL om in plaats van in //quot;. ^

' ïtP 7'?/ •

liunne namen den naam van de maatschap te stellen. j ^

. . / /A^VT r?cc ; M . gt;^lt;rc-a^

ItS. De y wet verbindt nergens aan net onjuist/ opgeven' van ^²'- j

^■*1V . /X, '/^4-^ /aoc/ , by. Vt-'t(Fobs'■ „ ; - vy' ^

woonplaats des eischers de nietigheid der dagvaarding, /dtvn '- ^ wrnu.h--* ttui.

qht. quot;■ quot;-/-dec. /pW/ uSï!-quot;y/ff Lot^fr, Kfrir^JH*'-}

i_p ^ Air. v. :( Nov. T«82, W. no. bKX\, R. d. ('XXXII. § 5; v. n. II.. B. R^ gt;'- -

■gt; 'hl-O

y^¹quot; ^ ¹ — fli,y4ivisiieyi£a~vt- iC Jtf*'*-. óiflja, ^ UPp/,

i«/ l-l-. Eene dagvaarding, inhoudeude eene uitvoerige omschrijving

⁰⁰ _ ^a . IseA^sm tJftO^L. |j|

van de daadzaak zonder aanduiding der bizondere wetsbepalingen,

rSj^ ,/_A

welke men toepasselijk acht, zich slechts beroepende op de wet in het algemeen, voldoet, (daargelaten dat de gedaagde in specie daardoor in ¹

zijne verdediging niet is benadeeld), genoegzaam aan liet geen bij art. 5, k-as.

nquot;. ;j B. 11, wordt gevorderd. '■'■-g-⁰'-

Air.-!!. Heerenveen v. 1^ .Inni 1839, W. n⁰. ü2, idem air. Hof Arulieni ^^

v. ti Juli 1880, YV. n⁰. 4572, ten betooge, dat nergens is voorgeschreven.

dat het wetsartikel, waarop de actie berust, moet worden aangehaald.

Vgl. hiermede in gelijken zin Mr. A. F. .Ioxgstua. VV. n⁰. 74.

JIS. De eischer, wanneer hij woonachtig is binnen de gemeente, ^

waar de kantonrechter zitting houdt, is op stratle van nietigheid ver- ZjAc-ü plicht in het exploit van dagvaarding, bij de vermelding van zijne woonplaats, nog opgave te doen van bet door hem gekozen domicilie, ^

Ktg. 's Bosch v. 10 Jan. 1840, \\ . n⁰. '.19. bevestigd bi j vonnis van de Arr.-R. aldaar, v. 30 Juni 1840. W. nquot;. 139; idem van 't Ktg. te Am- fee--T sterdam v. 24 Nov. 1842. I!. B.,.ig. 1842, d. IV. p. 879 ; idem Ktg. Breda. v. :j

7 Juni 1854. W. n⁰. 1558 (waarbij echter is heslist. dat in dit geval art. ^ '/ . ,_

94 li. li. van toepassing is, indien een gedaagde daardoor in zijne ver- * '*quot;$?• jj,

dediging niet is benadeeld). In gelijken zin uithoofde de wet algemeen /»»•

spreekt en ile uitzondering in art. 133 den regel bevestigt, door den in-zender van eerstgemeld vonnis (van 't Ktg. 's Bosch,) iu VV. n⁰.99, door ^

Mr. J. v. Dijk te Zutphen, VV. nquot;. '123, in quot;t K. Mij hl. I. I. — Verg. ook /^.

Mr. It. Boxevai. Fauhe, in N. Bijdr. jg. 1800. dl. XV I. ]gt;. 253, en Oudeman, i'li¹

't A . 11'. v. B. II., 4de ed., d. I, p. '19 en 20 (die echter tevens, even als ^7 'L jt voormelde inzender eu 't Ktg. te Breda, doet opmerken, dat de rechter /■9'.

bij verschijning van den gedaagde, daartoe termen zijnde, de exceptie der nietigheid kan verwerpen); — anders echter door de Redactie van 't VV. nquot;. 101; Ktg. ii⁰. 1 te Amsterdam, v. 8 Juli 1875, I!. IS. jg. 1870,

afd. A.. p. 77; 11f. Pinto, Themis, 3de jg.. p. 378 eu 379 en B. 1!..

2de ged., Iste st.. p. 47. hoofdzakelijk op grond, dat de eischer in dit geval geacht moet worden domicilie te hebben gekozen aan zijne eijiene woonplaats, dat de letterlijke uitlegging der wet tot het

X

imrvi . z - ^ _/ V .r- - ¹ _r) ^J' '■ '

/te-

lt;r?t-as(i f-f -rT- rc'~ etst e? TA

⁰ r ' C/

uiigeiijmde leidt en de woorden: »leii ware de eischer binnen die gemeente moclit woonachtig zijn,quot; welke elders in de wet zijn bijgevoegd, bier zijn vergeten; idem door 51 r. C. M. v. igt;. Kemp, Ontw. ut supra, p. 127 en i2lt;S. (liet eerste gevoelen is echter toegedaan Mr. Ij. (i. OiiEKVE in den 3den druk van dat werk. blz. 249.) — Mr. F. lï. Penning, iit zijne Aantcekcnuuien quot;jt vo'schillendc aril. v. I !1 . r. 11. li. (Zutphen bij A. K. t'. v. Someren 1853), bestrijdt het gevoelen van de Pinto ut supra, o. a. op grond, dat eene stilzwijgende keuze van woonplaats, hoewel nergens verboden, bij do wet onbekend is en die alleen kan geschieden bij overeenkomst of uit kracht van eene uitdrukkelijke wetsbepaling, en dat bovendien do ratio Uyi*, het belang des gedaagde, evenzeer bestaat in het geval, dat de eischer iu of buiten dio gemeente woont, daar hij immers zijne werkelijke woonplaats nog gedurende het geding naar elders kan overbrengen.

Itt. in elke vordering tot teruggaaf van gelden, welke men beweert onverplicht te hebben betaald, is het een volstrekt vereischte, dat de som welke wordt teruggevorderd, uitdrukkelijk in de dagvaarding zij opgenomen, met dat gevolg, dat de vordering tot teruggave van de verstrekte kosten van verpleging moet worden aangemerkt als niet te bevatten eene duidelijke en bepaalde conclusie, en mitsdien de dagvaarding moet worden nietig verklaard.

Air.-R. te Assen, v. 18 Maart 1844, \\. no. 532. li. liijbl., jg. 1844, d. VI, p. 523 sqq.

in gelijken zin in eeu vertoog in quot;t \V. rio. 541 ; — anders in W. no. 532. •— Vgl. hiermede een vonnis van do Arr.-I!. Nijmegen van 7 Dec. 1847, \V. nquot;. 895, waarbij is beslist, dat eeno conclusie, om bepaald te zijn naar den eisch van art. 5, n⁰. 3 I!. It., niet in eene bepaalde geldswaarde behoeft te zijn uitgedrukt, maar het genoegzaam is dat er een bepaald objectum litis zij, (m casu de betaling van een zeker ge-gedeelte in de korenrente van aangeduide perceelen).

IS. De regeling eener vordering bij staat, stelt eene uitzondering oj) den algemeenen regel van art. 5, n⁰. 3 13. R. daar, welke zich alleen bepaalt tot het verelt'enen van kosten, schade, interessen en proces-kosten, en alzoo niet tot andere gewone vorderingen kan worden uitgestrekt.

Air.-l!. Assen v. 18 Maart 1844. \V n⁰. 532, U. liijbl. jg. 1844, d. VI. p. 523 sqq.; R.. d. XXV. g 92 (aldaar onder dagteekening v. 12 Feb. 1844); idem Sneek v. 16 Dec. 1840, li. li. jg. 1845, d. VIL p. 067 en 008. ■— In gelijken zin bij Oudeman. It. It., 4de ed., d. i, p. 22 en 23 en ook Mr. l. o. G. in W. n». 541. — Verg. vonnis Air.-lt. Groningen, v. 5 Febr. 1875, li. li. jg. 1870, A.. j). 96, W. nquot;. 3972. waarbij is beslist, dat de actie tot schadovergoedinu niot-ontvaidielijk behoort verklaard te worden, wan-

\rl. 5.

neer is gevorderd liet bedrag, nader optemaken bij staat, terwijl het juiste bedrag bad kunnen upgegeven zijn. ('f. arr. v. '27 Iti'C. 1878 sqq. sub art. 012 15. I!. Zie biermede in verband, art. 'i. boek II. titel I van bet Ontwerp B. R. ut supra, waarbij is bepaald, dat bet bedrag der geëiscbte schadevergoeding, op stralte van niet-ontvankelijklieid van de daartoe strekkende vordering, in de dagvaarding moet worden uitgedrukt, en daarover een opstel in W. n⁰. '2095 in verband met een opstel in W. no. '1707.

1 S. De dagvaarding waarbij cte eischer vordert de betaling eener zekere geldsom, onder korting van hetgeen de gedaagde kan aantoonen daarop in mindering betaald te hebben, voldoet niet aan art, 5, n⁰. 3, B. 11., vermits door zoodanige bijvoeging de som, welker betaling wordt gevorderd en waartoe de conclusie moet strekken, ten eenenmale in het onzekere wordt gelaten en mitsdien is onbepaald.

Arr.-H. Gorincbem v. 26 Oct, 1844, W, no. 556 (welke rechtbank echter, ingevolge een opstel van Mr. A. M. Blom in 't VV. nⁿ. 987, later een tegenovergesteld beginsel heeft gehuldigd); idem Amsterdam, v. 30 Mei 185-1. Amsterd. Uegtspr. d. II. p. I'18—*122, naar luid waarvan eene voi'dering is onbepaald, wanneer men do causa dehendi vermeldt, doch zich het recht voorbehoudt die vordering naderhand te verminderen;

zresis-yn-

\jS.(ottüZSia. v: K*^vid3^wlt;^ owwi. ^ aPj 2__f fa* ¹

£yvqr oJivejU, **-—- rjLiJ2~yUsjlt;?

/lt;^0~0 t-rJT

^ ^ jf It -------lt;sc£amp;, ^ ,—t/ï / V'

Arl. 5.)

A-* jZ5lP2~-

««. liet instellen van twee actiën bij eene en dezelfde dagvaarding, is eerst dan geoorloofd, indien (gelijk i» cas«, waar het voornaam motief van de actie tot ontzetting van een gedaagde uit de voogdij, gelegen is in de niet plaatsing van certificaten op het Grootboek en de toeziende voogd tevens heeft gevorderd de afgifte aan hem qq. van die stukken of we] de waarde daarvan) de eene is subsidiair of ondergeschikt aan de andere.

Arr.-U. Amsterdam, v. 30 .luni '1840. R. ]i,. jg. 1840, d. VIII, p. 554— 559; R.. d. XX.NV. 5; 104. — Verg. Arr.-R Groningen, v. 5 Febr. 1875. aangeh. sub hoc art. n⁰. 17. Verg. ook art. 1 li. R. sub no, 24.

«:s. i)e eigendunkelijke veranderingen of bijvoegingen van voornamen bij het verlijden en teekenen van akten, kunnen ten aanzien van derden geene verplichting doeu ontstaan, om zich daarnaar te voegen bij de aanduiding van personen en in geen geval, ook met het oog op art. 5, n^u. 2 B. R., beletten, dat iemand kennelijk genoeg wordt aangewezen en van anderen onderscheiden, wanneer gebruik gemaakt wordt van zijne doop- of geboorte-namen en van die bijnamen, onder welke hij in het openbaar en algemeen bekend staat.

Arr.-H. 's-Hertogenboscli, v. 18 Juli 1846, \V. n⁰. 811.

24-. De formaliteiten, iu art. 5 15. li. opgesomd, zijn speciaal voor exploiten van dagvaarding geschreven en valt de niet naleving daarvan in ieder ander exploit (en mitsdien ook niet in dat, uit krachte van art. 440 15 li. gedaan) uit dien hoofde alleen niet onder de nietigverklaring van art. 92 15 li.

Arr.-R. 's-llertogenbosch, v. ii.'i Sept. 1840, \\ . n₀. 830, bevestigd bij a it. P. 11. in N.-lirab. v. 2i Sept. 1847, \V. uquot;. 897; idem arr. 1'. U. v. N.-IIoll. v. 17 .luui 1847. R. 1!., jg. 1848, d. X, p. 1—14. \ erg. ook Ktg. Apeldoorn, v. 23 Oct. 1878, W. n⁰. 4371, waarbij is beslist dat de voorschriften van dit art. niet van toepassing zijn op een exploit, waarbij de gedaagde wordt opgeroepen om in eene aanhangige zaak voort te procedeeren, zijnde voor dusdanig exploit geene vormen voorgeschreven, ('f'. art. 5 1!. li., arr. v. 14 .lan. 1853, sul) nquot;. 3 en art. 50 li. It., arr. v, 29 Oct. 1852 sqq. — Zie ook art. 94 li. li., arr. van 't 1'. 11. van N.-Brab. v. 24 Maart 1840.

«5. Wel is bij art. 5, n⁰. 3 15. li. bepaald, dat de dagvaarding ook moet inhouden de middelen van den eisch, en is verder bij art. 92 ibid, vastgesteld, dat dit alzoo bepaalde, op strafte van nietigheid,

y~ IT*** cS^ frcA~^ QUsle^Zs ^%,

M- ^ ti ^

^/, ^U^. '//^.^VA'A,,. /o 77lt;h~ ay^{é n}'^77^£- ^⁰-'**quot; ^Uquot;**J_i; -c. „-I 4^.v/ ^ *gt; *. (i4r/. 5. é^S^J

XX'i- lt;**quot; '^r-^ *■amp;■ quot;»-'*■ - # _?.¹

moet worden in ncht genomen, doch dnarbij wordt niet gezegd, dat de ......-„

| ' ■-^ _j . . ., ^ Uert

l' deC g^ron(^^en of middelen, om de strafte van nietigheid te ontgaan, geheel ^ j/^ap 'y? \/-/C///.Z1 voldoende moeten zijn, en nog veel minder, dat daaronder ook de mid-ï 'leien van rechten zouden zijn begrepen. De Keehtbank behoeft alzoo quot;j

l, il „p dit punt niet te onderzoeken, of de dagvaarding wel eigenlijk ge- ^ iM. k. (M^. Lo^^zegde rechtsmiddelen bevat, noch ook of de werkelijk geallegeerde . -yt-

ⁿⁱi^^^e'^eri voldoende zijn^; maar alleen, of de eischer werkelijk gronden i _:

Ls,r/^*u Voor zijne vordering heeft aangegeven; terwijl het onderzoek, of die al '^ ' ^?)

'yi* l⁰l • ^/

ry' ^ dan niet voldoende zijn om hem zijne vordering toe te wijzen, eerst

hjj fjg behandeling van de hoofdzaak zelve kan te pas komen ; tot t/fo.2urv6£i!-. ■ \_f, .{ welker behandeling het anders wel nimmer bij een tegenovergesteld bfyp '

■a- .r.eSJ- stelsel zoude komen, daar dan het niet genoeErzaam staven van den ..

fi. A . . in?

tJe-.***'. ei.sch steeds eene nietigverklaring der dagvaarding ten gevolge zoude

VttAsU

^ 1-. 1-« ✓ /) / /1-.— ST . / SJ/rn /i 9-~ si* amp; / /f

hebben. J ^4^. tjlt;yrgt;,

\(Pq{~ ^ *■quot; Arr.-R. Alkmaar, v. 4 Febr. 1847, R. li., jlt;r. IS48, d. X. jgt;. 115 en

I^'l^ ■ '116; idem Ait.-R. Amsterdam, v. 19 Jan. 1869, W. n⁰. 3110, waarbij werd

; ' ' c. ^⁶⁸''⁸^' dat in de dagvaarding niet behoeft aangegeven te worden, welke '

:i -^l1 ' rechtskundige kwalificatie aan de gestelde feiten moet worden gegeven: fo**quot;

i'AsYlS.

| c'Z/'J ^9L idem (vooral in spoed vereischende zaken, die voor den president moeten kS- quot;

' worden behandeld) bij vonnis van de Air.-R. Hoorn, v. 2!) Jidi 1847, pinc-

R. B., jg. 1848, d. X, p- 119—121. /j. j ^

(711, _ yof 61. Ttquot; (PJtrt/.

lt;8lt;». De vorderingen tot voldoening van drie onderscheidene geld-

leeningen, kunnen bij ééne en dezelfde dagvaarding worden ingesteld.

P. H. v. Zuid-Hol)., v. !) Febr. 1848, W. n⁰. 907, bevestigende een vonnis p van de Arr.-R. Brielle, v. 26 Febr. 1847; Cf. art. 1. sub i.o. 24. quot;f

'£i. ICene dagvaarding, strekkende daartoe, dat de Rechtbank verklare /, r-j^iY dat de gedaagde, als hoegenaamd geene eigendoms-rechten bezittende oj) een stuk land, door hem in pacht bezeten, verplicht is dadelijk bij het uiteinde van den pachttijd dit land te ontruimen, is nietig, indien 'ze..

de gedaagde daaruit, noch uit de, daarmede heteekende stukken heeft - t^jLh-j'' kunnen opmaken, welk stuk vast goed in de aan hem beteekende dagvaarding bedoeld wordt en hij daardoor in zijne verdediging is benadeeld. amp;.

Arr.-R. Maastricht, v. 18 Nov. 1847, W. n⁰. 947. — Vgl. hiermede —

in welke gevallen geacht kan worden aan de bepalingen van art. 128, -

,j⁰. art 5, nquot;. 3 B. R. te zijn voldaan — art. 128 B. R., vonnis van de //, , f/ Arr.-R. Dordrecht, v. 6 Jan. 1851 en een arr. van 't P. H. in Gelderland,

2- - Vcns, jl*. y.U. fjaxr ÏJY-

ï

['j yr-h^rL

-tv- - '*''^lt;1 71 ^-^,

2

Pit,, Jcj. Z/ ■ a.ii- /S.JO

Art. 5.)

v. 5 Feb. 1851. — Zie wijders eene ontzegging van den eisch op grond van onbepaaldheid in zake van beklemrecht, een vonnis van de Arr.-R. Groningen v. 14 April 'IS^iS, R. Tiijbl. jg. 1850, d. XII, p. 721—72H,

'tH. Een erkend en hersteld erreur in de voornamen van een der auteuren van de eischers, maakt het exploit van dagvaarding niet nietig, indien de bedoelde persoon overigens voldoende wordt aangewezen en bij den gedaagde volkomen bekend is.

Arr.-ll. 's Ilage v. 7 April ISiS, W. n0. ⁽J09. -— Cf. art. 5 I!. I!.. arr. v. I I Jlei 1848 sqq., sub. nquot;. 2.

*lt;20. Eene dagvaarding voldoet aan het voorschrift der wet, in art. 5, n⁰. 3 B. R. uitgedrukt, indien daaruit genoegzaam blijkt, wat en waarom de eisclier heeft gevorderd, zonder dat het noodig is, dat ze ook inhoudt de wijze, waarop de eischer zijn eisch zoude kunnen bewijzen.

Ktg. Gorinchem, v. 30 Maart 1849, W. nquot;. 1009; idem Arr.-R. Amersfoort, v. 16 Juni 1875, W. n°. 3953; Arr.-R. Groningen, v. 9 Mei 1879, W. no. 4403.

Verg. hiermede arr. 1'. II. v. Drente, v. 17 December 1870, W. n⁰. 3350, R. li. jg. 1871, p. 701, (ook vermeld sub art. 5 B. R.. 11⁰. 54), waarbij beslist is. dat in de dagvaarding, uitgegaan van den verhuurder tegen zijn huurder, on waarbij de actie tot schadevergoeding op grond van eene onrechtmatigheid wordt ingesteld, de huurprijs niet behoeft te. worden opgegeven, en arr. van hetzelfde Hof v. 2(i Januari 1801. VV. 11⁰. 2470 (ook vermeld sul) art. I I!. R. uquot;. 22), waarbij werd beslist dat het voor de zoogen. actio servitutis negatoria geen volstrekt vereischte is, dat bij de dagvaarding wordt aangewezen een bepaald erf. ton behoeve van hetwelk eene erfdienstbaarheid wordt beweerd; voorts arr. v. hetzelfde Hof, v. 31 Januari 1852, I!. H. jg. 1855, p. 493, waarbij is beslist, dat wanneer bij de notarieele akte, waarvan bij de dagvaarding afschrift is gelaten, vernield zijn de rechtsbetrekkingen van den gedaagde tot de overige partijen, deze bij de dagvaarding niet behoeven herhaald te worden. Verg. verder Arr.-R. Groningen, v. 27 Juni 1873, VV. 11°. 3024. waarbij is beslist, dat wanneer uit de dagvaarding blijkt, wat gevorderd wordt en daarvoor eene reden is opgegeven, de niet-vermelding der causa debiti de dagvaarding niet nietig maakt; verg. eenigszins tot deze laatste beslissing betrekkelijk, Arr.-R. Amsterdam, v. 23 Maart 1869, W. nquot;. 3138.

Zie voorts over de beteekenis van art. 5, n⁰. 3 B. R., Prof. v. Bonevat, Faure, in A. Bijdr. jg. 1800, dl. XVI. blz. 254, die hoofdzakelijk betoogt, dat de zin deze is, dat de middelen en het onderwerp duidelijk en bepaald moeten worden uitgedrukt, zoodat er geen twijfel kan bestaan, omtrent hetgeen gevorderd wordt, en dat dit noodwendig moet voortvloeien uit de voorop gestelde daadzaken en den daarop tpegepasten rechtsregel.

{*£ 1C f/TX^S ^a.^. 'f/trvz^L^rz^o

Qtodu^ bri. t^ïa cksy* AULAS'. _/

oU^ olt;*~~ éhra^e- / 6J: n°j?/aW.

Art. 5.) 48

clini^ nanr de daadzaken, voorkomende in bet te gelijk beteekend in-troductief verzoekschrift.

Air.-R. Middelburg, v. 21 Mei 18.^ryl, W. iiquot;. 1254; Atr.-R. Assen, v. 4 .lunnari 1809. W. nquot;. 3lil.3: idem wanneer iii de dagvaarding wordt verwezen naar een verzoekschrift tot tusschenkomst, inhoudende de middelen waarop de interventie is gegrond, bij vonnis der Arr.-R. Maastricht, v. 28 Oct. 1847, W. n⁰. 948. — Cf. art. 202 B. R., vonnis v. de Arr.-R. quot;s IIage, v. 28 Febr. 1851 sqq.

3-4. Aan het voorschrift van art. 5, 11«. 3 B. R. is voldaan, indien bij eene ingestelde actie tot echtscheiding subordinaat is geconcludeerd tot scheiding van tafel en bed.

Arr.-R. Middelburg, v. 21 Mei 1851, W. 11quot;. 1254; idem Arr.-R. Amsterdam, v. 6 Sept. 1869, \V. no. 3171; idem, waar de principale vorde-rinu¹ gold de toelating van het bewijs door getuigen, van de verkrijging door middel van verjaring van eene erfdienstbaarheid van weg of uitweg en de subordinate tot het erlangen van een uitweg naar den genieenen welt;r, over een ten processe omschreven land, bij arr. van 't P. H. van K.-Holl. v. 24 Oct. 1850, W. n⁰. 1186. — Cf. — met betrekking tot het vonnis der Arr.-R. te Middelburg — bet aanget. op art. 290 R. W. sub n°. 1, en art. 134 R. R., vonnis van de Arr.-R. Amsterdam, v. 30 Juni 1847, en over het eigenaardige eener alternatieve vordering — art. 59 B. R., arr. van hetzelfde P. H. v. denz. datum.

3*». De eischer, zoo hij in rechten den koopprijs opvordert van onderscheidene verkochte, en wat het geslacht aangaat, bepaalde goederen, kan volstaan, met voor middelen in liet libel op te nemen, dat de fedaagde in het in de dagvaarding vermeld jaar onderscheidene goederen van den eischer heeft gekocht en ontvangen en deswege aan hem zekere bepaald uitgedrukte som is verschuldigd, zonder dat uit art. 5, n⁰. 3 li. R. volgt, dat hij tevens de onderscheidene goederen, die verkocht en geleverd zijn, moet specificeren, in dier voege, dat hij hunne bepaalde hoeveelheid en den prijs van ieder daarvan opgeve.

Ktg. Groningen v. 6 Juni 1851, W. nfgt;. 1302; — anders bij vonnis van hetzelfde Ktg. v. 22 Sept. 1851, W. ut supra. — Cf. art. 5 B. R.. arr. van 't P. H. v. Overijssel v. 12 Sept. 1853, sub. nquot;. 39, en het aan-

geteekende sub 29 van dit artikel.

3©. Hoewel art. 5, n⁰. 3, H. R., zonder onderscheid, of de maatschap of vennootschap van burgerlijken, dan wel van commercieelen aard is, wil, dat hare benaming in de plaats van den naam en voornaam der vennooten moet worden uitgedrukt en hieruit volgt, dat ook

m j

I

cA iny£amp;ó-e*-*-amp;^J2-' Qr*. ~yt/' /*- ^ £z*.-£ c~J^ cXju J

s trm-CppT. OV*-*.£^*-r^a -9 eZ jr* -t-t-O^O ,

£ _{tJl r} ^ ^ ^(Lt -7 -o-^lt;rgt;ïW? eh ff-t J?£/3^~ 1- -----Qlt;^ Q r,

gon.C Art. 5.) ^ ^50 ₀ - ^ ~ ^ / „ -

N.-I5ra1j. v. 28 Juni 1853. If,, d. XI.VI, § 00. Vergf^Arr.-U. ' g óc quot; ** Amsterdam, v. (i l) 12 Nov. 1807, W. iin. 2084, H. li. jg. 1868. p.

34U (ook vormeld sub art. 4 li. R.), waarbij is beslist, dat waar de - burgemeester zonder bijvoegiiis van zijn naam wordt gedagvaard

ten raadliuize, genoegzaam blijkt dat bij als vertegenwoordigende de gemeente in recbten wordt geroepen. Cf. art. 02 B. R., vonnis Ktg. n'¹. 2 Amsterdam .vine die; art. 93 li. R., vonnis Arr.-R. quot;s Hage, v. 20 Juni 1845 en Arr.-R. Amsterdam, v. 28 April '1852 en art. 04, li. R. arr. P. H. v. Gelderland, v. 4 Oct. 1854.

3fgt;. indien het exploit inhoudt, dat zekere gemeente is eigenares van de bij en om de stad liggende veeu-, groen- en heidegronden, thans veelal onder den naam van zekere marke (in specie Ommer-marke) bekend, voorts dat de gedaagden zich daarover het beheer hebben aangematigd en zich niet ontzien, onderscheidene daden van eigendom te plegen, niettegenstaande uitdrukkelijk protest van het gemeentebestuur, concluderende dat er een sequester of gerechtelijke bewaarder en bestuurder van die marke zal worden benoemd, dan dragen de gedaagden volkomen kennis wat van hen wordt gevorderd en waarop de vordering is gegrond, zonder dat het noodig zij, en de wet ook niet vordert, de perceelen, tot de marke behoorende, in de dagvaarding afzonderlijk te vermelden,

P. H. Overijssel, v. 12 Sept. 1853, NV, no. 1408. — Cf. art. 5, vonnis Ivtg. Groningen, v. 0 Jnni 1851 sqq. sub n⁰. 35.

j/yi, cte c^t/

door een paal belemmeren van het vaarwater, ingesteld tegen oen eige-naar van een aan den wal gelegen huis, behoort het positief te volgen,

„ / a n ^ dat op den gedaagde de verplichting berustte om dien paal weg te

/ ruimen: dat hij door dit verzuim eene onrechtmatige daad had ge-

^ pleegd, en op dien grond aansprakelijk was voor de schade, welke

, . . , o __daardoor mocht worden of ziin veroorzaakt. Indien nu de gedaagde,

hrf/kquot;' ^ ^J . .

vUl _ts-, t^er zake van het gemis van dit positief, zijne conclusie tot niet-ont-, ^vaT1kelijk verklaring van den eischer in zijne vordering, zooals die was liggende, fundeerde, staat het den rechter niet vrij, dat ontbrekende

yumsU e '^a — Arr.-R. Arasterdam, v, 15 Nov. 1853, W. n⁰, 1408.

41-1. Wanneer de eischer, die eene vordering instelt tot royement

jyia^y* IrrTZ c^' QSL^- ^

Unn^-e.- -v- trzr^rz^. e ₇ /a amp; lt;^C

/y/il-a-C. OPtfyb (A ft'

^ ert^-jTL/i- tamp;zt-jT/, sj tyc4*£i/\s^ ^C-/e*~-

o^v

^yU. /-^^i~ ' jy. /?

UrruM^ a-t^-^y^-H^JLS- ; dfa, ^^z^tiiLtAiti-J' ^ c^irv _/ ^lt. tgt;.^.

eener inschrijvingquot;, in de dagvaarding als gronden zijner vordering • ^'r

bepaald opgeeft zijn vollen, vrijen en onbezwaarden eigendom van het quot;'-» perceel, dan moet hij geacht worden genoegzaam de causae peten dl te / ' 'f ' hebben aangeduid, waaruit hij ageert, en behoeft hij geene andere quot; ' middelen aan te «jeven. vóór dat aan hem in de dingtalen zijn kenbaar gemaakt de gronden, waarop de gedaagden dit geposeerde sustenu bestrijden quot; '

Ait.-R. Amsterdam 10 Jannari 1855 in overeenstemming met de iquot; '

extenso opsenomen conclusie van Mr. H. A. Hartogii, R. li., ji;. 1850,

p. 28-3C.

13. Dagvaarding voor een onbevoegden rechter heeft de onbevoegd-verklaring des rechters, niet de nietig-verklaring der dagvaarding, Sgt;.

houdende oproeping voor een onbevoegden rechter, ten gevolge.

Het woord moet in art. 5 n⁰. 4 is niet anders te verstaan dan ondergeschikt aan het oordeel van dengene, die de dagvaarding doet.

Arr.-R. Zierikzee 12 Januari 1858, W. n⁰. '2083, idem bet daartoe betrekkelijk vonnis Ktg. Brouwershaven, t. z. p. Jquot;₀ .£ t/ ^a.,

•4», Ue dagvaarding in a])pcl gedaan ten verzoeke van de gezamen- V**⁷'

lijke, aandeelhouders in de negotiatie, geopend door enz. voldoet niet ■

aan de voorschriften van n⁰. 1 van dit artikel.

Ue op dien grond voorgestelde exceptie van nietigheid der acte van appèl moet echter in casu worden verworpen, omdat het hier geldt het verzet tegen eene rangregeling, waarop appellanten aldus voorkomen,

en zij, die in eersten aanleg hebben moeten procedeeren op den naam,

waaronder zij op de rangregeling voorkomen, onder geen anderen naam het rechtsgeding in hooger beroep hebben kunnen aanvangen.

P. IT. v. N.-Holland 4 Febr. 1858, R. li. jg. 1858, blz. 420 sqq.

waarbij nog werd beslist, dat wanneer juist dezelfde grond, waarop de exceptie berust, ook een hoofdbestanddeel uitmaakt van de verdediging ten principale, de excipient door de informaliteit in zijne verdediging niet kan zijn benadeeld.

4-4. W amieer gedagvaard is ten verzoeke van de stichting of maatschap fde Hoen waard, vertegenwoordigd door hare commissie ter administratie, en die commissie zelve, als haar vertegenwoordigende,

zoo volgt daaruit, dat alleen de Hoenwaard zelf in jndicio staat en dat

Ait.-R. Arnliem, v. 8 Nov. 1858, W. nquot;. 2l()(j, on v. iA Maart ISö'.t, \\'. n⁰. 2107. /ie eclitei' de hiertoe betrekkelijke beslissingen vernield snl) art. quot;gt; B. If., Mo. 8()('.

Verg. ook art. 5, snli n⁰-°. 7 en 20, li. R.

1.gt; w anneer de vennooten eener maatschap niet collectief, maar individueel en met overgifte van een afschrift van het exploit aan ieder hunner zijn gedagvaard, is niet de maatschap, maar zijn de vennooten, als afzonderlijke personen, partij in het rechtsgeding.

1'. 11. v. Zeeland, v. 20 Dec. 1859, It. li. jg. 1801, bi. M)—43.

-4€». De dagvaarding behoeft niet, even als een conclusie tot getuigenverhoor, de feiten te bevatten, door welke men cene bepaalde daadzaak wil staven.

Air.-U. Alkmaar, v. 20 Ang. 1801, 11. 15. jg. 1802,dl. Xll.lil. T:'.!—7:U. VV. nquot;. 2341. (ook vermeld sub art. 00 li. I!.) bevestigd bij air. Hof N.-Holland, v. 24 Oct. 1801, \V. nⁿ. 2340, waarbij de nietiglieid vooi'al werd bestreden op grond dat de gedaagde, die bij de conclusie van eise.b volledig met de feilen was bekend gemaakt, geen belang bad zieb van de exceptie te bedienen.

I « De vraag over de wijze, waarop zedelijke lichamen gedagvaard moeten worden, vindt alleen hare beantwoording in het Wetboek van

, , Burgerlijke Rechtsvordering eu niet in het lgt;. W.; in het eerstge-/ i • • i l^flpquot; noemde nu is nergens bepaald, dat een zedelijk lichaam (m casu de

^yv I Staat) alleen door tusschenkomst van haar bestuur zou kunnen proce-deeren.

1'. 11. V. N.-lbdland, v. 28 November 1801. \V. n^u. 2309, waartegen liet beroep in cassatie werd verworpen bij arr. v. '12 Dec. 1862, vermeld sub art. 5 li, R. liquot;. 7.

Anders navolgende beslissing:

Indien eene corporatie eischende partij is, behoort de dagvaarding te geschieden ten name van haar bestuur; de bepaling van art 5 15. 11. toch derogeert niet aan art. 1692 B. VV,

Arr.-R. Goes, v, 30 Jan, 1800, 1!, li, jg. 1801, dl, XI, p, 499—505.

4N, De exceptie van nietigheid der dagvaarding kan niet gegrond

strekken moet tot bewijs van eischer's overigens duidelijk geformuleerde vordering.

Ait.-R. Amsterdam, v. 5 Nov. 18(31, W. nquot;. 2333, ook vermeld ad hoc art. sub n⁰. 5.

C-CstL C. I

-ÏW. De klacht dat de dagvaarding geen enkelen grond behelst, „_j:

waarom voor een anderen dan den domioiliairen rechter is gedagvaard, . , ,

kan de nietigheid der dagvaarding, maar niet de onbevoegdheid des

rechters ten gevolge hebben. -V , rr- -

Ait.-R. Amsterdam, v. 3 Maart 1803, VV. iiquot;. 2490 en in W. n®. 2507. ^-y. quot;■ .

Zie liet daartoe betrekkelijk vonnis van het Ivtg. IV Amsterdam \. . . y.

li Mei 1862, \V. n⁰. 2504, waarbij is heslist dat de wet niet gebiedend eischt dat de dagvaarding de middelen of gronden voor den exceptioneelen rechter moet bevatten.

Verg. arr. P. II. v. N.-llolland, v. 22 April 1869 sqq., sul) art⁰. 314 ^y-w :

50 N^a de ontbinding eener vennootschap moet de dagvaarding ^v bevatten voornamen, namen en woonplaatsen der eischende liquida- quot; ^? /⁴' teuren, met vermelding dat zij optreden in naam der gewezen ven- ^

1 i Samp;T/'UL-'-Sl-' || |

nootschap.

U/Tt^Lrz-C^^/

Arr.-R. Amsterdam v. 13 Kehr. I8()8. R. B. jg. 1808, p. 364 en 507, ' _t* Ja

\V. n®. 3000, ook vermeld ad art. 32, n⁰. 3, W. v. K.

Zie echter Arr.-R. Amsterdam, v, 3 Juli 1877, R. B. jg. 1878, A. p. Ovt^c t^cuvz— 200, waarbij is beslist dat eene vfiiniootscbap in liquidatie wel degelijk in • ZO./x.

rechten kan geroepen woi'den. — Cf. An.-R. Amsterdam, v. 30 Juli , _ !

1807, R. B. jg. 1808, p. 06, waarbij is beslist dat de hijvoeging van de ^ 'f '

voornamen der gewezen vennooten de dagvaarding, die eene vordering £(/.*to bevat tegen de ontbonden vennootschap en beteekend is aan den liquida-teur, -— niet nietig maakt.

•i i. De dagvaarding houdt voldoende middelen in, wanneer zij vermeldt dat de gevraagde geldsom is het saldo eener rekening-courant,

voortspruitende uit commerciële handelingen tusschen partijen, welke bestonden in koopen en verkoopen van goederen, het afgeven van traites enz.; — eene nadere omschrijving van die koopen, verkoopen of traites, is onnoodig.

Arr.-R. Amsterdam, v. 22 Jan. 1809, W. no. 3129, R. li. jg. 1869,

p. 770.

-VL x^v^V_A- c^a-

/K^-Otyyi- i/i/gt;oⁿi/ULyy'ï~ ^ T m tii ^ ' gt;l. ■ chsc-j/irseyc '~2L ^{1 l} ' J egt;^2__ lt;A-^ O-O ,

4- -H.quot;/ /^K. y-o---- -»v , '■ ■ -rt-. '.- ;-gt;^ .■— :o.C

s

* fhsS! -^Tquot; -

^ .4;7. 5.j /-^ ^ • - - quot; 51 ^

x _/ ^

.quot;»'i Eene conclusie in de schriftuur van eiscli, die in de dagvaar-'' duig niet voorkomt, maakt de dagvaarding niet nietig, maar kan geen

^ .^u^^-^-pvint van 's recliters onderzoek uitmaken.

^ 3 _t,-')^/rv'.

„„ Arr.-R. Amsterdam, v. 5 Jan 1869, R. li. iquot;'. 1870, n. 43.

jiqo, '■}■. v-' ooi-- ' ^ jr, , i

/

öS. Waimeer sprake is van eene zuiver persoonlijke rechtsvordering gegrond op eene onrechtmatige daad, is het voor de richtigheid van de dagvaarding geen vereischte, dat daarin vermeld is, waar en xvanneer de gewraakte handelingen moeten hebben plaats gehad.

Ait.-R. Gorincliem, v. '25 Jan. 1870, W. n⁰. 3218.

ö-#. De voorgestelde niet-ontvankelijkheid der exceptie van nietigheid der dagvaarding gaat niet op, hoewel deze bij de eerste conclusie van den gedaagde (waarin niet anders voorkomt dan dat die dagvaarding de vereischten mist van art. 5, sub 3°. 15. E.) te algemeen is geformuleerd, wanneer zij bij de volgende conclusie is verduidelijkt.

Hof Drente, v. 17 Dec. 1870, R. B. jg. 1871, p. 701, W. n⁰. 3350, ook aangehaald sub n⁰. 29, ad hoe art.

S.V Wanneer bij de actie tot teruggave van een wissel, deze, bij gemis van jaartal, naam van trekker en betrokkene zoo weinig is omschreven, dat licht meer dan één aan diezelfde beschrijving zou beantwoorden, wordt de conclusie terecht niet duidelijk en bepaald genoemd.

Arr.-R. Amsterdam, v. 22 Mei 1871, R. B. Jg. 1872, p. 344.

SO. De dagvaarding geëxploiteerd ten verzoeke van X, Y en Z te H., in hoedanigheid van leden van en uitmakende liet college van kerkvoogden of de kerkvoogdij der Ned. Herv. gemeente te H.,

voldoet aan het voorschrift van art. 5, 2°. B. R., dat namelijk de benaming der corporatie (zijnde in casu de kerkvoogdij) in de dagvaarding moet worden uitgedrukt.

Ktg. Heerenveen, v. 14 Aug. 1871, W. n°. 3450.

SS. Het voorschrift van art. 5, n⁰. 3, is gegeven in het belang der partijen, zoodat, wanneer deze daarvan geen gebruik hebben gemaakt. daarop ambtshalve niet kan worden acht geslagen.

.»ÜS. De vraag of eene voorwaardelijke dagvaarding kan geacht óa/J-worden te voldoen aan art. 5. nquot;. ó B. 11., vereischt geene beantwoording, waar de gedaagde in geen geval in zijn verdediging is benadeeld.

f'. II, v. N.-IIolland, v. 30 .Inni 1873, W. n⁰. 3045, waartegen het beroep in cassatie is verworpen bij arr. v. 9 Jan. 1874, W. n⁰. 3078; v. u. II., B. R., d. XXXIX. lil. 44—58.

•»?gt;. Wanneer eene conclusie duidelijk en bepaald is, dan doet daartegen niet af de overbodige herinnering aan art. 134 B. II, dat de eiscber wellicht van zijne bevoegdheid om zijn eisch te verminderen, zal gebruik maken.

Arr.-R. Amsterdam, v. 8 Juli 1873, W. n₀. 3025.

ttO. De kwaliteit van den gedaagde, tegen wien men in die kwaliteit ageeren wil, is een bestanddeel van diens naam, zoodat de niet vermelding daarvan is eene overtreding van art. 5, 2°. T3. 11 Arr.-R. Amsterdam, v. 19 Juni 1874, R, R, jg. 1874, p. 558.

Zie echter navolgende beslissingen :

Waar èn de voorafgaande sommatie, èn het corps der dagvaarding uitdrukkelijk aantoonen, dat de gedaagde in zijne kwaliteit wordt aangesproken, gaat het niet aan, uit de omstandigheid, dat die kwaliteit achter den naam van den gedaagde niet met zoovele woorden is uitgedrukt, afteleiden, dat bij in privé zou zijn gedagvaard.

Arr.-R. Rotterdam, v. 9 Juli 1879, W. 11quot;. 4429.

Wanneer de eischer in eene kwaliteit optreedt, is bet onnoodig dat die kwaliteit nevens zijn naam of in eenig ander deel van het exploit

ju^

lt;g, (j^dn**-! 0-amp;1 IV-otrt^LaAe-^-f ^V71 rtZ-jW - mrrr uyL »'■

\}l 5.) 50

VMVO.^ ^ fytff/l-t-n-ey^c/ JruO-- lt;SLffl-_/ K '' hS?yC/-

uitdrukkelijk wordt vermeld; maar voldoende, dat duidelijk en ontwijfelbaar blijkt, dat de eischer in een zekere kwaliteit optreedt.

Hof Amsterdam, v. 30 Juni 1870. W. n⁰. 4028.

Ofschoon in de dagvaarding in appèl niet uitdrukkelijk de kwaliteit van geïntimeerde vermeld staat, zoo voldoet zij aan de vereiscliten van art. 343, j⁰. 5, B. R , wanneer overigens geen twijfel kan bestaan omtrent de kwaliteit, waarin geïntimeerde is opgeroepen.

1'. II. v. Zeeland, v. II Sept. 1855, lï. li. jg. 1855, [i. 444.

lt;»1. Wanneer als eischers optreden de voogden over, in een gesticht verpleegd wordende, minderjarigen, dan kan niet bet gesticht gezegd worden in life te zijn, zoodat niet art. 5 n⁰. 3, maar art. 5 nⁿ. 1 lgt;. 11. van toepassing is; -— mitsdien moet de dagvaarding de namen en voornamen der eischende regenten inhouden.

An.-R. Amsterdam, v. 0 Juli 187.quot;). W. 11°. 3920.

«•i. W aar sommigen der gedaagden reeds overleden zijn vóór de dagvaarding, behoort de door de verschenen gedaagden opgeworpen exceptie van nietigheid van het geheele exploit, op grond van niet-beteekening aan persoon of woonplaats van eerstbedoelden, te worden toegewezen.

Arr.-l!. Amsterdam, v. 0 Sopt. 1870, K. Ji. jg. 1870, afd. A, p. 283, W. nf. 4070, waarbij nog werd beslist, dat al kan de eone gedaagde zich niet beroepen op de nietigheid van dagvaarding van een mede-gedaagde, dit echter wel mogelijk is, waar de rechter ambtshalve zou moeten handelen; verg. hieromtrent Arr.-R. Amsterdam, v. 21 Deo. 1805, R. B. jg. 1800, ]gt;. 559, waarbij is beslist, dat de verschenen gedaagden bevoegd zijn de exceptie van nietigheid voortestellen, op grond dat een mede-gedaagde niet behoorlijk is opgeroepen.

GIS. Alhoewel het jaar, waarin de gestelde leveranties zijn gedaan, niet in de dagvaarding is opgenomen, zoo kan deze omissie de nietig-lieid der dagvaarding niet tengevolge hebben, wanneer niet beweerd wordt, dat er door den eischer nog andere leveranties dan de gestelde aan gedaagde zijn gedaan.

Ktg. Groningen, v. 2 Juli 1877, VV. no. 4150. Cf. het aangeteekende sub art. 5 li. R. n⁰. 29.

lt;»4. Alhoewel eene alternatieve vordering (b. v. primair tot echt-

^CK^CK^^D 7d-y f ^j eK.n.£-_t ^ amp;jis. (4 rfjL rtamp;sOLt^, CtstLlL^

Zy- ti M'-' £^f «lt;2^

aSyl^e^ZL e^-^o-Wz ^ .- ^

57

scheiding, subsidiair tot scheiding van tafel en bed) in liet algemeen niet verboden is, zoo is eene vermenging of vereeniging van twee tegenstrijdige vorderingen (zooals in casu — waar de eischer zijne vordering steunt op de stelling, dat hij is eigenaar van- of althans heeft recht van erfpacht op een zekeren grond) niet geoorloofd.

Op dien grond kan de exceptie van nietigheid der dagvaarding worden opgeworpen, wegens duisterheid en onbepaaldheid van de conclusie, of, zoo deze is gedekt, de vordering niet-ontvankelijk worden verklaard.

An.-li. Zutpheii, v. 29 Maart IS77. \V. nquot;. 41(17; verg. art. I Ji. li. suh n⁰. 24.

O.V Leden eener vennootschap op hun eigen naam de rechten der vennootschap doende gelden, behoeven in de dagvaarding niet, behalve hun woonplaats, op te geven de plaats waar het kantoor is gevestigd.

Ai'r.-R. Amsterdam, v. 9 Nov. iS77. R. II. jg, 1878, A. |gt;. 203. Zie liet ai r. Hof Amsterdam, v. 19 Mei 1879, waarbij dit vonnis werd bevestigd ad art. 40 B. R. — Verg. het sub art. 4 IJ. R., vermeld vonnis Arr.-ll. Amsterdam, v. 31 Deo. 1801.

lt;»lt;». Wanneer de eisch tot schadevergoeding zoowel kan worden gebaseerd op eene onrechtmatige daad als op contractbreuk, is het noch bij de wet verboden, noch met eene goede procesorde strijdig, beide die gronden samen, als middel van eiscb intebrengen.

Arr.-R. Rotterdam, v. 7 .(iini 1879. W. nquot;. 4390. Vergelijk het, he-trelfende cumulatie van acties bij één exploit, aangeteekende suli art. I B. R. nquot;. 24.

lt;»S. Onder middelen van den eisch zijn te verstaan al die feiten en gronden, waarop de eisch steunt, behalve de bij art. Ilt;8 B. R bedoelde rechtsgronden.

Ivtg. pl. 's Ifage, v. 3 Maart 1879, \V. nquot;. 4344.

Verg. Mr. A. de Pinto (Ilandl. 1!. li. ii. s. II. Ie st., hl/,. 49) die integendeel van oordeel is, dat onder «middelenquot; alleen de rechtsgronden, en onder «onderwerpquot; de feiten, de historia facti, verstaan moeten worden. Vergelijk Mr. C. M. van der Kkmi¹, Ontw. n. s. hl/. 253. Zie verder Ktg. Gorcum, v. 30 Maart 1849, sqq., sub n⁰. 29 vau dit art.

Wanneer het blijkt, dat tusschen partijen inderdaad vaststaat, dat er slechts één gedaagde in het geding is geroepen en in het geding

A)7. a.)

is, kan de conclusie in de dagvaarding, waarbij ook tegen anderen veroordeeling gevraagd wordt, wèl niet-ontvankelijkverklaring of ontzegging van dien eisch, maar niet nietigheid der dagvaarding tengevolge hebben.

Hof 's ilertogenboscli. v. 1 Maart ISSd. \V. nquot;. 4005.

«». De bij voeging van den handelsnaam ontslaat den eischer niet van de verplichting van zijn voornaam te noemen; als zoodanig kan niet gelden de aanduiding .lb.

Arr.-R. Assen, v. 25 Oct. 1880, W. n⁰. 4642.

SO. liet verzuim van, bij de actie ex art. 1541' H, W , optegeven waarin het verborgen gebrek bestaat, kan de nietigheid der dagvaarding (in casu het opwerpen van een formeel bezwaar tegen de toewijzing der reconventioneele vordering bij conclusie van antwoord, die in reconventie de dagvaarding vervangt) tengevolge hebben.

Air-I!. Amsterdam, v. 18 Juni 1880, W. uquot;. 4605.

ï l . De exceptie van nietigheid der dagvaarding, die de gedaagde had kunnen voorstellen op grond dat niet ten verzoeke van de burgerlijke maatschap is gedagvaard, belet niet, dat de gedaagde voorstelt een middel van niet-ontvankelijkheid daaraan ontleend, dat de eischers hun kwaliteit niet bewijzen.

Arr.-R. Amsterdam, v. 2 Nov. '1880, R. B. jg. 1881, B, p. 06.

t'i. Wanneer bij eene actie tot schadevergoeding, ex art. 1401 B. W, uit de motieven der dagvaarding, in verband beschouwd, de strekking blijkt om te doen uitkomen dat de gedaagde heeft gepleegd eene aangewezen onrechtmatige daad, terwijl de conclusie kennelijk uit de voorafgaande motieven is afgeleid en daarop rust, kan eene exceptie van nietigheid der dagvaarding wegens duistere motieven en gemis an een bepaalde en duidelijke conclusie niet opgaan.

Arr.-R. Rotterdam, v, 8 Jan. 1881, W. n⁰. 4612.

ÏS. Een exploit van dagvaarding moet op zichzelf worden beoordeeld, zoodat, wanneer iets wat de wet vordert aan den inhoud ontbreekt, dit niet door een nader aanvullend exploit kan worden hersteld of verbeterd.

_ jCS-z* lt;^Leu^u-^-£Lft- i-cjd /s) t ^ X- t-e

^e—a. UJJL bU^ujt, amp;L(t_Q »4^. U:?j^.

6. /^ ^.r /quot; 3 ^ ^ ^

r^jt'^ U-. ^-vA- 2^0^;/.^^ C*P JpfSt. twv U/.

59 (.4)7. 5.

AiT.-U. Leeuwarden, v, 0 Maart ISSS, W. n⁰. 4813. Zie echter arr. I lnf'N.-Holland, v. 24 Oct. 1861, W. u⁰. 2346, waarbij met bevestiging van liet vonnis der Arr.-R. Alkmaar, v. 20 Aug. 1861, W. nquot;. 2341, is beslist dat waar de gedaagde door oen bij de conclusie van eisch medegedeeld stuk volkomen hekend gemaakt wordt met de feiten, waaromtrent de dagvaarding hem min of meer in het onzekere liet, hij zich niet van de exceptie van nietigheid der dagvaarding kan bedienen, liet vonnis dor Arr.-R. te Alkmaar had beslist dat het niet noodig is, om in een dagvaarding optenemen juist al de feiten, die de gestelde schuld of nalatigheid van gedaagde zouden vormen. / , ?/„

/

t 4 . Onder naam van den sjedaa^de is geen andere te verstaan, dan die, „ , /

O O O Ps f. iflt*

waaronder hij bij den burgerlijken stand bekend staat. Eene willekeurige ^

bijvoeging van een anderen naam, al zij het ook die van den echt-

/ | |L

genoot der gedaagde vrouw, is ongeoorloofd en maakt de dagvaarding nietig. A'quot; •

Arr.-R. Amsterdam, v. I I April 1882, W. u⁰. 4923.

'o'/u. n C./atl )

# •gt;. De dagvaarding betrekkelijk de actie tot scheiding en deeling o ^'

van in gemeenschap bezeten goederen, moet op stralle van nietigheid ^H ySquot;*¹*- , ^ aangeven, welke de bedoelde goederen zijn. Ie'/-

Arr.-R. 's Hertogenbosch, v. 27 April 1883, W. n⁰. 4947. ~ ;.tK

Slt;». Op straffe van nietigheid mogen niet de individueele leden (

/lt;/quot;?lt;quot; 7

der firma gedagvaard worden, in plaats van de vennootschap zelve.

llof Amsterdam, v. 20 Oct. 1883. W. n⁰. 4997. -i ^ o _,

Ifcx Viyvnty

ï ?. De Minister, die als vertegenwoordigende den Staat optreedt, /yctii^. {fiv/P

behoeft niet bij voor- en geslachtsnaam te worden genoemd.

Arr.-R. 's Hage, v. 18 Maart 1884, W. no. 5053, welke beslissing is gegrond op do overweging dat, wanneer gedagvaard is ten verzoeke van den minister als vertegenwoordigende don Staat, niet de minister eiscber is, maar het zedelijk lichaam, do Staat. Zie biermede in verband arr. v.

12 Dec. 1802 sqq. en arr. 1'. H. v. N.-Holland, v. 28 Nov. 1801, beide sub art. 5 B, R. Zie bet vonnis der zelfde Rechtbank vermeld sub art.

6 li. ft.

H

Een beroep op het feit, dat de gedaagde maatschappij (in casu eene onderlinge brandwaarborgmaatschappij) is ontbonden, zou een reden tot nietigheid der dagvaarding kunnen opleveren, maar kan de niet-ontvankelijklieid van den eisch niet tengevolge hebben.

Arr.-li. Amsterdam, v. 20 Maart 1884, W. nquot;. 5092. jij |

Art. 5.)

De mogelijkheid dat na de veroordeeling overeenkomstig de dagvaarding, moeilijkheden tusschen partijen over de uitvoering kunnen ontstaan, is nog geenc reden ora de dagvaarding nietig te verklaren.

Hof Amsterdam, v, 4 Jan. 1884, W. u®. 5018, ook aangehaald sub art. 03 I!. I!.

WO. Zie ten betooge:

a. Dat de verklaring des rechters, dat de onroerende goederen in eene dagvaarding genoegzaam zijn omschreven, is facti —

art. 99 R. Ora., air. v, 17 Feb. 1842, sub B. n⁰. 0.

h. Dat, wanneer eene kerkgemeente vraagt, om als tusschenkomende partij in een geding te worden toegelaten, het daartoe strekkende verzoekschrift geschieden moet op naam der bestuurders, en het niet voldoende is, wanneer daarin enkel de generieke benaming dier gemeente is uitgedrukt -—

art. 280 Li. R., vonnis van dc Arr.-R. Sneek, v. 27 Maart 1839.

c. Dat onder corporatie in dit art. moet worden verstaan eene op

openbaar gezag in het leven geroepen en erkende instelling, en zeker

niet iedere vereeniging van eigenaren, gebruikers of belanghebbenden,

of eene door dezen benoemde commissie —

1'. II. v. floldorland. v, 2 Nov. 1850, bij Mr. IIeutzveld ut supra blz. 89. Verg. hiermede liet daartoe betrekkelijk arr. v. 8 Juni 18(1(1. U. d. LXV § G, waarbij werd beslist, dat wat er moge zijn van dc door het Hof gegeven bepaling van corporatie, dit althans zeker is, dat eene bloote vereeniging van eigenaren (in casu van de weide, genaamd lloenwaard) geen corporatie is. Verg. echter de vonnissen der Arr.-R. Ai'nhem v. 8 Nov. 1858 en 24 Maart 1859 sub art. 5 B. R.

Behalve de vercischten in art. 5 I). R. vermeld, moet — naar luid van art. 3! der Wet v. 21 Mei 1819 (StbL n⁰. 34) op de patenten in bet exploit van dagvaarding, voorzoover dit liet aan patentrecht onderhevige beroep des eischers betreft, nog worden melding gemaakt van het patent van dengene, ten wiens verzoeke do dagvaarding is uitgegaan.

Terecht is echter bij vonnis der Arr.-R. te Leiden v. 18 Mei 1847, W. no. 835, beslist, dat op de overtreding van dit wetsartikel alleen eene geldboete, doch geenszins de nietigheid van liet exploit of van eene andere acte is bedreigd. (Lkon).

* ^ i_ /7 rrj₍ (A.hWc'hyY jcrU.L u e^y cvasvi.

yllQ fl.by.rhu-dx- Ce^fS^JUC*-.^ _/ c^, tCo^s. i^za. ,_lt;^r

Ufr, tAr^l' ^-2^

Art. (!.

1. Een lasthebber kan namens zijn lastgever in rechten optreden, indien hij daartoe uitdrukkelijk is gemachtigd.

Tegen deze rechtskundige beschouwing kan niets afdoen de bepaling van art. 6 B. R., houdende, dat in alle gedingen, waarin de Koning als eischer optreedt, het exploit van dagvaarding zal geschieden en de zaak worden voortgezet ten name van, en door zoodanigen gemachtigde als hij zal aanwijzen, daar toch die wetsbepaling een bizonder geval betreft, en alleen voor den Koning eene verplichte formaliteit daarstelt, doch daaruit geenszins bij gevolgtrekking kan worden afgeleid, dat nu ook niemand anders bij gemachtigde in rechten zou mogen optreden. ^ 6/7cPtPcfS-.

Air. v. 7 Mei 1X52, VV. no. 1350; li. il. XI.I, § 75; in gelijken zin door Mr. C. .1. Francois, Themis, d. V, p. 439—459; de Pinto, ƒ/lt;//., 2de ged., 1st»! stuk, § 8; Oudkman, 'lt; U'. v. It. tl. onlw. ul supra, biz. 7, eu Nulczirigen, p. -. St iil'l.i.l'.u ad art. 0 iï. R.; de itct/lsi/. Adv, d. Ill, p. 118 si|(J. eu de ()jnn. i'it Mr(t.. d. \ III. p. KiO—Kl'i, /iigt; ook v. Bonevai. Fai'iie, ttel Ned. Bun/, t'roccsr. I. Id. i lS (2de ed. p. 154); — anders bij vonnis dor Air.-U. Auisterdaui, v. 28 Juni 1842, R. Bijbl. Jg'. 1842, dl. IV, p. 794—79G. Ivtg. Maarsen, v. 10 Nov. 1843, W. nquot;. 508; Ivtg. uquot;. 5 Amstei'ilaui, v, :{ Dec. 1844, I!. Tiijbl. jg. 1845, d. VII, p. 224—234; Arr.-R. Breda, v. 20 April 1847, W. u⁰. 899; Ari'.-R. Groningen, v. 21 Mei 1849, W. uo. 1035, eu verg. ook Ari'.-K. Amsterdam, v. 21 Jan. 1803, \\ . uquot;. 2484. De meeste van voormelde beslissingen zijn te vinden up art. '1833 II. W. sub n⁰. 1. —■ Vgl. ook art. '135 VV. v. K., vonnis van de Arr.-R. Amsterdam, v. 18 Sept. 1839, sul) uo. 1 (1).

(1) Zooals uit het voorgaande blijkt, bestonder tot dusverre verschil van gevoelen tusschen de schrijvers over het IF. v, B. 11. en de rechterlijke uitspraken, met betrekking tot de vraag, of de regel van de oude Eransche praktijk: md si ce ifcsl te roi ne plaide par procureur, ook thans nog is van verbindende kracht. Terwijl toch de meeste schrijvers over het Nederl. recht, zoo niet allen, (onder den Code de Proc. Civ. bestond daaromtrent verschil van gevoelen tusschen Merlin en Pioeau eeuei -zijds, die nog dien regel als geldig aanmerkten eu Cauué, Bekriat-St.-Puix en anderen anderzijds) die vraag ontkennend hebben beantwoord en dit recht van een lasthebber hebben erkend, hebben daarentegen al de rechterlijke collegiën, welke over die vraag hebben gecognosceerd, ze in een tegenovergestelden zin beslist. De II. R. heeft echter de eerste maal, dat de rechtsquaestie zich bij dat collegie heeft voorgedaan, gemelde bevoegdheid van den lasthebber erkend, zonder dat het tot dusverre gebleken is, of zulks invloed heeft gehad op de nadere beslissingen van andere rechterlijke lichamen. Naar het oude Romeinsehe recht was het partijen niet

Art. 6.)

lt;5. De liquidaleur, benoemd bij een vrijwilligen boedelafstand, heeft niet per .te de bevoegdheid om voor den cedent en de cessionarissen in rechten oj) te treden.

Integendeel hangen deze en alle verdere bevoegdheden van den liquidateur af van de macht, hem bij de overeenkomst gegeven, en alzoo niet van eenige bepalingen der wet.

Air. v. II Febr. IS.YH. W. nquot;. 1412, R. d. XLIV, § 13, v. n. II.. B. R. d. XVI, lil. 08—78, bevestigende een arr. van 't P. H. van N.-Holl. v. 22 April 1852, W. jiquot;. -1304, waarbij is beslist, dat de benoeming tot liquidateur met de meest uitgebreide macht tot tijdelijk beheer, verkoop, ontvangst en uitbetaling van kooppenningen enz. niet stilzwijgend de macbt insluit om in rechten op te treden, en dat de liquidateur van een cedent te minder als zoodanig tegen de cessionarissen kan ageren, bijaldien hij door laatstgemelden niet met de macht daartoe is bekleed. — Vgl. wijders art. 700 li. R., arr. (II. R.) v. denz. datum.

•C. Dit art. betreft den Koning alleen in zijne bizondere belangen, geenszins in zijne betrekking als Hoofd van den Staat.

Arr. v. 12 Dec. 1802. R. d. I.XX11. § 40, ook vermeld suit art. •quot;) 1!. I!.

41. Een intendant der Koninklijke schouwburgen, in die hoedanigheid gecontracteerd hebbende, kan als zoodanig eene vordering, uit dat contract voortspruitende, instellen zonder 's Konings machtiging.

P. II.v.N.-Holl. v.23Nov. 1848, W. no. 1028; R. liijbl. jg. 1849, d. XI, p. 0—10 bevestigende een vonnis van de Arr.-R. Amsterdam, v. 30 Juni 1847, W. n⁰. 900.

•V Wanneer de gemachtigde, in art. 6, n⁰. 1, B. R., bedoeld, een openbaar ambtenaar is, is het genoeg dat hij bij zijn ambtelijken titel worde aangeduid, even als zulks het geval is met de ambtenaren, bij art. 4, n⁰. 1 B. li. vermeld.

Arr.-R. Nijmegen, v. 9 .Tan. 1849, W. n⁰. 992; idem bij vonnis van de Arr.-R. Utrecht v. 8 Oct. -1851. W. n⁰. -1300; R. B. jg. 1852, p.-117—127. waarbij is beslist, dat. hoewel het in cas van art. 0 B. R. regelmatiger moge zijn, dat do naam van den gemachtigde in het exploit worde uitgedrukt, het echter daar waar, gelijk in specie, de administrateur van de kroon-domeinen optreedt, allezins voldoende is dat ei- geen twijfel besta aangaande den persoon van dien gemachtigde.

geoorloofd bij gemachtigden voor den rechter te verschijnen. Justikianüs hief dit ver-boel echter reeds op bij Pr. J. de Us per quos acjere poss. (Leon).

Verg. hiermede arr. P. H. v. Z.-Holland, v. 14 Sept. 1857, W. nquot;. 1891, waarbij is beslist, dat de regel in allen gevalle hier te lande niet is aangenomen ; zie ook vonnis Arr.-R. /iei'ikzee, v. 7 Sept. 18')8, vermeld sub art. G B. R. no. 9.

[Art. 6.

lt;». Alle rechtsvorderingen, 's Rijks domein betreifende, worden thans, ook met het oog op 't Kon Besl. v. 22 Maart 1841 (Bijv. S/N. 18-11), bevoegd el ijk ingesteld en vervolgd op naam van den Min. van Fin., als uitoefenende het bestuur der domeinen.

P. H. v. X.-Rml)., v. 18 Maart 1851. W. nquot;. i:!()Cgt;; U., il. WWII § 77, bevestigende een vonnis van de Arr.-R. 's Bosch, v. Maait 1840, W. n⁰. '1305; idem bij air. v. 15 Juni 1852, W. nquot;. 1448, waarbij is beslist, dat bet doniein-bestnnr, ook met liet oog op de Wet v. 27 Itoc. 1828 (Sllj/. nrgt;. 9), j'^s. art. 5 der Wet v. 27 Dcc. '1840 (.S/W. n⁰. 77) en de Kon. Beslquot;. v. 22 -Maart 1841, nquot;. 112 en 113, *1111 nomiiii' kan procederen in zaken, den Staat betrelfende.

5. fn art. (gt; B. R. wordt niet uitdrukkelijk naar art. 5 van hetzelfde Wetboek verwezen. Art. 6 is niet opgenomen in art. !):i, waarbij de artikelen worden opgenoemd, waarvan de naleving onder bedreiging van nietigheid wordt voorgeschreven.

Air.-R. Utrecbt, v. 8 Oct, 1851. \V. nquot;. 13(10; R. Bijbl. jg. 1852. p. 117—127.

N. De regelen omtrent lastgeving, in het B. W. voorgeschreven, kunnen op het beheer der kroondomeinen niet van toepassing zijn, zoodat de machtiging van Koning Witxem 11, aan den Staatsraad van Mesiutz, in den loop van het jaar 1843, na de Wet van 4 Febr. 1843 [Stbl. n⁰. 3), verleend (ook met het oog op art. 27 der Gw. v. ] 848), moet geacht worden van voortdurende kracht te zijn, en is hierin tengevolge van het overlijden van den physieken persoon van Koning Willem II, — zonder dat behoeft te worden onderzocht, aan wien door dien Staatsraad de vruchten en inkomsten der kroondomeinen moeten worden verantwoord, — geene verandering te weeg gebracht.

Arr.-R. Utrecbt, v. 8 Oct, 1851, W. n⁰. 1300; R. liiibl. jg. 1852, p. 117—127.

O. Niet het Bestuur der domeinen, maar de administrateur van het kroondomein is volgens Z. M. besluit van 1 Mei 1850 (ingevolge later besluit van 4 Jan. 1857, geplaatst in het Staatsblad van dat jaar, sub nquot;. 2) als 's Konings gemachtigde te beschouwen, waar het betreft eene vordering tot heffing van tienden, tot de kroondomeinen behoorende.

Arr.-R. Zierikzee, v. 7 Sept. 1858, W. no. 2090.

Air.-R. 's Ilage, v. IS Maait '1884, \\ . ilo. 5053, ook vermeld snljait. 5 I!. R.

.1/7. 7.

1. Hij die vergunning vraagt van den president der Arr-li., tot het leggen van pandbeslag ter zake van onbetaalde pachtpenningen en tevens om, zoo tot van-waarde-verklaring van het te leggen beslag en tot betaling van al het verschuldigde, als tot ontruiming van het gepachte, op korten termijn te dagvaarden, is niet gerechtigd om op verkregen vergunning tot een en ander, alleen van het laatste gebruik te maken, en, met nalating van het pandbeslag, op korten termijn te dagvaarden tot betaling van verschuldigde gelden en tot ontruiming van het gepachte of ten onrechte in bezit gehouden onroerend goed

I'. II. v. /eeland, v. 18 .Lm. 1842, U. liijlil. jg. '1847, d. IX. |i. (1 en 7.

■8. De president eener Arr.-li. kan bij ordonnantie, ingevolge art.

7, al. '6 lgt;. 11., ten aanzien van hen, die niet in het Koninkrijk wonen,

eerst dan den wettigen termijn van dagvaarding verkorten, wanneer de

te dagvaarden personen werkelijk in liet Koninkrijk woonachtig zijn

of verblijf houden.

1'. II. v. /.celand. v. 18 Jan. 1842, I!. lÜjbl. jg. 1847, d. IX. p. (j en 7; idem ten betoogo, dat art. 7, nquot;. 3 li. I!. niet van toepassing is oji de termijnen van dagvaarding, in art. '10 vermeld. Iiij arr. van het I'. II. v. Z.-Holl. van :'() Juli '1842, I!. liijbl. jg. 1842, d. IV, |i. 8(15 s(jf).; I!., d. XIV, § 2Ü; Itcyl in Nedert., d. Ill, |i. 3(17—311 (te dien aanzien vernietigende het in een tegenovergestelden zin gewezen vonnis van de Arr.-R. Rotterdam, v. 25 Mei '1842, R. liijbl. jg. 1842, d. IV, p. 8G5 sqq.); in denzelfden zin als liet I'. II. v. Z.-Holland, bij arrest v. hetz. Hofv. 2 Nov. 1857, W. n⁰. 2049, ook vermeld sub art. 352 B. R., en Arr.-R. Amsterdam, v. 30 Aug. 18()4, W. n⁰.2G27; idem bij de Maetint, ad art. j. 2. — Vgl. Iiier-niede een arr. van bet P. II. v. N.-Holl., v. 26 Jan.'1843, Jtci/t in Xcderl.. Ill, p. 338 en 339, waarbij is beslist, dat bij dagvaarding aaneene woonplaats, gekozen door iemand buiten bet koninkrijk woonachtig, ingevolge art. 'I I li. R. gedaan, in dit geval de verkorting der termijnen, in art.

t/ZuZ-.y A/. 3 ^ltTr l't ^ ^ t^Jt- lA^.

_t w -V^-j^n..^ Wi.*,^ . .#£gt;. ^-UmUiht.,-* //n*'-^ '⁰J^er,

h .K't'fy'f- «Ö (ir/. 7.

7, al. 3 veroorloofd, van toepassing is. Dit laatste echter is in strijd met de geschiedenis der wetgeving (vgl. v. n. Honerï, Hdh., p. 167) als hebbende de Regeering, op eene aanmerking van eene der afdeelingen verklaard, dat de dagvaardingen bij de artt. 8, 9 en 10 bedoeld, voor geene verkorting van termijnen vatbaar zijn. Pit gevoelen stemt overeen met dat van Oudeman, B. R., 4e ed., d. I, p. 29, eu de Pinto, Hdl.

B. i?., 2de st., d. 1. p. 51. Laatstgeinelde merkt m. i. terecht op, dat ook de niet toepasselijkheid van art. 7. al. ten aanzien van den termijn,

vermeld in art. 8, al. 2, aan geen redelijken twijfel kan onderhevig zijn,

omdat het tegendeel het geheele doel ook van dien verlengden termijn (van 8 dagen) zon verijdelen, daar die termijn (even als die vermeld in de artt. 9 en 10) aan den ged. niet wordt gegeven tot voorbereiding zijner verdediging, die hij des noods in eenen korteren tijd kan doen en waartoe de gewone termijn dient, maar wordt toegestaan in de veronderstelling,

dat hij dien noodig heeft, om zich te begeven van de plaats zijner woning naar die, waar de rechter zitting heeft, enz. (Léon.) — Cf. art. H B. R., arr. v. 14 Mei 1852 sqq., sub n⁰. 1 en art. 4 B. R., arr. van het P. H. v. Z.-Holl. van denz. datum, sub n⁰. II.

Jï. Wanneer eene zaak, waarin vergunning tot dagvaarding op korten termijn door den president is verleend, voor de Rechtbank wordt gebracht, dan is deze ook bevoegd om, indien daarover tusschen partijen geschil ontstaat, over de rechtmatigheid van dien verkorten termijn uitspraak te doen, en alsnog de vergunning tot dagvaarding op korten termijn, bij het bevelschrift van den voorzitter verleend, op te heffen,

vooral omdat dit bevelschrift, krachtens hetwelk aldus gedagvaard is,

zonder verhoor van partijen en uit den aard der zaak, periculo netentis wordt verleend.

P. 11. v. Z.-lIoll. \. ;iO Juli 1842. R. Hijbl. jg. 1842. dl. IV, p. 865 sqq.;

R., d. XIV, § 26; idem (met betrekking tot de ontvankelijkheid dei-oppositie tegen een bevelschrift van den President van het Hof, waarbij de behandeling der zaak op korten termijn bevolen wordt) bij arrest van hetzelfde Hof v. 19 Juni 1844, W. uquot;. 507; alsmede (met een beroep op het gezag van Henhion de Pansey) bij de Martini, ad art.

4; verg. ook de onder dit art. vermelde arresten P. II. v. Z.-Holland,

v. 27 Febr. 1860 (sub n⁰. 8) en van 2 Nov. 1857 fsuli no. 2), alsmede arr. P. II. v. N.-Holland, v. 18 Dec. 1856, 1!. B. jg. 1857. blz. 382.

Anders echter bij vonnis der Arr.-R. Amsterdam, v. 19 Aug. 1852, R.

Bijbl. jg. 1852, p. 629, waarbij is beslist dat, nadat door den voorzitter eene dagvaarding op korten termijn is bevolen, de Rechtbank niet meer kan gelasten, dat de zaak als eene zaak van gewone behandeling zal worden beschouwd en voortgezet, maar dat zij, gebruik makende van de slotbepaling van art. 137 B. R., eenen naderen termijn kan ver-leenen tot het nemen van conclusien van antwoord.

Mr. W. van IIossem Bz., liurg. Hechtsv, G

Art. 7.) fifi

-l. Plet voorschrift van de artt. 27 en 28 van het Reglement van l i Sept. 1838 {SM. nⁿ 3(!), volgens welke de gewone zittingen der rechterlijke collegiën openbaar dienen te worden bekend gemaakt, is niet toepasselijk op de buitengewone zittingen, ten gevolge van dagvaarding op korten termijn (in specie op denzelfden dag waarop het daartoe betrekkelijk verlof was verleend), waarvan de beoordeeling der noodzakelijkheid aan den voorzitter behoort.

P. H. v. N.-Brab. van April 1844, W. n⁰. 49S; R.. d. XXV. § 85; — anders df. Martini, ad art. I!.

o. Er bestaan termen tot handhaving van een verleend verlof tot behandeling eener zaak op korten termijn (voor de Arr.-ll.), indien de gedaagde (in cam waar de actie strekt tot vergoeding van schade, veroorzaakt door het niet ontvangen en tot zich nemen van eene partij gekochte goederen) niet heeft aangetoond door dit verlof benadeeld te zijn, en hetzelve tot vereenvoudiging van formaliteiten en besparing van kosten kan dienstbaar zijn.

Arr.-R. te Amsterdam v. 2 Jan. -1852, li. Bijbl.. j«r. 1852. p. 180—187.

€». Bij eene oproeping van den curandus, bij art. 496 Ü W. verordend, behoeft de gewone termijn, voor eigenlijke dagvaardingen voorgeschreven, niet te worden in acht genomen.

Arr.-R. Winschoten (xmc lt;/igt;) VV. n⁰. 2509, nok vermeld op art. 49(1 li. W. su11 no. I.

Zie echter van uen IIonert. Formulierboek, '5^l0 druk bl. 048, noot 043. waar geleerd wordt dat de oproeping voldoen moet aan alle vereiscbten van eene dagvaarding.

Vergelijk voox'ts ten hetooge, dat de bier voorgeschreven termijnen niet van toepassing zijn op oproepingen van partijen of belanghebbenden in raadkamer, P. II. v. Overijssel, v. .'!() Mei 1864, VV. n⁰. 2591; zie ook aant. 24 sub art. 5 B. R., het aangeteekende sub art. 13 B. I!.. en arr. v. 29 Oct. 1852 sqq. sub art. 50 B. li.

3. liet verlof, om op korteren termijn en zelfs op een Zondag te dagvaarden, behoeft met de dagvaarding niet te worden beteekend. Arr.-R. Zwolle, v. 27 Juni 1879. W. no. 4595.

S Voor eene dagvaarding n, bref délai is in de wet geen termijn voorgeschreven.

Arr.-R. Rotterdam 28 .lull 18lt;SO, W. nn. 4559, It. B. jg. 1881. A p. 188;

waarhij np dien groml werd beslist, dat. wanneer de President niet een

Art. «.)

zekeren termijn heeft aangewezen, degene, die liet verlof heeft bekomen, de vrije keuze tot dagvaarden heeft, en het exploit bepaaldelijk niet op den dag zelf der beschikking behoeft te beteekenen.

Idem Mr. L. G. Grf.f.vk 3^cle druk van Mr. C. M. van her Kemp's Ontw. v. h. R. betrekk. de Ktg. lilz. 257 (anders Mr. v. d. Kemp zelf. die van oordeel was, dat in eene gewone spoedeisebende zaak den gedaagde toch altijd 24 uren moest cjeiatvn worden).

Vergelijk echter hiermede P. H. v. /.-Holland v. 27 Febr. '18G0, VV. iiquot;. 2148, waarbij is beslist, dat alhoewel bij de dagvaarding is gelaten, zooals volgens do artt. 7 en 8 1!. R. zou vereischt worden, in casu die overtreding wegens gemis van belang do nietigverklaring dei-dagvaarding niet medebrengt.

W. Zie ten betooge:

dat, wanneer de Voorzitter, die verlof tot dagvaarding op verkorten termijn heeft gegeven, later in de zaak zelve wordt gewraakt, zulks geen termen oplevert tot vernietiging van het bevelschrift —

1'. II. v. Gelderland, v. 24 Augustus 1852, Mr. llFliTZVEt.n ut supra blz. 08.

Arl. 8.

De tweede alinea van art. 8 is hij do wet van 30 Mei '1877 (.S'/W.

n⁰. 138), aldus gewijzigd:

«Deze termijn zal met ton minste acht dagen verlengd worden wanneer de gedaagde binnen het rechtsgebied van een ander gerechtshof woont,

dan waarin de rechter, welke van den eisch moet kennis nemen, zitting houdt.quot;

c**- f . Vermits bij het stellen van den termijn de werkelijke woon-

plaats (in den regel althans met betrekking tot de termijnen, in artt. 9 ''f , en JO vermeld) moet worden in het oog gehouden en de algemeene 'ft- i)quot;¹

lU'¹- rebels blijven melden, volgt hieruit, dat ook in cas van art. 439, /^t⁷-

quot; amp; .1 o ' o sp a-W*

_r% laatste al. 15. (de dagvaarding aan het gekozen domicilie), de termijn ^ i^r

^l'°'' van dagvaarding moet worden gegeven, met inachtneming van het

•^c ^ bepaalde hij art 8, al, 2 B. R.

, A. k*-

' „„La.quot;*'' Arr.-fl. Assen. v. 0 Xov. 1843. W. n⁰. 450: idem. indien de dagvaar-

L ^ f . i • • i • • • •

, ding geschiedt aan hot gekozen domicilie, in cas van oppositie tegen een

^ vonnis bij verstek, — bij vonnis van do Arr.-R. Groningen, v. 24 April

^U '1840. It. Bijbl. jg. '18i7. d. IX. p. 308—402: anders Ktg. Groningen, v.

oCp¹}^' 3 Maart 187!) \V. nquot;. 4412, waarbij is lieslist dat in zoodanig geval

Jr. ^

.Ut. 8.

rekening freliouilen moet worden met den termijn van de c/ekozen woonplaats; idem Kt}.'. IV Amsterdam, v. -I!) Maart 1807, W. no. 2899; Cf. art. 11 I!. 1!. air. v. 14 Mei 1852 sqq. sub nquot;. 1 en art. 81 It. W. sub n⁰. 3 en omtrent de vraag der al dan niet toepasselijkheid van art. 7. no. 3, daar waar bet geldt den termijn, vermeld bij art. 8, al. 2 B, F!.— bet aangeteekende op art. 7. li. 1!.. air. van het P. II. v. Zeeland, v. 18 Jan. 1842, snli un. 2.

'è. Zie ten betooge, dat de bepalingen van art. 8, al. 2 I'). R. toepasselijk zijn op het exploit, vermeld in art. 860 van dat Wetboek.

Art. 800 II. H., air. v. 4 Febr. 1841 sqq.

Art. 10.

Dit art. is hij de Wet van 7 April 1809 (SVW. nquot;. 54) houdende verkorting der termijnen van dagvaarding van hen. die Iniiten bet koninkrijk wonen, aldus gewijzigd:

«Wanneer de gedaagde niet in het koninkrijk woont, is de termijn:

«Van ten minste eene maand, zoo bij woont iu Groot-Brittannië en Ierland, Frankrijk, België, I.nxembnrg, lUiitschland, niet uitzondering van Oostenrijk of Zwitserland;

«van ten minste twee niaanden. zoo bij woont elders in Knropa;

«van ten minste drie maanden, zoo hij woont in de niet-Enropesche kustlanden der Middellandscbe of der Zwarte Zee;

»van ten minste drie maanden, zoo hij woont in eene der koloniën Suriname of Curacao;

«van ten minste zes niaanden, zoo hij woont op Java, Sumatra of Madura;

«van ten minste vijf maanden, zoo bij woont buiten Europa in een der hierboven niet vermelde landen aan deze zijde van do straat van Malakka, de straat Sunda en de kaap Hoorn;

»van ten minste acht maanden, zoo hij woont in een der hierboven niet vermelde landen aan gene zijde van de straat Malakka, de straat Sunda en de kaap Hoorn, dezen daaronder begrepen.quot;

I. Bij het leggen van een pandbeslag tegen vreemdelingen behoeven niet met betrekking tot het voorloopig bevel, de termijnen bij art. 10, j⁰. art. 7 15. R,, voorgeschreven (als alleen betrekking hebbende tot dagvaardingen en oproepingen) worden in acht genomen.

I'. II. V. Zeeland, v. 28 Juni 1842, R. Bijbl. jg. 1843, d. V, p. 244sqq.

't. Wanneer eenvoudig wordt gesteld, dat de gedaagde woont iu de O.-Indien, zonder meer, behoort de termijn van acht maanden in acht genomen te worden.

Arr.-H. Amsterdam 18 l)ftc. 1877 1\. li. 1878, A. p. 200.

{Art. JO

il. Zie voorts:

li. omtrent de al dan niet toepasselijkheid van art. 7 al. U. li. op de termijnen van dagvaarding vermeld in art. 8. al. 2, 9 en '10 lgt;. U.— hot aanget. op art. 7 B. It., sub n⁰. 2, en

/;. over de wenschelijUheid van do verkorting der procestermijnon, inzon-dorlieid met hetrekking tot die, waarop hnitenlanders volgens onze wet moeten gedagvaard worden, Mr. M. II. CioiiF.i lioi in Tlierais 2de verz. dl. X (jg. 1863) blz. 50 sqq.

All. 1 1 .

I. De termijn van vier maanden voor de dagvaardingen van personen, die niet in liet Rijk wonen, bij art. 10 B. R. voorgeschreven, kan, met het oog op art. 11 B. R., in geene aanmerking komen, wanneer er voor zoodanige personen ie,n deze (en mitsdien voor eene bepaalde /,aak) woonplaats binnen het Rijk gekozen is.

Arr. v. 14 Mei 1852, I!., d, XI.II, § 3; idem, wanneer bel geldt go-daagden, wonende te Suriname, door wier erflater domicilie is gekozen bij een handelshuis hier te lande, ook dan. wanneer beweerd wordt, dat men niet gedoeld hebbe op eene bepaalde woning in eene bepaalde plaats, maar wel op bet veranderlijk verblijf van eene p'ecso/ta //V/quot; (het handelshuis van eene lirma) omdat, indien het oll'ect van het gekozen domicilie blijft bestaan, de gedaagden jictiune juri* worden geacht aan dat domicilie aanwezig te zijn, — bij vonnis der Arr.-R, Amsterdam, v. 6 Oct.'1846, W. n⁰. 762; R. Hij bi. jg. 1846, d. Ylll. p. 7.⁰gt;4—736; idem door de Redactie van 't R. Bijbl., d. VIM. p. 736; — anders echter bij de op art. 81 B. W. sub n⁰. .'i, en art. 8 B. 1!., sub nquot;. '1, vermelde vonnissen van de Arr.-R¹¹. Groningen v. 24 A|iril 1846 en van Assen v. (i Nov. 1843 en de autoriteiten aldaar vermeld. — Vgl. hiermede S. M. in de Opm. en Med., d. IV, p. 181—183, die aldaar doet uitkomen (hetgeen de Hoogl. v. Ham, schijnt te zijn ontglipt in 't li. Bijbl.. d. IX, p. 401 in de noot), dat de beide door gemelde Rechtbanken (van Amsterdam eener- en Groningen en Assen anderzijds) besliste zaken niet geheel gelijksoortig zijn, als betreffende do eene (Amsterdam) gedaagden buiten het Rijk, de anderen gedaagden hinneu, het Rijk, doch in eene andere provincie woonachtig, en dat daaruit mitsdien geen strijd van gevoelen tusschen die rechtelijke uitspraken kan worden afgeleid. — Vergelijk hiermede Mr. 1'. R. Pfanixg, Aanl. ad art., die aldaar met oen beroep op Carré, lt;Jncst. 326, de bepaling van art. II B. 1!.. waarbij de wetgever van bi/ i/i',tsl(f)/(!s wonende gewaagt, ook toepast op hen, die binnen hot Koninkrijk wonen, maar iu eene andere provincie, dan die. waar de rechtsvordering wordt aanbangig gemaakt; — anders door S. M. in do Opm. egt;i Med., d. 1V. p. 182. en door den Hoogl. M. hes A mouik vax dek Hof.vf.n in de Xieuwe Bijdragen van Itcglsy. en W'elgcv., jg. 1853, p. 571 en

Art. 12.)

quot;gt;7^, i). a. ojj gi'ond, dat in beide gevallen geenszins dezelfde rulio hu/is aanwezig is, en dat men bij nauwkeurige vergelijking van de Fransche wetsbepalingen op dit punt niet de Nederlandsche, acht slaande op liet verschil tiissclien ons art. I I en art. 7-4 van den ('ode de Proc. ('iv., op de bijvoegselen van Chauveau op de aangehaalde plaats van Carek en op Carré zeiven, Qite.tt. 19 en 379 — zal bevinden, dat bet gezag der Fransche auteurs niet voor het gevoelen van Mr. Penning pleit. — Cf', art. 7 B. I!.. air. v. 't I', M. v. Zeeland v. IS Jan. 1842 sqq, sub n⁰. 2.

2. De aanwijzing van de laatste woonplaats van den overledene, als het domicilie der gezamenlijke erfgenamen bij art. 4, n⁰. 6, van 't W. v. B. R. gedaan, is van dat gevolg, dat ook de erfgenamen, ofschoon buiten het Rijk woonachtig, aldaar op den gewonen termijn kunnen worden gedagvaard,

1'. II. van Holl. v. 2:! Dec. 1839, W. nquot;. 89, I!.. d. VII. S 32 bevestigende een vonnis van de Arr.-R. Amsterdam v. IS Juni 1839, R. liijbl. jg. 1842, d. IV, p. 77(').

Jï. Zie omtrent de vraag, of en wanneer de buitengewone termijnen van dagvaarding, in de artt. 9 en 10 B. R. vermeld, den belanghebbenden alleen worden verleend in eersten aanleg, dan wel ook in de volgende instantiën —

art. 398 B. R.. arr. v. '10 Nov. 1848 en art. 343 B. 11., vonnis van de Arr.-R. te Winschoten v. 10 Sept. 1851.

-I-. Dit artikel is ook van toepassing, wanneer de gedaagde in Nederland domicilie hebbende gekozen, tijdens de dagvaarding te Batavia werkelijk woont: vermits de overzeesche bezittingen ook vallen ouder de uitdrukking //buiten het Koninkrijkquot;.

Arr.-R. Arnhem 12 Imii 1871 \V. n⁰. 3344.

Art. 12.

Zie ten betooge. dat de bedoeling van dit artikel niet is, dat de dagvaardingen aan allen op denzelfden dag geëxploiteerd moeten worden, maar dat ieder worde gedagvaard op den naar zijne woonplaats berekenden termijn, tegen den dag, welken de langste termijn vereischt —

Mr. van Boneval Faure in N. Bijdr. jg. 1806, dl. XVI pag. 255.

Art. 14.)

.1/7. 13.

Bi] art. 13 B. li. worden voor aanzeggingen of oproepingen, om bij akten van procedure tegenwoordig te zijn, geen termijn of bepaalde vrije tusschendagen gevorderd.

Arbitrale uitspraak van..... 1842 (arbiters Je llll. en Mrs. J. 11.

Kivits en A. A. Hekken en do notaris H. A. Bijvoet), W. n⁰. :i6'2. — Cf. in gelijken zin art. 1!. I!.. air. van 29 Oct. 1X52 sqq., en art. B. R., vonnis van de A ir.-R. 's Hosch v. 23 Sopt. 1846 sqq., sul) nquot;. 24; verf;-, ook Arr.-R. Winschoten sine «lie. W. 2500. aangeh. sub art. 7. li. li. nⁿ. n.

1/7. 14.

I. De bepaling van bet Wetb. v. B. li., waarbij bet doen van exploiter, in burgerlijke zaken op Zondagen, zonder vergunning van den kantonrechter of van den voorzitter van het collegie is verboden, is niet toepasselijk op dagvaardingen in strafzaken.

.l/v. v. 17 Dec. 1844, v. n. II. Strnfr. en Stmfv., d. XIII. p. 31—39; \V. nquot;. 588; li., d. \ IX. § 60. — Vgl. Iiiermode — ten betooge, dat het beteekenen van «.en exploit in eene stral/aak niot valt fnider het boreik dor Wet v. I Maart 1815 {SIhl n⁰. 21) — «In Wet v. 1 Maart 1815 voormeld arr. v. denz. datum, sub. nⁿ. 4. d. 1. p. 138 (2 od. Mr. v. Emdex. I. pag. 130 n⁰. 2).

Na de vernietiging van een vonnis in appèl, door een Provinciaal Gerecbtshof, is niet de president van de Rechtbank, die het vernietigde vonnis heeft gewezen, maar wel de president van het Hof, dat het vernietigende arrest heeft geveld, bevoegd de vergunning te geven, om een exploit van executoriaal beslag, krachtens dat arrest, op Zondag te doen.

Beschikking van den president van de Arr.-II. Assen, v. 10 Mei 1844; idem appointement van den president van bot 1'. II. v. Drentho. van •15 Mei 1844. li. Bijbl. jg. 1844, d, VI. p. 526—528.

3. Deze bepaling ziet alleen op zoogenaamde fatale termijnen voor exploiten, die, om geldig te zijn, op straffe van verval, binnen eenen bepaalden termijn moeten worden uitgebracht, hoedanige o. a. de wet bedoelt bij artt. 84, 30!), 339, 726, 738, 770, 803, 821 enz W. v. B. Rv, maar niet op de termijnen van dagvaarding.

Winschoten, v. 6 Juli 1878, \\. nquot;. A^Yl.

Vergelijk navolgende beslissing:

Art. 14.)

Deze bepaling ziet alleen op reeds loopende termijnen, doch niet op termijnen, die in acht te nemen zijn, voor en aleer zekere dag zal verschijnen.

Ktg. Maastricht, v. 15 Jan. 1884. W. u». 5038.

4-. Zie ten betooge :

a. Dat een wisselbrief, op tijd getrokken en vervallende op een Zondag, eerst des Dinsdags daaraanvolgende van non-betaling behoort te worden geprotesteerd —

art. 179 W. v. K., air. v. 17 Oct. 1839, sqq., sub n». 1.

b. Dat sommige bepalingen der nieuwe Nederl. wetgeving het onmiskenbaar bewijs opleveren, dat alleen de Zondag is de wettige godsdienstige feestdag —

air. v. 24 Maart 1840, v. n. II.. G. d. I. p. 153—159; air. v. 8 April 1850, W. n⁰. 1748. alsmede v. n. Honkht. //'//. B. Jt., § 14; de Martini, ad art. s, 5 en Lipman, p. 7.

•». Zie omtrent de vraag:

а. Of de termijn tusschen een beslag op roerende goederen en het voorafgaand bevel, bij een invallenden Zondag, met één dag moet worden verlengd —

art. 439 IJ. R., arr. van het 1'. 11. v. N.-lioll. v. 17 Juni 1847 sr|q.

б. Of het verlof al of niet beteekend moet worden —

Arr.-R. Zwolle, v. 27 Juni 1879, vermeld sub art. 7 B. R. nquot;. 7.

Art. ] 5.

Zie ten betooge:

a. Dat art. 15 15. li. dezelfde beteekenis heeft als art. 1037 van den C. de Pr., en mitsdien de uren waarop uit krachte van eerstge-meld artikel de exploiten mogen geschieden, ook op de akten van wisselprotesten van toepassing zijn,

R. Bijbl. jg. 1839, d. I, p. 7—9; idem in oen ingezonden stuk in 't Mijv. op het Hfuide/shlad v. 30 Oct. 1838. — Vgl. hiertegen de mlioncs dubitandi, ontwikkeld in het Handelsblad v. 8 Nov. 1838.

73 [Art. 15.

h. Dat het uur, waarop een exploit gedaan is, daarin niet behoeft te worden vermeld, en dat alzoo de overtreding van het voorschrift van art. 15 B. 11 , niet anders dan door de wettige bewijsmiddelen kan worden aangetoond, zonder dat het echter daarom noodig zij, het exploit van valschheid te betichten -—

v. ij. Honeut, Hdb. § 92 in de noot; ue Martini, ad art. /, 4, en Ouue.man, li. R., ut supra, p. 18.

Art. in.

I. J let verbod, vervat in art. ifi 15. R,, naar luid waarvan een Sm deurwaarder geen exploit mag doen voor zijne bloedverwanten of aan-gelmwden in rechte linie enz., is slrietae iuierpretalionis en mag niet ^

tot de aangehuwden der vrouw uitgebreid worden, quia affmitas nouparil swcn-

ajfiniialem. ^ h,

Air.-R. 's lioscli, v. IJ Maart IKi'J, W. n». :il3. (T. ait. ;ai I!.

W., sub u'^s. I en 2.

z..

U. n-s-yt

lt;5. üe betrekking van schoonzoon en schoonvader tusschen een deurwaarder en een der leden van een bestuur is geen wettig beletsel voor dat bestuur, als zedelijk persoon beschouwd, om zich van het ministerie diens deurwaarders te bedienen.

Arr.-R. Sneek, v. 29 Jan. 1845, R. liijbl. jg. 1846, d. VIII. p. (i9ü en 097. — Cf. art. 5 B. R., sub n⁰.20, vonnis van de Arr.-R. Leiden, v. 14 Jan. 1845 sqq. — Vgl. hiermede — ten betooge, dat partij is ontvankelijk, om do nietigheid van een exploit in te roepen, op grond van de onbevoegdheid des deurwaarders, ook- wanneer hij daardoor in zijne verdediging niet is benadeeld, — art. 94 B. R., vonnis v. dez. Arr.-R. v. denz. datum.

3. Een deurwaarder, die mede-directeur is eener vereeniging van eigenaren van onroerende goederen, en als zoodanig met en benevens zijn mede-directeur, jegens die eigenaren, tegen eene vaste som, door hen, als leden dier vereeniging, jaarlijks te betalen, verplicht is te zorgen, dat tegen den eventueel gebrekigen of nalatigen huurder, ten verzoeke van den eigenaar, eene rechtsvordering tot ontruiming worde ingesteld en vervolgd, kan (ook dan wanneer de bepaling van art. 16 H. R. bij analogie mocht worden toegepast en uit overweging dat

Art. Ifi.)

voormeld art. voor geene extensieve interpretatie vatbaar is) niet gezegd worden zoodanig dadelijk of zijdelingsch belang bij dat geding te hebben, dat, wanneer hij zelf het exploit van dagvaarding heeft gedaan, al geschiedde dit op naam van den eigenaar, hij moet geacht worden in zijne eigene zaak te hebben geëxploiteerd.

Ari'.-R. Utrecht v. 'i'i Oct. 1852, W. iiquot;. I;i88; I!. liijbl., j^. 185;?. p. 81—83. Omtrent eeue voorziening in cassatie tegen dit vonnis geraadpleegd, adviseerde Mr. A. de Pinto in ontkennenden zin. (Zie zijne Adviezen 1838—'1862, bl. 70 en 71).

.1/7. 17.

Zie ten betooge;

a. Dat een deurwaarder niet kan worden geschorst door anderen dan het collegie, waarbij hij dienst doet —

art. 90 R. li., air, v. 3 Felir. 1843.

b. Dat, wanneer er in een rechtsgeding onrechtmatige handelingen van procureur en deurwaarder, of onregelmatige procedure-actes hebben plaats gehad, deze niet in eene afzonderlijk rechtsgeding. m;inr alleen in het aanhangig rechtsgeding contradictoir met de in lïte zijnde partijen moeten worden beoordeeld en buiten gevolg gesteld —

art. DG IJ. II.. Ait.R 's llage. v. 23 Juni 1854 sqq.

Art. 19.

I. De rechter kan in eiken stand der zaak, zelfs nadat een supple-toire eed, bij interlocutoir vonnis bevolen, zal zijn afgelegd (in specie omtrent de echtheid eener betwiste handteekening), eene verschijning van partijen voor zich gelasten, alvorens omtrent de zaak ten principale (vreemd aan de echtheid of onechtheid der handteekening) recht te doen.

1'. II. in Holl. v. 12 Feb. 1840, R., d. IX, § 27, bevestigende een vonnis van de Arr.-R. Leiden v. 20 Febr. 1839. — Cf. art. 1977 B. W., arr. v. hetzelfde P. H. v. denz. datimi. sub no. 7.

lt;5. Eene persoonlijke verschijning van partijen moet zich bepalen tot de gedingvoerende partijen en kan niet worden bevolen, tenzij liet onderwerp der zaak en de kwaliteiten der litigerende partijen eene transactie toelaten.

r^^CLs IJ COLJ— ^cUAjL^'^- ^JCA^-^cX^. I^Lo 6^A_ ^

fart ^Q^- c^s t*-4 gt;-*-lt;!. samp;z^-rp lt;f~lt;L at. Sfa. /t?eramp;* ^rj},

amp;Csc,. y/z, w./?^ 'f. vz~*sr/j (V?KSjwP*,.

75 Art. J 9.)

P. II. V. Friesl. V. 22 April 1840. R. 15ijbl.,,jg. 1842, d. IV, p. 275—28-1. — In gelijken zin bij v. u. Hoxkht. //'//lt;., § l!' eu üi'. Martini, ad art. ij. 2.

3. De bepaling van art. 19 B. II. sluit niet uit de voogden, die tot het aangaan van eene dading ten behoeve der minderjarigen, het verlof van de Rechtbank behoeven, daar de minnelijke schikking of overeenkomst in zoodanige gevallen altijd moet worden aangegaan onder verplichting van nadere goedkeuring van de Rechtbank, na verhoor of na behoorlijke oproeping van den toezienden voogd en van de bloedverwanten of aangehuwden van de minderjarigen, mitsgaders op de conclusiën van het Openbaar Ministerie.

Arr.-R. Appingadain, v. S April 1841. W. n⁰. IVH); idem, door A. v. K. in'tR. Bijbl., jg. 1841. d. lil, p. 189; de Pinto, lldl. B. H..d. II. l^est., p. 72: üiepiuhs, .V. B. J!.. d. II. nquot;. 925; Ouiieman. B. It. 4de ed.. d. I. p. 30 en duor Mr. v. d. Kemp, Ontw. ut supra, (3de dr. door Mr. L. G. Greeve, p. 330);— anders bij vonnis van de Arr.-R. Maastricht v. 5 Dec. 1844, W. n⁰, 624; li. Bijbl., jg. 1845, d. VII, p. 503 en in de conclusie van 't Op. Min. bij de Arr.-R. te Appingadam, welke (hoewel in een anderen zin) heeft geleid tot het vonnis der Arr.-R. aldaar ut supra. — Vgl. hiermede de aanmerkingen van den inzender op het vonnis van de Arr.-R. Appingadam. \\. ut supra en v. n Moneut, lldl). B. II. § 19.

-I-. De minnelijke schikking, bij art. 19 B. R. bedoeld, is van waarde, ook dan wanneer daarvan, als niet zijnde verlangd door partijen, geeu proces-verbaal is opgemaakt. Het aangaan dier verbindtenissen kan ook door andere bewijsmiddelen worden gestaafd, zoodat de bepaling van art. 1888 B. W. niet geacht kan worden daarop onvoorwaardelijk van toepassing te zijn.

Arr.-R. Rotterdam, v. 27 April 1842. \V. n⁰. 291). — In gelijken zin bij de Pinto, lldl. B. //., d. II, Isto st., p. 74, die aldaar met de Arr.-R. van meening is, dat de vermelde schikking, bij gebreke van proces-verbaal door alle andere middelen rechtens kan worden bewezen. — Dit gevoelen wordt echter bestreden door Mr. F. R. Penninr, Aant. ut supra, p. 8 en 9, op grond dat dit in strijd is met art. 1888, al. 2 B. W.; dat het Wetb. van B. R. niet licht kan geacht worden uitzonderingen te vormen op het B. \V., als behandelende beide Wetboeken geheel verschillende onderwerpen en de woorden: «wanneer partijen dit verlangen,» meer schijnen aan te duiden, dat zij, indien zij aan die schikking wettige kracht wenschen te geven, daartoe een geschrift moclcii verlangen.

5. De wetgever heeft bij de weldadige bepaling van art. 19 B. R. die enkel eene vereeniging van partijen ten doel heelt, geen dwang-

Art. ] 9.)

middel nangegeven, noch eenige straf gesteld, waardoor partijen, of een hunner, tot liet naleven van 's rechters last, op grond dier bepaling gegeven, kan gedwongen worden, of welke haar, wegens weigering daarvan, kan worden opgelegd; — de rechter is dus in zoodanig geval, bij bet stilzwijgen der wet, niet bevoegd eenig dwangmiddel te bevelen of straf op te leggen en gevolgelijk ook niet gerecntigd, om de voortzetting van het geding tusschen partijen te schorsen.

Arr.-R. 's Bosch v. '29 Maart 1844, W. u». 617; 1!.. d. XXII. § 84. — In gelijken zin bij Oudeman, B. B., éde ed., d. I, p. 35.

tt. Eene persoonlijke comparitie van partijen, ambtshalve bevolen, moet, wanneer daarin geene minnelijke schikking is tot stand gebracht, bij de voortzetting van het geding daarop buiten invloed blijven en mag niet als een middel van instructie worden aangewend.

I'. II. v. (mniiiigeii, v. rgt; April 1853, W. nquot;. 1431; 11.. d. XI.IV, S'.l'i: idem Friesland, v. 22 Api'il 1840, R. liljbl. jg. 1842, d. IV, ]). 275—281.

Volgens Üudkman, B. /(., 2lt;li! ed., d. I, p. (i, zal, wanneer de rechter, in cas van art. 19 li. R., ambtshalve gelast, dat partijen voor hem zullen compareren, dit kunnen geschieden bij eene ordonnantie, welke tor kennis van partijen of hare procureurs dient to worden gebracht. — Dn I'into, Tbemis, 3dc jg., p. 377, bestrijdt dit gevoelen en meent dat zulks niet anders kan geschieden dan door een vonnis (men noeme het ordonnantie of boe men wil), dat in de openbare zitting wordt uitgesproken, waarbij de procureurs van partijen tegenwoordig zijn of behooren te zijn, zoodat zij van bet bevel kennis dragen en bet dns wel niet noodig zal zijn, dit nog daarenboven op eene wijze, die de w^:et niet voorschrijft, tot hunne kennis te brengen. — In zijn derde editie (I, bl. 33) eu in zijn vierde (I, bl. 35), zegt de beer Oudeman, dat bij bet meest doelmatig acht, dat de partij, welke eene zoodanige samenkomst wensebt, deze bij conclusie ter rolle verzoeke, en dan, of ook wanneer de rechter die ambtshalve gelast, een praeparatoir vonnis gegeven worde, welk vonnis dan niet behoeft beteekend te worden.

Verg. ook de I'into in Themis, 1857, bl. 517 sqq.

ï. Zie ten betooge ;

dat het 's wetgevers bedoeling niet kan geweest zijn, om door de bepaling van dit artikel, aan den schuldenaar liet middel aan de hand te geven om uitstel te verkrijgen van eene erkende en opvorderbare schuld —

I'. II. v. rieldcrland, v. 21 hm. 184t). Mr. IIkktzvki.h ut supra blz. 45.

{Art. 20.

Art. -20.

fn de Gem.-Stem, nis. 85 en 89, wordt betoogd, dat de burgemeester, die voor zijne gemeente in rechten optreedt, met liet oog op de artt. 24lt; en 60 der Gemeentewet, — waarbij aan den burgemeester o. a. is verboden, in zaken, waarin de^ gemeente betrokken is, als advokaat werkzaam te zijn, — niet bevoegd is voor haar te pleiten. Dit gevoelen wordt echter daar ter plaatse wederlegd door de Redactie van dit blad, op grond, dat de burgemeester, volgens art. 71 dier Wet, zijne gemeente vertegenwoordigende, partij is in het geding en dat hij alzoo, voor haar de pleidooien voerende, niet is in de uitoefening van zijne functiën als advokaat, maar eenvoudig gebruik maakt van de bevoegdheid, bij art. 20 B. R. aan -partijen gegeven, om hare eigene zaak te bepleiten, zonder dat hij echter in dit geval eene declaratie aan de tegenpartij der gemeente zou mogen in rekening brengen.

Zie verder over deze vraag, de aanteekening op art. (i0 gemeentewet. Mi', van Emiien, Staatsrecht d. f, pag en die op art. 71 derzelfde wet, sub liquot;, 'i, Mr. van Kmden, ut supra, dl. IX, p. :i7.

Art. 21.

Hij de wet van !2G Juni 187(1 (.S7W. no. 124) zijn achter de woorden: wen voor den Hoogen Raadquot;, ingevoegd de woorden; «anders dan in cassatiequot;.

Art. 21, gelijk het gewijzigd i.s bij art. 8 der wet van 20 Juni 187G (Slbl. no. 124) wordt volgens de wet van 23 April 1879 (N/W. nquot;. 75) gelezen als volgt:

vgt;Do partijen mogen hare zaken doen bepleiten door een bij het rechtscollege toegelaten procureur, onverminderd het voorschrift van art. 99 en de bepalingen omtrent de wijze van procedeeren in cassatie.

«Wordt liet bepleiten der zaak aan een niet als procureur toegelaten advocaat opgedragen, dan moeten niettemin, behalve in cassatie, de dingtalen door een procureur worden gevoerd.quot;

I. De woorden, in art. 21 B. R. voorkomende, beteekenen niets anders, dan dat de dingtalen of conclusiën, ter terechtzitting van de Hoven, niet door de advokaten, maar door de procureurs worden voorgedragen, hetgeen echter niet wegneemt dat de redactie dier dingtalen door de advokaten geschiedt.

P. II. v. Utrecht v. I Juni 1840, W. no. 100; li., d, IV, ij 65. — Cf., ten hetooge, dat, als uitvloeisel daarvan, ook de andere verrichtingen der

Art. 21.)

;iilvoc;iteii chin die van pleidooi aan de snccnmberende partij in rekening kunnen worden gebracht — art. 57 II. R.. arr. van hetzelfde Hof van denzelfden datum, sqq. (I)

Een in recliten gegradueerd procureur bij de Rechtbank, waartoe hij als zoodanig behoort, kan eene zaak, waarin hij niet als procureur optreedt, niet als advocaat bepleiten.

Arr.-R. Groningen sine dir, W. nquot;. '129. — In gelijken zin bij Oüdeman, f!. li.. 4de ed.. d. ). ]gt;. 38.

'.i Zie met betrekking tot;

a. het al of niet wenschelijke van den dubbelen rechtsbijstand —

Mr. 1'iNXF.it in A'. Bijdr. III (jg. 1877) lilz. 286—295; Mr. A. A. de I'into, in Therais, 2de verz. dl. X, p. 193—210, die zich een warm voorstander betoont van den enkelen rechtsbijstand, niet behoud der vrije advocatuur; Mr. W. Sassen in Themis, 2de verz. dl. AI 11 blz. 417—422; A'. Bijdr. dl. Xll blz. 550; Mr. A. ne Pinto, die in zijn Hl. B. It. II, le st., p. 230 sqq. (2de druk) en o. a. in W. nquot;. 4070 den dubbelen rechtsbijstand met nadruk verdedigt. — Zie ook in utramque partem, een opstel in W. n⁰. 2202 en in no. 2284, getiteld «de Duitsche Advokaten Anwalten.quot;

Vergelijk voorts hiertoe betrekkelijk het wetsontwerp Donker CuTrrrus (in zijn geheel met de memorie van toelichting opgenomen in W. iiquot;. 1696), waarbij het behoud van bet ministerie van procureurs voor de Rechtbanken en Hoven werd voorgestaan, doch bepaald, dat de kosten van pleidooien voor die colleges niet op de verliezende partij konden verhaald worden. Zie over dit wetsontwerp in zijn geheel, de P. in W. no. 1706—1709 en n⁰. 1749. Verg. voorts het ontwerp Horuet, met de mem. van toelichting onder toezicht van Mr. A. A. de Ptnto uitgegeven (Gebrs. Beunkantf. 1805), alwaar het stelsel van vertegenwoordiging van partijen door den advocaat, voorzien van eeue schriftelijke volmacht, wordt gehuldigd. Zie de bezwaren tegen dat stelsel ingebracht door Mr. van lioNEVAi, Faure, in A. Bijdr. XVI (1866) p. 257 sqq. —- Vergelijk verder het wetsontwerp van Lijnden, (iu zijn geheel opgenomen in W. n⁰,4074 en de mem. v. toel. in W. n^ns. 4077 en 4078), waarbij mede de afschaffing der procureurs werd voorgesteld. Zie over dit wetsontwerp talrijke opstellen in W. nos. 4075, 4076, 4078, 4079, 4080—4082, 4084, 4085, 4088, 4094, 4096, 4099, 4101—4103, 4119, 4121 en 4172, in welk laatste nnmnier ook is opgenomen hot gewijzigd ontw. B. Rv. van Lijnden, hetwelk ten slotte door den minister Smidt is ingetrokken. —Zie over het ontwerp Smidt (later de wet van 23 April 1879 (StU. n⁰. 75), dat niet behoud van procureur en advocaat, voor wat betreft de kosten door de verliezende partij te betalen, den enkelen rechtsbijstand huldigt, een opstel van de P. in W. n . 4219.

(1) Vergelijk, voor het thans hieromtrent geldend vecht, art. !i der wet van 2.'! April 1879 (Slbl. n⁰. 75).

Art. 21.) 7ii

/.ie nno- over liet procureurs-ambt Mr. G. .1. A. Fabf.r in W. nquot;. 39'gt;0. Zie verder over den enkelen en dubbelen rechtsbijstand, de praeadviezen in de Ne'/, .hir. Ver. van Mrs. II. A. of.s Amorie van iim: Hoeven, .1.(1. A. 1'aber om T. van IIfttinga 'I'romp, llaml. 1871. I. blz. 180 sqq. Zie do discussie daarover in Hand. als voren, 1872, II, blz. 19 sqc[.

Zie aanteekeningen over de gescbiedenis der advocatuur in Holland in .V. dl. V, blz. 480, door Mr. I.. Til. C. van hex Br:rgu. — Zie

iets over de advocatie naar aanleiding der wet van quot;J:! April 187⁽.l (Slhl. nquot;. 75) in W. no. 4600 (Mengelwerk).

b. de vraag of een procureur (met het oog op den vroegeren toestand) zijn ministerie mag weigeren aan hem die het vraagt —

Ojhu. cu Mad. (11. XIV. blz. 121 vlgd.

Art. 32.

De beoordeeling en bestraffing van onbepaalde te-last-leggingen en honende redenen, in een civiel pleidooi vervat, waartegen art. 22 B. R. voorziet, is bepaaldelijk opgedragen aan den rechter, voor wien liet woord gevoerd wordt. Indien de rechter, op het tijdstip dat die te-last-leggingen en redenen zijn gebezigd, deswege het stilzwijgen heeft bewaard of het althans niet blijkt, dat ter zake voorschreven eene beschikking of beslissing door hem is genomen, hetzij door de zaak te verwijzen naar een hoogeren rechter, hetzij door zelf eenige bestraffing uit te spreken, dan is eene latere vervolging niet admissibel.

I'. 11. v. Utrecht, v. 7 Aug. 1848, W. nquot;. 1W)7. — Cf. de Martini ad art., /. ■', die, met een beroep lt;gt;p de geschiedenis van dit art. (v. n. Honf.rt, i? 22) van meening is, dat alleen de rechter, voor wien het pleidooi gevoerd wordt, bevoegd is, de hier bedoelde hoete uit te spreken.

Arl. 2 1.

Mr. v. lioNF.vai. Faure geeft do voorkeur aan de bepalingen van dit artikel boven die van art. I, § 2, Titel V van het Ontw. v. B. Hv.. dat het karakter van misdrijf uitdrukkelijk aau het daar behandelde geval geeft. A. Ftijdr. dl. XVI. iilz. 2:!r,.

A/7. 30.

I. De griffier van een kantongerecht alleen vacatie-loon kunnende

o o

berekenen in de gevallen, waarin zulks aan den kantonrechter is toe-

Art. 30.)

gestaan, volgt hieruit, Hat rle kantonrechter kan worden gewraakt in de geschillen tusschen dien griffier en een derde ontstaan, niet omtrent de hoegrootheid der vordering, waaromtrent taxatie de beslissing aan de hand geeft, maar ter zake der verplichting tot de betaling der jura zelve, afhankelijk van de al dan niet bevoegdheid van den kantonrechter tot het ambtshalve uitoefenen van zekere rechtshandeling.

Air.-li. Tiel, v. 2i Jan IKÜ W. 11⁰. '284.

Tlians zijn de vacatie- of andere loonen van de kantonrechters en hunne plaatsvervangers voor buitengerechtelijke ■verrichtingen vervallen; zie art. .'lt;0 der wet van 9 April 1877 (N/W. nquot;. 7.'i).

lt;8. Zie omtrent beleedigingen en bedreigingen door een kantonrechter begaan, welke aanleiding hebben gegeven tot de bij vonnis bevolene wraking van dien kantonrechter —

een vonnis van de Arr.-R. Leeuwarden, v. 26 Oct. 1842, W. no. 357; li., d. XV. § 65, alsmede he Martini, ad art. d 4, die implicite in strijd met dat vonnis, van oordeel is, dat de wraking uit hoofde van beleedigingen of bedreigingen eerst dan kan worden aangenomen, wanneer deze een hoogen graad van vijandschap (art. 30, uquot;. 10) bij den rechter hebben doen geboren worden.

3. De rechter, die eigenaar is van een aandeel in blanco in eene naamlooze maatschappij, moet (ook met het oog op art. 30, n⁰. 9, B. 11., waar gesproken wordt van een bewindvoerder en niet van een aandeelhouder) niet geacht worden zulk een persoonlijk belang te hebben bij een aanhangig geschil van de bedoelde maatschappij, dat hij zich van de kennisneming daarvan zou behooren te onthouden.

1'. II. v. Overijssel, v. 5 .lull 1850, W. n⁰. 1148.

4-, Uit art. 30, 9quot;, j⁰. 2quot; volgt, dat men zich niet kan onttrekken aan de rechtspraak door de bloed- of aanverwanten der bewindvoerders van stichtingen enz., welke laatsten partij in de zaak zijn.

Arr.-U. Breda, v. 21 Nov. 1805. W. n⁰. 2853.

S. De kantonrechter, die schriftelijk den meester eene voorloopige waarschuwing heeft gegeven omtrent zijne aansprakelijkheid in rechten jegens zijn dienstbode en eene poging heeft aangewend om hem te bewegen een tusschen hem en zijn dienstbode ontstaan geschil buiten-

i.4r/. 30.

rechtelijk af te doen, kan op grond van art. 30, nquot;. 4, 1!. 11. worden gewraakt.

Arr.-R. Amsterdam, v. 18 October 1866, W. n». 2858.

O. Uit het feit, dat de wet meerdere redenen van wraking van den rechter heeft opgegeven dan van een getuige (daar zij vooral den rechter alle waarborgen van onpartijdigheid heeft willen verleenen) in verband met de uitdrukkelijke bepaling van art. 30, 9°., B. 11., — volgt, dat ten aanzien van het wraken der getuigen, in tegenstelling met het wraken van den rechter, de regel geldt; «tot sunt personae, quot sunt qualitates,quot;

Arr.-R. Amsterilam, v. 2(1 April LST.quot;). W. n⁰. li!)!.quot;); verp:. nok Arr.-li, Breda, v. 21 Nov. 180quot;). vermeld op dit art.

ï. Zie ten betooge :

a. Dat een lid van den 11. li., dat behalve zijn wettelijk tractement, eene jaarlijksche toelage uit 's llijks kas geniet, gewraakt kan worden in een rechtsgeding, waarin de Staat partij is —

rtcfitsgcl. A'lr.. d. I. p. 125—127.

I). Dat de rechter, die, volgens art. 401 !gt;. W., de raadsman is van eene weduwe, welke in een rechtsgeding partij is, ofschoon zulks niet uitdrukkelijk in de wet is voorgeschreven, evenwel oh parilatem rationis kan worden gewraakt —

Vf.rnfjie. R. R. ad art. .1.; —• anders door nr. Pinto. R, 1!.. 2de ged.. 1ste st.. p. 77 (2de ed.). en Oudkmax. /gt;'. !!. 4de cd., d. I. p. A'.\. dir do bepaling van art. 30 als limitatief beschouwen, zoodat een recliterom geene andere dan de in dit art. vermelde redenen mag worden gewraakt.

Zie ook nog bet proefsclirift van Mr. Specht Grijp, »over de wraking van den rechterquot; (Leiden 1858) hl. 40 en volgg., en de dissertatie van Mr. \j. A. A. van Wensen, di' rccnnalionr juilids, (L. B. 1848) en de beoordeeling daarvan door Mr. Bav. II. L. in do Tbemis, Xde jg.. p. 334 en 335. — Zie over de vraap, of als redenen van verscbooning geene andere mogen worden aangenomen, dan de bier uitdrukkelijk opgenoemde redenen van wraking, arr. van 18 Oct. '1872. vermeld sub art. 33 en 41 B. I!. — Zio eenige opmerkingen omtrent de redenen van wraking, in Tbemis, 2de ver/., dl. X. blz. 73 sqq., door Mr. M. II. GcnEFïïOT. — Zie eindelijk eene beoordeeling van de rogeling der verscbooning en wraking, volgens liet Ontwerp van oen VVetlt. v. I!, liv. nl supra. Mr. van IjOSEVai. Kauue in A. Ilijdr.. dl, XVI. p 221) s(|i|.

Mr. \V. van rossem P./._f linry. JUchtsv. 0

Art. 30.)

Bij do wet v. li .Inli 1 SU! (met do beraadslagingen die daarover in de Lnxcniljnrgsclie Staten zijn gevoerd, te vindon in 't W. n⁰. 1*123 «Mengelwerkquot;) is — op grond dat de kens van de Lnxemburgsche rechters geschiedt uit eene weinig talrijke hevolking en over een beperkt land en daardoor rechters en verdedigers onderling door bloedverwantschap ofaanhmve-lijking verbonden, dikwerf in aanraking komen, en dat de daaruit veronderstelde nauwe betrekkingen de rechters aan het vermoeden van voorkeur blootstellen — bepaald, dat het in de burgerlijke zaken, voor liet Hoog Gerechtshof en voor de rechtbanken van het Groot-Hertogdom Luxemburg gebracht wordende, telkens wanneer de verdediger van eene der partijen, het/ij advocaat, hetzij procureur, in rechte lijn. tot en met den tweeden graad in de zijdlinie, bloedverwant van, of aangehuwd mocht zijn met een der rechters, aan de tegenpartij zal vrijstaan, den aldus verwanten of aangehuwden rechter te wraken, en dat de alzoo gewraakte rechter zich naar art. 380 ('. d. Pr. Civ. zal gedragen. De Belgique .Tudiciaire huldigt dit beginsel en acht het ook voor België toepasselijk (Zie W. n⁰. 1505). Dit tijdschrift echter merkt op, dat partijen slechts zelden tot zulk een uiterst middel de toevlucht zullen nemen, nil vrees, dat zij de geheele rechtbank tegen zich zullen innemen. Het verlangt mitsdien, dat de wraking //wo jure worde uitgesproken, op strall'e van nietigheid der vonnissen die geslagen worden, met andere woorden dat worde verklaard, dat de betrekking van rechter met die van bloedverwant des verdedigers onvereenigbaar is. — De Kamer van procureurs hij de rechtbank van eersten aanleg te Luik heeft dan ook bij een uitvoerig adres aan de Kamer van vertegenwoordigers en aan den senaat eene wet verzocht, waarbij, op straffe van nietigheid, aan de rechterlijke ambtenaren verboden wordt, om. op welke wijze ook. zitting of deel te nemen aan zaken, waarin hunne dichte bloed- of aanverwanten als advocaten of procureurs voor eene der partijen optreden. De Raad van Toezicht der advocaten bij het Hoog Gerechtshof te Luik, overwegende, dat de in dat adres aangewezen misbruiken wezenlijk bestaan, cn zich bij een groot getal Belgische rechtbanken doen gevoelen; overwegende, dat het belang der justitie en de waardigheid der magistratuur vorderen, dat daaraan paal en perk gesteld worde, — heeft wmtemniig verklaard zich met de in het advies uitgedrukte wenschen te vereenigen. Zie W. n^is. 1598 en l(gt;04 (1).

(1) Ditzelfde verbod trof men vroeger ook hier te lande aan, en dit wel in nog meer mtgebreiden zin. (Lbon). Zie ue Pikto, K. Org. (2de dr.) 2cle ged., p. 65 sq., als ook df. Martini ad art. 23 Regt. Org.

De bepalingen der bovenaangehaalde wet van 6 Juli 1843 zijn thans vervangen door de artikelen 109 en 110 der wet van 18 Februari 1885 „sur 1'organisation judieiairequot; in Luxemburg, welke artikelen luiden als volgt:

Art. 109. „En toute matière, le juge ou 1'officier du ministère public devra s'abstenir, sous telle peine disciplinaire que de droit, s'il est parent ou alliè de de Tavoeat-avoue, de Pavoeat ou du mandataire de Tune des parties en ligne directe ou du second degré en ligne collate'rale.quot;quot;'

Art. llo. „I.'avorat, 1'avoue' ou le mandataire qui auront prêlé leur nom pour

{Art.

Ar I. 31.

— Zie ten betooge:

a. J)at het woord //collegiequot; in art 31 B. R. niet sleciits, gelijk in art. 380 C!. de Proc. (Jiv. was bepaald en in bet ontwerp van 1S30 was voorgesteld, beteekent de kamer, waarin de rechter, die zich verschoont, zitting beeft, maar het geheele rechterlijk collegie —

Oudemak, /gt;. /■'.. Aile ed., d. I, hl. 47; anders bij nr. Pixto, ff/1/.. 2do ged., Istiquot;! st. ('idf. dr.), p. ST s|)q., volgens wien in den regel do wet aan hel woord rccfilucollcfiir die uitgebreide beteekenis niet hecht, inaar daaronder alleen verstaat het collegie, zoodanig als het is zamengesteld. om over eene bepaalde zaak recht te spreken; — in gelijken zin met een beroep op art. 38 B. Iwaaruit do schr. afleidt, dat iedere kamer over de wraking van hare eigene leden moet beslissen, door Mr. F. It. Penning, Aant. nt snpra. p. quot;17; idem van P.onevai, Faure, in R. B. jg. i 875, A, p. 244.

/j. Dat de bepaling van art. 31 H. li,, tot voorkoming der wraking, ook toepasselijk is op de ambtenaren, in art. 32 vermeld —

Oiideman l.l. p. 47; — anders bij df, Pinto. Ihll. nt snpra, p. 88.

c. Dat de bedoeling van dit art. niet is om te verklaren, dat de kantonrechter zich niet verschoonen kan van de kennisneming eener zaak (hetgeen weersproken zou worden door art. 41 B. R,), maar dat de uitzondering ten opzichte van den kantonrechter alleen betreft, de opgave der reden van verschooning aan het college —

Opm. eu Mcd. dl. XIV, blz. 44.

Zie over het wTakingsproces voor den kantonrechter Mr. .1. van nE?. Leeuw in ,V. Bijdr. jg. '1861, dl. XI, p. 307.

Art. 33.

I. Art. 33, le al. B. R. betreft alleen de eigenlijk gezegde wraking en mist zijne toepassing in geval van verschooning.

Arr. v. 18 Oct. 1872. W. nquot;. 351!); Pi. d. üll. § 9; v. D. II.. B. 1!.. d. XXXY1I, p. 391—400; ook vernield op Art. 41 B. 1!.

Ten einde de rechter kunne voldoen aan de bepaling, vervat in

einder la disposition qui precoile, scront punis, les premiers d'nnn peine disciplinaire, et le dernier d'nne amende de einqnante franes ;i eent francs,^

Arl. .'53.)

art. .'34 13. 11., moet de daartoe betrekkelijke akte van wraking op een zegel van niet minder dan 45 cents geschreven zijn.

Ktp'. Cnlenborg. v. ~Digt;r. 1841, W. 11⁽⁾. 250.

Jl. Zie ten betooge:

dat een recliter kan worden gewraakt, indien later ontdekt en bekend worden de redenen van wraking, die vóór den aanvang der pleidooien of vóór den afloop der termijnen reeds moeten hebben bestaan •—

Vf.unkdk. ad art.

Arl. 35.

Dit artikel is ook op den kantonrechter van toepassing.

Ait.-R. Amersfnort, v. 25 Febr. '1801, W. n⁰. 2277, ook verniflil snb art. 40 Rv. nⁿ. 2. Vor»-. onk de aldaar aangelmalde sr.lirijvers.

Art. 36.

De wet bepaalt geenszins dat de rechter, in cas van wraking in het ongelijk gesteld zijnde, in de kosten daarop gevallen, zal moeten worden veroordeeld, maar moeten die kosten tot aan de detinitieve uitspraak worden gereserveerd.

Arr.-R. Leeuwarden, v. 24 Oct. 1842, W. nquot;. 357; I!.. d. XV. § 05, idem Carkk, op art. 388; SprciiT Grijp, \it sujira bl. 175; — anders door UroEMAN, II. H. 4(Io nd., rt. T, p. 51 (en Nale-inq, j). 17) die, niet een beroep op Sciii.in'k. (Unnmwlnr i'ihcr die Frnnzö.ii.icJie (:iril-Pro:e.is-Ordmnui. II, p. 195, van oordeel is, dat de reserve van kosten alleen dan kan plaats bebben, wanneer de rechter in do wraking beeft berust, doch dat bij, indien bij zicli beeft verzet en in liet ongelijk gesteld wordI. volgens art. 50 li. 1!., in de kosten zal moeten worden venvezen. — Cf. art. 40 P). R. vonnis van dezelfde Recbtb. van denz. datnni.

Zie ten betooge:

dat, hoewel de wet dit nergens uitdrukkelijk bepaalt, het onderzoek omtrent de wraking in Raadkamer geschiedt —

he I 'INTO, lldl., 2de ged., Iste st.. (2de ed.) blz. 91, en Mr. K. I! Pemntsg Adnt. nt supra ad art.

(Arl. oO.

Arl. ;3«).

liet Hof', onvoltallig geworden tengevolge van, door eenige van zijne leden, ingebrachte redenen van verschooning, kan niettemin ecne beslissing daaromtrent nemen.

I'. II. v, Overijssel, v. 5 .luli '1850. W. ii₀. 11W; idem Air.-R. Win-sclioteu. v. 20 Nov. 1873, W. nquot;. .'i7]2, waarliij is beslist, dat de Roclit-bank tengevolge van de door een barer leden ingebrachte reden van verschooning onvoltallig geworden, (zijnde do overige leden en plaatsvervangers verhinderd) niettemin cene beslissing daaromtrent kan nemen: anders Mr. Vkrnetie, ad art., volgens wien art. ISO li. 1!. in dien zin zou moeten worden opgevat, dat zelfs do gewraakte leden van bet rechterlijk collegie aan de raadplegingen en de beslissing over de redenen van wraking tegen hunne ambtgenooten voorgesteld, zouden mogen deelnemen. — Cf. bet aanget. op art. 31 li. it. en Arr.R. Zierikzee, v. I '2 Sept. 1850 sub art. M I!. 1!.

Arl. tO.

I. De woorden : rle eerst en de meest (jereede partij, voorkomende in de artt. 40 en 41 1?. II., gedoogen, in Imn zamenhang, verband en zin, geene andere uitlegging, dan dat zij moeten zien op de partijen zelve, in bet geding of de dagvaarding uitgedrukt, en sluiten bet denkbeeld uit, dat de kantonrechter, in den zin der wet, partij in causa is.

Arr.-H. Leeuwarden, v. '20 Oct. bSfci. W. u». 3a7; I!., d. XV, § 05.

'4. Dit artikel ziet alleen op bet geval, dat de kantonrechter lieelt verklaard in de voorgestelde wraking niet te berusten.

Arr.-R. Amersfoort, v. 25 Febr. 1*801, VV. n⁰. 2277; idem in Oimi. en Mril. d. XIV, blz. 37 vlg. — Anders Mr. .1. van uku Leeuw in A. Hijilr. dl. XI, p. 307. welke schrijver betoogt dat, hoewel de bepalingen, regelende de wijze van procedeeren in zake van wraking van den collegialeii rechter, mutatis mutandis ook bij den kautonreebter toepasselijk zijn. de rccbtbaiik toch moet lieslisseu over de wettigheid der redcuen van wraking, in afwijking van het bepaalde bij art. 35, ook wanneer de kantonrechter in de wraking hamsl.

Arl. M.

t. Dit artikel, sprekende van redenen van verscbouning, beperkt deze door niets en laat baar gebeel over aan bet oordeel van het

Art. 41.)

rechtscollegie, even als zulks in liet VVetb. v. Strafv, (art. 359) uit-(Intkkelijk is bepaald.

Ait. v. IS Oct. 1872. \V. no. II. il. Cl I, § K; in ilriizril'ili'ii /.in

Ait.-]!. Ziorikzee, v. 12 S(gt;|it. isrif). vui'ini'lil ii|i dit art. Amli'i's liij vonnis Ait. 11. WinsclKiten. v. 2(5 Nov. 1873. W. nquot;. )gt;712 (ook vnruioid sub art. H9 15. tt.j. waarhij in overeenstuinininji' ini't don 11. I!, was lieslist, dat do rcdonen tot wraking tevens daarstellun grwidcn tot ver-scliooning, maar in strijd met bovenstaande stelling is aaiigemunen. dat die gronden niet mogen worden aangevuld met andere, dan de in artt. 29 tut en mot 13 1!. lï. uitdrukkelijk opgenoemde.

Wanneer tengevolge van de aangevoerde redenen van verschooning, door de reciiters in de rechtbank en hun plaatsvervangers, die niet meer in genoegzame getale aanwezig zijn om van een request kennis te nemen, behoort te worden beslist, dat de request ra ut zich te wenden heeft tot het gerechtshof, waaronder de rechtbank ressorteert, ten einde eene andere rechtbank aantewijzen, bij welke liet request moet worden ingediend.

Arr.-R. Zierikzee (raadkamer), v. 12 Sept. 185(5. W. u⁰. 1854.

Verg. liet aangoteekondo suli art. 39 [!. R.

Mn. .1. van ueis Lr.K.rw bespreekt de wonsclielijklioid van eeno bepaling, dat in gevallen, waarin de eisclior bij voorbaat weet en ilil liewijzen kan, dat er verwijzing naar een ander kanton noodig zal zijn (li. v. wanneer de kanton-reebter en zijne plaatsvervangers zelve eischers of gedaagden zijn), bij de be-vocgdbeid moest bobben, om zicb rauwelijks met een verzoek tot verwijzing tot ile reelitbank te wenden —

A. Bijdr. jg. 1801, dl. XI. p. 378.

Art. 43.

Hit artikel is ingetrokken bij de wet van 7 April 18(i⁽.l (N/W. iugt;. 55) boudende afscbafling van eenigo bepalingen van bet Wetboek van Uurgerlijko lioclitsvoi'deriug over judiciele boeten en solladcloosstellingen.

Art. 44.

Zie over de onderscheiding tusschen vonnissen en beschikkingen -

Mr. A. A. Wrvk in A. tiijilr. jg. 1883, p. 01 sqq.

Art. 45.

I . Ue rechter is bevoegd bij de verwerping van het verzoek tot

(.4)7. 45.

verhour op vraagpunten, tevens ile hoofdzaak tc beslissen, indien In) oordeelt, dat die in staat van wijzen is, — ook dan, als de verzoeker, schoon daartoe in de gelegenheid geweest, niet ten principale heeft geconcludeerd. De rechter is daartoe te meer bevoegd, (zonder zich schuldig te maken aan schending van de artt. 15, i ;57 en 13!) B. li ), wanneer liet, gelijk in casu, geldt een geding op korten termijn en dus eene spoedvereischende zaak, en bovendien door de tegenpartij was geconcludeerd, dat tc gelijk met de afwijzing van liet incidenteel verzoek, op de door haar ingestelde vordering ten principale zou worden recht gedaan.

A it. 15 [•'ohr. W. ii,,. MUI ; It. il. XI.IX. § 4.'!; v. n. II.. I!. li.

il. XIX. lil. IK!-- 75; zie Jict ihiiirtiMi lictiokkclijk arrest van het lluf v. X.-Holland, v. 2 Maart 1854, in \V. liquot;. 1528.

lt;5. Dit artikel is oji onderwerpen, waaromtrent speciale verordeningen zijn gemaakt, en dus ook op de rechtsvordering, geregeld bij de wet van 22 Frimaire an VII, niet van toepassing.

Arr. v. 8 fclir. 1850, VV. u⁰. 1735; 11. d. 1,11, ij 'ili, ook vermeld suli art. 4ü 1!. R.

3. Zie ten betooge:

dat de rechter, als hij niet dadelijk het vonnis uitspreekt, desniettemin onmiddellijk den dag van de uitspraak moet bepalen, zonder te kunnen volstaan met te verklaren, dat hij zal uitspraak doen op eenen naderen dag —

hot hoofdartikel in liet W. nquot;. 210, alsmede v. d. Honeut, llandh. [i. 190.

Zie eenige op- en aaimierkingeii over den zesden titel van liet eerste Boek van liet Ontw. van Burg. Regtsv. ut supi'a «van vonnissenquot;, Mr. van Bonevai. Faure in A. llijdr. Jg. 1801, dl. XVI. p.

.1/7. K!.

Een gewijsde, waarbij eene expertise is bevolen, is per se een interlocutoir gewijsde.

Arr. V. 16 Dec. 1842. v. n. II.. I!. I!.. d. IV, i.k 128—147; U.. d. XIII. § 88; idem, ten aanzien van een getuigenbewijs al dan niet anilrtslialve bevolen, bij arr. v. 14 Jan. 1853, W. n⁰. 1403; It., d. XLIII, § 7^lt;.t; idem. bij vonnis der Air.-U. Nijmegen, v, (i Juni 1845. W. n⁰. (i59; U.. d.

Ir/ in.)

\XIX, j yj en viin s liuscli. v. 22 .luli l(S52, W. ii⁰. I;i74; iili^in ten aanzien van een vonnis waarbij op een verzoek tot gerechtelijke schonwin^ van plaatselijke gesteldheid wordt beslist, bij arr. Hof Zeeland, v. I Jnli 1873, R. li. jg. 1874, jj. 247, waarbij nog werd overwogen dat, wanneer liet verzoek wordt afgewezen, het misschien als een eindvonnis op het incident, maar nooit als eene préparatoire beslissing is aantemerken: anders hij vonnis der Arr.-li. Maasstricht, v. 24 Feb. 1848, W. n'¹. 051 ; li. Bijbl. jg. 1848, d. X, p. (»02—604, en ten aanzien van het opleggen van getuigenbewijs in transitu bij vonnis K.tg. Amersfoort, v. 0 Dec. 1875, VV. n⁰. 3977, en liij uk Pinïo, ƒ/lt;//.. ut supra |». 120 sq., die aldaar, met een heroep op ('a1!RI^::. Ok.. 1(v10 en 1'igeau, 11, 18 en 10 (5e lirnss. ed.), de meening voorstaat dat eene Interlocutie van den rechter eerst dan te pas zon komen, als er wezenlijk tus-sclien ]iartijen een verschil bestaat en niet wanneer het bewijs, hetzij ambtshalve, hetzij met onderlinge toestemming der partijen bevolen, alleen strekt tot meerdere inlichting van den rechter en om de zaak heter tot klaarheid te brengen; — eene leer, welke, hoezeer irniilicilc gedeeld door I. Y. in t VV. n⁰. 1428, die een zoodanig vonnis beschouwt als praeparatoir, en hoe nitersl moeielijk ook dikwerf, gelijk Lipman, II. 11.. p. li terecht opmerkt, in de praktijk het onderscheid is, tusscheu een praeparatoir en een interlocutoir vonnis, echter, m. i. te recht is hestreden (op grond dat vonnissen jiraeparatoir of interlocutoir zijn naar hun eigen aard en inhoud, zonder dat op derzelver qualificatie van eeiiigen invloed llt;an zijn of eene der partijen zich tegen de toegestane middelen van instructie verzot heeft of niet), door Merlin in zijne Uêiicrloirc, uitgave in 8°. van Tatïi.ier, vm voce: liilcvlocutoivc n⁰. ! 1 en in de Itiyi.K/. Adv.. d. 11, p. 131, alsmede, meer bepaald met het oog op het Noderl. recht en mot een beroep op art 40, al. 3. li. R. (waarbij had kunnen worden gevoegd art. 199, al. 2 ibid.), door Mr. F. R. Penning. Aanl. ut supra ad art. (komende het mij overigens voor, dat de leer van den heer jgt;e Pinto, in een nauw verband staat met zijn beweren, dat naar het Nedorlandsche recht I'uttcylocutoivc lie üien h' . indien het tusschon partijen een bepaald [Hint van geschil heeft uitgemaakt, of het aangelioden bewijs tor zuke dienende, afdoende on geoorloofd was(Lfios).

\ org. P. II. Overijssel, v. 10 April 1843, liij Mr. J1kutzvei.ii ut supra lilz. 15. waarbij is beslist, dat eene overweging, tot de zaak ten principale hetrekkolijk, don aard van het vonnis, waarbij eene expertise is gelast, niet kan veranderen.

Verg. mot dit alles het sub art. 222 1». Uv,. aangehaalde arr. v. 3 l'ehr. 1882.

'i. Eene beschikking, licstaamle in een bevel des rechters, dat de erweenler, binnen eene maand na de beteekening van liet vonnis, m de eisohers zijne aanmerkingen op de geproduceerde rekening, of eene rekening volgens zijn sustenu zou ter band stellen of be-sekenen, en dat partijen op zekeren in het vonnis vermelden dag

L(seU- ojvxJL^L V unnift- o-^^iCa^A. i~o-uJte^r Co-j. k,

Cj(Uje*^_f L* ej~~* *. IXr, R. cf 7a^v-i../ƒ/4/_/ O/I

•S!) (.1//. 4fi.

voor hem zouden verschijnen, ten einde zicli omtrent de betwiste posten der rekening te verklaren, moet niet voor een interlocutoir nnwr eenvoudig voor een praeparatoir vonnis worden gehouden.

Arr. v. 28 Juni '1844, \\ . uquot;. 51'2; R.. d. X\lli, § v, u. 11.. II. U..

.1. V, 1)1. 320—347.

Cl. Indien tengevolge van eene voorgestelde exceptie van non-qualili-catie een compulsoir is bevolen, is die beslissing kennelijk interlocutoir conform art. 46 B. R., als niet bevelende eene instnictie der zaak,

eenvoudig om het proces in staat van wijzen te brengen, maar een bewijs waarvan de beslissing der zaak {in casu de exceptie in dit opzicht) kan afhankelijk zijn, met dat gevolg dat eene zoodanige uitspraak vatbaar is voor beroep, vóór het eindvonnis.

Air. v. 8 Jl.-i 184(1. W. no. 721; I!.. .1. XXIV. S ■ ^v- n. II.. It. If..

,1. VII. lil. 409—423.

In strijd met de conclusie van den adv.-jjon. Gregouv, v. i». 11.. I. c..

|i_% 4)8—421 : I!.. 1. c.. p. 103—'100, lioufdzakolijU ii|i jii'iuid, dat de vimr-mclde beslissing' niet anders zon zijn, dan een bevel tot inslnictie on tot ontdekking' der waarheid on bijgevolg een praeparatoir en geon intci-locutoir vonnis. — Cf. art. '100 11. H.. arr. v. dez. datiuii.

-I. Een vonnis, waarbij de beslissing der zaak in den een ol anderen zin is afhankelijk gemaakt van eene eedspraestatie, is niet te beschouwen ^ ^

als eene interlocutoire, maar als eene definitieve beslissing.

Arr. v. 20 .Inni 1840. . nquot;. 735; li., d. XX\, §-8; v. igt;. II..

, VIII. bl. 30—55. Vgl. bi^t daartoe betrekkelijk arr. van '( 1'. II. v.

_//7 ,/ N.-lloll. v. 27 blaart 1845, W. nquot;. 595, verniotigemlo, een vonnis van do J Arr.-R. Anisterdam. v. 19 April 1843, R. Jlijbl. jg. '1843. d. V. p. i2'i }t' blffiP- sqij.; — idem bij arr. v 21 Jan. 1841, v. n, II.. /.., R. en Snee.,

p. 30—\.\ _; p.. d. VII. § 71, waarbij is beslist, dat, wanneer eene veroordeeling tot betaling eener bepaalde som, als civiele schadevergoeding is uitgesproken, mils door de partij, welke die condemnatie verkreeg.

worde afgelegd een daarbij aan haai' opgelegde eed, zulk eene uitspraak.

ook met het oog op de artt. 7. (Vl, nquot;. I en 09. § 2, n⁰. 9 en art. 11 der Wet v. 27 Ventóse IXde jaar, moet beschouwd worden te zijn znn-danig delinitief, dat na allegging van dien eed. liet vorsflinldigd geévei

redigd i'echt van registratie, bij wijze van suppletie, op de vroeger /jor ^ geregistreerde, expeditie vim liet vonnis of arrest, de verourdeelmg in-liondende, kan gevorderd worden, ook zonder dat van liet proces-verbaal van eeds-allegging eene expeditie is gelicht, zijnde alsdan, gelijk is beslist bij voormeld arr. v. 2() .Imii 1840, die eeds-allegging te besclionwen als een begin van uitvoering van die eindbeslissing5 idem arr. P. II. n.

♦OX-VO. t. fi-

Vy.

ï' b b -

^77-7 i- iïu 7/2^7- l-cr^nreST— 4_Q—

l/yt^/*^ruujt~j LerrraJL, t -rv CCL^V^ S~0/ cy? 3~ey£c^/tJZ ^.n-rt-cï^ lt;^Ui ■j/^u Ax^?jut/oy_

(jiZfc C4 ■ ^■(^nrr' t 9lt;fc ? cC\.i. m t. !? ocK 5quot; 77-

Art. tfi.) !)2

CAgt;£lt;*A-«ramp; M• amp; ■ /5CCQo5~_f iJL (L^rfr rjia* 6gt;£j£L4^^~rL*c^ Xt^ ryuT^i*£Ajcsr2* .

öfcmjt faojdtüft*--# contust moot besclumwd worden, waartogeu geen hunner meer bcvoc'd (L L. 7Ao / ^,_ '^s quot;1' ^tc komen; h. Iiij arr. van liet 1'. 11, v. Z.-Holl. v. 18 Jan. 1843, VV, ip, :i82, dat. wanneer hij interlocutoir vonnis aan den eisclior op rCaJ. ty nnu) um*f_ zijne vordering, en niettegenstaande de tegenspraak van den ged.. liet _f bewijs is opgelegd der daadzaken, waarop hij zijn eiscli heeft gegrond,

»cn de gedaagde, zonder eenige reserve, door zijne medewerkingcn de gedaagde, zonder eenige reserve, door zijne medewerking {in. cusv tot benoeming van deskundigen) daarin beeft berust, ja zelfs vo.n. ilil • tn*, iiilwlocïiloir niet in booger beroep is gekomen, ook zelfs niet na de

oUt ^ll'^tsP^l'^aa'ⁱ ^⁶quot; principale, dat dan dit vonnis Uisvchen partijen is gewor-don eene cc.s- judicata, :ijiiile hel overKjens (ten blijke dat bij voormeld frjct, iM^a^^t' ai-i-est de kwestie niet is beslist in den geest van Mr, uk Pinto, gelijk

» ' ' ^ln' '• quot;quot;juist wordt geoordeeld door dien scbr, eu in de Sn). Jaarh. vin,

y /'x llcylscj. en WeUj., d, IX, p, 91 en 92) niet unbelanc/i'ijk, dal hel /', II

hij dnl arrc.il subsidiair is ijelreden in de merites van het interloculoir ,— . „ vonnis zelf, daaromlrenl heep (ledeeld hel 'levcelen, van den rechter

quot; ' ^ a quo. en onyniddeUijk daarna bij hel dietion van, deszcl/s arrest heef!

fnu* ■- tiitycmaakt, dat de npitellant bij hel beklaaijde vonnis (ten iirincinale)

/Alt ***»*lt;*jtiet was beztvaard (Léon). Verg. biermede in verband arr. 1', II. v, , ' quot;verijssel, v. 9 Maart I87'l bij Mr, llERTZVKr.i), ut supra, blz, MO. waai-

St^- quot;Q ^ - m j_g |_jes|j_s^ j.,1 _a| j_{g a}]|_{een van} ]_let eindvonnis geappelleerd, bet Hol' niettemin mag onderzoeken of bet getuigenverhoor al of niet terecht is I^ScC- ^lt;*^/V'- gelast; zie ook in gelijken /in arr. P, II, v, Gelderland, v, I I Mei 185.'!,

bij Mr. 1 ll inv.vKi.ii. u, s. blz. 75, ln strijd eebter met dit een en ander, '*^€^- alsmede mot Ouheman, Satez.. p. 18 en 19, is de Pinto, //w., ut supra

Hey*)**-!. ; ffjgrAquot; p. 120 sq,, op de gronden, bereids vermeld sub art. 4(1. n⁰, I H, R., van oor-^ deel, dat, indien het interlocutoir bet gevolg is van eene voorafgaande litiscmitestatie, alsdan liet interlocutoii' wel degelijk ilen rechter bindt, /7 ïüyyi, welk gevoelen, op grond van het beginsel, gehuldigd in art, 54 li, H..

wordt gedeeld door Mr. F, I!, Penning, Aanl.. ad art. (40). — Vgl. ^ ' \ir.-lt, Appingadam, v. 2.'i Oec. 1858, \V, n⁰, 2176. waarbij is beslist

/^^ru'. dat de bedoelde rechtsregel in alle gevallen niet iu dieu zin mag worden . • a opgevat, dat oen bepaald reclitspunt, waaromtrent door den rechter op / tegonspraak dor partij is beslist, door diezelfde partij andermaal aan zijne T^y/^^a'- beslissing kan worden onderworpen, en Arr.-lï. Zutphen, v. l(i Febr. / ot rj ''''• W- quot;⁰- 2239, waarbij is beslist dat, daargelaten hoe men den

faësyo- ^osl' ^ regel liebbe te verstaan, bet zeker absurd is daaraan dezen zin te hechten.

.lat de rechter op de aangenomen rechtsbeginselen in zijn interlocutoir bij het delinitief vonnis kan terugkomen, en zoodoende zijn eigen vonnis _o^, icuA.-^ gaat vernietigen, — Vgl, hiermede een vertoog van Mr, M, Kvssei.i,.

Tb omis. Vilde jg., p, 49—(ill (welk gevoelen Ouheman, li. R., 4eed., I bl, lil), meer geneigd is te doelen) volgens wien de interlocutie den rechter

i/ • dan alleen bindt:/ • dan alleen bindt: a. als een beslissende eed is opgedragen en aangenomen

^ aUi^y quot;1 teruggewezen, en do rechter, alvorens reebt te doen, de allegging van

^ _t ^ dien eed beveelt; h. als de rechter, mede alvorens recht te doen, gelast _£!JU/_/ '^4y7^#J!^^ heeft dat eene der partijen allegge een ambtshalve opgelegden eed (waar-

. , omtrent men vergelijke art, 1977 li. W.. arrquot;, v, 1(1 Mei 1844 en 9 Mei

1845, sub n^is. 2 on 3 en art, 334 B, R., arrquot;, v. dez. data en art, 4ii R') ^:irr. v. 20 Juni 1840, sub n⁰. 4), en c. als bet dictum dor inter-

7

■P°~H- ^/-*™quot;~ — lt;~~ lt;-' ■ —

', U^rt- ^ ^A* 'quot;'quot;

98 p f/ir/. 46.

.,._c '''fa^y. „_z

locutie bepaaldelijk heeft uitgemaakt, dat de beslissing der hoofdzaak ^ve/wz-r-o Uxd. afhankelijk zal zijn van den uitslag van het bewijs, het onderzoek of ^ ile instructie, bij die interlocutie bevolen (de juistheid van welk laatste iao/.

ik betwijfel, uithoofde de instructie alleen kan zien op een praeparatoir ^ ?lt;, en bovendien in dat geval den rechter, zich zeiven a priori de handen binden- ^ ^' de, boven de wet zou verheffen (Lkon). — Zie eindelijk Mr. L. .1. Gobefroy, 'v^quot; die oordeelt, dat de regel «l'interlocutoire ne lie pas Ie jugequot; niet toepas- ^

selijk is in ons recht, op grond dat 1°. de hcdoeliny van den wetgever in art. 40 al. ■' geweest is, dat de hoofdzaak door de interlocutoire uit- —

spraak geprejudicieerd zou worden; 2°. de kracht door de wet aan een fayixvy**** gewijsde toegekend o. a, is, dat dit ook voor den rechter onherroepelijk is, en 3o. interlocutoire vonnissen volgens de wet dezelfde kracht moeten hebben als eindvonnissen, en buitendien met betrekking tot het incident, ^

dat aan den rechter ter beslissing werd voorgelegd, ook eindvonnissen quot;

zijn, in A', Bijdr., dl. IV. (1878), pag. 557—563. — Zie over de beteekenis e*quot;/?^r van het adagium: «rinterlocutoire ne lie pas le jugequot; een betoog van Mr. van Maankn in R. li. jg. -ISS'i. A, p. 94. met de strekking, dat de ^-^e-'

rechtsregel zeer omzichtig moet worden toegepast en dat de beteekenis ^ 6quot;-

deze is, dat het interlocutoir den rechter niet bindt ten aanzien

/

urn^.'t-

van de euif/uitspraak, geenszins dat hij zijn eigen interlocutoir _

niet zou behooren te eerbiedigen. — Zie ook art. 337 B. R., vonnis van ^ de Arr.-R. Nijmegen, v. 12 Aug. '1850, en art. 337 in line; en omtrent i* de noodzakelijkheid der herziening van art. 40 Ti. R. — eeu opstel iu 't W. no. 1431.

lt;gt; Een vonnis of bevelschrift der Rechtbank, waarbij het verzoek tot ontzetting van een voogd van de voogdij, per request gedaan,

wordt verwezen naar eene openbare terechtzitting, moet voor een praeparatoir vonnis of bevelschrift worden gehouden.

Arr. v. 22 Febr. 1850. v. n. II.. li. R., d. XI, p. 288—200; R. d.

XXXV, § 10.

S. De rechter, die een interlocutoir vonnis heeft gewezen, is bevoegd die uitspraak naar zijnen geest uit te leggen.

(fmplicitc heslist bij) Air, v. 30 Mei 1851, W. nquot;. 1238; v. n. II..

li. li., d. XIII. p. 110—123.

Vgl. hiermede het daartoe betrekkelijk vonnis der Arr.-R. Amsterdam, v. 2 Nov. 1848, en de arrquot;. van het 1'. II. in N.-Uoll., v. 23 Nov. 1848 en 5 Sept. 1850, W. ut supra.

.S. Indien de rechter de beslissing der onderworpene zaak van het al of niet bestaan eener door hem gestelde daadzaak afhankelijk maakt,

dan is hij verplicht om vooraf bij een interlocutoir vonnis het bewijs dier daadzaak te bevelen en is in zoodanig geval eene dadelijke uit-

4' J- vrrvwuy* _ ^Cr^ⁿ gt;-Q_»— 0,0 ^_^t.isji r^._____cJ2^ ^r-oT^— 1/xr-*-*^* ' ■ ƒ VTfi^-yi

J)f. £r - . ^ ^ hsK^y]cA-*-AJiJL^~r^l (. J^jtxJ^^/t-ty f.A___gt; c^v-c-v' ^/0.-'- /a_Qj2y^,^v • . c^T^J l/trctquot;

/(Xy Ij?* Xjl^U_ ./■* /«^-a tkJtyTA~ 0 ** ■ - Q o -_- jic ^/ O-Oyt- ■ /TZJ /3/. I _/

. Art. 46.) si, y j ^ 94 _r

CL-v-V^— / ^LLc ^-. C0/9^, , £/gt;, gt;V £f ^6~.

- L* - 9^»- i^f

quot;quot; / spraak ten principale, waarbij de zaak zelve onbeslist wordt gelaten, y ' teo-en de wet.

An-, v. 1 April 1853, IJ., d. XLTV, § U, v. n. H.. R R., d. XYÏ. 1)1. tH8—255. — Cf. art.. 4G I!. R., vonnis vnn de Arr.-R. AniRrsfoort. v. •' . . 7^: quot;f ' Juni 1850.

W. De rechterlijke Ciitsjiraak, houdende bevel tot aanhouding van eene voorgestelde exceptie van niet-ontvankelijkheid en voeging dier excej)tie hij de hoofdzaak, met last om ten principale te antwoorden, is als eene praeparatoire uitspraak te beschouwen; waartegen niets afdoet liet feit, dat eene veroordeeling in de kosten is uitgesproken, in casu in die, welke veroorzaakt zijn door het afzonderlijk voorstellen der exceptie.

Air. v. '2(1 April 1855. W. nquot;. 4085, R. d. J., § 13; v. n. 1!.. B. R.. (J. XIX, p. 248—257. ook vernield snbart. 56 D. B. R., bij welk arrest nog werd beslist, dat de vraag of de boogere rechter bet vonnis a quo al of niet als praeparatoir liad bebooren te kwalificeeren \s juris ; idem air. v. 10 .lannari 1871. W. no. 3293, R., d. XCVIT. § 8; v. n. II.. li. R., d. XXXV. p. 354—360; idem ai r. Hof Z.-lIolland. v. fl Dec. 1867, VV. n⁰. 2967 en arr. Mof Amsterdam, v. 20 (28) Januari 1881, W. nquot;. 4620, R. B. 1881 A p. 232. Zoo ook Oi'deman, 1!. Rv., (4e ed.) I, p. 219; anders ten aanzien van de beslissing, waarbij bet verzoek tot voeging der exceptie bij de boofzaak wordt afgewezen, bij arr. Hof Gelderland, v. 23 Juni '1847, VV. nⁿ. 840, R. Bijbl. d. IX. p. 474—477, waarbij eene zoodanige beslissing als een definitief vonnis wordt beschouwd; voorts arr. Hof Z.-Holland, v. 18 Oct. 1843. W. nquot;. 501, waarbij is beslist, dat een vonnis dat de aanhouding en voeging beveelt, niet is préparatoir, als geen het minste voorschrift van eene nadere instructie behelzende of kunnende bedoelen. Dit gevoelen wordt echter, met aanhaling van dat arr., bestreden in de li rul si/el. Arlv.. d. II. p. 130—135. waarmede zich vereenigt 8. M. in de 0/i»«. rn Mrd.. d. VII. p. 84. Zie ook S. M. ad art. 60 B. R. in fine,

I O. De artt. 46 B. R. en 1977 B. W. schrijven niets voor, ten aanzien van den vorm der vonnissen, waarbij een aanvullings-eed wordt opgelegd, hetzij dan in den vorm van eene interlocutoire of van eene voorwaardelijke eind-uitspraak. De rechter, die den suppletoiren eed oplegt, en daarvan de eindbeslissing wil doen afhangen, is dus niet verplicht om die eindbeslissing tevens dadelijk te geven, onder voorwaarde van eeds-aHegging, en al naarmate daaraan al dan niet zou worden voldaan.

Arr. v. II Mei 1855. \V. nquot;. 1644; R., d. L. ij 20, \. n. II.. Igt;. 1!.. d. XIX. |j. 278—294; idem Air.-R. Dordrecht, v. 2 April 1800, R. I!. jfr.

f\. r' '-f f o • ' lt;*.9^ ■''lt;» ' S-

en^ e^rrz^/k- -/ / — ^ - - quot; r_f*^ ._po...„^^ A-

ffi P(?r. ui^C*- £ c-aJt'amp;e lt;■■£*- f' -c* zso^ BJU^

? ⁹⁵ __ (^Arl- ^4(!-

f ' * /^f /74i_amp;jKjLSïo^4-amp;w vgt;*lt;i^/y o(/s

180-1, (1. XT, p. 284 sqq.. in zonvor ovomonknmstig li(!t daarbij verniotigdo tjastMroJL chgt;^~ vonnis Ktjr. Dordrecht, v. 12 April 1850, R. li. jg. 1861, d. XL p. '■IRi: _t. .■*/ XtX Cf. arr. J'. 11. Drente, v. 18 Dec. 1852. li. Igt;. jg. 1855, p. 517. waarbij , ._vi beslist werd, dat een vonnis, waarbij een eed wordt opgelegd, zonder op •

de zaak zelve uitspraak te doen, is interlocutoir. Verg. art. 1977 R. W.. '

sub nⁿ. 3; arr. v. 8 l)er. 1848 sqq. sub art. 50 1!. R. en art. 40 ib. sub n». 4; zie ook arr. Hof N.-Holland, v. 20 Maart 1850, sub art. 330 11. R. 'to-e^

tx^s /r^LOL^A-Ju*'

II. 13e afwijzende beslissing op de incidenteele conclusie, dat partij, ^r^eu^jU. als hebbende niet voldaan aan de interlocutoire uitspraak, vooralsnog --^²--

niet-ontvankelijk zal worden verklaard, is eene eindbeslissing. ,,

Arr. v. 8 Febr. 1850, (reeds gemeld sub art. 45 Tt. U. no. 2). /gt;»... amp;tn**iejk.

■ *lt;8. Wanneer bij het arrest, tengevolife van het door een der . ■lt;'

t**' V^ty .

appellanten aangevangen rechtsgeding van valschheid tegen eene door ., „

de geintimeerden gebruikte koopacte, de zaak ten principale ten zijnen . quot;

opzichte is geschorst, met last van bepleiting der hoofdzaak ten op-

zichte van al de overigen, is dergelijk beslissing niet aantemerken als

een bevel tot instructie van een geding, maar als een eindvonnis op

een incident.

Arr. v. 20 Mei 1857. \V. n⁰. 1857. R.. d. I.V1. § 21; cf. Arr.-R. Goes,

v. 2 Januari 1803. R. IS. jg. 1805, p. 70, waarbij werd beslist, dat de uitspraak, waarbij het verzoek tot schorsing wordt afgewezen, met dagbepaling voor bet antwoord ten principale en voor bet bonden der pleidooien, is een praeparatoir vonnis.

I 3. De beschikking eener Rechtbank, waarbij met handhaving van eene dienaangaande genomen beschikking van den Rechter-Commissaris, is afgewezen het verzoek om tlagbepaling voor de verschijning van partijen in een rekening-proces, is geene bloot praeparatoire beslissing.

Arr. v. 29 Mei 1857, (sub n⁰. 12 vermeld); waarbij nog werd beslist (in strijd met het vernietigde arr. Hof Zeeland, v. 23 Sept. 1850)

dat dergelijke beschikking, in allen gevalle, den eischer zou ontnemen bel middel van verdediging en tot verefiening der geschillen, hem bij art.

778 B. Rv. gegeven, en dat dit is voldoende om die beschikking niet te mogen beschouwen als bloot praeparatoir.

I'S. De uitspraak luidende: '/stelt de beslissing omtrent de kosten van protest en boete, waarover het geschil loopt, uit, totdat omtrent de hoofdvordering zal zijn beslistquot;, is te beschouwen als eene zoodanige.

waarbij in het wezen der zaak de eischer wordt verklaard vooralsnog

IrinjnnS)tM-CZc j bf- ^ Ira^

(Sc-HTT 0\X1^L£ ^r*-£4scyij^~~c^ ySf-'^^Qj cbamp;-lt;.*-£* Ot-d^M.^ A-S (/l/t^i^-f /xa_gt; lt;~t * S quot; -

(^sCA At ? yV? amp;-amp;}? (X'T^L Ar? '-ZT' TT'N'V» ^ : Jégt;. (fl. ri JUo^'l-. . 1-aoZ', tifrt'ySfS'. Art. M.) 9« ^ ⁷

g ct^Jh'ct-U-c-T'y (/! A-G-^- l/errvv*^* ^J-eru^cfA^S^ ^Xurc/~ trs^- zx-^, £-*j— -

_t . niet-ontvankelijk in zijne ingestelde vordering, en dus als een eind-^t^^JLU^'t^L^, vonnis op bet in het gericlit gebrnclit gescliil.

'■quot;L.!, Am V. (5 Dec. 18(17. \V. nquot;. 2900; R., d. LXXXVII. § 35; v. n. II..

'Vxrry*^^⁰ ^ ¹ ...

» j.., . d. XXXII. p. 95—1(17, waarliij (l«zc beslissing gegeven werd, terwijl boido parlijen bet vonnis a qno badden aangennmen en erkond als interior,n-

I,1amp;. ,1amp;. ^rKa~% toir. Zie daarover de Red. van quot;t W. t. a. p. — /.ie liet bij dat arr.

/s , , y/ vernietigde vonnis der Arr.-R. T.eiden, v. 12 Maart 1807. in W. n⁰.2910.

r Êquot;*- ■ 'f *-

kvj ■ 1 .V Hoewel dit artikel ten aanzien van de interlocutoire

uitspraak zegt, //dat zij wordt gegeven alvorens recht te doen,quot; brengt

Bdit echter niet mede, dat elke interlocutie de aangehaalde bewoordingen uitdrukkelijk zoude moeten bevatten.dit echter niet mede, dat elke interlocutie de aangehaalde bewoordingen uitdrukkelijk zoude moeten bevatten.

Arr. v, 18 November 1870, W. no. 3271, ook vermeld snlgt; art. ■40 li. R. n⁰. 5.

1« Het vonnis, waarbij wordt ontzegd de incidentele vordering, dat men niet zal gehouden zijn voort te procederen met hem, die optreedt voor eene vennootschap, die beeft opgehouden te bestaan, is praeparatoir.

Am v. 10 October I87.'i (kol. appel) W. n⁰. 3644, R. d. t'V. S5 4, v. 11. H., B. R.. d. XXXVIII. p. 447—449. Zie het daartoe betrekkelijk vonnis Hof van Justitie Ie Suriname, v. 21 Juli 1871, W. n⁰. 3574.

Ilfuc bestrijding van bet did ion van bet arrest is te vinden in W. nquot;. 3005.

I ?. Een arrest, waarbij, in zake van ophefling van curateeie, niet anders is beslist, dan dat de curator eit toeziende curator op verzoek

' ,W

Ivan den eischer als partijen kunnen optreden, is te beschouwen als een praeparatoire uitspraak.van den eischer als partijen kunnen optreden, is te beschouwen als een praeparatoire uitspraak.

Arr. v, 10 Jan. 1874. W. nquot;. 3082: R.. d. CVf, § 10.

I «. Een vonnis, waarbij wordt verworpen eene vordering tot over

legging van stukken, kan van invloed zijn op de beslissing der zaak ^^T'ten principale; liet is derhalve niet een bloot praeparatoir vonnis, maar ai j/.f liet moet als een eindvonnis op een incident beschouwd warden.^w Arr. v. 15 Januari 1875, W. nquot;. 3809. v. n. II.. R. R.. d. XI.. p. 18—35.

Zie ooi; ('aiiui';. I.ois de hi Procrd., op art. 452. (j. 1010.

Vgl. de redactie R. R. jg. 1879 A, p. 234 sqq.. met betrekking tot de ^

vraag, of afwijzende bescbikkingen omtrent zoodanige incidenteele voi-dr-ringen, die toegevvezcm zijnde, vonnissen van praeparatoiren of inteilocn-//, 9l. ^f⁰ toiren ixmd, «loon goboron wore Ion, liotzolfilo karakloi* aonnomon. ('1. ^

fib ■ P. II. v. GoMorlainl. v. S Mjm ISÜ scpj.. sul» arl. 01 gt; li. I».

I Dit artikel, aan den rechter geene verplichting opleggende om ^

¹

If (mM-^asyr- ever- kU- txJ. trf L. ^ ^

fad vv*-JL/- ptotAlZ, 2-°

ü/? syuquot; S'éy / ■ /amp;amp;amp;. P. . /cflJ'j, ^°/2_.

— -2-— yUMj-~~- nsa—. •vc»

u Oy,^- ^ ^

/ 'A '(u^~ Z(j ■/%-. 5/ r.^ ^ tojon (*/• quot;t,^¹¹¹-- Se** ,

1)7 Mr/. 4fi. ^.o.^

.: w- /^, /x - ^ ^ 7^ *■ ^ _T

eene praeparatoire of interlocutoire uitspraak te doen. alvorens detinitief f'.cn.A*- A²--

te beslissen, kan niet zijn geschonden, doordien bij het vonnis — ■'r^yl- /

waarbij een opgedragen eed als geweigerd beschouwd wordt — onmid- ^T''''quot;

delliik ten principale is beslist.

jx . ■ lt;^.0

Air. v. 25 Mei 1877, W. ii_n. 413'i: R., d. CXVI, § '10; v. n. IJ., li. U. d. XI.II.

1).27C—282; U. li.jg.'1881 A, |i.'14(); cf. arr. Hof Ainstcrilain, v. 1(1 M(M •I87^l.l. _a. uX-^._e '

W. n». 4405, 1!. It. jg. '1881 A. p. 148, waarbij is lioslist, dat uit liet hier . . ' bepaalde, dat do rechter, alvorens definitief te beslissen, eene praepa- ^l' ^

ratoire uitspraak han doen, en nfik uit bet bij art. 249 Pgt;. Rv. ehJcf^ voorgeschrevene, dat, indien dr 'aal; hei tnedehrcnfit, de inciden- y^'ï-c.~ ''¹ ^ ² teele vorderingen eei'st en vooraf zullen worden uitgewezen, —

volgt, dat bet in het algemeen aan de prndentie van den rechter is over- .

gelaten, of eene beschikking tip de hoofdzaak behoort gegeven te worden ^ '^a dan wel eene incidenteele; verg. het daartoe betrekkelijk vonnis der Arr.-R. Amsterdam, v. !gt; Nov. 1877, R. li. Jg. 1878 A, p. 201!. /Ê⁷, ït }r ^ (aangehaald sul» art. 5 li. R.); idem Arr.-R. Amersfnort. v. 3 Juni '1850. /.jl

\ n /ucity ^u ■

W. no. -113-1.

30. De wetgever verstaat onder interlocutoire vonnissen de zoodanige, welke door den rechter, die de zaak au fond moet beslissen,

worden gewezen; zoodat de besciiikking van den president in kort geding, houdende benoeming van deskundigen, terwijl het hoofdgeding door de rechtbank zou moeten worden beslist, geen interlocutoire uitspraak is.

Arr. v. 22 Maart 1883, \V. nquot;. 4897; R, d. CXXXIII, § 40; v. n. II..

H. R. d. XLV1II, p. 243—249, ook vermeld sub art. 289 R. Rv.

®l. De rechter is bevoegd voor de uitvoering van een interlocutoir vonnis, waarbij aan eene der partijen een bewijs wordt opgelegd, een peremptoiren termijn te bepalen.

Arr.-R. Amsterdam, v. 29 Jan. -1840, R. li. jg. 1843, d. V, p. 759.

3«. Het vonnis, waarbij de schorsing eener burgerlijke actie tot na ii Hoop eener uit denzelfden hoofde aanhangige correctioneele procedure is gelast, is een praeparatoir vonnis, waartegen liet hooger beroep niet openstaat, dan te gelijk met het eindvonnis.

1'. II. van X.-Hiill. v. 1 Dec. '1842. R. Itijbl. jg. 1843. d. \. p. 97 s(|i[.:

R. in Ned., d. III. p. 292. - Cf. I'igeau, isnw* dr l'n.r. Clr.. 1. 2.

PlU't. •'gt;, lit. elm p. I, soct. - I'll I'll :||| :irl. i.Vi. C'. dc IVnc.

Mr. \V. van Hobs em /*'»«gt;ƒ/. h'ec/ilsv, 7

■TSK'n. easyu- cr^Q/xt^ gJLe-^c^- /^rzy?-^^a C^v't^AJ^.eTU.i Arry^ j H^yyi/Lerv 6^4- clt;1cl $-rf- tn-yrywl. 7^. /^. Z-J /Samp;c,. CtPoS

•^r^Mr/. 4(!) 98

Civ. — Vul. eclitei' ointrent liet beginsel der schorsing van dn hnrgerlijke actie (hetwelk bij voormeld arr. onbeslist is gebleven), art. 193 R. lï..

vonnis van de Arr.-R. Amstei'dain, v. Ui Maart '184'! sqq. en art. 791.

\V. v. K.. ari'. van 't P. 11. v. N.-lloll., v. i'i Jan. 1843 sqq., sub. no.

lt;ï;8. Het vonnis, waarbij een debat van rekening tot fixeering van liet gevorderd wordende saldo bevolen wordt, moet (als zijnde niet eene daad, die geen den minsten invloed op de zaak ten principale kan uitoefenen, maar wel degelijk dienende, om het quantum van het saldo te kunnen berekenen en vaststellen) als een interlocutoir vonnis beschouwd worden.

Arr.-R. Amsterdam, v. li Juli 1843, W. n⁰. 423; li. l'ijbl. jg. 1844.

d. ¥1. )gt;. 134—138; •— Wcxjt in Sc.derl.. d. TV. p. 21 en 22.

«4. Een vonnis, waarbij de rechter, voor wien de eisch in conventie aanhangig is, zich onbevoegd heeft verklaard om kennis te nemen van de reconventie en — met het doel den reconventioneelen eischer de gelegenheid te laten, om zich door een bij den kantonrechter te verkrijgen vonnis, een bewijs voor zijne in reconventie gevoerde vordering te verschaffen, ten einde daarmede den tegen hem gerichten con ventioneelen eisch te bestrijden — het geding in conventie heeft gestateerd tot zekeren tijd na den dag van de uitspraak van het vonnis,

door den bevoegden rechter over de reconventie te wijzen, ten einde daarna de zaak, ten verzoeke van de meest gereede partij te hervatten. — kan niet anders worden beschouwd, dan als een voorbereidend gewijsde op de zaak in conventie, strekkende, om, onder voorbehoud eener nadere instructie, die zaak in staat van wijzen te brengen, en bijgevolg als een praeparatoir vonnis, bedoeld in art. 46 B. R

I'. II. v. N.-lloll., v. 18 Maart 1847. W. n⁰. 828; R. Bijbl. Jg. 1848. d. X. |). 103 en 164. — Vgl. hiermede hot aangeteekende up art. 2r)0 R. I!.. vonnis van de Arr.-R. Amsterdam, v. 10 April 1841.

lt;So. Een vonnis, waarbij in eene rekening-procedure de rendant bevolen wordt eene gespecificeerde memorie over te leggen van op zijne rekening voorkomende posten, is als een interlocutoir te beschouwen.

I'. II. v. Overijssel, v. 8 September 184;quot;) bij Mr. HEimvF.i.n. ut snprn.

blz. 23.

'lt;£«. Ind ien uit den geneden inhoud van het vonnis ter eerste

P. H. v. N.-HoII., v. ^ Sept. 1847, W. n^o. 859,

lt;Ï5. Een vonnis, waarbij ecu uitstel van een getuigen-verhoor is geweigerd, is niet een deiinitief, maar een praeparatoir vonnis r

1'. II. v. N.-Ifnll., v. 3 Febr. '1848, W. n⁰. 974; R. Bijbl. jg'. 1848, d. ^a-^aylt;'-

X, p. 85—88; idem ten aanzien van een vonnis, waarbij de eisclier in

zijne vordering om voort te procedeeren, niet-ontvankelijk verklaard _____/,*—

wordt, bij air. van betz. I'. II. v. 23 Maart 184.8. R. r.ijbl.'Jg. 1^8. «I.^ X. |i. 2-14—2-10; anders I'. II. v. Limburg, v. 26 Maart 1855, W. n⁰. H107. -r-r -r - ■

waarbij is beslist dat bet vonnis, waarbij, op tegenspraak, liet verzoek____t..„. . _tvtn

tot prorogatie eeuer enqm'te wordt afgewezen, is noch praeparatoir, ,6,

nocli interlocutoir, maar is een definitief vonnis ii)i een incident _ Of / • » quot;

art. 60 Ti. R., air. van quot;1 Tgt;. II. v. Gelderland v. 8 Mei 1844 en S MTV op art. ()0 I!. R. in fine, c^-.

3lt;S. Een later vonnis, bevelende maatregelen van uitvoerin'quot; vanJ^^ ^

^ -qS • /

een vroeger interlocutoir vonnis, waarbij eene verification iVécriturr. *

was gelast, moet niet als een praeparatoir, maar als een interlocutoir worden aangemerkt.

I'. Tl. v. Overijssel, v. 7 April 1851, W. n», 1258, bevestignnde oen t

vonnis van de Arr.-R. Deventer, v. 17 April 1850, W. ut snpra. — In strijd (m. i.) met een vonnis van de Arr.-R. Amsterdam, v. 13 April ■1853, W. no. 1439; R. lüjbl. jg. 1853, p, 439—442, waarbij is boslisl.

dat een vonnis, waarbij door den rechter een deskundige w'ordt benoemd, „ y '■ ter vervanging van een ander deskundige, door partijen gekozen, doeli , ■

ilie niet is gecompareerd, behoort te worden geqnalificeerd een praeparatoir '

vonnis, vermits het niet anders is dan een bevelschrift tot instructie dor ' ^

zaak, waarbij wel de uitvoering van hot vroegere (interlocutoire) vonnis n-■''■■■ £

(houdende dat de qualiteit van zekere goederen zonde worden onder-zocht door deskundigen) werd verzekerd, maar niets beslist, waardoor de hoofdzaak zou zijn gepraejudicioerd (T.kon), — Cf, hetzelfde arr. (van het I'. 11. van Overijssel, v. 7 April 1851), bereids vermeld sub art. 4(1 IS. I!.. arr, v. 10 Nov. 1848 sqq., nquot;. 5 on art. 54 1!. li., mede arr. v.

donz. datum.

De beslissing dat de verwering in casu niet is eene exceptie van non-qualificatie, maar dat zij veeleer eene verdediging ten prin- ' ■

LUr-L to

/ ^^/(w . ^'/Z/ }iquot; (' ± r/ ( _

Art. Ifi.) 1quot;lt;gt;

cipale oplevert, is niet van praeparatoiren aard, maar veeleer eene lie-slissing o]) een tusschengeschil.

1'. II. v. Linibni'fï, v. I I Sept. 1X54, li. I!. ju. '1855, Mz. ■gt;■gt;.

;to. 1 let vonnis, waarbij partijen, ingevolge art. 100, door den kantonrechter naar de Rechtbank worden verwezen, is niet praeparatoir,

maar moet als een eindvonnis worden beschouwd.

Ait.-K. Assen, v. 2il Juni 1855, \V. uquot;. 1002. li. Igt;. jfr. 1855, p. 58(1. :e i Een vonnis waarbij een verhoor op vraagpunten wordt toegestaan of geweigerd, is een interlocutoire uitspraak.

P. II. v. Zeeland, v. 27 Oct. 1863, R. B.jg'. 1805, p. 47; idem ten aanzien van een vonnis waarbij liet verzoek tot verboor op vraagpunten wordl afgewezen hij vonnis Arr.-R. Amsterdam, v. / Jan. 18/0, li. 1». jg. 1870, A |i. 2:«.

38. Eene beschikking der Rechtbank in raadkamer, waarbij de voogd, op verzoek van den toezienden voogd is geschorst in de voogdij, hangende het geding tot zijne ontzetting uit de voogdij, met aanwij-o- van den verzoeker om voorloopig in het beheer der voogdij te voorzien, is niet een praeparatoir vonnis, strekkende om de beslissing der hoofdzaak voor te bereiden, maar eene eindbeschikking der raadkamer op een op zich zelf staand incident.

P. IJ. v. N.-lIoll., v. 7 April 1870. W. nquot;. 3817.

It'.i Het vonnis, waarbij het oproepen in vrijwaring of de daartoe « -'l strekkende schorsing wordt afgewezen, moet als praeparatoir worden beschouwd.

P. II. in N.-Uoll., v. 18 Juni '1874, W. n⁰. 3774, en van 27 Nov. 1873, \V. n». 3686, beide ook aangeh. sub art. 72 Ti. R.; idem Arr.-li. ^ Amsterdam, v. 29 Sept. 1881, R. li. jg. '1881, A p. 164, waarbij nog • y werd beslist, dat er geen grond bestaat, om ambtshalve de niet-ontvan-

kelijkheid van liet afzonderlijk ingesteld appel uittespreken. — Anders .■ -r - )jpj vonnis der Arr.-R. Maastricht, v. 3 Jan. '18/8. W. n⁰. 4-5/2, R. Igt;.

j'T. 1881, A p. 176, waarbij een zoodanig vonnis werd beschouwd als een ' I eindvonnis op een incident. /gt; oPyi/ ^

i/ / f5- . . bfyCfï.

■ ~ :8-t. Een interlocutoir vonnis bindt den rechter niet in die mate, ' faC ■ ■ dat hij, nader ingelicht door een rapport van deskundigen niet zou V , : pzv mogen onderzoeken of de ingestelde vordering ook op eenen anderen ff rond kan worden toegewezen, dan daartoe bij interlocutoir werd

oy.

^1/4 ' niA, noodiu geacht.

L ^ y /a/cv .

fi /.

^ a jle^JL- 1 f-^-r t-0 3 IfL, quot;Virzi^ A^/— (yy-csx. ^

yla.Slr '.nit 1*^, Lm y W _ , '.-L Co—a. '' r «-r a-tKj-iji- /■

^ ^ t~-n^. -/l^ f , tlt;~ !e—z- /?

o. 'lt;-w o-rvLznA- — 1quot; '7

, Un'-v— P.V'. f'l-'l, Xquot; ^).

1-^- ' ■ ' 101 (.tr/. Ul.

.\it.-U. llottnnUuu. v. 17 Nov. I87ri. VV. no. 3940. Vmf?. art. 10 Itv.,

Sllli l|0. ,quot;).

3«». Bij praeparatoire «1 interlocutoire uitspraak kan /«lt;?lt; voorat worden l)esli.st, of liet in eene zaak door deskundigen opgemaakte bericht al of niet moet worden beschouwd nietig en van onwaarde, wegens niet inachtneming der vormen bij de wet voorgeschreven.

A it.-11. Mkklelbnrii. v. '21 .Imii lS7(i. W. nquot;. I!. Igt;. jji. 1870.

al'd. I!, p. 177.

De beschikking, waardoor de reconventioneele vordering aanhangig wordt gehouden, is een bevelschritt, hetwelk naar dc duidelijke bepaling van dit art., is praeparatoir.

Jicif Aiiistenlain, v. '20 ,lami;iii 1877, \V. nquot;. 'i l'2N.

Zie ook navulgcndc beslissing :

De splitsing van de conventie en reconventie is eene louter praeparatoire beschikking.

Itif 's üoscli. v. 13 51 a art 1877. VV. nquot;. Wim.

J8 ?. Ken vonnis waarbij, na onderzoek en ongegrondbevinding van de middelen van niet-ontvankeiijkheid door den gedaagde tegen de vordering des eiscliers aangevoerd, die vordering is verklaard ontvankelijk en die middelen al zoo virtualiter zijn verworpen, behoudt zijn karakter van eindvonnis, al houdt datzelfde vonnis eene interlocutoire

uuspraaK in. ; / /cpnz,

Huiquot; Aniliuin. v. 3 Maart 1880. W. n-. .4550'.: vur-. air. v.'28 .Imii £_g^ 1844 sqq., sub art. (10 li. li.

JfS. Een vonnis, houdende bevel tot openlegging van koopinans-boeken is interlocutoir. cr^ruoc

Ait.-R. Amsterdam, v. '20 Sopt. 1883. VV. u». :.00-4. ^U*-

;ïfgt;. Zie omtrent de vraag, of een vonnis is definitief, interlocutoir.

f

\rt. 1.(1.) | (|0

h. Dnl. is verworpen eene exceptie van niel-Diitviinkelijklieid

■quot;•t- f'll I!- I!., UIT. v. 2S Juni ISW sq.j., rn air. Hof Aniliein v. Maait 'Jlt;S(S(), siih lioc urt,

c. Dat bij vonnis eene wraking van getuigen is geldig verklaard art, (Ki 1!. I!.. arr. v. '2 Doe. 1853 sqq.

i/fiL v-^-errp a*---*' -l''- 47.

I. De termijn van drie maanden, tot liet doen der uitspraak bij

art. 17 li. R. bepaald, wordt door de intusschen invallende'vacantie pojMjt*- geschorst.

fquot; 'quot;T . **;:■ ¹¹ ««H. ««. '■ ► II- 11 II.. d. VI. '15; ......_....... K.

'\x'urp jfi'. -1847, d. IX, p. 282 .sqq.

fa «-Art. 47, le al, B. R. beperkt de bevoegdheid tot het andermaal

/6 aU i'Pei'h ^^{er zaa}'^{c We}^ ^tot '^ie'' gehemd geval, maar dit artikel

' , '^{s 1Het} toepasselijk daar, waar tengevolge der eerst later aangevoerde leden van verschooning, de zaak na afloop der eerste pleidooien nog niet kan worden gehouden te zijn in staat van wijzen.

Air. v. -18 Oct. -1872, W. nquot;. 3519; I!, d. CII, § 0, uuk vermeld art. 41 I!. R. ¹

Art. 48.

I. De rechter is niet zoodanig aan de conelusiën der partijen ge-houden, dat een vonnis zou belmoren te worden vernietigd, op grond dat daarvan zou zijn afgeweken, al is de beslissing overigens virtualiter overeenkomstig den eisch.

Air. v '.I Jan. 1839, \V. ii«. 70: K., d. I. § 8; v. n. II.. Z., K. euSucc., '■ l'- ^In quot;vereen.steinmiiiL! hiennede is beslist: lo. bij vonnis dor A't.-R. Leeuwarden, v. 24 Mei 1842, R. Bijbl. Jg. 1843, d. V, p. 505—510, dat het met volstrekt noodig is, dat men bepaaldelijk tot de toepassing van eenig rechtsmiddel (ia casn van niet-ontvankelijkheid, gegrond op ^h'\^{t verke}erde der ingestelde actie) concliuleere, opdat do rechter daaror, acht zal kunnen slaan, maar dat liet voldoende kan geacht worden, quot;i n het bij vergelijking van do conclusie, in verband met het beweren \an den excipient, allezins blijkbaar is, dat men werkelijk bet rechtsmiddel hoeft willen doen geldon; 2«. bij vonnis dor Arr.-R. Amsterdam.

V. 11 Jan. IKV». W. nquot;. HOI: li. li. |-. 185(1. .1. Ml. p. '270—275. .I;i(. iihlii'ii een gedaajitl^ die voor don rochtev wordt jroniciion, niettojion-staunde tusschcn iiein en den oisclier een paclnm ila compromiltcniln was aangegaan, op grond daarvan eeno conclusie neemt, wier bepaalde» strekking is, dat de rechter zicli ratiom; personnc onbevoegd verklare, doch ten slotte abusivelijk tot niet-onivantxlijliheid van den eisclier cuncludeert, dan hem evenwel die conclusie moet volgen, daar de fomivkw iicliuniini naar het hedendaagscli recht niet bepaald zijn voorgeschreven.

Vgl. hiermede een arr. van 't P. LI. v. N.-Holl., v. (i Mei 1847, R. II. Jg. 1847, d. IX, [gt;. 435—437, waarbij is beslist, dat wanneer alleen is gedagvaard tot suppletie van eene op hot Groothoek bestaande inschrijving uit kraclite van een gemaakt legaat, het daartoe betrekkelijk vonnis waarbij die vordering is toegewezen, geene verklaring mag inhouden omtrent het recht tot liet legaat. Zie ook art. 48 B. R.. arr. van 't. P. II. v. N.-Uoll., v. 12 Jan. 1843 sqq.

Vergelijk de navolgende gedeeltelijk afwijkende beslissing:

Wanneer wel in liet lichaam der conclusie van antwoord in appel is beweerd dat de appellanten, op grond dat zij zelve hun appel beperkt hebben, niet-ontvankelijk zijn in dat gedeelte hunner vordering, hetwelk de grenzen van het ingesteld appel overschrijdt, zoo moet die bewering gepasseerd worden, wanneer de geïntimeerde daarop geene bepaalde conclusie van niet-ontvankelijkheid van een gedeelte van der appellanten vordering in appel heeft gebouwd, en zelfs in gebreke is gebleven om aan te wijzen, waarin die overschrijding der grenzen van het appel zou gelegen zijn, terwijl ook aan het Hof het bestaan van iets van dien aard niet is gebleken.