fiij-izondcz c^cscamp;iamp;t tot c^czote-Cij-Az fazincj- -Gij. , zecotfe-ctie-daycH'

Het is altijd met een gevoel van diepen eerbied dat de priester zich, hetzij mondeling, hetzij schriftelijk tot de religieuzen richt. Door het goddelijk licht bestraald, weet hij wat eene religieuze is.

Eene religieuze is eene uitverkorene onder de lievelingen van dien Jezus, aan wien zij zich zoo edelmoedig, zoo geheel heeft opgedragen.

Eene religieuze is eene ziel, wie de H. Maagd eene meer bijzondere liefde toedraagt, omdat zij meer aan haar gelijkvormig is; eene ziel, die zij gaarne bij zich ziet als eene geliefde gezellin, tot wie zij, ware zij daar, op dien liefdevollen toon, waarmede zij steeds haren goddelijken Zoon aansprak, zou zeggen: Â»Mijne dochter, bemin uw Jezus, verblijf gaarne bij Â»Mem; dien Hem gelijk ik Hem gediend heb!quot;

Een religieuze is eene ziel, aan wie Jezus die inwendige schoonheid geeft, die, onzichtbaar voor de wereld, de engelen verrukt, ze met eerbied vervult, ja, die zij zouden benijden, indien zij geene engelen waren.

Eene religieuze is eene ziel, die Jezus dicht bij zich plaatst, opdat zij, door hare liefde en innige vereenig ing met Hem, zijn goddelijk Hart zou troosten over al de ondankbaarheid, de heiligschennis, de vergetelheid, de onverschilligheid der wereldlingen, â opdat zij door hare volkomen onderwerping aan zijn goddelijken Wil, als een gewillig werktuig in zijne hand, onder leiding barer oversten, zou medewerken aan het heil der zielen, â opdat zij eindelijk, als Jezus in zijn H. Sacrament, door hare edelmoedigheid en volkomen onthechting een voortdurend slachtoffer

zou zijn, door vreugdevol te lijden smarten naar het lichaam, smarten naar den geest en diepe vernedering, gelijk eene religieuze die lijden kan.

Eene ziel eindelijk, voor wie de wereld met al haar rijkdom, haar praal en pracht niet groot genoeg is; die God alleen voldoen kan, die onder een kalm, zacht en vreedzaam voorkomen eene liefde verbergt, die geene menschelijke taal kan uitdrukken.

Ziedaar wat het geloof den priester toont, wanneer hij zich met de religieuzen bezig houdt. Ja, dan voelt hij zich gelukkig door God gekozen te zijn oei haar te vormen, te louteren, te bemoedigen. â O, hoe vurig bidt hij dan God hem te verlichten in hetgeen hij gaat zeggen. Hoe vurig vraagt hij, als het oogenblik daar is, woorden van licht, woorden van kracht, woorden van vrede, woorden van troost, woorden soms van welmeenende vermaning en vader-lijke berisping. O Jezus, al die woorden vinden wij in uw H. Evangelie! Leen ze mij bij het schrijven van dit werkje!

Moge het geen enkel woord bevatten dat kan wonden, geen woord dat den vrede verstoort, geen woord dat de ziel ontmoedigt! Ik wil, mijn Jezus, mijn hart daarin doen spreken. Laat my het in het uwe sluiten, opdat het daarin licht, ijver, voorzichtigheid en liefde moge putten.

Volgens den zin, door de H. Katholieke Kerk daaraan gehecht, beteekent geprofest zijn: door de wettige overheid in den religieuzen staat zijn toegelaten, te weten lid geworden zijn van eene goedgekeurde vergadering, waarin men de geloften aflegt van gehoorzaamheid, zuiverheid en armoede, en waarin men zich verbindt om alles te doen wat in die vergadering is voorgeschreven om het doel, dat zij zich voorstelt, te bereiken.

Door den religieuzen staat verstaat men dus: eene levenswijze, door de H. Kerk goedgekeurd, waarin de geloovigen in vergadering samenleven, zich voor altijd aan God toewijden en naar de volmaaktheid streven, door het naleven der drie geloften van gehoorzaamheid, armoede en zuiverheid volgens den haar opgelegden regel. Ziedaar den staat, dien gij omhelsd hebt. Gij hebt religieuze willen zijn. Ziedaar dus waartoe gij u verplicht hebt.

Welnu, om u dezen staat te doen kennen, waar-deeren, hoogschatten en beminnen, om u te helpen al de plichten, die hij u oplegt, nauwkeurig na te komen, bieden wij u dit boekje aan.

Wij geven hier geen volledige verhandeling over ien religieuzen staat. Wij willen slechts, op praktische en tevens eenvoudige wijze, de groote schoonheid en verhevenheid van dien staat voorstellen, â hem doen beminnen door degenen, die hem omhelsd hebben en ie begeerte in haar opwekken met ijver deszelfs verplichtingen na te komen.

aan God door de gehoorzaamheid aan zijne hevelen, en het naleven der Evangelische raden, de grootste eer te geven, waartoe een schepsel in staat is.

Welnu, God eer bewijzen is zich vrijwillig en blijmoedig aan God onderwerpen, zoodanig dat onze wil vol maak telijk met den zijnen vereenigd zijnde door de opoffering, niet van alle genegenheid voor-, maar van alle geliechtheid aan de schepselen, â God met ons kan doen wat Hg wil en door wien Hg het wil, zonder den minsten tegenstand onzerzijds. De religieuze ziel kan die afhankelijkheid van God in twee woorden samenvatten. Onthecht en toegewijd.

Onthecht wil zeggen los van alles, afgescheiden van alles, door niets teruggehouden zijn, en bijgevolg zonder weerstand verplaatst kunnen worden.

Wij zeggen: een voorwerp staat los, wanneer het eenvoudig daarneder wordt gezet, zonder door den geringsten band teruggehouden te zijn, en zeer gemakkelijk verplaatst kan worden. Ziedaar den toestand eener waarlyk onthechte ziel! Zij heeft de banden losgemaakt, die haar hart boeiden; zij heeft de stoffelijke zaken verwijderd, welke om zoo te zeggen, hare ledematen bezwaarden, zij heeft haren wil gebroken.

God kan haar opnemen zonder den minsten weerstand te ontmoeten, haar nederzetten naar Hij wil, haar gebruiken tot al wat Hij wil.

Die ziel zal onthecht zijn van de zonden, welke zoo grootelijks strijden tegen Gods heiligen wil, â daarvan onthecht, ten minste, door den vasten wil om geene enkele fout geheel vrijwillig te bedrijven ₎

door nooit tegen haar geweten te handelen; door nooit te zeggen: Â»ls het anders niets? die kleine Jout zal God mij wel vergeven!quot; Nochtans zal zij met dezen vasten wil nog fouten en, helaas! nog z^are fouten kunnen bedrijven; maar zij zal onmiddelijk daarover groot berouw gevoelen, â zij zal zich diep vernederen, â zij zal spoedig opstaan, â hare fouten zullen zeldzamer worden en zij zal voorzichtiger, getrouwer aan hare plichten en meer welwillend jegens anderen zijn.

Onthecht van de gelegenheid tot zondigen. De religieuze, door God geroepen, heeft nochtans al de zwakheden der natuur, â al de genegenheden van haar hart, â al de gewoonten van haar vorig leven behouden; zij gevoelt levendiger dan ooit hoe licLt zij zou vallen, indien zij niet voorzichtig ware, daarom waakt zij met eene uiterste oplettendheid over hare zinnen en haar hart. Zij sluit zich in haren regel, als in een huis, waarin zij hoort noch ziet; zij omkleedt zich met haren regel als met een kleed, dat haar behoedt tegen den invloed van kwade voorbeelden , en het krachtig woord, dat haar terughoudt, als zij zich zwak gevoelt tegenover het gevaar, is: God wil het niet! het strijdt tegen den regel.

Onthecht van de wereld, â dat wil zeggen , onthecht van rijkdom, van eer, van genot, van al wat haar God zou doen vergeten. Voor haar is elke eerepost een lastpost, dien zij zeker met onderwerping aanvaardt, doch slechts beschouwt als een nieuw middel om hare liefde aan God te toonen.

Onthecht van tijdelijke zaken, â die haar van den omgang met God zouden aftrekken. Door tijdelijke zaken verstaat zij ieder werk, dat, door de gehoor-saamheid niet opgelegd, slechts zou strekken om

haar of hare familie eene welraart te bezorgen, waaraan zg, krachtens hare belofte van armoede, verzaakt heeft. Zij verstaat daardoor alle overdreven zorg, die de onverstorvenheid, de zinnelijkheid, de gemakzucht inboezemen. Zij geeft haar lichaam slechts het noodzakelijke en laat gaarne aan anderen de zorg van haar voedsel, haren slaap, hare rust te regelen.

Onthecht van de dierbaarste familiehanden die haar zouden beletten geheel aan God te behooren. Neen, zij heeft de liefde in haar hart niet versmoord: Zij bemint nog, zij zal altijd beminnen, â zij zal wellicht meer dan ooit beminnen, â maar die liefde verontrust haar niet, trekt haar van God niet af.

Zij heeft alles verlaten voor den Bruidegom. door wien zij weet dat zij bemind wordt; aan Hem vertrouwt zij nu de zorg voor hare familie te doen wat zij zelve zou gedaan hebben, en zij leeft tevreden en gerust, overtuigd dat God hare zorg in alles overneemt.

Onthecht eindelijk van zichzelve, â om slechts te willen, â te zijn, â te doen wat God wil en zich daarmede volkomen tevreden te stellen.

Toegewijd beteekent uitsluitend bestemd voor eene zaak of een persoon, die volstrekte macht heeft op de toegewijde zaak.

Voor de religieuze ziel beteekent dit eenigermate gelijk worden aan de gouden en zilveren vaten, die bij het H. Misoffer gebruikt worden, en die, eenmaal gewijd, zonder heiligschennis, tot geen onheilig

gebruik mogen dienen. Volgens deze overtuiging mag zij dus in haren geest geene gedachte vrijwillig toelaten, die niet rechtstreeks of zijdelings tot God gericht zij, in haar hart geene enkele begeerte, die de eer van God niet ten doel hebhe, geene enkele genegenheid, die niet volgens God zij!

Daarom moet zij haar lichaam rein en onbevlekt bewaren, het beschouwende als de tempel van den H. Geest, waarin Jezus Christus als in zijn eigen huis woont.

Toegewijd zegt nog veel meer! Het is als een slachtoffer worden van God, om voortdurend te aanbidden, te danken, te smeeken en te boeten : even als de Hostie van het H. Misoffer, die voor de Consecratie slechts een weinig brood was, en die na de sacramenteele woorden des Priesters, onder den schijn van brood, wezenlijk het lichaam van Jezus Christus is, in het tabernakel tegenwoordig.

Ziedaar het verheven denkbeeld dat de Heiligen sich van den religieuzen staat gevormd hebben. De religieuze behoudt, na hare toewijding aan God, iet zelfde gelaat, de zelfde stem, de zelfde ledematen, ien zelfden wil; doch dit alles is, om zoo te zeggen, slechts de schijn, het uiterlijk. Zij bezit dat alles ;lechts uitwendig, zij is, als de heilige Hostie, het slachtoffer van God.

Voor God als een offer zijn, zegt Bourdaloue, en lit zijn krachtens zijn staat, â Â»is niet meer aan zich ;elven toebehooren, â niet meer over zich zeiven )eschikken, â op zich zei ven geen het minste recht neer hebben, noch willen hebben. â Het is zich geheel stellen in de macht van God, â niet meer iandelen dan volgens zijn heiligen wil, zonder te ^rragen door wien of op welke wijze ons die wordt

kenbaar gemaakt. Het is als dood zijn, zich als een doode laten geleiden, bestieren, plaatsen volgens den wil dergenen aan wie God ons heeft onderworpen, zoodanig dat wij met den Apostel zeggen kunnen: (Rom. VIII, 36.) Heer, om U zijn wij den ganschen dag aan den dood overgeleverd; men beschouwt ons, en wij beschouwen ons zeiven, uit liefde tot Ã¼ als slachtschapen, die men gaat opdragen.quot;

En, voegt dezelfde schrijver hierbij, hoe krachtig werkt deze gedachte op de religieuze ziel. Â»Ik ben Â»voor God als een slachtoffer!quot; Hoe ondersteunt ze haar in het vervullen barer plichten, hoe moeielijk die ook mogen zijn, welke krachtsinspanning ze ook mogen vragen. Waartoe is zij, door deze gedachte bezield, niet bereid? Moet zij hidden, waken, arbeiden, zich vernederen, zich versterven, ten koste van hare rust, hare gezondheid, hare neigingen, hare innigste verlangens, niets verwondert haar, niets doet haar terugdeinzen, want zij denkt steeds dat zij voor God een slachtoffer geworden is. En hoe dierbaar is baai-die gedachte, wanneer zij zoo vele ongelukkige zondaars zich ziet verlagen tot slachtoffers hunner eerzucht, hunner vermaken, tot slachtoffers eener wereld, die hun hare dwingelandij doet gevoelen en hen ten verderve richt, terwijl zij, als slachtoffer van God en zjjner heilige liefde, een offer is voor baren plicht, een offer voor hare volmaaktheid, een offer voor hare zaligheid, een offer voor de eeuwige gelukzaligheid , waartoe zij is voorbestemd en die zij tracht te verdienen.

Toegewijd, is een werktuig worden in de hand vaa God, dat Hij naar goedvinden plaatst en gebruikt volgens het doel dat Hij zich voorstelt, een werktuig dat Hij voor zijn werk bezigt.

Welnu het werk van God is de bevordering vau sijne eer, de heiligmaking der zielen.

De zielen worden geheiligd door de kennis en de beoefening van Gods wet. God mag u dus gebruiken )m zij ne wetten te bestudeeren of zijne leer te ver-tondigen, hetzij aan de kinderen, hetzij aan de jeloovigen door uwe woorden of uwe geschriften.

De zielen worden geheiligd door het aanhoudend jehed, dat de goddelijke genade over haar aftrekt, jrod mag u dus gebruiken tot het contemplatieve even, tot de gedurige aanbidding van Jezus in zijn xeilig Sacrament, tot het verborgen leven van Jezus.

De zielen worden geheiligd door het lijden, dat net liefde door haar aanvaard en geleden wordt. Jod mag u dus gebruiken om voor Hem te lijden, Ã¯ij mag u smarten overzenden, die u aan het ziekbed duisteren; Hij mag van u een onbekend, ongeacht, erborgen leven vragen als tegenwicht voor de eer-,ucht en de godslasteringen der goddeloozen.

De zielen worden geheiligd door goede voorbeelden, ooral door het zien van zelfverloochening en zelf-poffering. God mag u dus, geheel uw leven, aan iet bed van arme zieken plaatsen, u de afzichtelijk-te wonden doen verbinden, arme weezen tot moeder .oen verstrekken, de dienstmaagd zijn der armen, er veriatenen, der ongelukkigen van alle slag en oort.

enige uitverkoren zielen het middel aanbieden om ien graad van volmaaktheid of heiligheid te bereiken, ien God van haar vraagt en dien zij, in de wereld lijvende, niet zouden kunnen bereiken.

God bemint alle zielen; zij allen zgn zijne schepselen , Hij heeft ze uit liefde geschapen en bestemt ze voor de eeuwige zaligheid; maar eenigen bemint Hij met eene bijzondere liefde, bestemt haar tot eene grootere glorie in zijn paradijs, en verwacht van haar bijgevolg eene meer volmaakte liefde.

Elke ziel heeft, gelijk elke bloem , hare schoonheid; maar er zijn er die schooner zijn dan andere, waarop het goddelijk oog met meer welbehagen rust, en die God voor zich zeiven behoudt.

Elke ziel heeft haar bijzonder nut voor Gods eer; maar er zijn zielen aan wie God meer heeft gegeven, opdat zij Hem meer zouden eeren en loven. En die uitverkoren zielen wenscht Hij innig en geheel aan zfln Hart gehecht te zien. Hij wil dat zij zich vrijwillig ter zijner beschikking stellen om in zijne hand te zijn wat een uitgelezen en buigzaam werktuig is in de hand van den kunstenaar! Hij zegt het haar. Hij doet het haar zeggen, Hij roept, Hij toont haar dat het slechts bij Hem is, in de eenzaamheid, in dien goddelijken luchtkring, die zijn Hart omgeeft dat zij volmaakt kunnen worden; doch altijd, altijd laat Hij ze vrij. En indien die zielen niet tot Hem komen, verkwijnen zij; zij leven daarheen zonder kracht, zonder vreugde, zonder vrede, zonder die bijzondere genaden, welke zij, zwak als zij zijn, noodig hebben; en wat zal er van haar worden? Wat zullen zij tot God zeggen, als zij voor Hem verschijnen?.....

Voor de zielen, die naar zijne stem luisteren, heeft God den religieuzen staat ingesteld. Het is daarin dat die uitverkoren zielen hare volle kracht verkrijgen, waarlijk nuttig zullen werken voor de eer van God en trapsgewijze die heiligheid zullen bereiken, die God van haar vraagt.

Dit woord trapsgewijze drukt juist uit wat de religieuze staat vau de ziel eischt. Zij moet langzamerhand en als trap voor trap tot dien staat van volmaaktheid en heiligheid opklimmen, waarin zij in staat zal zijn aan God al de eer te geven, waartoe zij bekwaam is; maar zij moet altijd hooger klimmen; als zij vrijwillig blijft staan, als zij niet deugdzamer wil worden, als zij daartoe niet alle middelen wil gebruiken, die de regel haar aanbiedt, schiet zij tekort aan het doel van haren roep, beantwoordt niet aan de inzichten van barmhartigheid, die God met baar heeft, en schendt het verbond, op den dag harer heilige professie met God aangegaan.

Naar de volmaaktheid streven is voor de religieuze geen enkele raad, maar strenge plicht.

Tot welke ernstige gevolgtrekkingen geven deze eerste bladzijden reeds aanleiding!

Daar gij aan God zijt toegewijd en uit deze toewijding voor u de verplichting voortspruit naar heiligheid en volmaaktheid te streven, zoo dwaalt gij indien gij denkt dat, zoo gij het ongeluk hadt eene doodzonde te bedrijven, die zonde voor u niet zwaarder zou zijn dan voor anderen , daargelaten de heiligschennis, die elke zware zonde tegen de Gelofte in zich sluit. Elke doodzonde, door u bedreven, draagt een

kenmerk van kwaadwilligheid, omdat gij beter weet wat gij doet, â een kenmerk van ondankbaarheid, omdat gij, door God zoo teeder bemind, zijn Hart wre.eder wonden toebrengt, â een kenmerk van meineed, omdat gij het verbond schendt met God aangegaan bij het uitspreken uwer HH. Geloften.

2. Gij dwaalt, indien gij meent dat het genoeg is in uwe communauteit te doen wat anderen doen, uit vrees van zonderling te schijnen, wanneer uw geweten u luide toeroept dat wat anderen doen niet goed is. Niet de voorbeelden van anderen, maar het heilig Evangelie en de lessen onzer Oversten moeten ons tot richtsnoer dienen.

De eerbiedwaardige Pastoor van Ars zegde op zijne eenigszins vreemde, doch krachtvolle wijze: gt;Om heilig te worden, moet men dwaas en uitzinnig zijnquot; Zeker behoeven wij niet zonderling te zijn, doch doen wij wat wij verplicht zijn en niet wat anderen doen.

3. Gij dwaalt indien gij meent dat het voor u genoeg is zware zonden te vermijden en dat gij, zonder uwe zaligheid in gevaar te stellen, vrijwillige dagelijksche zonden moogt bedrijven, en genegenheid tot eenige bijzondere dagelijksche zonde moogt blijven koesteren. Niet alleen verzwakt die zonde de ziel en maakt ze gereed tot zwaarderen val, maar zij is werkelijk een hinderpaal voor de volmaaktheid, waarnaar gij moet streven. Daarom vreest zeker godgeleerde niet te zeggen: Â»Een religieus zondigt tzwaar, wanneer hij zich niet de minste moeite geeft igt;de vrijwillige dagelijksche zonden te vermijden.quot;

4. Gij dwaalt indien gij gelooft op den weg der volmaaktheid stil te kunnen staan of u eene grenslijn te kunnen trekken, want gij weet door ondervinding

dat stilstaan, achteruitgaan en vallen is; en dat gij moet trachten steeds beter te worden. Een zijner missionarissen vraagde den Pastoor van Ars: Â»Hoe moet men tot God gaan?quot; Â»Mijn vriendquot;, antwoordde deze, Â»in volle vaart gelijk de kogel uit een kanon.quot; Dit krachtig woord toont u uw plicht.

5. Gij dwaalt indien gij meent dal gij u zelve zonder genoegzame reden, uit gewoonte of zorgeloosheid moogt ontslaan van de oefeningen van godsvrucht door den Regel voorgeschreven en die ten doel hebben u tot de volmaaktheid te brengen. zooals de meditatie, het onderzoek van geweten, de geestelijke lezing, de oefeningen van gehoorzaamheid, of dat gij u moogt tevreden stellen om ze voor het oog van anderen te doen, oppervlakkig, zonder vlijt, en bijgevolg yonder eenig nut.

6. Gij dwaalt indien gij vermeent op den weg der zaligheid te zijn, wanneer gy u tevreden stelt de zware verplichtingen van uwen staat na te leven, en geen werk maakt van kleine overtredingen.

Het H. Concilie van Trente zegt uitdrukkelijk: gt; Dat alle kloosterlingen, hetzij mannen of vrouwen, hun leven schikken volgens den regel, dien zij omhelsd hebben; dat zij getrouw alles nakomen wat hen tot de volmaaktheid van hunnen staat kan brengen, zooals de gehoorzaamheid, de armoede en de zuiverheid, de bijzondere beloften van hunne orde, en al wat kan strekken om de regelen ongeschonden te bewaren, zooals het gemeenschappelijk leven, de matigheid, de eenvoudigheid der kleederen, enz.quot;

Dit is eene ernstige vermaning, waarmede men geene rekening schijnt te houden, wanneer men slechts die punten van den Regel wil onderhouden, die onder

zware zonde verplichten. Straalt iu die voorbedachte, vrijwillige overtreding geen schijn van misachting der HH. Regelen door?

Gij hebt u vrijwillig aan God toegewijd. Gij tracht in alles uwen wil met den zijnen te vereenigen, om Hem meer te behagen; welnu, die God, die zich nooit in edelmoedigheid liet overtreffen, zal u alles vergoeden wat gij voor Hem doet. Gij geeft u aan Hem, Hij zal zich aan u geven. Gij stelt in zijne handen uwe ziel, uw hart, uw lichaam, uw geheel bestaan; Hij zal zich, om zoo te zeggen, geheel ter uwer beschikking stellen. Gij zult het voorwerp zijn van zijne bijzondere genaden.

1. Gei iade van hescherming. God zal over uwe ziel waken, haar beschermen met de zorg van den liefderijksten vader; hij zal de gevoeligste bekoringen van u verwijderen of verminderen, of wel Hij 'zal uwe krachten zoodanig vermeerderen, dat gij zegevierend uit den strijd komt. â God zal zore voor u dragen, gelijk de priester voor de gouden en zilveren altaarvaten, die hij voor elke onheilige aanraking behoedt, â Hy zal met wijze vaderzorg de beproeving afmeten, die noodig is om u te louteren en te heiligen.

_ 2. Genade van bemoediging. God zal tot uwe ziel woorden spreken van liefde, van kracht, van vrede, slechts aan het innig verkeer met Hem voorbehouden. Hy zal oplettend naar uwe gebeden luisteren; - u zijne tegenwoordigheid doen gevoelen,__

Hij zal voor u de liefderijkste rader, â de teederste moeder, â de getrouwste vriend zijn, â u troostende als gij bedroefd zijt, u opbeurende als gij valt, â met eigen hand uwe wonden verbindende en rondom u harten plaatsende, aan wie Hij zijne liefde en genegenheid voor u mededeelt.

3. Genade van leidina. God zal u in het gebed onderwijzen en u het geluk leeren begrijpen van de gehoorzaamheid, de vreugde der armoede, de verrukkelijke schoonheid der zuiverheid. Hij zal u langzamerhand onthechten van alle aardsche zaken, door u dagelijks meer te doen trachten naar eene innige vereeniging met zijnen goddelijken wil, zoodat, indien gij u laat geleiden en u steeds meer aan Gods vaderhand vastklemt, uw leven op aarde een hemelsch leven zal worden en gij in waarheid met den H. Apostel Paulus zult kunnen zeggen: Â»Ik leef niet meer, maar Â»Jezus- Christus leeft in mijquot; Gal. II, 20.

Elke religieuze gemeente wordt, onder toezicht van den Bisschop, bestuurd door eene Overste, die gewoonlijk gekozen wordt door de leden van de zelfde gemeente onder al de waarborgen, die de mensche-lijke voorzichtigheid kan aanbieden.

Gewaarborgd door de stemgerechtigde leden. Zij moeten eenige jaren, na hare professie, in de gemeente doorgebracht hebben, â zich stipt onderwerpen aan hetgeen de Regel omtrent de keuze voorschrijft en zich door geene menschelijke beweegredenen laten geleiden.

Gewaarborgd door de wijze ivaarop de verkiezing geschiedt. Uewoonlijk wordt de keuze voorafgegaan door eenige dagen van retraite, in gebed en versterving doorgebracht. â Zy geschiedt ouder toezicht van den Bisschop of der hooge geestelijkheid, die de keuze moet goedkeuren en bekrachtigen.

Gewaarborgd door de verkozene zelve. In elke gemeente is de waardigheid van Overste minder eene eer dan een last. Men verbergt der Overste dit woord der H. Schrift niet: Â»Er zal eene zeer Â»strenge rekenschap gevraagd worden van degenen, ndie anderen bestuurd hebben. Sap. VI, 6. Daarom begvert zij zich, gedurende de korte jaren van haar bestuur, hare plichten nauwkeurig te vervullen en den naam van Moeder te verdienen, dien hare zusters haar geven en dien zij voor Gods rechterstoel zal dragen.

De Overste wordt gewoonlijk slechts benoemd voor zekeren tijd, door de ConstitutiÃ«n bepaald; zij moet jaarlijks aan de geestelijke Overheid rekenschap geven omtrent haar beheer der tijdelijke goederen van het huis en omtrent hare zorg voor het tijdelyke en

geestelijk welzijn der zusters. Al deze redenen zullen haar aanzetten in haar bestuur zorgvuldig en moederlijk te werk te gaan.

Gewaarborgd door de regelen, die de Overste moet doen naleven. Zij mag geene willekeurige bevelen geven. Zij staat slechts aan het hoofd om de regelen te doen naleven, die gewoonlijk door Heiligen zijn opgesteld, â lang beoefend door personen, die zij in heiligheid en deugd hebben doen toenemen, â lang bestudeerd en overwogen tot in de kleinste onder-deelen, â goedgekeurd eindelijk door het hoogste gezag op aarde, den Stedehouder van Jezus-Christus of althans zeker door den Bisschop.

De Regel is der Religieuzen niet opgedrongen. Alvorens haar tot deszelfs naleving te verplichten heeft men haar dien in de kleinste bijzonderheden, in heel deszelfs omvang en al deszelfs verplichtingen uitgelegd.

Gedurende haar postulaat en novicaat heeft men haar vrijgelaten. Zij beoefende elk der regelen en kon zich overtuigen of zij, al dan niet, binnen het bereik harer krachten lagen, â zoodat, wanneer de religieuze hare Geloften uitspreekt, zij gerust kan zeggen: Â»]k iveet wat ik doe; ik. verbind mij niet lichtvaardig ! quot;

Gij ziet dus dat, uit tij del ijk oogpunt beschouwd, het bestuur van den religieuzen staat gewaarborgd is door wetenschap, wijsheid en deugd.

Ã¼it goddelijk oogpunt beschouwd, deelt dit bestuur eenigszins in dat der Kerk, die het heeft goedgekeurd en bevestigd eu zich de noodige wijzingen heeft voorbehouden.

Is het niet waar dat dit bestuur, die Overste, die Regelen, zelfs alleen uit menschelijk oogpunt beschouwd , iets groots, iets verhevens hebben ? Alle gezag komt van God. De H. Paulus zegt: Â»Gij Â»dienaars, gehoorzaamt uwen meesters... in de eenvoud Â»des harten, gelijk aan Christus... Met welwiltend-Â»heid dienende, als den Ileere, en niet de menschen.quot; Eph. VI, 5, 7. In een huis nu, door Gods ingeving gesticht, in een huis, waarin de leden slechts door Gods hoogere roeping zijn getreden om zich geheel aan God toe te wijden; in een huis waar alleen voor God gewerkt wordt, â waarin Hij alleen meester is) â daar heeft het gÃ©zag, volgens voormelde voorwaarden gevestigd, iets goddelijks. Kan God daar niet zeggen gelijk Hij het van de H. Kerk zegt, Â»die u hoort, hoort mij, en die u versmaadt, ver-â Â»smaadt mij?¹' Luc. X, 16. Ook heeft de religieuze, niet aan de Overste, maar aan God gelofte van gehoorzaamheid gedaan, want de Overste is slechts de plaatsbekleedster van God.

Wij zullen later de verhevenheid en de voordeelen der gehoorzaamheid, alsook die der HH. Regelen aantoonen, alsmede hoe men die moet naleven. Ziehier wat de Heiligen en godgeleerden zeggen, omtrent den eerbied en de onderwerping aan de Oversten en den Regel verschuldigd.

De H. Bernardus onderscheidt vier trappen in de zonde van ongehoorzaamheid, door de Religieuzen bedreven.

1. De eerste is: datgene wat bevolen wordt en met den Regel niet in strijd is, niet te doen, hetgeen in zware gevallen, doodzonde is, wanneer de Overste het inzicht heeft doen kennen onder zware zonde te verplichten; dagelijksche zonde, indien de zaak, die bevolen wordt, klein is in zich zelve en hare omstandigheden, of ook wanneer de zaak zwaar is, doch de Overste het inzicht niet heeft onder zware zonde te gebieden.

2. De tweede is: openlijk den Overste te weerstaan, wanneer hij iets beveelt, hetgeen eene zwaardere overtreding is dan enkele ongehoorzaamheid; want deze weerstand in kleine zaken kan zware zonde worden, indien men merkelijk ontbreekt aan den eerbied, dien men den persoon van den Overste of zijner waardigheid verschuldigd is, vooral wanneer dit openlijk verergernis geeft.

3. De derde is: bij dien weerstand openlijke eu iverhdijki' verachting te voegen, hetgeen altijd eene verzwarende omstandigheid is.

2. De vierde eindelijk is: openlijk en in ernstige zaken tegenspreken, samenspannen, opstaan tegen het gezag van den Overste; eene overtreding zoo zwaar, dat het niet mogelijk is die van doodzonde vrij te spreken, behalve wanneer het zich zou bepalen tot morren in kleine zaken, uitspatting van het humeur enz., fouten, die somtijds ontsnappen en geene ernstige gevolgen na zich sleepen.

Om met juistheid te kunnen weten in hoeverre de Regelen verplichten, moet men twee soorten van Regelen onderscheiden.

1. Die, welke als gebod of verbod gegeven worden en bijv. deze woorden bevatten: Â» Wij gebieden, of wij verbieden ten strengste.quot; Die, welke de statuten of constitutiÃ«n van eene orde uitmaken als, bijv. de ziekenverpleging, â de opvoeding der kinderen â en die, welke betrekking hebben op het onderhouden der Geloften. Dit zijn als zoovele door de H. Kerk goedgekeurde wetten, die de Stichtvader der Orde bijgevolg verplichtend heeft gemaakt. Deze regelen verplichten onder doodzonde, even als de geboden der H. Kerk. Nochtans kan de overtreding slechts eene dagelijksche zonde worden, door kleinheid van stof of bjj gebrek aan vrijen wil.

2. De regelen, die niet als gebod, maar als raad gegeven worden en slechts op de religieuze tucht betrekking hebben, bijv. van op het eerste teeken der Mok te gehoorzamen, verplichten niet onder zonde; doch de H. Thomas zegt, dat een religieus, die vrijwillig de regelen overtreedt, bijna altijd zondigt door lauwheid, nalatigheid of nieuwsgierigheid en vooral door het slechte voorbeeld dat hij geeft. Indien God rekenschap zal vragen van elk ijdel woord, hoe zal Hij dan eene overtreding over het hoofd zien van een punt van den regel, waardoor men eene wettig gegeven verordening schendt?

2. Wanneer een regel iets bevat, dat betrekking heeft op de Geloften of dat door Gods gebod verboden of geboden wordt, onafhankelijk van den regel, is men onder straffe van zonde verplicht dien Regel na

te komen, niet krachtens den Regel, maar krachtens de gelofte of het gebod van God; de zonde zal meer of minder zwaar zijn, naar gelang de overtreding dei-geloften of van het gebod meer of minder zwaar is.

3. De overtreding van den Regel, al verplicht deze niet op zonde, zou eene doodzonde kunnen worden, als die overtreding voortkomt uit opzettelijke verachting van den Regel; en die opzettelijke verachting bestaat, volgens den H. Alphonsus, als die overtreding plaats heeft, omdat men zich niet wil onderwerpen aan den Regel of aan het gezag, of omdat men het als kleingeestigheid beschouwt, al die kleine punten na te komen. Geheel anders zou het zijn, als men, in geval de Regel niet op groote zonde verplicht, slechts uit lichtzinnigheid of drift kleine punten van den Regel overtreedt, of omdat men de naleving daarvan niet als noodzakelijk ter zaligheid of volstrekt verplichtend beschouwt. De gewoonte zelfs, in kleine zaken den Regel te overtreden uit zorgeloosheid of lichtzinnigheid, overschrijdt de grenzen der dagelijk-sche zonden niet.

4. Het kwade voorbeeld kan, zoowel als de opzettelijke verachting, de overtreding van een punt van den Regel, dat uit zich zeiven klein is, tot zware zonde maken; en dat kwade voorbeeld is vooral te vreezen, als die overtreding in gewoonte ontaardt. De kloosterling is, zooals de H. Alphonsus opmerkt, op zware zonde verplicht, zijne communauteit geen aanmerkelijk nadeel te berokkenen, door anderen door zijn voorbeeld tot verslapping aan te zetten; hetgeen hij zou doen, indien hij telkens het siil-zwijgen verbreekt, het gebed verzuimt, minder de zedigheid betracht, de cellen van anderen betreedt enz., of door andere dergelijke overtredingen.

Ã¼e personen, die den Religieuzen Staat omhelsd hebben, levende in eene door de H. Kerk goedgekeurde vergadering, met elkander vereenigd dooide drie Gelofteu, aan denzelfden Regel ouderworpen , bieden, zoowel onder het oogpunt van de deugd als van de samenleving, alle waarborgen, die meu van God en de H. Kerk kan begeeren.

De religieuzen worden door God op eene bijzondere wijze uitverkoren; en die keuze is, â als ik zoo spreken mag â eene voorzichtige, verstandige, doordachte keuze. God, die vrij is om te kiezen, zal zich bij voorkeur tot die zielen wenden in wie Hij een vasten en tevens buigzamen wil ziet, gepaard aan eene vurige begeerte om zich op te offeren, een gedurig streven naar al wat goed en schoon is.

Mag men twijfelen of God met minder zorg zijne Bruiden kiest, dan de wereldling, die in zijne keuze met overleg en voorzichtigheid te werk gaat?

2. Deze zielen worden door God geroepen, met eene kieschheid die overdreven schijnt in Hem die Meester van alles is. Â»De eer der maagdelijke reinsheid wordt slechts aan een zeer klein getal uitver-Â»koornen geschonken. Met welke voorzorg deelt

Â»waakt Hij over hare getrouwheid. Jezus zegt slechts 1 Â»eenige woorden in het voorbijgaan, verborgene,

Â»sterven, zich de hand, den voet af te kappen, zich Â»het oog uit te rukken, geeft ten opzichte der maag-Â»delijke reinheid slechts een bescheiden raad: Â»Â» Het

Doublet). Jezus-Ghristus wil dat men, door liefde ( gedrongen, tot Hem kome. Â» Deze zielen beminnen mij, zij zelve zijn tot mij gekomen.quot;

3. Daar God die zielen roept, Hij, die steeds de middelen aan het doel evenaart, zal Hij haar ook ]

even zoo vele slachtoffers voor Gods eer, â zoo vele apostelen tot heil der zielen â zoo vele heiligen in ,

Ã©Ã©n woord, die zich trapsgewijze tot volmaaktheid zullen verheffen, die God van haar vraagt. Zoo geeft God aan de zielen, die Hij in het klooster , i roept en bestemt tot de gedurige aanbidding van het i

engelen te bekleeden, een levendig geloof, een bijzonderen smaak tot het gebed, een onweerstaanbaren

trek voor dat zoet verkeer niet God dat, zonder begin noch einde, nooit verveelt en nooit vermoeit.

Aan die zielen, die God heeft geroepen om aan zijne rechtvaardigheid te voldoen en, door vrijwillige boetpleging, voor de misdaden der zondaars te boeten, geeft God een onpeilbareu schat van edelmoedigheid, een dorst naar lijden, eene brandende liefde tot deu gekruisten Jezus en het heil der zielen, door zijn Bloed vrijgekocht.

Aan de zielen door God geroepen om zijne wet aan de kinderen of aan de volkeren te verkondigen, zal God geduld, liefde, moed en behendigheid geven en den noodigen ijver om desnoods duizendmaal op nieuw te beginnen.

Aan de zielen, die geroepen zijn om bij arme weezen de plaats te vervullen der diepbetreurde moeder, â bij de zieken en stervenden de plaats te bekleeden der zuster, die zij te vergeefs tot zich roepen, geeft God een hart vol liefde, vol teederheid , vol wonderdadige kracht.

4. Daar de religieuze staat het meeste zelfopoffering vraagt, wijl men wat men op aarde dierbaarst heeft moet verlaten, zijne bloedverwanten, â verzaken aan hetgeen men persoonlijk bezit, zijn eigenwil, â en zich geheel aan zijn God en zijn evennaasten moet toewijden; daar de religieuze staat het meeste godsvrucht vraagt, wijl men steeds moet trachten zich inniger met God te vereenigen, ten einde in zijne hand te zijn als een werktuig, of beter als een slacht-offor: daar de religieuze staat het meeste kracht vraagt, omdat men zijn hart, zijn wil, zijne neigingen, zijne zintuigen moet ten onder brengen om ze aan Gods wil te onderwerpen; â en God aan de zielen, die Hij roept, die drie krachtige deugden, zelfopoffering,

godsvrucht en kracht geeft: moet men dan daaruit niet besluiten dat die zielen, zoo zij aan hare roeping getrouw blijven, de schoonste, de liefderijkste, de edelste zielen zijn, en dat het aangenaam is met haar te leven?

Lees deze bladzijde, waarin de Heer de Montalam-bert ons op zielroerende wijze zegt, wat de religieuze is, wat zij wordt in Gods hand.

Â»Het is de hand Gods die weder onze haardsteden, onze bedroefde harten treft, door ons onze dochters, ooze zusters te ontnemen.

Â» Dagelijks verlaten duizend geliefde wezens kasteelen zoowel als hutten, paleizen zoowel als werkplaatsen, om aan God haar hart, hare ziel, hare ouschuld, haar leven te gaan opofferen. Dagelijks, zoo bij ons als overal elders, â dragen dochters van hooge geboorte en nog hoogere deugd, en andere met een hart veel grooter dan hare fortuin, zich, reeds in hare schoonste levensjaren, aan een onsterfelijkeu Bruidegom op!

Â»Het is de bloem van het menschdom, eene bloem nog beladen met haar eersten dauwdrop, waarin zich slechts de zonnestraal gespiegeld heeft, en het aardsche stof nog niet heeft bezoedeld.

Â» Heerlijke, uitgelezen bloem, die reeds van verre, zelfs de laagst gezonken wezens, een oogenblik althans, door haren geur bekoort. Het is de bloem, maar ook de vrucht; het is het zuiverste sap, het rijkste bloed van Adams stam. Want dagelijks behalen deze heldinnen, door de moedige pogingen, die haar boven aardsche genegenheden verheffen, de schitterendste zegepraal.

Â»Waar kunnen wij een schouwspel vinden, dat duidelijker de goddelijke natuur der Kerk openbaart?

Â»In deze eeuw van verwijfdheid, van algenieene, moreele ontzenuwing hebben die heldinnen het licht en de kracht gevonden, â en, zwakke vrouwen als â zij zijn, toonen zij die mannelijke en volhardende geestkracht, die ons ontbreekt, als wij met stalen voorhoofd het eigenbelang, de lafhartigheid, de zinnelijkheid onzer tijden en aller tijden zouden moeten bestrijden.

Â»En met de kracht en het licht hebben zij de voorzichtigheid, het ware doorzicht. Zij hebben het leven begrepen alvorens het te hebben gesmaakt. Wie heeft haar deszelfs treurige geheimen geopenbaard ? aan haar zoo rein! aan haar in een leeftijd, waarin het hart begint dien onleschbaren dorst naar liefde en toegenegenheid te gevoelen ? Wie heeft haar geleerd dat die dorst nooit op deze wereld kan gelescht worden? Wie heeft haar de schandelijke broosheid der aardsche banden doen kennen, van de edelste, de zoetste, de teederste, de hechtste banden die men onsterfelijk waande, die de grootste plaats in het hart besloegen, in diezelfde harten waarin zij weldra verkwijnden en ten gronde gingen?

Â»Het kan slechts eene goddelijke inspraak zijn, die haar vrijmaakte, terwijl zij ons ontrukt werden.

Ja, zij zyn gevrijwaard voor dat droevig ontwaken der ziel, die teleurstelling, verraad, verachting vindt op den weg der liefde, en wellicht, na zoo veel streven en zoo veel liefde, de stilte des grafs in de volheid van het leven. Zij hebben den vijand bespeurd, zij hebben hem afgekeerd, overwonnen! Zij zijn hem voor immer ontsnapt!

Â»Zij brengen aan God in deszelfs volle frischheid geheel haar hart, al de schatten der innigste liefde en van dat volle vertrouwen, dat zij den sterveling

weigeren. Zij gaan alles verbergen, alles slachtofferen onder het kleed der zelfverloochening, in de schaduw van het heiligdom !quot;

Â»En wanneer zij alles volbracht hebben, wanneer zij zich zelve ten offer gebracht hebben, verzekeren zij ons dat zij vrede Ã¨a vreugde Ã¨n de volheid der liefde gevonden hebben! Zij hebben haar hart trouw bewaard voor Hem, die nooit verandert, nooit bedriegt!

Â»En in zijnen dienst smaken zij een troost, ten volle den prijs waardig, dien zij er voor betaald hebben , vreugden â somtijds beneveld, om niet zonder verdiensten te zijn, maar welker geur en zoetheid blijft voortduren tot aan gene zijde van het graf!

Â»Is dit een droom? Een verdichtsel? Is het geschiedenis? de geschiedenis van een onherroepbaar verleden ? Neen , duizendmaal neen, het is datgene wat dagelijks onder onze oogen geschiedt.

Â» Maar wie is dan die onzichtbare Bruidegom, achttien eeuwen geleden op een schandhout gestorven, die aldus jeugd en schoonheid en liefde tot zich trekt, die aan deze zielen verschijnt met een glans en eene bekoorlijkheid, waaraan zij niet kunnen wederstaan, die zich plotseling op haar werpt, haar tot zijne prooi maakt? Wie neemt aldus het vleesch van ons vleesch, wie lescht zijn dorst aan ons zuiverst harte-bloed? Is het een mensch? Neen, het is een God! Ziedaar het groot geheim, de oplossing van dit groot en treffend vraagstuk. Slechts een God kan zulk eene zegepraal behalen en zulk een offer waardig zijn!

De H. Kerk omringt de religieuze met de teederste en oplettendste zorg, ten einde haar wel te kennen, te vormen en te beschermen.

De H. Kerk eischt 1Â°. voor de persoon, die in eene gemeente wil ontvangen worden, een korteren of langeren tijd van postulaat, gedurende welken tijd men zich kan bekend maken met hare gezondheid, haar natuurlijken aanleg, haar humeur en karakter, de beweegreden barer begeerte, de moeielijkheden van den kant harer familie, enz.

3. Ten minste Mn vol jaar novicaat (verscheidene communauteiten eischeu twee jaren). Gedurende dezen

(iVb/ff.) De post van meesteres der novicen is zeer gewichtig en zeer moeielijk te vervullen. Men kan zeggen dat de toekomst der Congregatie bijna geheel van haar afhangt. Het is hier de plaats niet al de deugdtn op te sommen, die zij moet bezitten, noch de gedragslijn welke zij omtrent hare novicen te volgen heelt. Wij willen hier slechts, om de zorg, die aan de vorming der religieuze gewijd wordt, aan te toonen, de punten aanstippen, waarop zij in hare dagelijksche onderrichting letten moet.

De ziel en het karakter moeten zoowel als de geest gevormd worden, door nauwkeurige, geduldig uitgelegde, dikwijls herhaalde oaderrichtingen en door dagelijksche oefeningen, die daarmede iu verband staan.

tijd draagt de aspirante het religieuze kleed en leeft, van de geprofeste zusters zelfs afgezonderd, onder toezicht der novicemeesteres, die haar nooit uit het oog verliest en wier plicht het is, haar met meer nauwkeurigheid dan gedurende haar postulaat gade te slaan, â haar karakter en hare deugd te beproeven , â haar te oefenen in de gehoorzaamheid, â de armoede, â de zelfverloochening, â den inwendigen geest, â haar karakter en wil te leiden, gelijk een bekwaam meester een beminden leerling voor zijn werk vormt.

4. De H. Kerk eischt de toestemming der gemeente , waarin de novice haar nocicaat volbracht en haar handel en wandel gezien heeft.

1. De novicemeesteres moet hare novice de vreeze Gods inboezemen, waardoor deze haar plicht zul betrachten, ook wanneer zij alleen i's, en die baar met zorg de gelegenheid tot zonden doet vermijden.

De nederigheid, die haar de gehoorzaamheid doet betrachten en haar leert zich te laten verbeteren en besturen; haar elke tegenspraak en eiken inwendigen opstand doet versmoren, en haar vooral buigzaam maakt in de hand Gods, die haar, hetzij rechtstreeks, hetzij door de Oversten, beproeft.

De liefde Gods, die haar aanzet tot het gebed, tot den eerbied in de Kerk, tot liefde voor Jezus in zijn H. Sacrament, tot zorg om zich waardig tot de H. Commnnie te bereiden.

De liefde tol den eoennaasien, die haar zachtmoedig, voorkomend, zelfopofl'erend, verdraagzaam zal maken. Deze deugden vormen den Chrislen en men moet Christen zijn alvorens Religieuze te kunnen worden. Het inwendig leven kan slechts gevestigd worden op Jen grondslag van het christelijk leven en de godvruchtige en geestelijke lezingen zullen slechts in zooverre de ziel nnt aanbrengen als deze daartoe voorbereid is door eene wel begrepen en wel doorgronde studie van den Catechismus.

2. De novicemeesteres moet vooral drukken op de kenteekenen eener goddelijke roeping, door te leeren dat men slechts in het klooster moet treden om God en God alleen te zoeken, â zich slechts Ã©Ã©ne zaak voorstellende, te weten: zich aan God te geven om Hem te dienen

5. Eeu onderzoek, waardoor de Bisschop of Kerk-overste zich overtuigt omtrent de gesteltenis der novice, omtrent de beweegredenen, die haar aangezet hebben in het klooster te treden, en zich vooral vergewist, dat zy hare Professie met volle vrijheid doet.

6. Een uitwendig teeken, te weten de formule der HH. Geloften, in tegenwoordigheid van den Bisschop of zijn plaatsvervanger uitgesproken, in het midden der geheele communauteit, welke aldaar vergaderd is om getuige te zijn van hare toewijding.

Wat zou men nu nog meer kunnen eischen om zich omtrent de gesteltenis eener aspirante te overtuigen ? En mag men niet vertrouwen, dat iemand, die aldus beproefd en aldus onderzocht is, alle deugden zal bezitten , die in een gezin vrede en vreugde doen heerschen ?

op de wijze waarop Hij gediend wil worden; â om zijne zonden te boeten, â otu zijne ziel te behoeden voor de gevaren waaraan zij in de wereld blootgesteld was, â en zoo den Hemel te winnen. Zij moet dikwijls herhalen, dat elk bij-oogmerk of menschelijke beweegrede de novice levenslang ongelukkig zon kunnen maken, en dat voor haar, die geen oprechten wil zou hebben om geheel voor God te leven en geene nederigheid genoeg om zich te laten besturen, het verkieselijk is in de wereld terug te keeren.

Zij moet zeker gaarne de voordeelen van het religieuze leven voorhouden , doch zij mag ook de moeielyjkh'.den niet verzwijgen. Zij moet niet verbergen dat hevige bekoringen de religieuze zullen bestormen, de walging en verveling haar hart zullen bezwaren, maar zij zal tevens toonen waar kracht en troost te putten is: bij Jezus-Christus voor wien zij alleen in het klooster gelreden is, en zij zal als onfeilbaar middel voor alle bekoringen en alle vermoeienis aanwijzen: Het gebed aan den voet van het tabernakel, en eene kinderlijke uitstorting des harten in het hart harer Oversten.

Gedurende het proefjaar moet de novicemeesteres dikwijls de Overste mededeelen wat zij in de novice opgemerkt heeft. De novice, van haren kant, bestudeert den regel, neemt er om zoo te zeggen de proef van, onderzoekt of de gemeente voor haar geschikt is eu of de bezigheden niet boven hare krachten zijn.

Wanneer de novice geprofest is, blijft de H. Kerk over haar waken met nog meer zorgvuldigheid dan te voren, omdat zij Haar meer bijzonder toebehoort, en door Haar beschouwd wordt voor hetgeen zij waarlijk is, de Bruid van Jezus-Christus, voor wien de H. Kerk haar rein en onbevlekt moet bewaren.

1. De H. Kerk wil, dat in de Communauteit het H. Sacrament ruste, zoodat de religieuze in alle waarheid zeggen kan, dat zij het huis van haren Bruidegom bewoont, dat zij onder zijne oogen leeft en werkt, en dat elk barer daden door Hem gezien en geschat wordt. De dagorde brengt haar dikwijls aan den voet van het tabernakel; doch meermalen door den dag zet haar hart haar aan, in het voorbijgaan , tot haren Jezus woorden van eerbied en liefde te richten. O wie kan de schatten van vrede, van liefde, van kracht en vreugde tellen, die deze bijna voortdurende nabijheid van Jezus geeft!

2. De H. Kerk kiest haar, onder de bekwaamste priesters, een biechtvader, die, voor hare leiding bijzondere macht bezit en bijzondere studiÃ«n moet maken, â en, tot meerdere vrijheid, wordt haar een huitengewonen biechtvader toegevoegd, bij wien zij zich drie of vier maal 's jaars moet aanbieden. In bijzondere gevallen staat de H. Kerk haar nog andere biechtvaders toe.

3. Zij wil dat de religieuze verscheidene malen in de week communiceere, en begeert dat, zoo zij bijzonder werk maakt om in deugd toe te nemen, de biechtvader haar langzamerhand de dagelijksche Communie toesta.

4. Zij wil dat de Bisschop of zijn plaatsvervanger geregeld elke gemeente bezoeke, elke religieuze

afzonderlijk spreke, en haar ondervrage omtrent alles wat haar bijzonder betreft; omtrent hare gezondheid, den toestand harer ziel, den post, dien zij bekleedt, â wat zij leest, â hoe zij met God omgaat, â aldus wakende over haar welzijn naar ziel en lichaam.

5. De H. Kerk wil, dat jaarlijks, of minstens om de twee jaren, eene retraite van eenige dagen in elke gemeente gegeven worde, ten einde die religieuzen, die van haren plicht mochten afgeweken zijn, terug te brengen, en degenen, die daaraan getrouw gebleven zijn, in het goede te versterken.

6. En zoowel als de H. Kerk zorg draagt voor de ziel der religieuze, zoo zorgt zij ook voor haar verstand. Zij weet, dat, hoe hooger de geest stijgt, hoe meer de ziel bekwaam wordt om God te kennen en te beminnen; daarom wordt de Overste verplicht te zorgen voor veelvuldige onderrichtingen en welgekozen lezingen. Zij wil, dat elk huis, volgens deszelfs bijzondere bestemming, eene bibliotheek bezitte, wel voorzien van goede, leerrijke boeken, die den geest verlichten en verheffen. Zij wil, dat, zoowel als er uren aan het gebed gewijd worden, ook menig uur voor de studie bestemd zij, vooral in die huizen, die zich het onderwijs der jeugd ten doel stellen. In de wereld maakt men zich geen denkbeeld tot welk een hoogen graad van kennis, van talent, van poÃ«zie zelfs, zich vaak die godvruchtige zielen verheffen, die onder het oog van God met een geest, vrij van de aardsche beslommeringen, dagelijks slechts Ã©Ã©n uur aan ernstige studie wijden. De kloosterlijke stilte bevordert het werken der gedachten krachtig en de dubbele ingekeerdheid van het hart in God en den geest in de studie geeft het verstand eene wonderbare kracht.

7. De H. Kerk zorgt voor het hart der religieuze. Zij wenscht dat elke gemeente slechts Ã©Ã©n gezin vorme, en dat goedheid, toegevendheid, zachtmoedigheid en verdraagzaamheid de heerschende geest in de kloosters zij: zij wil dat degene, die aan het hoofd staat en buiten bekend is onder den naam van Overste, binnen slechts Moeder genoemd worde, en dat zij allen, die aan hare zorg toevertrouwd zijn, hare kinderen, hare dochters noeme, dat de religieuzen elkander zuster noemen; dat, om den geest van eigenbelang en eigendom geheel te vernietigen al de voorwerpen van het huis aan allen en aan niemand in het bijzonder toebehooren, door het woord mijn te doen vervangen door dat zoo christelijk woord, dat Jezus koos voor het eerste woord van het gebed, dat Hij ons gaf: Onze.

Mogen wy nu niet zonder overdrijving zeggen, dat de zielen, die tot den religieuzen staat geroepen zijn en getrouw blijven aan hare roeping, zielen op deze wijze gevormd en beschermd door de liefderijkste zorgen, de schoonste en heiligste zielen zijn, en dus het leste deel op aarde is, in haar midden te mogen leven ?

Zeker zijn alle religieuzen niet zonder gebreken, zeker zijn allen niet volmaakt, maar allen â zoo zij niet aan hare roeping tekort willen blijven â moeten trachten hare fouten te verminderen en volmaakt te worden. De pogingen zelfs, die zij aanwenden onder Gods oog en Gods hulp, geven aan haar karakter over het algemeen en bijgevolg aan de geheele gemeente iets liefelijks, iets aanlokkends, dat men in de wereld slechts hier en daar verspreid aantreft.

Ziehier het kort begrip der eigenschappen eener goede religieuze. Het is het ideaal, dat zij steeds voor oogen moet hebben. Zoo zij zich dagelijks doordringt vau de gedachte, dat God dit van haar vraagt, zal ontwijfelbaar haar karakter langzamerhand buigzamer, haar wil krachtiger en haar gedrag meer gelijkvormig aan haar toonbeeld worden.

Af keer ig van verstrooiende gedachten, kwellende begeerten, eerambten, die het geweten bezwaren.

Oplettend om niemand te krenken , te beleedigen , van niemand kwaad te denken, noch te zeggen.

Zedig in hare kleeding, in hare houding, in hare woorden, in haren gang, zonder stijfheid, gemaaktheid, zonderlingheid.

Medelijdend in de behoeften harer zusters, in derzelver ziekten, vermoeienissen, gebreken, afwg-kingen zelfs.

Belangeloos, niets zoekende dan de eer van God, het welzijn harer gemeente, de zaligheid der zielen, het geluk harer zusters, zelfs ten koste van het hare.

Toegenegen aan hare Oversten, in wie zij God erkent, aan wie zij in alles gehoorzaamt, die zij immer eerbiedigt, â die zij tegen alles verdedigt; â aan hare medezusters, voor wie zij zich gedraagt als ware zij hare dienstmaagd; â aan hare bediening, die zij immer blymoedig, nauwkeurig vervult zelfs dan als deze haar tegenstaat; â aan God vooral tot wien zij eenvoudig gaat in de Biecht en H. Communie, slechts Ã©Ã©ne begeerte voedende: zich te zuiveren om meer met God vereenigd te zijn.

Onthecht van hare familie, die zij altyd bemint, die zij teeder lief heeft, doch waarmede zij zich niet bekommert, wel wetende, dat God hare plaats vervult; onthecht vooral van zich zelve, van haar gemak, hare luimen, hare grillen.

Ijverig om het kwaad te beletten, te herstellen, te doen vergeten, â om het goede te doen bij allen door haar voorbeeld, haar woord, haar gebed, hare minzaamheid, allen tot zich trachtende te trekken, om allen tot Jezus te voeren.

Verborgen â het stil, verborgen, nederig weik zoekende, zich gelukkig gevoelende in hare cel, aan den voet van het tabernakel en het altaar der H. Maagd, hare teedere en geliefde Moeder.

Nederig zonder gemaaktheid, meer in gevoelens dan in woorden, â zich dankbaar gevoelende in de gemeente ontvangen te zijn, â zich erkentelijk toonende voor den kleinsten liefdedienst en nimmer morrende over een schijnbaar verzuim of onverschilligheid.

Vreedzaam en opgeruimd eindelijk. Steeds tevreden te doen wat God wil, te zijn waar God wil, niets verlangende dan wat God wil; niet meer gezondheid.

niet meer vurigheid, niet meer talent, geen andere Oversten, geen anderen biechtvader, geen andere zusters, geen ander huis, geene andere bediening. Zij neemt alles uit Gods hand aan; zij is overtuigd dat God haar nooit zal verlaten, en terwijl zij zich geheel aan God geeft, verwacht zij ook vertrouw vol, dat God zich in alle eeuwigheid geheel aan haar zal geven.

Wij hebben reeds gezegd dat de Religieuze Staat is: eene levenswijze door de H. Kerk goedgekeurd, waarin de geloovigen , in vergadering levende, zich aan God toewijden en naar de volmaaktheid streven door het naleven der drie geloften van gehoorzaamheid, zuiverheid en armoede, volgens den opgelegden regel. Hieruit volgt, dat het afleggen der drie geloften van gehoorzaamheid, zuiverheid en armoede in eene com-munauteit eigenlijk den Religieuzen Staat daarstelt.

Zij, die afzonderlijk deze drie geloften zon afleggen, zou geen religieuze zijn.

Zij, die in eene gemeente zou leven zonder deze geloften af te leggen, zou het evenmin zijn.

Wat is eene gelofte? Kene belofte, vrijwillig aan God gedaan, om eene hetere daad te volbrengen met het inzicht zich op zonde te verhinden.

Deze belofte is eene werkelijke verbintenis, een wezenlijk contract tussclien God en de ziel gesloten.

Vrijwillig; dat is, met volle kennis, volkomen toestemming en volledige vrijheid.

Aan God gedaan; zij wordt daardoor eene oefening van godsdienst, de uitmuntendste der zedelijke deugden; aan God gedaan, dus onherroepelijk. De Paus alleen kan ontslaan van de groote kloostergeloften. Elke Bisschop kan in zijn bisdom ontslaan van de enkele geloften, behalve van de gelofte van zuiverheid, welke steeds aan den Stedehouder van Christus blijft voorbehouden.

Zij wordt gedaan om iets beters te volbrengen. Dit beteekent, dat de gelofte bij eene daad die goed is in zich zelve, iets beters voegt.

Zij wordt gedaan met het inzicht zich op zonde te verhinden, en hierin bestaat het onderscheid tns-schen de gelofte en het eenvoudig besluit, in den vorm van belofte uitgedrukt om des te getrouwer aan God te zijn.

Wordt eene goede daad uit kracht der gelofte beter, dan wordt ook elke overtreding zwaarder, doch kan, door kleinheid van stof en gebrek aan genoegzame kennis en vrijen wil, slechts eene dage-lijksche zonde of zelfs geene zonde zijn.

Men noemt kloostergeloften die, welke de verbintenis in zicli sluiten van de Evangelische Raden te betrachten door het naleven der geloften van gehoorzaamheid, zuiverheid en armoede.

Ziehier in welke woorden Jezus-Christus, de raden welke de kloosterlijke geloften uitmaken, heeft uitgedrukt.

Â»Indien gij volmaakt wilt zijn, zoo ga, verkoop Â»al wat gij hebt, en geef het den armen, en gij Â»zult een schat in den hemel hebben.

Â»Hij die niet verzaakt aan alles wat hij bezit, kan Â»mijn leerling niet wezen. (Lucae XIX, 33.)

Â»Indien iemand na mij wil komen, dat hij zich Â»zeiven verzake, en zijn kruis opneme, en mij volge.

Â»Ik ben een zwaard op de wereld komen brengen, Â»ik ben den zoon van den vader, de dochter van Â»de moeder, komen scheiden. (Matth. X, 34, 35, Lucas XII, 51, 53.)

Â»Hij die zija vader of zijne moeder niet haat, kan smijn leerling niet zijn.quot; (Lucse XIX, 25.)

.Hij die zijn vader of zijne moeder meer bemint Â»dan mij, is mijner niet waardig. (Matth. X, 37.)

Â»Al wie voor mij zijn huis of zijne broeders of Â»zijn vader of zijne moeder of zijne kinderen of zijne Â»goederen zal verlaten hebben, zal het honderdvoud Â»erlangen en het eeuwige leven bezitten.

Er zijn eenigen, die gedwongen maagd blijven, doch er zijn ook anderen, die vrijwillig dezen staat kiezen om gemakkelijker in liet rijk der hemelen te komen. En Jezus-Christus, die te voren gezegd had: Â»Niet allen vatten dit, maar alleen zij aan wie het gegeven isquot;: voegt er hij: Â»Die het vatten kan, vatte het.quot; (Matth. XIX, 11, 12.)

I. De geloften zijn voor de religieuze een krachtig middel om het doel harer roeping te hereiken.

Het doel van den religieuzen staat is God tÃ¶ verheerlijken, en naar de volmaaktheid te trachten. Niets is beter geschikt om dit einde te bereiken dan het afleggen der drie geloften, want:

1. De geloften verwijderen de drie groote hinderpalen, die het rijk der liefde en der deugd in de harten belemmeren; de gelofte van armoede verwijdert de begeerte naar rijkdom, â de gelofte van zuiverheid de liefde der zinnelijke genoegens, â de gelofte van gehoorzaamheid de ongeregelde liefde voor eigenwil en eigenzin.

2. De geloften ontnemen aan de religieuze ziel drie groote bekommeringen, die, terwijl zij den geest vervullen, dien bijna altijd van de gedachte aan God af trekken: bekommering om aardsche goederen te verkrijgen of te behouden, â bekommering voor huisgezin en bloedverwanten, â bekommering eindelijk veroorzaakt door de aftuijking van den eigen wil, die wil of niet wil en niet weet of wat hij wil volgens God is.

3. Deze geloften zijn door zich zei ven eene akte 3n vervolgens eene oefening van volmaakte liefde, Â«oodat de religieuze ziel zich met recht mag beschouwen ils een voortdurend slachtoffer tot Gods eer. Zij jeeft Hem inderdaad alles wat zij heeft of hebben

kan; de stoffelijke goederen der fortuin door de gelofte van armoede, â het persoonlijk bezit van haar lichaam door de zuiverheid, â de innigste goederen der ziel door de gehoorzaamheid. â En daar hare geloften eeuwigdurend zijn, verbindt zij zich tot de voortdurende gift van al wat zij heeft.

Het is dus de volkomenste offerande, die eene ziel doen kan. Het is de verhevenste akte van liefde, die zij uitspreken kan. Het is de schoonste hulde, die zij aan Gods opperheerschappij brengen kan. â Het is alles wat een schepsel doen kan om God te verheerlijken, daar God zich gewaardigt zijne glorie te vinden in de vrijwillige opdracht, die de schepselen van zich zeiven doen.

4. De geloften stellen de ziel in een staat van volkomene afhankelijkheid van God. Zij wordt een zelfde geest met God. Gelijk Jezus is zij niet meer in de wereld om haren wil, maar om den wil te doen van Hem, aan wion zij zich heeft opgedragen. Dit is haar voedsel van elk oogenblik.

God kan van haar maken wat Hy wil. Zij is eene getrouwe vriendin aan wie God alles vragen mag, eene ijverige medehelpster, die Hij kan gebruiken om al de plannen zijner Voorzienigheid uit te werken, hoe en wanneer Hij wil, â die Hij in afzondering kan plaatsen en tot het gebed gebruiken, â die Hij naar de zieken kan zenden om ze te verzorgen, â naaide kinderen om ze te onderwijzen, â naar de zondaars om ze terug te brengen, â en naar de uiteinden dei-wereld om het geloof voort te planten.

II. De geloften stellen de ziel werkelijk in een staat van slachtoffer; de religieuze ziel is door hare Professie een slachtoffer van God geworden. Zij is dus in Gods hand als een doode.

Dood aan de wereld, of door de afzondering, waarin haar leven verborgen is, of door de kloostermuren , die haar verbergen aan de oogen en het gewoel der wereld, â of wel door de gewoonlijk grove rouwkleederen, die aan aller oog luide verkondigen dat er eene scheiding bestaat tusschen de persoon die ze draagt, en de vreugde, het verkeer en de genegenheden der wereld.

Dood aan de wereld door het leven in de gemeente, die haar tot eene nieuwe familie wordt, waarvoor zij zich opoffert gelijk zij het eertijds voor haar eigen gezin deed, â waarin zij gelijk eertijds kan zeggen: mijne moeder, mijne zusters; âwaarin zij alles vindt wat haar noodig is voor hart en ziel en lichaam. Zij kan dus in waarheid zeggen: de wereld is mij niets meer, â mijne wereld is dit huis van God, waarin ik mij heb opgesloten.

Dood aan de goederen der wereld, door de gelofte van armoede: wijl zij niets meer in eigendom kan bezitten en dat hare Overste haar desverkiezende alles mag ontnemen, wat zij in gebruik heeft, â hare kleederen tegen slechtere mag ruilen, â uit hare cel alle meubelen mag verwijderen, die zij erin gevonden heeft, â haar van cel doen veranderen zonder dat zij recht hebbe zich te beklagen, â haar mag verbieden iets te geven of te ontvangen, enz.

Dood aan haar eigen wil door de gelofte van gehoorzaamheid, die haar geheel afhankelijk maakt van den regel, dien zij omhelsd heeft, van de Overste, die haar gebiedt al wat zij tot het nakomen van den regel noodzakelijk acht, â eene gehoorzaamheid, waartegen zij niet mag morren, â eene gehoorzaamheid, waardoor zij volgens den H. Franciscus van Sales, niet de hoedanigheden van de Overste betracht,

niet vraagt waarom deze of gene zaak bevolen wordt, noch zich bekommert door welk middel zij zal kunnen doen wat geboden wordt, doch zich overtuigd houdt, dat God haar ter hulp zal komen, indien zij slechts eenvoudig gehoorzaamt.

Dood aan het zingenot door de gelofe van zuiverheid. Zij leeft in een gedurigen staat van versterving, alle overdrijving schuwende en zich zonder verlof aan geene bijzonderheden overgevende, doch haren zinnen slechts toestaande wut zij meent noodzakelijk te zijn, en dit zelfs nog zonder te groote bekommering; immer indachtig zijnde dat haar lichaam aan God toebehoort, â dat het slechte, lage, bedorven lusten heeft, â dat het overal misbruik van wil maken, â en dat zij met de zorg belast is het in groote zuiverheid en versterving te bewaren.

III. De Geloften zijn voor de ziel eene bron van kostbare en overvloedige genaden.

1. Het afleggen der kloostergeloften is voor de ziel een tweede doopsel. Dit is de leer van den H. Bernardus en den H. Thomas; en de rede, die zij opgeven, is, dat daardoor de zonden vergeven worden gelijk in het H. Doopsel. Men mag met. recht denken, zegt de H. Thomas, dat men door de religieuze Professie vergiffenis krijgt van al zijne zonden, zoodat Ã«ene religieuze, die onmiddelijk na hare professie zou sterven, recht naar den Hemel zou gaan, zonder in het vagevuur te moeten lijden.

Deze vergiffenis der zonden is niet onverdiend gelijk in het Doopsel; zij is de vrucht der liefde, waardoor de ziel edelmoedig al wat zij bezit, aan God geeft. (¹)

Mij dunkt, voegt P. Cotel hierbij, dat eene vurige vernieuwing der geloften eenigszins aan de verdiensten der Professie deel geeft en dat ieder, volgens de gesteltenissen, waarmede hij zijne geloften hernieuwt, mag hopen meer of minder hieraan deel te hebben.

Even als door het H. Doopsel, wordt de ziel vernieuwd door het afleggen der HH. Geloften. Immers de ziel sterft aan de wereld en al wat der wereld zij. Zij ontvangt een nieuw leven, het leven der engelen, het leven van Jezus-Christus, nieuwe gedachten, nieuwe werken, nieuwe meeningen; en men mag in waarheid van haar zeggen, wat het H. Concilie van Trente zegt van de nieuwgedoopte;

Â»Zij wandelt niet meer volgens het vleesch, maar Â»van den ouden mensch ontdaan, is zij thans on-Â»schuldig, onbesmet, zuiver, zonder vlek en door Â»God bemind.quot;

2. Het afleggen der HH. Geloften herstelt even als het martelaarschap de ziel in den staat van onschuld. Is de marteldood het grootste bewijs van liefde dat de mensch God geven kan, en mag men zeggen dat het religieuze leven aan eene langdurige marteling kan vergeleken worden, â door het groote offer, dat de religieuze brengt bij het verlaten barer familie, hare volkomen onthechting aan aardsche goederen, haar voortdurend verzaken aan eigenwil en zingenot, â zoo mag men ook met reden zeggen, dat, zoo zij haar bloed al niet voor Jezus stort, hare ontelbare akten van liefde door het getal aanvullen wat de marteldood verheveners heeft.

De marteldood duurt slechts kort; een oogenblik van edelmoedig besluit is genoeg om de kroon te winnen: het martelaarschap der religieuze professie duurt levenslang; want gedurende het geheele leven doet de zinnelijkheid hare rechten gelden, dwingt de wil om onafhankelijkheid, haakt de begeerlijkheid naar bezit, en, levenslang en op alle uren van den dag, moet men die zinnen, dien wil, die begeerlijkheid breidelen. Het religieuze leven vult dus, door den

Daar dit alles slechts waarschijnlijk is, voegen wij hier met den H. Thomas bij, zoo moeten wij om volkomen zekerheid te erlangen slechts letten op den vollen aflaat aan de religieuze verleend bij hare Kleeding en H. Professie. Daarenboven oefent de religieuze, door de H. Absolutie gezuiverd en zich met de grootste edelmoedigheid aan God opdragende, zulk eene groote akte van liefde, dat zij in volle waarheid mag zeggen:

IV. De Geloften zijn een krachtig middel voor de religieuze ziel om in hare heilige roeping te volharden en aldus hare zaligheid te verzekeren.

De wijze, waarop de HH. Geloften afgelegd worden, toont dat de gelofte een vrijwillig contract is, gesloten tusschen God van de eene, de ziel van de andere zijde; een contract, dat wederzijdsche verplichtingen en wederzijdsche voordeden in zich sluit; een contract, dat niet wettig verbroken kan worden dan bij wederzijdsche toestemming; wie het schendt, maakt zich aan eene misdaad schuldig.

Zoo nu God, die u tot het religieuze leven heeft geroepen, God aan wien gij u geheel geschonken hebt, en die uw offer heeft aangenomen, eischt dat dit contract tusschen u en Hem door het zegel der HH. Geloften bekrachtigd worde, zoo is dit omdat Hij, de menschelijke onstandvastigheid kennende, u heeft willen terughouden door de grootheid der misdaad, die gij zoudt bedrijven door het schenden uwer Geloften: eene heiligschennis.

juk des Heereu, hoewel altijd zoet en licht, u zwaar mocht vallen door uwe natuurlijke onstandvastigheid of verflauwing, zoo kniel voor uw kruisbeeld, hernieuw uwe Geloften en zeg tot u zei ven:

Â»Ik moet mijne Geloften bewaren en naleven, omdat het aan God is dat ik trouw gezworen heb.

Â»Aan God, niet aan een sterveling, â Eerste gevolgtrekking: mijne gelofte mag dus niet afhangen van het gedrag der menscheu jegens mij. Het vermeende onrecht mijner Overste of medezusters ten mijnen opzichte ontslaat mij niet van hetgeen ik aan God beloofd heb; het vermindert de kracht van mijn eed niet.

â sgt;Aan God, niet aan een sterveling. â Tweede gevolgtrekking: indien ik mijn woord terug wil nemen, moet God het zijne terug nemen, zoo niet, dan schend ik eene plechtige belofte, ik word meineedig, want nooit zal God het zijne terugroepen.

Â» Aan God, niet aan een sterveling. â Derde gevolgtrekking : vrij moge ik zeer sterke, zeer overtuigende beweegredenen aanvoeren om mijne geloften te breken. Zij staan in onuitwischbare letteren in Gods gedachtenis geschreven. Na mijn dood zal ik ze daar in duidelijke en juiste woorden geschreven zien! Wat zal ik aan God, aan myn geweten antwoorden?

Ik moet mijne Geloften bewaren en naleven, omdat ik, in tegenivoordigheid mijner medezusters en met voorkennis der geheele gemeente, die geloflen heb afgelegd.

Â»0 ja, nooit zal ik dien gedenkwaardigen dag vergeten waarop ik, voor het altaar geknield, in tegenwoordigheid mijner medezusters, mijner Overste, den Bisschop, met luide en verstaanbare stem mijne Geloften heb uitgesproken! Welk eene ergernis voor

allen, indien ik ongelukkig genoeg ware mijne Geloften te schenden, hoe zou dit het hart mijner Oversten verscheuren! â welk onberekenbaar nadeel zou ik berokkenen aan die jonge zusters, aan die novicen, die mijn voorbeeld zou doen wankelen, zou ontmoedigen, wellicht zou medeslepen! â welke helsche vreugde voor de goddeloozen en wereldlingen!

Deze overwegingen zullen gewis de bekoring die u kwelt, doen verdwijnen en die hernieuwing uwer Geloften, die gij wellicht eerst onverschillig uit-spraakt, zult ge nu herzeggen met zulk een gevoel van liefde, dat God uwe lauwhartigheid van daar straks zal vergeten!

Al wie voor mij zijn huis, of zijne broeders, of zijne zusters, of zijn vader, of zijne moeder, of zijn erfdeel zal verlaten hebben, zal het hondervoud erlangen en het eeuwig leven bezitten. (MaÃ¯th. XTX, 29.)

Dat zijn de eigen woorden van Jezus-Christus. Zij zijn dus volkomen waar, waar in derzei ver volle beteekenis. Deze woorden zijn door God bevestigd, en God, de opperste waarheid, heeft ons niet willen bedriegen. Het H. Concilie van Trente zegt uitdrukkelijk :

Indien iemand durft ontkennen dat de maagdelijke staat heter en gelukkiger is, dat hij vervloekt zij!

wereld, wij weten het, verbeeldt zich dat het i euze leven een zwaar offer is, en beschouwt de rei. quot;uze professie als een dood.

Ãr iijn zelfs ouders, die gezegd hebben, dat zij hunne kinderen even lief, ja liever ten grave zouden zien dragen, quot; in een klooster treden; en men moet bekennen, dat eene treffende overeenkomst bestaat tusschen de bruiloft van het Lam en eene begrafenis plechtigheid.

Bij het zien van het lijkkleed waarmede men, in sommige kloosters, de jonge dochter bedekt, die zich aan God gaat opdragen, schreien hare ouders en vrienden als bij een graf; en de Kerk zelve schijnt een oogenblik te treuren, wanneer zij over deze maagd, voorbeschikt om de Bruid van Jezus te zijn, de treurzangen des doods: De Profundis clamavi ad te, Dne, aanheft. Maar zij stort tranen van hoop, van geluk, van zaligheid; want zij weet, dat deze dood de verlossing, het ware leven is. Zij herhaalt onophoudelijk op dezen dag der verloving: Kostbaar is de dood der heiligen, in de oogen van God. â (Ps. CXV, 15.) Gelukkig de dooden, die in den Heer sterven! (Apoo, XIV 13.) Gij zijt dood, en uw leven is verborgen in God met Christus. (Coi.oss. III, 3.)

Ja, zij sterven, die Bruiden van Jezus, zij sterven met Jezus op het kruis en worden met Hem begraven; dit is de geest der geloften, die haar met Jezus aan het geheimzinnig schandhout hechten! De armoede ontbloot haar van alles en laat haar slechts dien zwarten sluier als doodskleed. De zuiverheid slaat het hart en verplicht het zich voor alle gedachten

van aardsche genegenheid te sluiten; voortaan zal dat liart slechts voor God kloppen, voor God ademen.

Het zwaard der gehoorzaamheid treft de zit- ( og dieper en doodt haar zoo geheel dat zij vor ,.u slechts door den wil van anderen zal leven.

Zij is dood de religieuze, zoo dood dat zij 'voor het menschelijk oog is als een lijk dat men plaatst waar men wil, zonder dat het zich â te verzetten. Maar dat alles vernietigt geenszi gt; het woord van Jezus-Christus. Wij zullen trachten het te bewijzen.

Oelnlc van clou Religieuzen Staat:, uit geheel menschelijk: oojypnnt 'bescliou.wcl.

Wat ons aan de wereld hecht, is voor de eenei. Eerbetoon en Waardigheid,, voor anderen Rijkdom, voor sommigen weder Genoegen. De religieuze Staat biedt dat alles aan, doch op eene vreedzamer, overvloediger, vreugdevoller en veiliger wijze.

Eene eervolle verbintenis, een eervollen stand, een eervollen naam, dit alles geeft het religieuze leven. Religieuze zijn, is God verkiezen boven een sterveling. Liever een sluier dan een diadeem. Stel u een aardsch echtgenoot voor, bekleed met de schoonste

hoedanigheden naar ziel en lichaam, naar hart en geest; omring hem met al den glans, dien de aarde geven kan. Hij zij groot door zijne waardigheid, koning. zoo gij wilt, â groot door zijne geboorte, â geef hei) den schoonsten naam, het schoonste geslachtswapen , den oudsteu adel, â groot door zijn verstand, hij zij bekend, beroemd, â groot door zijn karakter, verheven boven al wat naar laagheid of oneerlijkheid zweemt, â groot door zijne persoonlijke hoedanigheden, hij zij de goedheid en minzaamheid in persoon, â groot door zijne uiterlijke vormen...; laat eenige jaren voorbijgaan... door hare verbintenis zal de jeugdige echtgenoot bewonderd, gevleid worden, zij zal de zinsbedwelming der grootheid gevoeld hebben; maar het is een feit door de onderneming gestaafd, dat door de gewoonte, die zinsbedwelming ophoudt, de vleitaal eentonig wordt; eerst vermoeit en dan 'verveelt.

En wij beschouwen hier alles van de gunstigste zijde en veronderstellen het behoud van dien rang, waardoor men schittert, van de gezondheid, waardoor men geniet, van de fortuin, die de waardigheid ondersteunt, van de achting, die zoo licht in jaloersch-heid ontaardt, van de standvastigheid in het karakter en de liefde der echtgenooten, de vrijwaring van den dood eindelijk, die alles komt verbreken en vernietigen...

Welk eene reeks van beproeving, van smart, van vreeselijke teleurstelling, van hartverscheurende droefheid ligt er tusschen de kerk, waar het echtpaar, het Christelijk echtpaar zelfs, langs een met bloemen bestrooiden weg, aan den voet des altaars elkander eeuwige trouw zwoer, en de zelfde kerk wellicht, waaruit zij ten grave gevoerd worden.

En nu vraag ik u, Religieuzen, gij die twintig, dertig, vijftig jaren geleden uw verbond met Jezus Christus sloot, zijt gij Jezus moede?

Hebben de gebeurtenissen van daarbuiten de getrouwheid van uw Bruidegom doen wankelen of Zijne waardigheid gekrenkt?

Heeft de dood zich tusschen u en Hem geworpen om uw hart te verscheuren en te breken?

Wordt gij niet veel meer geÃ«erbiedigd dan de echtgenoote van den hoogstgeplaatsten magistraat? GeÃ«erbiedigd door diegenen, die geloof bezitten en in u meer zien dan eene vorstin, de Bruid van Jezus-Chrisius; â geÃ«erbiedigd door degenen, die den moed niet hebben u na te volgen en die tot u, eertijds hare gezellin en haars gelijke, thans komen als tot iemand die haar raad kan geven; â geÃ«erbiedigd zelfs door de goddeloozen, die, al spreken zij kwaad van u, in uwe tegenwoordigheid slechts gevoelens vinden, waarover zij zeiven verbaasd staan. Behalve eenige heethoofden, heeft niemand ooit de handen aan de religieuzen geslagen; en men heeft dan vaak de soldaten, die plichtshalve moesten gehoorzamen, het hoofd zien buigen en tranen storten. Ja, bespeurt gij in u zelve geen gevoel van grootheid, die u adelt en verheft?

De rijkdom, dat wil zeggen, het bezit, het genot van een overvloed van goederen is zeker boven armoede, dat is boven het gebrek aan het noodzakelijke te verkiezen.

De armoede doet lijden, de rijkdom belet veel lijden; maar tusschen gebrek en overvloed ligt een midden, dat bestaat in het noodzakelijke te hebben, het aangename van tyd tot tijd, opdat het aangenaam blijve en niet noodzakelijk worde, en tevens verzekerd te mogen zijn dat dit noodzakelijke en aangename nooit zullen ontbreken. Deze staat is duizendmaal te verkiezen boven overvloed en grooten rijkdom.

Als men rijk is, wordt men den overvloed moede; men vindt het genieten eentonig; men gevoelt altijd nieuwe behoeften, die ten laatste niet meer voldaan kunnen worden; men vreest altijd dien rijkdom , thans onmisbaar geworden, te verliezen, en men moet voortdurend op zijne hoede zijn, opdat er niets van verloren ga!

Welnu, de staat waarin men altijd het noodzakelijke en somtijds het aangename vindt, waar men geene vrees behoeft te koesteren ooit gebrek te lijden, is de Religieuze Staat!

Men heeft slechts eene cel, maar zij is licht groot genoeg; men leeft daarin tevreden; zij wordt ons dierbaar; zij is eenvoudig versierd en beantwoordt aan den smaak dergene, die ze bewoont.

Men heeft niet veel kleederen, doch als die versleten zijn, wordt er in voorzien; en die eenvoudige, zindelijke kleederen behoeft men nog te veranderen, noch op te smukken, noch behoeft men bij de vergelijking met anderen te treuren!

Men bezit geene landgoederen, en dit spaart ons de moeite ze te bebouwen en te doen gedijen, ââ¢ doch men heeft een wel onderhouden tuin met bloemen, die men gaarne ziet, met geliefkoosde zitplaatsen, enz.

Men blijft zeker niet gespaard voor ziekten en gebreken, maar men wordt even goed verzorgd als of men schatrijk ware; de zelfde dokter, de zelfde geneesmiddelen, en veel hartelyker, nauwkeuriger, ja, moederlijke zorg!

Men heeft slechts een zeer eenvoudig leger, doch het is goed en men slaapt daarop zoo kalm en vreedzaam , dat de rijkste dame ons zou benijden.

Men heeft geene uitgezochte spijzen, doch waartoe zouden zij dienen, daar men met die, welke ons opgedischt worden, tevreden is! zij worden ons in ruime mate voorgezet en bevredigen een eetlust, die door geene specerijen behoeft opgewektte worden.

Ziehier het groot bezwaar: Men lijdt veel in de kloosters, vooral in gesloten kloosters, door het gebrek aan vrijheid en het soms zware werk. â Zij die zoo spreken, hebben nimmer in een klooster geleefd.

Wilt ge daarmede zeggen, dat men niet mag uitgaan als men wil? doch wil men uitgaan? Neen,

omdat men zich uit vrijen wil heeft ingesloten; en hoevele vrouwen zijn niet evenzeer opgesloten als de Religieuzen en gaan even weinig uit, hetzij uit eigene verkiezing of uit noodzakelijkheid: misschien willen zij, doch kunnen niet!

1. In de kloosters is de gehoorzaamheid, die de vrijheid aan banden legt, het gevolg van den regel, die volgens omstandigheden gewijzigd kan worden, die lang beoefend werd alvorens geschreven te worden, en derhalve de menschelijke kracht niet overtreft. De gehoorzaamheid gaat uit van eene Overste, die door strenge wetten en vooral door haar geweten verplicht is nimmer uit luim te bevelen, het gebod wel te wikken en te wegen, en altijd en alleen het welzijn barer onderhoorigen in het oog te houden.

Gehoorzaamt, in de wereld, de vrouw niet aan haar man, aan de mode, aan den dwang der samenleving, aan lastige bezoeken, aan hare naaisters, aan hare dienstboden en helaas! aan hartstochten, die wellicht hare sterkste dwingelanden zijn!

2. In het klooster veranderen de bevelen weinig; wat men gisteren gedaan heeft, moet men morgen doen. Men weet bijna tevoren wat men te doen zal hebben, en dÃ¶or de gewoonte wordt datgene wat de gehoorzaamheid pijnlijks heeft, zoet of ten minste dragelijk.

3. In de kloosters wordt de gehoorzaamheid lichter door de gedachte dat men aan God gehoorzaamt en dat zelfs onze kleinste daad, met dit inzicht gedaan, niet onbeloond zal blijven.

Er is in het klooster eene deugd, die de macht heeft alle zaken van natuur te doen veranderen, alles

te veredelen, alles om zoo te zeggen te vergoddelijken : het is de geest des Geloofs , in de wereld zoo weinig gekend! De ziel, die het geluk heeft die deugd te bezitten (welke God gaarne geeft aan wie ze Hem vraagt), ziet in haar werk, in hare raoeielijkheden, in hare vreugde, in die duizend kleine dagelijksche voorvallen slechts een middel om God te behagen en rijk voor den Hemel te worden. Wat maakt het haar of zy zich bezig moet houden met lezen, schrijven, onderricht geven, aan een ziekbed te waken, zich te vermaken zelfs als men het haar beveelt, aan den voet des altaars te knielen of ziek te bed te liggen! Zij weet dat elke minuut, aldus door de gehoorzaamheid geheiligd, haar een schat in den hemel bereidt!

^ at noemt men genoegen? Al datgeen icat eene aangename gewaarwording doet ontstaan; doch voegen wy hierbij: en wat niet door vermoeienis of loroeging gevolgd wordt.

Het verstand vindt genoegen in de studie, in het lezen; welnu, in het klooster heeft men vastgestelde uren voor de studie. Men vindt er verstandige en liefderijke onderwijzers, altijd gereed datgene wat zij weten mede te deelen, ervaren en veilige beoordeelaars, wie men zijn werk kan toonen zonder eene scherpe en bitse critiek te moeten vreezen, welwillende vrienden die ons helpen. Het klooster bezit uitmuntende boeken in grooter getal en van grooter waarde dan men ooit voor zich zelve zou bezitten, ware men alleen.

Het verstand vindt genoegen in een gezellig onderhoud. In het klooster zijn de gesprekken zeker even geestig als in de wereld; de geest is daar niet boosaardig, maar even boeiend, even levendig en gewoonlijk meer verheven en kiesch.

De gesprekken worden er steeds opgevroolijkt door eene openhartige, edelmoedige liefde, die niet licht boos wordt, die zoekt te behagen, niet voor zich zelve, maar slechts om anderen genoegen te doen en ze tot God te leiden. Die gesprekken vermoeien niet, want de tijd is beperkt; zij mishagen niet, omdat de welvoegelijkheid ze bestuurt. Men redetwist, doch twist niet; men kan levendig, opgewekt zijn, doch zonder driftig of toornig te worden.

2. In het hart. Het hart heeft levendiger genoegens, omdat het reiner en godvruchtiger is.

De vreugde des harten in de wereld bestaat in vertrouwelijken omgang met zijne ouders en de zoete banden der vriendschap. In het klooster vindt men iets dat men elders te vergeefs zoekt. De moeder en het kind op eiken leeftijd en gedurende het geheele leven.

Tusschen de Overste en de religieuze bestaat niet alleen Ã©Ã©n hart, maar Ã©Ã©ne ziel. De Ã©Ã©ne blijft steeds het eenvoudige, goede, vertrouwelijke kind, de andere de moeder die haar kind lief heeft, verbetert en ten hemel leidt.

En het genoegen der vriendschap! O hoe zalig is die in het klooster; de toegenegenheid is daar oprechter, inniger en vooral meer bovennatuurlijk. Men heeft daar vele vriendinnen en het laat zich begrijpen. Men is zich vrijwillig in het zelfde klooster onder den zelfden regel komen plaatsen; dit is een

bewijs dat men de zelfde neigingen, de zelfde gevoelens, den zelfden godsdienstzin koestert, en dit geeft reeds toenadering. In het noviciaat wordt men, om zoo te zeggen, in den zelfden vorm gegoten; men leert elkander beminnen , en men begrijpt vooral dat men , door elkander lief te bebben aan God behaagt.

En de vreugde der ziel voor het H. Tabernakel, waar Jezus dag en nacht voor ons verblyft; Jezus, voor wien men gekomen is, Jezus, dien men met vurige liefde bemint, Jezus, voor wiens liefde men eiken anderen liefdeband verzaakt heeft!

O, wie kan het geluk, den vrede, de verrukking der ziel bevatten; eene inwendige vreugde, wel is waar, doch die zich soms zelfs aan het lichaam mededeelt, als Jezus tot haar nadert.

En de vreugde, die op de religieuze nederstraalt van het liefelijk beeld der H. Maagd, hare Moeder, waar zij dagelijks haar hart komt uitstorten!

In het lichaam. Wie zou durven beweren, dat de genoegens van het lichaam bestaan in het zondig en zinnelijk genot dat walging wekt en wroeging na zich sleept. Neen, voor het lichaam bestaat hooger genot, besloten in dit enkele woord Welzijn ; en dit welzijn, het gevolg van gezondheid, vrede, rust en inwendig genoegen vindt men meer in de kloosters dan elders.

De geest, vrij van kommer, is steeds gelijk van humeur. Het zalig kruidje van berusting in Gods Voorzienigheid teelt hier weliger en prent een voort-durenden glimlach op het gelaat.

Wel geregelde ontspanning sur en doen dagelijks de volle beteekenis van hun naam gevoelen, â zij ontspannen in den volsten zin des woords, â zij doen herleven en verjeugdigen het gemoed. Eene

beuzeling vermaakt, een enkel woord wekt de vrooliik-heid op! Hier wordt het woord van den H. Paulus waarheid, wanneer hij zegt: Â»Dat al wat waar is, Â»wat eerbaar, wat rechtvaardig, wat heilig, wat Â»beminnenswaardig, wat stichtend, wat deugdzaam, Â»wat loffelijk is, het onderhoud uwer gedachen zij.quot; (Philip. IV, 8).

Heerlijke bladzijden zouden wij hier kunnen schrijven door gevoelens weder te geven, die eenige religieuzen uit haar hart hebben laten ontsnappen, wanneer zij het geluk schetsten, dat zij gevoelden zich Bruiden van Jezus te mogen noemen. Maar alle religieuzen gevoelen dit niet op de zelfde wijze; en het lezen van gevoelens, die zij nooit gesmaakt hebben, zou sommigen wellicht ontmoedigen. Wij zullen dan slechts de reden aantoonen, die voor elke religieuze kannen bewijzen, dat zij, met Jezus tot haar Bruidegom te verkiezen, den veiligsten en besten weg ter zaligheid gekozen heeft.

gt;De roep tot het Religieuze leven,quot; zegt de H. Lau-rentius Justianius, ais, na bet doopsel, de grootste Â»genade, die God eene ziel geven kan; het is een Â»teeken van voorbeschikking.quot;

Â»De religieuze staat,quot; zegt de H. Magdalena van Pazzi, Â»is een aardsch paradijs, waarin de ziel, snauwer aan God verbonden zijnde, meer overvloedig Â» deel heeft aan de schatten der H. Kerk, â een voort-

gt; durendeu vrede smaakt, â God zooveel eer bewijst als Â»het een menschelijk wezen doen kan! De religieuze Â»staat is de kortste, de gemakkelijkste, de veiligste Â»weg ten hemel.quot;

Â»De onschuld en den vrede des harten, die de wereld niet kent; de vreugde van een goed geweten, de eenige bron van waar genoegen. Plichten waarvoor men contant betaald wordt, door den troost die derzelver vervulling gemakkelijk maakt.

Eene heilige vergadering, waarvan de liefde den band, de vrede den troost uitmaakt; waar men niets benijdt, omdat alles ons, zoowel als onze medezusters toebehoort; waar men niets vreest, omdat men de zelfde goederen te hopen, â de zelfde rampen te duchten heeft, â waar het verschil van belangen de harten niet verdeelt, omdat het zelfde belang ze samensnoert; â waar al het verdriet, dat het menschelijk leven vergalt, onbekend is, omdat de hartstochten, die het veroorzaken, verbannen worden; waar wij hulpbronnen vinden in al onze moeielijk-heden, â voorzorgen tegen onze zwakheden, â ondersteuning in ouze moedeloosheid, â aanmoediging tot het vervullen onzer plichten.

Een kalm, onschuldig leven, vervuld met goede werken, waarin de onverschilligste zaken deugden worden en ons verdiensten voor den Hemel vergaderen.

Een troostvollen dood eindelijk; zonder kommer over hetgeen men in de wereld achterlaat, wijl men niets bezit; âzonder gewetensangst omtrent de zaken waarmede men zich bemoeid heeft, want onze zaligheid was onze eenige zaak; ââ zonder wroeging omtrent oneerlijk verkregen goed, wijl men zelfs opgeofferd

heeft wat men wettig bezitten kon; â zonder gewetensangst omtrent de bedieningen, die wij bekleedden, daar wij sterven waar de gehoorzaamheid ons geplaatst had; in Ã©Ã©n woord, een zachten, vreedzamen dood , een troostend voorteeken der eeuwigheid; want daar de wereld ons vaderland niet is, moeten wij volgens de beloften van Jezus-Christus, het in den hemel vinden.'

In den religieuzen staat leeft de ziel zuiverder. Â» 5gt; Â» Â» valt zij zeldzamer.

Laat ons Ã©Ã©n voor Ã©Ã©n deze schoone woorden overwegen, om de rijke schatten te ontdekken, die daarin besloten zijn.

Als dienstmaagd des Heeren is het aan Hem dat zij gehoorzaamt. Aan God verbonden door de Geloften

van gehoorzaamheid, armoede, zuiverheid, â werkt, bidt, rust zij zonder zich van God te scheiden. In haar leven is er gedureude geen enkel oogenblik een werk dat God niet voorschrijft en dat zij niet aan Hem moet opdragen! Dit weet zij, en deze gedachte, haar in haar werk en hare moeielijkheden ondersteunende, verplicht haar tevens met eene zuiverheid van inzicht en eene zuiverheid van liefde te werken, die aan al hare daden onberekenbare waarde geven! Voeg hierbij de verdiensten, die zij door hare Geloften verkrijgt; en zie welken rijkdom zij vergadert en hoeveel eer zij God geeft! Â»0 hoe groot, hoe verdienstelijk zijn zelfs de kleinste werken eener religieuze,quot; roept een godvruchtig schrijver uit: de diadeem eener vorstin heeft minder waarde dan de eenvoudige bezem, door regel of gehoorzaamheid der religieuze in de hand gegeven.

Door de muren, die haar van de wereld scheiden, â den regel, die al hare oogenblikken van dag en nacht inneemt, â de blikken harer Oversten, die haar steeds met liefde volgen, â de gedachte aan Gods tegenwoordigheid, die haar zelden verlaat, â de bijna voortdurende bezigheden, die al hare uren innemen, â dit alles verwijdert de gelegenheden tot zondigen,

Wat is men gelukkig, als men verplicht is, zedig en geregeld te leven! Wat zijn wij gelukkig, wanneer onze ledematen steeds werkznam, onze geest steeds

Â»0 muren, o teederbeminde muren,quot; riep de H. Magdalena van Pazzi uit, Â»voor hoeveel gevaar behoedt gij mij!quot;

Het gebed, de biecht, de raadgevingen, de geestelijke lezingen, de goede voorbeelden, de heilige inspraken, de knaging van het geweten, dit alles komt haar elk oogenblik opwekken, vermanen, helpen, troosten, versterken en tot het goede terugvoeren.

Eene religieuze, die een enkelen dag van God verwijderd kan blijven, moet wel zeer boosaardig zijn !

Ten allen stonde kan zij immers opstaan door het lt;iebed en eene oefening van liefde of gehoorzaamheid, die haar tot eene goede biecht bereiden.

Ten allen tijde, alle dagen althans kan zij tot hare Overste gaan om bij haar een goeden raad of eene bemoediging te zoeken!

En wordt zij niet dagelijks versterkt door de genaden, welke de goede religieuzen, die de gemeente vormen, over haar afsmeeken!

Als eene religieuze valt, zegt een Kerkvader, snelt God toe en strekt de hand uit om haar op te richten.

Omdat zij beter hare plichten begrijpt, â hare zwakheid gevoelt, â hare onschuld waardeert, â het gewicht harer Geloften kent, en vooral beter de smart gevoelt, die men Jezus door eene vrijwillige fout aandoet. Daarom waakt zij met zorg, doch zonder angst, zonder dwang over hare oogen, hare verbeelding, hare woorden; daarom beveelt zij zich meermalen aan haren H. Engelbewaarder, over wiens tegenwoordigheid zij zich verheugt. Daarom maakt zij 's morgens bij hare meditatie een overzicht van den dag, ten einde met zorg de gelegenheid tot zonde te vermijden.

Omdat zij noodzakelijk meer met God verÃ©Ã©nigd leeft. God is de vuurgloed, waaruit onophoudelijk ontelbare genaden ontsnappen. Alle schepselen hebben deel aan die genaden; maar zij, die zich het dichtst bij het vuur bevinden, ontvangen natuurlijk het overvloedigste deel.

De religieuze woont in het huis van God, â met Jezus onder het zelfde dak; â zij nadert bijna dagelijks tot de H. Tafel, zij knielt zoo dikwijls neer aan den voet des Tabernakels, om daar Jezus te loven, te aanbidden, te bedanken, te smeeken; haar werk zelfs verwijdert haar niet van God, omdat zij voor God, onder Gods oogen werkt. Hoe zou zij niet door Gods genade overladen worden?

Wat kan eene religieuze ontstellen? Leeft zij niet met God en behoort zij niet aan God ? Ziekten kunnen haar de gezondheid ontnemen, â laster kan haren goeden naam aanranden, â gebreken kunnen haar overvallen, â de duivel kan haar geest met de afschuwelijkste voorstellingen, met vrees en angst vervullen, door eene toelating van God kan zij haren Oversten en Zusters tot last worden; indien zij volgens hare zwakke krachten getrouw is aan hare plichten, indien hare ziel en haar wil aan God verknocht blijven, dan zelfs als het haar voorkomt dat alles verloren is, kan zij altijd zeggen: 2Jc behoor aan God, en Hij, neen Hij zal mij nooit veriatin !

Heilig sterven blijft de grootste zaak. Op de deur van elk religieus gesticht zou men deze woorden kunnen schrijven, geplaatst aan den ingang van het klooster der Trappisten: Valt het leven hier hard, het sterven valt hier zacht! Ja het is zoet in het klooster te sterven, omdat men er heiliger geleefd heeft dan in de wereld; â men heeft zich meer verloochend, â men heeft geduldiger geleden, -â men heeft vuriger bemind, â men heeft vlijtiger gearbeid, â men heeft godvruchtiger de HH. Sacramenten otitvangen.

Â»Waarom zou ik niet tevreden sterven?quot; vraagde eene religieuze, met den glimlach op de stervende lippen; Â»de Heer heeft den hemel beloofd aan degenen, die alles voor Hem verlaten; welnu, ik heb ter zijner liefde aan alles vaarwel gezegd, en God zal getrouw zijn aan zijne belofte.

Â»Ik wist niet dat het zoo zoet was te sterven fquot; Deze woorden van een kloosterling zal elke religieuze , indien zij getrouw aan haar plicht geweest is, op haar sterfbed kunnen zeggen!

Omdat volgens de Godgeleerden de religieuze bij hare professie vergiffenis krijgt der tijdelijke straffen van al de zonden, die zij in de wereld bedreven heeft, zoodat zij op dien dag, indien zij goed gestemd is (en welke religieuze is het niet op dien dag?) â eene genade van vergeving harer zonden verkrijgt, welke haar den hemel zou openen, indien zij dan kwame te sterven.

Wat nu de dagelijksche zonden, na de Professie bedreven, betreft, zoo worden die gemakkelijk uit-gewischt door de gebeden, de verstervingen, de HH. CommuniÃ«n, de goede werken van eiken dag en de talrijke aflaten toegevoegd aan bijna al de oefeningen der gemeente. Ook worden, na den dood van elke zuster, talrijke gebeden verricht voor de rust harer ziel door al hare medezusters, en ook worden tot dit einde vele HH. Missen gedaan.

Omdat de schoonheid der hemelsche kroon geÃ«ven-redigd is aan de liefde der ziel tot God en de offers, welke zij Hem gebracht heeft. En wie heeft God meer bemind dan de religieuze? Zij heeft ter zijner liefde alles verlaten wat zij lief had. Vader, moeder, zusters en broeders! â alles wat zij op aarde verwachten of hopen kon van aardsche vreugde, stoffelijke goederen, eer en aanzien. â Zij heeft Hem haar lichaam en haar hart gegeven door de gelofte van zuiverheid; hare goederen, haar tijd, haar werk door de gelofte van armoede; haar geheel bestaan door de gelofte van gehoorzaamheid.

Wij hebben thans op eenvoudige wijze de voor-deelen van den religieuzen staat aangetoond, en vragen nu aan ieder, die oprecht zijn wil, of men meer kan wenschen en of men niet bekennen moet dat die voordeden werkelijk bestaan.

Wij weten wel dat er enkele religieuzen zijn, die deze voorrechten ontkennen; doch, zegt de H. Liguori, dit zijn geen goede religieuzen, want eene goede religieuze is eene gelukkige religieuze! Het geluk en de volmaaktheid eener religieuze bestaan in eene nauwe vereeniging van haren wil met den wil van God; en zoodra zij zich van God afscheidt, is zij niet meer op hare plaats: zij lijdt.....

Wat is de Hemel! â Het ia eene Yerwijdering van alle aardsche rampen en kwalen; â het is met de heiligen leven en omgaan, â en hunne zoete toegenegenheid genieten; het is eindelijk met God vereenigd zijn, geen anderen wil hebben dan den zijnen, en in deze vereeniging een onverstoorbaren vrede genieten. Is dit niet het leven der getrouwe religieuze ?

Wat is de Helt Eene verzameling van alle ongelukken en rampen, waarvan die der aarde slechts eene zwakke afbeelding zijn; â het is wonen te midden van slechte, afschuwelijke, hatelijke wezens; â het is nooit zijn wil kunnen doen, â opgesloten zijn in een huis, waaruit men nooit kan ontsnappen; â bet is van God verwijderd leven en van Hem verstoten worden. Is dit niet het leven der ontrouwe religieuze?... Het is voor haar even onmogelijk, gelukkig te leven met eene ziel overdekt met fouten, als gezond te zijn met een lichaam door wonden bedekt.

De brave religieuzen hebben zeker ook hare beproevingen , maar een gerust geweten is een balsem, die derzelver bitterheid verzacht.

De overtuiging, dat de tegenheden en moelelijkheden ons tot eene overgroote zaligheid zullen doen geraken, is zeker voldoende om elke klacht, elk gemor op onze lippen te smoren. En God beloont de brave zielen van tijd tot tijd door inwendigen troost; haar die, onderworpen en gelaten, met geduld en liefde lijden .^f

Hieruit volgt dat religieuzen, die menschqlijken troost zoeken, altijd ontevreden zijn , terwijl andere , die vreedzaam aannemen wat God haar overzendt, steeds overvloeien van vreugde.

Wilt gij het geluk religieuze te zijn begrijpen en. gevoelen? Wees dan wel overtuigd, dat God alleen

uw geluk uit kan maken, en dat de ziel, die God heeft gevonden in Hem alles gevonden heeft.

Indien men in de wereld de vreugde, den vrede, de voldoening, de tevredenheid kende, die het deel der religieuzen is, zou het heelal een uitgestrekt klooster worden; en, zegt de H. Magdalena de Pazzi, men zou onze muren met ladders beklimmen. De H. Laurentius Just, meent, dat God wet voordacht aan de wereld het geluk van den religieuzen staat verbergt, omdat, kon men er zich een denkbeeld van maken, alle menschen kloosterlingen zouden willen u-orden.

De H. Aloysius van Gonzaga verwonderde zich ook dat alle menschen niet naar het klooster gingen; zooveel geluk had hij in het Gezelschap van Jezus gevonden. â

O vreugde des kloosters, heilige zielevreugde, alleen gesmaakt door degenen, die Jezus bezitten en beminnen! Vreugde van boetvaardigheid, vreugde van zelfverloochening, vreugde duizendmaal zoeter dan al de vreugden, al de genoegens der aarde! Wat zijn zij ongelukkig, die U miskennen en Ã¼ verzaken omdat zij Ã¼ niet begrijpen!

Dit leven der ziel is voor de meeste menschen eene onbekende wereld. De wereldling beklaagt de

religieuze die eene schitterende toekomst, eene vrijheid, die haar zooveel aangenaams aanbood, eene zoo zoete genegenheid opoffert om den hals te krommen onder een juk dat zwaar valt, om zich binnen vier muren op te sluiten en aan alle familiebanden te verzaken.

Wanneer een doove het heerlijkst concert bijwoont, zal hij ongevoelig blijven, en de schouders ophalen, als hij u van aandoening ziet weenen. Hij ziet slechts

den -wijd geopenden mond des zangers en armen, die op vreemdsoortige instrumenten slaan. Spreek een blinde over de heerlijkheid van den sterrenhemel, over de pracht der zon, wanneer zij achter de bergen verdwijnt, over de heerlijke ineensmelting der kleuren eener schilderij en over de gewaarwordingen, die deze op uwen geest teweegbrengt, hij zal u bedaard aanhooren, doch inwendig zeggen: die man is dwaas, hij spreekt van zaken die onmogelijk bestaan kunnen ; en .... hij zal u beklagen!

Alvorens de religieuze dit hoofdstuk begint te lezen, verzoeken wij haar aandachtig het opschrift te lezen: moeielijkheden, die in den religieuzen staat kunnen voorkomen.

Die moeielijkheden kunnen er, wel is waar, in voorkomen, doch vloeien er niet uit voort gelijk de voordeelen, waarvan wij gesproken hebben. Men ontmoet ze er somtijds, doch zij worden meer of minder gevoeld volgens de gesteltenis der ziel.

Het is vooral de toestand der religieuze, die haar deze moeielijkheden doet zien en gevoelen; en wellicht

zullen yerscheidene religieuzen dit hoofdstuk overdreven vinden; zij zullen noch in â noch rondom zich iets dergelijks gehoord of gezien hebben.

Ã¼e menschelijke natuur, door de erfzonde bedorven, tracht naar onafhankelijkheid, laat zich moeielijk onder het juk brengen, hecht zich aan alles wat de zinnen streelt, haat allen dwang en vindt overal te klagen, te morren, zich te verzetten. De menschelijke natuur vergezelt ons overal, zij ook dringt door in de kloosters; maar door den invloed der goede voorbeelden, door de kracht van onzen goeden wil en vooral door het dikwijls en godvruchtig ontvangen der HH. Sacramenten, verandert zij langzamerhand; zij verkrijgt kracht en buigzaamheid en, hoewel zij gevoelt dat Gods geboden en de Evangelische raden een juk zijn, kan zij in waarheid zeggen: Uw juk, o Heer! is zoet en uw last is licht.. (Matth. XI, 30).

Wij ontleeuen het overzicht der moeielijkheden, welke de religieuze staat kan opleveren, aan de Brieven van 1'AbbÃ© Bautain (De Christin onzer dagen). Deze brief is gericht aan eene jonge dame, vÃ³Ã³r het intreden in het klooster, en kan nuttig zijn voor degenen, die reeds eenige jaren daarin hebben doorgebracht, door haar te toonen wat zij te lijden kunnen hebben, als zij zich niet met God vereenigd houden.

Â»Daar de religieuze staat zich ten doel stelt. God en den evennaasten te dienen, zoo is de zelfverloochening een eerste vereischte. Dat hij die mij volgen wil, zijn kruis opneme, het dagelijks drage en na mij kome,quot; zegt Jesus. (Matth. XVI, 24, Marci VIII, 84, LtjcjÃ¯ IX, 23.)

Â»Om die zelfverloochening, de moeielijkste zaak die men der menschelijke natuur vergen kan, in oefening

te brengen, stelt de H. Kerk diegenen, die een volmaakter leven zoeken, de evangelische raden voor , en laat hen na behoorlijken proeftijd toe tot het afleggen der HH. Geloften, waardoor zij zich voor zekeren tijd of voor altijd verbinden, hunnen Oversten te gehoorzamen, in onthouding te leven, en zich met het noodzakelijke tevreden te stellen. Dit zijn de drie Geloften van gehoorzaamheid, zuiverheid en armoede.quot;

De eerste is zeker de moeielijkste; want meer kost het den mensch te verzaken aan zijne zoogenaamde onafhankelijkheid van verstand en wil, dan aan de genoegens der zinnen of het genot van te bezitten. Niets ligt ons nader aan het hart dan onze eigenwil. Ik is en blijft de eerste persoon â en de gehoorzaamheid moet hem onder eens anders wil doen buigen, hetgeen onzen hoogmoed aan eene zware proef onderwerpt. â En weet wel, mijn dierbaar kind, dat men in het klooster in geweten en in alles moet gehoorzamen. Men opent voor Ã¼ een regel, die alle bewegingen bepaalt; en daarenboven hoort men het bevel der Overste, die den regel moet toepassen en wijzigen.

Het gaat er niet zoo als in het huis uwer Ouders, waar gij meestal of ten halve of in het geheel niet gehoorzaamt, alle listen uitdenkende om te vermijden wat u onaangenaam is, en waarvan ge u gewoonlijk weet te doen ontslaan; waar ge datgene wat u wordt voorgeschreven, door redeneering, door uitvluchten, desnoods door liefkozingen en tranen weet te ontduiken of te doen uitstellen, zoodat ge gewoonlijk niet

alleen doet wat gij gaarne doet, maar daarenboven uw wil nog weet te doen volbrengen door al degenen, die n omgeven.

In het klooster, mijn kind, valt er niet meer te redeneeren, te redetwisten , te ontduiken; en wanneer gij zelfs uitwendig zoudt doen wat u wordt voorgeschreven , zoudt gij u nog eenigzins schuldig maken, wauueer gij slechts volgens de letter gehoorzaamt, zonder uw geheelen wil er mede te vereenigen.

Gij zoudt althans niet vorderen op den weg der religieuze volmaaktheid, die bijzonder bestaat in het verzaken aan eigen zienswijze en eigenwil.

Dan zult gij in het klooster nog Oversten vinden, tusschen God en u, tusschen den Regel en u. Hoe wijs zij ook mogen zijn of gij het moogt worden, blijft gij mensch van weerszode â bijgevolg zal er toegenegenheid of afgekeerdheid bestaan. Zoo er afgekeerdheid bestaat, zult gij zeer veel moeite hebben, u te onderwerpen, en het ofier zal wellicht uwe krachten te boven gaan. Duizend redenen zult gij vinden om te weerstaan of te ontduiken; en zoo u dit onmogelijk wordt, zoo oordeel zelve, wat men moet lijden onder een juk, dat men verfoeit. Het is de hel in het huis des Heeren. Bestaat er toegenegenheid , dan zult gij gevaar loopen, uit natuurlijke beweegredenen te gehoorzamen voor uw eigen genoegen , en behalve dat gij de verdiensten verliest, brengt gij in de gemeente eene oorzaak van tweedracht; want de natuurlijke genegenheid veroorzaakt bijzondere vriendschapsbetrekkingen, geheime vriendschapsbetuigingen , die schadelijk zijn voor de zusterlijke liefde, omdat men daarin zich zelve en niet het welzijn der gemeente zoekt. Het is uit deze vertrouwelijkheden (geesel der religieuze huizen, die

men tot eiken prijs daaruit moet weren , wil men ze ia den geest hunner instelling zuiver bewaren), dat te groote gemeenzaamheid, afgunst, verdeeldheid en ten laatste tweedracht ontspruiten...

Vlei u dus niet met de begoocheling, dat het gemakkelijk valt te gehoorzamen. Vele personen, die in het klooster wenschten te treden, hebben mij geraadpleegd; en ik heb altijd opgemerkt, dat zij wie de gehoorzaamheid zoo gemakkelijk toescheen alvorens zij die beoefend hadden, ze hard en on-verdragelijk gevonden hebben; terwijl andere die, alvorens in het klooster te treden, de gehoorzaamheid als de groote struikelblok beschouwden, zich moedig aan den strijd tegen haren natuurlijken weerzin gewaagd en het juk zoet en licht bevonden hebben, nadat zij het gedragen hadden. Ja, mijn dierbaar kind, niets is moeielijker, niets is zeldzamer zelfs, dan te kunuen gehoorzamen in geest en in waarheid, vooral wanneer men moet gehoorzamen zonder ophouden, zonder belooning, zonder loftuiting, zonder zegepalmen, zonder roem, doch alleen uit plicht en geweten.

De oude schrijvers zeggen, dat de schoonste zegepraal die is, welke men op zich zelven behaalt; en om te gehoorzamen, gelijk men doen moet door de gelofte van gehoorzaamheid, moet men zich onophoudelijk overwinnen. Dit eerste punt zij u ter overweging aangeboden.

Het tweede zal u wellicht minder moeielijk schijnen; want uw onschuldig hart heeft de aanlokselen der aardsche liefde nog niet gevoeld. Dit is nochtans

meer de onschuld der onwetendheid dan die der deugd. Door uw jeugdigen leeftijd zijt gij nog niet ernstig aangevallen, te meer daar gij weinig in de wereld geleefd hebt. Het weinige, dat gij er van gezien hebt, heeft de begeerte niet in u opgewekt om er meer van te ondervinden; want gij vondt er geen genoegen in en vreesdet het gevaar. Uw hart is nog niet beproefd geworden; doch wellicht bemint het zich zeiven en anderen om zich zeiven. Dit is geen bewijs dat de liefde tot God alleen in uwe ziel heerscht. Denk dat in het klooster alle bijzondere vriendschap verboden is en dat de religieuzen elkander met de zuiverste zusterlijke liefde nioeten beminnen. In het klooster heeft men geene vriendinnen, men heeft slechts zusters; en gelijk in eene aardsche echtver-eeniging het hart eener echtgenoote geheel aan dengenen behoort wien zij trouw gezworen heeft, zoo behoort het hart der religieuze geheel aan haren goddelijken Bruidegom, en het is eene ongetrouwheid zich aan wie ook te hechten. Zelfs moogt gij uwe Ouders niet meer beminnen gelijk gij het tot dusverre gedaan hebt.

Gij zult hen wellicht niet zoo dikwijls zien als gij zoudt verlangen; en indien hun bezoek uwe ziel kon storen, zoudt ge er geheel aan moeten verzaken; want Jezus-Christus heeft gezegd: Â»Hij, die zijn vader of moeder meer bemint dan mij, is mijner niet waardig.quot; (Matth. X, 37.)

Nu blijft ons nog over van de belofte van armoede te spreken, welke bestaat, niet juist in niets te bezitten, want dit is onmogelijk, maar in niets te

hebben, noch te gebruiken zonder verlof der Overste; op de eenvoudigst mogelijke wijze te leven en met het volstrekt noodzakelijke tevreden te zijn; en dit heeft men in de strenge orden zelfs niet.

Gij zult met grove stof gekleed worden â armoedige, soms versleten kleederen moeten dragen. Men kan u laten vasten en u verstervingen van allen aard voorschrijven. Gij zult eene kleine, donkere cel bewonen, op stroo, misschien op de planken slapen. Gij zult koude en hitte zonder morren moeten verdragen; en geen enkel voorwerp zult gij het uwe mogen noemen, noch uitsluitend tot uw gebruik mogen houden. Indien gij u ergens aan hecht, zal men het u ontnemen, ware het slechts om u in zelfverloochening te oefenen; en uw wil, die nu zoo gaarne zijn schepter zwaait over personen en zaken, zal voortdurend onderdrukt worden.

Dit alles schijnt u gemakkelijk, omdat gij, naar gij zegt, beproefd hebt. Die beproeving was vrijwillig en het stond in uwe macht die te doen ophouden. Wanneer gij eenmaal verbonden zijt, zullen die ontberingen u moeielijker, die opofferingen u zwaarder vallen, en dan is het voor immer....

Wanneer gij eindelijk uw novicaat volbracht en uwe Geloften uitgesproken hebt, zal men u bedieningen geven, die u tegenstaan.

Gij wilt gaarne zieken oppassen, en men plaatst u in de scholen. Gij hebt smaak en talent voor het onderwijs, en men zendt u naar een gasthuis of eene gevangenis. Gij gevoelt neiging voor het beschouwende leven, men overlaadt u met werkzaamheden, â

en zoo gij hieraan de voorkeur geeft, zal men u aan het tegenovergestelde binden. In Ã©Ã©n woord, men zal beschikken over uw persoon, uwe vermogens, uwen tijd, uw werk, uwe krachten, niet op eene onredelijke wijze, maar voor het welzijn der gemeente, dat wil zeggen voor de eer van God, voor het welzyn van den evennaaste, hetgeen het doel harer instelling uitmaakt. Alles zal gedaan worden zonder u te raadplegen, zonder dat men zich om uw gaarne of liever bekommert, al ware het slechts om uwe gehoorzaamheid, uwe zelfopoffering op de proef te stellen. Gij zijt als de soldaat onder de wapenen; â men beveelt hem te gaan en te komen, en hij gaat en komt; op de stem van zijn Overste moet hij voortgaan of wijken, zelfs al gaat hij den dood te gemoet.

Na al hetgeen wij reeds gezegd hebben, komen we gemakkelijk tot het besluit, dat de levensgeest van den religieuzen staat een geest van opoffering en een geest van vrede is.

Opoffering en vrede! Ziedaar het keaimerk der zielen die God heeft geroepen en die zich vreugdevol aan Hem gehecht hebben door de Geloften van gehoorzaamheid, zuiverheid en armoede.

Opoffering die alles geeft, die zich geheel geeft, altijd gereed te werken, te lijden, te sterven , voor Hem, die de ziel haar Meester en haar Vader noemt!

Niets behoort u meer toe, o Religieuzen, alles is in de handen van uw Opperheer overgegaan, alles is verkocht en geleverd! Gij zijt in het bezit van God overgegaan; gelijk Jezus, leeft gij voor God en voor Hem alleen om Hem te loven, te aanbidden, te vereeren, Hem al den lof te geven, die zijne aanbiddelijke volmaaktheden vereischeu.... Gij leeft om Hem te bedanken, te troosten, te beminnen, â te dienen door te werken, â te dienen door te lijden, â te dienen door u op te offeren.

Gij leeft vooral om Hem toe te behooren. En dit enkel woord besluit eene wereld van leven, van heiligheid, van glorie en zaligheid.

Vrede, waardoor zich de religieuze over niets bekommert, noch over den dag van morgen, noch over het volgend uur; om zoo te zeggen, van minuut tot minuut levende onder de vaderlijke bescherming van Hem, wien zij zoo gaarne den zoeten naam van Vader geeft, â slechts vraagt wat zij noodig heeft en met liefde verwacht wat zij vraagt, vertrouwende dat alles op zijn tijd zal komen.

Vrede, die steeds den glimlach op de lippen doet zweven, zelfs dan als ziels- of lichaamsleed tranen doet vloeien, overtuigd als zij is dat dit lijden noodzakelijk is ter harer zaligheid en ter verheerlijking van God.

Vrede eindelijk, die haar zelfs de begeerte ontneemt tot leven of tot sterven, doch alleen die zoo zoete

en troostende begeerte in het hart laat, in alles den wil des Vaders te volbrengen.

O hoe schoon, hoe goed is die geest, welke in alle religieuze huizen heerscht, zich dringt in de zielen van al degenen, die daarin wonen, ze bezielt en verlevendigt!

Deze goede geest kan door zekere fouten vernietigd worden welke, even als verpestende dampen, dien in de zielen komen bederven.

Dit zijn niet zoo zeer de zware misslagen, die, enkele malen bedreven, de ziel diep vernederen, doch welke, dank aan een oprecht berouw en het H. Sacrament der biecht, geene sporen in de ziel achterlaten.

Het zijn ook niet die vrijwillige dagelijksche zonden uit gewoonte bedreven, welke de ziel in een staat van lauwheid brengen, die langzamerhand den geest van geloof uitdoven, haar ongevoelig laten voor de inspraken der genade, de vermaningen harer Oversten, en God verplichten haar deze woorden toe te voegen:

Â»uitspuwen.quot; (Apoc. III, 16). Deze lauwheid zal die arme ziel langzamerhand ten verderve voeren; maar de lauwheid van eene enkele religieuze, hoe schadelijk ook voor de gemeente, kan haar den algemeenen goeden geest niet ontnemen. Dit geschiedt door kleine, persoonlijke overtredingen, eerst onbemerkbaar, doch die langzamerhand algemeen worden, en in eene gemeente doen wat eene spleet doet in een schip; het water komt er met druppels door en doet ten laatste het schip zinken.

Die onbeduidende zinnelijkheid, die veelvoudige kleine zaken die men zich ongevraagd toestaat, brengen

in de religieuze gemeenten dien toestand, welke het woord verslapping zoo wel uitdrukt.

Verslappen is bijua onmerkbaar overgaan van het ffoede tot het minder volmaakte. â Het is van een klein verzuim tot een grooter, van eene onvolmaaktheid tot een gebrek, van eene fout tot eene kwade gewoonte vervallen. Dan schijnt ons die eertijds zoo zachte en aangename regel zwaar en ondragelijk. Dan kan men niet de minste opoffering, versterving noch vermaning verdragen en meent die niet te ver-

dienen, â en niet noodig te hebben. Dan ontslaat men zich eenvoudig van alles wat hindert, kwelt of verveelt.

Ziet gij niet hoe eene gemeente, waarin dergelijke verslapping zou dringen, langzamerhand uit elkander moet vallen, en alle zelfopoffering en vrede moet verliezen.

Ziehier eene eenvoudige opsomming der fouten, die verslapping in de zielen en in de religieuze gemeenten veroorzaken.

Een religieuze, die het gebed veronachtzaamt, is in groot gevaar. Eene gemeente, waarin de godsdienstige oefeningen niet geregeld en godvruchtig geschieden, gaat ten gronde.

Zeker ontbreekt het nooit aan uitvluchten, om het gebed achter te laten, â te laat in de getijden

te komen, â den rozenkrans niet te bidden enz.; eene slapeloosheid van eenige uren, â de benauwdheid der Tcapel, waarin men geen adem kan halen, â eene tochtende deur of venster, â een werk, dat spoed vereischt en dat men gaarne doet, â eene les, die voorbereiding vraagt enz.....

En gij verwijdert u van God, arme zuster, en gij gaat geene kracht putten voor uwe ziel; het gebed dat gij heden achterlaat, zal u morgen zwaarder vallen, en dat gebed is eene schuld, die gij aan God betalen moet. Wanneer zult gij dat doen?

Laat ons zonder overdrijving spreken: als men werkelijk niet kan bidden, moet men zijne ziel aan God openleggen en Hem zeggen als tot onzen goeden Vader: zie, zij die gij lief hebt, is ziek. (JoAist. XI: 8); en de ziel blijft gerust, en ons geweten zegt ons spoedig, of wij gerust mogen zijn.

Later zullen wij zeggen, hoe men moet bidden. Thans herhalen wij: Bid, bid, laat uit onachtzaamheid of traagheid geen enkel gebed achter. Laat u slechts bij uiterste noodzakelijkheid ontslaan van de gebeden der gemeente, en zijt gij er van ontslagen, en moet gij eenzaam in uwe cel, op uwe legerstede blijven, vereenig u dan nog in den geest met uwe biddende zusters.

Nauwkeurigheid is de getrouwheid om zich op tijd tot de oefeningen te begeven, â getrouwheid om te zwijgen zoodra het teeken gegeven wordt, dat de recreatie geÃ«indigd is, â om de kapel te verlaten

als deze of gene oefening volbracht is, â op tijd op te staan en zich ter ruste te begeven. â

Niets onderhoudt beter de orde in een huis, dau die getrouwe nauwkeurigheid. Niets bewijst beter aan God dat men Hem bemint en Hem genoegen wil doen. Is de klok het teeken niet dat God ons doet geven ? God roept! Hier hen ik! Ziedaar de beminnende ziel!

Het gebrek aan nauwkeurigheid vertraagt en stoort de oefeningen, veroorzaakt tijdverlies, maakt onregelmatigheid tot regel, en veroorzaakt weldra eene algemeene wanorde. Een punt is werkelijk slechts een punt, doch het eene ondersteunt het andere; en vervalt het eene, zoo sleept het een tweede mede en veroorzaakt een geheele instorting. Veronachtzaam geene minuten; zij zijn noodig om de deugd te ondersteunen.

Dit schijnt van weinig belang, maar de gewoonte van weinig voorkomend en onbeleefd te zijn, verkoelt langzamerhand de liefde en dooft ze ten laatste uit. Eerst sluit zij het hart, maakt het dan koel, pruilziek, stroef, afkeerig; zij verscheurt menig hart, dat zich zoo gaarne zou uitstorten en nu lijdt en zwijgt! Het is een stroef antwoord, â een stuursch gelaat, â eene bepaalde weigering om een liefdedienst te bewijzen, omdat men geen tijd heeft, â het is eene spotternij zonder einde, waarvan men den droevigen indruk bespeurt.

Later zullen wij over de zusterlijke liefde spreken, en zeggen nu slechts, dat niets zoo teeder is als deze deugd. In eene gemeente waar men gelukkig leven wil, is het niet genoeg elkander te beminnen; men moet nog eene teedere toegenegenheid voor allen hebben; men moet voorkomend, hartelijk, liefdevol zijn.

Men moet medelijden met elkander hebben; in Ã©Ã©n woord, met moet elkander als ware zusters beminnen.

Zijt gij door de zorgen van Jezus niet bijÃ©Ã©n vergaderd, opdat gij Ã©Ã©n hart en Ã©Ã©n wil zoudt vormen.

Het is droevig te moeten zeggen, dat er gemeenten zijn, waarin vele harten onuitsprekelijk geleden hebben: men beminde elkander niet!

Eene gemeente, waar het stilzwijgen goed wordt onderhouden, is gewoonlijk eene vurige gemeente. Wanneer men zich bij het doorloopen der kloostergangen als doordrongen gevoelt door eene gewaarwording van vrede en rust, wanneer men de religieuzen stil en zedig naar haar werk ziet gaan, mag men vrij besluiten, dat in deze gemeente de gehoorzaamheid gemakkelijk valt, dat de zusterlijke liefde er heerscht, en dat Jezus daar waarlijk troont als Heer eu Meester.

Eene uitgestorte gemeente is geen huis van God. Wij noemen uitgestort die gemeente, waar iedereen

zich haast en spoedt, waar niets geschiedt met kalmte, waar men altijd gedruisch hoort in de gangen, omdat men zich niet toelegt om bedaard en stil te gaan, waar men nooit eene vraag of antwoord op zachten toon geeft.

In die huizen wordt de geest des gebeds eene onmogelijkheid, â de zoetheid der liefde Gods is er onbekend, â de omgang der zusters onder elkander mist vriendelijkheid en minzaamheid, â de gehoorzaamheid vooral valt er zwaar, â oppervlakkig gesproken kan men zeggen: er heerscht geene orde.

Het is niet in de recreatie, maar aan de deuren der cellen of ia de cellen zelfs, dat men elkander opruit, dat men samenspant, en dit bederft zoo spoedig den goeden geest eener gemeente. Mochten wij der Oversten eenen goeden raad geven, wij zouden haar zeggen: Zorgt voor het stilzwijgen, voor de ingetogenheid in woorden en handelingen. Geeft het voorbeeld van een grooten eerbied voor het stil-zivijgen; dat men in u nimmer haast noch drukte bespeure; spreekt liever te zacht dan te luid! â

Sommige religieuzen zijn zoo bang voor hare gezondheid, dat alles haar verontrust. Vandaag hebben zij slecht geslapen, morgen hebben zij hoofdpijn, zij kunnen onmogelijk de getijden zingen of lezen, zij kunnen het in de kapel niet uithouden. Hare cel ligt in het Noorden of het Zuiden, het is er te koud of te warm. Die ingebeelde ziekten houden

haar terug, zij zullen nimmer de volmaaktheid van haren staat bereiken. Zij zijn ongelukkig voor zich zeiven en voor hare omgeving. Zij doen niets, wat den Meester weardig is, wien zij toebehooren. De lauwheid, waaraan zij zich overgeven, belet haar het goede te doen, dat God voor haar beschikt had, en langzamerhand worden die ingebeelde kwalen, werkelijke kwalen.

Overdrijven wij niet. De Overste moet eene tee-dere moeder zijn voor de zieken, de gebrekkigen, de zwakken. Haar plicht is niets te ontzien om hare lijdende kinderen te genezen, te ondersteunen., te verzorgen; zij moet zelfs de goedheid zoover drijven, dat zij werkelijh medelijden hebbe met de ingebeelde kwalen, en trachten ze te genezen door eene dubbele goedheid (hetgeen vaak het eenigste geneesmiddel is). Doch, dat de religieuzen van haren kant wel weten dat zij die kleine ongesteldheden moedig moeten verdragen, die gewoonlijk des te eer genezen zijn naarmate men er minder werk van maakt. Dat zij zich vooral niet bekommeren over ziekten die zij kunnen krijgen; dat zij eenige slapelooze uren niet beschouwen als een voorteeken van ziekte; dat zij met eenvoudigheid, als kinderen aan hare moeder, de Overste bekend maken met hare vermoeienis, hare kleine ongesteldheden; dat zij die middelen aannemen welke men haar tot genezing aanbiedt; â en heeft men voor haar niet dat liefdevol medelijden, dat zij mocht verwachten, welnu, dat zij het acw God zeggen. doch aan God alleen, die als Vader voor haar zal zorgen.

Dit is eene ware bron van wanorde en verdeeldheid in eene gemeente. Wanneer zal men de religieuzen kunnen doen begrepen, dat alle heiligheid, hare persoonlijke heiligheid besloten ligt in het naleven van haren regel? Alles, maar niets minder, niets meer.

Deze devotie wordt dan vooral het schadelijkst, wanneer zij eene partij vormt, die zich beter waant dan de overige leden der gemeente. Men verneemt door God tot iets grooters geroepen te zijn, â men vermenigvuldigt de oefeningen van godsvrucht buiten den regel, â men blijft langer dan de anderen in kerk, kapel of bidplaats, â men vindt dat er veel verslapping in de gemeente geslopen is, men neemt een stijf, gemaakt, ootmoedig, stroef uiterlijk aan, â men werpt eenige woorden van afkeuring in het midden, ten opzichte der Overste die eene buitengewone Communie weigert, â men vraagt met aandrang nieuwe oefeningen van godsvrucht, â men mort tegen den biechtvader, die ons in de nederigheid houdt.

Hoor wat de H. Franciscus van Sales zegt: Â»Mij dunkt dat, ware ik religieuze, ik aldus zou handelen: ik zou niet vrasen om meer dan de gemeente te

communiceeren; ik zou niet vragen om haren kleederen noch ijzeren gordels te dragen, bijzondere vastendagen te houden noch iets van dat alles; ik zou mij tevreden stellen in alles en altijd de gemeente te volgen. Ware ik sterk, dan zou ik geen viermaal daags eten; doch beval men mij dit te doen, zoo zou ik het doen zonder iets te zeggen. Ware ik zwak en gaf men mij maar eenmaal daags te eten, zou ik slechts eenmaal eten, zonder te vragen, of ik zwak ware al dan niet. Ik wil zeer weinig, en

wat ik wil, wil ik nog weinig. Ik heb zeer weinig begeerten, en kon ik opnieuw geboren worden, zou ik er in het geheel geen hebben. Als God tot mij kwam, zou ik tot Hem gaan, en indien G od tot mij niet wilde komen, zou ik blijven waar ik was, zonder tot Hem te gaan. Ik zeg dan: Vraag niets, en weiger niets; maar houd u tusschen de armen der

goddelijke Voorzienigheid, zonder u met eene enkele begeerte bezig te houden, dau alleen met die van te doen wat God wil.quot;

Zij schaden de ziel, omdat zij langzamerhand tot de zinnelijkheid voeren; zij schaden de gemeente, omdat zij beleedigend zijn voor de andere zusters, die men schijnt te misachten, daar men ze ter zijde laat; zij vernietigen de zusterlijke liefde, wekken afgunst op, en zijn voor de zusters welke aldus vereenigd zijn, eene bron van vele fouten. Men ontbreekt aan de stilzwijgendheid â hoe kan men anders doen dan elkander spreken en in het geheim spreken? men ontbreekt aan de gehoorzaamheid â het is haar verboden elkander te zoeken, en zij reikhalzen naar gelegenheid om zich af te zonderen; men ontbreekt aan de armoede â hoe kunnen wij anders doen dan elkander kleine geschenken geven en in 't geheim voor elkander werken ? men ontbreekt aan den eerbied der Overste â zij immers moeten elkander mededeelen, wat haar verboden wordt, wat zij onrechtvaardig en onbillijk vinden, wat hare medezusters volgens

haar oordeel hebben overgebracht; men ontbreekt aan den inwencligen geest â want God verblijft niet in de harten, die datgene wat slechts hartstocht is, als zusterlijke liefde beschouwen.

Wanneer de wereldling eene religieuze prijzen wil, zegt hij: men ziet haar zelden in de spreekkamer; wil men de weinige achting toonen welke men voor

Welke religieuze heeft, ua een uur in de spreekkamer doorgebracht, met de hand op het hart kunnen zeggen, ik ben er heiliger geworden ?

De spreekkamer doet tijd verliezen, â verstrooit den geest, â voert den geest der wereld in het

De begeerte om nieuwstijdingen te hooreu veroorzaakt ook een groot nadeel aan den geest eener gemeente.

Lees geene couranten, maandschriften noch lichtzinnige boeken. Lees niets zonder verlof en vraag dit slechts zelden.

0 indien gij liefde tot uwe bediening hadt, wat zouden al uwe gedachten, al uwe lezingen strekken om u iu staat te stellen, die beter te vervullen!

Weet gij wat de fouten , die wij hebben opgesomd, ten laatste in eene gemeente teweeg brengen?

De duivel brengt eene reeks kwade geesten, die de plaats innemen van dien goeden geest van opoffering en vrede. Dat de opsomming u tot spiegel diene om de minste vlek te betreuren, welke zich in uwe ziel zou vertoonen, die met Gods hulp door het gehed te doen verdwijnen, en u des te meer aan de vervulling uwer plichten te hechten.

Een geest van eerzucht, die een hoogere bediening zoekt te bekleeden, en daarom de Overste vleit, hare medezusters behendig zoekt ter zijde te schuiven, alle mogelijke middelen aanwendt om hare talenten te toonen.

Een geest van praatzucht, die overal en van alles spreekt, die alles weet, zich met alles bemoeit en gewoonlijk het huis door het geluid harer nimmer gematigde stem doet weergalmen.

lien geest van lichtgeraaktheid, die bij de minste aanmerking een of twee dagen loopt zonder te spreken, ieder een stroef en afgetrokken gelaat vertoont en soms zoover gaat van te weigeren voedsel te nemen.

Een geest van bedilzucht, die alles bespreekt eu meent verstand en doorzicht te toonen met alles af te keuren. Hare Oversten zelfs worden door hare kwaadsprekende tong niet gespaard, -â hare medezusters vreezen en vluchten haar. Zij is ontevreden met alles, â dan eens is het voedsel, dan het huis afschuwelijk, â dan zijn hare medezusters ruw eu

lomp, â dan weder is hare bediening te zwaar, â dan moet de geheele gemeente hervormd worden, enz.

Een geest van grilligheid, die nooit twee dagen in denzelfden toestand kan blijven, die met eene verwonderlijke snelheid overslaat van liefde tot onverschilligheid, van onverschilligheid tot haat, die met aandrang eene bediening vraagt en ecne maand latei-het niet meer uit kan houden en weigert ze te blijven vervullen.

Een geest van nieuwsgierigheid en onbescheidenheid, die alles wil weten, en om tot haar doel te komen eene menigte onkieschheden begaat, bespiedt, beluistert , ondervraagt, zelfs een aan haar niet. gerichten brief leest, en vervolgens alles op hare wijze uitlegt en overbrengt.

Een geest van uitgestortheid, die met alles en altijd lacht, die zich overal zoekt te vermaken, tot zelfs in de kapel, die spot met de ernstigste zaken, altijd verstrooid is en alle gebeden steeds te lang vindt.

Een geest van overdrijving, die dweept met alles wat zich met eenigen glans vertoont. Het nieuwe, het buitengewone bekoort haar onmiddelijk â eene nieuwe devotie is voor haar eene gelief koosde devotie, â waarvoor zij gaarne de oefeningen der gemeente zou opofferen. Zij wordt vooral getrokken door het bovennatuurlijke , als openbaringen, wonderdadige zaken. Zij neemt alles zonder nadenken aan. De dagelijksche lezingen, de gewone onderrichtingen laten haar koel en koud. Zij moet iets nieuws hebben!

Een geest van onstandvastigheid, wien alles weldra verveelt, die nooit leeft in het tegenwoordig oogenblik, maar altijd in de toekomst. De eentonigheid van den regel maakt haar ziek, en mocht zij niet deuken dat weldra alles anders zal worden, zou zij het niet

kunnen uithouden. Zij droomt voortdurend 7;in een ander huis, eene andere Overste, eene andere bediening.

Een geest van onafhankelijkheid, voortvloeiend uit een grooten hoogmoed, altijd geneigd tot morren, die zich, wel is waar, uitwendig onderwerpt, doch inwendig de personen misacht, die haar gebieden of met haar werken; zij kau zich nauwelijks aan haren biechtvader onderwerpen!

Een geest van lauwheid en traagheid, die niets zoozeer zoekt dan gemak. Voor haar de kleine opmerkzaamheden, kleine voorkomendheden, de meer

dergelijks onthoudt of niet dadelijk bewijst, slaakt zij luide kreten. Hare leus is, hoe minder hoe liever; en elke eenigszins lastige bezigheid doet haar onophoudelijk klagen en stenen.

Een geest van onoprechtheid en dubbelhartigheid die nimmer recht door zee gaat in haar vragen noch antwoorden. Zij is altijd bang, dat men hare ziel te zeer doorvorscht. Zou zij iets te verbergen hebben ? Zij kan nooit eenvoudig ja of neen zeggen, en denkt altijd dat men niet oprecht met haar omgaat.

Een geest van zinnelijkheid en onverstorvenheid, die haren smaak, hare zinnen, hare neigingen, hare nieuwsgierigheid zoekt te bevredigen, den minsten dwang verafschuwt, â die bang is voor eene tochtende deur of venster, â altijd iets op het voedsel weet aan te merken, â geen gedruisch kan verdragen, overal de beste plaatsen, de beste kleederen, de vriendelijkste woorden moet hebben.

Een geest van zin- en weerzin â altijd overdreven in zijne toegenegenheid en afkeer, die, zonder rede en alleen door het gevoel gedreven, bemint of verafschuwt: hieruit volgen natuurlijke vriendschap, dwaze

voorkonieudheid, terugstootiug, bitse woorden. Daaruit volgen nog plotselinge veranderingen: men bemint, men bemint nog, men bemint niet meer, men verfoeit wat men bemind heeft. Welk eene voortdurende wanorde in de ziel!

Een geest van icereldgezindheid, die zoekt te behagen door de kleeding, de spraak, den gang; de behaagzucht kruipt nog onder de religieuze kleederen uit; zij is gemaakt beleefd in het spreken, zij wil weten wat er buiten omgaat; zij spreekt gaarne van rijke en vermogende personen, die haar met hunne vriendschap willen vereeren.

Een geest van angstvalligheid, eindelijk de gewone straf harer traagheid, harer lauwheid, harer weinige toegevendheid voor anderen. Altijd ongerust, wil zij elke gedachte, elke beweging, elke neiging tellen, meten. wegen. Er bestaat slechts een middel om dit knellend juk af te werpen, de gehoorzaamheid; maar zij kan niet gehoorzamen, zegt zij, en zij leeft in kwelling en dwang, verzuimt hare communiÃ«n en leeft zich zelve, anderen, ja allen tot last. Arme religieuze ziel, die zich vrijwillig van God verwijderd heeft, van wie God zich op zijne beurt verwijderd houdt en aan zich zelve overlaat. God zal terugkeeren! doch eerst dan als zij zich diep vernederd zal hebben, en zij wel overtuigd zal zijn dat zij niets loeet, voor niets deugt, niets kan, dat zij aller gebeden, aller raad, aller liefdvol geduld noodig heeft.

Daartoe moet gij allen komen, religieuze zielen, als gij wilt werken tot Gods eer, als gij de volmaaktheid wilt bereiken, waartoe God u roept, en aldus zult gij uwe eeuwige zaligheid bewerken.

Een enkel woord bevat al de verplichtingen, welke de Religieuze Staat oplegt; die staat zoo verheven, dat allen, die daartoe geroepen zijn, om zoo te zeggen, het eigendom van God zijn geworden, en door de H. Kerk worden aangeduid met het zelfde wood als de gouden altaarvaten â aan God toegewijd. Dit woord is: Beminnen.

Ja, God beminnen, en om God, voor God, met God, door God, zoodanig en zooveel God wil, zijn evennaasten beminnen bevat al de verplichtingen van den Religieuzen Staat, omdat het slechts is door God te beminnen uit geheel haar hart, uit geheel hare ziel, uit al hare krachten, dat de religieuze in waarheid mag zeggen, dat zij God toebehoort, Hem toegewijd is.

Het is de liefde tot God, die de ziel heeft aangespoord, het religieuze leven te omhelzen; en wel moest die liefde sterk zijn, om haar in den bloei harer jeugd aan te zetten der wereld vaarwel te zeggen, aan hare vrijheid te verzaken, en vooral hare ouders te verlaten.

Het is de liefde tot God, die haar die Geloften heeft doen uitspreken, zoo vreeselijk voorde natuur, maar zoo zoet voor het minnend hart, en die ze haar jaarlijks met vuur doet vernieuwen. Het is de liefde tot God, die haar ondersteunt, bezielt, aanspoort om zich immer op te offeren. Neem de liefde weg en het religieuze leven verliest alle bekoorlijkheid, alle vreugde, en wordt weldra ondragelijk. Behoud ze in volle kracht, dan wordt alles rust, geluk en zoetheid.

De religieuze ziel, die God bemint, is met God vereenigd en God met haar, haar wil is niet van Gods wil gescheiden. Wat Hij bemint, bemint zij; wat Hij beveelt, volbrengt zij; wat Hij verbiedt, verstoot zij; wat Hij toelaat, omhelst zij met vreugde.

De religieuzen, aldus met God vereenigd, beminnen elkander, omdat zij in elkander kinderen van God zien; en die gedachte verwekt bij allen een gevoel van eerbied, van liefde, van medelijden, van toegenegenheid.

Dit is het rijk Gods op aarde, dit is Gods wil op aarde volbracht, gelijk in den Hemel.

Beminnen is dus de eerste verplichting der religieuze , en de kloosterlijke Geloften strekken alleen om de ziel als te dwingen, God en haar evennaasten te beminnen.

De kern der christelijke volmaaktheid, zegt de H. Thomas, bestaat in de liefde tot God en vervolgens in de liefde tot den evennaasten.

Het doel van den Religieuzen Staat, voegt de zelfde leeraar hierbij, is de volmaaktheid der liefde.

Ik hoor slechts spreken van volmaaktheid, zegt de H. Franciscus van Sales, en ik zie zoo weinig personen, die haar in oefening brengen. De eene zoekt ze in de gestrengheid der kleederen, in de gestrengheid in het vasten; anderen in het ontvangen der HH. Sacramenten, in een soort van beschouwend leven en bovennatuurlijke genaden; en zij allen bedriegen zich, want zij nemen de uitwerkselen of de middelen voor de oorzaak. Ik voor mij ken geene andere volmaaktheid dan God te beminnen uit geheel sijn hart en zijn evennaasten gelijk zich zeiven; elke andere is eene valsche volmaaktheid !.....

Geheel het geheim om tot die liefde te komen, is te beminnen; want even als men leert studeeren door de studie, leert spreken door te spreken, leert loopen door te loopen, zoo leert men God en zijn evennaasten beminnen door hen te beminnen; en al wie een anderen weg bewandelt, bedriegt zich!

Wij wenschen en vragen het ootmoedig aan onzen Heer Jezus-Christus, bron van alle licht en alle liefde, aan onzen Heer Jezus-Christus, den goddelijken Bruidegom der Hem toegewijde zielen, dat elk dezer bladzijden aan ieder die ze lezen zal, een weinig licht, kracht en sterkte moge mededeelen.

De eerste verplichting der aan God toegewijde ziel, die waaruit al de andere voortvloeien, â die, ware zij wel begrepen en in oefening gebracht, â voldoende zou zgn elke religieuze gemeente in een Hemel te herscheppen, â die elke religieuze krachtig in zich gevoelt en waartoe zij zich door hare Geloften verbonden heeft, is â de verplichting van God te beminnen.

God beminnen is zich geheel aan God alleen geven, en vervolgens door Gods bevel, op die wijze en in die mate als God wil, zich aan den evennaaste toewijden.

God beminnen is afstand doen van zijn wil om te doen wat God wil; van zijne vrijheid om zich door God te laten leiden; van zijne kracht, om die geheel tot Gods beschikking te stellen.

Deze verplichting om God te beminnen, die de Geloften beter hebben doen verstaan, doch niet hebben daargesteld, wordt duidelijk uitgedrukt door de woorden van Jezus-Christus: Gij zult den Heer uwen God beminnen uit geheel uw hart, uit geheel uwe ziel, uit geheel uw verstand. Dit is het grootste en eerste gebod. En het tweede is hieraan gelijk: Gij zult uwen evennaasten beminnen gelijk u zeiven. (Matth. XXII, 37, 38, 39. MaeciXII, 30, 31.)

Ten eerste God beminnen om Hem zeiven, om zijne schoonheid, goedheid en oneindige volmaaktheid.

God, van wien wij alles ontvangen hebben en aan wien wij alles zonder voorbehoud moeten teruggeven.

Vervolgens onzen evennaaste, omdat God dit beveelt; omdat hij het beeld van God, het kind van God is;

omdat wij God genoegen doen met Hem te beminnen, maar bemind om God, voor God, in God; zoodat, indien die liefde tot onzen naasten ons een oogenblik God uit het oog zou doen verliezen en vrijwillig een gebod van God zou doen overtreden, zij eene schuldige, ongeoorloofde liefde zou worden.

Dit gebod is gegeven aan alle christenen, aan iedereen zonder uitzondering. Ten allen tijde moet de leerling van Jezus-Cbristus kunnen zeggen: Mijn God, ik bemin U uit geheel mijn hart, uit geheel mijne ziel, uit al mijne krachten, en hoven alle dingen

Maar hoe vele moeielijkheden vinden zij die in de wereld leven, in het vervullen van dien plicht van God bovenal te beminnen, zelfs in datgene wat strenge verplichting is!

Het is omdat gij beter de moeielijkheden begrepen hebt, die voortkomen uit de aanlokking der wereld en uit uwe eigene zwakheid, dat gij, edelmoediger, doch ook meer door God beminde zielen, de wereld hebt verlaten en u in de eenzaamheid hebt gesloten, en dat gij om het u onmogelijk te maken ooit een schepsel meer dan God te beminnen, u door de sterkste banden, door de IIH. Geloften aan Hem verbonden hebt.

Om u in al deszelfs verhevenheid, grootheid en schoonheid dezen plicht van God hoven alles te beminnen , voor te stellen, gaan wij, ootmoedig voor een beeld van Jezus uit liefde voor ons aan het kruis gehecht, voor u deze regelen schrijven, welke wij aldus verdeelen :

2. Kenmerken Â» Â» Â» Â» Â» Â» Â» - 3. Oefening Â» Â» Â» Â» Â» Â» Â»

De Religieuze moet God beminnen: 1Â°. Omdat God het door zichzelven verdient, 2Â°. Omdat God goed voor haar geweest is. 3Â°. Omdat zij religieuze is.

Het opperste goed, dat wil zeggen, dat Hij alle volmaaktheden in den hoogsten graad bezit, dat Hij die bezit van en door zich zeiven en dat deze volmaaktheden oneindig zijn in getal, onbegrensd in uitgestrektheid, onuitputbaar in derzelver toepassing Opperste goed! een oneindig, onmeetbaar, eeuwig wezen; oneindig verheven boven alle volmaaktheid,

alle grootheid, alle uitmuntendheid, die een geschapen geest zich denken kan, â verheven boven alle macht,

alle wijsheid, alle licht, alle schoonheid, alle heiligheid , alle rechtvaardigheid, alle goedheid, alle gelukzaligheid, alle glorie, in dier voege dat God, om zoo te zeggen, niets van dat alles is, maar oneindig veel grooter, veel verhevener, veel schooner, veel uit-muntender dan dit alles.

Het opperste goed â alles bezittende door zich zeiven, zoodat er noch in den hemel, noch op aarde, noch in eenigen engel, noch in eenig mensch, noch in eenig schepsel, hoe verheven het ook zij, ja zelfs in de H. Maagd, eenig goed bestaat dat niet van God kome; â wat ik dus goed noem in de schepselen, is slechts eene genade van God: wat ik goedheid noem, is slechts een straal uit Gods hart; wat ik srhoonheid, noem, is slechts een weerschijn van Gods glorie; wat ik heiligheid noem, is slechts een flauw afbeeldsel van Gods heiligheid.

Het opperste goed; dit is een onuitputtelijke en oneindige schat van alle goed, die zich voortdurend verspreidt, zonder ooit te verminderen; die behoefte heeft om zich mede te deelen, alom het leven, de/quot; kracht, de schoonheid, de barmhartigheid, het licht ^ verspreidende, even als eene bron, die alom hare heldere wateren werpt, zonder ooit uit te drogen^? dit alles verspreidende op zijne eigene schepselen ^ volgens hunne behoeften, doch somtijds met zulk een overvloed over die zielen, die zich met een zuiver hart door het gebed dicht bij Jezus stellen, dat zij schijnen slechts Ã©Ã©n met Hem te zijn.

Geef de vrije vlucht aan uw verstand, uwe verbeelding, uw hart. Al wat gij schoons en groots zult uitgedacht hebben, al wat gij edels en zuivers

zult liefhebben, al wat gij goeds, medelijdends, toegenegens, barmhartigs zult begeeren, â onthecht dat alles van alle onvolmaaktheid, verhef het ver, ver boven de aarde tot aan het oneindige, en gij zult beginnen te begrijpen wat God is.

O konden wij hier die schoone bladzijden afschrijven welke de heiligen over het bestaan van God, zijne grootheid, zijne heiligheid, zijne goddelijke barmhartigheid hebben geschreven, konden zij u doen gevoelen wat zij gevoeld hebben, u doen zien wat zij gezien hebben ! Neen, wij zeggen eenvoudig tot u, religieuzen, die, A.'omdat gij religieuzen zijt, door Gods liefde zijt U, getrokken en bijzonder licht hebt ontvangen om te f\ begrijpen wat God is: Gaat nederknielen voor het a H. Sacrament en herhaalt daar geknield deze schoone N woorden van het Gloria in excelsis: Tu solus Deus! hsfw solus Dominus, tu solus altissimus! Laudamus x Benedicimus te! Adoramus te! Glorificarnus te! S Gratias agirnus tibi propter magnam gloriam tuam! ^5 gij dan gevoelt, zal u beter dan menschelijke

Het is onmogelijk van dien zoo grooten, zoo ^ verheven, zoo goeden God te spreken zonder zich getrokken te gevoelen Hem te beminnen. Worden igeest en hart niet met geweld getrokken tot al wat N^choon en goed is?

Om God te beminnen is het genoeg aan Hem te denken en een enkel straaltje zijner grootheid te aanschouwen.

God verdient dat gij Hem bemint, omdat Hij goed, oneindig goed voor u geweest is.

Wij wijzen hier alleen op de bewijzen zijner goedheid in uwen roep tot het religieuze leven, en zeggen: God moet het voorwerp uwer liefde zijn, omdat Hij u tot het religieuze leven geroepen heeft, en hiervoor wonderen van oneindige goedheid heejt moeten doen.

Goedheid om u te kiezen onder zoovele personen uwer kennis, wellicht deugdzamer dan gij. Waarom gij meer dan eene andere? Wat schoons, wat groots hadt gij verricht? Waartoe kunt gij meer dan anderen God nuttig zijn?

Goedheid om u te roepen. Gij verstondt de stem des Heeren niet, gij weigerdet wellicht daarnaar te luisteren en vondt het eene lastige stem; wellicht heeft de strijd tusschen Gods liefde en uwen weerstand jaren geduurd; om te overwinnen moest God Avonderen doen. Denk eens na of, in uw jeugdig leven, er geene bijzondere gebeurtenissen zijn voorgevallen, die alleen u konden doen besluiten uwe ouders en bloedverwanten te verlaten!....

Goedheid om u toe te vertrouwen aan een ijverig, godvruchtig priester, dien God wellicht alleen om uwentwil gezonden heeft; dien gij wellicht zoo vaak door uwen wederstand ontmoedigd hebt, maar dien God door bijzondere genade ondersteunde.

Goedheid om u te wachten. God werd niet moede, en, als wilde Hij uwe vrijheid niet belemmeren, heeft Hij gewacht totdat gij ten laatste, door de genade overwonnen, uitriept: Ik geef mij aan u over; hier ben ik, Heer!

Goedheid ora u te vergeven. Wellicht hebt gij meer zonden bedreven dan de meesten uwer gezellinnen, die God niet geroepen heeft. âWie weet of gij in uw weerstand aan de genadestem, die u riep, u niet juist daarom aan het gevaar blootsteldet, om de stem in uw hart te versmoren. Dat alles heeft God u vergeven!

Goedheid om uwe onschuld te heivaren, te midden van al de gevaren, die u konden verderven.

Herinnert gij u thans nog die gevaren, die u toen zoo weinig vrees aanjoegen? â Gevaren in die vriendschap, die u had kunnen boeien, in de gesprekken, die u konden bederven, â gevaren in de gelegenheden, die u zouden hebben doen wankelen, in de voorheelden, die u zouden hebben medegesleept, gevaren in de pracht, die u zou hebben ontzenuwd, in de schouwspelen , die u konden bekoren, in de vermaken, die u konden bezoedelen.

O, is het niet waar dat God zeer goed voor u geweest is vÃ³Ã³r uw intreden in het klooster en dat gij meer dan anderen verplicht zijt Hem te beminnen?

En werp dan een vluchtigen blik over de genaden, waarmede God u zoo overvloedig bedeeld heeft sedert gij in zijn huis getreden zijt.

Genade van licht, die u de verhevenheid en de zoetheid van uwe plichten doet zien, â de belooning die God u voorbehoudt voor de offers ter zijner liefde gebracht, â de vaderlijke goedheid, die God u elk oogenblik bewijst.

Genade van raad â die God bijzonder voor u op de lippen uwer Overste plaatst, wanneer gij u tot haar begeeft, â op de lippen uwer medezusters, dan zelfs wanneer zij slechts een onverschillig woord zeggen, zonder u in het minste een verwijt te willen doen, â op de lippen vooral van uwen zielbestierder aan wien God zelf de zorg voor uwe ziel heeft toevertrouwd en wien Hij des te meer licht verleent naarmate gij met een meer levendig geloof tot Hem nadert. O hoe kostbaar is die genade; wist gij haar wel te begrijpen, dan zoudt gij, wanneer gij u tot uwe Overste of uwen biechtvader begeeft, steeds zeggen:

Genade van ingekeerdheid, die u verdedigt tegen de verstrooing der wereld en u het geluk doet begrijpen van het gebed, â de meditatie, â deH. Communie , â de gedachte aan de tegenwoordigheid van God.

Genade van waakzaamheid, die u elk uur van den dag waarschuwt, dat God bij u tegenwoordig is, dat de klok het teeken is dat Hij u geeft, dat het bevel uwer Overste zijn bevel is, â dat een dergelijk woord u tot verstrooing zou strekken, â dat eene dergelijke toegenegenheid uwe ziel zou bezoedelen.

Genade van goede voorbeelden, die u ondersteunen, u bemoedigen, u medeslepen, u vooral terughouden. Wanneer gij uwe oude, zwakke medezusters zoo vurig ziet in het gebed, zoo nauwkeurig op het eerste teeken der klok, hoe durft gij traag zijn? Als gij zusters, veel zwakker van gezondheid dan gij, nooit over het voedsel of de armoede harer cel hoort klagen, hoe durft gij u het minste ontevreden woord laten ontsnappen? Wanneer gij eindelijk oude Oversten ootmoedig verlof hoort vragen voor de kleinste zaken, hoe durft gij u dan aan de gehoorzaamheid onttrekken?

Genade van gewetenswroeging eindelijk, de nuttigste aller genaden, die u nooit straffeloos een oogenblik van God verwijderd laat, die u vervolgt zoodra gij u van den weg afkeert, en u, â tenzij gij door langdurige ongetrouwheid uw geweten tot zwijgen hebt gebracht, â ten laatste berouwvol aan de voeten uwer Oversten doet knielen en zeggen, ik wil wederom trachten heilig te worden.

Is het niet waar dat God goed, zeer goed voor u is, en dat gij Hem moet beminnen uit geheel uwe ziel, uit geheel uw hart, uit al uwe krachten?

Want wat ons moet verwonderen, zegt P. Faber, is niet dat God zijne liefde voor ons zoover gedreven heeft, doch dat God ons bemind heeft.

Indien wij beschouwen wat Hij is en wat wij zijn, zullen we ons geen recht op zij ne liefde aanmatigen. Wat is minder beminnelijk, minder edelmoedig, ondankbarer dan wij, en nochtans bemint God ons, en bemint ons bovenmate. Hij stapelt de weldaden op onze hoofden, zoodat wij er als gebukt onder gaan.

Eiken morgen toont Hij ons nieuwe teederheid, nieuwe barmhartigheid en na deze aardsche weldaden bereidt Hij ons in den hemel eene belooning, zoo groot als het oog nooit gezien, het oor nooit gehoord, het hart nooit gesmaakt heeft. O mijn God, hoe ondankbaar, hoe slecht, hoe ontaard zouden wij zijn, zoo wij u niet beminden!

Wat nu twee redelijke wezens aan elkander verbindt, is het woord, dat zij elkander geven.

De eerste band tusschen God en de ziel werd gevormd in het Doopsel, door die beilige woorden in onzen naam uitgesproken, die wij later met zooveel liefde herhaalden: Ik verzaak aan den duivel en geef mij aan God voor altijd.

Daar deze band eene zekere vryheid liet, waarvan het gemakkelijk zou zijn misbruik te maken, hebben eenige uitverkoren zielen gemeend, zich naar den raad van Jezus-Christus opnieuw aan Hem te moeten verbinden, en zij hebben met God een nieuw verbond gesloten, dat nog iets bij het eerste voegt en haar dwingt geheel aan God toe te behooren ; die woorden,

â gedicteerd door de H. Kerk, die den wil van Jezus-Christus vertolkt en zijne beloften waarborgt,

Niets is duidelijker, niets is juister dan de woorden van dit contract â zij drukken letterlijk uit wat de ziel wenscht: aan God hehooren, God dienen, God loven, en dat voor altijd. Er is niets dubbelzinnigs in deze eenvoudige formule: Ik beloof gehoorzaamheid, armoede, zuiverheid.

Niets is vrijwilliger dan dit contract. Men gaat het aan op een leeftijd, waarop het verstand genoegzaam ontwikkeld is om er al het gewicht van te begrijpen, â het geschiedt na rijp beraad, â nadat men wel overwogen heeft lioezeer, hoever, hoelang de verplichting strekt, â na een proeftijd van minstens een jaar, gedurende welken tijd men die verplichtingen heeft nageleefd, â te midden van personen , die onder de zelfde verplichting stonden, â en die belast waren, niet alleen ons in derzelver nakoming te geleiden, maar ook ze ons niet te doen aangaan, indien zij in ons overdrijving van verbeelding, lafheid van wil of menschelijke beweegreden in onze begeerten mochten opmerken.

Niets vollediger dan de overgave van ons zeiven door dit contract: â door de zuiverheid worden hart en zinnen onthecht van al hetgeen derzelver reinheid in het minst kan bezoedelen en ze minder aangenaam aan God maken; â door de gehoorzaamheid wordt de wil onthecht van dien eigenzin, waardoor hij de noodige buigzaamheid zou missen, zich te onderwerpen aan de Oversten in alles wat zij dienstig oordeelen voor de eer van God; â door de armoede wordt de geest onthecht van alle aardsche zorgen, ten einde zich vrijer aan de zaken van God te kunnen toewijden.

En kan men nu zich op dergelijke wijze aan iemand verbinden, zonder Hem te beminnen? en is zulk een verbond niet eene onherroepelijke verbintenis om dengene te beminnen met wien men dit gesloten heeft?

En mocht het gevoel dat ons aanzette, ons geheel aan God te geven, langzamerhand in onze ziel verzwakken, is het dan niet genoeg, ons het verbond,

dat wij onmogelijk verbreken kunnen, te herinneren om tot ons zelve te zeggen. Maar ik moet God beminnen, of wel ik ivord eene rneineedige!

Van zijnen kant heeft God zich verbonden, niet slechts evenals voor eiken getrouwen christen, na het Doopsel, niet toe te laten, dat wij boven onze krachten beproefd worden, -â ons ter hulp te snellen als wij tot Hem roepen, â ons te vergeven zoo dikwijls wij Hem oprecht vergiffenis vragen, â

Wij hebben niets teruggehouden, God houdt niets terug; wij hebben ons geheel aan Hem gegeven, Hij geeft zich geheel aan ons.

Zie, in deze wereld is dit het honderdvoud van wat wij verlaten hebben. Wij hebben de vreugde des harten opgeofferd: God laat ze ons terugvinden in eene tweede familie, waar wij nogmaals kunnen zeggen, mijne moeder, mijne zusters; â God laat ze ons terugvinden aan den voet van het tabernakel, waar Jezus voor ons meer teederheid, meer liefde, meer toegankelijkheid heeft, â God laat ze ons zelfs vinden in het lijden, waarvan Hij ons de waarde doet begrijpen, dat wij met liefde omhelzen, omdat het ons aan onzen meester gelijk maakt, â dat wij soms zoover gaan te begeeren.

Wij hebben tijdelijke goederen verlaten en zonder onrust, zonder kommer laat God ons rijkelijk het nooddruft vinden, dat meer welzijn verschaft dan de overvloed, die zoo spoedig tot last wordt. En dan daarboven! in den Hemel! O indien er eent! belooning is die het hart van den getrouwen christen met hoop vervult, hoe moet dan het hart der

religieuze kloppen, als zij denkt aan den Hemel! Ja, de Hemel behoort haar, haar die vader, moeder, zusters en broeders en erfdeel verlaten heeft om Jezus te volgen, haar aau wie het eeuwige leven plechtig beloofd is.

Dit verbond met God gesloten is geheel in het voordeel der religieuze, want God heeft geen zijner schepselen noodig. Vraagt nu die vaderlijke goedheid van God, die u riep om Hem te dienen eu u tot de HH. Geloften toeliet, niet uwe volle dankbaarheid en liefde? En gevoelt gij niet dat, zoo gij God niet bemint, op u deze krachtige vervloeking van den H. Paulus zou vallen om u gedurende de geheele eeuwigheid te verpletteren, zoo iemand omen Heer Jezus-Christus niet bemint, hij zij vervloekt?

Een enkel woord kan het ware kenmerk uitdrukken der liefde, welke de religieuze aan God verschuldigd is: buigzaamheid: â een woord, dat krachtiger en doelmatiger het denkbeeld van het woord toewijding teruggeeft.

De religieuze heeft zich geheel aan God gegeven; dus God is eigenaar van geheel haar bestaan.

Indien God eigenaar is, kan Hij haar gebruiken en doen dienen tot zijne eer, volgens zijn goddelijk goedvinden.

Zal God zich van de ziel, die zich aan Hem gegeven heeft, bedienen, dan moet die ziel een werktuig zijn, dat zich gemakkelijk laat gebruiken, dat zich verleent tot wat de meester wil, dat zich vouwt, zich buigt, beweegt, rustig blijft liggen, zich laat verplaatsen, zonder den minsten weerstand te bieden.

Zie nu welk een uitgestrekt veld zich hier voor u opent, voor u God toegewijde zielen!

Gij, de dienstmaagden, zijt verplicht Hem altijd te gehoorzamen, de bediening te aanvaarden, die Hij u beschikt, die te verlaten, die te hernemen volgens zijn wil, zelfs te sterven als zij uwe kracht te boven gaat!

Gij zijt het werktuig en gÃ¼ zijt verplicht nooit weerstand te bieden, noch voor den tijd wanneer noch voor het werk zelve, noch voor de wijze waarop, noch voor de plaats waar; gij moet u laten gebruiken tot de laatste minuut van uw leven.

God is eigenaar en heeft recht op geheel uw bestaan. Gij aan Hem overgeleverd zijt verplicht u te laten behandelen gelijk Hij nuttig oordeelt voor zijne plannen. God kan bijvoorbeeld willen, dat eenige zielen loeten voor andere. Hij kan van u dus een slachtoffer maken door uw hart te verscheuren en gij, die Hem toebehoort, gij moet dit lijden in stilte aannemen en met vreugde dragen. Zeker zou het eene verschrikkelijke dienstbaarheid zijn, indien zij

ons niet onderwierp aan een wijzen en goeden God; maar in de handen van den God, dien gij bemint en door wien gij bemind wordt, wat hebt gij te vreezen ?

Eerst zullen wij zeggen, wat die goede Meester gewoonlijk eischt, en dan, hoe Hij dit gemakkelijk maakt.

1. God wil dat wij ons niet zoo zeer aan de uit-ivendige zaken overgeven, dat wij uit het oog verliezen dat Hij meester is van de gebeurtenissen en van ons hart in het bijzonder. Stellen wij ons verstand, onze werkzaamheid, ons talent op alle zaken, die de regel der gemeente en de ons toevertrouwde bediening van ons vorderen; vervullen wij die getrouw, nauwkeurig, zoo goed als wij maar immer kunnen; openen wij daarbij ons hart voor gevoelens van liefde, dankbaarheid , medelijden; â maar nooit moeten wij dien liefdevollen blik, dien God voortdurend op ons vestigt, uit het oog verliezen. Aldus onder Gods oog wandelen valt niet moeielijk als men God bemint. De morgen meditatie, getrouw en vurig verricht, geleidt ons zoetjes tot die ingekeerdheid.

2. God wil dat wij nooit aan de genade weerstaan, wanneer deze ons aanzet tot het oefenen van een liefdedienst of een werk van gehoorzaamheid, tot het ootmoedig aannemen van een hard woord of eene moeielijke zaak, tot het vermijden van eene zonde of eene gelegenheid tot zondigen.

3. God wil dat wij, onze ziel in vrede bezittende, den toestand aannemen, waarin Hij ons plaatst, in een staat van ziekte, in een staat van vernedering, in een staat van tegenspoed of een staat van vergetelheid.

Hij wil, dat wij uitwendig doen wat redelijk is om ons te verlichten of te rechtvaardigen; doch hij wil, dat wij Hem loven, zelfs dan als onze pogingen vruchteloos zijn. Hij wil dat wij Hem altijd beminnen.

4. God wil dat wij getrouw zijn in Hem te dienen volgens onze krachten, eenvoudig onze plichten vervullende van uur tot uur, zonder kommer voor het uur dat moet volgen, zonder onrust omtrent het verloopen uur. Hij wil vooral dat wij op zijne oneindige barmhartigheid rekenen om ons te vergeven, ons te helpen, en dat wij nooit in onrust leven.

5. God wil dat wij geene grenzen stellen aan onze zelfverloochening. Zeggen wij dus nooit inwendig: Nooit zou ik zulk een offer kunnen brengen! â nooit zou ik die bediening kunnen aanvaarden! â nooit zou ik mij zelve zoo kunnen opofferen! Het is slechts eene ziel zonder moed en zonder liefde, die zoo spreekt!

6. God wil dat wij, alvorens onzen zin, onzen smaak, onze bijzondere devotie te raadplegen, het hevel onzer Overste volbrengen. Aldus moeten wij een begonnen gebed staken, de kapel verlaten voor een werk, dat men ons oplegt, al zou het ons tegenstaan; het uur onzer meditatie verzetten of verkorten, den dag onzer Communie veranderen, ja, de H. Communie zelfs achterlaten, wanneer onze Overste meent dit te moeten vorderen. En, zoo een ontevreden woord of eene klacht onzen lippen ontsnapt, mogen wij zeggen dat wij nog niet buigzaam zijn.

7. God wil dat wij in zijne goddelijke handen, of liever in de handen onzer Oversten aan wie Hij zijn gezag heeft toevertrouwd, volgens de woorden der Heiligen zijn gelijk lammeren, die blindelings den herder volgen, â zich laten geleiden zonder zich te bekommeren waarheen, â die voortgaan of stilstaan

zonder te vragen waarom. Gelijk een levenloos lichaam, dat niet meer begeert, dat zich niet meer beklaagt, dat in vrede blijft liggen waar men liet brengt.

Gelijk Ã©Ã©n stok, die zich laat dragen waar men wil, zich laat gebruiken tot wat men wil. Met dit onderscheid dat, zoo het lam , het lijk, de stok rede-looze schepselen zijn, gij, die begrijpt, die denkt, die ziet, die gevoelt, uw oordeel en uwe zienswijze geheel moet onderwerpen aan degenen, die over u gesteld zijn.

Lees de volgende bladzijden, geschreven door eene ziel, gelijk gij aan God toegewijd. Op het eerste gezicht zullen zij u toeschijnen als slechts geschreven voor die uren van vurigheid, waarin het liefdevol hart niets onmogelijk toeschijnt, maar langzaam overwogen gedurende de meditatie, zullen zij u toeschijnen als de plicht eener door de liefde aan God gewijde ziel, die zich zelve niet meer toebehoort en zich buigt onder de vaderlijke hand van haren meester. Zij zijn ook slechts de uitbreiding van het woord van Jezus-Christus tot zijn Vader: Zie ik kom om uioen wil, o God, te volbrengen. (Hebr. X, 7, 9.)

Â»Geeft gij mij, zonder voorbehoud en voor altgd, uw hart, uwe ziel, uwen geest, uwen wil, uw lichaam, geheel uw bestaan en al uwe vermogens om er als Opperheer over te beschikken, zonder dat gij eenig recht behoudt op u zeiven?quot;

Â»Wilt gij u zoodanig aan mijn wil onderwerpen dat niots op aarde in staat zij u terug te houden dien te vervullen, van de kleinste zaken af tot de moeielijkste toe, altijd verondersteld dat uwe Oversten hiermede instemmen?quot;

Indien God eigenaar is, kan Hij haar gebruiken en doen dienen tot zijne eer, volgens zijn goddelijk goedvinden.

Zie nu welk een uitgestrekt veld zich hier voor u opent, voor u God toegewijde zielen!

Gij zijt het werktuig en gij zijt verplicht nooit weerstand te bieden, noch voor den tijd wanneer noch voor het werk zelve, noch voor de wijze waarop, noch voor de plaats waar; gij moet n laten gebruiken tot de laatste minuut van uw leven.

ons niet onderwierp aan een wijzen en goeden God; maar in de handen van den God, dien gij bemint en door wien gij bemind wordt, wat hebt gij te vreezen ?

Eerst zullen wij zeggen, wat die goede Meester gewoonlijk eischt, en dan, hoe Hij dit gemakkelijk maakt.

1. God wil dat wij ons niet zoo zeer aan de uit-wendige zaken overgeven, dat wij uit het oog verliezen dat Hij meester is van de gebeurtenissen en van ons hart in het bijzonder. Stellen wij ons verstand, onze werkzaamheid, ons talent op alle zaken, die de regel der gemeente en de ons toevertrouwde bediening van ons vorderen; vervullen wij die getrouw, nauwkeurig, zoo goed als wij maar immer kunnen; openen wij daarbij ons hart voor gevoelens van liefde, dankbaarheid , medelijden; â maar nooit moeten wij dien liefdevollen blik, dien God voortdurend op ons vestigt, uit het oog verliezen. Aldus onder Gods oog wandelen valt niet moeielijk als men God bemint. De morgen meditatie, getrouw en vurig verricht, geleidt ons zoetjes tot die ingekeerdheid.

Hij wil, dat wij uitwendig doen wat redelijk is om ons te verlichten of te rechtvaardigen; doch hij wil, dat wij Hem loven, zelfs dan als onze pogingen vruchteloos ziju. Hij wil dat wij Hem altijd beminnen.

5. God wil dat wij geene grenzen stellen aan onze zelfverloochening. Zeggen wij dus nooit inwendig: Nooit zou ik zulk een offer kunnen brengen! â nooit zou ik die bediening kunnen aanvaarden! â nooit zou ik mijzelve zoo kunnen opofferen! Het is slechts eene ziel zonder moed en zonder liefde, die zoo spreekt'.

6. God wil dat wij, alvorens onzen zin, onzen smaak, onze bijzondere devotie te raadplegen , het bevel onzer Overste volbrengen. Aldus moeten wij een begonnen gebed staken, de kapel verlaten voor een werk, dat men ons oplegt, al zou het ons tegenstaan; het uur onzer meditatie verzetten of verkorten, den dag onzer Communie veranderen, ja, de H. Communie zelfs achterlaten, wanneer onze Overste meent dit te moeten vorderen. En, zoo een ontevreden woord of eene klacht onzen lippen ontsnapt, mogen wij zeggen dat wij nog niet buigzaam zijn.

zonder te vragen waarom. Gelijk een levenloos lichaam, dat niet meer begeert, dat zich niet meer beklaagt, dat in vrede blijft liggen waar men bet brengt.

Gelijk Ã©Ã©n stok, die zich laat dragen waar men wil, zich laat gebruiken tot wat men wil. Met dit onderscheid dat, zoo bet lam, het lijk, de stok rede-looze schepselen zijn, gij, die begrijpt, die denkt, die ziet, die gevoelt, uw oordeel en uwe zienswijze geheel moet onderwerpen aan degenen, die over u gesteld zijn.

Lees de volgende bladzijden, geschreven door eene ziel, gelijk gij aan God toegewijd. Op het eerste gezichj zullen zij u toeschijnen als slechts geschreven voor die uren van vurigheid, waarin het liefdevol hart niets onmogelijk toeschijnt, maar langzaam overwogen gedurende de meditatie, zullen zij u toeschijnen, als de plicht eener door de liefde aan God gewijde ziel, die zich zelve niet meer toebehoort en zich buigt onder de vaderlijke hand van haren meester. Zij zijn ook slechts de uitbreiding van het woord van Jezus-Ghristus tot zijn Vader: Zie ik kom om uwen wil, o God, te volbrengen. (Hebe. X, 7, 9.) Het is eene samenspraak tusschen Jezus en de ziel: Â»Geeft gij mij, zonder voorbehoud eu voor altijd, uw hart, uwe ziel, uwen geest, uwen wil, uw lichaam, geheel uw bestaan en al uwe vermogens om er als Opperheer over te beschikken, zonder dat gij eenig recht behoudt op u zeiven ? quot;

Â»Wilt gij u zoodanig aau myn wil onderwerpen dat niots op aarde in staat zij u terug te houden dien te vervullen, van de kleinste zaken af tot de moeielijkste toe, altijd verondersteld dat uwe Oversten hiermede instemmen?quot;

Â»Ja, Heer, ik stem hierin toe, uit geheel miju hart; maar geef mij de genade van getrouw te zijn aan uwen wil.

gt;Wilt gij alle smarten lijden, die ik wil dat gij, hetzij in uw hart, uwen geest of uw lichaam lijden zult?quot;

Â»Ja, Heer, ik stem hierin toe; doch ik waclit van uwe barmhartigheid de kracht, die ik daartoe noodig heb.quot;

Â»Wilt gij alle inwendige smarten voor mij lijden: bekoringen van allerlei aard, droefheid, walging, verveling, troosteloosheid des harten, bedroefdheid des geestes, vrees, angst, onrust, verlatenheid, dorheid, duisternis, opstand der natuur, zaken die u zoo zeer verschrikken en die gij zoo moeielijk kunt verdragen? Zeg mij, mijne dochter, wilt gij dat alles voor mij lyden?quot;

Â»Ja Heer, niettegenstaande den angst, dien mijn hart gevoelt, wanneer ik er slechts aan denk; ja Heer, ik stem er in toe en stel in u al mijne hoop.quot;

Â»Wilt gij voor mij veracht, verstoten, beschimpt, versmaad, geschandvlekt en als het uitvaagsel van het menschdom beschouwd worden?quot;

Â»Wilt gij voor mij oneer, beleediging, beschimping, mishandeling ondergaan door uwe beste vrienden, en voor wie gÃ¼ het meeste doet en het meeste lijdt?quot;

Â»Wilt gij uwe heiligste ondernemingen en loffelijk-ste begeerten als dwaasheid en uitzinnigheid hooren bespotten? quot;

Â»Ja Heer, ik wil het, doch moge de misachting alleen op mij en niet op u nedervallen.

door mij geregeld en bestuurd, zien veroordeelen, afkeuren, belasteren, en door afgunst en kwaadwilligheid met een waas van hatelijkheid overdekt zien?quot;

'gt;Ja Heer, mits ik onderworpen blijve aan mijne Oversten; meer vraag ik niet.quot;

Â»Wilt gij toestemmen u verlaten te zien door uwe beste vrienden en door diegenen op wier steun en trouw gij meendet zoo vast te kunnen rekenen?quot;

Â»Gy, die de geheimste vouwen mijns harten kent, Gij, mijn goede Meester, ziet wat het op dit oogen-blik lijdt; â nochtans, zoo dit uw wil is, zoo lt;'ij verlangt dat ik dit uit liefde tot U lijde, o, dan stem ik toe uit ganscher hart. Al wat ik U durf vragen, o Heer, is mij altijd een geest van eerbied te doen behouden voor mijne Oversten, een geest van liefde voor degenen die mij niet liefhebben, en een geest van ootmoed om mijn eigen denkbeelden te wantrouwen.quot;

Â»Wilt gij die ondernemingen, die geheel tegenstrijdig zijn aan de uwe, met een schitterend gevolg bekroond zien, terwijl de uwe worden afgekeurd en veracht, hoewel zij door mij zijn ingegeven?quot;

Â»Wilt gij voortdurend, hetzij lichaams, â hetzij zielsleed, hetzij droefheid des geestes, of wellicht dit alles samen verdragen?quot;

Â»Wilt gij te middezi van al die smarten, die ik u heb opgenoemd, nog overladen worden met arbeid eu vermoeienis, van rust en voedsel, van troost en gevoelige ondersteuning beroofd? In Ã©Ã©n woord, wilt gij alle genoegen, alle vermaak, allen uitwendigen en gevoeligen troost ten offer brengen?quot;

gt;0 als ik U bezit, mijn Jezus, als ik in mij gevoel en uitwendig toon, dat ik volkomen onderworpen ben aan de leering der H. Kerk en het woord mijner Oversten, wat behoef ik dan nog meer? Ja, ik wil gaarne al het overige verliezen. Â»Zyt Gij daarenboven niet mijn Meester, en behoeft Gij mijne toestemming te vragen. En indien ik zoo gulhartig toestem in alles wat Gij vraagt, is dit niet omdat ik weet dat Gij mijn Vader zijt, en dat een Vader, zelfs dan als Hij kastijdt, steeds goed is!quot;

Ziedaar de gesteltenis eener ziel, die God bemint en buigzaam is in zijne hand, van eene ziel, die zonder geestvervoering in de eenvoud van haar hart zeggen kan met den H. Paulus: Â» Wie zal ons scheiden van de liefde van Christus? verdrukking? of angst ? of honger? of ontbering? of gevaren? of vervolging?

leven, noch engelen, noch heerschappijen, noch machten, noch tegenwoordige noch toekomende zaken, noch sterkte, noch al ivat hoogst of diepst is, noch eenig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde Gods, welke is in Jezus-Christus, onzen Heer!quot; (Rom. VIII, 35, 38, 39.)

Indien God uw meester is en u voor zijne dienstmaagden heeft uitgekozen, wil Hij zich van u bedienen.

Indien God zich van u wil bedienen, is Hij verplicht, u alles te bezorgen wat noodig is tot bet werk waartoe Hij u bestemt, en voor zoolang Hij dit van u verlangt: verstand om het te begrijpen, â sterkte om de vermoeienis, de verveling, den tegenzin te kunnen weerstaan, â geestkracht om tot het einde

te TOlharden, â geduld om den goeden uitslag eener zaak te kunnen afwacliten eu u niet te bedroeven als deze slecht uitvalt, â geest van geloof, die alles tot God terugvoert, enz.

Indien God zich van u bedienen wil, is Hy verplicht te zorgen voor uwe gezondheid en voor uwe ziel, beiden in dien staat te stellen, die het nuttigst is voor zijne glorie, en u zijne hulp nooit te weigeren.

Deze eenvoudige gedachte, godvruchtig overwogen voor het H. Sacrament, vervult de ziel met vrede en gerustheid en boezemt haar een groot vertrouwen in.

Meent gij dan dat, zoo God zag dat gij een dergelijk werh niet kunt doen, Hij toe zou laten dat het u werd opgelegd?

Meent gij dat zoo God zag dat dergelijke hediening schadelijk ware voor uwe zaligheid, Hij toe zou laten dat men u daarmede bekleedde?

O zoo gij wist hoezeer God uwen Oversten gebiedt u te beminnen, u te beschermen, u niet te overladen, te wakeu dat u niets ontbreekt naar lichaam noch ziel! en hoe Hij zelf door bijzondere genaden datgene aanvult wat uwe Oversten verzuimen voor u te doen!

Wees wel overtuigd dat de wil Gods alles mogelijk maakt wat Hij verlangt, omdat Hij, bij het bevel, steeds de middelen voegt om het te volbrengen.

God zou onrechtvaardig zijn indien Hij iets zou , eischen, waarbij Hij de middelen niet zou voegen, om het te volbrengen.

Verontrust u derhalve niet, wanneer gij eenige heldhaftige daden der heiligen leest, en zeg niet lafhartig: Â»Ik zou dit niet kunnen!quot; Zoo God ze u vraagde, zou Hij u dezelfde kracht geven als eertijds aan die heiligen.

Meent gij dat zij van eene andere natuur waren dan gij ? Zij waren hunger met God vereenigd en gaven zich met meer vertrouwen aan Hem over. â Ziedaar alles. â

Verontrust u niet, wanneer gij door eene zware ziekte bedreigd wordt, of eene zware vernedering of eene andere smart voorziet. Indien God die ziekte, die vernedering, die ramp toelaat, zal Hij u de kracht geven om ze te verdragen, en, wat nog beter is, de genade om u daardoor te heiligen. Indien God, in zijne oneindige wijsheid, niet hadde voorzien dat die beproeving u noodzakelijk ware, meent gij dat Hij ze u zou hebben overgezonden? Blijf dan in vrede onder zijne vaderhand, en laat God in n, rond u, voor u werken gelijk het Hem behaagt.

De oefening der liefde, die wij God verschuldigd zijn, is niets anders dan het naleven der woorden van Jezus-Christus (Matth. XXII, 37. Mauci XII, 80): God beminnen uit geheel zijne ziel, uit geheel zijn hart, uit al zijne krachten, en boven alle dingen.

Deze woorden hebben eene zeer uitgestrekte be-teekenis. Zij verplichten ons om God te erkennen als Opperheer van ons geheel bestaan, van al de vermogens onzer ziel, van al wat deze vermogens in en buiten ons kunnen voortbrengen, Hem altijd de eerste plaats te geven boven al de genegenheden waartoe ons hart bekwaam is. Wij zullen trachten aan te toonen, wat wij voor dien God, aan wien wij alles verschuldigd zijn, moeten doen.

Aan God denken is de gedachte aan God immer voor den geest of, beter, in ons hart hebben, niet in zooverre dat er geene andere gedachten in onzeu geest zijn, maar dat de gedachte aan God steeds de andere gedachten beheersche, gelijk in het hart der moeder de gedachte aan haar kind.

Op welk uur gij ook aan eene moeder zoudt vragen : aan wie denkt gij ? zou zij u onmiddelijk en als instinktmatig antwoorden: aan mijn kind.

O de heiligen hadden slechts Ã©Ã©ne gedachte: God, God, en altijd God! - - Hoelang blijft gij zonder aan God te denken¹? vraagde de H. Chantal eens in kinderlijken eenvoud aan den H. Franciscus van Sales. Bijna een kwartier, antwoordde de Heilige met nog grooteren eenvoud.

1. Deze gedachte aan God bezielt ons, wekt ons op, bemoedigt ons, verheft ons boven het stof!

God ziet mij, fluistert het hart; â en het werk gaat beter van de hand, en het lijden wordt dragelijker.

God ziet mij: â en de gehoorzaamheid valt minder zwaar, de armoede is minder pijnlijk, de bekoring wordt moediger bestreden.

God, ziet mij: â en de zelfopoffering, die begon te verflauwen, herneemt haar vuur, en de lichaamskracht zelfs schijnt nieuwe sterkte te verkrijgen.

Onder het oog van dien teederbeminden Vader, wien men genoegen wil doen, van den Vader zoo medelijdend met onze zwakheden en onze misslagen, van den zoo toegenegen Vader, die zoo edelmoedig

het minste vergeldt wat wij voor Hem doen, zoo wel als liet kleinste lijden, dat wij als uit zijne hand aannemen; â¢ââ¢ hoe zou men zich door deze gedachte niet bemoedigd en opgewekt gevoelen?

Op die wijze wordt onze meeding zuiverder, en nemen onze verdiensten aanmerkelijk toe.

Is datgene wat waarde geeft aan onze handelingen, niet die voortdurende meening om aan God te gehoorzamen , Hem te behagen, Hem te verheerlijken ? en wil de ziel, die aan God denkt, dit alles niet ? Hoe meer de gedachte aan Gods tegenwoordigheid levendig is op aarde, zegt de H. Bonaventura, hoe grooter onze vreugde in den hemel zal zijn.

En is elke akte van liefde geene vermeerdering van Gods glorie, â een gevoel van geluk, dat den hemel doorstroomt, â eene vermeerdering van genade in ons en rondom ons, â eene vermindering der smarten van de zielen in het vagevuur, â een terughouden van den arm Gods, gereed om de zondaars te straffen?

2. Deze gedachte aan God geeft rust en vrede aan onze ziel. Zij toont ons God altoos als Vader, altoos goed, altoos medelijdend, altoos barmhartig, altoos toegenegen. Zij toont ons God in onze beproeving, die Hij afmeet naar onze kracht, â in de droefheid, om onzen moed op te beuren, â in de beslommering der aardsche zaken, om onzen drift te matigen en ons zijne hulp zelfs voor tijdelijke zaken te verleenen, ons troostende als onze pogingen mts-lukken, â ons de hand toereikende als wij vallen.

En om er zich nÃ³g meer van te doordringen, vermenigvuldigt de religieuze rondom zich: den naam van God en het beeld van den gekruist en Jezus, opdat deze naam en dit beeld hare blikken dikwijls mogen trekken en haar aan God mogen doen denken. Zij sluit een verbond met haren Engel-Bewaarder, opdat hij haar, zoo vaak de klok slaat, kome zeggen: Bemin uw God, die u zoo zeer bemint!

3. Die gedachte aan God door de gewoonte, en beter nog door do genade in de ziel geprent, zet haar aan, in alle gevaren tot Hem te vluchten.

Het is niet die natuurlijke kreet, mijn God! die eene ziel ontsnapt bij verrassing of angst, maar de overtuiging dat zij werkelijk door God verdedigd en beschermd wordt.

De religieuze spreekt met God over alles wat haar overkomt: zij is en blyft als het kind in het huis haars vaders. Zij deelt Hem het verdriet mede, dat men haar heeft aangedaan, â de vergetelheid, waarin men haar laat, â de plannen, die haren geest doorkruisen. â Â» Wacht een oogenblik,quot; zegde een Heilige, wanneer men hem een raad vraagde, Â»ik zal gaan raadplegen;quot; en hij knielde voor het H. Sacrament neder, alvorens antwoord te geven.

Tusschen Jezus en de religieuze ziel moet eene zoete en eerbiedige vertrouwelijkheid heerschen. Zij is immers een lid van Gods huisgezin.

4. Die gedachte aan God zou de religieuze altijd voor oogen willen hebben, gelijk de engelen en de Heiligen in den Hemel; maar zy weet, dat dit zonder eene gansch bijzondere genade onmogelijk is; en daarom heeft zij met God eene overeenkomst gesloten, welke zij wekelijks, wellicht dagelijks, vernieuwt door de volgende woorden.

Â»Mijn God, ik maak de meening, om, zoo dikwyls als ik deze week of dezen dag zal ademen, zooveel akten van liefde te verwekken als de engelen en Heiligen samen, en vooral als de H. Maagd Maria, verwekt hebben.quot;

Â»Ik maak de meening, om, zoo dikwijls als ik de kapel zal binnentreden of mijne oogen een beeld van den gekruisigden Jezus zullen ontmoeten, zooveel akten van aanbidding en liefde te verwekken als de engelen, die rond het H. Tabernakel zweven, over geheel de uitgestrektheid der aarde, samen verwekken.quot;

Â»Ik maak de meening, om, zoo dikwijls ik eenige oefening van gehoorzaamheid zal doen, mij te vereenigen met de akten van onderwerping, welke Jezus gedurende zijn sterfelijk leven gedaan heeft en nog doet in het H. Sacrament.quot;

Â»Ik maak de meening, om, zoo dikwijls mij eenig verdriet of tegenspoed overkomt, my te vereenigen met de smarten door Jezus en zijne H. Moeder geleden; en mocht een ontevreden woord of klacht mijnen lippen ontsnappen of zich slechts in mijn hart verheffen, zoo verzaak ik daaraan reeds volkomen.quot;

Â»Ik maak de meening, alles wat mij zal overkomen, aan te nemen als komende van uwe hand, en neem als rechtvaardig, heilig en goed al de kruisjes aan, die bet Ã¼ zal behagen mij over te zenden.quot;

Â»Ik maak eindelijk de meening, o mijn God, om van elk oogenblik van mijn leven eene akte te maken van eerboete, van dankbetuiging en van eene zoo volmaakte liefde als mij slechts mogelijk is.quot;

Men moet tot God spreken door liet mondgehed, tot Hem spreken en naar Hem luisteren door het inwendig gebed of de meditatie.

De liefde is niet tevreden met de tegenwoordigheid van dengene, dien men liefheeft, maar wil er zich ook mede onderhouden.

1. Verwek dan dikwijls verzuchtingen van eerbied, van vertrouwen, vau liefde en van vreugde!....

Doe de gebeden, welke de regel u voorschrijft, met ernst en eerbied, doordrongen als gij zijt door de tegenwoordigheid van God. Zeg ze langzaam, om derzelver zoetheid te kunnen smaken. 0 hoe veel troost, hoe vele vreugde, hoe vele kracht brengen een langzaam gebeden Onze Vader, Akte van Hoop, Akte van Liefde, in de ziel!

Maak het teeken van het heilig kruis, met de gedachte dat gij een slagboom opwerpt tegen de bekoringen des duivels.

Begin zelfs het kleinste gebed niet, alvorens een paar seconden in n zelveu te keeren, en u te zeggen: Ik ga tot God spreken.

Deze uitwendige middelen oefenen grooten invloed op de ziel uit. Zij behouden hare levenswarmte, en vormen rond haar gelijk een weefsel, dat de godsvrucht en den vrede der heilige gemeenschap in haar houdt opgesloten.

De Heiligen namen gedurende het gebed steeds eene stichtende en ernstige houding aan.

De H. Theresia zegde tot den H. Johannes van het Kruis, dat zij de gave van den eerbied voor God.

en voor de taken van God ontvangen had, en dat zij geen altaar of geen kruis kon zien zonder in zich een onbeschrijfelijk gevoel van vrede en inwendige kalmte te ontwaren, die geheel hare ziel vervulden. O, zegde de Heilige haar, bedank er God voor; het is eene der grootste genaden, die Hij u doen kon.

2. Doordring u wel van de gedachte dat, zoo vaak gij dit woord Â»mijn Godquot; uitspreekt, â¢â dat als een noodkreet is der ziel, â God u antwoordt: Hier hen ik, mijn kind! en indien gij stil ingetogen zijt, zult gij op eenige wijze die goddelijke tegenwoordigheid gewaar worden.

Verhef, op gezette oogenhlikken gedurende het koorgebed, uw hart tot God, u herinnerende dat gij voor Hem staat, tot Hem spreekt; doe dit bijv. zoo dikwijls gij het Deus in adjutorium meum intende â Gloria Patri â Per Dominum nostrum Jesum Christum â zegt; zoo dikwijls gij het woord Â»Deuiquot; ontmoet, enz.

3. Heb vooral liefde voor het imvendig gebed. Dit is eene der voornaamste bronnen van heiligheid voor eene religieuze.

Al degenen, die barer roeping ontrouw zijn geworden , hebben begonnen met het inwendig gebed te verwaarloozen. Alle lauwe zielen maken geen het minste werk om hare meditatie wel te doen. Ziel-bestierders van ondervinding zeggen met volle overtuiging eenparig, dat zij iedereen uitdagen, eene goede religieuze aan te wijzen, die geen meditatie doet, of iemand die werk maakt van de meditatie en geen goede religieuze is.

Ik heb er de treurige ervaring van opgedaan, zegt de H. Theresia. Nadat ik het inwendig gebed eenigen tijd verwaarloosd had, verviel ik in eene menigte

misslrtgen en zonden, waarvan ik mij niet kon ontmaken!... Het waren, wel is waar, geene zware zonden; maar ik werd dagelijks minder godvruchtig, en zou zeker verloren gegaan zijn, indien ik het inwendig gebed niet, hervat hadde.

Eene heilige Overste had de gewoonte, wanneer zij eenige verslapping in eene zuster bemerkte, haar te vragen: Hoe doet gij uwe meditatie'? en zij had bemerkt, dat verslapping in het inwendig gebed steeds verslapping in het gedrag ten gevolge had.

Het inwendig gebed, â ik zeg niet goed gedaan, maar getrouw en vlijtig gedaan, â met eenige pogingen om het van dag tot dag beter te doen, hoewel niet vrij van traagheid, zal wel niet alle zware fouten doen vermijden, maar zal ten minste beletten dat men in staat van doodzonde verhlijve.

Â»De overweging en de zonde kunnen niet tegelijk Â»in eene ziel huisvesten,quot; zegt de H. Philippus Nerius.

Een luel verricht inwendig gebed, voorbereid door een dag, doorgebracht in Gods tegenwoordigheid, een dag, waarop men zijn hart bewaard heeft voor elke zinnelijke gehechtheid, zijn geest voor elk lichtvaardig oordeel, zijne zinnen voor elk verboden genot, zijne tong voor elk woord van spotternij, van bedilling, van ontevredenheid; een inwendig gebed voorbereid door nauwkeurigheid in het opstaan en een vurig morgengebed; een inwendig gebed, waarin men zich voorstelt â heilig te worden en alle middelen daartoe te zoeken, â niets aan God te weigeren, â zijn wil steeds inniger met Gods wil vereenigd te houden; zulk een gebed heiligt de ziel, geeft glorie aan God, en toont duidelijk aan, dat de religieuze welke op die wijze haar gebed verricht, veel liefde heeft voor God. Van zulk een gebed sprekende, zegde

de H. Theresia: 'Eme ziel, die dagelijks een kwartier meditatie doet, kan niet verloren gaan.

Van zulk een gebed sprak de H. Ignatius, toen hij, ondervraagd zijnde omtrent hetgeen hy zou doen, indien zijne Societeit ontbonden werd, antwoordde: Ik zou een kwartier uurs gaan hidden en er niet meer aan denken.

Indien men de levens der Heiligen van allen staat en stand nagaat, zal men verscheidenheid daarin vinden in vele punten; in Ã©Ã©n punt komen zij allen overÃ©Ã©n : â de liefde tot het gebed.

Indien ons hart vol ware van God, gelijk het zijn moet, geheel vervuld met het herdenken zijner weldaden en zijner liefde tot ons, wat zouden wij gaarne van God spreken!

1. Men moet van God spreken tot het kind, opdat het God leere kennen en beminnen.

Hoeveel eer kan men God niet doen bewijzen door Hem door die kleinen te doen prijzen en loven!

Zoo menig boosaardige legt er zich op toe om die arme kleine wezens godslasteringen en slechte taal te leeren, ten einde eerst hunne lipjes te bezoedelen en later hun hart te bederven. Wij. die leden zijn van ^rde familie van God, wij moeten trachten, door het zelfde middel de beleediging te herstellen onzen

goddelijken Vader aangedaan, door aan kleine kinderen, al zouden zij het nog niet begrijpen, dikwijls te doen stamelen; Mijn God, ik bemin U, omdat Gij zoo goed zijt.

2. Men moet van God spreken lot de armen, opdat zij niet morren; en mogen we eens eene aalmoes uitreiken, zoo geschiede dit nooit zonder dengene, die ze ontvangt, aan te bevelen God te bedanken. De armen en ongelukkigen komen in menigte naar de religieuze gestichten; hoewel ons soms niet toegenegen, weten zij zeer wel, dat zij nergens meer hulp vinden dan bij de religieuzen. Trekken wij er voordeel uit, -wanneer zij tot ons komen, om God door hen te doen kennen en beminnen.

3. Men moet van God spreken tot den zieke, ten einde hem de hand Gods te toonen, die zijne ziel geneest door zijn lichaam te doen lijden. Veelal kost dit groote moeite, want er bestaat zooveel onkunde, zooveel vooroordeel en vooral zooveel afschrik voor lijden en zooveel zinnelijkheid; maar de religieuze, wier hart waarlijk vol van God is, zal zoetjes hier en daar een woordje plaatsen, dat de verbittering der ziel bedaart, en ten minste voor een oogenblik het oog ten Hemel doet keeren.

O gij, religieuzen, die geroepen zijt of om kinderen op te voeden, of zieken ter dood te bereiden door ze in hunne ziekten op te passen, â bemint toch uwe bediening; laat u niet ontmoedigen door de moeielijk-heden, de eentonigheid, de langdurigheid van het werk; denkt dat gij God doet beminnen en dat gij Hem bemint.

Laat u niet afschrikken, noch door de koelheid, noch de onverschilligheid van degenen voor wie gij u opoffert, noch door hunne ondankbaarheid, noch

door de weinige ondersteuning of bemoediging, die ge in uwe omgeving vindt, noch door de vergetelheid waarin gij leeft; denkt dat gij God doet beminnen en dat gij Hem bemint.

Eene zaak, welke dikwijls het hart der Heiligen treft, is dat men zelfs in de religieuze gemeenten zoo weinig van God en de goddelijke zaken spreekt gedurende de uren der recreatie en in den gemeen-schappelijken omgang. Zeker behoeft de gedachte aan Gods tegenwoordigheid ons niet koud en stroef

voor onze omgeving te maken. God, die den vogel zijn welluidend gezang, der bloem hare schoonheid, der vrucht het heerlijkst sap en den glimlach aan 's menschen lippen heeft gegeven, God verbiedt noch een vroolijk gesprek, noch een aangenaam verhaal, noch een vriendelijk woord; maar Hij wil niet buiten dat alles gesloten, noch als een onaangenaam indringer in een hoek verstoten worden. God wil steeds deel hebben aan het gesprek, zich daarin vertoonen en zich er in mengen, door op zijne beurt te spreken.

In sommige gemeenten is eene der leden belast, gedurende de recreatie, door een enkel woord, aau Gods tegenwoordigheid te herinneren. Zij gaat zachtjes rond en laat alleen dit woord hooren: Sursurn corda! Het hart omhoog!

Wanneer men God oprecht bemint, gevoelt men zich gelukkig altijd bij Hem te zijn, tot Hem te spreken, dikwijls van Hem te spreken en nooit wordt God ons tot last!

Een vriend waakt op zijne woorden, op zijne handelingen; op zijn gelaat zelfs, ten einde alles te vermijden wat zijn vriend niet alleen kan beleedigen, maar zelfs krenken. Ik wil dus, o mijn God, waken over mijn hart, mijnen wil, mijne neigingen en vraag u slechts dat Gij mij waarschuwet.

Waarschuw mij, als ik op het punt sta dit lichtzinnig hoek in handen te nemen, waardoor ik mijn tijd verlies, â of dat dagblad, waardoor ik aan mijne plichten zou ontbreken.

Waarschuw mij, wanneer ik mij geneigd gevoel eene medezuster te zoeken, met wie ik gesprekken voer strijdig tegen de zusterlijke liefde, â wie ik mijne klachten en ontevredenheid mededeel.

Waarschuw mij, als ik op het punt sta aan de stilzwijgendheid, de ingekeerdheid, de zedigheid te ontbreken.

Waarschuw mij, als ik om mij aan de verveling te onttrekken, het gezelschap van wereldsche personen wil opzoeken, â met opofiering mijner gebeden langer dan noodig is, in de spreekkamer wil verblijven, of mijn geest bezig houd met ijdele hersenschimmen.

Het is in het vluchten dezer zaken, dikwijls onschuldig in zich zeiven, doch die het Hart van Jezus kwetsen, dat zich de liefde toont; â en de religieuze, die getrouw wil blijven aan de beloften,

Nooit zal ik ophouden te strijden tegen de driften der natuur, wanneer deze mij aanzetten iets te doen, dat strijdt tegen Gods wil.

Dit vluchten van al wat God kan mishagen, heet werkdadige liefde en heeft drie trappen of graden.

De eerste, die noodig is ter zaligheid, bestaat in liever alles te willen lijden dan God doodelijk te vergrammen. De tweede, welker beoefening nood-zakelijk is voor degenen die, gelijk de religieuzen, krachtens haren staat, verplicht zijn naar de volmaaktheid te streven, bestaat in elke voldoening op te offeren die eene dagelijksche zonde ten gevolge kan hebben. De derde graad, welken die religieuzen trachten te bereiken, die de liefde begrijpen die God haar heeft bewezen door haar uit de wereld te roepen, bestaat in zelfs de onverschilligste zaken uit zuivere liefde tot God te verrichten, of wel datgene te doen wat haar tegenstaat, om daardoor aan God een bewijs van liefde te geven.

Zoo handelen oprecht brave religieuzen alle uren van den dag, als zij, hoewel wetende, dat haar regel niet op zonde verplicht, het minste punt niet vrijwillig optreden.

Om u tot dezen derden graad te doen stijgen bieden wij u eenige bemerkingen aan:

Gij, zielen zoo dierbaar aan Jezus-Christus, die wellicht de dagelijksclie zonden zoo weinig vreest, doordringt u wel van de volgende waarheden.

1. Gedurende uw leven berooft eene dagelijksche zoude u niet van de goddelijke liefde, â dit kan alleen de doodzonde, â maar zij berooft uwe ziel:

Van eene genade die God haar bereidde en haar heeft moeten onttrekken; van eene genade, die wellicht de eerste schakel was van eene aaneenschakeling van gunsten, die God uwer edelmoedigheid had voorbestemd.

Van een graad liefde te meer, waarmede het Hart van Jezus haar wilde begunstigen en heeft moeten terughouden.

Van eene kracht, die zij zou verkregen hebben om eene nieuwe bekoring te wederstaan, â en die zij nu zal missen, wanneer die nieuwe en sterkere bekoring haar aan zal vallen.

Verschrikt u dit alles niet?.... Wanneer gij nu verschillende malen per dag dagelijksche zonden bedrijft, wanneer gij verscheidene malen per dag van al die genaden beroofd wordt, o myne ziel, hoe zwak zult gij dan zijn als het avond wordt, hoe arm en ellendig staat gij dan voor Gods oog?....

2. Na uw leven zal elke dagelijksche zonde, die gjj niet uitgewischt hebt door uw berouw, die gij niet hersteld hebt door oprechte boetvaardigheid, wellicht voor langen tijd het geluk, dat gij in Gods

tegenwoordigheid zoudt genieten, vertragen. Zij zal u in het Vagevuur eene smart doen lijden, die geene menschelijke taal kan uitdrukken, - de smart der liefde, die hare vlucht tot God neemt en door Hem wordt teruggestooten.

O indien in de hel, daar waar ftod gehaat wordt, de berooving van God de ondragelykste der smarten is, wat moet dan in het vagevuur de ziel lijden, die God bemint, naar God verlangt en smacht! Haar lijden is niet de kwelling der wanhoop, maar wij gelooven dat hare smart gevoeliger zal zijn.

3. En gedurende de eeuwigheid¹?... neen, die dage-lijksche zonde, in het vagevuur geboet en voor altijd vergeven, bestaat niet meer, maar hare gevolgen zullen zich eeuwig doen gevoelen.

Zie, die minuut, waarin gij gedurende uw leven eene dagelijksche zonde bedreeft, hadt gij kunnen heiligen door eene akte van liefde, de genade zette u aan om weerstand aan de bekoring te bieden; en die weerstand uit liefde, o hoe aangenaam ware die geweest aan Gods Hart!

Die akte van liefde zou u gedurende de geheele eeuwigheid eene vreugde verschaft hebben, die ge nooit, nooit zult gevoelen; die akte van liefde zou u voor alle eeuwigheid eene uitstorting van Gods teederheid verkregen hebben; en dat bewijs van teederheid, waarvan de minste uitstraling de engelen verrukt, nooit, nooit zult ge dit gevoelen. Is het niet waar, dat deze eenvoudige bemerkingen omtrent de gevolgen der dagelijksche zonde een diepen indruk maken? Wij noemen die zonde licht in vergelijking met de doodzonde; doch zij strijdt zoodanig tegen Gods heiligheid, dat de godgeleerden niet aarzelen te zeggen, dat, wanneer wij voor immer de hel

zouden kunnen sluiten, â al de zieltjes uit het vagevuur zouden kunnen verlossen, â al de menschen, die op aarde leven, zoo heilig konden maken als de HH. Apostelen Petrus en Paulus â door den minsten leugen â wij dit niet zouden mogen doen, want de glorie van God zou meer lijden door dezen leugen, dan zij zou winnen door al het goede, dat wij zouden kunnen doen.

Moge dit ons aanzetten om niet alleen de dage-lijksche zonden te vermijden, en die welke wij bedreven hebben, te boeten, maar ook om die treurige oogen-blikken, waarin wij ze bedreven hebben, te herwinnen door eene vermeerdering van liefde tot God en toe-w ij ding tot onzen evennaasten, waardoor wij in den hemel al het geluk en de liefde zullen mogen weder-vinden, door God voor ons weggelegd.

Â»Neen,quot; zegt de H. Theresia, Â»ik zou door geene enkele vrijwillige fout den minsten graad van Gods bezit gedurende de eeuwigheid, willen verliezen.quot;

Deze traagheid is oorzaak dat wij onze godsdienstplichten nalaten, verkorten, met slordigheid, met verveling, met verstrooidheid, zonder vurigheid, in eene achtelooze, soms onpassende houding verrichten.

plichten te vervullen. Wee der religieuze, die hare traagheid niet weet te overwinnen, wanneer het teeken voor de geestelijke oefeningen wordt gegeven!

berokkent aan eene religieuze de minste zinnelijke 1 genegenheid! De H. Theresia zag eens de plaats die zij in de hel gekregen zou hebben, hadde zij niet volkomen gebroken met eene ongeregelde vriend-

Vry willig lang ontevreden blijven, â lang nadenken over eene beleediging, die men ontvangen heeft, daarbij gevoelens van verontwaardiging en toorn koesteren, de ontroering der ziel toonen door een verstoord gelaat, door bittere en scherpe woorden, â door een vrijwillig gekoesterd gevoel van afge-keerdheid, â het ontmoeten van deze of gene zuster vermijden, â driftig eene medezuster terugzenden die tot ons komt, omdat zij ons niet bevalt, â niet

kunnen dulden dat eene zuster langzaam is in hare handelingen, â dat eene andere niet dadelijk doet wat wij zeggen: ziedaar zaken, die God mishagen, omdat wij tegen Jezus-Christus zeiven doen wat wij tegen onzen naasten misdoen.

Er zijn religieuzen die overal en in alles haar gemak zoeken en zich in niets willen versterven. Cel, kleederen, voedsel, alles moet zijn gelijk zij het wenschen, en zij wenschen die in alles gelijkvormig aan hare eigenliefde en zinnelijkheid. Geeft men haren grillen, die zij als wezenlijke behoeften voorstellen, niet toe, dan morren en klagen zij of blijven stilzwijgend, treurig en ontevreden zitten. Dergelijke zusters zijn een kruis voor de gemeente en de kwelgeesten harer Overste. Neen, zoolang zij zich niet leeren opofferen zullen zij nooit God beminnen gelijk het behoort.

De eigenliefde maakt ons spotziek, â doet ons de fouten, de gebreken, de belachelijkheden, het moeielijk karakter, de ruwe manieren van anderen bespreken, â lokt bittere aanmerkingen uit, â haalt een woord op, dat anderen ontsnapt, â en spaart zelfs de bedoelingen niet. De religieuze, die aldus handelt, mag gerust aan den vrede des harten en de ingekeerdheid verzaken.

Er zijn weinig religieuzen, welke deze fout niet meer of minder te betreuren hebben. Zij die in groote mate daaraan onderhevig zijn, zijn des te

meer te beklagen, omdat zij zich daaraan niet schuldig wanen. De religieuze, die hare tong niet weet te breidelen, mag vrij verzaken aan den geest des gebeds en de liefde Gods.

Zij verzamelt al wat zij hoort zeggen, â al wat zij ziet, al wat zij hoort. Zij vertelt aan deze wat gene van haar gezegd heeft. Zij heeft wellicht geene kwade bedoeling en wil slechts de behoefte tot praten voldoen, â maar hoeveel kwaad doet zij zonder er slechts aan te denken! Zij verwekt argwaan, â verbittert de harten, â doet afgekeerdheid ontstaan, â vernietigt langzamerhand den geest van eendracht en liefde, â maakt zich gewoon alles verkeerd uit te leggen, â spaart zelfs hare Oversten niet, â bereidt zich zware straffen voor de eeuwio-heid.

Deze zonde wordt op ontelbare wijzen bedreven. Dan is het ijdel zelfbehagen, waardoor wij ons gaarne met ons zeiven bezig houden en uren verliezen met in onzen geest datgene wat wij onze. verdiensten gelieven te noemen, te overdenken. Dan is het de overtuiging van eigenwaarde, die ons minachting inboezemt voor anderen, en ons doet meenen dat, hadden wij hare bediening, wij oneindig beter zouden doen. Die zelfde overtuiging doet ons eene aanmerking van onze Overste of onzen biechtvader kwalijk nemen, in de valsche veronderstelling dat zij ons niet begrijpen. Dan weder is het een verlangen om geacht en gewaardeerd te worden, dat ons den lof der menschen doet zoeken, ons gelukkig maakt als wij gevleid, â treurig als wij vermeenen vergeten te worden, â en zelfs zoo ver gaat van goedkeuring

ig te bedelen. Deze zonde is genoeg om de vrije uitte storting van Gods genade terug te houden, â en Is God te verplichten zich terug te trekken: want Â»Hij

geeft zijne genade aan de ootmoedig en, en weerstaat it den hoovaardigen.quot; (I Petri V, 4.)

Ik zal trachten God niet te mishagen: ziedaar het besluit eener ziel, die meer vrees dan liefde heeft.

Ilk zal trachten God in alles te behagen: ziedaar het besluit eener godminnende ziel.

God behagen is, met al de volmaaktheid, waartoe men in staat is, datgene doen wat God gebiedt, wat God aanraadt, wat God gaarne heeft.

Het is den geheelen dag goede werken verrichten, dat wil zeggen, werken verrichten op voorgeschreven tijd, volgens voorgeschrevene wijze, met het inzicht om God te verheerlijken. Dit zijn of onze dagelijksche, gewone

i werken, die iedereen verricht, zooals de maaltijden, de uitspanningsuren, de slaap, de arbeid enz., â of wel de werken door de dagorde, den regel, een bijzonder bevel van onze Overste of door de liefde voorgeschreven, â of nog die, welke wij volbrengen in de eenzaamheid onzer cel met God alleen tot getuige, â of die, welke de orde en de zindelijkheid ia huis vorderen, waarvan ieder voordeel trekt, doch waarvoor niemand ons ooit dank zal wijten.

God heliagen is nooit aarzelen wanneer zich de gelegenheid aanbiedt God te verheerlijken of onzen evennaasteu te helpen. Laten wij God beminnen, zegt de H. Vincentius van Paulo, maar ten koste van onzen arbeid, in het zweet des aanschijns. Sommigen vergenoegen zich met gevoelens van liefde in zich op te wekken; doch als er sprake is voor God te werken, te lijden, zich te versterven, de armen te onderwijzen, het verloren schaap te gaan opsporen, de armoede te beoefenen, ziekte of

Aau God behagen is, al zijne werken eenvoudig, blijmoedig, zonder kwelling des geestes, en zonder die gedurige vrees verrichten: ik doe niet wat ik zou kunnen doen, â wat ik doe valt nooit goed uit, â ik kan nooit iemand tevreden stellen.....

Een ziel, die aan God zoekt te behagen, is altijd tevreden, niet uit eigenliefde, maar door de liefde tot God, die in haar hart woont. Zij weet dat God al hare inzichten, hare pogingen, hare zwakheden, haren strijd, hare geringe bekwaamheid, hare zorg

werk stil en bedaard voort, dan zelfs als zij er niet de minste voldoening van heeft.

God behagen is God niets weigeren, â dit bestaat niet in het opvolgen der ingevingen die wij zoo schitterend en dringend in ons meenen te ontwaren en die veelal slechts zinsbegoochelingen zijn, â maar in te doen al wat ons gevraagd wordt door onzen Regel, onze Overste, onze bediening, de liefde of de gedienstigheid; alles wat ons meer buigzaam maakt in de handen onzer Oversten, lieftalliger jegens onze medezusters, nuttiger tot het doel onzer instelling.

De religieuze, die aldus aan God zoekt te behagen, zal nochtans menige moeielijkheid ondervinden, â vermoeienis der ledematen, verzwakking in hare geestvermogens, â onmacht om langer te arbeiden, de vernedering niet meer nuttig te kunnen zijn; â maar wijl zij nooit heeft overdreven, noch in haar gedrag, noch in haar werk, wijl zij gedaan heeft wat men haar bevolen heeft, verontrust zij zich niet. Zij weet dat alles door God beloond zal worden; en al zou haar eenig onbillijk verwijt toegevoegd worden, toch houdt zij hare ziel in vrede zonder te morren, noch te klagen.

'Ãªod miwnamp;n iigt; tiij andamp;zen ve-znietiyen-wat men wed aan Â§o9 te tm^A-ac^en.

Het is vooral de zonde, die aan God mishaagt, en de godminnende ziel verlangt vurig dat er nooit eene enkele zonde bedreven worde. Â»Al degenen, die God oprecht beminnen, zegt de H. Alphonsus, bidden en werken onophoudelijk voor de arme zondaars; want, hoe is het mogelijk God te beminnen en de liefde te zien, die Hij der zielen toedraagt, â te overwegen wat Christus voor haar geleden heeft en de begeerte, die Hij heeft om haar zalig te maken, â en onverschillig te blijven bij het zien van zooveel ongelukkigen, die verloren gaan?quot;

Â»Ik gevoel, zegt de H. Theresia, dat ik gereed zou zijn duizendmaal het offer van mijn leven te brengen

om eene enkele ziel te verlossen van de zonde ot ruste van de eeuwige verdoemenis, waarin de zonde haar bloed gestort heeft.quot; offert

Â»Indien de Heer mij, zooals aan den H. Thomas dien van Aquinfe, vraagde welke belooning ik van zijne 's mc goedheid vraag, schreef de H. Magdalena van Pazzi, zou zou ik antwoorden: Heer, dat men IJ niet meer zekei heleedige.quot; ^ve^ gt;

1. Hieruit ontstaat de ijver voor de zaligheid der wijzlt; zielen. Dit is om zoo te zeggen de grondslag der V religieuze deugd. Â»God heeft mij dien dorst naar de deze zaligheid der zielen gegeven, zegt de H. Theresia, volh en wanneer ik de levens der heiligen lees en de zouc verhalen van den apostolischen arbeid van diegenen, het welke aan God nieuwe aanbidders verkregen en den van hemel met uitverkoornen verrijkt hebben, gevoel ik 3 meer aandoening en meer naijver, dan wanneer ik de2 al de pijningen lees der martelaren.quot; hei(

Volgens mijn inzien hecht onze Heer meer waarde diei aan eene ziel, die wij voor Hem gewonnen hebben, ' door onze gebeden en onze pogingen, vereenigd met het zijne barmhartigheid, â dan aan alle diensten, die vai wij Hem zouden kunnen bewijzen. ³

2. Een ijver, die hidt om genade van bekeering uw voor de arme zondaars, om volharding voor de brave te zielen. Denkt er wel aan, vrome en heilige religieuzen : terwijl gij bidt, terwijl gij onbewegelijk in mj uwe overweging zit, wederhoudt gij den straffenden mi arm van Gods rechtvaardigheid, â trekt gij uit Gods sij Hart genaden van barmhartigheid, â verkrijgt gij dat en iemand, op het punt eene doodzonde te bedrijven,

tot inkeer komt, â verkrijgt gij voor een stervende vÂ£ de genade van berouw en hoop. Indien wij, zegt aÂ£ de Eerw. P. Faber, eiken avond alvorens ons ter ui

de of ruste te begeven, de H. Maagd bidden, het dierbaar haar bloed van haren goddelijken Zoon aan God op te offeren, ten einde daardoor eene doodzonde gedurende omas dien nacht te beletten, â indien wij ditzelfde gebed zijne 's morgens herhaalden voor alle uren van den dag, azzi, zou zulk eene offerande, door zulke handen gedaan, meer zeker God behagen, en de verlangde genade verwerven; â en hoeveel doodzonden zouden wij op die i der wijze, gedurende een jaar niet beletten!.... ' der Veronderstellen wij eens, dat duizend religieuzen ir de deze offerande vernieuwen en daarin twintig jaar esia, volharden, welk een onnoemelijk getal doodzonden i de zouden zij belet hebben, welke vreugde zouden zij nen, het Hart van Jezus bereiden, zonder nog te spreken den van hare eigene verdiensten!

)1 ik 3. Een ijver welke de brave zielen behoedt â vooral r ik de zielen der kinderen â tegen de verleiding der gdel-heid, der pracht, der lichtzinnigheid â der ongods-arde dienstigheid, der slechte boeken, der zinnelijke liefde, jen, Ziehier een gebed van een kloosterling, belast met met het onderwijs der jeugd. Moge dit ook het gebed die van elke religieuze zijn.

Â»lk dorst, o mijn God, ik dorst naar zielen ter -ing uwer liefde. Ik ben gereed alles te geven, alles op ave te offeren, alles te lijden, om zielen voor U te winnen, eli- Â»0 gij teederbeminde zielen , door het bloed van Â£ in mijn Zaligmaker vrijgekocht, komt en geeft u aan den mijn brandend verlangen over. Komt dien gekrui-ods sigden God omarmen, dien ik aanbid en bemin! Komt dat en schaart u allen onder de banier van zijn heilig kruis! en, Â»0m dit geluk voor u te verkrijgen, heb ik mijn ade vaderland, mijne bloedverwanten, alles wat mij op

aarde dierbaarst was, vaarwel gezegd; doch als ik uwe zielen kan winnen en die met mij ten hemel

mag voeren, dan heb ik niets geleden, niets gegeven, dan tel ik al mijn lijden niet, en al mijne opofferingen worden mij tot eene bron van vreugde en geluk!

Â»Als ik slechts zielen voor Jezus kan winnen, dan ken ik geen ballingschap meer!

4. Een ijver die rust, tijd, kracht, alles opoffert om eene arme ziel ter hulp te komen, die zich van God verwijdert. De H. Ignatius, eens met P. Lainez sprekende, viaagde hem: Wat zoudt gij doen als men u op dit oogenblik kwam zeggen: Â»Indien gij nu wilt sterven, schenk ik u den Hemel; maar wilt gy blijven leven om nog langer voor mij te werken, verzeker ik u uwe zaligheid 'niet, doch zal u dan oordeelen volgens den staat waarin gij u bevindt. Â»Wat zoudt ge kiezen?quot; Â»Mijn Vader, antwoordde Lainez, ik beken dat ik den zekersten weg zou kiezen en ik zou vragen om te sterven.quot; â Â»Dat zou ik niet doen, hernam de H. Ignatius; zoo ik meende de glorie van God in iets te kunnen bevorderen, zou ik vragen om nog langer te leven; want hoe zou ik kunnen vreezen verworpen te worden, omdat ik de belangen van God meer dan de mijne bevorderd heb? Laat anderen denken wat zij willen, nooit zal ik iets dergelijks gelooven van een zoo goeden, zoo getrouwen, zoo edelmoedigen Meester.quot;

5. Een ijver, die zich als slachtoffer aanbiedt voor de zaligheid van anderen. Â»Lijden, werken, hekeeren, ziedaar al wat ik begeer,quot; schreef een heilig missionaris. Dit is ook de begeerte van elke religieuze ziel. Er is geene gedachte zoo troostend en opwekkend als deze: Â»Hoe ellendig, hoe gering ik ook

ben, kan ik, dank aan mijne H. Professie die mg meer met Jezus-Christus vereenigt en mij deelachtig maakt aan de verdiensten van zijn H. Lijden, door mijne gebeden, mijne gehoorzaamheid, het geduldig verdragen van de moeielijkheden des levens, eene doodzonde beletten! Door deze gedachte bezield, gehoorzaamt, lijdt, werkt, bidt, offert en zwijgt de godminnende ziel; zij begrijpt dat zij, aldus hare levensdagen verterende, in het midden eener bedorven wereld staat, gelijk eene vaas, waaruit onophoudelijk de geurigste wierook opstijgt, die de verpeste lucht zuivert.

Â§od amp;cvninne-n io nicfo w'Ufamp;n dan wat Â§o9 wi-C, en tzvzcde-n aij-n â met aÃ¯tamp;s wat Ãªo3 tocCaat.

Wanneer men iemand teederlijk bemint, twijfelt men nooit aan zijn woord. Al wat hij zegt, wordt zonder achterdocht aangenomen; al wat hij doet, wordt zonder voorbehoud goedgekeurd.

Ziedaar den staat, waarin de religieuze leeft, die God bemint, Zij weet met volkomen zekerheid dat haar vertrouwen in de wijsheid, de macht, de goedheid van dien God aan wien zij zich gegeven heeft, niet beschaamd kan worden; en daarom zegt zij met de geestdrift der Heiligen: Al zou God mij dooden, nog zou ik Hem herminnen. Al zou ik niets begrijpen

van Gods handelingen, al zou mijn kortzichtig verstand mij eene onbillijkheid doen zien in wat God toelaat, altijd zal ik zeggen: wat God doet, is goed, rechtvaardig, volmaakt, en altijd voor mijzelve het nuttigst.

0 welk eene bron van vrede en vreugde is die volkomen overgeving in den heiligen wil van God!

1. Willen wat God wil is niet alleen zich zonder tegenzin, maar zelfs met liefde, blijmoedig aan al de gebeurtenissen des levens onderwerpen, aan voor-of tegenspoed, aan gezondheid of ziekte, aan eer of verachting, aan overvloed of armoede, aan de liefde der schepselen of de verachting onzer vrienden, aan een smartvol, vergeten, onbekend leven of den dood! al deze dingen heeft God aldus voorbereid en beschikt, hetzij om in ons een gebrek uit te roeien of eene deugd aan te kweeken, in Ã©Ã©n woord om ons te heiligen. Dit wil niet zeggen dat wij in onze daden de werkzaamheid en voorzichtigheid uit het oog moeten verliezen , maar wij moeten ze nooit afscheiden van den wil van God en Hem den uitslag toevertrouwen.

2. Willen wat God wil is ons gelukkig gevoelen by die personen, waarbij de Voorzienigheid ons geplaatst heeft. Haar karakter, hare opvoeding, hare hoedanigheden, hare gebreken, hare denkwijze, hare wijze van handelen, van zich te gedragen, van te spreken, van te doen, dit alles moge ons tegenstaan, wij moeten toch immer denken dat God dit alles wist toen Hij ons daar geplaatst heeft, en dat Hij dit gedaan heeft om ons het geduld, de nederigheid, de liefde te doen beoefenen. Het zij ons genoeg te lijden, te zwijgen, ten minste met den wil degenen lief te hebben, die ons beproeven, haar niet te toonen hoeveel zij ons doen lijden, en God te loven; hierdoor zullen wij groote schatten voor de eeuwigheid vergaderen.

3. Willen wat God wil, is stil werkzaam blijven iu de bediening, die ons is toevertrouwd, en in het huis, waarin de Voorzienigheid ons geplaatst heeft. God weet wel, waar wij zyn; en wijl Hij ons daar geplaatst heeft, zal Hij ons geven wat noodig is om ons zeiven of anderen te heiligen; als wij onze zending volbracht hebben, zal Hij ons van onze bediening ontslaan en ons elders zenden. Blijven wij dus op onzen post, de eenige plaats op dit oogenblik waar wij den Hemel kunnen verdienen; blijven wij daar in vrede en met vertrouwen, dan zelfs als het ons toeschijnt dat ons werk volkomen nutteloos is.

Zetten wij dit werk voort, ons door de gehoorzaamheid opgelegd, hoe zwaar, hoe tegenstrijdig ook aan onze natuur. De engelen des Hemels, die bij God zulk een groot geluk genieten, zouden gaarne dat werk dat ons zoo tegenstaat, komen verrichten, indien zij wisten, dat dit de wil van God is; zy zouden met liefde komen en zoolang blijven als God het zou wenschen. Doen dit ook onze Engelbewaarders niet? Blijven zij niet jaren en jaren bij onwetende, ruwe, slechte menschen? Blijven zij niet bij godslasteraars? O! indien zij slechts naar hun verlangen luisterden, met welken snellen wiekenslag zouden zij tot u wederkeeren, o mijn God! maar Gij wilt dat zij daar blijven, en zij zullen daar blijven zoolang Gij het zult willen.

4. Willen wat God wil, is zich aan geen enkele ongerustheid overgeven, noch omtrent het verleden, noch omtrent de toekomst. â Het verleden is thans in Gods hand; het is er, helaas! wellicht met al deszelfs fouten, verzuimenissen en traagheid; maar wij kunnen dagelijks aan God onze moeielijkheden en beproevingen, onze onderwerping, en vooral onze

liefde opdragen, opdat het zijne oneindige barmhartigheid behage, daarmede goed te maken wat het verleden gebrekkigs heeft. Eenmaal zullen â wij dan dat treurig verleden gezuiverd en schitterend terugvinden, dank aan de verdiensten van Jezus-Christus, die God aan onze boetvaardigheid heeft toegevoegd. De toekomst... wellicht zal er voor ons geene toekomst meer zijn, waarom ons er over bekommeren? Laat God die voor ons bereiden; weest niet bekommerd voor den dag van morgen. (Matth, VI, 34.) Genieten we in vrede het tegenwoordig uur, dat God ons geeft; gebruiken wij het zoo goed mogelijk in rust, in vrede, in liefde.

Willen wat God wil, is in onze godvruchtige oefeningen noch de zoetigheden, noch de vertroostingen, noch de voldoening des harten zoeken, doch rustig ons'gebed, onze meditatie, onze CommuniÃ«n verrichten in dien staat waarin het God behaagt ons te laten.

Waarom iets anders willen dan het vervullen van onzen plicht? Waarom ons verontrusten en ons verbitteren, als deze plicht ons moeielijk valt? Wordt hij juist dan niet met meer liefde vervuld en zal tij dan later niet rijker beloond worden ?

Willen to at God wil, is altijd, in alles, voor alles dit zoo eenvoudig woord herhalen: Â» God zij geloofd.quot;

Zeggen wij dit uit den grond des harten, somtijds ook met den mond. De H. Franciscus van Sales heeft dit woord gekozen tot leus der religieuzen der Visitatie. Men vindt het aan het hoofd van eiken brief, dien zij schrijven, op eiken muur van haar klooster.

Men hoort het in de spreekkamer, zoodra eene religieuze het gesprek begint, en haar welkomstgroet is dit zoete woord Â»God zij geloofd!quot;

religieuze! het is eene kreet der dankbare ziel, die God voor alle genaden, doch vooral voor die harer heilige roeping dankt; â het is een goedkeuren van al wat God toelaat, van alles wat God overzendt; â het is een aannemen van den toestand waarin God haar laat, van de vreugde die Hij overzendt, van het verdriet dat Hij toelaat; â het is het stamelen van het zelfde woord dat zij in alle eeuwigheid zal uitgalmen: Â» God zij geloofd!quot;

Wanneer men bemint en bemind wordt, leeft men in vrede onder de bescherming van degenen, die men bemint.

En gij, religieuze ziel, gevoelt gij u niet bemind, bemind door dien God, wiens almacht, goedheid en wijsheid u bekend zijn?

Wie werd meer dan gij door God bemind? Herlees nog eens wat wij gezegd hebben van zijne goedheid om u te roepen, u af te wachten, u te zoeken, u te vergeven, u in zijne armen te ontvangen, â eene goedheid waarvan gij dagelijks de bewijzen ontvangt, daar Hij u bij zich behoudt, u met zorgvuldigheid bewaakt, u met licht en genade omringt, zich aan u geeft in de H. Communie eu u zijne goddelijke tegenwoordigheid doet gevoelen!

Waarom zoudt gij niet altijd juichen, beschermd als gij zijt door het beminnend Hart eens Vaders?

Zeker hebt gij Hem niet altijd gehoorzaamd, zeker hebt gij Hem beleedigd; doch gij weet wel, dat Hij u vergeven heeft!

Â»Wanneer de duivel, om mij vrees aan te jagen en mij te ontmoedigen mij het ontelbaar getal mijner misslagen voor oogen komt stellen,quot; schreef eene religieuze, Â»dan zeg ik: Het is waar, ik ben zeer schuldig geweest; maar God is nog veel barmhartiger geweest, en Hij heeft mij alles vergeven, omdat Hij het oprechte berouw gezien heeft, dat ik over mijne zonden had, toen ik ze aan den priester beleden heb.quot;

Â»Wanneer de duivel my komt kwellen met de vrees dat ik slecht gebiecht heb, zeg ik: Neen, dat zou God niet toegelaten hebben, ik meende het te oprecht.quot;

Â» Wanneer de duivel mij vrees aan komt jagen, door de gedachte dat ik verloren zal gaan, zeg ik: Neen, dat is niet mogelgk; dan zou ik God moeten haten, en ik gevoel dat ik Hem bemin en Hem altijd zal beminnen.quot;

Ja, God toegewijde ziel, gij zult altijd uw God beminnen! Wees gerust op uwe zaligheid.

Hij is niet ontrouw aan zijn woord. Hij die u het honderdvoud hier beneden, en hiernamaals het eeuwig leven beloofd hebt.

Hij is niet ongevoelig, Hg voor wien gg vader en moeder verlaten hebt, die u zoo teeder lief hadden.

Hij is geen dwingeland, Hij voor wien gij van den morgen tot den avond werkt, met opoffering uwer vrijheid om zijnen wil te volbrengen, met opoffering uwer krachten om Hem te doen kennen en beminnen. Vertrouw dan op Hem, wanneer gij ziek zijt.

Hij zal kracht naar kruis geven, en uwe ziel zuiveren door de smarten van uw lichaam.

Vertrouw op Hem , wanneer gij u gedrukt, bedroefd, verlaten, wanneer gij u eenzaam zult gevoelen als in eene woestijn! Hij zal bij u zijn, om u door zijne genade te ondersteunen, in uwe worsteling tegen bekoring en moedeloosheid; Hij zal uwe kracht verdubbelen en uwe kroon bereiden.

Vertrouw op Hem in alles en altijd. Eeue moeder kan haar kind vergeten, maar ik, uw Heer en God, ik zweer dat ik nooit eene getrouwe ziel verlaten zal.

Wanneer de ziel zich wel doordrongen heeft van het denkbeeld dat God haar Vader is, zegt P. Faber, dan neemt het leven een geheel ander uitzicht aan.

Als wij werken, is het onder het oog van onzen vader, â als wij ons vermaken bemoedigt ons zijn glimlach, â dan gaat er geen dag voorbij waarop wij geen trek zijner vaderlijke goedheid ontwaren, die ons tot dusverre ontsnapte. Onze gebeden worden vuriger, de HH. Sacramenten brengen vruchten van zaligheid voort, onze plichten worden voorrechten, onze boetplegingen schijnen ons genoegens, de beproevingen verteederen het hart, en de smarten schijnen ons bijna even zoovele liefdegiften des Hemels. O hoe zoet wordt ons de gedachte, dat wij door God bemind en beschermd worden! Het minste voorwerp dat onze blikken, â het minste geluid dat onze ooren treft, doet ons van vreugde trillen, alsof God ons zijne stem gaat doen hooren of zich aan ons vertoonen.

Gelukkig de zielen, die God zoo gaarne Vader noemen en Hem een oprecht hinderlijk hart kunnen aanbieden!

Verlangen om met God vereenigd te zijn, is verlangen om met den H. Paulus te kunnen zeggen; Jk leef .niet meer, maar Jezus-Christus leeft in mij! (Gal. II, 20.)

Dit is de vervulling verhaasten van de belofte van Christus in deze woorden uitgedrukt: Â»Indien iemand mij bemint, zal mijn Vader hem beminnen; loij zullen tot Hem komen en in Hem onze woning vestigen.quot; (Joa. XIV, 23.) O wie kan uitdrukken hoe innig God zich vereenigt met de ziel, die Hem bemint, hoe Hij die vergroot om er zich vrij in te bewegen en van daar al hare krachten, al hare werkingen te bezielen! Blijft in mij (Joa. XV, 4), zegde Jezus-Christus tot degenen die Hij beminde en wier liefde Hij verlangde, hlijft in mij en ik blijf in u.

Eerst zullen wij aantoonen, waarin die vereemging met Jezus-Christus bestaat, die zeker door alle God toegewijde personen niet op volkomene wijze bereikt wordt, doch waarnaar echter allen moeten trachten; en daarna zullen wij de fouten aantoonen, die een beletsel zijn voor die vereeniging met God.

Verlangen om met God verÃ©Ã©nigd te zijn, is zoodanig verzaken aan zijne denkbeelden en begeerten, dat men slechts de denkbeelden, de gedachten, de begeerten van God raadpleegt; â dit is trouwens eigen aan de liefde; â en was het dit niet, wat gij u voorsteldet

bij het uitspreken uwer HH. Geloften? Hebben deze u niet onherroepelijk aan Jezus, en bijgevolg aan zijn wil gekluisterd? Hebt gij niet, op de meest volstrekte wijze, uwe vrijheid in zijne handen gesteld ? Wie beter dan gij kan zeggen, dat zij Ã©Ã©n is met Jezus-Christus ? De H. Kerk begrijpt dit zoo wel, dat zij u dien naam geeft, welke het best de vereeniging van twee wezens uitdrukt, Bruid van Jezus-Christus.

Daarom kent de ware religieuze slechts Ã©Ã©ne vrees, die van aan het liefdevol hart van haren Bruidegom te mishagen; â hieruit volgen â mistrouwen van zich zelve, voortdurende waakzaamheid, kalme bedaardheid in hare handelingen, groote voorzichtigheid, vrij van onrust en verwarring in haren omgang met de menschen, een voortdurend gebed en groote zorg om al wat haar zondig toeschijnt te vermijden.

Zij heeft slechts Ã©Ã©ne gedachte; de gedachte aan haren gekruisigden Bruidegom, wiens beeld zij immer voor oogen heeft; â daaruit volgt eene gewoonte van ingekeerdheid en de geest des gebeds, zuiverheid van meening; herhaalde verzuchtingen van onderwerping, van aanbidding, van liefde, groote opmerkzaamheid voor de stem der genade, die haar meer kalmte, meer ootmoed, meer zelfverloochening vraagt.

Zij bezit slechts Ã©Ã©ne wetenschap, de wetenschap van Jezus-Christus. Hare school is het Tabernakel, waar zij zoo dikwijls mogelijk gaat nederknielen en zooveel bidt als zij kan; haar boek is het kruisbeeld, dat zij dikwijls onder het gebed in handen neemt wanneer zij alleen is; â hieruit vloeit voort: eene volkomen onthechting van hare wijze van te zien, te oordeelen, te denken, om slechts te zien, te denken, te oordeelen gelijk Jezus-Christus, â â hieruit

vloeit voort: eene volkomen oiiverschilligheid voor de bedieningen en bezigheden, die zy eenvoudig aanneemt, daar God verplicht is haar te helpen. Zij heeft slechts Ã©Ã©ne begeerte, die van aan Jezus, haar Bruidegom, te gelijken; â daarom vraagt zij zich dikwijls: Zou Jezus-Christ us aldus gehandeld hebhen ? Zou Hij zoo gedacht hebben ? Wat zou Jezus, in deze omstandigheid, in mijne plaats, gedaan hebben¹? Hieruit vloeit voort: eene voortdurende neiging om

arm en vernederd te leven, om zachtmoedig en liefderijk in hare woorden, toegevend in hare gedachten, voorkomend en toegenegen in hare handelingen, medelijdend in haar oordeel te zijn: Jezus-Christus zou aldus gehandeld hebben.

Zij heeft slechts Ã©Ã©ne bezigheid, te weten aan Jezus-Christus te behagen; â daaruit vloeit voort: eene groote zorg om haav hart rein en vrij van zonde te bewaren en het dikwijls door het II. Sacrament der biecht te zuiveren, onthechting van al wat haar hart kan belemmeren om geheel aan God te behooren, en vooral eene voortdurende begeerte zich inniger met Hem te vereÃ©nigen door eene groote gelijkvormigheid met zijnen H. Wil, dien zij gaarne erkent als altijd heilig, altijd rechtvaardig, altijd beminnelijk; hieruit vloeit voort: een aanhoudend streven om geen anderen geest te hebben dan den geest van Jezus-Christus, â van de wereld te denken wat Hij er van dacht, â de vernedering, het verborgen leven te beminnen.

Zij heeft slechts Ã©Ã©n doel: zich op te offeren met haren Bruidegom. Zij weet dat de Bruid niet beter is dan de Bruidegom, dat waarheen Hij gaat, zij Hem moet volgen, dat in hetgeen Hij doet, zij moet helpen; daarom wil zij zich, even als Jezus-Christus,

slachtofferen voor de zaligheid der wereld; als Hij, wil zij gehoorzaam ziju, en gehoorzaam tot den dood, â arm om niets in eigendom te bezitten, â zuiver tot zich elke voldoening der zinnen te weigeren en haar lichaam tot onderwerping te brengen, â ootmoedig tot de verachting te beminnen en zich gelukkig te achten, miskend en misacht te worden, â liefderijk en toegenegen tot zelfs hare rust, hare gezondheid _rhaar leven op te offeren, gelijk Jezus-Ohristus, zoodra zij den evennaasten naar ziel of lichaam behulpzaam kan zijn.

Eene met God ven'Ã©nig de ziel is dus eene ziel, die aan God eene zoo volledige macht op haar eigenwil heeft gegeven en in eene zoo volstrekte afhankelijkheid van den wil van God leeft, dat God in haar leeft, als de ziel van al hare daden en verlangens.

Het is eene ziel, waarin God beveelt als Meester, in het volle bewustzijn dat Hij in alles zal gehoorzaamd worden; eene ziel, die met zooveel getrouwheid gehoorzaamt, dat God niet alleen nooit den minsten weerstand ontmoet, maar in haar een vasten wil vindt om nimmer te handelen dan volgens zijne inspraken.

Eene ziel, waarvan God zoodanig bezit heeft genomen, dat zij slechts handelt door zijnen geest, en die, even eenvoudig als de H. Paulus, mag zeggen; Dik leef niet meer, maar Jezus-Christus leeft in mij. (Gal. II, 20.)

O bidt, bidt, religieuzen, den God van alle barmhartigheid, die u zoo zeer bemint, u langzamerhand door de onderwerping, de onthechting en de zelfverloochening te brengen tot die verÃ©Ã©niging, die â gij begrijpt dit nu, â het doel is waarom Hij u tot het religieuze leven heeft geroepen.

Ziehier nu, welke fouten meestal een beletsel stellen voor onze vereeniging met God. Wij spreken hier niet van fouten, maar van onze gebreken, van die geliefkoosde gebreken, die somtijds, helaas, de oorzaak worden van vele fouten.

Er is hier geen sprake van die lage gehechtheid aan de goederen der wereld, aan de ij delheid en het zingenot, waaraan gij door uwe HH. Geloften verzaakt hebt, en die u door Gods genade veeleer afschuw inboezemen , maar -wij wijzen hier op die meer innige gehechtheid aan personen of zaken, die volgens uwe eigene, oprechte meening u veiliger tot God zouden geleiden.

Het is^- de gehechtheid, aan een godvruchtig en toegenegen biechtvader, die zoo goed is voor uwe ziel!

Het is de gehechtheid aan zekere gebeden, verstervingen en zelfs aan de Heilige Communie. Ja, deze gehechtheid kan goed zijn in zich zelve; maar, omdat gij te veel denkt aan het voorwerp dezer gehechtheid, omdat gij u te zeer verheugt in het bezit, u te veel kwelt om weder in deszelfs bezit te komen, omdat gij er bijna altijd over spreekt, belet deze genegenheid u geheel aan God te behooren, verstrooit u in het gebed, beneemt u de rust des harten, maakt u minder vaardig in het gehoorzamen.

a. Hij brengt u tot God, die godvruchtige en toegenegen zielbestierder; â ga dan rechtstreeks tot God en laat u door hem niet terughouden. Eerbiedig hem, waardeer hem, bedank hem, doch bedank vooral God, die u hem gegeven heeft; maar indien God, die u hem gaf, hem u ontneemt, blijf dan bedaard; mor

met, al zijt ge bedroefd, bid veel voor hem, en ga eenvoudig tot dengene dien God in zijne plaats zendt. O kleine van geloof, wie moet u ten hemel voeren, God of uw biechtvader? Wie heeft licht en goedheid gegeven aan hem, dien gij beweent? Is het God niet? Wie neemt hem weg? Is dit ook God niet? En durft gij dan denken, dat God aan een ander niet alles zal geven wat noodig is om u ten hemel te geleiden?

b. De gedachten en verlangens om dikwijls te communiceer en en u te versterven zijn uitmuntend, maar bedenk dat het uwe gedachten, uwe meeningen zijn, wellicht zijn het niet die van God. Hij doet zijn wil kennen door uwe O eersten; en zoodra deze gesproken hebben, moet gij u onderwerpen en alles verlaten wat het uwe is, u niet versterven op die manier die gij verkiest, niet gaan bidden op den tijd die u gelegen komt, niet de H. Communie ontvangen als gij het goed vindt. Misschien hebben andere Oversten het u op andere tijden toegestaan; waarom, vraagt gij, is datgene wat gisteren goed was, het heden niet meert Zwijg toch, goede ziel, wat gisteren goed voor u was, is nog goed in zichzelve , doch is het niet meer voor u. Gij ziet het niet, maar God ziet het en handelt naar zijn goedvinden.

Ware het alleen de meerdere eer van God, die gij zoekt, dan zoudt gij u blindelings onderwerpen; doch het is de teleurstelling, die gij ondervindt, die u doet morren, en daarin is meer eigenliefde dan spijt.

Om verÃªÃ©nigd te blijven moet men op elkander gelijken. God, de reinheid by uitnemendheid, kan slechts in een zuiver hart wonen. â Gij bemint de

zonde, zelfs de kleinste zonde niet; en zoo, alvorens aan de stizwijgendheid te ontbreken, â alvorens te morren, â alvorens u aan die oneerbiedigheid en verstrooidheid in het gebed over te geven, gij tot u zelve zegdet, ik ga iets doen dat God mishaagt! o neen, gewis, gij zoudt het niet doen.

Maar al die overtredingen, door lichtzinnigheid, onbedachtheid of gewoonte begaan, betreurt ge te weinig, en ge neemt te weinig voorzorg om ze te vermyden. Bedenk wel â voorzorg is beter dan een goed voornemen. Ziedaar wat moe vereeniging met God in den weg staat. Indien gij God oprecht bemindet, zoudt gij zeker die kleine fouten nog bedrijven, doch hoe zoudt gij u er over vernederen, hoe zoudt ge ze betreuren en vooral hoe zoudt ge ze door meerdere getrouwheid trachten te herstellen! O blijf toch nooit van God verwijderd! Verwek spoedig een akte van berouw, eene akte van liefde, met een kalm, doch oprecht gemoed. De zonde, hoe klein ook, verduistert het. licht der genade en belet altijd min of meer het gevoel van Gods tegenwoordigheid.

God is de vrede; om met God vereenigd te blijven moet men den vrede bezitten, den vrede beminnen, den vrede zoeken; en zij heeft dien vrede niet, die ziel, die zich verontrust over hare ongetrouwheden en fouten, â die zich ontmoedigt bij de kleinste overtreding, die verwonderd is dat zij zoo zwak is, â die zich ontevreden maakt en God niet meer durft naderen, â die uren lang nadenkt over de oorzaak harer vergetelheid en juist daardoor intusschen haar plicht verzuimt of met zeer veel nalatigheid vervult.

Zoo handelden de Heiligen niet. Â»Wanneer gy in eene fout gevallen zijt,quot; zegt de H. Franciscus van Sales, Â»verneder u voor God en bewaar den vrede.quot; Men moet leeren, niet alleen de gebreken van anderen, maar ook zijne eigene te verdragen. Als een reiziger op zijn weg valt, wat zou bet bem baten, te treuren en te roepen; wat ben ik ongelukkig! wat moet ik beginnen! waartoe zouden bem deze klacbten dienen ? Moet bij niet spoedig opstaan en zijne reis voortzetten, gewapend met meer voorzicbtigbeid en ondervinding, maar ook met meer moed? Â»Ik beb eene fout bedreven,quot; zegt de met God verÃ©Ã©nigde ziel eenvoudig, en slaat een blik op bet kruisbeeld; Â» welnu, ik ga die herstellen door datgene wat ik nu doen moet. godvruchtig en zoo volmaakt mogelijk te verrichten.quot;

God is de orde bij uitnemendheid; Hij werkt zachtjes en onafgebroken voort naar die richting, die Hij zich voorstelt. Wilt gij met Hem vereenigd worden? Zoo bemin de orde, bemin den regel. Geen uur komt er voor waarin gij kunt zeggen: Ik weet niet wat ik doen moet, Doe datgene wat u aangewezen wordt, doe het zachtjes, doch ga op bet doel af.

Haast u niet, wil niet alles te gelijk doen, uit vreeze van niet goed genoeg te doen wat gij doet.

Handel niet gelijk die goede Martha tot wie Jezus-Christus zegde: Martha, Martha, gij zijt bezorgd en bekommerd over vele zaken; iÃ©ne alleen is noodzakelijk. (LucjÂ® X, 41.)

Begin uw werk, zet het voort, onderbreek bet wanneer een ander werk u wordt opgelegd, doch zonder ontsteltenis, dan zal God met u werken.

Dit zelfde geldt voor uwe godruchtige oefeningen; blijf niet langer in de kapel dan uw regel toelaat, laat uw gebed daar, wanneer uwe Overste u roept. Leef in alles dag aan dag, beter nog uur voor uur. 0, mocht gij door Gods genade toch eens wel het geluk begrijpen, dat ge hebt in het klooster te leven, van waar uwe ziel zoetjes, zonder hevige schokken te ondervinden, naar de eeuwigheid kan wandelen, terwijl zij voortdurend aan weerszijden van haren weg bloemen plukt om hare kroon te vormen!

Dit is een algemeen gebrek, dat des te meer te vreezen is, omdat het geen gebrek schijnt te zijn. .Men mag zich zeker met anderen bemoeien om haar nuttig te zijn, haar vermoeienis te sparen, maar niet om zich het hoofd te vervullen met wat zij zeggen en denken.

Zet u geheel tot uw werk. Zet er u met God, en uw geest zal zich niet met anderen bezig houden. Een groot geheim om tot de verÃ©Ã©niging met God te geraken en er zich in te vestigen, â is zich niet verder met de zaken van anderen in te laten dan noodzakelijkheid of liefde van ons vergen. Wat kan het u schelen, wat uwe Overste of zusters doen? Waarom bekommert gij u over die kleine gebeurtenis die morgen vergeten zal zijn? Blijf, o blijf veel liever bij God, met God.

Het H. Sacrament des Altaars is Jezus-Christus, is God zelf; God, die door eene onbegrijpelijke goedheid , die zijne liefde tot ons alleen kan verklaren, een lichaam en eene ziel gelijk aan de onze heeft aangenomen. Om onder ons te kunnen wonen heeft Hij zich, door een nog grooter mirakel van liefde dan dat der Menschwording, tot 07is voedsel gemaakt onder den schijn van brood, ten einde altijd met ons te kunnen verblijven.

Het H. Sacrament des Altaars is, vooral voor de religieuze, het middel of beter de gelukkige noodzakelijkheid om God op eenigszins stoffelijke wijze hare liefde en dankbaarheid te kunnen bewijzen.

Zij kan aan God die zorgen bewijzen, die zg haren ouders bewijzen zou, indien zij die bij zich hadde. Zij kan zorg dragen voor het heiligdom, waarin Jezus verblijft, gelijk zij zorg zou dragen voor de ouderlijke woning; â zij kan het altaar, waarop Hij rust, versieren, â de bloemen aankweeken, die haren geur aldaar verspreiden, â eene schitterende witheid geven aan het lijnwaad, waarop Jezus komt rusten. Zij weet, dat zij Jezus op eene bepaalde plaats vinden kan; â zij ziet Hem om zoo te-zeggen van aangezicht tot aangezicht onder den schijn van brood.

Zjj leeft met Jezus onder Ã©Ã©n dak; â zij zorgt voor het Godslamp.je, dat voor het Tabernakel brandt, en dat aan den Heer Olier deze woorden ontlokte: Â»O lampen van het heiligdom, hoe gelukkig zijt gij,

gt; voor Gods meerdere eer te mogen branden! O mocht Â»ik deel hebben aan de hoedanigheden van dien olie, Â»om mij ook geheel voor Jezus te kunnen verteren!quot;

Het H. Sacrament des Altaars is voor elke ziel, doch vooral voor de religieuze ziel het middenpunt, het leven, het einde van alle zaligheid.

Het is Jezus, die ons toebehoort, zich ter onzer beschikking stelt, Jezus, die zich zeiven en zijne verdiensten aan ons mededeelt.

Zijne voldoeningen zijn minder zijne schatten dan de onze. Hg helpt ons in onze boetvaardigheid, vertroost ons in onze moeielijkheden, ondersteunt ons in onze beproevingen. Al wat goed, wat heilig, wat schoon, wat aangenaam is, vinden zijne dienaars in Hem.

Waarom zou men zich aan droefheid overgeven, daar Jezus de vreugde des Hemels is en zoo gaarne zijn intrek neemt in bedroefde harten?

Vele zaken kan men overdrijven, doch nooit zullen wij de verplichting overdrijven, die wij hebben om Jezus te beminnen en zijne liefde en barmhartigheid te loven.

Bemin dan Jezus in het Tabernakel; want Hij is het, die u geroepen heeft tot het heilig leven dat gij leidt. Het was aan den voet des Altaars, dat gij het eerst de stem hoordet, die u zegde: Â» Verlaat het huis uwer ouders en komt tot mij.quot;

Het was het veelvoudig ontvangen der H. Communie, waardoor gij de kracht hadt om u aan alles te ontrukken wat u dierbaar was.

Heb voor Jezus, die ulles voor u is, die de plaats bekleedt van vader, moeder, van al wat u dierbaar was, eene vurige liefde; bemin Hem met al de tee-derheid waarmede men op aarde elkander beminnen kan, doch bemin om bovennatuurlijke beweegredenen. Zeg mij, is er niemand op aarde, die gij zeer bemint? Bemint gij uwe ouders, uwe zusters niet innig? Welnu, breng die liefde over op uwen hemelscben Bruidegom, die liefde die u van vreugde doet trillen, als ge ze na eene lange afwezigheid wederziet, die u met aandoening vervult, wanneer gij hun naam slechts hoort noemen.

Vraag aan Jezus de genade. Hem aldus, altijd meer te beminnen en Hij zal u die geven.

Die liefde tot Jezus moet geen voorbijgaand gevoel 'zijn, dat het hart een oogenblik doordringt en verwarmt; die liefde moet even eeuwigdurend zijn als de liefde van Jezus in het H. Sacrament tot ons; en daarom moeten wij die liefde door uitwendige oefeningen onderhouden, gelijk men de vlam der godslamp slechts onderhoudt door den olie, dien men er voortdurend bijgiet.

Die liefde moet eeuwigdurend zijn, gelijk Jezus liefde voor ons blijft voortduren in het H. Sacrament.

Zij moet werkkadig zijn gelijk de liefde van Jezus in het H. Sacrament, en zich doen kennen door oefeningen van eerbied en toewijding jegens onzen quot;Verlosser. Zij moet trachten Jezus te behagen en Hem na te volgen in hetgeen Hij zou doen, ware Hij in onze plaats.

Ziehier eenige uitwendige oefeningen, die de inwendige liefde in ons moeten onderhouden.

1. Verzuim nooit de kniebuiging, wanneer gij de Kapel binnentreedt of het H. Tabernakel voorbij gaat.

Doe ze niet uit gewoonte, maar langzaam en eerbiedig , in verÃ©Ã©niging met uwe ziel, die zich voor haren God vernedert en Hem aanbidt.

Men moet de knie buigen zoo dikwijls men zich voor Jezus in het tabernakel vertoont, of voorbij gaat.

Deze regel duldt geÃ¨ne uitzondering, noch voor de priesters, noch voor de leeken, noch voor de kinderen, noch voor de volwassenen. Niets is klein ten opzichte van het H. Sacrament. Daarom ziet men in de Levens der Heiligen, met welke groote nauwkeurigheid zij alle voorschriften nakwamen, die den eerbied voor het Allerheiligste betroffen.

DeH. Oarolus Borr., de H. Ignatius, de H. Fran-ciscus van Sales, de H. Vincentius van Paulo duldden niet de minste overtreding dezer kerkelijke voorschriften.

Het is vooral, wanneer het-H. Sacrament ter aanbidding is uitgesteld, dat gij meer dan ooit getrouw moet zijn in het vervullen dezer voorschriften. Dau moet gij u niet met eene enkele kniebuiging tevreden stellen, maar op twee knieÃ«n nederknielen en diep het hoofd buigen. Dit voorschrift is geene godsdienstige raadgeving, zooals sommigen wellicht zouden meenen; het is eene kerkelijke wet, waaraan men zich moet onderwerpen en die trouwens even schoon als passend is. Al deze uitwendige oefeningen hebben grooten

invloed op den geest des geloofs en de ware godsvrucht jegens het H. Sacrament des Altaars. Het is het hulsel, dat de vrucht omgeeft en haar behoedt voor het bederf. Hier past het woord des Evangelies: die . in het kleinste getrouw is, zal ook in het grootere getrouw zijn.quot; (LucvK XVI, 10.)

2. Daar Jezus wel met u onder Ã©Ã©n dak wil â wonen, en zich aan uwe zorgen wil toevertrouwen,

De geheele Kapel moet stilte en ingetogenheid inboezemen, door de orde en den goeden smaak die er heerschen. Geene kamer in het huis mag beter versierd worden dan de Kapel. Zij immers is de woonplaats van den dierbaren Vader, van den goeden Meester, wien gij u hebt toegewijd, van den Bruidegom, met wien gij beloofd hebt, tot uw laatsten snik te zullen leven. En welk kind, welke liefdevolle dienares, welke bruid zal niet met het schoonste wat zy heÃ¨ft, de kamer versieren van haar vader, haar meester, haar echtgenoot?

3. Hoe gelukkig zijn de religieuzen, die God, door eene liefde waarvan zij nooit de uitgestrektheid zullen begrijpen, heeft uitgekozen om Zusters van het H. Sakrument, van de gedurige Aanbidding, van de Eerewacht van zijn heilig Lichaam te zijn, die, dag en nacht voor het Tabernakel doen wat de engelen onzichtbaar doen en zullen doen tot het einde der eeuwen!

Alle engelen hebben niet de zelfde zending, en alle religieuzen hebben niet de zelfde roeping; doch allen moeten trachten, Jezus gedurig te aanbidden door hare gedachten dikwijls te vestigen op dien goeden Meester die bij haar woont. Ziehier eenige oefeningen, welke een godvruchtig schrijver aan wereldsche personen aanraadde.

!â Gij hebt dezen morgen gecommuniceerd en uw Jezus met u genomen. O prijs Hem, loof Hem door den lofzang uwer liefde; en moge uwe ingetogenheid, uwe godsvrucht Hem nooit uit het oog verliezen!quot;

Â»Gij zit naast iemand die dit zelfde geluk genoten heeft, wellicht juist de Commuuiebank heeft verlaten; aanbid Jezus in die ziel, haar eerbiedig groetende, en gij zult haar veel meer liefhebben, wanneer gij in haar een levend tabernakel van God ziet, dat de engelen omringen om hunnen God een hofstoet te vormen. O wat zou de liefde aangroeien door deze eenvoudige oefening van Jezus te aanbidden in het Lart van onzen evennaasten! quot;

Â»Gij gaat de Kerk of Kapel voorbij, waar het Allerheiligste rust; ge mist den tijd er u op te houden. Welnu, dat uw hart de muren doordringe door eene oefening van geloof, een woord van liefde; en God, die daar gevangen en opgesloten is in het Tabernakel, zal u in uw eigen hart een woord van erkentenis en zegening doen hooren.quot;

Â»Gij hoort de klok slaan; herinner u dan dat, op dit oogenblik, op verren afstand wellicht, eene H. Mis wordt opgedragen. Voor u bestaat die afstand niet, wijl gij in den geest kunt gaan nederknielen voor het Altaar, waar gij weet dat het goddelijk Lam wordt geslachtofferd, als een zoenoffer van vrede en liefde voor alle arme zondaars.quot;

3gt;Ã¼w blik valt op een kruisbeeld. Geef de vrije vlucht aan uw geloof en ga u in den geest nederwerpen op den berg van CalvariÃ«, voor dat eerste Altaar waarop het goddelijk Bloed den losprijs betaald heeft voor alle zielen en voor de uwe in het bijzonder.quot;

Â» Wanneer gij een Priester ontmoet, zoo zie in hem niet den mensch, maar den offeraar; en denk aan al de HH. Missen, die door zijne hand opgedragen zijn en nog opgedragen zullen worden, en vereenig u daarmede tot grooter voordeel uwer ziel.quot;

Men kan God niet beminnen zonder Jezus-Christus te beminnen; men kan Jezus-Christus niet beminnen zonder Maria, zijne heilige Moeder, lief te hebben.

Maria is zoo innig verbonden met Jezus dat, indien wij voor haar geen bijzonderen eerbied en liefde zouden koesteren, wy Jezus zouden mishagen en Hem, om zoo te zeggen, zouden beleedigen.

Tusschen den zoon en de moeder bestaat zulk een innige liefdeband dat, wanneer men ze scheidt in de hulde van eerbied en achting, die men een hunner, met uitsluiting van den andere zou brengen, men beiden zou beleedigen. Zeker bestaat hierin een onderscheid, want de waardigheid van Moeder van God is Maria door God zelf gegeven, en God heeft ook gewild dat dit voorrecht door hemel en aarde, door engelen en menschen gekend zou zijn, en dat alle schepselen zich voor hare uitstekende grootheid zouden nederbuigen en vernederen, gelijk onderdanen voor hunne koningin, gelijk dienaars voor hunne meesteres.

Gij weet dit wel, religieuze zielen, en gij begrijpt ook dat, na het hart des priesters, het hart der religieuze voor de moeder van Jezus de teederste, de innigste, de hinderlijkste liefde moet koesteren.

Toen de religieuze zich aan God heeft toegewijd, toen zij de Bruid van Christus is geworden, is zij

ia de familie van Jezus-Christus getreden, eu Jezus Moeder is dnbbel de hare geworden.

In de wereld noemt de vrouw * Moederquot; degene die haren echtgenoot het leven geschonken heeft Noem dan Maria uwe Moeder, want zij is dit nog meer voor u dan voor andere Christenen, en zij zal zich nog meer voor u dan voor anderen eene moeder.toonen.

1. Gij bemint haren Zoon meer dan anderen, daar gij uit liefde tot Hem verzaakt hebt aan alles wat u op aarde toelachte, aan alles wat uwe zinnen kon streelen. Hoe zou Maria u dan niet beminnen, hoe zou zij geene bijzondere genaden over u afsmeeken om uwe ziel te versieren, ten einde gij uwen Bruidegom, haren Zoon, meer tot eer zondt verstrekken, zij, de Schatbewaarster zijner genaden? Is het ook geene eer voor Maria, wanneer Jezus Bruid heiliger, god-vruchtiger, geduldiger is dan alle andere schepselen?

2. Gij leeft in het huis van haren Zoon, â in het gezelschap van haren Zoon, â gij bewijst haren Zoon al de stoffelijke diensten, die gij Hem in zijn heilig Tabernakel bewijzen kunt. Hoe zou Maria u niet dankbaar zijn, hoe zou Zij niet gereed zijn, u alles te verwerven wat gij vraagt, aan u die niets aan haren Zoon weigert. En zijt gij, uit menschelijke zwakheid verslapt, leeft gij in lauwheid, moet Zij dan niet, uit eerbied voor haren Zoon, alles doen wat haar mogelijk is om u uit dien staat te trekken? En gevoelt gij niet dat, als gij slechts uwen goeden wil toont, het u gemakkelijk zal zijn, op het goede pad terug te keeren en vorderingen te maken in de deugd, door de hulp van haar, die de H. Kerk de smeekende Almacht noemt.

3. Gij werkt rechtstreeks voor haren Zoon Jezus, Werkt gij aan de opvoeding van kinderen, zoo is dit om hun Jezus-Ghristus te doen kennen; â zorgt gij voor weezen, dan is het om hen Jezus-Christus te doen beminnen; â past gij zieken op, het is om hen te bereiden tot Jezus-Christus te gaan; â indien uw leven geheel aan het gebed is gewijd, zoo is dit om Jezus-Christus te aanbidden: â zoo gij boete pleegt, is het om de beleedigingen Jezus aangedaan te boeten: â hoe zou dan Maria niet geneigd ziju, u in alles te helpen, u te verrijken, te beschermen , te bemoedigen, voor u de minzaamste, de teederste, de meest toegenegene moeder te zijn.

Verzamel al de bladzijden waarop de Heiligen de barmhartigheid van Maria voor de zondaars, haar medelijden met de ongelukkigen , hare goedheid voor de rechtvaardigen, hare liefde voor alle menschen hebben beschreven en geprezen; en wanneer gij geene woorden meer kunt vinden om alles uit te drukken wat uw geest in het hart dier goede moeder kan uitdenken, zeg dan: Maria is voor mij barmhartiger, meer liefdevol., meer toegenegen dan alles wat men uitdenken kan!

Gij zult haar dus liefhebben, die Moeder van Jezus en uwe Moeder, met al de teederheid waartoe uw hart in staat is.

Gij zult haar nog meer beminnen, omdat zij behalve den schoonen titel van haar kind, dien gij met alle christenen gemeen hebt, u nog een anderen naam toevoegt: dien van hare vriendin.

Jezus zegde tot zijne Apostelen: Ik zal u niet meer mijne dienaars, maar mijne vrienden noemen ,

(Joa. XV, 15); en de medelijdende Moeder des Verlossers gewaardlgt zich ook, ons hare vriendinnen te noemen, â ons die In eene heilige gemeenzaamheid met Jezus mogen leven, en dit leven aan zijnen dienst hebben toegewijd; â zij gedraagt zich jegens ons als de oprechtste, de liefderijkste, de getrouwste aller vriendinnen. Bijstand, troost, hulp, kiesche opmerkzaamheid, minzame voorkomendheid, voortdurende toegevendheid, zelfs na onze gedurige ondankbaarheid, dit alles heeft zij voor ons. O Maria, wie zal ooit de onbegrijpelijke goedheid van uw Hart kennen voor de zielen, die uwen goddelijken Zoon zijn toegewijd! Gij zyt hare trouwe gezellin al de dagen van haar leveu. Gij ondersteunt haar, wanneer zij vermoeid zijn; gij brengt haar op den goeden weg terug, wanneer zij verdwaald zijn; gij troost haar in hare droefheid, gij versterkt haar in hare moedeloosheid, gij verdedigt haar als men haar beschuldigt. De heiligste vriendschap der menschen kan nimmer de vriendschap onzer heilige Moeder evenaren. Dat uwe leus dan zij: Alles voor Maria om Jezus, alles voor Jezus om Maria! Dat uw doel zij: alles met Maria, in Maria, door Maria, voor Maria te doen, ten einde alles volmaakt te doen met Jezus, in Jezus, door Jezus, voor Jezus, ons laatste einde.

Dat uw geliefkoosd gebed deze verzuchting zij, welke de H. Kerk met aflaten heeft verrijkt.

Wees gegroet, enz. O mijne vorstin! o mijne moeder! ik offer mij geheel aan u, en om u mijne verkleefdheid te bewijzen, wijd ik u heden mijne oogen toe, mijne ooren, mijnen mond, mijn hart, oprecht geheel mijzelve: daar ik dus de uwe ben, o mijne goede moeder, zoo bewaar mij, verdedig mij als uw eigendom en bezitting, O mijne Vorstin! o mijne

moeder! gedenk dat ik de uwe hen: bewaar mij, verdedig mij als uw eigendom en bezitting.

Gelukkig de religieuzen, die om tot Jezus te gaan en toe te nemen in de liefde tot Maria, alles doen onder de oogen van Maria, alles aan God opofferen door de handen van Maria; want zij zullen veilig en snel den trap van volmaaktheid bereiken, dien God van haar vraagt.

God is niet ondankbaar; en zooals wij bereids gezegd hebben, beloont Hij, zelfs op aarde honderdvoud wat men voor Hem doet.

De religieuze, die getracht heeft God hare liefde te bewijzen door de verschillende oefeningen, die wij hebben aangetoond, kan, helaas ! zeker nog fouten bedrijven. Haar goede wil vrijwaart haar niet tegen de menschelijke zwakheid, maar die goede wil, die zich toelegt aan God te denken, van God te spreken, tot God te spreken, te willen iaat God wil, .7ezus en Maria te beminnen, treft natuurlijk het Hart van God, en dat Hart begunstigt haar met bijzondere genaden , als belooning voor de liefde aan Jezus betoond.

Onder deze belooningen kiezen wij er slechts twee, die God gewoonlijk geeft: den vrede en de zachtmoedigheid van karakter. Wij zeggen gewoonlijk; want God heeft in zijne schatten nog veel inniger belooningen, waarvan wij hier niet spreken.

Het is leven zonder zorg voor den dag van morgen, daar wij overtuigd zijn, dat de dag van morgen, zoowel als de dag van gisteren, ons alles zal geven wat ons noodig is. Het is zich vertrouwelijk verlaten op eeue veilige bescherming, op eene standvastige genegenheid, op eene altijd gereedstaande hulp. Het is, in Ã©Ã©n woord, leven gelijk een kind dat door zijne moeder bewaakt, verzorgd, bemind wordt, zonder andere bekommering dan zijne moeder te gehoorzamen.

Jezus slapende in het scheepje, dobberend op eene onstuimige zee en door een hevigen storm geslingerd, ziedaar het beeld dat de religieuze zich voor oogen stelt, wanneer eenig gevaar haar dreigt of eenige vrees haar beklemt. Jezus is met mij, zegt zij, en zij stelt zich gerust.

Hoe vaak heeft zij reeds die zoete woorden gehoord van den Meester, dien zij bemint: Vrees niet, ik hen het! (Maith.XIV, 27; MarciVI, 50; Joa. VI, 20.) Heeft zij reeds niet verscheidene malen, wanneer zij vreesde door de bruisende baren verzwolgen te worden, de kalmte rondom zich zien terugkeeren? Daarom blijft hare ziel in vrede, wanneer zij van buiten geslingerd wordt. Zij bidt en zet zoo goed mogelijk de haar opgelegde taak voort, en verwacht de hulp van God, op Wien zij in alles vertrouwt.

Hare eenige zorg is, Jezus meer en meer te beminnen en hare liefde door groote getrouwheid te betoonen.

. En iu die ziel, die Hem bemint en waarin Hij woont, â is God de Vader, die in alles voorziet en zijnen schepselen beveelt baar het noodige te verschaffen, â een Vader, wien zij alles mag vragen, bij wien zij zich mag gaan beklagen, â een Vader, dien zij altijd goed, altijd medelijdend, altijd edelmoedig zal vinden.

God is een Vriend, die altijd van haar datgene zoekt te verwijderen wat haar onnoodig zou verontrusten , bedroeven, hare onschuld zou bezoedelen, â een toegenegen Vriend, â die haar zeker somtijds gedrukt laat onder het gewicht eener beproeving om haar te versterken, doch die van tijd tot tijd deze schijnbare verlatenheid door den zoetsten troost doet opvolgen.

God is een Meetster, die haar met wijsheid en zachtmoedigheid bestiert, â een machtige Meester, zonder wiens toelaten niets haar kan deeren, die de kwaadwilligheid der schepselen kau beletten, en haar slechts die mate van beproeving, van angst, van kommer, van ziekte toedient, die Hij weet haar noodzakelijk te zijn.

God is een Geneesheer, die met eene liefdevolle zorgvuldigheid de ziel, die zich aan Hem heeft toegewijd , verzorgt; die arme ziel heeft door haar omgang-met de wereld ziekten en gebreken overgeÃ«rfd, die eene smartvolle behandeling en pijnlijke ontberingen noodzakelijk maken , â maar dit geschiedt met zooveel kieschheid, zulk eene wijze voorzorg, dat de ziel te midden van haar smartvol lijden haren goddelijken Geneesheer glimlachend aanziet, Hem bedankt en nog meer bemint.

Hoe zou eene religieuze, met deze gedachten, die haar door eeue bijzondere genade tot eene gewoonte worden, niet in vrede leven, lijden en sterven ?

God is haar Alles. â De schepselen zijn ten haren opzichte slechts werktuigen in 's Heeren hand en zij draagt in zich de overtuiging, dat God steeds alles ten beste schikt voor zijne vrienden tot zelfs het lijden, dat de kwaadwillige schepselen haar berokkenen.

Wat kan het haar dus in den loop des levens maken, dat men haar achte of misachte, â dat men haar prijze of lake, â dat men haar verheffe of vernedere, â dat men haar verongelijke of recht doe wedervaren? Zij ziet daarin slechts 's werelds loop. Het ware, het eenige voor haar is God en zijn heilige wil.

Niets zijn, groot zijn, weinig zijn; bevelen, gehoorzamen, gehoorzamen aan dezen of genen; vernederd worden, vergeten worden; gebrek lijden of overvloed hebben; zich vervelen in werkeloosheid of met werk overladen worden; alleen zijn of met anderen leven, leven met wie ook, zijn levensweg duidelijk gebakend zien of dien slechts zoover zien als noodig is om den eenen voet voor den anderen te kunnen zetten, vertroosting genieten of dorheid en bekoring ondervinden; gezond zijn, ziek zijn, of jaren lang moeten kwijnen; krachteloos en een last voor de gemeente worden, die men tot steun zou moeten zijn; lang leven, spoedig sterven, dadelijk sterven: â alles is haar goed, omdat zij weet dat alles gezonden, toegelaten, aldus beschikt wordt door haar hemelschen Vader, door den God dien zij bemint, op wien zij een onwankelbaar vertrouwen gevestigd heeft.

Zeker is zij niet ongevoelig voor de smarten die zij lijdt in lichaam of ziel, doch daar hare liefde tot God alles overtreft en hare zelfverloochening de vrucht is dezer liefde, keert zij zich vertrouwelijk tot God, wanneer zij iets te lijden heeft, onderzoekt

of zij zich door hare ongetrouwheid niet van Hem verwijderd heeft, keert tot Hem door eene oefening van liefde terug en zegt Hem, zelfs met een bloedend harti Â» Uw toil, o Heer, en niet de mijne!quot; En dan beneemt God haar de slaafsche vrees, verwijdt haar het hart, geeft haar een grooter vertrouwen en eene altijd grootere liefde.

Hierdoor leeft zij zoodanig in vrede dat, indien God haar de keuze liet, gelijk aan sommige Heiligen, tusschen ziekte of gezondheid, tusschen grootheid of vernedering, zij eenvoudig tot God zou zeggen: Vraag mij niet, wat ik wil; zorg Gij voor mij, mijn God, dit zal voor mij veel beter zijn.

De tweede belooniug der liefde tot God is zachtmoedigheid in ivoorden, in daden, in karakter.

Wij nemen onwillekeurig iets aan van het karakter der personen, die wij liefhebben en met wie wij gemeenzaam omgaan; en hoe inniger onze betrekkingen zijn, hoe meer wij elkander onze gedachten, onze meecingen, onze manieren mededeelen.

Om deze rede neemt de ziel, die met Jezus ver-ÃªÃ©nigd leeft, door hare liefde, het gebed, de meditatie, de volkomen onderwerping aan den wil Gods, langzamerhand iets over van de zachtmoedigheid en de nederigheid van Jezus.

Dit is vooral opmerkelijk in de zielen die leven in vereeniging met Maria, al hare daden verrichten met en door Maria.

Een religieuze, die zich aldus met al de kracht van haren wil met de H. Maagd vereenigt om Jezus meer te beminnen , te dienen en te behagen, al ware haar inborst eenigszins ruw en driftig, â wordt langzamerhand geduldig, zachtmoedig, welwillend en goedaardig; en deze goedheid en welwillendheid zal toenemen, naarmate zij zich inniger verÃ©Ã©nigt met Jezus en Maria.

Het gaat met haar gelijk met wrange, zure vruchten, die zoet worden naarmate zij rijper worden; of gelijk met de vruchten, die men in suiker legt, en zich zoodanig daarmede doordringen, dat zij ten laatste geheel tot suiker overgaan.

Zij voelt zich niet beleedigd noch vertoornd door de kleine tegenheden, die haar vroeger het leven zoo onaangenaam maakten; hare omgeving verwondert zich, haar zoo kalm en opgeruimd te zien, haar minzamer te hooren spreken, haar eenvoudiger te zien handelen.

Zij is vol medelijden en welwillendheid voor de zwakheid van anderen; en moet zij, uit plicht, gestreng zijn, dan mengt zij hare berisping met zooveel voorzichtigheid en zachtmoedigheid, dat men gevoelt dat God waarlijk in haar woont, door haar spreekt, door haar handelt.

Dit staat zoo vast dat, wanneer gij godvruchtige personen ziet, wier humeur onaangenaam is en die zich vertoornen bij de kleinste beleediging of bij de kleinste fout, die zij in anderen bespeuren, gij niet moet denken dat zij niet op den weg der volmaaktheid zijn, maar dat zij nog niet genoeg met God

De ziel, die innig met God vereenigd is, kan zwaar beproefd en wreedelijk gepijnigd worden; doch wat haar ook moge kwellen, en wie haar dit lijden ook moge aandoen, nooit verliest zij den inwendigen vrede, noch zelfs de uitwendige kalmte en opgeruimdheid van gelaat.

Â»0 hoe goed is het God te beminnen,quot; roept de H. Franciscus van Sales uit, Â»slechts in God te leven, in God te werken, zich in God te verheugen, niets te doen dan voor Gods meerdere eer en glorie!quot;

Daaruit spruiten in het hart het vergeten van alle schepselen en van zich zelve, het verbannen van elke zonde, de begeerte naar de volmaaktheid. Daaruit spruiten zedigheid in houding, zachtaardigheid in het spreken, minzaamheid in den omgang, helderheid van gelaat.

Daaruit spruiten eenvoudigheid des harten, geduld in beleedigingen, nederigheid bij loftuiting, gelatenheid in tegenspoed, geduld bij het werk, tevredenheid in ziekte, vurigheid in het gebed, blijdschap in het lijden, vrede in alle zaken.

O hoe waar is dit woord der Heiligen: wie God hewint bezit God., wie God bezit bezit alles.

3Â°. De titel van religieuze het vordert. 4Â°. De straffen voor hen, die dit gehad overtreden, vreeselijk zullen zijn.

Het gebod, ons door Jezus goddelijken mond gegeven , zegt uitdrukkelijk: Gij zult uwen evennaaste als u zeiven beminnen.

God wil het! moet dit woord alleen niet voldoende zijn? Als wij God beminnen, moeten wij dan niet willen wat Hij wil? Moeten wij niet alles doen wat Hij verlangt?

Het gebod is duidelijk, in juiste woorden vervat, voor geene dubbelzinnigheid vatbaar. Men moet het woordelijk nemen; het willen uitleggen zou het verzwakken !

Het gebod is eenvoudig; het beantwoordt zoo volkomen aan die behoefte om te beminnen door God in ons hart gelegd; maar in de uitoefening vindt dit gebod, door de erfzonde, in ons hart dikwijls hinderpalen, die men menschelijker wijze onoverkomelijk mag noemen; daarom doet Jezus-Cbristus voor dit gebod wat Hij voor geen ander doet. Hij herhaalt het met nadruk; â Hij wil dat zijne Apostelen er op aandringen, de natuur en kenmerken dezer liefde zeer omstandiglijk doen kennen ; â Hij haalt menigvuldige redenen aan om ons aan te zetten onzen naasten te beminnen; â Hij belooft de zoetste belooningen aan hen, die.zich aan die liefdewet willen onderwerpen.

Wij laten hier eenige texten der H. Schrift volgen over de naastenliefde; niets is beter bekwaam om indruk te maken op onzen geest en ons aan te zetten onzen naasten te beminnen, zooals Jezus-Christus het vraagt door den mond van den H. Johannes, niet alleen in woorden, maar in werken en in waarheid. (I Joa. III, 18.)

Jezus-Christus geeft ten eerste het gebod der naastenliefde als zijn gebod. Dit is mijn gehod, zegt Hij, (Joa. XV, 12.) het mijne, â dat is het gebod, dat mij het meeste aan het hart ligt, aan welks naleving ik het meeste hecht, het gebod dat ik bijzonder op

aarde ben komen brengen, en dat ik op zulke wijze beoefend heb, dat ik zeggen kan: Â»Bemint elkander gelijk ik n bemind heb.quot; (Joa. XIII, 34. XV, 12.)

Jezus maakt daarvan de voltrekking van het groote gebod van God te beminnen en maakt het daarvan onafscheidbaar; Â»Het is daaraan gelijk, zegt Hij.quot; (Matth. XXII, 39. Maeci XII, 31.)

Jezus maakt daarvan het erkenningsteeken zijner leerlingen. Allen zullen hieraan kennen dat gij mijne leerlingen zijt, als gij elkander bemint. (Joa. XIII, 35.)

Zijn Apostel noemt het de gewichtigste aller plichten : Voor alle dingen hebt liefde voor elkander (Coloss. III, 14), en Jezus zelf zegt, dat de liefde, die ons goed en barmhartig maakt, grooter is dan alle brand- of zoenoffers. (Mabci XII, 33.)

Hij verklaart dat op den dag des oordeels het vooral onze naastenliefde zal zijn, die Hem over ons een vonnis van zaligheid of van verdoemenis zal doen uitspreken. â Wilt gij dan niet geoordeeld of veroordeeld worden, zoo oordeel of veroordeel niet. O gij, die zooveel zonden hebt bedreven, uwe vrijspraak is in uwe eigene handen; wat gij doen zult ten opzichte dier zuster, wier gedrag, wier woorden, wier handelwijze u mishaagd hebben, zal God ten uwen opzichte doen.

Indien gij vergeet zal God vergeten; indien gij vergeeft zal God vergeven; indien gij haar de plaats, die zij in uw hart moet bekleeden, terug geeft, zal God u de plaats geven, die Hij u in zijn Hart beloofd heeft.

Jezus zal u niet zeggen; Kom, gezegende mijns Vaders, omdat gij lange gebeden gesproken hebt, omdat gij streng gevast hebt, omdat gij schitterende mirakelen gedaan hebt; maar Hij zal zeggen: Kom, gezegende mijns Vaders, gij die uit liefde tot mij uwen

Jezus belooft zijne genaden in evenredigheid dei-liefde, die wij voor onzen naasten zullen betoonen.

Â» Met de maat, waarmede gij meet, zult gij uitgemeten worden.^ (Mattii. VII, 2; Marci IVquot;, 24; Luaa: VI, 38.)

Die goede, barmhartige Meester gaat nog verder. Hij stelt zich in de plaats van onzen evennaasten. Voor zooveel gij den minste der mijnen zult gedaan hebben, zegt Hij, hebt gij het mij gedaan. (M.vrni. XXV, 40.)

God verzekert ons, dat wij zijn oogappel wonden, wanneer wij de liefde schenden. (Zach. II, 8.)

Luister nog verder. De naastenliefde is de bijzondere genade, die Jezus vÃ³Ã³r zijnen dood aan zijn goddelij-ken Vader voor de zijnen vraagt. Mogen zij allen gelijk wij slechts Ã©Ã©n zijn, zegt Hij in het zielroerend gebed bij het laatste avondmaal. (Joa. XVII, 22.)

Het is een kort begrip der christelijke wet; zoodat, zegt de H. Paulus in naam van Jezus-Christus, hij die de liefde bewaart, de geheele wet bewaart; en, voegt de H. Johannes er bij: Indien iemand zegt, ik bemin God, en zijn broeder haat, hij is een leugenaar. (I Joa. IV, 20.)

Het is eindelijk het zegel en het kenmerk dei-kinderen Gods, want haat en tweedracht zijn het kenmerk der kinderen des duivels; hij, die zijn broeder haat, is niet van God.

Voor alles hebt wederzijds, zegt de H. Petrus, bestendige liefde jegens elkander. (I Petri IV, 8.) Wij zoeken zoo angstig zielbestierders om ons in het geestelijk leven te geleiden; wij zijn altijd begeerig naar godvruchtige oefeningen, wij leggen ons dan

op deze, dan op gene deugd toe! Och! zoeken wij zooveel niet, vragen wij zooveel niet, maar laat ons beminnen. Want, zegt de H. Petrus, de liefde bedekt eene menigte zonden (I Petri IV, 8): dat wil zeggen, verbergt ze in de oogen van God, zoodat op den dag des oordeels, als wij onzen naasten om God en voor God bemind hebben, onze zonden noch nageteld noch gestraft zullen worden, zij zullen niet meer bestaan; de liefde zal over ons zulke groote genaden hebben getrokken, dat onze wil onze zonden zal verfoeid en God die volkomen vergeven zal hebben.

Hoe troostend is deze leer. O gij, die uw leven doorbrengt in angstige vrees voor uwe zaligheid, overdenk deze zoete woorden; Om zalig te worden is het genoeg de geboden Gods te vervidlen; welnu al die geboden bestaan in God en zijn evennaasten te beminnen; geen duidelijker teeken is er dat men God bemint, dan wanneer men zijn naasten bemint uit liefde tot God.

Meer is niet noodig ter zaligheid. Wat kan gemakkelijker zijn? Ja, zou men niet moeten zeggen, o mijn God, dat gij den weg ter zaligheid te gemakkelijk hebt gemaakt?

Beminnen wij dan, beminnen wij vooral; want, zegt de H. Paulus, deelde ik al wat ik bezit, tot spijs voor de armen uit, al leverde ik mijn lichaam om het te doen verbranden, als ik de liefde niet heb, dient het mij tot niets (I Cor. XIII, 3); al sprak ik de taal der menschen en der engelen, wanneer ik de liefde niet heb, ben ik als een klinkend metaal.'''' (Ib. I.)

Ziet men niet dagelijks religieuzen, die zich voor haren regel opofferen en niet de minste liefde toonen voor degenen, die het ongeluk hebben in hare ongenade te vallen? O zeggen wij dan tot ons zeiven:

Al zou ik mijzelve ten slachtoffer aanbieden, al zou ik alle mogelijke gestrengheden oefenen, al zou ik geheel mijn leven in het gebed doorbrengen, zonder de liefde, zullen al mijne godvruchtige oefeningen, al mijne goede werken, al mijne gebeden mij niet baten ter zaligheid.

1. Onze evennaaste verdient dit wegens zijn oorsprong. Hij is een kind van God; en wanneer men hem bemint, veroorzaakt men aan Gotl de zelfde vreugde, die een vader op aarde gevoelt, wanneer hij ziet dat men zijn kind liefkoost, prijst, beschermt, helpt of bemint.

Als kind van God, is hij ook het heeld van God; en zij die rein van harte zijn en God beminnen, zien door het karakter, de gebreken, de fouten zelfs heen, zij ontdekken het beeld dat haar dien God herinnert; en zij voelen zich geneigd, den evennaaste te eerbiedigen en te zoeken hem nuttig te zijn. Â»Wan neer ik treurig ben,quot; zegde de H. Theresia, Â»word ik getroost, als ik iemand ontmoet, daar die persoon, als evenbeeld van God, mij aan Hem doet denken.quot; Indien wij dezelfde gevoelens niet ontwaren, bijzonder als wij onze medezusters zien, zou dit niet komen, omdat wij, helaas, den goeden God niet genoeg beminnen ?

zijne natuur. Hij is 071 ze broeder. Hij noemt God zijn vader, gelijk wij. Hij is herboren in de wateren des Doopsels, gelijk wij; verlost door het dierbaar bloed van Jezus-Christus, gelijk wij; met genaden overladen, gelijk wij; misschien meer door God bemind dan wij, omdat hij heiliger is; dikwijls zit hij, even als wij, aan Jezus liefdedisch, en brengt wellicht een ootmoediger en liefdevoller hart mede dan wij. En is die evennaaste eeve onzer zusters, dan wordt die zuster geheel bijzonder door God bemind; want gelijk wij, is zij tot bruid van Jezus verkozen!

Hoe groot maakt haar die titel in de oogen der Engelen, hoe dierbaar vooÃ¯al maakt hij haar aan Jezus-Christus! Wanneer men denkt aan het geheim van liefde, dat omgegaan is tusschen de ziel en Jezus op den dag barer H. Professie, aan de waardigheid, waartoe Hij een arm, nietig schepsel verheven heeft, dan verwondert men zich, zegt zeker schrijver, dat de religieuzen in den geest niet diep voor elkander buigen in een gevoel van diepen eerbied en dat zij zich niet aan elkanders voeten werpen.

3. De evennaaste verdient onze liefde wegens zijne bestemming. Op aarde moet hij God eeren, en hierom heeft God hem bijzondere genaden geschonken, die hem aangenaam maken in zijne oogen, eu hem de middelen geven om voor zijne eer te werken. Elk christen is bestemd om voor God te werken, en als zoodanig heeft hij recht op den eerbied der menschen. Elke religieuze draagt uitwendig het teeken harer vereeniging met Jezus, haar kleed zelfs vordert eerbied. Ik heb u in mijne handen geschreven, (Isai.e XLIX, 10) zegt God van alle geloovigen sprekende, doch de religieuze zielen zijn in het H. Hart van Jezus gegrift.

gt; Wanneer dan roept de H. Franciscus van Sales uit, Â»zullen wij de zielen onzer zusters beschouwen als geschreven in het goddeliik Hart!quot;

Hiernamaals is onze evennaaste bestemd om een heilige in den Hemel te zijn! Wellicht zal hij naast ons aan de voeten van God geplaatst worden! welke schande, zoo wij hem op aarde niet bemind hebben!

Onder den naam van evennaaste verstaat men alle schepselen, die bestemd zijn om God op aarde te kennen, te dienen en te eeren. Allen hebben recht op onze liefdadigheid, maar sommigen bestaan ons nader volgeus hart en ziel en dezen moeten voor ons het voorwerp eeuer bijzondere liefde en toegenegenheid zijn. Dit zijn, voor ieder onzer, onze ouders, onze vrienden, onze weldoeners; voor u religieuzen, zgn dit daarenboven de leden der familie, die gij u gekozen hebt, die u heeft aangenomen, in wier midden gij u te huis gevoelt, even zoo goed als gij u vroeger te huis gevoeldet bi] die zoo teederbeminde bloedverwanten, die gij vader, moeder, broeders en zusters noemdet.

Deze familie der ziel, die thans ook de familie van uw hart is, moet gij even teeder beminnen, omdat, volgens den H. Franciscus van Sales, zij

mo te huis, uw vaderland is, het scheepje waarin God u ten hemel wil zien varen.

Uw titel van religieuze voegt bij den naam van christen eene krachtige beweegreden om u op te offeren voor de ondersteuning, de verlichting, de zaligheid nws naasten; doch door dezen titel wordt gij meer bijzonder verplicht u op te offeren voor het welzijn uwer medezusters.

Het is van deze liefde voor de uwen, â zoo te recht zusterlijke liefde genoemd, â dat wij bijzonder spreken.

1. Elke religieuze communauteit is een gezin; zij stelt die groote familie der eerste christenen ten tijde der Apostelen voor. Zij gaven elkander den naam van broeders en zusters: â ziedaar hoe gij elkander noemt; â zij leefden in gemeenschap van goederen: ziedaar wat gij doet; â zij hadden slechts Ã©Ã©n hart en Ã©Ã©ne ziel: ziedaar wat gij moet hebben; â men zegde van hen: zie hoe zij elkander beminnen: ziedaar wat de engelen moeten zeggen, wat de vreemdelingen, die in uwe huizen binnentreden, moeten denken, ziedaar ook wat gij zelve moet zeggen: O hoe beminnen wij elkander!

Indien dit alles bij u zoo niet is, zult gij eene verÃ©Ã©niging vormen, doch geen gezin van religieuze zielen, die God tot vader hebben; want Hij heeft gezegd, dat Hij diegenen voor de zijnen zou erkennen die elkander lief hebben. (Joa, XIII, 35.)

2. Elke religieuze communauteit is een gezin dat onder het oog van God eene bijzondere zending te vervullen heeft; eene zending, die een zelfde streven naar hetzelfde doel in alle leden van het gezin vraagt; dit kan niet plaats hebben, zoolang de leden , niet tevreden met die algemeene liefde waardoor

men eenvoudig vermijdt elkander te hinderen, â elkander niet met eene bijzondere liefde beminnen, waardoor zij trachten elkander op alle mogelijke wijzen te voorkomen, â niet alleen die liefde, waardoor men elkander verdraagt, â maar die, waardoor men elkander versterkt, ondersteunt, de verkregen talenten mededeelt, waardoor mtn zichzelven vergeet voor het algemeen welzijn, die liefde in Ã©Ã©n woord die noch eigen voordeel, noch persoonlijke voldoening zoekt, maar alleen het belang en de eer der com-munauteit.

3. Elke religieuze gemeente is een gezin, waarvan de leden, noch door de banden des bloeds, noch door die van eigenbelang vereenigd zyn, maar door de onderlinge liefde; â neem die liefde weg en elk der leden, veelal van verschillende landen en met verschillende karakters, zal zijne denkbeelden voorstaan, zijn smaak zoeken te voldoen, zijn eigenbelang bevorderen; en de gemeente zal gelijk zijn aan een waggelend gebouw; de tweedracht zal er binnensluipen, de krachten zullen elkander weerstand bieden; onmacht, lijden, wanorde zullen slechts de voorboden zijn van volkomen ondergang, volgens deze woorden van Jezus-Christus: Elk huis dat verdeeld is tegen zichzelven, zal ten ondergaan. (Matth. XII, 25; Marci III, 25.)

4. Elke religieuze gemeente is een gezin, waarin de beloften van Jezus-Christus moeten verwezenlijkt worden voor hen, die ter zijner liefde vader, moeder, en erfgoed verlaten hebben. Behalve het honderdvoud op aarde en het eeuwige leven, zijn dit â het gevoelen van het zoete en zachte van het juk des lleeren (Matth. XI, 30), â en de openbaring zijner tegenwoordigheid in het midden dergenen, die in zijnen naam

vereenigd hidden. (Matth. XVIII, 20.) Elke gemeente moet, daargelaten de moeielijkheden, die onafscheidbaar zijn aan de menschelijke natuur, een weerschijn van het Paradijs schijnen en zijn.

Wat de vreugde des hemels uitmaakt, is de liefde, en de liefde alleen kan liet geluk eene gemeente uitmaken. Zonder haar lijdt men en lijdt men veel, men lijdt onophoudelijk, men lijdt zonder troost en zonder verdiensten: â en, tot overmaat yan smart, geeft dit gebrek aan liefde, dat weldra buiten het klooster bekend wordt, een schandelijk crediet aan de boosaardige gezegden der vijanden van het religieuze leven, gezegden, die wij met het schaamrood op bet gelaat nederschrij ven, doch die het u nuttig is te kennen: In de religieuze huizen vereenigt men zich zonder elkander te heminnen, â sterft men zonder elkander te betreuren !.....

Het is de liefde vooral in de kloosters, die tot aanbeveling strekt aan de wereldlingen. Heerscht er liefde? Ziedaar de eerste vraag; en datgene wat de postulanten in een klooster trekt is zeker op de eerste plaats om hare zaligheid te bevorderen, doch bet is ook de overtuiging dat men in het klooster elkander bemint, voorkomt, ondersteunt, verschoont, dat men wezenlijk als ware zusters leeft.

Gevoelt gij de kracht van al deze beweegredenen? en begrijpt gij nu hoezeer uw titel van religieuze u verplicht uw evennaaste lief te hebben ?

-vtccM-Cijfie- stza^-jen- ivaazmeBe Â«.ij tiedzziyd wozden, die- Act yeamp;od dei -fie|9e ovcztzedew.

Wij ontleenen aan Bourdaloue de ontwikkeling dezer gedachte: Â»Indien ik mijn broeder niet zoo volmaakt bemin als Je zus-Christus mij dit beveelt:quot;

]. Dan leert mij het geloof, dat ik het leven der genade niet heb: Hij die niet bemint, blijft in een staal van dood. (I Joa. Ill, 11.)

2. Dan leert mij het geloof, dat ik in de grootste Terblindheid leef: Hij die zijn broeder haat, wandelt in de duisternis. (I Joa. 11, 11.)

3. Dan leert mij het geloof, dat ik mij eenigszins aan een moord schuldig maak; A l wie zijn broeder haat, is een doodslager. (I Joa. III, 15.)

I. Indien ik mijn broeder niet bemin, ben ik in een staat van dood, dat wil zeggen van doodzonde, want zij alleen kan de ziel dooden. Welnu, die doodzonde, welke het gemakkelijkst door religieuzen en godvruchtige personen bedreven kan worden, is de zonde tegen de liefde, omdat een geheim gevoel van haat of wraak, vrijwillig opgevat en onderhouden, reeds eene zware zonde is. Het is eene zonde, die zich zoo spoedig meester maakt van ons hart dat, indien wij geene groote voorzorg gebruiken, het zeer moeielijk wordt, het kwaad te stuiten. â Eene zonde die zeer licht tot gewoonte wordt en waarin men soms geheele uren doorbrengt. Er zijn omstandig-

hedeu die ons tegen andere zonden, zooals eerzucht, gierigheid, onzuiverheid, vrijwaren; maar er bestaat geen levensstaat, waarin men tegen deze zonde beveiligd is. Dikwijls heerscht in den heiligsten staat ₍deze zonde vrij en ongestraft.

II. Indien ik mijn broeder niet bemin, wandel ik in duisternis. Waarom benevelt deze zonde meer het verstand dan andere? Omdat men in deze zonde het grootste gevaar loopt, zich eene valsche, eene weinig nauwkeurige conscientie te vormen, eene conscientie volgens onze inzichten, onze plannen, onzen zin en 1 weerzin; en niets is meer onderhevig aan begoocheling dan onze eigene meening, onze afgekeerdheid, onze bedorven neigingen. Op het gebied der liefde vleit men zich zelve het meest, vindt men vergezochte verontschuldigingen , om zich, hoe schuldig men ook , zij, vrij te spreken. Dagelijks verheft men tot deugd

de daden, de gevoelens, de woorden, die tastbaar de liefde kwetsen. Men noemt den schandelijksten, den vuigsten laster yver voor de eer van God, ijver voor de zaligheid der zielen, ijver voor de waarheid, ijver voor den godsdienst; â en in plaats van ze met bloedige tranen te beschreien, maakt men zich daarvan eene verdienste voor God en de menschen!

III. Indien ik mijn broeder niet bemin, hen ik een doodslager. Van wie? van mijzeive, van de liefde en van den evennaaste. Van mijzelve, omdat ik mijne ziel dood door eene der bloedigste wonden, die ik haar kan toebrengen. Van de liefde, omdat ik, zooveel mij doenbaar is, de vonk uitdoof der menschelijke, der christelijke, der religieuze samenleving. Van den evennaaste, omdat ik hem, om zoo te zeggen, dood in mijn eigen hart, waarin hij moest leven, waarin ik hem moest dragen.

Al wie deze waarheden ernstig doorgrondt, zal zich schuldig erkennen voor het aanschijn van God, oorsprong van alle liefde, wier rechten Hij moet oordeelen en wier belangen Hij zal wreken.

De kenmerken der liefde tot God kan men uitdrukken door het enkele woord buigzaamheid; de kenmerken der naastenliefde kan men ook in Ã©Ã©n woord samenvatten, te weten in het woord: toewijding.

De toewijding is het offer van zich zei ven voor het welzijn en het nut van anderen.

Dit gevoel ontlokte aan den H. Paulus deze woorden; Zeer gaarne zal ik alles wat ik heh en al ivat ik hen, voor mee zielen opofferen. (II Coe. XII, 15.) Wie is er zwak zonder dat ik het hen. (II Con. XI, 29.) Ik heb mij dienstbaar voor allen gemaakt, om meerderen te ivinnen. (I Con. IX, 19.)

De toewijding brengt ieder oogenblik dit woord van Jezus in oefening; De Zoon des menschen is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen. (Matth. XX. 28. Marci X, 45.)

Het is, gelijk Jezus in liet Tabernakel, zich elk uur van dag en nacht ter beschikking stellen van

Het is, als Hij, verlangen naar het oogenblik waarop Hij zijn leven voor anderen zal mogen opofferen; en in afwachting van dat uur, dat zoo zeldzaam voor ons aanbreekt, is bet, binnen de grenzen van den ons opgelegden plicht, ons verstand, onzen tijd, onzen invloed, onze talenten, onze gezondheid, ons geheel bestaan ten offer brengen.

De toewijding, zegt P. Lacordaire, is het offer van zich zeiven brengen; en wie zoover niet gaat, bemint niet.

Ziedaar het denkbeeld dat ieder christen, iedere religieuze zich van de liefde maakt; maar om zich zoodanig, niet voor dezen of genen , niet in deze of gene omstandigheid, maar voor allen in alles, en altijd. ten offer te brengen, gevoelt men dat men eene bijzondere genade noodig heelt.

Deze genade heeft God in alle zielen gestort; want aan allen geeft Hij het gebod: Gij zult uwen evennaasten beminnen; en God beveelt niets of Hij geeft de noodige middelen om te volbrengen wat Hij gebiedt ; â maar men mag zeggen, dat diegenen, die

zich door de HH. Geloften aan God hebben aangeboden om, in zijne hand, de werktuigen te zijn van zijne onuitputbare goedheid voor de menschen, in ruimer mate de genade der naastenliefde hebben ontvangen, zij, die Hij bestemd heeft om Hem te helpen en zijne plaats te vervangen !

Daarom is de liefde als de dampkring, die de religieuze huizeu omgeeft; daar treedt men in door het verlangen, zich geheel aan God en den evennaaste toe te wijden: daar geschiedt alles in dien geest van liefde, daar wordt alle lijden door de liefde dragelijk. Zij ondersteunt het lijden der ziel, zij verlicht de lichamelijke smarten, zij geeft geduld in alle lijden.

Eene religieuze gemeente, waarin men God en den evennaasten niet bemint, waarin de zusterlijke liefde vooral niet op bijzondere wijze heerscht, is niet denkbaar in de oogen des geloofs.

1. Het voorwerp onzer liefde is elk schepsel, dat in staat is God te kennen, te dienen, te eeren en eeuwig te verheerlijken in den Hemel; de liefde zoekt vooral de ziel. De zorgen, die men wijdt aan de ontwikkeling van geest en hart, strekken slechts tot dit eenig doel, om langs dezen weg tot de ziel te geraken. Â»Zoodra wij beminnen,quot; zegt P. Lacordaire, Â»trachten wij de ziel te redden van dengene, dien wij liefhebben en hem zelfs ten koste van ons leven te verschaffen: Â» De waarheid in het geloof, de deugd in de genade, de vrede in de verlossing; in Ã©Ã©n woord: God gekend, God bemind. God gediend.quot;

Dit is het algemeene doel der liefde; maar de toegenegenheid der religieuze heeft een bijzonder doel: hare gemeente, hare medezusters.

O! voor hare gemeente brengt de religieuze hare werkkracht, haar verstand, hare talenten, hare gezondheid, alles ten offer.

O! om hare medezusters te ondersteunen, om haar te heiligen brengt zij al de schatten ten offer, die God in haar hart heeft nedergelegd.

2. Het doel en het einde dezer liefde is God, altijd God. Â»Zeker,quot; zegt de H. Franciscus van Sales, Â»mogen wy iemand beminnen, omdat hij goed voor ons is of omdat wij edele hoedanigheden in hem ontdekken; doch hoe minder wij hem om zich zeiven en hoe meer wij hem om God beminnen, hoe reiner, hoe. heiliger onze liefde zal zijn.quot;

De maat der liefde wordt door Jezus-Christus aangewezen : Gij suit uwen evennaaste beminnen gelijk u zeiven. (Matth. XXII, 39. Marci XII, 31.)

Welnu, wij willen dat men medelijden geyoele met ons lijden, â dat men onze fouten verdrage, â dat men ons helpe, als wij vermoeid zijn, â dat men ons minzaam ontvange, â dat men ons vriendelijk toespreke.....

Wij hebben gaarne dat men ons achte en beminne,â dat men aan ons denke, â dat men zich met ons bezig boude, â dat men dankbaar en liefderijk voor ons zij, â dat men onze gebreken bedekke en ver-ontschuldige, â dat men voor onze ziel bidde.....

Ziedaar de maat onzer liefde voor den evennaasten! Wij zouden zeer veel leed gevoelen, zoo men ons vervolgde, beleedigde, verachtte, â zoo men kwaad van ons sprak, â zoo men onze handelingen ten slechtste uitlegde, â zoo men ons in de achting van anderen benadeelde, â zoo men ons vergat en ons miskende. Ziedaar wat wij ons dus nooit jegens anderen mogen veroorlooven.

Maar ons gedrag jegens anderen moet nog, om verdienstelijk te zijn, ingeboezemd worden door de liefde, die wij God toedragen, God wien wij gehoorzamen door aldus te beminnen. God wien wij aldus onze liefde bet best kunnen toonen.

Jezus-Christus geeft ons eene andere maat voor onze naastenliefde: â¢Â» Bemint elkander, zegt Hij, gelijk ik u hemind heb.quot; (Joa. XIII, 34; XV, 12.) Indien deze woorden gericht worden tot alle geloovigen, moeten zij dan niet bijzonder ter harte genomen worden door de religieuzen, die uitgekozen zijn om de leden uit te maken van de familie van Jezus-Christus , die geroepen zijn om Hem te doen kennen en eenigszins zijne plaats te vervangen?

Beschouwen wij eerst de eigenschappen der liefde van Jezus tot ons; daarna zullen wij zeggen hoe wij moeten beminnen om te beminnen gelijk Hij.

De liefde van Jezus was vooral edelmoedig, Hij heeft alles gegoven tot den laatsten druppel van zijn bloed.

ZÃ was algemeen, zich uitstrekkende over de ge-heele wereld, over al zijne schepselen; en scheen zij soms bijzonder uit, dan was het bij de armsten, de ongelukkigsten, de schuldigsten.

Zij was geduldig, Hij leed zonder de minste klacht de onbeschaafdheid zijner Apostelen, het verraad van Judas, de verloochening van Petrus, de vervolging der PhariseÃ«n.

Zij was zachtaardig en luehoillend,, iedereen met goedheid ontvangende, zelfs den naam van vriend gevende aan den verrader, die Hem aan zijue beulen overleverde.

Beschouw den glimlach van Jezus, de zoetaardige uitdrukking van zijn gelaat..... Luister naar zijne woorden en het geluid zijner stem;.... beschouw zijne

houding, geheel zijn persoon:.... kan men zieli iets liefelijkers, iets aangenamers, iets zachtzinnigers voorstellen ?

Die zelfde liefde bezit nog Jezus in het Tabernakel; bestudeeren wij dan Jezus Hart om te beminnen

Het doel der toewijding is: de ziel van onzen evennaaste wel te doen; dit woord is onbepaald; hel; zegt veel en het zegt niets, het heeft naderen uitleg' en toepassing noodig; daarom heeft God door zijn Apostel, den H. Paulus, ons op eene bewonderenswaardige wijze de eigenschappen der liefde voorgehouden. Ziehier de woorden des Apostels.

De liefde is geduldig, â zij is goederlieren, â zij is niet afgunstig, â zij handelt niet lichtvaardig, â zij is niet opgeblazen, â zij is niet eerzuchtig, â zij zoekt haar eigen belang niet, â zij vertoornt zich niet, â zij denkt geen kwaad, â zij verheugt zich niet over de ongerechtigheid, â zij verheugt zich met de waarheid, â zij duldt alles, â zij gelooft alles, â zij hoopt alles, â zij verduurt alles. (I Con. XIII, 4, 7.)

De heilige Joanna Francisca van Chantal had deze woorden op de muren van haar klooster doen schrijven; en als eene harer zusters in hare tegenwoordigheid aan de liefde ontbrak , zond zij haar weg

Wel is het een spiegel, die ons allen en in elke omstandigheid leert, hoe wij ons jegens onzen evennaaste moeten gedragen.

Door onze zwakke gezondheid, door de afzondering, waarin wij leven, door het verval onzer krachten, door het inwendig lijden van ons hart zijn wij wellicht onbekwaam om onzen evennaaste te dienen, hem aalmoezen te geven enz.; doch wie en wat belet ons, hem met zachtmoedigheid toe te spreken, â geduldig te verdragen, â zijne gebreken en zijne ruwheid te lijden, â zich te verheugen over zijn geluk, â onze gebeden, ons lijden voor hem op te dragen, â ons te verÃ©Ã©nigen met het goede, dat hij verricht?

O hoe goed is God, van binnen ons bereik de middelen te plaatsen, waardoor wij op alle uren van den dag het gebod van liefde kunnen vorvullen!

Â©en evennaaste bentinnen is yeen day vooz-fcij- -(aten lt;^aan zondei hem eeniyen dienst te â fcewij-zen.

Indien wij de waarde kenden, die de kleinste liefdewerken in de oogen van God hebben, hoe zouden

wij de gelegenheid opzoeken om ze te beoefenen! Wy zouden die niet alleen vreugdevol aannemen, wij zouden ze zoeken en uitlokken op elk uur van den dag en den nacht.

Even als een koopman, die met groote zorg de klanten opspoort, zouden wij, zoo dikwijls wij eene zuster tot ons zien komen, tot ons zeiven zeggen: Ziedaar eene gelegenheid om iets voor den hemel te verdienen; en wij zouden trachten haar eenigen dienst te bewyzen. Is die dienst slechts klein, de koopman veracht het kleinste gewin niet. Hij weet dat men door centen tot millioenen komt.

0! indien een glas water, in den naam van God aan den arme gegeven, ons eene belooning in den hemel doet hopen, vergeten wij dan niet, dat God van alles rekening houdt, zelfs van nog mindere ^vaarde: een goeden raad, â een voorwerp, dat wij elkander leenen, â een gebed voor dezen of genen gesproken, â eene kleine onaangenaamheid geduldig verdragen, â eeue fout of verzuim van een ander, dat men buiten zijn weten herstelt, â God vergeet niets.

En in zijne goedheid en zijne begeerte om ons eenmaal schitterend te kunnen beloonen, vermenigvuldigt God rondom ons de gelegenheden om ons nuttig te kunnen maken.

Verzuimen wij die gelegenheden niet. Dat er geen enkele dag voorbijga, waarop wij niet eenig goed bewijzen aan de zusters met wie wij leven, â aan de kinderen of de armen, die ons zijn toevertrouwd, â aan de pÃ©rsonen, die in de spreekkamer ons eenige minuten tijd komen rooven.

1. Weiger nooit een dienst te bewijzen, wanneer dit niet strijdt tegen de inzichten der Overste noch tegen een bepaald gebod; bijvoorbeeld: een oogenblik

eene zuster Yervangen in de bediening of bezigheid haar opgelegd, â haar de middelen mededeelen, die de ondervinding ons geleerd heeft en die haar kunnen helpen om beter of gemakkelijker te slagen, â zich gaarne leenen tot het vervullen van datgene wat anderen lastig zou vallen, â dadelijk een boek of een auder voorwerp leenen, -â zelfs niet wachten tot dat ons een dienst gevraagd wordt, doch immer gereed zijn, zoodra men denkt dat dit nuttig of aangenaam is voor eene medezuster.

2. Stellen wij ons geheel ten dienste der gemeente, nemen wy zonder ijdel vertoon alle lastposten, waarvoor de Overste dikwijls niemand weet te vinden, op ons, en trachten wij alle kleine misslagen van anderen, die wij bemerken, te verbeteren. De religieuze, die aldus de liefdewerken weet te vermenigvuldigen, mag gerust zeggen dat zij eene goudmijn gevonden heeft, waaruit zij de grootste schatten kan putten.

3. Beschouwen wij ons zelve als de dienstmaagd onzer medezusters; en als wij driemaal daags het Angelus bidden, bedenken wij dan dat wij ons vrijwillig tot dienstmaagd des Heeren gemaakt hebben door deze woorden der H. Maagd: Zie de dienstmaagd des Heeren (Luc.Ã¯ I, 38.) Vrees die schijnbare onderwerping niet. Het woord dienstmaagd klinkt niet vervaarlijk, wanneer het de liefde is, die het ingeeft. Is het geen hind van God dat gy dient? Is het niet aan eene Bruid van Jezus, dat gij moeite spaart of eenige verlichting aanbiedt? Hoe rijk zal God in den Hemel eiken dienst vergelden! Zie dan God in uwe zuster, en beschouw de belooning die u in den Hemel wacht!

Z'cific^'f'vcid zij.'HCZ zgt;ic-t cw â¢A-ct wamp;tamp;i^H van amp;i^n ficfiaawi a-Cfcs o-po^e-zcn wat men

Eene religieuze bezit zeer weinig, en dit weinige mag zij noch weggeven, noch afstaan, omdat zij door hare gelofte van armoede slechts het gebruik heeft der zaken, die hare Overste haar in handen geeft; doch zoo men weinig stoffelijke zaken kan geven of leenen, zoo heeft men andere schatten, die God in zijne goedheid ons ter beschikking stelt, altijd binnen de grenslijn door zijne hand getrokken.

Tot deze schatten behoort ons hart, ons hart dat altijd moet beminnen, ons hart dat de godsdienst niet moet inkrimpen, maar dat zij steeds gevoeliger, steeds liefderijker, doch tevens sterker maakt en veredelt, â en het is dit hart, dat wij veil moeten hebben voor onse gemeente en voor elk derzelver leden.

1. Onze gemeente moet voor ons de dierbaarste aller gemeenten zijn; wij mogen haar met andere vergelijken, wij mogen ze alle prijzen, maar wij moeien altijd en in alles de voorkeur geven aan die gemeente, waarin God ons geroepen heeft. â Het is onze familie, de wieg van ons religieuze leven, daar

zijn wij opgegroeid, omringd door tijdelijke en gees-telijke zorgen; het is daar dat wij moeten sterven. â Zij moet in ons hart deelen in de liefde, die wg toedragen aan onze eigene familie, die wij vÃ³Ã³rhaar ten offer brachten; zij moet meer bemind, hooger geschat worden. En wanneer wij lezen of spreken van de deugd en de vreugde, die in andere commu-nauteiten heerschen en ons hart zegt: hoe goed moet het daar zijn; zoo moet het aanstonds er by voegen, Â»doelt hier is het heter!quot;

2. Onze zusters moeten het voorwerp zijn der toegenegenheid van ons hart. Niet dat wij bij hare ontmoeting eene bijzondere aandoening ontwaren; maar wij moeten haar voorspoed toewenschen in al wat zij voor Gods glorie ondernemen, â dagelijks voor haar aan God de noodige deugd vragen om veel en verdienstelijk voor den Hemel te mogen werken, â en gevoelens van godsvrucht, die haar het leven aangenaam maken en haar in hare moeielijk-heden ondersteunen.

Het zou zeer ongelukkig zijn, indien gij voor vreemde personen meer liefde gevoeldet dan voor uwe zusters, die thans uwe familie uitmaken. Voor gene moet gij blijven binnen de grenzen uwer zending, doch voor deze moet gij geheel de uitgestrektheid uwer liefde ten beste geven.

8. Maar; daar ontsnapt de kreet des harten. Hoe mijn vader en mijne moeder! moet ik hen dan niet beminnent

Bemin niet minder, maar bemin beter al degenen die gij bemint. Bemin ze met de zelfde teederheid, doch dat uwe liefde bovennatuurlijk zij.

Heb medelijden met hun lijden, maar dat dit medelijden uwen moed niet verzwakke.

Troost hen liefderijker dan ooit te voren, doch dut deze liefde en deze troost niet laf noch aardsch zijn.

Â»Als gij de wereld verlaat om in het religieuze leven te treden,quot; zegt een godvruchtig schrijver, Â»vernietig dan uwe wettige toegenegenheid niet, maar heilig die.quot; Gij bemindet uwe ouders zooals men op aarde bemint; bemin ze voortaan gelijk men in den hemel bemint. God heeft tot u gelijk tot Abraham gezegd: Verlaat uw land, en uwe bloedverwanten, en uiv vaders huis. (Gen. XII, 1.) Hij heeft tot u gezegd gelijk tot de H. Maagd: Hoor, o dochter, en zie, en neig uw oor: vergeet uw volk en het huis mvs vaders. (Psalm. XLIV, 11.) Hij heeft u nog gezegd; Kom, gij zult gekroond worden. (Cant. IV, 8.) Zoo riep Hij u tot het Paradijs zijner genade, en met deze zelfde woorden had Hij u tot het Paradijs zijner glorie kunnen roepen. Welnu, zoo gij nu in den hemel waart, zou er tusschen uwe ouders en u eene afscheiding bestaan, die gij niet zoudt kunnen overschrijden; elk zichtbaar, gevoelig verkeer zou Ophouden; uwe hand zou de hunne niet meer kunnen drukken, uw oog zou hun dierbaren blik niet meer ontmoeten, geene uitstorting des harten, geene vertrouwelijke mededeelingen, geene gesprekken, geene brieven meer! De scheiding zou regel zijn, dat stilzwijgen zou regel en vaste regel zijn, zelfs dan als het treurende hart dien regel niet vrijwillig zou omhelzen!.....

Maar zoudt gij die dierbare ouders minder beminnen, omdat gij ze niet meer zoudt zien?

O hoezeer zoudt gij nog belang stellen in alles wat hen betrof, zelfs aan geue zijde des grafs! hoe zou uwe ziel, innig vereenigd met God, zich bezig houden met de zaligheid hunner ziel! hoe zoudt gij God bidden, hen te heiligen en ze bij u in den Hemel te voeren!

En zoo God u toestond somtijds uwe menschelijke gedaante weder aan te nemen, hoe zouden dan uwe woorden vol minzaamheid, vol teederheid en liefde, hen tot God geleiden! Hoe zoudt gij hun de ijdelheid der aardsche zaken doen zien! Hoe zoudt ge hen troosten in hunne kwellingen! Hoe zoudt gij voor hen, in alles, een Engelbewaarder zijn!

Ziedaar wat gij, als religieuze, voor uwe ouders moet zijn! Zoo dikwijls men u in de spreekkamer roept of dat gij hun schrijft, moet gij u beschouwen als of gij door God rechtstreeks uit den Hemel tot hen gezonden werdt.

4. Onder de zusters uwer omgeving, die thans uwe familie vormen, is er eene wie gij eene bijzondere toegenegenheid moet toedragen, die gij meer dan de anderen moet beminnen, te weten, haar die God een deel van z^n gezag over u heeft gegeven om u ten Hemel te leiden, en wie gij den zoeten naam van Moeder geeft.

Later spreken wij over de gehoorzaamheid en den eerbied, die gij haar verschuldigd zijt; nu zeggen wij slechts: vraag dagelijks aan God u de gevoelens te geven van een kind voor hare moeder; hoe meer gy haar bemint, hoe vrijer gij tot haar zult gaan, hoe nuttiger zij voor uwe zaligheid kan werken. Eene kinderlijke liefde voor de Overste is eene kostbare genade, eei^e zeldzame genade, omdat men ze bijna nooit aan God vraagt of slechts terloops vraagt, en omdat men niet nederig en onderdanig genoeg is.

Een andere schat, waarover wij kunnen beschikken, is ons verstand, dat wij vooral moeten gebruiken om werkelijk al onze zusters hoog te schatten.

Wel is het niet moeielijk om eene ziel te achten die werkelijk deugd bexit en door God geacht wordt. Indien wij vrijwillig eene gedachte van misachting tegen eene onzer zusters ingang in ons hart verleenen, zouden wij ons behooren te schamen en ons voor God te vernederen; en alvorens die gevoelens in ons hart te doen wortel schieten, moeten wij voor God den naam der zuster gaan uitspreken, en al de reeds nangegeven beweegredenen herlezen, die ons aan-toonen, waarom onze evennaasten verdienen bemind te worden.

Een derde schat, waarover wij kunnen beschikken, is ome woorden, ons gelaat, onze manieren.

Indien ons uiterlijk welwillend, vriendelijk, minzaam is, zoo trekt het de vreesachtige, bedroefde zielen tot ons; zij zullen ons hare kwellingen en smarten mededeelen en ons daardoor gelegenheid geven, haar te verlichten en te versterken in navolging van Jezus. Hoe zoet is het voor het hart te kunnen zeggen, ik heb iemand wel gedaan, en tot God te kunnen zeggen, ik heb heden gedaan, wat Gij altijd doet, o mijn God!

Hoeveel goed kan in eene gemeente, vooral eene eenigszins bejaarde zuster doen, indien zij in haar uiterlijk, in hare manieren, in heel haar wezen iets hemels, iets aanlokkends heeft, dat uit de goedheid des harten voortvloeit en aan ieder schijnt te zeggen.

Kom tot mij! Ja, zij zou tot haar komen, die vreesachtige zuster, die nauwelijks in de recreatie durft te spreken, die bang is zelfs voor hare medezusters en wier roeping daardoor zou wankelen; zij zou haar langzamerhand gewoon maken, zij zou haar in hare goede voornemens versterken.

Zij zou tot haar komen, die angstige ziel, die altijd vreest God te vergrammen, en niet gerust tot hare Overste, haren biechtvader durft gaan. Zij zou haar geruststellen, haar vormen, haar zoetjes tot de Overste voeren, en haar leeren hidden.

O welk eene groote genade doet God aan eene religieuze, door de gave van vertrouwen te hunnen inboezemen !

Onze ivoorden, zoo zi] zoetaardig en minzaam zijn, zullen steeds de kracht hebben om , ten minste voor het oogenblik, de wonden der ziel en des harten te helen. O begrijpen wij eens wel de waarde van een woord vol goedheid en vriendelijkheid!

Â»Het bezit,quot; zegt P. Faber, Â»eene bovennatuurlijke kracht. Het is als de stem eens engels, die op aarde verdwaald is, wiens hemelsche stem de harten treft en daarin iets engelachtigs achterlaat. Het is alsof dit woord datgene vermag wat God alleen kan doen, te weten de harten verteederen en bedaren. Hoe vele nedergedrukte zielen worden door Ã©Ã©n woord van goedheid opgericht! Hoevele ontmoedigde zielen hebben de haar ontbrekende kracht wedergevonden, om veel goeds uit te werken, door een enkel goed woord, dat haar verhief in haar eigen oog! Hoe menige wankelende roeping is versterkt geworden door de welwillende en hartelijke woorden eener eenvoudige medezuster!quot;

2)e-H -Haaita-H ^cminncn tzacÃ¯itamp;H zicfv de, ^oo^ettctctmBi^ -ft-'fei-He 3c-ug-9e'H eieren-te tHa^en, om -fvem -ftet -fevett acm^ewawe^ te tna^ett.

Uit de verÃ©Ã©niging van een liefdevol hart, een weiwillenden geest en minzaamheid in woorden ontstaat die heerlijke verzameling van kleine deugden, die ile vreugde en liet geluk eener gemeente uimaken, er de welvaart en den vrede onderhouden, de wonden genezen, die de gedurige wrijving van verschillende karakters noodzakelijk teweeg brengt, en waarlijk in de gemeente waar zij heerschen, een weerschijn van het Paradijs doen stralen.

Wie weet, helaas! niet, dat Ã©Ã©n lastig karakter genoeg is om een geheel huis te doen lijden?

Wie weet niet, dat eene gemeente godvruchtig, braaf, deugdzaam kan zijn, en nochtans zuchten kan onder een algemeenen druk, die de harten met onbepaalde onrust vervult en ze bijna ongelukkig maakt? Men bemint God, men bemint elkander, maar eene nietigheid is genoeg om ontevredenheid te veroorzaken. Welnu in die communauteit ivorden de kleine deugden niet genoeg beoefend.

Deze kleine deugden, die wij hier aangeven, zouden bijzonder kunnen dienen tot stof van bijzonder onderzoek; en het zou tot een wezenlijk voordeel der gemeente strekken, zoo iedere zuster dagelijks trachtte eene dezer deugden in oefening te brengen.

Dit is de deugd eener -waarlijk groote ziel, die liooger en beter ziet dan anderen; zij ontveinst de fouten niet, maar zij ontdekt dadelijk wat ze kan verminderen, of ze ten goede kan doen uitleggen. â Toegevend zijn, ziedaar de eigenschap van een verstandig mensch, die zich zelve en de menschelijke zwakheid kent. Daarom onttrekt zij hare achting aan de schuldige niet, en ontvangt haar met goedheid, zoodra zij berouw toont. In eene gemeente is het de toegevendheid, die de banden der liefde vaster samensnoert. Zij verdedigt de schuldige, beschermt haar, biedt haar een toevlucht, toont langzamerhand den weg om de misslagen te herstellen , en hoe men, om zoo te zeggen, grooter kan zijn na eene fout. O hoe menigmaal zou een weinig toegevendheid een zwaarder hervallen in eene eerste fout belet hebben!

Â»Nooit heb ik,quot; zegt een godvruchtig schrijver, Â» een weldenkend en bescheiden persoon de handelingen van anderen zien beknibbelen, daarover nadenken, er naar vragen, of trachten die te doorgronden. Nooit heb ik iemand ontmoet die, in ingekeerdheid en verÃ©Ã©niging met God levende, in afkeuren en ver-oordeelen behagen schiep. Die zoo handelen, hebben of geen verstand of geene deugd, of wel zij missen beide; het hoofd heeft geen hart, of het hart heeft geen liefde. Â»lndien eene zaak,quot; zegt de H. Franciscus van Sales, Â»op honderd wijzen kan uitgelegd worden, moet men altijd de beste wijze kiezen.quot; Indien de zaak zoo zwaar is, dat zij voor geene verschoouing vatbaar is, zoo verschoon de meening; en als de meening zelfs niet vrij te spreken is, wijs dan op

de hevigheid der bekoring, de onwetendheid, de onbedachtheid, de menschelijke zwakheid.quot;

Door deze deugd schijnt men de fouten, de belee-digingen, het ongelijk niet op te merken, vooral indien het ons eigen persoon betreft. Men stapt over een onaangenaam woord, eene stuursche handeling heeu, en men blijft vriendelijk jegens dengene, die ons in het openbaar beleedigt, als verstond men dit niet. Zoo volgt men letterlijk deze woorden van den H. Paulus: Verdraagt en vergeeft elkander, als de een tegen den ander eene Machte, heeft. (Coloss. Til, 13.) Waarom zegt de Apostel niet vermaant, berispt, bestraft, maar verdraagt? Het is oEndat wy, eenvoudige religieuzen, hiertoe de opdracht niet hebben. Het is de plicht der Oversten, â onze plicht is te verdragen; te verdragen wat ons rechtstreeks betreft, niet te vragen naar hetgeen ons nier, betreft.

Hoe vele religieuzen, meteen lichtzinnig karakter, doch met een goed hart, worden die:p vernederd en dikwijls ontmoedigd bij de gedachte dat de minste fouten die haar ontsnappen, gekend, geteld, geoordeeld worden! Zou de liefde, die slechts rekening zou houden met de pogingen, die deze zuster tot hare verbetering aanwendt, haar niet veel nuttiger zijn voor haren geestelijken vooruitgang?

Deze deugd trekt de harten; do glimlach, die bijna voortdurend op het gelaat zetelt , maakt iedereen den

toegang gemakkelijk. De waarlijk liefderijke ziel weet, dat men door vriendelijkheid tot God moet geleiden; daarom doet zij, zelfs dan als zij zelve treurig is, haar verdriet niet op anderen drukken. Van haar gaat men getroost en opgebeurd heen, en vraagt altijd nog, wanneer mag ik terug komen? Zij heeft voor leus dit woord van den H. Paulus: Weest vroolijk in den Heer. (Philipp. IV, 4.)

Gelukkig de zusters, wier vroolijk en opgeruimd karakter steeds zoekt hare medezusters in de uren van uitspanning te vermaken, en daardoor hare aoede stemming aan anderen mede te deelen. Veel

zullen zy daardoor bij God verdienen; velen stichten zij in hare gemeente, want een huis waarin eene zoete vreugde heerscht, is een huis waar God wel gediend wordt.

Zij, die deze deugd bezit, dringt nooit zonder groote noodzakelijkheid aan anderen hare meeningen op, maar zij neemt zonder weerzin al het goede en billijke der denkbeelden van anderen aan, en offert gaarne hare zienswijze op voor den vrede, zonder ongeduld of lastigheid te tooaen. Zij prijst oprecht het goede door hare medezusters gezegd. Zij gehoorzaamt aan de woorden van den H. Geest. Twist niet, (II Tim. II, 14.) Maar, zal iemand mij zeggen, ik heb gelijk, ik kan de dwaasheden en domheden mijner zusters niet verdragen; wat zij zeggen, strijdt tegen het gezond verstand. Herinner u dit woord der Heiligen: Een ons liefde is beter dan honderd pond gelijk. Zeg uw gevoelen om het gesprek gaande te houden, maar strijd dan niet hardnekkig om het

te verdedigen. Is het niet beter zachtjes de vlag te strijken, dan zich driftig en toornig te maken en anderen te vernederen?

Dit is de deugd, die bijzonder door den H. Fran-ciscus van Sales en den H. Vincentius beoefend werd; het is de deugd, die ons het meeste aan Onzen Heer Jezus-Christus gelijkvormig maakt.

Ziehier het portret, dat de H. Joanna Francisca van Chantal ons van den H. Franciscus van Sales schetst. Â»Hij ontving zonder onderscheid iedereen met een minzaan gelaat, hoorde iedereen, zoolang men wilde, aandachtig aan. Men zou gezegd hebben, dat hij niets anders te doen had en ieder ging zoo voldaan en tevreden van hem weg, dat men blij was, eenige zaken met hem te bespreken te hebben, om de zoetheid te ondervinden, die hij in het hart van degenen, die tot hem kwamen, wist over te storten. Hierdoor wist hij allen tot een volkomen vertrouwen aan te zetten, vooral wanneer de mede-deelingen de ziel betroffen; want zijn groot genoegen was over de godsvrucht te spreken, en ieder, volgens sbaat en roeping, aan te zetten tot het beoefenen derzelve.

Zijne manier van spreken was zeer deftig en ernstig, maar tevens de zoetste, de nederigste, de eenvoudigste die men ooit kon ontmoeten; want hij was ongekunsteld, ongeveinsd en ongedwongen. Nooit hoorde men hem iets zeggen dat ongepast was of naar lichtzinnigheid zweemde. Hij sprak zacht, ernstig, bedaard en verstandig, zonder gemaaktheid of uitgezochte woorden; ik heb dikwgls bemerkt, dat hÂ£

nocli te veel noch te weinig zegde, maar juist wat uoodig was. Somtijds verhaalde hij kleine aardigheden, doch hij sprak altijd met zooveel bescheidenheid, dat zijne aanhoorders steeds gesticht en opgebeurd werden.quot;

Vindt gij deze beschrijving niet verrukkelijk schoon in hare eenvoudigheid? Och, tracht dan een weinig den H. Franciscus van Sales na te volgen.

Ziehier nog eenige trekken uit het leven vau den H. Vincentius, want de voorbeelden van minzaamheid kan men nooit te veel ter navolgincr voorstellen.

Â»Men heeft hem een ernstig gesprek met aanzienlijke personen zien afbreken, om vijfmaal de zelfde zaak te herhalen aan iemand, die hem niet begreep, en de laatste maal even bedaard als de eerste.

Â»Men heeft hem zonder eene schaduw van ongeduld ziien luisteren naar arme menschen, die lange en vervelende gesprekken voerden.

Â»Men heeft hem, terwijl hij met zaken van aanbelang overladen was, dertigmaal daags zien lastigvallen door vreesachtige zielen, die hem de zelfde zaak op verschillende wijze kwamen voorstellen, ze tot het laatste toe met een bewonderenswaardig geduld zien aanhooren, zelfs voor hen opschrijven wat hij hun gezegd had, en het hun zoolang uitleggen tot zij het goed begrepen.quot;

Ziehier hoe de beminnelijke Franciscus vau Sales deze deugd uitlegt. Â»Inschikkelijkheid is zich voegen naar iedereen, voor zooverre Gods gebod en het gezond verstand zulks toelaten, â het is even als een wassen bal zich voegen naar alle vÃ³rmen, mits

zij goed zijn, â niet zijn belang, maar het belang van den evennaasten en de eer van God zoeken. â

De inamp;chikkeUjhheid is de dochter der liefde, en men mag ze niet verwarren met eene zekere zwakheid van karakter, die ons belet de fouten van onzen evenmensch te berispen, als men daartoe verplicht is; dit zou niet alleen geene deugd zijn, doch men zou daardoor deelen in de zonden van anderen.

Inschikkelijkheid is, om zoo te zeggen, zijn wil schikken naast dien van anderen; zijne eigene zienswijze, denkwijze, handelwijze opofferen om te zien, te denken, te handelen volgens degenen, die met ons leven.

Inschikkelijk zijn is een lastig mensch geduldig aanhooren, â beleefd antwoorden op eene nietswaardige zaak, â een dienst bewijzen die iemand meent noodig te hebben , hoewel wij weten dat er geen nut in bestaat; eene oude zuster in de meening laten dat haar werk zeer nuttig is.....

O hoe vele twistredenen, die soms om eene beuzeling eene gemeente ontstellen, zou deze deugd beletten! Hoezeer zou zij den viede der ziel en de wederzijdsche tevredenheid bevorderen!

De beleefdheid, die wij bij de kleine deugden rangschikken, omdat wij veronderstellen, dat de religieuzen haar heiligen door een bovennatuurlijk inzicht, is eene louter nienschelijke deugd, maar eene deugd die noodzakelijk is voor de samenleving. Het is wellicht omdat de religieuzen haar te zeer als eene menschelijke deugd beschouwen, dat zij die onder elkander v'aak vergeten. De beleefdheid is echter

De beleefdheid is eene begeerte om te behagen. aan de personen met wie wij leven, en zoodanig te handelen dat ieder tevreden over ons zij: â onze Oversten over onzen eerbied, â onze gelijken over onze achting, â onze ondergeschikten over onze goedheid. Zij bestaat in tot ieder te zeggen wat passend is, en te doen wat hem genoegen kan doen.

Voorkomt elkander door bewijzen van eer en van achting, zegt de H. Paulus. (Rom. XII, 10.) Dit bewijzen van eer en van achting, ziedaar wat wij beleefdheid noemen.

Daarom worden in de communauteiten, waar de christelijke, bovennatuurlijke beleefdheid heerscht, in de gesprekken geene onbeschaafde woorden gehoord; daar worden de onwelvoegelijke toespelingen verbannen , daar valt men elkander niet in de rede, daar hoort men geen luide kreten, geen schaterlachen; in de kleeding worden onzindelijkheid en slordigheid vermeden, â in het gaan en komen, een driftige gang, een haastige tred, het stooten en hinderen van elkander.

Elk liefdewerk, dat niet op eene aangename wijze gedaan wordt, is zoo goed als verloren. Een dienst-, dien men iemand bewijst met een norsch gelaat, terwijl men toont dat men zich slechts ongaarne daartoe verleent, mist deszelfs uitwerksel, zoo niet geheel, dan toch ten halve, zoo bij God als bij de menschen. Het gaat daarin met ons even als met God, die in de H. Schriftuur bevestigt, dat Hij den vroolijken gever bemint. (Tl Cor. IX, 7.) Maar om onze

daden te doordringen door den geest van minzaamheid, van inschikkelijklieid, van welwillende toegevendheid , moet men zich eene groote macht over zich zei ven eigen gemaakt hebben. Aarzelen wij niet, waken wij over ons zeiven, bestrijden wij moedig onze neiging tot baatzucht, tot zinnelijkheid, tot -hoogmoed. Het geldt hier de liefde. Het geldt dus God, Geene deugd brengt beter reeds hier beneden hare belooning mede; en de H. Geest wil dat wij er aan denken, hij die, wanneer hij de menschen der oude wet prijst, van hen zegt, dat zij hij God en de menschen hehagelijk waren. (Tob. XIV, \l. Eccli. XLV, 1.)

Wij hebben reeds over de verdraagzaamheid gesproken; wij willen deze deugd nog eenigszins breedvoeriger behandelen, en vooral de reden aangeven waarom wij die deugd behooren te beoefenen.

Het verdragen van anderen, ziedaar het groote kruis der gemeenten; en God zal dat kruis daar altijd in laten om aan elke religieuze de gelegenheid te verschaffen van goedaardig, geduldig, medelijdend te zijn, de gelegenheid, in Ã©Ã©n woord, om heilig te worden, en te kunnen zien, dat zij voortgang maakt op den weg der heiligheid.

Het leven in eene communauteit heeft door zichzelf zoo veel voorrechten, het ontneemt aan den geest

zooveel kommer, het geeft zelfs zooveel lichamelijk welzijn, dat, als God er de noodzakelijkheid van elkander te verdragen niet geplaatst had, men zeer moeielijk de christelijke versterving zou kunnen oefenen, zonder welke nochtans wij den hemel niet bekomen kunnen.

Elke vereeniging van menschen, zelfs van het zelfde gezin, vormt een soort van hospitaal, waarin ieder zijne- ziekte medebrengt. Daar vindt men personen met een somber en droevig karakter; dezen zijn onachtzaam, vervelend, terugstootend, zij morren altijd en beklagen zich over alles; genen zijn onbestendig, zij zijn nergens tevreden en vinden heden slecht wat hen gisteren in verrukking bracht; anderen zijn ruw in hare manieren en woorden, anderen zijn driftig, toornig, hoovaardig, anderen zijn nieuwsgierig, vleiend, eerzuchtig, veeleischend, en anderen weder zijn achterdochtig, lichtgeraakt en verdienen ten volle den naam van: Kruidje roer me niet!

Lang zou zij wezen, de lijst der ziekten van de ziel! De godsvrucht verzacht ze, maar geneest ze niet geheel; zij springen minder in het oog, doch worden niet uitgeroeid, de godsvrucht bedekt ze door de liefde, doch zij kan niet beletten dat ze soms gevoeld worden... Ja, zoodra wij in eene gemeente treden, zij het de heiligste, de regelmatigste gemeente, moeten wij een grooten voorraad van geduld, kracht, vrede, goedheid en medelijden medebrengen. Doordringen wij ons vooral van de twee volgende gedachten, die wij dikwijls voor het 11. Sacrament moeten overwegen.

1. Ik heb ook mijne gebreken; gebreken die ik niet zie of als lichte gebreken beschouw, en die op mijne medezusters den zelfden indruk maken als hare gebreken op mij. Ben ik zeker, dat ik die zuster op mijne beurt niet hinder, die mij krenkt door hare

manieren of hare houding? Ik heb zeker mijne eigenaardigheden, gelijk zij de hare, en het komt omdat die zuster sterker en deugdzamer is dan ik, dat zij mij niet doet gevoelen wat zij van mij te lijden heeft. Waarom zou ik dan over haar klagen? Waarom moet ik minder geduld toonen dan zij? Waarom moet ik mijzelve volmaakt gelooven en in haar zooveel onvolmaaktheid opsporen?

2. Ik kwel en beklaag mij, omdat deze of gene medezuster met wie ik moet leven, mij verveelt en mij lastig maakt. Is mijne ontevredenheid, zijn mijne kladden gegrondquot;? Wat zij doet, doet zij het int hoosaardigheidf â Weet zij dat het mij hindert'? â Kan zij anders handelen¹? â 11 eh ik haar verzocht anders te doen? â En is hetgeen zij doet, wel erg'i â Als ecne andere zuster, die ik meer hemin, het zelfde deed, zou het mij dan evenzeer hinderen? â Ben ik niet kleingeestig, teergevoelig, zeer weinig in de deugd gevorderd om mij over zulke kleinigheden te kwellen ? Zou ik niet veel beter doen het vaste besluit te maken, mij naar die zuster te voegen? Ik zou den vrede bewaren, en God zou verheerlijkt worden.quot; Deze overweging zou voldoende zijn om onze kwellingen te verdrijven, vooral als wij daarbij een nederig gebed voegden, alsook eene oefening van goedheid, van voorkomendheid jegens die zuster. Hoe spoedig zouden wij dan het kleingeestige onzer ein-delooze klachten begrijpen!

3. Indien wij onze zusters moeten verdragen, moeten wij haar vooral dan ook niet vergeven? Later zullen wij spreken over de afgekeerdheid, die men vrijwillig voedt. Hier vragen wij slechts aan de religieuze, hoe zij zich des avonds ter ruste durft begeven met gevoelens van afkeer jegens eene harer

zusters, na liet woord van den Apostel, waardoor Hij ons het bevel geeft: Â»Dat de zon niet op uwe gramschap ondergaquot;'' (Epii. IV, 26); lioe zij vooral 'tot de H. Tafel durft naderen na dit uitdrukkelijk gebod: Wanneer gij, op het punt staande uw offer op te dragen, bedenkt, dat uw broeder iets tegen u heeft, laat uw offer daar; ga u eerst met uwen broeder verzoenen en kom dan uw offer opdragen'? (Matth. V, 23, 24.)

Hier is niets uitwendigs. Alles blijft in het heiligdom der ziel. Het is een schat, dien men in stilte, onder Gods oog vergadert, een schat, die hoog gewaardeerd zal worden in den hemel en de bron zal zijn van al de uitwendige liefdewerken, die het leven der religieuze met zoetheid zullen vervullen. Deze oefening bestaat in zich oprecht, in het diepste der ziel, te verheugen over al de natuurlijke en bovennatuurlijke gaven, die God aan al de leden der gemeente geeft; gaven waardoor onze zusters nuttiger dan wij, meer geacht dan wij, meer gewaardeerd dan wij, heiliger dan wij zullen zijn. De natuurlijke gaven zijn: de gezondheid des lichaams, â de minzaamheid der manieren, â een helder oordeel, â een schitterend verstand, â een groote schat van wetenschappen, â een algemeene aanleg om in alle zaken wel te slagen.

De bovennatuurlijke gaven zijn: eene zachte en beminnelijhe godsvrucht, â een brandende ijver voor het heil der zielen, â de vrede des harten, die op het gelaat staat te lezen, â de gave van overreding om de zielen tot God terug te voeren.

Verheug u over elk dezer gaven aan uwe zusters verleend, alsof gij die zelve hadt ontvangen; bedank God, ze haar gegeven te hebben; bid Hem, dat Hij haar die gaven moge laten behouden en die in haar vermeerdere zelfs in grooter mate dan in u, indien zij er een beter gebruik van zouden maken. Indien gij in uw hart eenig gevoel van nijd of afgunst ontwaart, werp u dan voor uw kruisbeeld neder, of neem het slechts in de hand, kus het en zeg: Geef, geef, o Heer, liever aan mijne medezusters dan aan mij; zij zijn het meer waardig!

Door dit gevoelen gedreven, dat langzamerhand door Gods genade diepen wortel in uw hart zal schieten, moet gij, zoo gij het ongemerkt doen kunt, steeds het beste voor anderen laten. Bid God, dat Hij u wel doe begrijpen, dat gij dan de liefde in hare volle zuiverheid en kracht beoefent, wanneer ge met een vreedzaam en tevreden hart anderen geÃ«erd, geacht, bemind, â en u zelve veracht en miskend ziet, wanneer gij ziet dat men den raad van anderen volgt en den uwen verwerpt, â dat men anderen geeft wat zij verlangen en het u weigert, â dat men anderen het beste voedsel, de bestekleederen, de beste cel geeft en dat het geringste steeds voor u goed genoeg is, â dat men de hoogste bedieningen aan anderen geeft en u steeds in de nederigste plaatst, omdat men meent dat gij onbekwaam voor andere zijt, â dat men veel beter voor anderen zorgt als zij ziek zijn, â dat men anderen zoekt en u vermijdt!....

Ja, verheug u over al het goede, dat aan uwe medezusters ten deel valt; en indien uwe teergevoeligheid en eigenliefde zich gekrenkt gevoelen, lees dan deze bladzijde en maak er u een gebed van, om op die wgze uwen wil te dwingen, zich volkomen te onderwerpen aan alles wat God toelaat!

Wat is medelijden¹? Lijden met een ander; zijn hart plaatsen bij het hart dat lijdt, een deel van dat lijden in zijn hart opnemen en het. daarin behouden om het lijden van zijn naasten te verlichten. In alle communauteiten is eene zuster belast met de verpleging der lichamelijke ziekten; waarom zouden wij ons niet gaarne belasten met de verpleging der ziekten van het hart en den geest. De Overste kan, wel is waar, eene dergelijke bediening niet geven; maar geeft God ze niet? zegt de H. Paulus in naam van Jezus-Christus niet tot alle geloovigen: Weent met de weenenden ?

Â»De rechtvaardigen zijn medelijdend, en erbarmen zich quot; zegt de H. Schrift, (Prov. XIII, 13); zij kunnen met (Job. XXXI, 18) zeggen: Â»liet medelijden is met mij opgegroeid.quot;

Ik heb altijd mijn geluk gevonden in de smarten te verzachten van degenen, die bedroefd en ziek waren, â de droevigen te troosten, â de harten op te beuren, die moedeloos waren.

Ziedaar wat elke religieuze aan God moet kunneni zeggen, wanneer Hij haar rekenschap zal vragen van hare betrekkingen met hare medezusters. Immers hartverscheurende droefheid, in- en uitwendige smart en moedeloosheid vinden haren weg, zoowel in de kloosters als in de wereld, en worden er wellicht scherper gevoeld, omdat de harten daar gevoeliger zijn en minder afleiding vinden.

Laat dan geene uwer zusters in droefheid zonder haar een woord van deelneming toe te voegen, een paar woorden uit het hart, die tot het hart spreken en er altijd eenige opbeuring instorten. Gevoelt gij niet, dat gij dit altijd doen kunt?

Wij spreken hier niet van de zieken, van de ge-brekkelijken, die zeker stoffelijke, doch nog meer geestelijke hulp en minzame woorden noodig hebben. Denk van uwe zieke zusters, wat de H. Franciscus van Sales aan eene zieke schreef: Zoolang ik weet dat gij aan het ziekbed gekluisterd zijt, gevoel ik; mij verplicht u een hijzonderen eerbied te bewijzen, als aan een schepsel dat God beproeft en met zijne eigene liverei bekleedt, en zal ik u, als aan zijne Bruid, de grootste achting bewijzen.quot;

Dit is, gelijk wij reeds zegden, het doel der liefde; en daarom moeten wij ten opzichte onzer zusters:

1. Dikwijls in het gebed aan hare ziel denken, â dagelijks voor haar den geest van godsvrucht, den

geest van zelfopofferiug vragen. Een religieuze die dagelijks geen deel harer gebeden voor hare gemeente opoffert, ontbreekt aan de liefde, en zij zal ook slechts een klein deel ontvangen van de genaden, die God over de gemeente uitstort.

2. Elke zuster moet zich verplicht beschouwen, de onderlinge liefde, de ondenoerping aan de Overste en de getrouwheid aan de regeltucht te bevorderen.

Het goede voorbeeld is een plicht voor alle geloo vigen. Tot allen heeft Jezus-Christus gezegd: Dat uw licht, uwe deugd, voor de menschen schittere, opdat zij uwe goede werken zien, en uwen Vader, die in den Hemel is, verheerlijken. (Matth. V, 16.) Betracht het goede, zegt de H. Paulus, niet alleen voor God, maar ook voor alle menschen. (Rom. XII, 17.)

Het goede .voorbeeld is voor de religieuze een nog strengere plicht dan voor andere christenen. Zij moet overal den goeden geur van Christus verspreiden. Overal herinnert haar kleed aan haar zelve en aan anderen, die haar zien, dat zij aan God toegewijd is en het werk van God moet verrichten. Zou uwe roeping u geheel van de wereld scheiden, dan leeft ! gij toch met uwe zusters, die dagelijks getuige zijn van cd uwe daden, â van uwe godsvrucht in het gebed, â van uwe zedigheid in handel en wandel, â van uwe zoetaardigheid en minzaamheid in het spreken , â van uwe naarstigheid in uwe bediening; â gevoelt gij niet, dat de H. Paulus tot u zegt gelijk tot Timotheus, ivees den geloovigen ten voorbeeldquot;? (I Ttm. IV, 12.)

Wees een voorbeeld, omdat het goede voorbeeld eene gedurige predikatie is; nooit zullen uwe ver-

maningen zooveel goed doen als uw voorbeeld. Wees een voorbeeld, omdat het voor n eene bron van verdiensten is. Eene religieuze, vooral eene eemgszins bejaarde zuster, kan door een stichtenden levenswandel zeer veel goed doen; en zoo door haar voorbeeld een gebed beter verricht, de regel beter onderhouden, de liefde beter betracht wordt, o hoe gelukkig voor haar! De Apostel Jacobus zegt: Hij die eenen zondaar van zijnen dwaalweg bekeert, zal deszelfs ziel van den dood redden, en eene menigte van zonden bedekken.quot; (Jac. V, 20.)

Â»Betoon u zeiven in alles een voorbeeld van goede iverken, in de leer, in oprechtheid, in waardigheid.quot; (Tit. II, 7.) Wees een voorbeeld altijd en overal. Overal en altijd zijt gij onder het oog van God en dat uwer medezusters.

Wees een voorbeeld, zegt elders de H. Paulus (I Tim. IV, 12), door uwe gesprekken, de spotternij, de ijdelheid, de kwaad sprekendheid vermijdende; â door uwen omgang met den evennaasten, zorg dragende in alles den afschuw voor het kwade, de achting der deugd, de liefde voor God en godsdienst in te boezemen; â door moe liefde, u steeds gereed toonende dienst te bewijzen, in het belang uwer medezusters te spreken en te handelen, deel te nemen in alles wat haar betreft; â door uw geloof, immer bereid de leer van Jezus-Christus, de leerstellingen der H. Kerk, het woord van den Opperherder en Stedehouder van J.-C., de bevelen der Oversten, voor te staan; â door uwe zedigheid, immer wakende over uwe zintuigen en getrouw alle regelen nakomende, die u gegeven zijn omtrent de manier van te gaan, u te kleeden, u te gedragen. De H. Paulus zegde; Zoolang ik Apostel der heidenen hen, zal ik mijne

bediening doen vereeren. (Rom. XI, 13); dat ieder uwer luide zegge: Zoolang ik religieuze zal zijn, zal ik mijne roeping door een voorbeeldig leven doen eeren.

Er is hier geen sprake van eene openbare berisping, doch slechts van eene geheime, liefderijke vermaning aan eene medezuster, die haar plicht verzuimt of vergeet. Wij kennen geen grooter blijk van toegenegenheid, noch een verdienstelijker liefdewerk, noch huiten de HH. Sacramenten, een krachtiger middel om heilig te worden.

Wanneer twee zusters, die elkander eene oprechte belangstelling toedragen, elke week met elkander afspreken, hoe zij beter den Regel zullen onderhouden , hoe zij godvruchtiger zullen leven, wanneer zij elkander waarschuwen, als zij fouten bedrijven, en voor elkander bidden, zoo zullen zij ongetwijfeld weldra stichtende religieuzen worden.

1. Deze waarschuwing moet gegeven worden met een geest van geloof en eene bovennatuurlijke toegenegenheid; zij moet door de gehoorzaamheid worden goedgekeurd, wil zij niet gevaarlijk worden. Zij moet met voorzichtigheid geschieden; men moet rekening houden met het karakter der personen die men waarschuwt of berispt. Zij moet vooral met goedheid gedaan worden. Men moet haar, die men berispt, innig liefhebben, veel belang stellen in hare ziel, en nooit tot haar gaan, alvorens haar aan God te hebben aanbevolen.

2. De waarschuwing of berisping moet nederig, eerbiedig en dankbaar worden aangenomen.

niet edelmoedig wil beteren, zijn alle woorden overbodig. Zij moet nog zonder morren, zonder tegenspreken , zonder pruilen worden aangenomen.

Hij die de berispingen haat, is een divaas, zegt Salomo (Pitov. XII, 1). Gij zijt dus dwaas, mijne zuster, wanneer gij u zoo gevoelig toont bij de minste opmerking, gij die de reden wilt weten waarom men u die maakt, die driftig wordt, het

u genoeg bemint om u te willen waarschuwen, en u voor haar zooveel genegenheid te geven, dat gij haar nooit van u verstoot, of haar met koelheid bejegent.

De liefde is zoo hehoorlijk in zich zelve, â zij is zoo zoet voor het hart, - â¢ zoo verdienstelijk voor de ziel, â zoo noodzakelijk om in den hemel te komen, â zoo gemakkelijk voor iedereen en op alle tijden, â zij maakt het leven in eene gemeente zoo aangenaam, dat men zich verwondert, dat men die niet met geestdrift zoekt en met al de kracht der ziel tracht in oefening te brengen.

En nochtans kan men alle klachten der kloosters ¹samenvatten in deze Ã©Ã©ne klacht: wij beminnen elkander niet genoeg!

Dit komt omdat de oefening der liefde zelfverloochening, opoffering, toegenegenheid vraagt.

Zij vraagt een hevigen, pijnlijken, onophoudelijken strijd tegen de kwade neigingen onzer natuur, die door de zonde bedorven is. Uit deze neigingen ontspruiten :

De onverschilligheid, die ons onze medezusters doet veronachtzamen of verachten.

De baatzucht, die ons aanzet, slechts voor ons zeiven te zorgen, â ons afgunstig, kwaadsprekend maakt, en ons verlaagt tot overbrengsters.

De geest van eigendom, die ons hart inkrimpt, de grootmoedigheid, die Jezus van ons vraagt, uitdroogt.

De zinnelijkheid, die ons aan eene of andere medezuster hecht met eene gansch natuurlijke liefde, waardoor wij al onze genegenheid op haar stellen en voor de anderen slechts koel en onverschillig zijn.

Dit zijn even zoovele oorzaken, die in ons de zusterlijke liefde verflauwen en vernietigen.

De onverschilligheid ontstaat, in eene religieuze door de verslapping van den geest van godsvrucht.

Zij verzuimt hare gebeden, zij doet hare meditatie slecht; zij leeft niet meer in verÃ©Ã©niging met God.

Langzamerhand beschouwt zij hare zusters niet meer in het hart van God, hare gemeente is hare familie niet meer, hare medezusters zijn hare ware zusters niet meer en langzamerhand denkt zij: Wat maakt mij die zuster? Tusschen haar en mij bestaat geen band noch van bloedverwantschap, noch van vriendschap. Ik hoop zeker dat het haar goed mag gaan, ik wensch haar zelfs allen voorspoed, maar daarmede is het

wel. Wat maakt het mij, of zij blij of treurig is? Is zij tevreden, des te beter. Is zij het niet, ik kan het niet helpen. Zij heeft haar -werk en ik heb het mijne. Zij heeft hare ntoeielijkheden, en ik heb de mijne....

Wij overdrijven niet, en menige religieuze wier godsvrucht verflauwd is, zal hierin de gedachten terug vinden, die menigmaal haar hart ontsteld hebben. Nu gij hier voor God die zelfde gedachten leest, vindt gij die nu der Bruid van Jezus waardig?

Onverschillig! Hoe, die gezellin wie gij den zoetsten naam geeft, die op aarde na den naam van moeder bestaat, den naam van zuster, met wie gij dagelijks bidt, naast wie gij in de H. Communie den zelfden God ontvangt, die u beiden zijne kinderen noemt!

Zij is u onverschillig, die oudere zuster, die u in de gemeente heeft ontvangen, â die u heeft ingelijfd in het religieuze leven, die zooveel belang getoond heeft in uw welzijn!

Zij is u onverschillig, die zuster waarmede gij uw novicaat gedaan hebt, die u oprecht bemind heeft en nog bemint, die u zoo dikwijls ondersteund heeft in uwe tegenheden, en die gij nu door uw stuursch gelaat en uw stroef stilzwygen bedroeft!

Zij zijn u onverschillig, die medezusters voor wie God zoovele wonderen van goedheid gedaan heeft, die Hij zoozeer bemint, door wie Hij zoo bemind wordt; die zusters zoo heilig en goed, niettegenstaande alles wat uwe inbeelding zeggen moge, â die zusters wier gebeden wellicht Gods straffenden arm van u afwenden, â die zusters aan wie God alvorens u den hemel te openen zal vragen: Heeft zij u allen bemind ?

Ziet gij niet dat die onverschilligheid thans reeds schuldig is in zich zelve, omdat zij u ondankbaar en

onbillijk maakt, a langzamerhand tot afkeer en haat kan voeren en uwe ziel in een voortdurenden staat van zonde kan stellen? Lees met aandacht de twee volgende bemerkingen;

1. De H. Professie, die in u de beloften van het H. Doopsel heeft vernieuwd, versterkt en voltrokken, heeft u leden van een nieuw gezin gemaakt, waardoor gij leden van het zelfde lichaam geworden zijt; en wilt gij niet aan eene strenge verplichting ontbreken, zoo zijt gij genoodzaakt elkander te ondersteunen, te beschermen en te dienen; want, zegt de H. Paulus: Het oog kan niet zeggen tot de hand: Ik heb uwe htdp niet noodig; of wederom het hoofd tot de voeten: Gij zijt mij niet noodzakelijk. (I Con. XII, 21.)

2. De H. Professie heeft u allen tot zielen gemaakt die door God bijzonder bemind worden, zielen aan wie God zich bijzonder mededeelt, en die allen een kenmerk of stempel zichtbaar aan de oogen des geloofs in zich dragen, daarin gedrukt door God wien zij toebehooren en in wiens naam zij handelen.

Vraag eens aan dien koopman, waarom hij aan een onbekende zgne schatten opent, waarom hij hem, zonder aarzelen eene aanzienlijke somme gelds ter hand stelt. liet is noch zijn bloedverwant, noch zijn vriend, noch zijn weldoener, hij verwacht van hem noch belooning, noch zelfs dankbetuiging.

Waarom zulk een bewijs van vertrouwen aan een vreemdeling, aan iemand, dien hij wellicht nooit weder zal zien ? Die vreemdeling bracht hem of een wissel dien hij geaccepteerd heeft, of wel een schuldbrief, behoorlijk door een vriend onderteekend. Ziedaar hoe het tusschen ons moet gaan. Is elke zuster niet gelast ons een wissel te vertoonen, dien Jezus-Christus op ons trekt?

Die wissel luidt aldus: gt; Voor zooveel gij den minsten der mijnen gedaan hebt, heht gij het aan mij gedaanquot; (Matth. XXV, 40). En die wissel is onderteekend en gestempeld met het dierbaar bloed van Jezus-Cnristus. Schijnt elke zuster dien niet op haar voorhoofd gedrukt te dragen? Hebt gij dien wissel niet geaccepteerd, toen gij Christen werdt? en hebt gy die verplichting niet hernieuwd en bevestigd bij uwe heilige Professie?

Onder uwe medezusters zijn er die meer bijzonder dien goddelijken stempel dragen. Het zijn de zieken, de zwakken, de oude zusters, waarvan wij reeds gesproken hebben.

Deze hebben alle recht op uwen eerbied en hoogachting, op de nauwkeurigste en oplettendste voorkomendheid.

De oude zusters, ja, eerbiedig zij, die oude dienstmaagden des Heeren, in zijnen dienst vergrijsd, aan wie gij grootendeels de welvaart, die gij geniet, verschuldigd zijt. Ga veertig, vijftig jaar terug, en vraag haar eens, welke moeielijkheden zij doorleefd hebben, hoe zij hebben moeten werken en zwoegen om het huis te doen bloeien, en gij zult verwonderd zgn over hetgeen zij tot stand gebracht hebben.

Thans kunnen zij niet meer werken, doch zij zijn nog de steunpilaren van het huis; hare enkele tegenwoordigheid sticht, waarschuwt, beveelt, belet vele fouten en vele verslapping.

Zij zijn de bewaarsters van den regel, de gedurige raadgeefsters der jongere zusters, die eene groote leemte rondom zich zullen gevoelen, als zij allen zullen heengaan, die stichtende ouderlingen!

En die zieke waarop de hand des Heeren verzwaard schijnt, o door hare gelatenheid, haar geduld, hare

nederigheid, â want geloof dat er veel ootmoed noodig is om, vooral als men nog jong is en werken wil, de gemeente tot last te zijn,â boeten zij voor uwe zonden, â sparen u de welverdiende straffen, â verwijderen van u bekoringen, waaronder gij zoudt bezwijken.

Wees vooral voor die oude en zieke zusters niet onverschillig; bewijs haar alle mogelijke zorg; zij zijn zoo gevoelig en dankbaar voor de kleinste oplettendheid. Luister aandachtig en toon u niet moede, wanneer zij u dikwijls het zelfde verhalen; â houd haar dikwijls gezelschap, en wacht u wel haar te doen hooren, dat zjj moeite veroorzaken en onnuttig zijn in de gemeente!

Wees ook niet onverschillig voor elkander. Bid dagelijks voor uwe medezusters, opdat zij heilig mogen worden, en de onderlinge liefde steeds onder u vermeerdere. â Neem eenvoudig en ter goeder-trouw een dienst aan, en stel u ter dienstbetooning. â Leen de hulp uwer ondervinding en behendigheid aan anderen, zonder uwe eigene bediening te veronachtzamen. Heb steeds voor uwe medezusters die kleine voorkomendheden, die het leven zoo aangenaam maken. Bewijs elkander die duizend kleine diensten die nooit degene die ze bewijst, verarmen, doch haar zeer verrijken voor den hemel; en mocht het u al eens iets kosten, zoo denk: Een weinig opoffering is niets in vergelijking van den grooien troost, dien men anderen verschaft.

De baatzucht, die overdreven liefde tot zich zeiven, is de verklaarde vijandin der naastenliefde. Zich zelve makende tot middenpunt van alles, tot doel en einde van alles, tot regel en maat van alles, vervult de baatzucht zoodanig het hart, dat er geen stroobreed plaats blijft voor den evennaaste. De baatzuchtige blijft vreemd aan alle genegenheid, waarvan zij het voorwerp niet is, en wordt ten laatste tot last aan zich zelve en bijgevolg diep ongelukkig. Men schaamt zich te bekennen, dat men aan dit gebrek lijdt; doch wanneer men met een weinig zorg de fouten opspoort tegen den naasten, zal men zien, dat zij bijna alle uit deze ongelukkige bron voortkomen.

1. Is bijvoorbeeld de afgunst, dat droevig gevoel, dat als een worm het hart doorknaagt, geene vrucht der baatzucht?

Een voorkeur aan anderen gegeven schijnt ons eene onbillgkheid, en neemt ons in tegen haar, die eenigen voorkeur toont en tegen haar die er het voorwerp van is: baatzucht, afgunst.

Een voordeel dat eene onzer medezusters ten deel valt, den voorrang, dien zij boven ons behaalt, maakt ons ontevreden jegens haar, doet ons wellicht kwaad spreken: baatzucht, afgunst.

Eene oplettendheid, die onze Oversten aan eenige zuster bewijzen, eene bediening, die men haar geeft en die wij gaarne hadden, doet ons gelooven, dat men haar meer bemint, meer acht, dan ons, en vervult ons hart met een onaangenaam gevoel, dat

zich bij de eerste gelegenheid lucht zal geven door morren, pruilen en klagen: baatzucht, afgunst.

Eene goedkeuring in ons bijzijn aan onze medezusters gegeven krenkt en verbittert ons, het is als eene onrechtvaardigheid jegens ons: baatzucht, afgunst.

Den raad, dien men ons geeft, eene opmerking die men ons maakt, is in onzen geest slechts eene vooringenomenheid , die men tegen ons heeft, en een gebrek aan liefde voor ons: baatzucht, afgunst.

De liefde kan niet wonen in een hart, dat zoo verwoest wordt door de afgunst. O gij, arme ziel, die al die gevoelens in u gewaar wordt, u er zoo over schaamt en zoo innig begeert, er van verlost te worden, ga, kniel neder voor het H. Sacrament en bid met vuur: Jezus, zachtmoedig en ootmoedig van harte, maak mijn hart gelijkvormig aan het uwe; â Jezus, veracht en vergeten, leer mij mij zelve verachten en vergeten; â Jezus, gij die u tot dienaar van allen gemaakt hebt, maak dat ik de dienstmaagd van allen moge worden; â Jezus, bron van goedheid, bron van liefde geef dat ik goed en liefderijk voor allen zij, gelijk gij.

2. Nog komt uit de baatzucht die zonde voort welke helaas, zoo licht bedreven wordt in alle klassen der maatschappij, en â schaamrood voegen wij er bij, â die zelfs door godvruchtige personen bedreven wordt: het kwaadspreken.

De H. Schrift noemt de kwaadsprekeudheid een afschuwelijk kwaad. (Rom. 1, 30.) Haar gewoon gevolg is, de liefde geheel uit te dooven; want:

De liefde verdraagt en verbergt de zwakheden en fouten, â de kwaadsprekendheid plaatst al het kwade, dat zij ziet, in het volle daglicht.

De liefde geneest de wonden van hart en ziel, â de kwaadsprekendheid scheurt ze open.

De liefde ademt slechts vrede, â de kwaadsprekendheid zwaait alom den fakkel der tweedracht.

De liefde bevordert de onderwerping en den eerbied voor het gezag, de kwaadspiekendheid raki langzamerhand den straalkrans af, die het hoofd der Oversten omgeeft.

En dat alles is het gevolg van Ã©Ã©n baatzuchtig hart! Waarom toch zoekt die zuster alle mogelijke gelegenheden op om hare medezusters zwart te maken en al wat zij doen, in het somberste daglicht te stellen? Waarom bespiedt zij alles? waarom brengt zij alles over? â Omdat zij niet lijden kan, dat iemand in huis deugdzamer, godvruchtiger, meer geacht, meer bemind wordt dan zij, omdat zij meent zich meer te verheffen, naarmate zij anderen verkleint en vernedert, omdat zij meent dat men haar ontneemt, wat men anderen geeft.

De kwaadsprekendheid wordt rechtstreeks bedreven, wanneer men den evennaasten eene misdaad toeschrijft, waaraan hij niet schuldig is; â (dan is het laster, eene zonde, die God zij dank, zeer zelden in de kloosters bedreven wordt), â wanneer men eene fout vergroot, â zonder noodzakelijkheid eene fout die niet bekend is, ontdekt; â wanneer men eene zaak ten kwade uitlegt, als iedereen die voor eene goede zaak beschouwt of zij werkelijk goed is.

De kwaadsprekendheid wordt, alhoewel niet rechtstreeks, bedreven, wanneer men het goed door anderen gedaan loochent, â verkleint, â een beleedigend zwijgen bewaart wanneer men moest prijzen of de goedkeuring bevestigen, â wanneer men het goede van den evennaasten zoo koel prijst, dat men daardoor de achting, die hij verdient, vermindert.

Nog hatelijker wordt de kwaadsprekendheid, wanneer men ze bedekt met den mantel der schijnheiligheid Somtijds neemt zij nederige vormen, â een zedig voorkomen, eene stem vol medelijden en teederheid aan, en zegt: Â»Het spijt mij zeer, dat mijne arme zuster Â»zich zoo vergeet, zoo ver afdwaalt; het spijt mij, dat Â»ik moet zeggen, hoe zij doet, maar iedereen weet Â»het. Zij is toch zoo goed, en zie eens, hoe diep zij Â»gevallen isquot; enz.

Nog een woord over het vermetel liefdeloos oordeel, hetgeen een in het hart voorbereid kwaadspreken is.

Gij weet dat God het verbiedt. Gewoonlijk is het onrechtvaardig, omdat het op enkelen schijn berust, het is de vrucht van nijd, afgunst, van liefdeloosheid en baatzucht, het stelt u bloot door God onbarmhartig geoordeeld te worden. Volg dan den wijzen regel van den H. Franciscus van Sales, wanneer hij zegt: Als eene zaak honderd zijden had, zou ik ze altijd langs de gunstige zijde beschouwen. Denk dat die zuster, die gij nu zoo onbarmhartig oordeelt, aan God veel aangenamer is dan gij. Er zijn vele zaken, zegt de H. Bonaventura, die men als slecht beschouwt, omdat men ze niet begrijpt, of ze eenzijdig beschouwt; doch wanneer men ze eens begrepen heeft, komen zij ons billijk en redelijk voor en doen ons blozen over onze lichtzinnigheid.

3. Zie ten slotte eens, of het de baatzucht niet is, die zoovele onvoorzichtige oorblazerij veroorzaakt, waardoor men in eene gemeente, even als op een veld met kwistige hand het onkruid zaait. Weet ge wat het voort zal brengen?

dat eene zuster iets overbrengt, doch vaak uit boosaardigheid, uit afgunst vooral, en altijd met deze gedachte: Ik zou zoo niet doen, ik zou zoo niet spreken, ik zou zoo niet handelen, ik weet alles wat er omgaat: baatzucht, afgunst, hoovaardigheid.

O hoe verfoeielijk is, vooral in kloosters, waar men elkander niet vermijden kan, deze ondeugd, zoo te recht de bijzondere ondeugd des duivels genoemd! Het kwaad, dat zij daar aanricht, is onberekenbaar, en eenige maanden zijn voldoende om eene gemeente waarin de duivel Ã©Ã©ne kwaadsprekende tong, Ã©Ã©ne enkele overdraagster heeft weten te dringen, het onderst boven te keeren.

Â» Zij die zonder eenige noodzakelijkheid overbrengen,quot; zegt de H. Thomas, Â»zijn veel schuldiger dan de kwaadsprekers. Eene zonde,quot; zegt hij, Â»is des te zwaarder, naarmate zij meer schade en nadeel aan den evennaasten berokkent.quot; Dit nadeel wordt grooter naarmate dat hetgeen men den naasten, ontneemt kostbaarder is; de kwaadspreker ontneemt den evennaasten zijn goeden naam, zijne eer; doch de onvoorzichtige oorblazer ontneemt hem den vriend, die hem beminde; hij verbreekt wellicht voor immer de banden van vriendschap, die hem het leven zoo zoet en aangenaam maakten; immers God zelf heeft gezegd: Niet is te vergelijken bij een qetiouwen vriend. (Eccli VI, 15.)

Denk dus, arme zuster, die u gedreven gevoelt om over te brengen alles wat gij ziet en al wat gjj hoort, denk aan dit ernstig woord: de duivel bedier.t zich van u, als van een vergiftigd speeltuig, dat hij

nu hier, dan daar werpt. Hg komt op uwe tong nederzitten, door u verspreidt hij alom de tweedracht, en wanneer des avonds twee of meer harten gekrenkt, bedroefd, verdeeld zijn, komt. de duivel u bedanken en zegt u: gij hebt u bij mij zeer verdienstelijk gemaakt!

4. Intusschen zijn er gevallen, waarin eene religieuze zou zondigen, indien zij de fouten harer medezusters kennende, die niet zou bekend maken. Zij zou hiertoe verplicht zijn:

a. Wanneer zij genoegzaam verzekerd is, dat daardoor het geestelijk of tijdelijk welzijn harer medezusters wordt bevorderd, dat de schuldige zal verbeterd of weerhouden worden.

h. Wanneer zij genoegzaam verzekerdis, dat hierdoor het tijdelijk of eeuwig welzijn der personen bevorderd wordt, aan wie zij deze fout doet kennen, ten einde zij maatregelen kunnen nemen, om het leed, dat hen bedreigt, te ontgaan.

cl. Wanneer zij door deze mededeeliug eene publieke wanorde of ergernis kan beletten.

De voorzorgen die men hierbij te nemen heeft zijn deze : Wanneer de bedreven fout ons onder het zegel der geheimhouding bekend is, moet men eerst de schuldige in het geheim daarover spreken, opdat zij hare fout erkenne, zich verbetere en haar misslag herstelle: het is slechts dau wanneer zij onze vermaning kwalijk opneemt en zich niet wil verbeteren, dat men er de Oversten over spreken moet.

Nooit mag men uit liefdelooze oogmerken eene fout openbaren, â het kwaad overdrijven , â datgene wat voor verschooning vatbaar is, ten kwade uitleggen, â noch datgene wat twijfelachipg is, voor zekerheid

aannemen. Eene religieuze, die twijfelt of zij eenige fout harer medezusters al of niet moet openbaren, zal best doen, daaromtrent raad aan haren biechtvader te vragen; in alle geval moet zij eerst God bidden om wijsheid en voorzichtigheid.

De geest van eigendom is ook eene der grootste oorzaken van de verslapping der naastenliefde, eene oorzaak, die des te gevaarlijker is, omdat men dien geest als zeer rechtmatig beschouwt.

In eene gemeente is eigenlijk niets ons eigendom, maar ons is de zorg opgedragen voor de voorwerpen die behooren tot de ons toevertrouwde bediening.

Het is de linnenkast, â de sacristie, â eene school, de bibliotheek, â de ziekekamer, enz.

Deze zorg wordt soms overdreven en verwekt ten laatste eene gehechtheid Ã¨n aan de bediening Ã¨n aan al derzelver toebehooren, en door deze gehechtheid ontstaat een gebrek dat men niet bij zijn waren

Indien eene zuster God alleen zoekt in hare zorg om de haar toevertrouwde zaken te doen blinken van zindelijkheid en keurige ordelijkheid, indien haar eenig doel is God te toonen welk eene groote eer zij er aan hecht door Hem met die bediening belast te zijn, indien het geluk aan God te behooren elk

andere persoonlijk gevoel beheersclit, zal de liefde in haar hart blijven wonen, en als eene zuster haar iets komt vragen, dat zij in gebruik heeft, zal zij het gaarne leenen. Doch is deze zuster aan hare bediening slechts gehecht uit eigenliefde en omdat deze naar haren smaak is, spreekt zij van mijne school, mijne sacristie, mijne bibliotheek, mijne kast, mijne leerlingen enz., helaas! dan is het de liefde niet meer die spreekt, maar de geest van eigendom, van gierigheid. Pas op, dat ge nergens aanraakt, waarover zij haar schepter zwaait, maak haar geene opmerking, zelfs de kleinsteniet, en vraag haar toch nooit het minste voorwerp ten gebruike.... Gij zoudt slecht ontvangen, teruggezonden worden, zij zou u beschuldigen altijd alles in wanorde te brengen, nooit iets terug te geven, van niets verstand te hebben...

En nochtans helpt de liefde zoo gaarne iedereen, en stelt zoo gaarne alles ter beschikking van haren evennaasten!

Door zinnelijkheid verstaan wij hier dat gevoel dat ons aanzet, ons op geheel natuurlijke wijze te hechten aan eene gezellin, die ons behaagt. In het eerst veronderstellen wij hierin niet het minste kioaad; het is eenvoudige neiging des harten, â eene overeen-

komst van denkbeelden, die onze harten verÃ©Ã©nigt, â eene vriendschap Ã¶f plotseling Ã¶f wel langzamerhand gevormd, die God niet uitsloot, doch Hem op de tweede plaats stelde, en geen ander doel had dan de behoefte des harten te voldoen.

Ziedaar wat men bijzondere vriendschap noemt, waarvan het gewoon uitwerksel is: de onderlinge liefde, die al de zusters aan elkander hecht, te vernietigen, t-de orde in de gemeente te storen, â de anderen te ontstichten, â aan de gehoorzaamheid te ontbreken, â in het geheim te handelen, â de ziel te beletten, de volmaaktheid van haren staat te bereiken â het hart uit te drogen voor de zaken, die God en zijne heilige liefde betreffen, â aan eene menigte hevige bekoringen bloot te stellen, â somtijds en maar al te dikwijls tot zwaren en vernederenden val te brengen. Â»Ik kan wel zeggen,quot; schrijft een prelaat, Â»hoe deze soort van vriendschap begint; ik kan, ik mag niet zeggen, hoe zij dikwijls geÃ«indigd isquot;. Maar als eene religieuze begint aldus te beminnen of zich te laten beminnen, dat zij wel wete, dat zij reeds begint te sterven aan de ware liefde. Zij verlaat den zuiveren en vreedzaraen hemel der liefde om in eene luchtstreek van storm en onweder af te dalen. Zij vergiftigt zich zelve, en of zij het wille of niet, zij vergiftigt anderen. Satan mag gerust eene gemeente verlaten waar dergelijke vriendschap bestaat en geduld wordt, ook zonder hem zal zijn werk gedijen.

Wij zullen hier nog eenige bladzijden aanhalen van een oud schrijver, die zeer geschikt zijn om de ziel omtrent dit belangrijk punt te verlichten.

1. Al de genegenheid, die men te veel heeft voor Ã©Ã©ne zuster, ontneemt men natuurlijk aan de anderen. Het hart dat vervuld, verzadigd is door deze liefde, vraagt niets meer. Het gevoelt geene

behoefte, de overige zusters te beminneu en door haar bemind te worden. Hoe meer deze genegenheid zich in Ã©Ã©n punt samentrekt, hoe sterker zij is; hoe meer voldoening zij de ziel schenkt, hoe meer deze zich bijgevolg vastkleeft; zij leeft geheel in Ã©Ã©n voorwerp, en ziedaar wat men hartstocht noemt. Alles behaagt wat tot dit Ã©Ã©ne voorwerp terug voert; alles wat er van verwijdert, wordt tot last.

Wanneer de twee vriendinnen bij elkander zijn, laat het zich gemakkelijk begrijpen, hoe welkom degene zal zijn, die haar komt storen. Weldra worden de gedachten, de neigingen, de afkeer, de grieven, de klachten, de gebreken der Ã©Ã©ne die der andere. Wij moeten in allen ootmoed erkennen, dat, wanneer wij ons te zeer met anderen verÃ©Ã©nzelvigen, vooral als dit strijdt tegen Gods bevel, wij veel gemakkelijker hunne gebreken dan hunne deugden aannemen. Men maakt blindelings de belangen dergenen, met wie men zich.aldus verbindt, tot de zijne. Nooit hebben zij ongelijk, â nooit kunnen hunne tegenstanders gelijk hebben. Helaas! nu reeds hebben wij zooveel moeite onzen evennaasten het ongelijk, jegens ons bedreven, te vergeven. Wat zal het zijn als wij nog gemeene zaak met eene vriendin maken? Wat men haar misdoet, beschouwen wij als tegen ons misdaan en aldus zullen wij onze bekoringen tegen de liefde zien verdubbelen , en Ã¶f wij zullen dubbele kracht tot weerstand moeten bieden Ã¶f onze fouten tegen deze groote deugd zullen ook verdubbelen. En zonder dat deze neiging nog eene bepaald gevestigde bijzondere vriendschap is, zal dit nochtans het gevolg zijn van elke te natuurlijke neiging die wij voor iemand zullen gevoelen.

2. Is het niet in die vertrouwelijke gesprekken die deze twee vriendinnen dagelijks weten te voeren,

dat men in alle vrijheid over den evennaasten spreekt? dat men gaarne zegt wat men weet of denkt? dat men de maat van achting of misachting bepaalt, die men hem toekent? dat men niet alleen zijn uitwendig gedrag, maar tot zijne geheimste meeningen oordeelt?

Is het daar niet, dat men met lichtzinnigheid, om het zachtste woord te gebruiken, het gedrag der Overste en biechtvader hekelt? dat men hunne vermaningen en handelingen ten kwaadste uitlegt? dat men ongunstige vergelijkingen maakt, waaruit de geest van opstand, van aanmatiging, van partijzucht met deszelfs treurige gevolgen ontstaan?

Men spaart daar ook den regel niet, waarvan men sommige punten kleingeestig, lastig vindt; hieruit volgen verachting der regelen, verslapping en dikwijls ongetrouwheid aan onze heilige roeping. Ook de wereld vindt vaak haar deel in deze vertrouwelijke gesprekken. Men vertelt zoo gaarne, wat men in de wereld ondervonden heeft, welke kennissen, welke vrienden men er had, welk een gemakkelijk, aangenaam leven men daar kon leiden, de aangename bezigheden, de schoone vooruitzichten, die ons eene schitterende toekomst voorspelden. Behalve dat deze gesprekken onze eigene, dierbare persoonlijkheid vleien, en de eigenliefde, die wij toch zoo moeielijk kunnen onderdrukken , meer opwekken, zullen zij ons ongevoeliglijk de wereld doen beminnen, betreuren, opzoeken en ons daardoor walging voor den religieuzen staat inboezemen.

3. Er is nog meer. Voor zijne vriendin verbergt men niets, men wil zelfs zijne conscientie voor haar bloot leggen. Het vertrouwen is zoo zoet! Daarom vertrouwt men haar zoo gaarne den afkeer, de moeielijkheden, de neigingen, ja zelfs de bekoringen

en de diepste geheimea van het geweten; en daar de vriendschap van beide kanten dezelfde moet zijn, worden weldra de denk-, de ziens-, de handelwijze der Ã©Ã©ne ook die der andere, en worden de inwendige gevoelens, de fouten en gebreken gemeenschappelijk kwaad. Indien men daarbij, zooals het gewoonlijk gaat elkander de vermaningen zijner Oversten mededeelt, maakt men die geheel nutteloos voor zich zelve. O welk een verlies, welk een misbruik der genade! Het goede zaad, dat God in onze harten strooit, moet, om vruchten te kunnen dragen, door de aarde bedekt worden. Indien wij, door onze onbescheiden mededeeling dat zaad bloot langs den weg leggen, kan het geen wortel schieten, geene vruchten voortbrengen. Door onze ongelukkige vertrouwelijkheid zullen wij er niet meer door getroffen worden, wij zullen er ons niet meer om bekommeren, en zy aan wie wij dit alles hebben medegedeeld, zal het zich tot plicht rekenen, haar gevoelen er over te zeggen, het te bespreken, te wijzigen. Zoo houdt men in de bron zelve reeds de genaden terug, die God bestemd had om ons te geleiden tot de volmaaktheid, die steeds het doel van ons streven moet zijn.

4. Er is nog een valstrik, waarvoor de zusters die zoo geneigd zijn haar hart weg te schenken, op hare hoede moeten zijn.

Het is mogelijk, dat er gevaar voor haar bestaat zelfs in de betrekkingen, die zij met hare Oversten hebben, en dat zij, in plaats van uit haren omgang met hen, vruchten van zaligheid te trekken, in plaats van aangemoedigd te worden tot voortgang in de deugd, zich laten medeslepen door hare neiging tot zinnelijke vriendschap, in de geestelijke leiding slechts het zoete genot van het vertrouwen, de teederheid

der vriendschap, liet vermaak van belangstelling te toonen en in te boezemen zoeken en op die wijze de bron vergiftigen van die hulp, die God haar had beschikt. Dat een weinig ernst en gestrengheid in degenen, die u bestieren, u dus niet afschrikke; hierin ligt uwe veiligheid!

Helaas! onze zwakheid is zoo groot dat wij zoowel schipbreuk kunnen lijden op de klippen van het vertrouwen als op die der vooringenomenheid!

Zij derhalve, die de volmaaktheid van haren staat behartigen, moeten met de grootste zorg haar hart bewaren voor alle menschelijke gehechtheid en alle bijzondere vriendschap, die de lielde welke Jezus ons gebiedt, volkomen vernietigen. Nimmer mogen zij vergeten, dat de meesters van het geestelijk leven deze aangekleefdheden steeds met den naam van de pest der Communauteiten bestempeld hebben...

De deugd wordt nooit beter geleerd, zeggen de Heiligen, dan in de beoefening, doch men verkrijgt de deugd slechts naarmate de begeerte om ze te verkrijgen groot is ia ons hart.

Deze begeerte naar de deugd bestaat dan slechts als wij haar beminnen, en men bemint de deugd slechts naarmate men haar acht.

Wat wij tot dusverre gezegd hebben, is ons eracbtens, wel in staat, ons de naastenliefde te doen achten en beoefenen; doch ziehier nog eenige gedachten, die de goede voornemens zullen bevestigen, u zeker door God ingeboezemd.

1. Onthoud wel, dat het zender liefde onmogelijk is, God te behagen. Het gebod van liefde is het gebod van Jezus-Christus zelf.

Er bestaan graden in de deugd der naastenliefde: eenige zijn slechts aangeraden, zooals: onzen naasten de voorkeur horen onszelven te geven; nooit te weigeren, iets voor den evennaasten te doen of te lijden; â zijn leven desnoods veil te hebben voor het leven van zijn evennaasten.

Een graad van liefde is volstrekt noodzakelijk; deze graad is zijn evennaasten als zich zeiven beminnen.

Bemint gij uw evennaasten gelijk uzelve, dan voldoet gij aan uw plicht; indien gij aldus niet bemint , ontbreekt gij aan de wet der liefde.

2. Elke hetzij goddelijke of zedelijke deugd dient om ons de liefde te doen verkrijgen, en het is in de liefde, zegt de H. Thomas, dat de volmaaktheid van het christelijk leven gelegen is. Pas dus wel op, gij die u een gewetensbezwaar maakt, soms in nauwgezetheid te ontbreken, â zelfs voor een liefdewerk een deel uwer gebeden achter te laten, â die zoo ijverig zijt uwe zusters voor eene kleine overtreding te berispen, â die zoo hardnekkig eene u noodige dispensatie weigert, â die zoo vasthoudt aan kleinigheden , â maar die wetens en willens streng zijt in uw oordeel, â halsstarrig in uwe verbolgenheid jegens eene zuster, die u eenigszins gekrenkt heeft, â die stuursch uwe waardigheid verdedigt, â gebiedend uwe rechten doet gelden, â die met minachting

nederziet op degenen, die minder talent dan gij hebben , en afgunstig zijt jegens degenen wier pogingen beter slagen, â die gaarne de fouten en gebreken van anderen doet uitkomen; â pas op en zie wel toe, of gij datgene wat slechts raad is, niet stelt boven datgene wat een streng gebod is.

3. Het gebod der liefde moet geschreven staan in ons hart; en, evenals men nooit kan zeggen, dat men God te veel bemint, wat men ook moge doen, zoo kan men evenmin ooit zeggen, dat men zijn evennaasten te veel bemint, want de liefde heeft geene grenzen. Wel kan men te ver gaan in uiterlijke liefdebetooning, doch nooit zal men te ver gaan in de liefde zelve, die innig verknocht is aan de welwillendheid des harten. Beminnen wij dus onzen evennaasten, zooveel het ons slechts mogelijk is; nooit zullen wij de grenzen van het gebod overschrijden; doch wij zullen altyd moeten zeggen: Wij hehhen slechts gedaan wat wij verschuldigd waren. (Lcc^e XVII, 10.)

Wij herhalen nog wat wij gezegd hebben omtrent de noodzakelijkheid van onze liefde tot eene bovennatuurlijke liefde te verheffen, hetgeen vooral van belang is voor die zielen, die een gevoelig en toegenegen hart hebben, zich zeer gemakkelijk hechten, en voor wie zich opofferen, minzaam zijn en genegenheid betuigen eene tweede natuur geworden zijn.

Het is niet juist de liefde van loutere toegenegenheid des harten, die de wet des Evangelies ons gebiedt, maar de echte naastenliefde, die God tot doel heeft, die den evennaaste slechts door en in God bemint, omdat hij door zijn naasten te beminnen aan God gehoorzaamt. Men moge de menschen op natuurlijke wijze beminnen, zooveel men wil; zonder God dient deze liefde niet ter zaligheid.

De liefde, die ten Hemel voert, is eene werking van den H. Geest, waardoor onze wil zich uit liefde tot God aan den dienst van den evennaasten wijdt. Deze liefde is eene gave Gods, en, zegt de H. Augus-tinus, men moet die met aandrang aan den Heer vragen. Indien wij onzen naasten niet beminnen gelijk het behoort, zoo komt dit omdat wij bijna nooit aan God de genade vragen van te mogen he-minnen gelijk Hij wil dat wij beminnen.

Mijn God, zegde een Heilige, waarom beminnen wij elkander niet gelijk Gij het ons gebiedt? ach, voegde hij er na een oogenblik nadenkens bij, het zou al te schoon zijn; wij zouden den hemel niets meer te benijden hebben.

Elkander beminnen, zooals Jezus-Christus wil, is voor elkander zijn wat eene moeder is voor haar kind, vol oplettendheid voor alles wat het nuttig of aangenaam kan zijn, levende door zijn leven, lijdende door zijne smarten, genietende door zijne vreugde!

Elkander beminnen zooals Jezus-Christus wil, is voor elkander die teedere zorg hebben, die eene brave en liefdevolle dochter voor hare zieke of lijdende moeder heeft, des nachts bij haar wakende, op den dag haar niet verlatende, door een blik of een wenk hare behoeften radende; en al zou zij zelfs er bij nedervallen, nooit zal zij zeggen, ik hen moede.

Elkander beminnen zooals Jezus-Christus wil, is elkander de genegenheid toedragen die twee zusters voor elkander hebben, die met vreugde alle lief en leed en al wat zij bezitten, met elkander deelen.

Elkander beminnen gelijk Jezus-Christus wil, is voor de ziel van anderen zijn wat de missionaris is voor de ziel van een vreemdeling; hij verlaat alles om die ziel te onderwijzen, te zuiveren, te heiligen; wat de H. Vincentius van Paulo was voor de weezen, de zondaars, de veriatenen; wat de liefdezuster is voor al degenen tot wie de gehoorzaamheid haar zendt; â wat Jezus-Christus geweest is, die zijn leven en zijn bloed voor ons heeft gegeven; wat die goddelijke Zaligmaker nog voor ons is, die, terwijl wij Hem vergeten en ons van zijne weldaden bedienen om Hem te vergrammen, ons altijd blijft beminnen, verdragen, voorkomen, met weldaden overladen en bij het eerste teeken van berouw ons zijne vriendschap en zijne dierbaarste gunsten terugschenkt. O ja, het zou te schoon zijn!

En zou dib nochtans niet zyn wat God van ons vraagt? Zou elk jeugdig meisje dat verlangt in het klooster te treden, dit alles niet zoo verwachten in die gemeente, waarvan zij lid wil worden? Is het niet aldus dat zij zich voorstelt te wezen voor de medezusters, die God haar geven zal ? Aan den voet des tabernakels heeft zij het religieuze leven bestudeerd, zij heeft de leer van Jezus-Christus en der heiligen overwogen en zij is zoo overtuigd dat de geest van liefde en opoffering de kern van het religieuze leven is, dat zij er aan zou verzaken als zij zou veronderstellen dat men elkander daar niet bemint, zooals Jezus-Christus voorschrijft.

veroorzaken, ons altijd voor anderen op te offeren; het zou arbeid kosten, altijd zijne eigenliefde te onderdrukken, zich als de dienstmaagd van anderen te beschouwen en als zoodanig te handelen; doch hoe rijk is de belooning voor die vermoeienis, voor dien arbeid weggelegd!

Weet gij wat God bereidt voor de zielen, die zich geheel voor de naastenliefde opofferen?

De religieuze, welke zich op de naastenliefde toelegt, wordt oprecht goedaardig, dat wil zeggen dat zij behoefte gevoelt om goed te doen, dan zelfs als zij niet de minste belooning daarvoor te wachten heeft, â om zich op te offeren, â de fouten harer medezusters te verontschuldigen, â datgene wat haar grieft, op de minst ongunstige wijze uit te leggen, â gaarne te vergeven, â slechts met weerzin te bestraffen, â in Ã©Ã©n woord alle deugden te bezitten, die haar op aarde meest aan God gelijk kunnen maken.

Immers God wordt slechts de goedheid zelve genoemd, omdat Hij de liefde bij uitnemendheid is. Evenzoo is het met Jezus-Christus, met de H. Maagd

Maria, met de Engelen en Heiligen des hemels. Het is de liefde en de liefde alleen, die al de uren van hun leven zoo verdienstelijk heeft gemaakt.

Toen God het hart van den mensch vormde, zegt Bossuet, plaatste Hij daarin eerst een grond van goedheid als het eerste kenmerk der goddelijke natuur. Deze grond van goedheid, â die onuitputbare mijn wordt door de naastenliefde bewerkt, en het is daaruit dat zij elk uur van den dag eene nieuwe oefening van liefde trekt.

Indien wij gedurende eenigen tijd geen enkel liefdewerk weigerden, dat wij kunnen verrichten, zouden wij ondervinden, dat de goedheid als eene tweede natuur voor ons zou worden; en wij zouden dit woord eens wijsgeers begrijpen: Om altijd goed genoeg te zijn, moet men somwijlen te goed zijn.

1. Omdat zij, volgens het onfeilbaar woord van Jezus-Christus, verzekerd is, dat God met haar zal doen gelijk zij met anderen gedaan heeft, dat God haar zelfs al datgene geven zal, wat zij oprecht aan hare zusters gewenscht heeft. Zoo zal eene religeuze, die zich toelegt overal rondom zich wel te doen, te stichten, dienst te bewijzen, beloond worden voor al

WÂ£ we vo Zc wlt; ve

zij

st dc

\ii

amp;

tr m is ei

zt d^ li

le zi ii u

gt; a

wat zij gedaan heeft, al zouden ook al hare daden eii -werken mislukken. Hoe zou zij dan niet in eeu voortdurenden vrede, in eene bestendige vreugde leven V Zou zij niet hopen, dat hare zonden vergeven zullen worden, zij die zoo gaarne vergeeft? Zou zij niet vertrouwen al de genaden te verkrijgen die zij hoopt, zij die nooit iets weigert? Zou zij vooral niet gerust sterven bij de gedachte, dat zij zal geoordeeld worden door Hem, die beloofd heeft, voor haar te zijn wat zij voor anderen geioeest is?

Zij is vooral gelukkig omdat, indien de overige zusters door haar voorbeeld aangemoedigd, de naastenliefde beoefenen, de gemeente een ivaur paradijs wordt.

2. De religieuze, die de naastenliefde beoefent, is gelukkig, al zou zij slechts die deugd alleen betrachten ; want deze bevat in zich eene zoetheid, die men in geene andere deugdoefening vindt. Het hart is geschapen om te beminnen; en wanneer het bemint en zich voor anderen opoffert, is het voldaan.

Als men bemint, zegt de H. Augustinus, lijdt men niet, of als men lijdt, dan bemint men zijn lijden.

Ziedaar, waarom Jezus-Christus zegt; Mijn juk is zoet en mijn last is licht, (Matth. XI. 30). De wet des Heeren is eene wet van liefde, en wat men uit liefde doet, doet men gaarne.

En dit geluk staat op het gelaat te lezen, â men leest het in het oog, â men hoort het door de minzaamheid der woorden, â- men bemerkt het in die innige vreugde des harten, dat, volgens de schoone uitdrukking der H. Schrift, leeft als in een voortdurend feest, (Ps. LXVII. 3).

En dat geluk verdrijft de verveling, die het deel is van harten, die altijd aan zich zeiven en nooit aan anderen denken.

Het verdrijft de zwaarmoedigheid, dien treurigen toestand der ziel, die, door zwarte wolken omgeven, door geen zonnestraal verwarmd kan worden, en den duivel toestaat, in de duisternis zijne zinnelijke gedachten tot het hart te doen doordringen.

Gelukkig zijn is de gewone toestand der ziel, die zich weet op te offeren, en een gelukkig hart maakt zijne omgeving gelukkig.

De liefde doet in eene gemeente dien geest van eensgezindheid heerschen, die voor degenen, die samen moeten leven, is wat de lucht is voor onze longen, â wat de warmte is voor onze ledematen, â de Ã©Ã©ns-gezindheid , die iederÃ©Ã©n het leven aangenaam maakt, waardoor men vrij een dienst vraagt en aanneemt, een goeden raad durft geven, en zonder bitsheid eene aanmerking ontvangt.

Door het vertrouwen, daar men nooit de goede gezindheid van haar, die men moeder of zuster noemt, in twijfel trekt, en zich verzekerd houdt dat, evenmin als men anderen leed wil doen, anderen ons iets willen doen lijden.

Die geest leeft vooral door de dankbaarheid. Niets is zoo aangenaam in eene gemeente dan te denken, dat zij, die met ons leven, ons vele weldaden hebben bewezen en bereid zijn ons nog meer goed te doen; niets is zoeter dan te denken aan al de liefde, de goedheid, die onze Oversten en zusters ons steeds bewezen hebben. Ja, het is goad en aangenaam te leven in eeu luchtkring van welwillendheid, te midden van personen, die ons dierbaar zijn, die God heeft uitverkoren, waarop men in alle omstandheden rekenen kan en die, om zoo te zeggen, door God gelast zijn, ons is alles te helpen en ons getrouw te zijn in leven en dood.

O Jezus, gij die in ons midden wilt verblijven, in het H. Sacrament uwer liefde verborgen, Jezus, die daar wezenlijk en waarachtig tegenwoordig zijt, doch die door uwe woorden en handelingen de menschen niet meer gelijk gedurende uw leven uwe goedheid kunt doen gevoelen, âik kom mij aanbieden, opdat Gij, door uwe goedheid, mij zoodanig zoudt doordringen van uwe liefde voor de stervelingen, dat al de ledematen mijns lichaams en al de vermogens

niijnei' ziel in uwe hand werktuigen mogen worden om al het goede op aarde te verspreiden dat Gij den menschen zoo gaarne deedt, gedurende den tijd dat Gij op aarde hebt rondgewandeld.

O Jezus, die van allen verlaten in den hof van Olijven, door een engel moest versterkten bemoedigd worden, Jezus, die weet dat er thans zijn die, even als Gij, op aarde noch steun, noch troost, noch bemoediging vinden, zend hun een engel om hun een weinig troost en vreugde mede te deelen. O ware het

O, indien ik door het lijden van eenige inwendige of uitwendige smart het voorrecht mocht verkrijgen, al ware het slechts voor korten tijd die vertroostende engel te zijn, zoo bid ik Ã¼, mij dit lijden over te zenden, o Jezus, hoe bitter het ook moge zijn!

O Jezus, Gij die harten zoekt om aan de zielen de liefde mede te deelen, die gij haar toedi-aagt, â harten om aan degenen die verlaten en verstooten worden, te zeggen, dat Gij ze niet verlaat, â aan de zondaars, dat Gij ze niet veracht, â aan de vrees-achtigen, dat Gij ze beschermt, â o Jezus, neem mijn hart en geef mij woorden van kracht, van liefde, van welwillendheid, van vergeving. Geef dat ik eiken dag als verloren beschouwe, dien ik voorbij zou laten gaan zonder van uwe goedheid te spreken, â zonder de eene of andere ziel vertroost of bemoedigd te hebben, â zonder althans uwen heiligen Naam door een kind te hebben doen zegenen en liefdevol uitspreken.

O Jezus, zoo geduldig voor degenen, die u door liunne lastigheid en hunne onwetendheid vermoeiden,â Jezus, zoo minzaam en welwillend de zelfde lessen herhalende, het uur der genade afwachtende, â o Jezus, maak mij geduldig om te luisteren, geduldig om te onderwijzen, geduldig om steeds te herhalen, opnieuw te beginnen, zij het drie, zij het twintig, zij het honderdmaal.

Geef mij de kracht om steeds minzaam te zijn wanneer men mij lastig valt; en mocht de natuur zich een oogenblik vergeten, geef mij dan ootmoed genoeg om mijne fout door een vriendelijk woord te herstellen.

O Jezus, die aan den weg nedergezeten, met goddelijke goedheid de gelegenheid bespieddet om wel te doen, â die eenvoudig een dienst vraagdet om de ziel der arme Samaritaansche vrouw tot u te trekken, , geef my de genade om het lijden te raden dat de vrees soms verbergt; geef mij eene eenvoudige, heilige, moedige behendigheid om zielen voor u te winnen, en olie en wijn te gieten cp de wonde, die Gij mij hebt doen ontdekken.

O Jezus, die een getrouwen rentmeester zoekt om uwe schatten uit te deelen, â geef, geef mij veel, opdat ik veel moge geven, â â- neem mijne handen om uwe aalmoezen uit te reiken, neem ze opdat zij, gelijk de uwe, toen gij de voeten uwer Apostelen wiescht, ter beschikking van allen, â werkende voor allen, â allen tot hulp mogen zijn. Geef dat ik

nooit vergete, dat ik, gelijk Gij, op aarde ben, niet om gediend te worden, maar om te dienen. â Geef dat ik worde gelijk de fontein aan den weg geplaatst, waar ieder zich kan komen verfrisschen, als de boom langs den weg, die niemand toehoort en die den voorbijganger zijne rijk beladen takken aanbiedt, die ter aarde buigen onder liet gewicht hunner vruchten.

O Jezus, die de zielen zoo vurig bemint, en zonder aanzien van uiterlijke vormen van schoonheid of karakter in haar slechts de teederbeminde kinderen van God ziet, â o geef mij, dat ik in al degenen met wie ik omga, steeds hare ziel moge zien, hare ziel moge beminnen, slechts wel moge doen met het oog op die ziel, o mijn Jezus, voor welke Gij uw leven hebt opgeofferd, die U, even als ik, haar Vader noemt, en met wie ik hoop in alle eeuwigheid in uw heilig en goddelijk Hart vereenigd te leven. '

Beminnen, zogden wij, is de verplichting bij uitnemendheid der Religieuze. Het doeleinde van den Religieuzen Staat, zegt de H. Thomas, is de volmaaktheid der liefde.

Beminnen, zegden wij nog, is zich geheel aan God, aan God alleen geven; vervolgens, door Gods hevel op die wijze en naar die mate die God wil, zich aan den evennaaste toewijden.

Beminnen is een voortdurend streven om zijn wil met den wil van God te verÃ©Ã©nigen, ten einde hier op aarde zijne getrouwe en toegeuegene dienstmaagd te zijn, zoodat men, zonder de minste aarzeling, wille

al wat God wil, â ia vrede en met vreugde aanneme al wat Hij toelaat, â gaarne doe wat Hij ons door zich zelveu of door degenen, die Hij over ons stelt, gebiedt, met het doel om zijne almacht, zyne wijsheid, zijne goedheid te erkennen en Hem de grootste glorie te verschaffen, waartoe een geschapen wezen hier op aarde bekwaam is.

Die liefde, welke ons met vrijen wil en volle genegenheid onder de afhankelijkheid van God plaatst, is zeer gemakkelijk voor de Engelen des hemels, voor de Heiligen, die Gods glorie genieten; zij was gemakkelijk voor de allerheiligste Maagd Maria, toen zij nog op deze wereld leefde; maar voor ons, o, wat is zij moeielijk!

Â»Die liefde,quot; zegt Mgr. Gay, Â»heeft talrijke, Â» machtige, onderling verbonden, onverbiddelijke vijan-gt; den: De duivel, de wereld, het vleesch, de zonde gt;onder alle namen, onder duizend vormen, met Â»verbazende strijdkrachten! Dit alles, onder welk Â» kleed het zich ook moge verbergen, is eene werkelijke Â«tegenspraak der liefde en is in den grond: de haat. gt;De liefde ontmoet dien minder of meer hier beneden, gt;doch zij moet dien overal uitdrijven.quot;

De haat, dat wil zeggen, de duivel, want de duivel is degene die niet bemint, tracht voortdurend ons streven naar God te weerhouden, te verlammen, af te wenden; dat streven ons ingestort bij het H. Doopsel, aan ons vooral, die ons zoo dikwijls mogen voeden met het vleesch van Jezus-Ghristus en zoo vurig verlangen met Hem in den Hemel vereenigd te worden. â De duivel vermenigvuldigt rond ons hinderlagen van allerlei aard:

Hinderlagen voortkomende uit onze door de erfzonde bedorven natuur, die ons vooral baatzuchtig maakt,

hinderlagen voortkomende uit alle, zelfs uit de heiligste schepselen, waarvoor de duivel in ons genegenheden opwekt, die ons hart kunnen bezoedelen; of afkeer, waardoor wij ons van onzen evennaasten en bijgevolg van God verwijderen.

Om te beminnen, dat wil zeggen, om zich aan God en aan zijn eoennaasten om God en volgens God toe te wijden, moet men dus strijden en onophoudelijk strijden.

Het doel des levens is de liefde tot God; welnu, daar het leven een onophoudelijk streven naar het doeleinde is, en de weg die tot dat doeleinde leidt, door hinderpalen belemmerd wordt, zoo moeten wij al onze pogingen aanwenden om die door een ernstigen strijd te overwinnen; â waaruit men mag besluiten, dat om heilig te worden men vooral kracht en moed moet hebben.

Strijden is noodzakelijk voor alle menschen; het leven des menschen op aarde is een voortdurende strijd. (Job VU, 1). Hij, die niet strijdt, verdient den onteerenden naam van lafaard en wordt langzamer-

1Â°. Het is voor alle menschen noodzakelijk te strijden. 2Â°. Het is vooral voor elke religieuze noodzakelijk te strijden.

God had den mensch geschapen in volmaakten toestand: zijn verstand, door geene enkele dwaling verduisterd, kende al wat hij noodig had te kennen; â zijn wil, door geen enkele kwade begeerte bedorven, beminde wat hij moest beminnen, en volgde zonder moeite en zonder weerzin het licht der waarheid; â zijne zintuigen stonden volkomen onder het bedwang van zijnen wil, kenden geen weerstand en werden door geen enkelen hartstocht geslingerd. Ia dien toestand zou de mensch natuurlijk God en voor en door God zijn evennaasten bemind hebben, hij kon, gelijk Eva en Adam, tot het kwaad worden verlokt, doch eene enkele poging van den wil ware voldoende geweest om de bekoring te overwinnen.

verduisterd en van zijne schoonste lichtstralen beroofd, strijden om de waarheid te kennen;âzijn wil, gewikkeld in de ongeregelde liefde der schepselen, en slaafs onderworpen aan de begeerlijkheid, die hem bij na ondanks zich zei ven tot het kwaad aanspoort,

moet strijden om onderworpen te blijven aan Gods geboden; â zijne zintuigen, door de verbeelding en door de driften, die tegen de rede waren opgestaan , opgewekt, moeten strijden om zich rein en waardig te bewaren.

Het H. Doopsel heeft zeker den vloek, dien de zonde op ons getrokken bad, doen verdwijnen; doch hetzij om onzen hoogmoed neder te drukken, om onze deugd te beproeven, of ons in eene voortdurende afhankelijkheid zijner genade te bewaren, heeft God in ons een wortel van bederf, eene neiging tot het kwade laten bestaan, als een wreed en verschrikkelijk vijand, waarmede wij een voortdurenden strijd moeten voeren, hetgeen den H. Paulus met een gevoel van diepe nederigheid deed zeggen: Ach! wie zal mij verlossen van dit lichaam des doods? (Rom. VII, 24.) Wie zal mij ontdoen van die schandelijke slavernij en mij de vrijheid schenken, waarnaar ik verlang? Ik doe het goede niet dat ik doen wil, en ik doe het kwade dat ik niet wilf (Rom. VII, 19.)

Wij allen ondervinden meer of minder, wat de H. Paulus ondervond. Wij allen hebben, even als hij, te worstelen tegen dien zoo vernederenden in-wendigen strijd. Zij die gedoopt zijn, leert ons het Concilie van Trente, behouden nog in zich den brand der hegeerlijkheid, waartegen zij voortdurend moften strijden, en die voor hen eene iron van verdiensten, loordt, als zij door de genade van Jezus- Christus moedig iveerstaan; want men wordt slechts gekroond na edeTmoedig gestreden te hebben. (Sess. V. Can. V.)

2Â°. Op de menigte vijanden, die ons aanvallen, en slechts Ã©Ã©n doel hebben, te weten ons te verdelgen,

naar het lichaam; â ons van ons laatste doeleinde, de vereeniging met God, af te trekken naar de ziel.

Van buiten de koude, de warmte, de verpestende uitwasemingen, de vergiftige dampen der lucht.

Van hinnen de honger , de dorst, al de ziekten, die uit het bloed voortkomen ...

Indien wij geene voorzorgen nemen, indien wij niet eiken dag, ja elk oogenblik strijden, indien wij niet telkens de schade herstellen ons door deze vijanden toegebracht, gevoelen wij langzamerhand eene alge-meene verzwakking, vervolgens eene ware ongesteldheid, een lijdenden toestand, de gevoelloosheid en eindelijk den dood.

Van huiten. De H. Paulus leert ons, ons te wapenen tegen de belagingen en aanvallen des duivels. Want wij hebben den strijd, zegt hij, tegen de Overheden en Magten, tegen de wereldbeheerschers dezer duisternis, tegen de booze geesten in het hovenaardsche. (Eph. VI, 12.)

Elk schepsel is tengevolge der erfzonde, die op ieder hunner gelijk op ons drukt, of de verklaarde vijand onzer ziel of ten minste een gevaar, en kan door de begeerlijkheid, die in ons verblijft, ons tot val brengen; zoo kan de schoonheid die bekoort, de warmte die ontwikkelt, â de vrucht die voedt, het kleed dat ons dekt, voor onze ziel eene oorzaak tot val worden.

Van binnen. Daar vindt men die drievoudige kiem, door den H. Johannes aangeduid onder den naam van begeerlijkheid, waarvan wij reeds gesproken

hebben: de begeerlijkheid der oogen, de gierigheid; de begeerlijkheid des vleesches, de zinnelijkheid; de begeerlijkheid des geestes, de hoogmoed, â een voortdurende vijand des te vreeselijker, omdat hij zich onder een zachten, bekoorlijken vorm voordoet en zich als onmisbaar doet beschouwen.

Indien wij geeue voorzorgen nemen, indien wij niet eiken dag, ja elk uur strijden, indien wij niet telkens de schade herstellen ons door die vijanden toegebracht, gevoelen wij langzamerhand de kracht onzer ziel verminderen, hare onschuld verdwijnen, de zonde haar overmeesteren, haar doordringen, haar den dood toebrengen.

Van huiten wordt het afgeknaagd door eene menigte insecten, die het langzaam verslinden.

Ziedaar het beeld eener ziel die niet zou strijden. De verslindende insecten, die het lijk afknagen, zijn de hartstochten; wij geven die ook een anderen naam, die wel is waar zachter klinkt, doch even krachtig is: neigingen.

Eene neiging is eene kracht, die ons trekt naar het geen ons behaagt en vleit, en ons dit doet voorkomen als noodzakelijk tot ons welzyn, ja, tot behoud van ons leven.

Die neigingen bestaan in ons en zonder ons. Zij groeien aan, naarmate wij haar laten heerschen, en langzamerhand overmeesteren zij ons zoodanig dat zij ons aan de dieren gelijk maken.

Dp dieren handelen slechts volgens hunne neigingen. De mensch is met rede begaafd, om ze te weer-

houden, te onderdrukken; maar sedert den zondeval van onze eerste ouders is onze rede zeer zwak; als zij niet door de goddeljike hulp versterkt wordt, zal zij weldra onmachtig worden om den mensch te weerhouden , die zich door zijne zinnen laat medeslepen.

Deze noodzakelijkheid is zeker de zelfde voor de religieuze als voor ieder christen; om de zelfde reden moet zij strijden tegen hare eigene zinnelijkheid en tegen de aanlokselen der schepselen, die zoeken haar van God te verwijderen; â maar hare hoedanigheid van religieuze verplicht haar meer bijzonder tot dezen strijd, omdat haar roep haar verplicht tot eene grootere liefde tot God, die eene grootere onthechting van zich zelve vraagt, en omdat de duivel die haar hijzonder haat, zijne pogingen, zijne bekoringen en inblazingen verdubbelt om haar te doen vallen.

De duivel haat God, en die haat toont zich bijzonder in al hetgeen God meer bijzonder toebehoort.

I. De zonde door eene religieuze begaan, kan, indien deze hare HH. Geloften niet aanrandt, in zich zelve niet zwaarder zijn dau de zonde door anderen begaan; maar zij is meer beleedigend voor God, en kan in de christelijke maatschappij een onherstel-baren indruk maken.

Is die zonde doodelijk, zoo wordt zij voorafgegaan door eene grootere kennis, waardoor zij een geheel bijzonder kenmerk van iceerstand aanneemt; â zij gaat vergezeld van eene grootere ondankbaarheid, waardoor zij een kenmerk van grootere kwaadwilligheid aanneemt; â zij wordt gevolgd door eene rechtvaardige

verbittering vau deu kant van Jezus, die recht had, meer eerbied en gehoorzaamheid te verwachten; â zy kan de oorzaak worden van eene groote ergernis, het geloof doen wankelen, de boosaardigen doen zegevieren en verderf rond zich zaaien.

Daarom woedt de duivel tegen de zielen, die God toegewijd zijn, en bekoort haar meer, en op eene meer kiesche en aanhoudende wijze dan anderen. Hij zegepraalt, zoo vaak hij eene religieuze doodelijk doet zondigen; hij daagt, om zoo te zeggen, God uit, tot wien hij dan kan zeggen: Zie, na alles wat Gij voor die ziel gedaan hebt, bemint zij mij meer dan U!

II. Hoewel het, Gode zij dank, slechts zeer zelden gebeurt, dat de duivel eene religieuze in eene doodzonde doet vallen, bekoort hij haar niettemin hevig, en heeft hierin ten doel:

1Â°. Haar de deugd moeielijh, het juk des Heeren zwaar, drukkend, ondragelijk te maken, haar het kalme, aangename leven dat zij bij hare familie leidde, te doen betreuren, en haar ten minste den tijd te doen verliezen: Â» Als de duivel bemerkt, dat eene ziel hem gaat ontsnappen,quot; zegt de H. Franciscus van Sales, Â» zoekt hij ten minste, haar te vermoeien, door bekoringen te kwellen en den tijd te doen verliezen.quot;

2Â°. Haar van het gebed af te trekken en haar hare oefeningen van godsvrucht te doen verzuimen.

Om te kunnen bidden heeft men kalmte en vrede noodig. Als men door bekoringen gekweld wordt, als men twijfelt of men God beleedigd heeft, dan wordt het gebed moeielijk, men durft niet tot God gaan, men lijdt veel gedurende de godvruchtige oefeningen, men laat ze achter, en door dit verzuim doet men de bron der genaden uitdrogen.

De religieuze, onder den invloed der bekoring, niet wetende in hoever zij al dan niet heeft toegestemd, ontstelt, verontrust, ontmoedigt zich, durft, niet meer tot Jezus naderen en verwydert zich van de H. Tafel. De duivel zegeviert, want hij kent de groote genade, waarvan die arme ziel zich berooft, â Vooral voor de religieuze geldt het woord; Men kan de gevolgen niet berekenen, die e'Ã©ne H. Communie vlinder in eene ziel teweeg brengt.

4Â°. Haar karakter te bederven. Eene bijna voortdurende bekoring ontstelt, verveelt, verbittert, bedroeit en verontrust. â Men werkt met moeite, vertoornt zich om het minste woord, men kwetst telkens de liefde, men vernietigt den religieuzen geest in zich en rondom zich.

5Â°. Haar geweten te vervalschen en te bederven, haar in twijfel en gewetensangst te werpen.

Deze toestand is vreeselijk; hij verblindt het oordeel, verwijdert van de HH. Sacramenten, verdooft de vreugde, verwoest den vrede, verwart het verstand, en geleidt eindelijk tot krankzinnigheid of losbandigheid.

Het doel, dat de duivel zich voorstelt, is zwakke zielen daarheen te voeren; hij toont haar overal de zonde, en doet haar gewetensangst als eene deugd die hij kieschheid van geweten noemt, beschouwen , hij doet haar hart uitdrogen, verwijdert haar van de biecht en H. Communie, onder voorwendsel dat zij die slecht doet, en maakt zich aldus meester van haar geheel bestaan.

6Â°. Hare krachten te ondermijnen, haar de gezondheid te doen verliezen, haar onnuttig te maken voor hare Communauteit. Dit is een langzaam, doch onfeilbaar uitwerksel van die gedurige spanning

van den geest, van den gewetensangst, van de overdreven vrees God te mishagen. Men verliest eetlust, slaap en vroolijkheid, en leeft zich zelve en anderen tot last.

III. Begrijpt gij nu, waarom de geestelijke strijd ons zoo dringend wordt aanbevolen?

1. Door Jezus-Christus, die, wetende hoe noodzakelijk deze strijd voor ons is, ons daartoe aanzet, ons verzekerende dat de hemel slechts voor hem is die gestreden zal hebben. â Hij zegt ons, dat wij moeten waken en bidden om niet te vallen. - Hij vraagt dengenen, die Hem willen volgen, zichzelven te verzaken. â Hij doet ons door zijne Apostelen zeggen, den duivel krachtig te weerstaan, hem geen ingang te geven in onze ziel, â niet te leven volgens het vleesch, uit vreeze den dood te vinden, â ons te omgorden met al de wapenen van God, om ons tegen de hinderlagen des duivels te verdedigen.

2. Door al de Heiligen, die door eigen ondervinding geleerd hebben, hoe noodzakelijk het is altijd op zijne hoede te zijn om niet verrast, overmeesterd, vernederd, overwonnen te worden. De ziel moet het lichaam beheerschen, zegt de H. Alphonsus, of wel het lichaam zal de ziel onder de voeten vertrappen. Wij moeten ons lichaam behandelen gelijk een ruiter een driftig paard behandelt, dat hij met krachtige hand breidelt, uit vrees van ontzadeld en op den grond geworpen te worden. â Strijd, want, zegt de H. Franciscus van Sales, Â«waartoe dienen halfdoode harten?

Begrijpt gij nu, waarom de H. Kerk voor u, God toegewijde zielen, van wie zij zich bijzonder wil bedienen om God te doen kennen, beminnen en dienen, begrijpt gij, waarom de H. Kerk binnen uwe

gewijde muren de voorzorgen om u aan den invloed des duivels te onttrekken als vermenigvuldiat, ver-

wijdenng van de wereld, van hare gezelschappen, hare vermaken, hare nieuwstijdingen, â de regel, die geen enkel oogenhlik van den dag vrijlaat voor ledigheid noch willekeur, â middelen in overvloed om ons tot God te geleiden, ons tot God terug te voeren, ons dicht bij God te plaatsen, gebeden, HH. Sacramenten , godvruchtige lezingen, vermaningen, goeden raad, moederlijke leiding, algemeene en bijzondere retraites, â eene diepere kennis moer verplichtingen, die u des te dierbaarder worden, naarmate gij der-zelver wijfheid, beter inziet?

Lees dan met opgewekten geest en grooten moed deze bladzijden; zij zullen u helpen, de listen des duivels te kennen, de noodige voorzorg daartegen te nemen en ze krachtig te weerstaan.

Verschrik toch niet bij het hooren van het woord strijden. De strijd ligt voor u niet in beweging, gedruisch, noch aanhoudende vrees. Wij zullen u bewijzen, dat hij bestaat in een bedaarden, vertrouw-vollen, aanhoudenden wederstand. Daarenboven zu!t gij, o zielen, die aan God zijt toegewijd en aan God toebehoort op eene gansch bijzondere wijze, niet

alleen strijden; Jezus, uw Meester, uw Vader, uw Bruidegom, Jezus zal met en voor u strijden, als gij Hem slechts getrouw dient, en Jezus-Christus is almachtig en overwint altijd.

Men kan strijden op eene indirecte wijze door voorzorgen te nemev , en op directe wijze door te worstelen.

Voorzorg nemen is maatregelen nemen om den vijand alle middelen te ontnemen, die hij zou kunnen gebruiken, hetzij om tot ons te naderen, hetzij om ons te bevechten.

Voorzorg nemen is zich voorzien van wapenen om den vijand te bestrijden; en die wapenen, waarmede wij verzekerd mogen zijn, dat wij altijd zullen overwinnen, worden ons door Jezus-Christus zelf aangewezen; de waakzaamheid en het gehed.

Welnu, in ons bevinden zich 1Â°. onze zintuigen, die, ons in aanraking brengende met uitwendige zaken, den duivel de middelen aan de hand geven om in onze ziel de verzoeking tot ongehoorzaamheid aan God, tot weerstand tegen God ingang te doen vinden.

De duivel begint met onze zinnen op zulk eene wijze te treffen , dat hij daarin eene aangename gewaarwording doet ontstaan; â de zinnen deelen die gewaarwording mede aan de ziel, die den indruk daarvan ontvangt. â Die indruk doet nadenken. Dit nadenken veroorzaakt het aannemen of verwerpen van het genot, en zoo dit genot zondig is, wordt

de zonde daardoor begaan meer of minder zwaar, naar gelang zij meer of minder strijdt tegen de wet van God.

Hieruit ontstaat de verplichting, onze zinnen te beivaken en te versterven, volgens de zoo krachtige christelijke uitdrukking. Versterven zegt zooveel als ze door de gewoonte als ongevoelig, als dood maken voor de uitwendige bekoorlijkheid.

2^e. Er zijn in ons, binnen ons die neigingen, waarvan wij gesproken hebben, en die uit hare natuur door de erfzonde mede streven om ons af te trekken van Gods wet, die haar in den weg staat.

liemge dezer neigingen of hartstochten zetten ons uit zich-zelven aan om God ongehoorzaam te zijn, zooals de haat, de hoogmoed, de zinnelijkheid, de nijd, die de duivel tracht in ons te verwekken; â de anderen zetten ons uit zich-zelven niet aan om God ongehoorzaam te zijn en kunnen ons zelfs tot Hem brengen, zooals de begeerte, de vreugde, de droefheid., de werkzaamheid; deze tracht de duivel te doen ontaarden, te vervalschen, tot zijn doel te gebruiken. Men neemt gewoonlyk voorzorgen voor de hartstochten die op directe wijze tot het kwaad voeren; men denkt er niet genoeg aan, voorzorg te nemen tegen de andere eu ze te versterven.

Wij zullen aantooiien hoe de duivel zich van deze laatste bedient om ons tot het kwaad te doen overhellen , benevens de voorzorgen, waarmede men zich moet omringen.

3^e. Er zijn in ons vermogens, die ons rechtstreeks in betrekking stellen met God, waardoor wij Hem kennen, beminnen en dienen, â doch ons ook in aanraking stellen met de schepselen eu ons daardoor van ons einde kunnen afkeeren.

Tegen deze geestvermogens , het geheugen , de verbeelding, het. oordeel, den wil, moet men ook voorzorg gebruiken.

Ziehier eenige raadgevingen, die wij nuttig achten, omtrent de wijze van voorzorg te nemen, te weten door het versterven der zintuigen, der hartstochten, der geestvermogens.

Het is vooral door de oogen dat de duivel en de dood in de ziel dringen. De uitwendige zaken, door het gezicht medegedeeld, veroorzaken haar eene zekere ontroering, verstrooien haar, trekken haar uit hare ingekeerdheid, en als zij die ontroering behoudt, wordt zij langzamerhand verleid en overmeesterd. Een enkele blik op een persoon, op eene plaat, kan eene bron der hevigste aandoeningen, een begin van onrust worden voor uw geheele leven. fVat men niet ziet begeert men niet, zegt de 11. Franciscus van Sales.

Wees dan zeer, zeer zedig, opdat uw Engelbewaarder in u eene zijner zusters der aarde erkenne. â

Zedig in de kapel, â zedig in het gebed, â zedig in de gangen, â zedig in de spreekkamer, â zedig in uwe cel, â zedig overal; want overal ziet God u.

Hoe meer gij de oogen zult sluiten voor de aardsche zaken, hoe nauwer gij met God vereenigd zult leven, hoe meer zijne blikken zich op u zullen vestigen; en hoe zoet en weldadig zullen die oogslagen zijn!

Oogslagen van barmhartigheid, waarmede Hij zijne Bruiden begunstigt om die meer aan zich te hechten en haar te bewaren, zelfs voor de geringste smet.

Oogslagen van teederheid, die de kleine offers, die zg uit liefde voor de zedigheid brengen, duizendvoud vergoeden.

Oogslagen van heiliging eindelijk, die in hare ziel overvloedige genaden storten, welke den duivel op afstand houden.

Gevoelt gij niet eene gewaarwording van vrede, wanneer gij een joug meisje zedig met neergeslagen oog daarheen ziet gaan, en voegt zich daarbij geen gevoel van liefde? Ziedaar wat God voor u gevoelt, als Hij uwe zedigheid ziet.

Wij moeten allen bekennen: Wij spreken te veel; en die overvloed van woorden, behalve dat hij een krachtig middel voor den duivel is om ons te doen zondigen tegen de liefde, het geduld, de onderwerping en de ingekeerdheid, belet ons het woord Gods te hooren in het gebed, de meditatie, de geestelijke lezing, belet ons vooral het woord Gods te verstaan en te begrijpen. â Niets droogt zoodanig het hart en de kracht der ziel uit dan de gewoonte van zonder wederhouding te spreken.

Praat dan niet voort, gelijk gij het bijna overal doet, zonder zelfs te denken dat gij in het geheel niet moest spreken.

De stilzwijgendheid is als het heiligdom der rechtvaardige ziel, waarin God komt wonen gelijk binnen

de muren een er kerk. â Zij bewaart de ziel voor onrust en ontsteltenis; zij geeft vrede; zij doet twist, tweedracht, tegenspraak, vijandschap vermijden; zij is de steunpilaar, de kolom, de kroon der religieuze huizen; waar zij heerscht, vindt men vreugde, vurigheid , liefde.

Wee der gemeente waar het stilzwijgen niet wordt geÃ«erbiedigd! God woont daar niet.

Wee der religieuze die gemakkelijk dit punt van haren regel overtreedt! Hare zaligheid is in gevaar.

Wee der Overste, die niet de grootste zorg aanwendt om het stilzwijgen te doen nakomen! God zal haar eene strenge rekenschap vragen van de fouten door die overtredingen berokkend.

De praatzucht, het verbreken der stilzwijgenheid toont in eene religieuze de wanorde en de armoede der ziel. Als God een hart bezit, vervult Hij dit hart; God alleen is dit hart genoeg, en kalm en tevreden, behoeft het elders geen vreemden troost te gaan bedelen.

Het verbreken van het stilzwijgen is voor eene gemeente de bron der grootste wanorde en is alleen genoeg om haar ten verderve te voeren.

Het veroorzaakt tijdverlies, vertrouwelijkheden, ontevredenheid, morren, opstand.

Het kwetst de voorzichtigheid door het onbescheiden overdragen, â de zedigheid door de verstrooiing en lichtzinnigheid, â de gehoorzaamheid door het overtreden en somtijds door het minachten van den Regel, â de nederigheid door de klachten der eigenliefde, â de liefde door de spotternij, de onaangename of bitse woorden, â de vurigheid door de uitgestortheid, waardoor men geene enkele goede gedachte kan vormen in de meditatie, â de orde en regeltucht door

Spreek dan weinig, en uw hart zal zuiverder, uw geweten rustiger, uwe liefde grooter en weldadiger zijn, uw werk beter verricht worden.

Spreek weinig, en uw gewetensonderzoek zal minder moeielijk, uwe biecht korter, uwe gebeden kalmer, uwe meditatiÃ«n zoeter, uwe CommuniÃ«n godvruchtige!', uw geluk in het klooster volkomener zijn.

Geene overdrijving ten dezen opzichte. Neem eenvoudig en zonder nadenken, wat u wordt opgedischt; â stel u tevreden met datgene wat ieder uwer voorgediend wordt; â zeg eenvoudig, wat u tegenstaat of slecht bekomt; â neem zonder overhaasting en met dankbaarheid, wat u boven het gewone voedsel wordt gegeven; â spreek nooit over hetgeen u opgedischt is; â matig uwe haastigheid in het voldoen van uw eetlust; â neem niets tusschen de maaltijden zonder nood of zonder verlof. â Hij die tot de volmaaktheid wil opstijgen, zegt een heilig schrijver, moet beginnen met het versterven van den smaak. Als de gulzigheid overwonnen is, zegt de H. Thomas, komen de andere zintuigen spoedig onder bedwang.

Zijn de spyzen volgens uwen smaak, zoo bedank God; zijn zij het niet, zoo neem dit in stilte aan; en de duivel zal weinig macht hebben op uwen smaak, dien gij aldus aan den regel onderwerpt.

De duivel schijnt langs dezen weg wel het minste te bekoren, wijl in de kloosters daartoe minder gelegenheid bestaat; geef den reuk nochtans niet toe

uit enkele zinnelijkheid. De religieuze, die den geur der bloemen zou zoeken of gelijk eene wereldsche vrouw reukwerken tot haar gebruik zou houden, zou weinig religieuzen geest toonen. Zware fouten, zegt Bossuet, zijn ontstaan door het zinnelijk genot eener bloera. Geene overdrijving voorzeker, doch ook geene zinnelijkheid!

Het gehoor heeft ook zijne gevaren. Dit weet de duivel; en daar hy binnen de gewijde kloostermuren geene zinnelijke woorden en gesprekken kan dringen, brengt hij daar, onder verschillende voorwendselen, melodiÃ«n, die ontzenuwen, gezangen, die doen mijmeren, loelluidende poeziÃ«n, die onttrekken aan het eentonig en werkzaam kloosterleven, om ons in het midden der wereld terug te voeren.

Wees zeer getrouw aan datgene wat uwe consti-tutiÃ«n voorschrijven, zoo omtrent de gezangen als de wijze van te zingen, en voer onder voorwendsel van lessen, die men geven of nemen moet, datgene niet in wnt te zeer naar de mode is. De mode moet nooit den drempel des kloosters overschrijden.

Wij zullen nog later hierover spreken bij het aan-toonen der zinsbegoochelingen ten opzichte der zuiverheid; en geven nu slechts dezen regel: De zorg voor het lichaam moet altijd redelijk, nooit zinnelijk zijn. De religieuze moet hare ziel, dat evenbeeld Gods, over haar lichaam doen heerschen; dat zij zich wel wachte, zegt de H. Bernardus, de Meesteres te dooden om de dienstmaagd te sparen.

Daar heerscht meer vrijheid, waarvan de duivel gebruik maakt om meer fouten te doen begaan; â daar bestaat meer uitstorting van gemoed, waarvan de duivel gebruik maakt om meer uitgestortheid te doen heerschen; â daar gaat men vrijer met elkander om, en de duivel maakt er gebruik van om meer de liefde te kwetsen.

Dat in uwe recreatie geene kinderachtige vroolijkheid heersche, geene onbetamelijke, lichtzinnige, dubbelzinnige woorden, â geene aardigheden, die in platheden ontaarden. Weerhoud in de recreatie een woord dat kan kwetsen, of een driftig antwoord dat eene uwer medezusters zou vernederen; â weerhoud eene geestigheid, waardoor gij lof bejaagt, â zwijg liever dan bits, lastig, spotachtig, boosaardig te zijn; â maar zwijg nooit omdat gij pruil ziek, grillig, stuursch, hoo vaardig of stroef zijt.

De houding eener religieuze moet deftig zijn, en zij kan dit slechts door eene groote waakzaamheid en versterving; want de duivel weet maar al te wel, hoeveel voordeel hij uit eene trage, vadsige, zinnelijke houding kan trekken.

Hetzij gij zit, staat, knielt of ligt, denk altijd dat Gods oog op u rust. O als gij uw engelbewaarder altijd aan uwe zyde kondet zien, wiens blik u zelfs in de diepste duisternis volgt, hoe zedig zoudt gij steeds zijn; nooit zoudt gij behoeven te blozen!

Als men u zocht te verrassen, als gij alleen zijt, gelijk de vriend van den H. Franciscus van Sales

dit deed, zoo men u even als hem, steeds ernstig, opgeruimd en uiterst zedig moeten vinden.

De begeerte ondersteunt de ziel in hare moeielijk-heden, â bezielt haar werk, â heft haar op als zij bezwgkt; de begeerte is de prikkel van den wil; de H. Geest prijst den man aan begeerten en niemand heeft ooit de volmaaktheid eener wetenschap of eener kunst bereikt zonder eene vurige begeerte.

Begeer veel, begeer vurig; uwe leus zij dit woord der Heiligen, die zich steeds aangenamer zochten te maken in Gods oog: Nog meer. Heer, nog meer! maar pas wel op, dat uwe begeerten geene begeerten blijven, waardoor gij niets uitwerkt en u slechts voedt met hersenschimmen. Het is dan, dat gelijk de H. Geest zegt, de begeerten dooden, zij dooden omdat zij al onze vermogens verlammen, en slechts onze verbeelding voeden. Zij wekken eene religieuze, die ze niet weet te beheerschen op om iets anders te hebben dan zij heeft, â in een ander klooster te leven, â met eene andere bediening, dan die welke de gehoorzaamheid haar oplegt, bekleed te worden, â met eene andere zuster, dan die welke men haar aanwijst, te mogen werken. â

Deze begeerten vormen het speelgoed, waarvan de duivel zich bedient om ons van onzen plicht af te trekken. Pas dan wel op en houd uwe begeerten in toom. Heeft de begeerte, die in uwen geest opwelt, eene kwade zaak tot voorwerp, zoo verstik ze onmid-

delijk; â is het eene onverschillige zaah, dan zie eerst, of zij u niet van uw plicht verwijdert en heilig haar door eene goede meening. De begeerte zelfs eener zaak, die goed in zich-zelve is, doch te vurig begeerd wordt, moet gij matigen en slechts in zooverre onderhouden als zij u meer godsvrucht, meer liefde, meer zelfopoffering inboezemt.

O hoeveel wijsheid ligt besloten in dit woord van den H. Franciscus van Sales: Ik begeer zeer weinig, en wat ik begeer, hegeer ik zeer weinig, en kon ik opnieuw geboren worden, zou ik nog minder begeeren. Hij begeerde nochtans vurig God te beminnen, maar zgne begeerte, door zijnen wil teruggehouden, ging nooit verder dan zoo ver als God wilde.

De vreugde, de heilige vreugde, is de gewone deugd eener goede religieuze; het is de natuurlijke dampkring der godvruchtige gemeenten ; daar waar zij niet heerscht, moet men vreezen dat de godsvrucht, de gehoorzaamheid, de liefde ook niet heerschen. God bemint den blijden gever; God wil dat de vreugde steeds onder ons heersche.

De vreugde is de vrucht van een goed geweten, van den vrede, van de verzekering der zaligheid; â de vreugde sticht den evennaaste, vermeerdert de verdiensten der werken door de vurigheid, waarmede men ze verricht, te vermeerderen; geeft moed aan den wankelenden wil; â de vreugde vermindert de bekoringen en jaagt den duivel op de vlucht.

Maar als men haar niet weet te versterven, kaa de vreugde weldra ontaarden in gemeenzaamheid, â in uitgelatenheid, â in uiigestortbeid, â in onmatig

lacheu,âin spotternij. Men moet haar dus weten te matigen, als zij te luidruchtig wordt. De dwaze, zegt de H. Geest, lacht luidkeels; de wijze zal slechts glimlachen. Men moet dus elke scherts, waardoor men eene medezuster kan beleedigen, achterlaten, alsook elke daad uit kortswijl gedaan, welke eene zuster zou kunnen vernederen of ten haren koste zou doen lachen.

Uit de overmatige vreugde trekt de duivel de uitgestortheid ^ welke de stilzwijgendheid, den geest des gebeds benadeelt, alsook de kleine ontevredenheden, die langzamerhand de liefde ondermijnen.

De treurigheid is altijd verkeerd; zij deugt tot niets, zij brengt allerlei kwalen voort.

Zij geeft walging voor het gebed en het werk, â zij levert de ziel over aan de bekoringen des duivels, en maakt haar bijna onfeilbaar tot den val gereed; â zij bezwaart den omgang der zusters onder elkander; â zij verwart en verontrust den geest, â boezemt eene dwaze vrees voor God ia; somtijds zelfs brengt zij de ziel tot wanhoop.

Men moet haar edelmoedig bestrijden door een aanhoudend en volhardend gebed, â door het vluchten der zonde, waardoor wij vertrouwen krijgen in Gods barmhartigheid, â door zeer getrouw de oefeningen der gemeente te volgen en de eenzaamheid en afzondering te vluchten, â dooreen werk, dat onzen geest ijverig bezig houdt,â door het vlijtig lezen der werken, die over Gods goedheid handelen, â door de H. Communie en de liefde tot de H. Maagd.

De treurige en bedroefde ziel gelijkt op een stuursch en uorsch kind, dat de hand, die men het toestrekt,

verstoot, valt en zich bozeert. De vroolijke ziel daarentegen is een vriendelijk en aanvallig kind, dat al lachende voorwandelt aan de hand zijner moeder.

De werkzaamheid is eene kostbare hoedanigheid, en de religieuze, die ze bezit, kan in hare gemeente een onberekenbaar nut stichten. Zij schrikt voor geen arbeid terug, zet de anderen door haar voorbeeld aan, zij is altijd het eerste aan het werk; â maar als die werkzaamheid niet door eeue nauwkeurige gehoorzaamheid, aan de gegeven bevelen omtrent arbeid en rust gewijzigd wordt, â als zij niet zoodanig onder bedwang staat, dat men zonder tegenzin een begonnen werk op het eerste teeken der klok staakt, â als men hare vurigheid niet intoomt, die gedurende het gebed de ziel in het midden barer bezigheden zou voeren, â als zij niet zoozeer gematigd wordt dat zij het werk eenige oogenblikken kan onderbreken om het hart van God te verheffen, â dan wordt die werkzaamheid koortsachtig, ontaardt weldra in heslommering, in overhaasting, die twee geesels van het inwendig leven.

Het is die beslommering die Jezus-Christus in Martha veroordeelde, toen Hij haar zegde: Martha, Martha, gij zijt bezorgd en bekommerd over vele zaken; Ã©Ã©ne alleen is noodzakelijk! (LuaÂ® X, 41, 42.

Het is tegen die drukte, die overhaasting, dat Jezus ons meer dan andere Christenen wilde waarschuwen, toen Hij, hoewel tot alle menschen sprekende, zegde : Weest dan niet bezorgd, zeggende: Wat zullen toij eten, of wat zullen wij drinken, of loaarmede zullen wij 'ons kleed en ? Want uw Vader weet dat gij dit alles noodig hebt. Zoekt dus eerst het rijk van God en

zijne gerechtigheid, en dat alles zal u toegeworpen worden. (Matth. VI, 31, 32, 33.)

De drukte en de overhaasting ondermijnen den geest van gebed, den vrede der ziel, de stilzwijgendheid , de nederigheid; zij verminderen of vernietigen de verdiensten onzer werken. Wellicht brengen /ij veel voordeel aan, maar vÃ³Ã³r God is dit voordeel zelden in het belang der persoon, die gewerkt heeft.

Gezien, geacht, gewaardeerd, geprezen, voor anderen gesteld te worden, ziedaar de hartstocht die het diepst in onze ziel is geworteld, die zich overal inmengt, overal wordt terug gevonden, altijd leeft als de andere vernietigd schijnen.

Die neiging doet zich gevoelen in de kapel, in het gebed, ja zelfs bij de H. Communie; â zij is by ons, als wij, hetzij alleen, hetzij met onze medezusters werken, â als wij gaan, als wij spreken, als wij ons kleeden; zij is zelfs daar als wij biechten en wij ons zoo diep vernederd zouden moeten gevoelen. Â»Nooit heb ik iemand ontmoet, zegt de H. Franciscus van Sales, die van zijn eigen oordeel geen werk maakte, behalve twee, die mij bekenden dat zij geen oordeel hadden.quot;

O welke waakzaamheid is er noodig om diÃ© gedachten van eigenliefde te verwijderen, die ons altijd omgeven, alsook die neiging tot spreken en handelen om gezien te worden, en ten minste tot zich-zelve te kunnen zeggen: Hoe goed heb ik dit gedaan! Hoe vurig moet men God bidden om dit woord van den H. Joannes den Dooper wel te verstaan: Het is noodzakelijk dat rondom mij mijne medezusters aan-

groeien in wijsheid en goeden naam, en dat ik ver mindere , alsook deze woorden der navolging van Christus: Leer dan veracht en voor niets geteld te worden.

Hoeveel vrede moet onze ziel bezitten om zich niet te ontstellen over een misslag, die ons voor dom, onbekwaam, onbevattelijk doet doorgaan, om eene openbare vernedering te kunnen verdragen, zich niet over eene begane fout te ontmoedigen!

De lichtgeraaktheid is eene dochter van den hoogmoed; de duivel geeft haar den naam van teergevoeligheid of kieschheid.

De lichtgeraaktheid maakt dat wij ons bijna altijd gekrenkt gevoelen, en brengt slechts humeur, pruilerij, afgekeerdheid, en zelfs toorn voort.

De lichtgeraaktheid maakt de religieuze, die haar niet weet te overwinnen, zeer ongelukkig; en het is slechts door edelmoedige en aanhoudende pogingen , dat men over haar zegevieren kan.

Als gij n geraakt gevoelt, als uwe voorstellingen en gevoelens slecht gewaardeerd en tegengesproken worden, dan laat niet vrijwillig blijken, wat gij gevoelt, en tracht te glimlachen ; dit zal u eerst slecht van de hand gaan, doch met Gods hulp zult gij langzamerhand u zelve overwinnen.

Neem gaarne het gevoelen aan van een ander. â Onderwerp u, als men iets van u vergt dat u tegenstaat. â Vergeef een woord of eene handeling die ii kreukt. Bewijs een dienst of, beter nog, vraag een dienst aan de medezuster, die u tegenstaat. â Blijf vrijwillig bij die, wier denk- of spreekwijze u hindert. Als gij Ã©Ã©ne maand op die wijze werkt, zult gij eene merkbare verbetering in uw karakter bespeuren.

Onze geestvermogens kunnen ons aanleiding geven tot eenen hardnekkigen strijd, wegens de ongeregeldheid of overdrevenheid, door de aonde daarin gebracht.

Misschien is zij, door eene bijzondere genade van God, opgegroeid binnen de gewijde muren van een pensionaat of in het heiligdom eener oprecht christelijke familie, alwaar haar geheugen, hare verbeelding, haar hart, voor den indruk der kwade voorbeelden, slechten raad en slechte lezingen bewaard, onschuldig gebleven zijn. Hoe gelukkig is die bevoorrechte ziel! Zij zal zeker te strijden hebben; de duivel zal in haar onheilige begeerten, lichtzinnige, zelfs zinnelijke heelden verwekken; maar de begeerten en voorstellingen, die hare onervarenheid zullen verschrikken, zullen voor haar het zelfde gevaar niet hebben als voor anderen, die minder bevoorrecht zijn.

Wellicht heeft de religieuze, alvorens in het klooster te treden, te midden der wereld een wereldsch leven geleid, heeft zij haren invloed ondergaan, is zij, ondanks

heeft zij die wereld niet bemind, zoo heeft zij toch. bij het vluchten der gevaren, die haar vrees aanjoegen, herinneringen medegebracht, die haar aanleiding zullen geven tot grooten strijd.

1. Haar geheugen zal haar duizenden beuzelarijen, duizenden nietigheden herinneren: de zucht om te behagen, te schitteren, gevleid te worden, hebben misschien hare gedachten bezig gehouden, haren geest bezoedeld, al ware het slechts een oogenblik! Zij heeft daaraan verzaakt, doch zij leven nog in haren

geest. Zij herinnert zich de personen, die zij gekend heeft, de onschuldige, doch zoo bekoorlijke genoegens van haar jeugdig leven, de gezelschappen waarin zij gevierd en gevleid werd. â Zij is verplicht de beelden dier stoffelijke zaken en die ijdele en nutte-looze herinneringen te verwijderen.... Helaas, het is niet gemakkelijk!

2. Hare verbeelding, gezellin en medeplichtige van haar geheugen, versiert alles wat deze haar voorstelt, en geeft aan die herinneringen eene bekoorlijkheid, die de werkelijkheid niet bezat. â En de geest, die zich zoo gemakkelijk laat medeslepen tot alles wat hem behaagt, zal de zoetheid van het huiselijk leven vergelijken met de dagelijksche opofferingen van haar tegenwoordig leven, â de vermaken der wereld met de opofferingen van het religieuze leven, â de vrijheid, die zij genoot, met den dwang van den regel, â den overvloed, die haar omgaf, met het volstrekt noodzakelijke der armoede. De religieuze moet dus krachtig die beelden verdrijven die door zich-zelven reeds zulk een indruk maken, en zal dit slechts kunnen door een vurig gebed en door eene aanhoudende nauwgezetheid in het nakomen harer plichten, zelfs de kleinste.

3. Haar oordeel, door hare verbeelding medegesleept en geboeid, zal haar de zaken slechts doen zien onder het valsche daglicht, waaronder ze worden voorgesteld: het verleden aangenaam en bekoorlijk; â het tegenwoordige eentonig, streng, onuilstaanhaar.

Haar oordeel, door de eigenliefde verblind, zal haar aanzetten, zich boven anderen te verheffen, in zich zelve behagen te vinden, veel te willen weten onder voorwendsel zich nuttiger te kunnen maken. â De religieuze is dus verplicht, dikwijls aan den voet van

het kruis de groote goedheid te overdenken, die God voor haar gehad heeft, den afgrond waaruit Hij haar wellicht getrokken heeft, de barmhartigheid waarmede Hij haar voor grooter kwaad behoed heeft, en de vernederende zonden, waartoe zij vervallen kan, als God haar niet weerhoudt.

4. Haar toil zal gemakkelijk medegesleept worden door de zucht naar vrijheid en onaf hankelykheid, â door de liefde tot de schepselen en de aardsche zaken, â door de begeerte naar den lof, de achting, de liefde der menschen. â De religieuze is dus verplicht te waken over haar hart! Maar ach! dat arme hart! Als zij het niet omringt met voorzorgen van voorzichtigheid, van zedigheid, als zij niet waakt om die gevoelens van liefde, die er somtijds uit over-stroomen , te onderdrukken en daarin geen enkele gevoelige genegenheid te laten doordringen, â o hoeveel lijden zal het haar veroorzaken, hoeveel onrust, hoeveel strijd, hoeveel wroeging, hoeveel vernederende nederlagen zal dat hart alleen haar wellicht bereiden!

Worstelen is, lijf om lijf, met den vijand kampen, â het is aan zijne listen, zyne aanvallen, zijne woede weerstaan, het is hem zoo mogelijk ter aarde werpen, hem overwinnen, hem overheerschen.

Worstelen is handelen gelijk Pater de Raviguan die aan een zijner Oversten rekenschap gevende, van eene zijner retraites, hem schreef: Wij waren

met tweeÃ«n; ik heb den andere het raam uitgeworpen , en hen baas gebleven. Zoo handelen mannen van moed en geloof; zoo moet elke God toegewijde ziel handelen. De maatregel is sterk zonder twijfel, en vraagt iets anders dan een willetje van begeerte en inbeelding, dat schijnt te willen, doch niet wil, â iets anders dan een voorbij gaanden wil, die heden wil en morgen weigert, â iets anders dan een zwakken wil, die door den minsten tegenstand wordt afgeschrikt en teruggeslagen. Een dergelijke wil is niet van het allooi, waarvan God zich gaarne bedient. Eene ware religieuze moet een edelmoedigen, krachtig en, vastbesloten wil hebben, die zegeviert over alle hinderpalen , â een wil ten minste, die voor den hemel doet wat de wereldlingen doen voor de zaken dezer aarde. Denk eens na: deze of gene persoon, dien gij als arm gekend hebt, is thans rijk. Waarom? Hij wilde dit. â Een andere van geringen stand is thans

verheven in glorie. Hij was zwak gelijk wij. Waarom zetelt hij thans zoo dicht bij God? Hij wilde het.

De wil maakt de helden, â de wil maakt de geleerden, â de wil maakt de Heiligen.

Elke worstelstrijd laat zich uitdrukken door deze krachtige woorden, toepasselijk op alle omstandigheden des levens, en die de leus van elke religieuze moeten vormen: er tegen in gaan; en tegen ingaan is vooruitgaan, ondanks alle hindernissen.

Tegen de gezondheid ingaan, â wanneer zij ons te veel bekommert. Tegen de begeerte van te weten ingaan, wanneer zij ons van het gebed aftrekt.

Tegen de achting der menschen, vooral der wereld ingaan, wanneer zij ons de ootmoedigheid beneemt.

Doch als wij ons met voorzorgen omringen, â als wij onze zintuigpn zoodanig bedwongen hebben door de versterving dat de duivel geen vat op ons heeft, â als onze hartstochten, zelfs die welke kalm, nuttig, noodzakelijk schijnen, binnen de grenzen van onze geestvermogens door de voorzichtigheid geregeld, door de wijsheid van een zielbestierder, aan wien wij ons edelmoedig onderwerpen, bestuurd worden, â als wij eindelijk door de vreeze Gods weerhouden worden, zal de strijd licht en de overwinning verzekerd zijn !

Die overwinning durven wij u , getrouwe religieuze, beloven in den naam van Jezus-Christus, die met u zal strijden. Doch:

Strijd kalm. De duivel, zeggen de heiligen , maakt meer gedruis dan hij kwaad doet. Hij is bang voor eene moedige ziel, zegt de H. Theresia, en hij laat spoedig los, als hij met hardnekkigheid wordt bestreden. Een der beste middelen om de bekoring te overwinnen, is haar te verachten.

Eene afleiding of eene gewone bezigheid, die den geest bezig houdt, en van het beeld, dat de duivel ons voorspiegelt, aftrekt, is dikwijls genoeg om de bekoring te doen verdwijnen. Hoe vele bekoringen tegen de heilige deugd zijn verdreven alleen door met eenige zorg de cel te reinigen, met bijzondere oplettendheid de kapel of een gang te vegen, door de eenvoudige plaatsverandering van een trap op of

of zoo mogelijk: door een bezoek aan het H. Sacrament, of wel door aan de Overste eenig verlof te gaan vragen. â Als grondregel is de afleiding in dit geval

uwe wonden te genezen en u bij uw eersten noodkreet , ter hulp te snellen; maar herinner u wel, dat de

gij ze niet wilt. Verontrust u vooral niet over uwe ₀p zwakheden en fouten; gij zijt gevallen, omdat gij te

xeet mijdeleu^ (jie _zij_n haat hem ingeeft, zich be-dienende van al wat er in ons slecht en bedorven is.

drukken, te dooden; dit zijn de vijanden tegen welke ; wij met kracht en volharding moeten strijden, want, j zegt de H. Bernardus, het zijn vergiftigde planten | die, hoewel men ze afmaait, toch voortdurend weder opgroeien; â het zijn wilde dieren, zegt de H. Gre-ⁿ9 gorius, men meent ze gedood te hebben, en zij blijven quot;quot; | voortleven. Wij ontmoeten ze in onzen geest, ons aanzettende tot onafhankelijkheid; aldus onzen eerbied

verminderende voor het gezag, doen zij ons onze plicMen verzuimen en zonder gewetensangst overtreden.

In ons hart, ons verleidende tot al te natuurlijke vriendschap, te groote gehechtheid aan ouders en bloedverwanten; aldus is ons de liefde voor het gebed en de zelfopoffering verzwakkende, geleiden zij ons tot een vernederenden val.

Ã¯n onze zinnen, ons trekkende tot een traag en zinnelijk leven, tot het schuwen van allen dwang, ons aldus het religieuze leven zwaar en moeielijk makende, ons verleidend tot morren en zelfs tot opstand.

Deze verschillende neigingen hebben Ã©Ã©ne zaak met elkander gemeen; zij vertoonen zich aan de religieuze, niet onder haar wezenlijk oogpunt; zij zouden de teederheid van haar geweten angst aanjagen; waar toch is de religieuze die vrijwillig ongelioorzaam, zinnelijk, weerspannig zou willen zijn? Zij vertoonen zich aan haar als door een bedriegelijk glas, dat het zwarte, het afschuwelijke der zonde verbergt en verzwakt, de uitwerkselen onzer drijten doet voorkomen als zaken van weinig gewicht, die of slechts lichtelijk of inliet geheel niet aan de religieuze volmaaktheid kunnen schaden.

De onervarene ziel laat zich bedriegen door dien schijn, die haar de zaken geheel anders voorstelt dan zij werkelijk zijn; zij laat zich door hare neigingen medeslepen, en zoo valt zij langzamerhand in verslapping, traagheid, ontevredenheid en eindelijk in ongeregeldheid.

Wij gaan deze zinsbegoochelingen onderzoeken en weerleggen, en zullen spreken van:

1Â°. De natuur van den religieuzen geest. 2Â°. De beoefening van den religieuzen geest. 3Â°. Hoe het zinsbedrog ons den religieuzen geest voorstelt.

De religieuze geest is de christelijke geest in alles wat er verhevens en heiliga bestaat.

De religieuze geest is de geest van Jezus-Christus. Men is geen christen, als men niet denkt en handelt zoo als Jezus-Christus. Door het doopsel wordt men christen in dien zin, dat men Jezus-Christus toebehoort en door Hem als lid zijner familie wordt aangenomen; doch men is slechts werkelijk christen in zooverre men denkt en handelt zooals Jezus-Christus zou gedacht en gehandeld hebben.

Welnu, ziehier het geheele leven van Jezus-Christus in deze woorden van den H. Paulus: In deze wereld komend, zegt Hij: Slachtoffer en offerande hebt gij niet gewild, doch gij hebt mij een lichaam toebereid; brandoffers voor de zonde zijn u niet aangenaam geweest. Toen heb ik gezegd: zie ik kom om uwen toil, o God, te volbrengen. (Hebr. X, 5, 6, 7.)

De geest van Jezus is dus een geest van toewijding, van afhankelijkheid, van zelfverloochening. Jezus-Christus erkent op de plechtigste wijze, dat Hij zich zeiven niet toebehoort, â niet voor zich zei ven leeft, â dat Hij slechts een lichaam heeft ontvangen om het voor de glorie zijns Vaders en tot zaligheid der menschen op te offeren; en Hij voltrekt deze offerande reeds te voren door een vaardigen, edelraoedigen, vrijen, onderworpen wil. Hebt gij, religieuze zielen, die zelfde woorden van Jezus-Christus niet uitgesproken op den dag uwer professie ? En zoo het al niet de zelfde woorden zijn, bevatten zij dan niet de zelfde gedachte ? Hebt gij u toen niet aan Hem toegewijd, gelijk Hij zich aan zijnen Vader toewijdde'? Is het offer van u zelve niet, even als dat van Jezus, vaardig, edelmoedig, vrijwillig en onderworpen geweest? Hebt gij uniet, even als Jezus, geheel onder de afhankelijkheid gesteld van Jezus en van degenen, die Hij u tot Oversten geeft?

Bedenk wel, dat uwe HH. Geloften niet eene loutere belofte zijn van gehoorzaam, arm en huisch te leven. Volgens het algemeen gevoelen der schrijvers bevatten de HH. Geloften eene werkelijke opdracht van zich zei oen nan God met de verplichting de drie Evangelische raden na te leven. Door hare geloften offert de religieuze aan God, niet de vruchten, maar den grond die de vruchten voortbrengt. De religieus, zegt de H. Gregorius, houdt niets terug. Hij offert aan God

zijn leven en geheel zijn bestaan. â Als men zijne Professie gedaan heeft, zegt de H. Basilius, moet men zich voor God bewaren als eene zaak, die Hem toebehoort, zoodat hij, die iets neemt van hetgeen aldus aan God toegewijd is, zich schuldig maakt aan eene heiligschennis.

Ziedaar hoe de religieuze Geloften in hare eenvoudigheid al de aanbidding, de gehoorzaamheid, de liefde, de nederigheid bevatten, die een schepsel aan zijn Schepper brengen kan, door zich zoo nauw mogelijk met de gevoelens van Jezus-Christus te vereenigen.

In deze Geloften zijn, even als in de akte van toewijding, waardoor Jezus zich aan zijnen Vader opofiert: 1Â°. Eene akte ran de diepste aanbidding, eene hulde van den grootsten eerbied, aan Gods Oppermajesteit gebracht. â Toen Jezus-Ghristus, God en mensch te zatneu, zich ouder de volstrekte heerschappij zijns Vaders plaatste, wien Hij als God gelijk was, erkende Hij Hem toen niet voor het grootste, het machtigste, het heiligste Wezen, voorden eeuigen Opperheer aller schepselen?

2Â°. Eene akte der edelmoedigste gehoorzaamheid aan den wil zijns Vaders, ondanks alles wat die wil moeielijks en gestrengs kan hebben.

3Â°. Eene akte der volmaaktste liefde. Jezus-Christus wijdt zijn leven aan Hem, van wien Hij het heeft ontvangen. Hij geeft zich over aan zijnen wil, laat Hem vrij alles met Hem te doen wat Hij wil. Hoe vurig moet men iemand bemiunen om zich aldus, alleen uit liefde, geheel onder zijne afhankelijkheid te plaatsen!

4Â°. Eene akte der diepste nederigheid. Jezus-Ghristus stelt zich in den staat van een slachtofier, dat bestemd is om geheel verteerd en door het vuur verslonden

te worden, zich aldus vrijwillig vernietigende om zijnen Vader de glorie, die men Hem ontnomen had, terug te geven, door zich aan zijne rechtvaardigheid op te offeren, als ivare Hij een zondaar, dat wil zeggen als ware Hij het ellendigste wezen.

5o. Eene ahle der grootste naastenliefde. Het is voor schuldige menschen, dat Jezus-Christus zich opoffert. Bij stelt zich in hunne plaats, Hij wil lijden wat zij zouden moeten lijden, om hen uit de hel te verlossen, om hen in hunne rechten op het hemelsch erfdeel te herstellen. Ziedaar den religieuzen geest, den geest die u moet bezielen, sedert gij uwe Geloften hebt uitgesproken, en zonder welken gij slechts religieuze zijt in naam.

Die geest laat zich samenvatten in deze drie woorden; Toewijding, afhankelijkheid, verloochening.

De religieuze door dien geest doordrongen is, boven het aardsche verheven, â is altijd gereed goederen, . vrienden, bloedverwanten, vaderland, goeden naam, het leven zelfs op te offeren, zoodra de eer van God dit eischt; â zg luistert noch volgt, in wat bet ook zij, de bedorven natuur, doch geeft zich geheel over aan den indruk der genade; zij laat zich door den goddelijken geest besturen, en gedraagt zich in alles volgens bovennatuurlijke grondregelen; zij laat aan God met volle vertrouwen de zorg over van haren levensloop, de handelingen van elk uur van den dag, haren dood, den tijd en de wijze van haren dood te regelen; ?ij neemt reeds vooruit de vernederingen, de teleurstellingen, de beproevingen, de ziekten aan die God zal gelieven haar over te zenden, â kust reeds de hand, waarmede God haar zal slaan, â verleent zich tot alles en aan allen om het werk te verrichten, dat de Overste haar zal opleggen, zonder

de moeielijkhedeu te wikken en te wegen; â zij is gereed te helpen wie hare hulp behoeft, de lasten van anderen te dragen ten koste van eigen rust om aan allen een straaltje vreugde en vrede te bezorgen, â om in Ã©Ã©n woord, elk oogenblik van haar bestaan tot God en tot degenen, die door God over haar gesteld zijn, door hare daden te zeggen: Zie hier ben ik om uwen wil te volbrengen.

Zoo leeft, zoo denkt, zoo handelt de religieuze die doordrongen is door den geest barer roeping, de religieuze, die de woorden haier professie begrepen heeft. De geest van Jezus-Ghristus leeft in haar, doorgrondt, bezielt, geleidt haar, en zij werkt in vrede, in geluk, somtijds zelfs met zielsverrukking! Doch alvorens zoover te komen, moet zij den goeden strijd gestreden hebben, moet zij gezegevierd hebben over de listige redeneeringen des duivels, die zoo gemakkelijk den geest verwarren en den moed neder-drukken.

Daar de religieuze geest niets anders is dan de geest van Jezus- Christus, zoo is het in de gedachten, de woorden, de werken van Jezus-Christus, dat wij dien in geheel deszelfs volmaaktheid moeten zoeken.

Jezus-Christus is voor allen de weg, die ten hemel leidt, de waarheid, die den weg des hemels toont, het leven, dat ons voort doet gaan op den weg des hemels, â het voorbeeld, dat wij volgen moeten om in den Hemel te komen.

En is Jezus-Christus dit alles voor alle christe-den, zoo is Hij dit op meer bijzondere wijze voor u,

religieuzen, die alles verlaten hebt om Hem te volgen en u aan Hem gehecht hebt om zijne dienstmaagden te zijn.

Daar Jezus-Christus God is, heeft Hij al zijne daden verriclit met eene volmaaktheid, die wij zeker nooit zullen bereiken, maar die wij van verre kunnen en moeten volgen, immer trachtende die nader bij te komen. De H. Paulus wil, dat wij hem zouden navolgen, gelijk hij zelf Jezus-Christus heeft nagevolgd. (I Cor. XI, 1.) Hij loil vooral, dat wij in de zelfde gesteltenissen zijn als Jezus-Christus. (Phil. II, 5.)

Welnu, de gevoelens en gesteltenissen van Jezus-Christus , die ons tot richtsnoer moeten dienen in het religieuze leven, zijn deze:

Jezus-Christus heeft nooit zich zeiven gezocht; nooit beoogde zijne persoonlijke belangen, betzij tijdelijke , hetzy geestelijke; â Hij heeft niets gedaan om slechts den menschen te behagen; Hij heeft nooit eenig goed werk achtergelaten uit vreeze bun te mishagen; â God alleen, zijne glorie en zijn wil waren het eenig doel van zijne gedachten en gevoelens, zijn eenige gedragsregel. Hij heeft alles zonder voorbehoud aan de belangen zijns Vaders opgeofferd.

Jezus-Christus deed de godsvrucht beslaan in de inwendige gesteltenissen; niet in ijdele en bedriegelijke indrukken, maar in oprechte, krachtdadige, vruchtbare gevoelens; in de gesteltenis eener volkomen toewijding aan God, eener voortdurende vernedering van zich zeiven, eener grenzenlooze liefde tot de menschen. Al de oogenblikken zijns levens waren aan God en de voltrekking dezer drie gesteltenissen toegewijd.

Hij heeft geene enkele letter der wet verwaarloosd, doch verklaarde ter zelfder tijd door zijne woorden en voorbeeld, dat die getrouwheid moest voortkomen

uit een inwendig beginsel van liefde en dat het nakomen der letter slechts slaven, doch geene kinderen Gods kon vormen.

Jezus-Christus heeft het leren slechts beschouwd als een overtocht, eene reis, een tijd van heproecing, alleen bestemd om God zijne liefde te betuigen.

Het eeuwige alleen hield Hem bezig. Hij gaf dei-natuur het noodzakelijke, doch niets meer. Hoewel Hij niets bezat en voor alle lichaamsbehoeften slechts van de Voorzienigheid afhing, heeft Hij zich nooit bekommerd over den dag van morgen, en meer dan eens de gevolgen der armoede ondervonden.

Jezus-Christus heeft datgene voor zijn deel gekozen wat den rnenschen het moeielijkst valt, dat waaraan zij zich slechts noode onderwerpen als gevolg van hunnen staat of stand. Hij heeft de rijkdommen niet volstrekt veroordeeld; doch Hij gaf den voorkeur aan de armoede. Hij heeft de waardigheden, eerambten en verheven stand, door God onder de menschen gevestigd, niet veroordeeld; doch Hij heeft geleerd, dat een nederig, verborgen leven, van alle eerbewy-zing ontbloot, aangenamer is aan God en gemakkelijker ter zaligheid; Hij heeft geleerd, dat het eene dwaling, eene bron van vele fouten is zich boven anderen verheven te gelooven, omdat men in grootheid , in adel, in macht geboren is. â Behalve eenig natuurlijk vermaak door den Schepper aan sommige handelingen verbonden, waarvan het genot nog door de strengste regelen moet gewijzigd worden, heeft Hij alle vermaken, die men zoo vurig najaagt, veracht, en zich zelfs de onschuldigste ontzegd. De arbeid, de apostolische tochten, het gebed, de onderrichting van zijne leerlingen en het volk hebben al de oogeublikken zijns levens ingenomen.

Jezus-Christus is goed voor allen geweest; goed voor de kleinen, goed voor zijne leerlingen, die Hem meer dan anderen beminden, goed vooral en vervuld met een teeder medeljiden voor lijdenden en ongelukkigen, al waren zij dit door eigen schuld; â voor Magdalena, voor de zondige vrouw, voor de Samaritaansche wouw heeft Hij eene bewonderenswaardige goedheid getoond. Hij is de Vader van den verloren Zoon; Hij is de goede herder, die het verloren schaap opzoekt; Hij is de barmhartige Samaritaan, die onze wonden balsemt.

Jezus-Christus heeft met eene onverstoorbare zacht-moedigheid de fouten en gebreken zijner Apostelen verdragen. Als wij de zaken volgens onze denkwijze beschouwen, hoeveel moet Hij dan niet geleden hebben in den omgang met zulke onvolmaakte en onwetende menschen ? De samenleving is wellicht eene der moeie-lijkste zaken , die den Heiligen zelfs het meeste kosten. Hoe meer zij in God verheven zijn , hoe meer nederigheid zij moeten hebben om zich te buigen, te schikken, om in de anderen duizend onvolmaaktheden te ontveinzen, te verschoonen, die zij veel beter dan iemand bemerken. Dit komt dagelijks voor, en het gedrag in deze omstandigheid geleid, maakt de deugd of beminnelijk of afkeerig.

Jezus-Christus is door zijne vijanden op alle wijzen vervolgd geworden en heeft dit in vrede geleden.

Toen het uur gekomen was, waarop Hij hun in handen moest vallen, heeft Hij hunne driften, die Hij als de werktuigen van de goddelijke rechtvaardigheid beschouwde, laten werken. Hij zweeg, toen Hij zag dat zij hardnekkig waren in hunne boosheid; Hij zocht zich niet te rechtvaardigen, hoewel dit voor Hem zoo gemakkelijk geweest ware; Hij heeft zich

laten veroordeelen, Hij heeft ze hunne zoogenaamde zegepraal laten genieten, Hij heeft vergeven, gebedenen zijn bloed voor hen gestort tot den laatsten druppel!

Zie iu deze weinige woorden de oefening van den religieuzen geest; zij is niet wat het zinsbedrog ons als ondoenbaar, ondragelijk, knellend voorstelt, zij is eenvoudig, bevattelijk, licht uitvoerbaar. Zij bestaat geheel hierin: Zie en volg dit voorbeeld.

Niets daarin overtreft de menschelijke kracht, door de goddelijke genade geholpen; en heeft Jezus-Chris-tus ongehoorde smarten uitgestaan, Hij heeft die niet gezocht, Hij heeft ze aangenomen, en God heeft die naar zijne goddelijke kracht gemeten. God zal eveneens voor u handelen, zoo vaak Hij u eene beproeving zal overzenden. Ja, zij bezitten dien religieuzen geest, die groote zielen, die zich zoo gelukkig gevoelen in haar klooster, ver van alle aardsche vermaken, bij hare zieken, hare armen, hare kinderen, ver van alle aardsche vreugde eu eerbetoon. Luister hoe een geleerd en godvruchtig bisschop haar beschrijft. Moge ieder uwer zich iu deze bladzijden terugvinden.

Â»Eeue religieuze is eene edele, groote, heldhaftige ziel, vervuld van liefde en dankbaarheid van door God gekozen, door haren hemelschen Bruidegom geroepen te zijn, â die evenals de eerste Apostelen, voor Hem hare visschersschuiten en netten, hare aardsche belangen , haar vaderland, hare familie, hare zoetste gewoonten verlatende, in het diepste haars harten niets meer hoort dan de stem, die haar bekoord heelt.

Â»Het is eene ziel, die met de eenvoudigheid der eerste Christenen aan de voeten van haren goddelijken Meester niet slechts de broze, vergankelijke goederen nederlegt, maar het ofier brengt van hare. dierbaarste genegenheden, van haar hart, haren geest, haren wil,

hare geteele vrijheid, - -die zich gelukkig gevoelt in hare onthlooting en die meer zou willen bezitten, opdat haar offer schooner zou zijn.

Â»Het is eene ziel, die, na moedig haar besluit genomen te hebben , niet meer achterwaarts ziet, zoodra zij de hand aan den ploeg heeft geslagen; die , eenmaal buiten het slijk der wereld getreden, er haren voet niet meer mede wil bezoedelen. â Zij weet, wat het zeggen wil, een gekruisten Bruidegom te volgen; maar zij heeft het kruis gewogen, de kroon gepast, den kelk geproefd, zijne kolom, zijne boeien, de beleedigingen Hem aangedaan gezien; doch van CalvariÃ« heeft zij de handen tot den Hemel opgeheven; zij heeft den troon van het Lam gezien; zij heeft het gezang der engelen gehoord; de gouden harpen hebben de tonen van het eeuwig Hosanna tot hare ooren doen weergalmen; zij heeft de maagden gezien met hare witte kleederen, de martelaren wier bloed de aarde gedrenkt heeft, de scharen der gelukzaligen van eiken leeftijd, eiken stand, die, op denzelfden grond door de zelfde gevaren omringd, over de wereld en over zich-zelven hebben gezegevierd; en bij dit gezicht heeft haar hart zich bemoedigd, hare ziel heeft nieuwe hoop en kracht verkregen, en zij roept uit:

Â»Ja, mijn God, ik behoor u toe, ik hen de uwe, ik wil n altijd, overal volgen tot aan mijn laatsten snik; ik zal voortgaan, ik zal tot u vlieden als uwe goedheid mij slechts ondersteune, mij wapene, mij drage; ja, ik wil, ik zal volmaakt worden; want Gij, o mijn Zaligmaker, hebt beloofd, alles te zullen geven aan die u alles zouden vragen, en ik stel geene grenzen noch aan mijne begeerten, noch aan mijn smeeken 1quot; (Mgr. Angebault).

Luister niet naar den duivel, wiens bedriegelijke woorden wij u gaan ontmaskeren. Luister naar Jezus , volg Jezus; Hij is de weg, de waarheid, het leven.

1. Het zinsbedrog stelt ons den religieuzen geest met deszelfs opoffering, afhankelijkheid, volkomen zelfverloochening voor als onmogelijk voor de mensche-lijke natuur, daar hij in alles met haar in strijd is.

Â»Zich verloochenen, zegt het zinsbedrog, is niet meer aan zicli-zeiven toebehooren; is zich afhankelijk maken, niet van God uit wiens hand men zonder morren de ziekte, het ongeluk zoa aannemen; maar van een schepsel, dat, wel is waar, Gods plaats bekleedt, doch dikwijls even zwak en ellendigis als wij, van een schepsel, dat ten onzen opzichte soms met vooroordeel of uit afkeer kan handelen.

Â»Zich aldus verloochenen is leven in een gedurigen dwang: â het verstand mag zich niet meer bezig houden naar welgevallen: â het hart mag zich aan geen enkel voorwerp hechten; â de zinnen moeten voortdurend onder bedwang gehouden worden; â â het is de volkomen vernietiging van ons bestaan.

Bedrog!... Neen, de zelfverloochening door den religieuzen geest gevorderd, is noch een dwang, noch eene gedurige kwelling. Neen, die geest vernietigt noch het verstand, noch het hart; hij verwoest, hij dwingt slechts datgene wat de gaven, ons door God gegeven, kan bederven.

De religieuze geest laat het verstand in vollen glans scliitteren; â hij laat het hart al de kracht van deszelfs genegenheid behouden; hij laat de zintuigen zich ontwikkelen binnen de grenzen door Gods wet getrokken; doch hij geleidt, hij bestuurt, hij zuivert ze.

De zelfverloochening, door den religieuzen geest gevorderd, is de dienst van God in geheel deszelfs omvang: en God dienen is heerschen; â het is de onderwerping van den leerling aan den meester, dien Mj vereert, van den dienaar aan den vorst, dien hij hoogacht, van het kind aan den vader, dien het lief heeft, van den vriend aan den vriend zijns harten!

Maar wil men dit wel begrijpen, dan moet men zich geheel overgeven, zich zonder voorbehoud geslachtofferd hebben, zooals Jezus zich heeft opgeofferd, zooals Maria zich heeft toegewijd, zooals al de Heiligen, die door den mond een hunner tot God zegden: Gij hebt mij bedrogen, Heer; gij spraakt van het juk van uwen dienst, en ik vond slechts vrijheid; gij spraakt mij van lijden, en ik vond slechts geluk!

Daarenboven, daar Jezus aan allen , die Hem willen volgen, die toewijding, die onderwerping, die zelfverloochening voorschrijft, moeten zij wel uitvoerbaar wezen; Zoo iemand na mij wil komen, zoo verloochene hij zich-zelven, neme zijn kruis en volge mij (Matth. XVI, 24). God kan geene onmogelijke zaken vorderen. â Arme religieuze, die het juk, dat uw Meester licht en zoet noemt (Matth. XI, 30), zoo zwaar vindt, zoudt gij het wellicht slechts uit dwang of schijnheiligheid dragen? O ja, dan begrijp in het treurig woord dat aan uwe lippen ontsnapt.

Die toewijding, die onderwerping, die zelfverloochening moeten wel uitvoerbaar zijn, daar zij den

grondslag vormen van de volmaaktheid, naar welke gij, krachtens uwen staat, streven moet, â den grondslag van die liefde tot God boven alles, die gij, religieuzen, gelijk wij dit reeds zegden, meer dan andere Christenen in oefening moet brengen; â en ook hierin is datgene wat God beveelt, altijd

Die toewijding, die onderwerping, die zelfverloochening moeten wel uitvoerbaar zijn, daar alle heiligen, dat wil zeggen alle volmaakte christenen en getrouwe religieuzen die beoefeud hebben en aldus tot de heiligheid gekomen zijn! Lees hun leven, en gij zult zien, dat het eerste wat zij deden, toen zij door Gods genade geraakt werden, geweest is g zich aan God toe te wijden, en dat dien ten gevolge God bezit van hen heeft genomen en volgens zijn welbehagen over hen, voor zijne glorie, beschikt heeft. â De eenen heeft Hij gebruikt tot een aanhoudend gebed, en ze voor zich behouden door hen geheel van de schepselen te verwijderen; de anderen heeft Hij bestemd om zijnen naam over de geheele aarde te dragen en Hem te doen kennen en beminnen ; aan anderen vertrouwde Hij de zieken, de kleinen, de stervenden ; anderen Het Hij arm, onbekend, veracht; weder anderen waren gedrukt ouder het gewicht der grootste ellende, eener langdurige ziekte! Maar allen, allen hebben, om tot de hemelsche glorie te geraken , vreugdevol in alle omstandigheden des levens dit woord van Jezus-Christus herhaald: Hier ben ik, o Heer, om uwen wil te volbrengen!

II. Het zinsbedrog stelt ons den religieuzen geest met deszelfs toewijding , onderwerping en zelfverloochening voor als onuitvoerbaar loegens den gedurigen dwang, dien hij oplegt.

1Â°. Maar die dwang was bekend, alvorens men zich dien oplegde; â men heeft dien vrijwillig, edelmoedig aangenomen; â men heeft dien lang met vreugde ondergaan; â hij beantwoordt zelfs aan de behoefte van het hart dat zich heeft toegewijd. Waar toch is een waarlijk beminnend hart, dat geene behoefte gevoelt, zijne liefde te bewijzen door die toewijding en onderwerping, door den religieuzen geest gevorderd ? En zoolang dat hart waarlijk bemint, zal het zich nooit, nooit beklagen over den dwang, door de liefde opgelegd!

O, religieuze, die in dit oogenblik luistert naaide stem des duiveh, hebt gij dien religieuzen geest met zijne onderwerping en volkomen zelfverloochening ondragelijk gevonden in de eerste jaren van uw religieuze leven? Toen moest men de vlucht van uw hart wederhouden, dat slechts vraagde te lijden, veel te lijden, altijd te lijden; toen moest men u het lezen verbieden van die boeken, waarin de Heiligen hunne, gloeiende liefdebetuigingen en de heldhaftige daden, die gij wildet navolgen, hebben nedergeschreven; â neen, toen vondt gij het juk van Jezus-Christus niet ondragelijk. Heden is het nog het zelfde; maar wat niet de zelfde is, dat is uwe godsvrucht, dat zijt gij zelve, arme gevallen ziel!

Sla de oogen rondom u, en vraag het aan uwe zusters, die getrouw zijn gebleven aan hare plichten, en wier deugd gij acht, hoewel gij u de kracht niet gevoelt ze na te volgen; vraag haar, of haar leven, zoo volkomen naar Gods wil ingericht, drukkend en zwaar is, of zij hare toewyding aan God willen herroepen. Vraag haar, of dat leven wat u ondragelijk schijnt, voor haar geene bron van troost is; of een enkel bezoek des Heeren haar niet schadeloos stelt

voor al haar lijden, of zij dien vrede niet genieten,. die volgens den H. Paulus alle ander gevoel overtreft (Phiupp. IV, 7) en eeu voorsmaak is der eeuwige genoegens. â Geen enkele religieus heeft van God niet even groote troost ontvangen als zijne edelmoedigheid groot geweest is, â geen enkel heeft de dag zijner H. Professie niet beschouwd als een geluk, waarvoor hij God nooit genoeg kan danken, geen enkel die, met den H. Augustinus, niet betreurd heeft, te laat te hebben begonnen. God te beminnen en te dienen.

2Â°. De religieuze geest met deszelfs toewijding, onderwerping eu zelfverloochening wordt langzamerhand werkelijk ondragelijk voor de ziel, die gedurig iets aan God weigert.

Zij is niet zoo vast besloten getrouw te zijn tot ia de kleinste zaken; zij gaat niet oprecht met God om; zij geeft Hem eenige zaken en weigert Hem andere; zij stelt grenzen aan hare toewijding, en vindt datgene wat zij doet, voldoende; zij houdt terug, zy zoekt, tot zekeren graad, hare voldoening te doen stroken met datgene wat de genade haar vraagt; hoe kan zij het juk, dat zij draagt, anders dan zwaar vinden, want zij draagt het alleen. Zij verwijdert zich van God; maar het juk van God, dat zij op hare schouderen nam bij het uitspreken barer Geloften, neemt zij mede, en het wordt zwaar, omdat Jezus niet meer daar is om het met haar te dragen. Zij heeft Jezus van zich verwijderd.

Nader dan uwen Jezus weder en plaats u naast Hem. Houd niets voor Hem terug, en Hij zal voor u niets terughouden. Toon Hem geene koelheid, en Hij zal niet koel jegens u zijn. Bemin, o bemin Hem, en Hij zal u liefhebben. En wordt alle arbeid niet

zoet, als men werkt voor iemand, dien men lief heeft en door wien men zich bemind gevoelt?

III. Het zinsbedrog stelt ons den religieuzen geest met deszelfs toewijding, onderwerping en zelfverloochening voor als eene slavernij, die geheel het leven zal duren en met het klimmen der jaren des te meer zal drukken,

O hoe weinig kent gij Gods goedheid! vreest gij dan, dat Hij misbruik zal maken van het offer dat gij Hem van u zelve gebracht hebt, en dat Hij u als een hardvochtig en onverbiddelijk Meester zal behandelen? Nog eens, hoe wenig kent gij Gods goedheid en hoe beleedigend is zulk eene gedachte voor zijne liefde!

Is God dan een dwingeland? Vindt God dan behagen in het pijnigen van een schepsel, dat zich met de grootste edelmoedigheid aan Hem heeft opgeofferd ? Is al wat Hij van ons vraagt, niet voor ons eigen welzijn? Wat heeft God aan ons en wat nut trekt Hij van onze toewijding?

Ach! verlaat u veeleer op zijne wijsheid, zijne macht, zijne goedheid; Hij zal van oos niet meer vragen dan wij door zijne genade in staat zijn Hem te geven.

Wat Hij van ons wil, zal Hij met onzen wil doen stroken; en is er sprake van eene bijzondere beproeving , Hij zal ons langzamerhand zoover brengen dat wij die gaarne aannemen en vreugdevol verdragen. God gebruikt geen dwang met de zielen, die Hij lief heeft, en onderwerpt ze slechts door de zoetheid en de kracht der liefde.

En vindt Hij er zijne glorie niet in aldus gediend te worden ? God wil geene gedwongen gehoorzaamheid, en juist omdat zij vrij zou zijn, eischt God voor alles de toewijding van onzen wil.

Vreest gij dan soms, dat God om die algeheele toewijding u kruisen zal overzenden, die Hij u anders gespaard zou hebben?

Maar de kruisen, die God u zal overzendeu, zijn door Hem, niet door u gekozen. Hij heeft ze u bereid en zal ze u overzenden, volgens de inzichten van heiligmaking, die Hij omtrent uwe ziel heeft gevormd. Noch uwe vrees, noch uw voorbehoud zal ze terug houden; en de religieuze geest vraagt u eenvoudig het kruis aau te nemen dat God u overzendt, het te zegenen, het om zich zelven te beminnen en aldus dien graad van heiligheid te bereiken, waartoe gij geroepen zijt.

Gij weet niet, welk kruis God u zal overzenden; gij weet slechts dat, omdat God het u overzendt, het n noodzakelijk is. Zoo gij het niet draagt, loopt gij gevaar uwe zaligheid te verliezen, of ten minste den graad van volmaaktheid niet te bereiken, dien God van u verwacht; en wordt gij zalig zonder dat kruis, zoo kan dit slechts zijn door het berouw, dat gij zult gevoelen van het niet gedragen te hebben.

Door dit kruis te omhelzen, alvorens gij het kent, maakt gij u geschikt om het met voordeel voor uwe ziel te dragen en het drukkende minder te gevoelen, als het u op de schouders zal gelegd worden.

Indien het zinsbedrog, dat ons den religieuzen geest als onuitvoerbaar, ondragelijk en knellend voorstelt, niet door het gebed en door het overwegen van bovenstaande waarheden bestreden wordt, zal

de plaats vau den religieuzen geest weldra worden ingenomen door den geest der wereld, waaraan God ons heeft willen onttrekken door ons tot zich te roepen door de HH. Geloften van gehoorzaamheid, armoede en zuiverheid.

Ziehier eenige kenteekenen waaraan men zien kan, dat die geest der wereld in de ziel eener religieuze is doordrongen.

1. Zij houdt zich met de wereld hezig. â Zij denkt aan de wereld, niet ondanks zich-zelve en onvrijwillig, wat zelfs aan de godvruchtigste gebeurt, maar vrijwillig en voorbedacht; â zij wil alles weten wat in de familiÃ«Ã¼ en gezelschappen omgaat; â zij zoekt uit de eerste en beste bron onderricht te worden, en werpt zich op elk dagblad, dat haar op de hoogte kan brengen. De geestelijke lezing verveelt haai, de levens der Heiligen vallen niet in haren smaak; zeker wil zij niets lezen wat slecht is, doch vraagt naar hetgeen haar kan verstrooien..... en dan klaagt

2. Zij spreekt van de wereld. â Dit is een der teekenen door den H. Joannes gegeven om de geesten, die uit God niet zijn, te erkennen. Zij zijn van de wereld, zegt hij, en zij spreken van de loereld. (I Joa. IV, 0). Valt gedurende de recreatie het gesprek op geestelijke zaken, dan zwijgt zij stil, zij weet niets te zeggen, haar geheugen, haar hart zijn ledig; maar spreekt men van de zaken der wereld, dan ontwaakt haar geest, hij wordt levendig, flonkert, schittert; men gevoelt, dat zij uit de volheid des harten spreekt. Misschien vermaakt men zich bij haar, cn hoort men haar gaarne spreken ; doch als de recreatie geÃ«indigd is, zijn de zusters, die haar aangehoord en wellicht bewonderd hebben, niet op haar gemak;

haar gesprek heeft haar niets medegedeeld, misschien heeft het haar iets ontnomen....

Zeker behoeft de religieuze, die door den geest van Jezus bezield wordt, niet altijd van God te spreken; maar hare vroolijkste woorden, hare gesprekken, die eene zoete opgeruimdheid verraden, benemen noch de ingetogenheid, noch den vrede, noch de liefde. Even als de zachte koelte, die, over de bloemperken heenstrijkende, ons iets van derzelvergeur medebrengt, zoo brengen hare woorden, over eene ziel heenstrijkende, waarin Jezus-Christus woont, ons iets hemels mede.

3. Zij denkt en oordeelt gelijk de toereld. â Voor haar vormen fortuin, schoonheid, talent, hooge geboorte en waardigheden, even als voor den wereldling, de grondslagen van het geluk. â Schoone manieren, talent, betrekkingen met hooggeplaatste personen staan op den voorrang. â Volgens haar gaat alles wel in eene Communauteit, als men er personen van aanzien en van rijke familiÃ«n ontvangt, die door haar verstand schitteren; daarentegen is die Communauteit zeer te beklagen, als zich slechts personen van minderen stand aanbieden, die niets bezitten dan hare godsvrucht. De godsvrucht is zeker goed, maar zij moet den geest niet geheel innemen!quot;

Arme Religieuze, wat zou zy zich ongelukkig gevoeld hebben in het gezelschap van Jezus, met die arme ruwe visschers,welke de Zaligmaker zich had uitgekozen.

4. Zij bemint en verfoeit al wat de wereld bemint en verfoeit. â Alles wat naar vergetelheid en vernedering zweemt, vertoornt haar. â Zij kan niet dulden , dat men haar de laagste plaats aanwijst of een kleed geeft dat meer afgedragen is dan dat van anderen, dat men haar iets weigert, dat men haar oordeel niet waardeert, dat men eene jongere zuster voor-

trekt en boven haar plaatst. â Het zou haar groot verdriet doen als men haar niet geestig vond, of eenvoudig als eene godvruchtige, brave religieuze achtte. â Als zij naar de spreekkamer gaat, zorgt zij hare kleederen te schikken om, helaas, aan de menschen der wereld te behagen en van zich te doen

zeggen, dat zy er wel uitziet. â Neen, zij begrijpt het woord der Navolging van Christus niet: fVees gaarne onlekend en voor niets geacht.

O indien gij, religieuzen, wie God dit boek in handen zendt, in deze regelen eenige trekken terugvindt van hetgeen in n omgaat, knielt spoedig voor uw kruisbeeld neder, en zegt tot Jezus-Christus met het zelfde gevoel als de H. Petrus, toen hij zich in de golven voelde zinken: Heer, red mij!

Als het kort begrip dezer bladzijden over den religieuzen geest, geven wij hier een portret geschetst door een missionaris bij [retraites aan religieuzen gegeven.

Portret der rfligieuze geleid door den geest van God, en der religiedze geleid door

zeggen, dat zy er wel uitziet. â Neen, zij begrijpt het woord der Navolging van Christus niet: fVees gaarne onlekend en voor niets geacht.

Als het kort begrip dezer bladzijden over den religieuzen geest, geven wij hier een portret geschetst door een missionaris bij [retraites aan religieuzen gegeven.

Portret der rfligieuze geleid door den geest van God, en der religiedze geleid door

Daar wij in liet vijfde hoofdstuk moeten spreken over de natuur der gehoorzaamheid als deugd en gelofte en over de genade, die zij aan de ziel mededeelt, zullen wij hier slechts spreken over:

De religieuze gehoorzaamheid is de vereeniging van den toil eener religieuze met den toil har er Overste, die voor haar de plaats van Jezus-Christus bekleedt. De gehoorzaamheid is dus het gevolg der toewijding , der onderwerping, der zelfopoffering, welke den religieuzen geest vormen, waarvan wij gesproken , hebben; en de hoedanigheden, die zij moet hebben , en die wij gaan aantoonen, zijn slechts de uitoefening van die zelfde toewijding, onderwerping en zelfverloochening.

Er bestaat zeker eene volstrekte gehoorzaamheid _rdie genoegzaam zou zijn voor de religieuze, die zicli binnen de palen harer Gelofte zou willen besluiten; maar, zegt de H. Barnardus, dit is slechts eene onvolmaakte gehoorzaamheid. De volmaakte gehoorzaamheid kent geene wet, voegt de H. Kerkleeraar hierbij, en laat hare grenzen niet bepalen; gekneld tusschen de kluisters harer Geloften, zet zij zich door een beteren wil uit en werpt zich in de zee der liefde-

De regel van den H. Benedictns zegt: Dat de religieus zich aan zijn Overste onderwerpe in alle gehoorzaamheid; wil dit woord in alle gehoorzaamheid niet zeggen, dat wij ons niot binnen onze Gelofte moeten besluiten, â dat wij niet tevreden moeten zijn onze schuld te betalen, â dat wij op onze verbintenis niets moeten afdingen, maar dat wij moedig onze Gelofte moeten overschrijden en in alles moeten gehoorzamen ?

De religieuze, die den geest van haren staat, den waren religieuzen staat hezit, zal in deze opsomming-der hoedanigheden, die de gehoorzaamheid moet hebben, niets anders vinden dan de opsomming van wat zij doet en wat haar geweten haar voorschrijft te doen. Zij, die zou meenen, hierin overdrijving of kleingeestigheid te bespeuren, zou doen veronderstellen dat Jezus-Cbristus niet in haar hart heerscht.

De overweging der hoedanigheden zal u tevens het zinsbedrog omtrent de gehoorzaamheid doen kennen.

Zoodra een bevel gegeven wordt, vervult de gehoorzame religieuze dit zonder uitstel: het teeken der klok, Ã©Ã©n woord, Ã©Ã©n wenk, Ã©Ã©ne begeerte die zij raadt, is voor haar een bevel. â Zij laat dadelijk haar werk daar, zoo zelfs dat zij eene begonnen letter onvoltooid laat. â Tusschen het gegeven bevel en de vervulling laat zij geene tusschenruimte; zij volgt eenvoudig de handelwijze van het kind dat zijne moeder bemint, van de dienstmaagd, die haren meester zoekt te voldoen; het was de handelwijze van het Kind Jezus; wie onzer kan het zich anders dan aldus handelende voorstellen?

De gehoorzame religieuze ziet in hare Overste niet eene barer medezusters, maar God; al wat hare Overste haar gebiedt, verbiedt, verlangt en zegt, gebiedt, verbiedt, verlangt en zegt God.

Hare Overste is God, die zich onder deze gedaante aan haar openbaart; God, die haar al wat zij voor Hem doet, ten goede zal rekenen en die haar verzekert dat in den Hemel haar alles rijkelijk betaald zal worden. â Voor haar is het de zelfde zaak, of God' haar door eigen mond, of door dien har er Oversten beveelt; en mocht er een verschil zijn, zoo is dit alleen, dat het verdienstelijker is aan Gods plaatsbekleeder dan aan God zeiven te gehoorzamen,

Dit is een gevolg der zuivere gehoorzaamheid; de religieuze, die overtuigd is dat hare Overste de weg

is langs welken Hij haar zijne bevelen mededeelt, zal zich zonder verder onderzoek onderwerpen aan alles wat haar gezegd zal worden. Zij zal haar oordeel onderwerpen; want hoe zou zij durven vragen, waarom God het aldus wil? God heeft gesproken, dit is genoeg! in dit oogenlik kan zij niets beters, niets volmaakters doen dan wat haar werd voorgeschreven. â Zij zal haren wil onderwerpen met heilige onvoorzichtigheid, omdat de voorzichtigheid de deugd is van degenen die bevelen, en niet van die welke gehoorzamen. â Zij moet geene tegenwerpingen maken, zelfs als dit geoorloofd schijnt; hare gehoorzaamheid is gelijk de gehoorzaamheid van het kind, van de Heiligen, de gehoorzaamheid die wonderen uitwerkt.

De religieuze moet zich onderwerpen ten allen tijde, ten allen plaatse, op eiken leeftijd. â Zij gehoorzaamt met de hand, door alles zoo goed mogelijk te volbrengen, met het oordeel, door de blinde onderwerping van den geest, â met den wil door eene volkomen toestemming des harten in alle zaken, hetzij die gemiikkelijk of moeielijk, groot of klein, mogelijk of zelfs onmogelijk zijn; de gehoorzaamheid bestaat hier niet in te doen, maar in te willen doen, in te trachten het te doen. Zij ziet niet naar de wijze, waarop het bevel gegeven wordt, met zachtzinnigheid of stuurschheid, of het redelijk of hoogst onredelijk is. â Zij vraagt zelfs niet, of het de Overste zelve is, die baar dit gebod geeft, of dat het haar door een ander in haren naam gegeven wordt.

De religieuze, die den wil Gods ziet in het bevel dat haar gegeven wordt, volbrengt dit zonder uitstel. omdat uistellen zooveel is als eerst zijn eigen wil en dan dien van God doen; zonder traagheid, omdat zij verheugd is, God te kunnen dienen en Hem te gehoorzamen; â zonder morren, omdat elk gemor haar de vruchten der gehoorzaamheid doet verliezen;â zonder tegenspraak vooral, omdat zij wel weet, dat zij het recht niet heeft, een bevel te weerstreven dat haar van Gods wege, op welke wyze dan ook, gegeven wordt. De volmaaktheid der gehoorzaamheid, zegt de H. Franciscus van Sales, bestaat niet in den wil van een zachten en minzamen Overste te volgen, maar in den hals te krommen onder het juk van een Overste die gehiedend, gestreng, slecht gehumeurd is en zich nooit tevreden toont.

De religieuze, die aan God gehoorzaamt, doet dit blijmoedig, omdat zij God bemint en dat zij weet, dat God diegenen lief heeft, die aldus zijnen wil volbrengen. â Zij stelt zich zoo gaarne en zoo vroolijk ten dienste van ieder, dat men overtuigd is, dat men haar dienst bewijst met haar de gelegenheid te bezorgen van eene oefening van gehoorzaamheid te kunnen verrichten.

De H. Ignatius omvat in drie woorden de hoedanigheden der gehoorzaamheid. Zij moet, zegt hij, zich vertoonen in drie zaken: In de uitvoering door vaardig, blijmoedig en nauwkeurig alles wat ons bevolen wordt, te volbrengen, â in den wil door slechts datgene te willen wat voorgeschreven is, â in het oordeel door goed te keuren wat ons bevolen wordt.

De bron van het zinsbedrog, dat de gehoorzaamheid onder een geheel valsch oogpunt stelt, is de hoogmoed; â de hoogmoed, die verwaandheid, aanmatiging , opstand voortbrengt.

1Â°. De hoogmoed brengt de verwaandheid voort, die ons zulk eene gunstige gedachte van ons zeiven inboezemt, dat zij ons aanzet, ons oordeel te plaatsen boven dat van anderen, zelfs boven dat onzer Oversten, door ons te verzekeren dat zij ver beneden ons staan in talent, in wijsheid en ondervinding. Hoe zou men, met zulk eene gedachte bezield, de gehoorzaamheid kunnen zoeken en beoefenen? De verwaande religieuze verbeeldt zich, dat zij veel meer weet dan hare Oversten, en beknibbelt de bevelen die haar gegeven worden; zij bevit het verbod dat haar gedaan wordt, en durft zelfs tegenover hare medezusters het gedrag der Overste afkeuren, zeggende dat zoo men haren raad gevraagd hadde, zij veel wijzere maatregelen, met betrekking op de tijden, plaatsen en omstandigheden, zou aangeraden hebben. Als men zoo spreekt, is men niet ver van de ongehoorzaamheid verwijderd. Hoe kan men vaardig, blindeling en blijmoedig gehoorzamen aan een bevel dat men onredelijk en onverstandig durft noemen en waarvan men Ã©Ã©n voor Ã©Ã©n al de onaangenaamheden opsomt?

2Â°. De hoogmoed brengt de aanmatiging voort. dat gevoel door de verwaandheid verwekt en dat zicli openbaart door beleedigende woorden en minachtende manieren. â De minachting vertoont zich eerst en zoekt zich te toonen; dan volgen de woorden, eerst slechts tot enkelen gezegd. Men maakt het zich tot eene verdienste te durven wederstaan â Als de Overste, hiervan verwittigd, het kwaad wil weerhouden , durft de ongelukkige antwoorden; zij heeft een vloed bijtende woorden tot haren dienst en gaat zegevierend heen, zich beroemende op de gegeven les! â O welk een onberekenbaar kwaad in die arme verblinde ziel!

3Â°. De hoogmoed brengt den opstand voort. Dit is een zeldzaam geval in de religieuze gemeenten; doch het kan gebeuren, en allertreurigst zijn de gevolgen. Weerstaat eene zuster aan een bevel en blijft dit tusschen de Overste en de weerspannige zuster, dan zijn de gevolgen minder noodlottig; misschien heeft zij zich slechts een oogenblik vergeten, misschien is het slechts een aanval van hoogmoed; doch als het in het openbaar plaats heeft gehad, als de Overste heeft moeten straffen, kan die weerstand het begin worden van een onvermijdelijken ondergang. Dan vormen zich bijna altijd twee partijen; de grootste, de meerderheid steunt het gezag, de andere verdedigt de schuldige; en men hoort gemor, men hoort klachten van onrechtvaardigheid, van te groote gestrengheid.... gelukkig zoo die weerstand spoedig bedaart!.... De religieuze geest kan er geheel door verdwijnen, en lange jaren uit de gemeente verwijderd blijven.

Eene andere bron van zinsbegoocheling omtrent de gehoorzaamheid is ons weinig nadenken over de

verplichting, die de Gelofte van gehoorzaamheid ons oplegt, en den troost, de vreugde, den vrede, ons door het Dakomen dezer gelofte verschaft. Wij zullen dit in het vijfde hoofdstuk aantoonen.

Het voorwerp der gehoorzaamheid is in het algemeen alles wat ons door onze Overste geboden wordt, hetzij mondeling, hetzij schriftelijk, door eene vaste en bepaalde wet; doch om dit wel te verstaan, moet men met de Godcreleerden onderscheid maken tusschen

I. Een gebod tegen den regel, waardoor ons dingen zouden bevolen worden, die uitdrukkelijk tegen den regel strijden, zoo misdadig en ongeldig zijn ; als bijv. een Overste een Karthuyser monnik zou bevelen, vleesch te eten. â Ã¼e macht wordt den Overste gegeven tot stichting, niet tot vernietiging; en daar

Eene andere bron van zinsbegoocheling omtrent de gehoorzaamheid is ons weinig nadenken over de

verplichting, die de Gelofte van gehoorzaamheid ons oplegt, en den troost, de vreugde, den vrede, ons door het Dakomen dezer gelofte verschaft. Wij zullen dit in het vijfde hoofdstuk aantoonen.

Eene andere bron van zinsbegoocheling omtrent de gehoorzaamheid is ons weinig nadenken over de

verplichting, die de Gelofte van gehoorzaamheid ons oplegt, en den troost, de vreugde, den vrede, ons door het Dakomen dezer gelofte verschaft. Wij zullen dit in het vijfde hoofdstuk aantoonen.

Eene andere bron van zinsbegoocheling omtrent de gehoorzaamheid is ons weinig nadenken over de

verplichting, die de Gelofte van gehoorzaamheid ons oplegt, en den troost, de vreugde, den vrede, ons door het Dakomen dezer gelofte verschaft. Wij zullen dit in het vijfde hoofdstuk aantoonen.

verwijdert; inaar de overtreding maakt ons de genaden onwaardig, die verbonden zijn aan de trouwe naleving van den regel; en daar die genaden ontbreken, omdat men ze niet heeft willen ontvangen, en men zich vrijwillig daarvan berooft, valt men in verslapping, in lauwheid, in uitgestortheid, in traagheid, en â gaat men nog eene schrede verder... tot een algemeen verzuim zijner plichten.

Ziehier eene der ongelukkigste bekoringen, die wij met groote zorg gaan bestudeeren.

1. Zy doet ons hef gedrag, de handelwijze, het uitwendige, de icoorden, het karakter onzer Overste onderzoeken.

Wij zouden hier in het algemeen kunnen zeggen dat, zoo het Evangelie ons verbiedt te oordeelen, opdat wij zeiven met strengelijk geoordeeld zouden worden, â zoo de H. Paulus niet wil dat men den dienaar van anderen heoordeele, â zoo men inbreuk maakt op het goddelijk gezag als men anderen oordeelt zonder van God hiertoe de macht ontvangen te hebben, â zoo de liefde wil dat wij geen kwaad van anderen denken, â wij ons voor Gods rechterstoel een streng vonnis bereiden, als wij op vermetele, onverbiddelijke en dikwijls valsrhe wijze iemand oordeeleu

die door God gesteld is om ons te oordeelen en vau wien Hij gezegd heeft: Hij, die hem aanraakt, raakt mij in den appel van het oog.

Maar antwoord zelve op deze vragen van het eenvoudig gezond verstand. Is uwe Overste aan uwe zorg toevertrouwd ? Zijt gij met hare leiding belast ? â Is u eenig gezag over haar opgedragen? Moet gij in den jongsten dag, ziel voor ziel, van haar rekenschap geven, gelijk zij het van u moet doen? â Wat maakt het u dan, of zij meer of minder aangenaam is? Als een bode u de bevelen uws vaders overbrengt, onderzoekt gij dan, uit spotlust, of die bode groot of klein, welbespraakt, talentvol is? â

En is uwe Overste niet de afgezant van God, die u zijn wil komt mededeelen?.....

2. Het zinsbedrog doet ons de onvolmaaktheden en de fouten, die de Overste kan begaan, overdrijven door voor ome reeds vooringenomen blikken hare lichamelijke of geestelijke gebreken te vergrooten.

Als uwe Overste gebreken heeft, als zij zich schuldig maakt aan fouten van ongeduld, van drift, moet gij haar dan niet meer dan eeu ander verontschuldigen? Zij wordt overladen met zooveel werk, blootgesteld aan zoovele gelegenheden, verstrooid door zoovele

zaken, ten allen tijde gekweld door zoovele personen;â zij staat bloot aan zooveel tegenspraak, aan zoovele moeielijkheden, dat het bijna onmogelijk is, ware zij ook eene heilige, dat zij op hare beurt geene fouten bedrijft. â Het is dus onbillijk van u, hiermede geene rekening te houden; gij zijt onrechtvaardig en boosaardig haar onmeedoogend te oordeelen; want stondt gy in hare plaats, hoeveel zwaardere fouten zoudt gij niet begaan? â Herinnert gij u dit woord van den Romeinschen keizer Constantius, die u zeker

overtrof in verstand en oordeel: Als ik een priester eene fout zag hedrijven, zou ik hem met mijn koninklijken mantel bedekken, om die aan aller oog te verbergen.

Moet gij aldus niet met uwe Overste handelen? Daarenboven nemen de fouten der Oversten, hoezeer die ook in het oog mogen springen, niet weg, dat zij voor ons de plaats van God bekleeden. Toen God ons aan de menschen onderwierp, wist Hij wel, dat zij gebreken hadden. Heeft Hij ons de macht gegeven om ten koste der gehoorzaamheid den persoon en de hoedanigheden af te scheiden van de plaats en de waardigheid^ Heeft Hij, van de schriftgeleerden sprekende, niet gezegd, doet naar hunne woorden, doch niet naar hunne werkenquot;? En beveelt de H. Petrus niet aan de Meesters te gehoorzamen, niet slechts; aan hen, die minzaam en toegevend, maar ook aan degenen, die lastig zijn?

En ziehier nog eene belangrijke overweging: De fouten der Oversten liggen in de plannen van God: hierdoor wil Hij ons geloof en ons geduld verdienstelijk maken. Welke verdiensten zou onze gehoorzaamheid hebben, als zij die ons bevelen geven, altijd goed, beminnelijk, heilig waren? Men zou tot een soort van afgoderij vervallen, zegt de H. Augustinus, men zou ze te zeer beminnen, en om onze gehoorzaamheid bovennatuurlijk en verdienstelijk te maken, zouden wij pogingen moeten aanwenden, die dikwijls onze krachten zouden overtreffen. â Het gedrag van God ten opzichte der gehoorzaamheid is het zelfde als voor de andere deugden; het is onder den eenvoudigen sluier des broods, dat Hij in het H. Sacrament, tegenwoordig wil zijn; het is onder de lompen vau den arme, dat Hij gediend wil worden; het is in den

persoon van een vijand, dat Hij bemind wil worden, en het is ook in den persoon van eene Overste, die

mij geene genegenheid noch vertrouwen inboezemt, dat God gehoorzaamd wil worden.

3. Het zinsbedrog zet ons aan, de deugden onzer Overste te miskennen, en maakt ons die verdacht door eene menigte redenen, ons door hoogmoed, nijd en afgunst ingegeven.

Gij verdenkt hare deugden: gij leent haar verkeerde bedoelingen in deze verandering, in dit bevel; gij keurt hare handelwijze ten opzichte van deze of gene zuster af; maar kent gij hare bedoelingen? Is zij verplicht u rekening te geven waarom zij aldus handelt ? Zou zij, zonder aan de voorzichtigheid en bescheidenheid te ontbreken, u kunnen zeggen waarom zij deze bediening aan die zuster ontneemt ? Zou zij zonder u te doen blozen, u in het openbaar kunnen zeggen waarom zij u die vernederende bezigheid oplegt? Wees toch nederiger en godsdienstiger.

4. Het zinsbedrog zegt ons dat kuiperij, partijzucht of andere menschelijke oogmerken onze Overste hebben doen verkiezen.

Misschien zou het u moeielijk vallen die beschuldiging te bewijzen en u zelve van allen partijgeest vrij te spreken; maar aangenomen dat het waarheid is wat gij zegt: Wat doet het aan uwe zaligheid? het is de zaak uwer Overste, niet de uwe; zorg dat gij eene goede, nauwgezette, gehoorzame, liefdevolle religieuze zijt; beschouw uwe Overste als de weg langs welken God u zijne bevelen mededeelt, en houd u niet bezig noch met hare hoedanigheden, noch met de wijze waarop zij gekozen is; het zij u genoeg, dat het geestelijk gezag hare verkiezing heeft goedgekeurd. Wanneer gij eens voor God zult moeten

Terschijnon, zal God u geene rekenschap vragen omtrent datgene wat uwe zusters bij de verkiezingen gedaan hebben, maar van hetgeen gy zelf gedaan hebt, en van de deugden, die gij beoefend zult hebben onder die Overste, die gij niet gekozen hebt.

Ziehier eenige nuttige wenken om u de oefening der gehoorzaamheid, die altijd min of meer moeielijk valt, te vergemakkelijken.

1. Vermijd alle gemeenzame en vertrouwelijke gesprekken met die uwer medezusters, welke ontevreden zijn; wellicht zijn het zwaarmoedige karakters, die zich gaarne beklagen, scherpe bedilgeesten, die alles afkeuren wat van het gezag uitgaat, of behendige geesten die zich gemakkelijk ia den geest van anderen weten te dringen om dien in korten tijd aan den hunnen gelyk te maken.

2. Verbeeld u somtijds, dat gij zelve Overste zijt, doch scheid dan de tegenspraak en de moeie-lijkheden niet af van datgene wat uwe verbeelding u als eervol en aangenaam voorstelt. Men zegt dat, om wel te kunnen bevelen, men lang moet hebben kunnen gehoorzameij; met meer waarheid nog zou men mogen zeggen, dat om wel te hunnen gehoorzamen het, althans voor verstandige menschen, nuttig zou zijn, eenigen tijd Overste te zijn geweest.

3. Maak u gewoon, in den dagelykschen omgang, aan al uwe zusters te gehoorzamen, en dat zonder praalvertoon en slechts in den geest van ootmoed. Daar het gewoonlijk slechts uit hoogmoed en luim is, dat wij weerspannig zijn, zal de gewoonte der zelfbeheersching u de gehoorzaamheid gemakkelijker maken. Volg liever den wil van anderen dan uw eigen wil, zegt de Navolging van Christus; gehoorzaam liever dan te hevelen; dit is het middel om met iedereen

in vrede te leven. Wees altijd voorkomend, toegevend en dienstvaardig, behalve in datgene, waarmede gij God zoudt beleedigen.

Besluiten wij deze bladzijden over de gehoorzaamheid door deze opmerkingen, ontleend aan het Handboek der Novicen, â¦

Aangenomen dat de Oversten de plaats van God bekleeden, zoo volgt hieruit dat, als de onderdanen aan den huu verschuldigden eerbied en gehoorzaamheid te kort blijven, God deze overtreding beschouwt als cene beleediging aan zijn persoon. Daarom zegt Jezus van de Apostelen en Oversten sprekende: Â»Die u hoort, hoort Mij;quot; en voegt als onraiddelijke gevolgtrekking er bij: Die u versmaadt, versmaadt Mijquot; (Luc^e X, 16.) En de H. Paulus zegt, nadat hij ons heeft herinnerd, dat wij onzen Oversten onderdanig moeten zijn, omdat alle macht van hen komt... Â» Hij die aan de Overheid weerstaat, weerstaat aan Gods verordening. (Rom. XIII, 2.)

De straffen waarmede God zoo dikwijls degenen getroffen heeft, die tegen hunne Oversten zondigden, topnen duidelijk dat Hij die overtreding als zich-zelven aangedaan beschouwt,

Maria, de zuster van Mozes, werd met melaatschbeid besmet en moest zeven dagen huiten het kamp van de kinderen Gods blijven, omdat zij tegen Mozes gemord had. â Toen het volk van IsraÃ«l insgelijks tegen Mozes gemord had, bij de terugkomst dergenen, die naar het beloofde land op verkenning waren uitgezonden , werden de opstandelingen op Gods bevel ter dood gebracht, en het overige volk werd veroordeeld 40 jaren in de woestijn te verblijven. â Core, Dathan en Abiron, die zich over Mozes en Aaron beklaagd hadden, als matigden zij zich te

v^eel gezag aan in het bestuur, zagen de aarde onder hunne voeten openen en werden met hunne tenten en rijkdommen levend verzwolgen. â Toen de kinderen Israels andermaal tegen Mozes morden wegens hun lijden in de woestijn, zoud God slangen, wier doodelijke beet velen hunner deed sterven.

Wat Mozes tot zijn volk kou zeggen, zeggen wij tot u, o Religieuzen, die u zoo gemakkelijk laat verleiden tot het afkeuren en bevitten uwer Oversten : Uiv morren is niet tegen ons, maar tegen den Heer (Exodi XVI, 8.)

Ziehier een uittreksel uit het leveu der zalige Maria Margaretha dat ongetwijfeld indruk op u zal maken:

Â»Ik zag in eenen droom eene onzer zusters, sedert eenigen tijd overleden. Zij zegde mij dat zij veel leed in het vagevuur, maar dat God haar eene smart had doen gevoelen, die al hare andere pijnen overtrof, door haar een harer naaste bloedverwanten te doen zien, door hare zonden in de hel geworpen. Ik ontwaakte bij deze woorden, en gevoelde inijr, lichaam zoodanig gefolterd, dat ik mij slechts met moeite kon bewegen. Daar men aan geene droomen geloof moet slaan, sloeg ik ook op dezen weinig acht; doch die religieuze verplichtte er mij ondanks mijzelve toe, daar zij mij van dat oogenblik af geene rust liet en mij steeds zegde: Â»Bid God voor mij; bied Hem uw lijden met de verdiensten van Jezus-Christus vereenigd aan, om mijn lijden te verzachten, en geef mij al wat gij zult doen tot den eersten Vrijdag in Mei, waarop gij voor mij zult communiceeren.quot; Ik deed dit met goedvinden mijner Overste. Intusschen vermeerderden de pijnen, welke die lijdende ziel mij jnededeelde, zoodanig dat ik er onder gedrukt ging, zonder verlichting noch rust

te kunnen vinden. Uit gehoorzaamheid trachtte ik dio op mijne legerstede te vinden; doch nauwelijks lag ik daarop uitgestrekt, of ik zag haar bij mij, terwijl zij mij zegde: Â»Daar ligt gij op uw gemak te bed: zie het bed waarop ik rust en de vreeselijkste pijnen lijd.quot; Ik zag dib bed, en sidder nog telkens als ik er aan denk. Het onder- en het bovendeel bestonden uit scherpe gloeiende punten, die iu het vleesch drongen. Zij zegde mij, dat dit de straf was harer traagheid en onachtzaamheid in het nakomen der regelen. Â»Men verscheurt mij het hart en dat pijnigt mij het meeste, voegde zij er bij, om de gedachten van afkeuring en weerspannigheid, die ik tegen mijne Oversten gevoed heb; mijne tong wordt door ongedierte verteerd; zij wordt mij voortdurend uit den mond gerukt, om mijne liefdelooze woorden en mijne overtredingen van het kloosterlijk stilzwijgen te boeten. Ach, konden toch alle godgewijde zielen mij in deze vreeselijke foltering aanschouwen! Konde ik haar toch laten zien, wat bereid is voor haar, die met nalatigheid haren roep volgen. Zij zouden met vurigheid hare plichten naleven , en zich wel wachten voor die fouten, welke my zooveel doen lijden. Â»Ik smolt in tranen bij dit schouwspel.quot;

Intusschen ging de lijdende ziel voort: Â»Helaas! Ã©Ã©n dag van nauwkeurig stilzwijgen der geheele Communauteit zou mijnen mond genezen; Ã©Ã©n andere dag, waarop de liefde nauwkeurig betracht werd, zou mijne tong genezen: een derde waarop geen ontevreden noch afkeurend woord tegen de Overste zou gesproken worden, zou mijn verscheurd hart genezen, maar niemand denkt er aan mij te helpen.quot; Nadat ik de heilige Communie volgens haar verzoek voor haar had opgeofferd, zegde zij mij, dat haar lijden veel verminderd

was, maar dat zij nog lang in het vagevuur die pijnen moest lijden, die het deel zijn dergenen, die traag zijn in den dienst van God.

Gehoorzaam dan aan uwe Overste; en om gelukkig te leven, moet gij God bidden, dat gij haar moogt beminnen.

Er zijn twee personen van wie het geluk der religieuzen afhangt: om gelukkig te kunnen zijn in uwe roeping, moet gij met die twee personen op goeden voet leven. Het zijn: God en uwe Overste. Om met God op goeden voet te leven zgn twee zaken noodzakelijk : de zonde vreezen en die met zorg vluchten, â getrouw zijn aan moe oefeningen van godsvrucht en die met zorg volbrengen. Om met de Overste op goeden voet te leven zijn ook twee zaken noodzakelijk; volkomen openhartigheid en gewilligheid.

Toon mij eene religieuze, die op goeden voet leeft met God en hare Overste en niet gelukkig is in haren staat en hare bediening; ik geloof niet dat er Ã©Ã©ne bestaat. â Toon mij eene religieuze die weinig omgang met hare Overste zoekt, haar hart voor haar sluit, hare gebreken, hare zwakheden voor haar verbergt, eenigen afkeer jegens haar voedt, â die zich door haar miskend gelooft, en die gelukkig, tevreden en oprecht deugdzaam is; doorzoek de ge-heele wereld, gij zult er geen enkele vinden.

Voor eene religieuze zijn gehoorzaamheid, geluk en oprechte deugd, woorden van de zelfde beteekenis; wie de eerste niet bezit, zal de andere nooit verkrijgen.

Ja zeker, en liet is voorwaar zeer redelijk, te gehoorzamen aan het wettig gezag, aan eene Overste, die voor ons de plaats van God bekleedt, en ons niets beveelt dat strijdt tegen de geboden van God noch tegen den regel.

Het is zeer redelijk, door eene eenvoudige, vaardige, geheele onderwerping de goede orde en den vrede in eene communauteit te onderhouden. Zou er geen verwarring en wanorde in den staat heerschen, als het ieder onderdaan vrij stond, over de verordeningen van den vorst te redetwisten en zijne bevelen te bedillen ?

welken zin hecht gij aan die woorden? Is dit niet de bevelen, die men u geeft, voor de rechtbank van uwe rede roepen ? â oordeelen, of zij stroken met uwe denkwijze, â ze dan alleen goedkeuren als zy zijn zooals gij zelve ze zoudt geven? Maar is het dan de wil uwer Overste of den uwe, dien gij doet? En moest gij, om aldus te handelen, eene gelofte uitspreken ?.....

In plaats eener redelijke gehoorzaamheid wilt gij eene beredeneerde, neen, eene redeneerende gehoorzaamheid.

De gehoorzaamheid moet redelijk zijn. Zult ge wellicht zeggen, dat men soms dingen beveelt, die tegen het gezond verstand aandruischen, of zult ge wellicht het bevel aanhalen van dagelijks op het zelfde uur een droogen stok le begieten?

Dit bevel strijdt niet meer tegen het gezond verstand dan dat van den krijgsoverste, die zijne soldaten verplicht, dagelijks op eene wijze, die bespottelijk in zich-zelve mag heeten, hunne armen en beenen te bewegen en dat gedurende verscheidene maanden. Deze oefening, die den oningewijde doet glimlachen, heeft ten doel de ledematen buigzaam te maken. De oefening, door een Overste bevolen, heeft ten doel den wil buigzaam te maken; en de novice, die dergelijke oefening, gedurende zekeren tijd getrouw en godvruchtig zal volbracht hebben, zal eene nederige, edelmoedige religieuze worden, aan wie de Overste de heldhaftigste offers zal kunnen vragen, welke offers zij vreugdevol zal omhelzen!

Is uw geweten gerust, omdat men u niets opgelegd heeft? Ga de beweegreden eens na van dit zwijgen uwer Overste.

Is het niet omdat uwe Overste ondervindt, dat gy zoo trotsch zijt, â dat gij steeds zooveel hebt in te brengen, â dat gij zoo weinig goeden wil toont, dat zij u niets meer op durft te leggen ? Gij hebt zoo dikwjjls haar gebod overtreden, â de gemeente zoo dikwijls ontsticht, â dat zij zich liever tot anderen wendt. Zult ge eens voor God durven getuigen, dat gij gehoorzaamd hebt, als gij uwe Overste dwingt, zich aan uwe luimen te onderwerpen ?

2. Hebt gij, voorziende dat uwe Overste u iets zou gebieden of verbieden, haar niet voorkomen door al de kleine listen, die gij kondt bedenken, en het bevel

Iop een ander doen vallen ? Gij hebt u verborgen, toen zij iemand zocht, uit vreez;e dat zij aan u zou denken; gij hebt met eeue gemaakte onverschilligheid eene vermoeienis of ongesteldheid voorgewend; gij hebt de talenten of geschiktheid eener zuster verheven, omdat zij gebruikt zou worden. â Kunt gij voor God getuigen, dat gij gehoorzaam zijt, als gij uwe Overste dwingt, zich aan uweop een ander doen vallen ? Gij hebt u verborgen, toen zij iemand zocht, uit vreez;e dat zij aan u zou denken; gij hebt met eeue gemaakte onverschilligheid eene vermoeienis of ongesteldheid voorgewend; gij hebt de talenten of geschiktheid eener zuster verheven, omdat zij gebruikt zou worden. â Kunt gij voor God getuigen, dat gij gehoorzaam zijt, als gij uwe Overste dwingt, zich aan uwe traagheid te onderwerpen?

3. Hebt gij geen verlof afgeperst door het opgeven van redenen, die hoewel niet geheel valsch, slechts half waar zijn? een verlof verder uitgestrekt in den tijd of de zaak dan waarvoor het gegeven was, â . door dit verlof volgens uw goedvinden toe te passen en uit te leggen, â door uwe Overste in de onmogelijkheid te stellen u te weigeren, daar gij het reeds ten halve gedaan hebt en personen gebruikt aan wie zij niets kan weigeren? Eu kunt gij dan voor God zeggen, dat gij gehoorzaamt, als gij uwe Overste dwingt, zich aan uwe dubbelhartigheid te onderwerpen?

De gehoorzaamheid valt werkelijk zwaar aan den hoogmoed, de zinnelijkheid, de onafhankelijkheid; want zijn wil en zijn oordeel opofferen, niet alleen in handelwijze, maar in denkwijze en oordeel, en dat

niet in onverschillige en kleine zaken, maar in die welke onze zaligheid en heiligheid ten doel hebben, â-zijn verstand opofferen en zich gedragen naar het goeddunken van anderen, zich-zelven niets toestaan zondeÃ¯ het verlof van anderen, blindelings doen wat een ander raadt of beveelt, zonder den minsten, zelfs inwendigen weerstand, is voor den mensch veel moeielijker dan ontbering, vasten en gestrenge boetpleging.

Maar wordt dit offer voor God en aan God gebracht, dan verliest het grootendeels het moeielijke en wordt zelfs gloriergk. Hoogmoed, zinnelijkheid en traagheid vinden slechts voorwendsels tot morren.

Uitvlucht van zwakte. Deze bediening is te moeielijk; zij zal zeker mijne gezondheid schaden en ik zal er onder bezwijken. Maar is uwe gezondheid u dierbaarder dan de wil Gods, of zijt ge voor uwe gezondheid naar het klooster gekomen? Bedenk dat uwe gezondheid niet noodzakelijk is, maar uwe zaligheid wel. Uwe Overste moet rekenschap aan God geven van uwe gezondheid, en gij van uwe gehoorzaamheid. Neen. zeker willen wij niet, dat gij zult lijden, maar dat gij uwe ziel zalig maakt; en zoo God wil dat men n vergete, dat men u zelfs overlade, dat men, nadat gij uwe zwakte, uwe vermoeienis, uw lijden te kennen hebt gegeven, niet naar u luistere, u niet geloove, dan ga den marteldood te gemoet, schreiende, zoo gij wilt, doch niet morrende.

En gij die vergrijsd zijt onder den last van den arbeid, sleep u nog vooit om den regel te vervullen, zoolang gij kunt. Laat noch uwe jaren, noch uwen arbeid, noch de bedieningen die gij bekleed hebt, gelden om u zonder verlof van het gewone leven te ontslaan. O welk een onberekenbaar nut zult gij

stichten als men u, onder den last der jaren en zieke-lijkheid gebukt, den regel zal zien liefhebben en naleven, zonder eene enkele oefening te verzuimen!

Uitvlucht van afkeer. â Ik zal moeten werken met. eene zuster die mij tegenstaat; hare tegenwoordigheid zal voor mij eene bron van fouten en onvolmaaktheden zijn; zij zal mijn werk heiemmeren en mijne zaligheid in gevaar stellen. â Al te schoone woorden, waarvan gij zelve de overdrijving en zelfs het onware gevoelt. Wie weet, of juist in de plannen der Voorzieuigheid de toenadering tot die zuster voor u geene gelegenheid zal zijn om uwe verdiensten te vermeerderen en de liefde op te wekken? Wie weet of God aan dit offer geene bijzondere genade, misschien die uwer zaligheid, gehecht heeft?

Uitvlucht van onbekwaamheid. â Ik mis de noodige bekwaamheid; ik zal niet slagen, en de schande zal op de Communauteit terug vallen. â Is dit alles wel waar? Vreest gij de schande, de vernedering voor uw huis of voor u zelve? En veronderstellende dat gij de waarheid spreekt, zal God dan uwe onderwerping niet beloonen door u juist de genade te geven van wel te slagen, als gij, na uwe bezwaren gezegd te hebben, het werk met zelfopoffering en edelmoedigheid omhelst?

2. Is er sprake van de oefeningen der gemeente en de. nauwkeurigheid in het bijwonen derzelve ? Al wederom uitvluchten. Men kan niet meer; men is uitgeput van vermoeidheid; het koorgebed prikkelt de zenuwen; de meditatie verwekt den slaap; de recreatie geeft hoofdpijn. Â» Vandaag,quot; zegt de H. Thasesia, Â»doen wij ons gebed niet, omdat wij hoofdpijn heooen; morgen, omdat wij gisteren hoofdpijn hadden; overmorgen, uit vreeze hoofdpijn te zullen krijgen.quot;

Arme zuster, waarom luistert gij naar den duivel, in plaats van bij het teeken der klok tot u zelve te zeggen Â»de Meester roept mijquot;? waarom aarzelt, waarom talmt gij lafhartig?

Gij laat dat eerste kostbaar oogenblik ontsnappen, dat eerste oogenblik dat tot God zegt Â»hier ben ik , en het Hart van God verheugt; en intusschen berooft gij u van de genade, die God aan de nauwkeurigheid en vurigheid verleent.

De gehoorzaamheid valt ook moeielijk aan die religieuzen, die eigenzinnig zijn in hare godsvrucht, overdreven in hare geestelijke oefeningen, en hare halsstarrigheid als nauwgezetheid beschouwen. â Zij plagen zich-zelve en hare Overste nog meer. â Wil men haar ontslaan van eenig punt van den regel, dat men oordeelt dat zij niet kunnen volbrengen, dan roepen zij uit, dat zij die verlichting, die men haar geven wil, niet noodig hebben, â zoo ziek niet zijn,^ als men wel meent; â ja, doodzonde er mede bedrijven zouden, zoo zij haar gebed achterlieten, zoo zij niet vastten, zoo zij Zondags de Mis verzuimden, enz.

Â»Sedert eenigen tijd, schreef de H. Franciscus van Sales, heb ik eenÂ» weinig koorts. Onze geneesheer wil my geen ander geneesmiddel geven dan rust, en ik heb hem gehoorzaamd. Gij weet, dat de bedaardheid het geneesmiddel is, dat ik ook altijd voorschrijf, en dat ik altijd de overhaasting verbied. Laat ons de meditatie eenigen tijd uitstellen, als wij hoofdpijn hebben. Wij kunnen God slechts op de eene of de andere wijze dienen.quot; Ziedaar een schoon voorbeeld ^r navolging.

Ziehier nog eenige regelen, die voor deze bekrompen zielen nuttig zullen kunnen zijn, zoodra zij wat nederiger geworden zijn.

1. Er zijn zaken, die eene Overste niet bevelen mag en waarin de onderdanen niet behoeven te gehoorzamen, te weten, die welke strijden tegen de geboden Gods en tegen den regel.

2. Er zijn zaken die, hoewel verboden in het algemeen , in bijzondere omstandigheden uitzondering dulden, bijv. het vasten, enz. Wanneer er twijfel bestaat, beslist het gezag der Overste. In de geboden der H. Kerk kan de Overste niet dispenseeren, maar zij kan oordeelen over den toestand der haar toevertrouwde relimeuze en deze moet zich aan haar oordeel

onderwerpen. Maar vraagt gij, kan de Overste zich niet bedriegend â Ja zeker, maar de onderdaan bedriegt zich niet met haar te gehoorzamen.

Wanneer de religieuze openhartig hare bezwaren heeft medegedeeld, moet zij haar geweten schikken naar het geweten harer Overste en al hare twijfelingen en ongerustheden verachten.

Maar mag ik de Overste geene opmerkingen maken ? Ja gewis, waut het religieuze leven is geene slavernij; maar men moet hierbij de volgende regelen nakomen:

1. Voor God onderzoeken, of het onze eigenliefde, ons eigenbelang, onze traagheid of onze hoovaar-digheid niet is, die ons opwerpingen doet maken.

2. Men moet zijne redenen voordragen met de zelfde openhartigheid waarmede men dit aan Jezus-Christus zou doen, wiens plaats de Overste bekleedt, â zich wel wachtende van zich door hartstocht te laten medeslepen , die nooit de aanleiding mag zijn der handeling eener religieuze, â zich houden binnen de grenzen quot;Ã¯er welvoegelijkheid, der zachtzinnigheid, der christelijke minzaamheid.

3. Men moet zich houden in eene groote onverschilligheid omtrent het besluit der Overste, hetzij

deze onze redenen aanneemt of verwerpt, en in haar besluit den wil Gods aanbidden.

4. Door een langzaam en innig gebed den 011-aangenamen indruk trachten te verzachten, welke eene weigering in onze ziel heeft gemaakt, en zoo mogelijk er niemand van spreken.

1. De aanhoudende ongehoorzaamheid maakt het naleven der Geloften bijna onmogelijk.

Â»Volgens den H. Thomas,quot; zegt P. Meijnard, Â«zijn de ConstitutiÃ«n voor de Geloften, wat de Geloften zijn voor de liefde: â de Geloften vormen als een verdedigingsmuur tegen de drie begeerlijkheden en behouden in ons de liefde, welke alleen ons den hemel kan verdienen, terwijl de ConstitutiÃ«n de bekoringen verwijderen en het naleven der Geloften mogelijk maken.quot;

De H. Augustinus noemt de gehoorzaamheid de moeder, de oorsprong, de bewaarster aller deugden. De Gelofte van gehoorzaamheid is de eerste, de grootste der Geloften , welke, om zoo te zeggen, den geheelen religieuzen staat daarstelt â Al leefde men in vrijwillige armoede en zuiverheid, al zou men gelofte

daarvan doeu, zou men geene religieuze zijn zonder de Gelofte van gehoorzaamheid. â Als men dikwijls de gehoorzaamheid overtreedt, laat men, om zoo te zeggen, de andere Geloften, waarvan zij de stenu is, inÃ©Ã©nzinken. Daarom zegt de H. Bernardus, dat het voor dengene, die de kleine regelen overtreedt, allengs onmogelijk wordt de zwaardere regelen na te komen, waaraan het naleven der Geloften verbonden is.

1. De aanhoudende ongehoorzaamheid strijdt tegen Gods wil, en belet ons bijgevolg., naar de volmaaktheid tÃ¨ streven.

De volmaaktheid bestaat in te willen wat God wil; en leeft de gehoorzame religieuze niet in strijd met Gods wil ? Bij elke daad, die zij buiten den regel doet, kan zij zeggen: Ik doe wat God niet wil dat ik doe. Als zij hieraan toch altijd dacht!!!

Zij zegge niet; Ik overtreed slechts in kleine zaken? Hoe klein uwe ongehoorzaamheid ook zij, mishaagt zij aan God, â beneemt zij aan die daad elke verdienste voor den hemel, â belet al het goed dat deze daad in de gemeente had kunnen doen, â houdt eene genade terug, die God u met het oog op deze daad bereidde.

En als gij dagelijks aldus de gehoorzaamheid overtreedt, als dit u tot gewoonte is geworden, o welk eene leemte in de dagen eener religieuze!

De gehoorzaamheid is voor de ziel wat het sap is voor den boom; het sap geeft aan de bloemen haren glans, aan de vruchten haren smaak; â neem de gehoorzaamheid weg, en al wat eene ziel doet, is zonder waarde voor den hemel.

De regel, zegt Hugo de S. Vittore, is de spiegel der religieuzen; hij toont ons, hoe wij zijn, schoon of afzichtelijk, rechtvaardig of zondig, aangenaam

deze onze redenen aanneemt of verwerpt, en in haar besluit den wil Gods aanbidden.

4. Door een langzaam en innig gebed den 011-aangenamen indruk trachten te verzachten, welke eene weigering in onze ziel heeft gemaakt, en zoo mogelijk er niemand van spreken.

1. De aanhoudende ongehoorzaamheid maakt het naleven der Geloften bijna onmogelijk.

1. De aanhoudende ongehoorzaamheid strijdt tegen Gods wil, en belet ons bijgevolg., naar de volmaaktheid tÃ¨ streven.

En als gij dagelijks aldus de gehoorzaamheid overtreedt, als dit u tot gewoonte is geworden, o welk eene leemte in de dagen eener religieuze!

De regel, zegt Hugo de S. Vittore, is de spiegel der religieuzen; hij toont ons, hoe wij zijn, schoon of afzichtelijk, rechtvaardig of zondig, aangenaam

deze onze redenen aanneemt of verwerpt, en in haar besluit den wil Gods aanbidden.

4. Door een langzaam en innig gebed den on-aangenamen indruk trachten ie verzachten, welke eene weigering in onze ziel heeft gemaakt, en zoo mogelijk er niemand van spreken.

1. De aanhoudende ongehoorzaamheid maakt het naleven der Geloften bijna onmogelijk.

Â»Volgens den H. Thomas,quot; zegt P. Meijnard, Â»ziju de ConstitutiÃ«n voor de Geloften, wat de Geloften zijn voor de liefde; â de Geloften vormen als een verdedigiugsmuur tegen de drie begeerlijkheden en behouden in ons de liefde, welke alleen ons den hemel kan verdienen, terwijl de ConstitutiÃ«n de bekoringen verwijderen en het naleven der Geloften mogelijk maken.quot;

De H. Augustinus noemt de gehoorzaamheid de moeder, de oorsprong, de bewaarster aller deugden. De Gelofte van gehoorzaamheid is de eerste, de grootste der Geloften, welke, om zoo te zeggen, den geheelen religieuzen staat daarstelt â Al leefde men in vrijwillige armoede en zuiverheid, al zou men gelofte

daarvan doen, zou men geene religieuze zijn zonder de Gelofte van gehoorzaamheid. â Als men dikwijls de gehoorzaamheid overtreedt, laat men, om zoo te zeggen, de andere Geloften, waarvan zij de stenu is, inÃ©enzinken. Daarom zegt de H. Bernardus, dat het voor dengene, die de kleine regelen overtreedt, allengs onmogelijk wordt de zwaardere regelen na te komen, waaraan het naleven der Geloften verbonden is.

1. De aanhoudende ongehoorzaamheid strijdt tegen Gods wil, en belet ons hijgevolg, naar de volmaaktheid te streven.

De volmaaktheid bestaat in te willen wat God wil; en leeft de gehoorzame religieuze niet in strijd met Gods wil? Bij elke daad, die zij buiten den regel doet, kan zij zeggen; Ik doe wat God niet wil dat ik doe. Als zij hieraan toch altijd dacht!!!

Zij zegge niet: Ik overtreed slechts in kleine zaken? Hoe klein uwe ongehoorzaamheid ook zij, mishaagt zij aan God, â beneemt zij aan die daad elke verdienste voor den hemel, â belet al het goed dat deze daad in de gemeente had kunnen doen, â houdt eene genade terug, die God u met het oog op deze daad bereidde.

En als gij dagelijks aldus de gehoorzaamheid overtreedt , als dit u tot gewoonte is geworden, o welk eene leemte in de dagen eener religieuze!

De regel, zegt Hugo de S. Vittore, is de spiegel der religieuzen; hij toont ons, hoe wij zijn, schoon of afzichtelijk, rechtvaardig of zondig, aangenaam

aan God of afschuwelijk iu zijn oog, al nadat ons leven gelijkvormig of niet is aan al de punten van den regel, die ons opgelegd zijn. In de kloosters, zegt Tronfon, ziet men onveranderlijk twee zaken: de eerste, dat niemand ooit heilig geworden is zonder het nakomen der regelen; de tweede, dat niemand getrouw den regel naleeft, zonder groote vorderingen in de volmaaktheid te maken.

3. De aanhoudende oiigehoorzaamlieid schaadt de gemeente grootelijks door de stoffelijke en zedelijke wanorde, welke zij invoert.

1. Eene welgeregelde gemeente vormt Ã©Ã©n lichaam, waarin aan elk lid deszelfs bepaalde plaats en bediening is aangewezen; een lid kan onmogelijk van plaats veranderen of zijne bediening achterlaten zonder eene groote wanorde in het gebed te veroorzaken. â Wordt een der ledematen door ziekte gedwongen rust te

nemen, dan moet God, de Opperste Meester, God die de ziekte overzendt, voor het onderhouden der algemeene orde zorgen, en Hij doet dit steeds op de eene of andere wijze. De arbeid en de vermoeienis der overige ledematen zullen er wellicht door vermeerderen , maar de vrede wordt niet gestoord.

Eene gemeente is een levend lichaam, zeggen de Heiligen, de regelen zijn zenuwen die het leven onderhouden; â zij is een huis, waarvan de regelen de grondslagen en kolommen zijn, die het dak schragen; zij is eene stad, waarvan de regelen de wallen en muren zijn, die haar tegen eiken inval beveiligen. Den regel voortdurend overtreden is de zenuwen afsnijden en het lichaam krachteloos en levenloos laten liggen; â het is de grondslagen ondermijnen; de kolommen, die het gebouw schragen, verbrijzelen en het tot een puinhoop maken; â het is de muren der

2. Bij deze stoffelijke wanorde in de gemeente komt eene zedelijke wanorde, welke zoo mogelijk nog veel di'oeviger is; de wanorde door de ergernis voortgebraclit.

Helaas! de ergernis, die vreeselijke misdaad in de wereld, wordt nog veel misdadiger in eene gemeente; zij treft de zielen, door Jezus het meeste bemind, voor wie Jezus tallooze genaden ten beste beeft gegeven, die Hij tot zijne Bruiden beeft uitgekozen, die Hij met de grootste zorg bewaart. Acb, als Jezus uit zijn goddelijk vaderhart die vreeselijke vervloeking laat ontsnappen tegen ben, die de kleinen verergeren: Wee, wee aan u! Beter ware het voor u, met een molensteen aan den hals in zee geworpen te worden: â welke verpletterende woorden zal Hij niet spreken tot degenen, die eene zijner Bruiden van de getrouwheid, Hem verschuldigd, aftrekken?

4. De aanhoudende ongehoorzaamheid geleidt gemakkelijk tot openlijke verachting der regelen en hij gevolg tot de doodzonde.

De gewoonte van de ConstitutiÃ«n te overtreden overschrijdt, wel is waar, de grenzen der dagelijksche zonde niet; doch, volgens den H. Thomas, kan zij tot de minachting geleiden. â Wat wij later omtrent de gevolgen der lauwheid zullen zeggen, vindt hier â¢zijne plaats, en zeker is die voortdurende overtreding een duidelyk bewijs van lauwheid. Dit aanhoudend overtreden geeft ten laatste een walg van den regel; hij drukt, hij vermoeit wanneer men hem hervat; van den afkeer komt men tot onverschilligheid, en van de onverschilligheid komt men weldra tot de minachting. Ziehier hoe men, volgens den H. Fran-

ciscus van Sales, kan erkennen of de ongehoorzaamheid uit minachting voortspruit:

1. Als eene religieuze, na eene berisping ontvangen te hebhen, daarmede den spot drijft en geen berouw toont over hare fout.

3. Als zij den regel of het gebod rechtstreeks aantast, dit oordeelende of veroordeelende.

4. Als zij tracht anderen in de zelfde fouten mede te slepen door de bewering dat zij niets-beduidend zijn.

5. De aanhoudende ongehoorzaamheid stelt de religieuze bloot aan het verliezen har er roeping.

De roeping verliezen is het grootste ongeluk dat eener religieuze kan overkomen. De roeping verliezen is gelijk Judas, vrijwillig het gezin van Jezus-Christus verlaten, het gezin waarin Hij zelf ons uit liefde had binnengeleid, waarin Hij ons de teederste zorgen bewijst. â Gelukkig de religieuze die, na Judas gevolgd te hebben in zijnen val, hem niet navolgt in zijnen dood.

De roeping verliezen, de gemeente verlaten, of zich doen wegzenden is een meineed, eene heiligschennis;â het is eene ontheiliging van die vermogens, welke den Heer zijn toegewijd; â het is de diefstal in het brandoffer; â het is den evennaasten op de gruwelijkste wijze ergeren, â het hart der Kerk verscheuren , â verwarring, schrik en droefheid werpen in de harten dergenen, die wij gisteren nog onze xusters noemden; het is het huis, waarin men ons slechts op ons dringend smeeken tot de H. Professie heeft toegelaten, op zijne grondvesten doen daveren en ten verderve voeren.

De roeping verliezen is een onverschoonbare misdaad, eene afschuwelijke misdaad, gebrandmerkt door

al degenen, die nog eenig gevoel van eer behouden; â het is die zusters in wier midden en voor wie wij gezworen hadden te zullen sterven, lafhartig verlaten. Wee den hedriegelijken menscii, die niet volbrengt wat hij beloofd heeft! Mal. T, 14.)

En het verliezen der roeping begint altijd met de vrijwillige overtreding der regelen, gaat met onze getrouwheid op en neder en wordt voltrokken, wanneer de ongehoorzaamheid, tot gewoonte geworden, ons medesleept tot minachting, aanmatiging en weerspannigheid.

Â»Hij, die onachtzaam is in het naleven der regelen, zoo leest men in het Regelboek der Trappisten, zal ook weldra een afkeer opvatten voor de wei, die ze voorschrijft, en als een knellend juk dien onverbreekbaren hand beschouwen, die hem onherroepelijk verbindt aan verplichtingen, die hem tot last zijn geworderi.quot; Te midden van die onvermijdelijke verveling , waaraan de rampzalige door eigen schuld ter prooi is, hoort men somtijds deze en dergelijke woorden: Â»A Is ik nu geprofest moest worden , zou ik hiertoe niet overgaan; â had ik kunnen denken, dat er in onzen staat zooveel te dragen, en te verdragen viel, nooit zou ik mij verbonden hebben!...,quot; Men heeft dit tevoren geweten, doch men was toen vurig, men beminde zijnen staat, en de liefde maakte het ofier aangenaam; het zijn nu offers zonder liefde, die ons allen moed benemen. Een gebouw, dat niet onderhouden wordt, valt in elkander; de ongetrouwheid brengt de onbestendigheid voort!

Bid dan, zeggen wij u met den H. Alphonsus, bid als gij in het binnenste uws harten voelt, dat de weerspannigheid u overmeestert; de duivel alleen kan u de gedachten ingeven, die u thans bezig houden,

Den gelukkigen staat, waartoe de goddelijke barmhartigheid u geroepen heeft, willen verlaten is... verzaken aan uwe zaligheid.

Bid, en hervat de gehoorzaamheid met al de kracht uwer ziel; de gehoorzaamheid is de eenige vesting, waarin de duivel niet kan doordringen.

De Gelofte van armoede is die Gelofte, waaromtrent men zich het gemakkelijkst kan bedriegen en zich eene valsche conscientie vormen. De armoede, zegt een oud schrijver, is het teedere punt der kloosters, de hoeksteen, waartegen zich gewoonlijk de goede begeerten der religieuzen verbrijzelen, alsook de ijver dergenen, die aan hare zaligheid werkeu. Gedurende

eene retiaite zullen zij zeer gaarne den man Gods aanhooren, die haar hare plichten voorhoudt; maar treedt hij in hare verplichting omtrent de Gelofte van armoede, dan beknibbelen zij hem, dan is hij veel te gestreng en zij luisteren niet meer naar hem. Daarom zullen wij u met zorg voorhouden;

5. Hoe men tegen de deugd, van armoede zondigt. G. De bron der zinsbegoochelingen omtrent de armoede. 7. De verschillende zinsbegoochelingen omtrent de

Men verpliclit zicli door de Gelofte van armoede, ia het algemeea, slechts in zekere mate van. de goederen dezer wereld gebruik te maken.

De Gelofte van armoede kan eene plechtige, of eene enkele Gelofte zijn; en daar het verschil tusschen deze zeer groot is, en de plichten die er uit voortvloeien , in verscheidene punten, zeer van elkander verschillen, is het noodzakelijk beider natuur wel te leeren kennen.

I. De enkele Gelofte van armoede is eene handeling, waardoor de religieuze zich het beheer barer goederen en de macht om andere te verkrijgen voorbehoudt, zich nochtans verbindende nooit zonder verlof barer Oversten van haar recht gebruik te maken; â de handelingen door haar, zonder dit verlof gedaan, zouden geldig, doch ongeoorloofd en bijgevolg zondig zijn.

Als dus eene zuster voor haar intreden in het klooster niet beschikt had over haar ouderlijk erfdeel of indien eenige erfenis haar ten deel viel, zou zij verlof moeten vragen om die goederen te vervreemden, hetzij onderhands, hetzij per testament; dit verlof wordt bijna altijd toegestaan, uls het gebruik dat men van zijne goederen wil maken, goed en nuttig is.

II. De plechtige Gelofte van armoede is eene handeling, waardoor de religieuze zich berooft van de macht om eenig tijdelijk goed te verkrijgen, of te bezitten; en alle beschikkingen, welke eene religieuze, na deze Gelofte, maakt, zijn ongeldig en zondig.

De religieuze, die de plechtige Gelofte van armoede overtreedt, begaat eene dubbele fout: de eene tegen de deugd van godsdienst, daar zij eene Gelofte overtreedt, die haar evenzeer bindt als de Geloften van gehoorzaamheid en zuiverheid; de andere fout zou strijden tegen de rechtvaardigheid, daar zij , zich van alles ontdaan hebbende, over niets kan beschikken, zonder zich aan diefstal plichtig te maken.

De religieuze, die de enkele Gelofte van armoede overtreedt, zondigt niet tegen de rechtvaardigheid door over de goederen die haar toebehooren, te beschikken; doch zij zondigt tegen de deugd van godsdienst door de Gelofte te schenden, die zij gedaan heeft, over iets zonder verlof te beschikken.

De deugd van armoede bestaat in de inwendige onthechting van elke genegenheid voor de tijdelijke goederen. De Gelofte van armoede heeft de 'uitwendige berooving, de werkelijke armoede ten doel. De deugd van armoede heeft de inwendige berooving ,â¢ de armoede van den geest, de onthechting des harten ten doel.

De Gelofte van armoede heeft hare juiste grenzen; de deugd heeft er om zoo te zeggen geene in haar verlangen om van alles beroofd te leven. Zij zegt met den H. ( yprianus: A Is men God bezit, heeft men niets anders noodig; want icie God heeft, heeft alles.

In de ziel, die de deugd van armoede bezit, neemt God de plaats in van alles wat zij ter zijner liefde heeft opgeofferd.

Niet elke overtreding der diugd van armoede is overtreding der Gelofte; maar elke overtreding der Gelofte is tevens eene overtreding der deugd.

Eene religieuze bezit de deugd van armoede, als zij, hetzij door hare Overste, of door eenig toeval, beroofd wordende van datgene wat zij in gebruik had, die berooving verdraagt zonder zich te beklagen, zonder te morren of den vrede te verliezen, dan zelfs als deze berooving haar zeer hard valt.

Eene religieuze bezit de deugd van armoede niet, als zij aan eenige zaak gehecht is, â er gaarne aan denkt, â die met te groot verlangen zoekt, â vreest ze te verliezen, â mort en zich ontstelt, wanneer zij die verliest.

Het is vooral door aangekleefdheid aan kleine zaken, aan beuzelarijen, zooals een hleedingstuh, een meubel, een godsdienstig voorwerp, een hoek, een prentje, dat men doet zien, hoe weinig men in de deugd van armoede gevestigd is.

De deugd van armoede is de voltrekking der Gelofte van armoede, waaraan zij hare waarde geeft. Â»De armoede op zich-zelve, zegt de H. Bernardus, is geene deugd; maar de liefde tot de armoede is meer dan eene deugd; het is eene zaligheid en de eerste zaligheid zelfs. Groote beloften zijn aan de andere zaligheden gehecht; deze wordt in het bezit van den hemel gezet. Immers de hemel wordt haar niet slechts beloofd, maar reeds in deze wereld wordt hij haar gegeven.quot;

De deugd van armoede strekt zich overal en over alles uit, en de religieuze die getrouw wil zijn aan hare roeping, moet geene grenzen stellen aan hare onthechting' aan al de genegenheden en begeerten van haar hart. Deze gesteldheid zal haar getrouw en tot groot voordeel harer ziel hare Gelofte tot in de kleinste punten doen naleven.

De Gelofte van armoede gaat niet verder dan zij door de Constitution aangeivezen en door de gebruiken der gemeente bepaald is. De religieuze moet dus met zorg zich hierin doen onderwijzen, en nauwkeurig de levenswijze van het huis, waar zij zich bevindt, nagaan. Het Concilie van Trente beveelt vooral het gemeen leven aan, en door zich daaraan te onttrekken zou men somtijds, ja dikwijls eene zware zonde kunnen bedrijven, wijl men daardoor anderen ergernis geeft en de gevolgen der ergernis hoogst noodlottig zijn.

Wees dus arm in uwe cel, en behoud daar slechts de tafel, de bidbank, het getal stoelen, de voorwerpen van godsvrucht, door den regel en het gebruik bepaald. â Behoud daar slechts de boeken, die u zijn aangewezen, en breng de overige in de bibliotheek, zoodra ge ze gebruikt hebt. â Geen voorraad van papier, van pennen, van enveloppen; zoo men u toestaat eenige postzegels te bewaren, zij dit slechts in klein getal. â Geen ander linnengoed dan datgene

wat elke zuster hebben mag. â Vooral geen gesloten lessenaar of kastje. â De Overste moet altijd in de cellen alles kunnen nazien.

Wees arm in al wat u ten gehruike wordt gegeven. â Geen gouden horloge, als het gebruik van het huis u toelaat een horloge te gebruiken, zelfs geen horloge als de zusters er geen hebben en uwe Overste dit niet noodzakelijk oordeelt voor het wel vervullen uwer bediening. â Geene vergulde lijsten in uwe cel, geen zilveren ketting aan uwe medailles, welke ook slechts dan van zilver mogen zijn, als dit uitdrukkelijk toegestaan is en zij geene bijzondere waarde hebben; â geene oorringen , zonder bevel van den geneesheer; â geen zilveren lepel en vork, als het niet voorgeschreven of althans algemeen toegestaan is; â geene hoeken verguld op snede. â Â»Mijne dochter,quot; schreef de H. Joanna Francisca van Chantal aan eene barer religieuzen, Â»onthoud dit uw geheele leven: waar zilver voldoende is, daar neem geen goud; waar blik voldoet, neem geen zilver; waar lood voldoet, neem geen blik, want de ware dochter der Visitatie moet de rijke, schoone, nette voorwerpen niet zoeken, maar slechts de eenvoudige, de grove, de hechtste, in Ã©Ã©n woord, het volstrekt noodzakelijke!quot;

Wees arm in uwe kleederen. â Dat alles Ã©Ã©nvormig zij in stof, in snede, in kleur. â Dat zij Ã©Ã©nvoudig zijn in vorm, zonder nieuwigheden, zonder gemaaktheid en ijdelheid. ITet gebruik der spiegels is veelal in de kloosters verboden; leer uwe kleederen zoodanig schikken, dat gij ze niet noodig hebt, en vooral ga niet uit kleingeestige behaagzucht u in glasruiten of schilderijen spiegelen. â Dat zij zindelijk zijn, want, zegt de H. Bernardus, zoowel als de ijdelheid de vrucht van den hoogmoed is, is de

onzindelijkheid de vrucht der luiheid. Armoede en zindelijkheid gaan in eene welgeregelde gemeente hand aan hand. De armoede houdt op, waar slordigheid en onzindelijkheid beginnen.

Wees arm in uw voedsel. â Stel u tevreden met datgene wat iedereen wordt voorgediend, en vraag nooit iets bijzonders dan door bijzondere noodzakelijkheid gedwongen ; uwe Oversten zijn verplicht, ruim in uwe behoeften te voorzien; wees gij dus voorzichtig in hetgeen gij vraagt. â Vraag niets op aanmatigenden toon, vraag gelijk eene arme vraagt; ga vooral niet langs omwegen, laat niets voor u vragen door uwe bloedverwanten of uwen geneesheer. â Zoodra het u, na eene ongesteldheid, mogelijk is het gewoon leven te volgen, moet gij het hervatten. â Houd niets op uwe kamer verborgen, de ziekekamer is de plaats waar men bijzondere spijzen of andere ververschingen nemen moet. â Men kan in de Com-munauteiten nooit te goed, noch te zorgvuldig voor de zieken zijn, maar de zieken op hare beurt moeten ook zeer heilig en deugdzaam zijn.

Op tweeÃ«rlei wijze. 1Â°. Door toeÃ«igening. 2Â°. Door beschikking zonder verlof der Overste.

Zich toeÃ«igenen is zich stellen in het bezit van datgene wat tot de Gelofte behoort. Bijgevolg:

1. Door iets te nemen dat aan anderen of aan de gemeente toebehoort, om daarvan zyn persoonlijk eigendom te maken of tot volstrekt eigen gebruik te besteden, al waren het zelfs noodwendige zaken; de nood geeft ons recht tot vragen, maar niet tot nemen, tenzij in uitersten nood. â Zoo er diefstal heeft

i plaats gehad, moet er restitutie van persoonlijke goederen gedaan worden, zoo men die heeft, of door schadeloosstelling, bijv. door vermindering van voedsel,

is en slechts eene vernedering kost, door het bekennen van den diefstal en de teruggave door de Overste gedaan.

2. Door te ontvangen, wat dan ook, van wie â ook, op welken titel, voor welk doel het ook zij.

Eene religieuze mag niets in bewaring ontvangen, noch geschenken voor haar eigen persoon aannemen, j Zij mag die wel aannemen voor de gemeente, altijd het verlof der Overste veronderstellende, aan wie zij alles dadelijk en getrouw ter hand moet stellen. (¹)

3. Door te koopen, te ruilen, te leenen voor persoonlijk gebruik of voor de gemeente, â zich door bloedverwanten buiten weten der Overste iets te doen koopen of leenen. De religieuzen, die verre van hare gemeente de zieken oppassen, hebben eene stilzwijgende toestemming voor al wat zij noodig

Volgens een bijna algemeen verlof mogen in de meeste gemeenten de religieuzen elkander prentjes, medailles, voorwerpen van \g er in ge waarde geven. Maar ook dit kan misbruiken veroorzaken , welke des te meer te vreezen zouden zijn, indien men zonder een â bijna telkens vernieuwd verlof der Overste, aan wereldsche personeu die kleine geschenken gaf of dergelijke van hen ontving onder titel

mocliten hebben, op voorwaarde dat zij bij hare terugkomst van alles rekenschap geven.

4. Door zich datgene toe te eigenen wat men bespaart of verdient. Al wat men haar voor bewezen diensten geeft, â al wat haar als vrije gift wordt ter hand gesteld, â al het overbodige dat zij bezit, moet aan de Overste ter hand worden gesteld.

Beschikken over de goederen, die men nog bezit, is handelen als ware men geheel vry, terwijl wij niet mogen vergeten, dat de gelofte van armoede het gebruik van dit eigendom beperkt heeft. Bijgevolg zondigt men tegen de Gelofte van armoede: fi

1. Door zonder verlof, wat dan ook en aan wie dan ook, te geven, bijv. door op eigen naam, van eigen goed aalmoezen te doen, giften, jaarlijksche toelagen, vrijlating van rechten te verleenen, â door te beschikken over spaarpenningen door eigen werk verdiend, op persoonlijk gebruik of gegeven reisgeld bespaard, â naar een ander huis mede te nemen wat men tot zijn gebruik had in het huis dat men verlaat. De fout zou zwaarder zijn, zoo men aan vreemden gaf dan wel aan de personen van het huis.

2, Zonder verlof leenen aan eene medezuster zelfs is eene handeling van eigendom, die eene religieuze met zorg moet vermijden, tenzij het voorwerp slechts geringe waarde of eene zuster daaraan dringende behoefte hebbe; elkander ter loops een blad papier, eene pen, een draad garen enz. leenen behoort tot de gewone handelingen des levens, en is eene oefening van voorkomendheid, waarvan men echter geen misbruik moet maken. â Aan vreemdelingen voorwerpen

van grootere waarde, hoeken bijv. leenen, is eene fout, omdat men hierdoor het belang der gemeente benadeelt.

ReliquiÃªn vormen persoonlijk eigendom der religieuze die ze bezit, en zij mag die geven, ruilen, leenen, zoo er geene bezwarende omstandigheden tegen bestaan. Eene religieuze raag ook de hoeken of geschriften, door haar geschreven, in eigendom bezitten, doch mag ze zonder verlof harer Oversten niet doen drukken, noch uitgeven.

3. Zonder verlof, zelfs kosteloos, voor vreemden werken, â het geld dat men verdient, als aalmoes geven, de vrucht van eigen arbeid verkoopen, zelfs al behoorde deze tot de vrije kunsten, als muziek of schilderkunst

4. Door hare schuld datgene wat haar tot gebruik of beheer is aangewezen, laten bederven of verloren gaan.

De Gelofte van armoede verplicht eene religieuze, zorgvuldiger te zijn in hare gemeente dan in hare familie. â Daar had zij het recht, te gebruiken en eenigermate zelfs te misbruiken zonder iemand te benadeelen; in het klooster mag zij slechts gebruiken ; want zij zou het huis benadeelen, als zij onachtzaam ware. â Wees niet minder zorgvuldig in den stof-felijken dienst van uwen Meester Jezus-Christus, uit eerbied en liefde, als gij het geweest zoudt zijn bij een aardschen meester, uit huishoudelijkheid, uit eigenliefde, uit eigenbelang.

Wij hebben hiermede de voornaamste punten aangetoond, die wij tot het oneindige zouden kunnen uitbreiden. â Dat elke religieuze zich zorgvuldig toone, al die kleine zaken gade te slaan, die zich dagelijks voordoen, hetzij met hare medezusters,

voor wie zij eene goede, voorkomende zuster wil zijn, â hetzij met hare bloedverwanten , die altijd de gelegenheid zoeken haar genoegen te doen, â hetzy met vriendinnen , die vol eerbied, dankbaarheid en welwillendheid steeds gedachtenissen aanbieden en vragen , â hetzij met de armen, wier lijden haar treft en voor wie zij zich zelfs gaarne van het noodzakelijke zou berooven.

Er zijn gevallen, waarin haar christelijk gezond verstand haar zal zeggen, dat zij mag handelen, omdat hare Overste, ware zij daar, haar zeer zeker zou toestaan te geven of aan te nemen; doch dat zij dan, zoodra mogelijk, van alles rekenschap geve, dat zij niets verberge, niets ontveinze; anders zou zij zich spoedig eene valsch geweten vormen.

2. Door eene ongeregelde gehechtheid aan on-noodige zaken. Zoo deze begeerten of gehechtheid aan aardsche goederen zoover gaan dat wij daardoor eene merkelijke onrechtvaardigheid of zware overtreding zouden begaan, zou dit zeker doodzonde kunnen

worden; doch buiten deze gevallen zijn de fouten tegen de deugd dei* armoede dagelijksche zonden.

3. Door het gebruik van voorwerpen van pracht of weelde, hetgeen zeker strijdt tegen den waren religieuzen geest en eene ernstige fout kan worden; het is zoo gemakkelijk zich aan overbodige zaken te hechten met een schuldig gevoel van gierigheid, zinnelijkheid of ijdelheid! Als men dei zaken echter bezit met verlof der Overste, zou men daarin al zeer ver moeten gaan, alvorens eene doodzonde te bedrijven; doch er zou altijd eene dagelijksche zonde in gelegen zijn, daar men nooit tegen den wil der H. Kerk in dit punt kan ingaan zonder eene ongeregelde genegenheid aan den dag te leggen.

I. In ons weinig nadenken omtrent de verplichtingen ons door de Gelofte van armoede opgelegd.

Deze verplichtingen zijn de zelfde als voor de Gelofien van zuiverheid en gehoorzaamheid. De drie Geloften bevatten volstrekte verbintenissen, die men niet zonder zonde overtreedt; men weet dit, doch ten opzichte der armoede handelt men met eene onbegrijpelijke lichtzinnigheid. Ten opzichte der Gelofte van zuiverheid

bestaat eene kieschheid, die niet alleen de zonde, maar zelfs de schaduw der zonde doet vlieden. Zeker is dit prijzenswaardig en doet der religieuze ziel eer aan, maar wat wij hier afkeuren, is de weinige eerbied, die men heeft voor de armoede, zoo als Gelofte of als deugd beschouwd.

Men maakt zich allengs gewoon, het gemeen leven als een soort van levenswijze te beschouwen van weinig belang; men beschuldigt zich van de meer of minder zware zonden en geeft eenige reden aan om de fout te verschoonen, waarover men zeer weinig berouw heeft; maar men spreekt neuwelijks van de fout: van in zijne cel zaken te bewaren, die men volstrekt niet noodig heeft, â eene ongeregelde gehechtheid te hoesteren voor een voorwerp dat men als eigendom beschouwt, dat men ongaarne zou leenen , dat men de Overste slechts met weerzin en na veel tegenspreken zou geren, â een voorwerp te laten bederven, omdat wij niet rechtstreeks daarmede belast zijn, â menig kwartiertje in tijd verkwisting of met beuzelarijen door te brengen....

Deze fouten kunnen zeer klein zijn. Zij kwetsen niet altijd de Gelofte van armoede; maar doen zij den religieuzen geest geen oneer? Zijn zij de oorzaak niet van dat ongeregeld leven, dat men u verwijt? Eu weet gij niet, dat hij wie de kleine fouten veracht, allengs in grootere zal vallen ? Zijt gij krachtens uwen staat niet verplicht, naar de volmaaktheid te streven, en ligt de volmaaktheid niet in het vluchten L der kleinste zonden zelfs? Gevoelt gij niet, dat de | geest van eigendom langzamerhand in uwe ziel dringt? dat gij u ontstelt en bedroeft, als men a dat voorwerp ontneemt, waaraan gij meendet niet gehecht te zijn?

Het geduldig en tevreden lijden, wanneer het noodzakelijke ons werkelijk ontbreekt.

2Â°. Het gedrag van een braven arme, van een arme, die naar den hemel wil gaan, moet het uwe zijn. â Het eenig onderscheid dat tusschen den arme en u bestaat, is dat de arme gedwongen en gij, religieuze , vrijwillig dien staat beleeft, door een geest van versterving, en dus met meer gelijkvormigheid aan Jezus-Ghristus.

De arme zoekt in zijne kleederen slechts het eenvoudigste, en draagt blijde wat hij krijgt.

De arme dient zich-zelven en eischt geene hulp van anderen; hij heeft geene dienstboden.

De arme verdraagt zonder veel te klagen koude en warmte; hij benijdt het welzijn van anderen niet.

De arme werkt zooveel hij kan, wel overtuigd dat hij er toe verplicht is. Als de arme iets vraagt, doet hij dit met bescheidenheid en ootmoed; hij gevoelt, dat men niet verplicht is het hem te geven; hij

mort niet, als hij met ledige handen wordt weggezonden , en als men hem iets geeft, zegt hij uit den grond zijns harten een dankbaar: God loone u. Als de arme ziek is, is hij tevreden met de zorg en de hulp, die men hem bewijst, als hem niet verschuldigd; hij beklaagt zich niet, als hij moet wachten; hij schikt zich naar den toon en de manieren dergenen, die hem verzorgen.

De arme is altijd minzaam en dankbaar voor alle personen, die de goedheid hebben zich met en voor hem bezig te houden.

O mijne zuster, zoolang gij zoover niet zijt gevorderd, zult ge uwe Gelofte van armoede niet volmaakt naleven.

1Â°. Aan de armoede is de belofte der heerlijkste belooningen gehecht. Omdat de Apostelen arm geworden zijn ter liefde van Jezus, belooft Hij hun het honderdvoud der genaden en hemelsche vertroostingen op deze aarde, het recht om hij het einde der eeuwen de wereld ie oordeelen en eene verheven plaats in het eeuwig Koninkrijk.

Maar om deel te hebben aan deze belooningen, om in den hemel onder het getal dergenen geplaatst te worden aan wie God eene ruime schadeloosstelling, geeft voor hetgeen zij hier op aarde voor Hem hebben opgeofferd, moet er in werkelijkheid eene oprechte ontblooting in u bestaan en moet gij de ontberingen en het lijden aan die ontblooting gehecht, gevoeld hebben; want hoe zult gij anders uw titel van arme doen gelden ? en wat moet God u eigenlijk teruggeven?

2Â°. Be armoede heelt voor zich het voorbeeld van Jezus-Christus, dat haar verheft, veredelt, verheer-

lijkt; het voorbeeld van Jezus, die, meester zijnde van hemel en aarde, alle rijkdommen bezittende, arm heeft willen worden, opdat wij door zijne armoede rijk zouden worden. (II Con. VIII, 9.)

Jezus-Christus, wien rijkdom en eer ter beschikking stonden, wilde in armoede en verachting geboren worden.

Jezus-Christus, die in rust en overvloed had kunnen leven, verkoos de ontblooting en den arbeid.

Jezus-Christus, die tot medegezellen van zijnen arbeid mannen had kunnen kiezen, die groot waren door hunne geboorte en hunue talenten, koos zjjne medearbeiders, zijne leerlingen, zijne opvolgers onder de armen, de kleinen, de onwetenden.

Jezus-Christus, die eindelijk had kunnen sterven omringd door glans en weelde, is arm en van alles ontbloot gestorven te midden der beleedigingen en verlatenheid, waaraan de armen ter prooi zijn.

Wie zal zich niet gelukkig gevoelen, iets uit liefde tot Jezus te derven, vooral wanneer zij tot zich-zelve mag zeggen, dat deze ontbering van een oogenblik haar in den hemel een overvloed zal bezorgen, die al hare begeerten zal overtreffen?

3Â°. De armoede maakt haar, die ze edelmoedig omhelst, het kind der Voorzienigheid in den volsten zin des woords; â zij verplicht God in hare behoeften te voorzien, gelijk eene moeder verplicht is voor haar kind te zorgen, zoolang het zelf niet in zijne behoeften kan voorzien. En heeft men in de wereld den braven arme nooit het noodzakelijke zien ontbreken, hoe zou dan de vrijwillige arme, de arme van God, die godvruchtig en onderworpen is, het noodige niet hebben? â

Zijt gij het niet die, naar Jezus-Christus luisterende, als Hij u verbiedt, u omtrent uw voedsel en kleeding te verontrusten, het voorschrift in oefening brengt, zoekt eerst het Rijk der Hemelen, en dus niet alle recht moogt verwachten, dat het overige u zal toegeworpen worden ?

Neen, wat de gemeente toebehoort, behoort u niet toe; gij hebt het gebruik van datgene wat de Overste ter uwer beschikking stelt; maar gij hebt geen recht tot gebruik van wat ook; gij moogt uit eigen macht niets nemen dan bij dringende noodzakelijkheid, â gij moogt niets gebruiken dan met verlof uwer Overste,â gij moogt niets aan anderen leenen, â gij hebt slechts het recht der armen: gij moogt vragen; â datgene wat u ten gebruike wordt gegeven, zoolang mogelijk doen dienen, en bovendien gereed zijn om datgene wat u aldus slechts geleend wordt, weder te geven, zoodra men het u zal vragen.

Wat ik geef, ontvang of gebruik zonder verlof, is zeer weinig en heeft bijna geene waarde.

Eene slechte verontschuldiging! Moet het clan voor eene religieuze niet genoeg zijn te weten dat alle eigendom haar verboden is, om zich niet het minste tegen dit verbod toe te staan? De religieuze, die hierin, zoowel als in andere zaken, onderzoekt, hoe ver zy gaan mag, alvorens eene zware zonde te bedrijven, bewijst dat zij nog weinig den geest harer roeping bezit. En is het niet te vreezen, dat de begeerlijkheid haar weldra zal medeslepen en haar zonden, die doodzonden kunnen zijn, als dagelijksche zonden zal doen beschouwen?

De Gelofte van armoede, al is het slechts enkele Gelofte, verbindt uit hare natuur onder doodzonde. De overtreding kan echter door de omstandigheden slechts eene kleine fout zijn. Doch over welke hoeveelheid der goederen van de gemeente kan eene religieuze beschikken, alvorens het eene doodzonde zy ?

De godgeleerden zijn algemeen van gevoelen, dat de zelfde hoeveelheid, die eene doodzonde is bij diefstal, ook doodzonde is met betrekking tot de Gelofte. Eenigen meenen, en hun gevoelen is zeer waarschijnlijk juist, dat men den diefstal eener religieuze, ten nadeele harer gemeente gepleegd, moet beoordeeleu als een diefstal door kinderen aan hunne ouders gedaan, en dat, alvorens dit doodzonde is, men de dubbele hoeveelheid moet rekenen van een diefstal ten nadeele van vreemdelingen gepleegd.

Men kan hierin echter geene juiste grenslijn trekken, daar veel afhangt van de omstandigheden. Het stelen

van geld is ook grootere zonde dan het stelen van voedsel of andere zaken. Doch wanneer bij het wegnemen van kleine zaken zich het kwade voorbeeld voegt, dat andere religieuzen aanzet, op hare beurt iets weg te nemen, kan de fout merkelijk worden.

Noem nietn klein in de beoefening der armoede en tracht den geest van uwen staat te bewaren. Als men spreekt en handelt zooals gij, zou de Gelofte van armoede niets kosten; en als eene Gelolte geene dagelijksche offers vraagt, waar is dan onze verdienste?

Ik neem niets, ik ontvang niets , ik laat niets verloren gaan , maar ik werk niet zooveel als ik kan. â Moet ik leven als een huurling'?

Dat woord huurling schijnt u te vernederen; beantwoordt het niet aan den geest uwer roeping? Heeft Jezus-Christus geen dertig jaren lang geleefd als een eenvoudig handwerksman? Legt de H. Paulus, die kon leven op kosten dergenen, aan wie hij het Evangelie verkondigde, deze glorievolle getuigenis niet af, dat hij niemand tot last heeft verstrekt en dat zijne handen voorzien hebben in zijn onderhoud en in dat dergenen, die hem vergezelden ?

De religieuze staat, dio ons dubbel tot boetvaardigheid en armoede verbindt, spreekt ons niet vrij van het vonnis van het brood in het zweet des aanschijns

te moeten verdienen. Eenige geleerde schriivers hebben zelfs beweerd, dat de handarbeid tot den geest van het kloosterlijk leven behoort; en het is zeker, dat het ten allen tijde de religieazen zeer dringend is aanbevolen. Daar zij niet den geheelen dag kunnen bidden en niet, gelijk de paters of monniken, tot de studie verplicht zijn, moeten zij, om de ledigheid en hare treurige gevolgen te vlieden, haren vrijen tijd tot den handarbeid gebruiken.

De H. Theresia, met het bestuur van eene geheels orde en met de leiding van twee-en-dertig door haar gestichte kloosters belast, hield zich in de enkele vrije oogenblikken tusschen ziekte, bidden en bezigheden met een handwerk bezig, en zij beveelt den handarbeid op verschillende plaatsen harer geschriften.

Dit werk is noodzakelijk om de bekoringen te vermijden en zich in de deugd te vestigen; de ledigheid is immers de moeder aller ondeugden. â Het is noodzakelijk om in onze roeping te volharden.

Â»Tk ben overtuigd,quot; zegde een ervaren Overste, Â»dat bijna al de jonge kloosterlingen, die naar de wereld teruggekeerd zijn, hun roep slechts verlaten hebben, omdat zij zich aan luiheid hebben overgegeven; niet als rechtstreeksche oorzaak, maar door hen tot zware zonden te brengen, welke na hun de liefde tot hunnen staat te hebben doen verliezen, hen aangezet hebben dien te verlaten.... Daarom kan een Overste een jongen kloosterling geen grooteren dienst bewijzen dan hem zoodanig met werkzaamheden te overladen dat hem geen vrij oogenblik overblijve.quot;

Dit werk is noodzakelijk om de goede orde en de regeltucht in de gemeente te onderhouden. â De goede orde, de regeltucht, en bijgevolg de vrede en de liefde kunnen in eene tremeente niet heerschen dan als ieder

zich in geweten kwijt van de haar opgelegde bediening. De bedieningen in een klooster zijn als zoovele schakels van een keten; als er een breekt, wordt de werking van het geheel verstoord.

Dit werk is somtijds noodig om in de behoeften der gemeente te voorzien; en in dit geval is zij, die niet doet wat zij kan, oorzaak dat hare zusters moeten lijden; en komt zij zelve niets te kort, zoo is dit slechts ten koste harer zusters. â Zoo de gemeente welgesteld is, is het werk der zusters nuttig voor aalmoezen, arme kerken, goede werken enz.

Wij spreken hier niet van de studie voor die zusters welke verplicht zijn onderwijs te geven; dit is zoo noodzakelijk dat men die niet vrijwillig zal verzuimen. Wij zouden hier zeker meer te waarschuwen hebben voor den te grooten ijver voor de studie, indien zij aanzet om datgene te bestudeeren wat voor de ons toevertrouwde school onnuttig is.

IIeh ik al wat meer dan anderen, of vraag ik iets meer dan anderen, zoo komt dit omdat ik er behoefte aan heb.

Dit is eene zeer onbepaalde reden en kan zich in het oneindige uitstrekken. Ja, gewis moet gij uwe behoefte bloot leggen, maar vraag niet met te sterken aandrang. Zijt gij ziek, dan laat de geneesheer voorschrijven wat hij dienstig oordeelt, en laat aan de Overste en de ziekenverpleegster de zorg over van de geneesmiddelen te laten komen en te bereiden.

Neem ze met dankbaarheid aan, doch mor niet, als men ze u niet geeft. Eisch geene verzachtingen, die gij wellicht in uwe eigene familie niet zondt kunnen hebben en die vooral een arme zich niet zou kunnen verschaffen.

Â«Er zijn religieuzen, zoo lezen wy in eene oude verhandeling, die in hare ziekte alle mogelijke middelen, hoe kostbaar ook, willen beproeven; zij zouden alle geneesheeren van den omtrek willen raadplegen; zij zouden het slot willen breken om eene reis te maken en de baden te gaau gebruiken; de zorgen, die zij eischen, zijn ontelbaar; zij weten niet wat uitdenken voor haar voedsel en haar gemak; zij vermoeien de ziekenverpleegster, brengen wanorde in de gemeente, en sterven eindelijk gelijk zij geleefd hebben, als oprechte wereldlingen!quot;

En in de cellen? hoevele zaken, die men zou kunnen en moeten missen! Zeker moeten zij zindelijk zijn, doch tevens armoedig gelijk de kamers der armen; en dat Gods oog er nimmer iets vinde dan wat de regel er doet plaatsen. Ziehier nog eene bladzijde uit de werken der H. Theresia. Â»Mijne zusters en ik brachten eenigen tijd door zonder eenig ander meubelstuk dan onzen stroozak en onze deken, en op zekeren dag hadden wij niet zooveel hout als noodig was om het kleinste vischje te braden. Daar het zeer koud was, leden wij 's nachts zeer veel, en trachtten ons zoo goed mogelijk voor de koude te beschutten met die deken en onze dikke laken mantels. Die armoede vervulde ons met zooveel troost en vreugde, dat ik er niet aan kan denken zonder de schatten te bewonderen, die God in de deugd houdt opgesloten.quot;

Het spaargeld geeft aanleiding tot eene menigte misbruiken. Ziehier, hoe dit vraagstuk door een geestelijk schrijver wordt behandeld.

liet spaargeld is niets anders dan eene som geld door eene religieuze in bewaring gehouden voor tijd van nood. Gewoonlijk bestaat zij uit familie inkomsten, door giften van bloedverwanten vermeerderd.

Volgens gevestigde regelen mag eene religieuze, die slechts door enkele beloften verbonden is, dit spaargeld bezitten, omdat zij geen afstand heeft gedaan van het recht van bezit, een recht dat zij behoudt, doch dat zij slechts met verlof harer Overste mag gebruiken.

Dit spaargeld heeft, in zich-zelve beschouwd, niets tegenstrijdigs met de Gelofte van armoede, mits de religieuze zich getrouw schikke naarde volgende regelen.

1. Zij mag dit geld niet bewaren, doch moet het stellen in handen der Overste, welke met die zorg belast is.

De bezwaren, ten opzichte van dit spaargeld, zijn menigvuldig. Het geld dat voor iedereen gevaarlijk

is, is dit des te meer voor degenen, die gelofte van armoede gedaan hebben. Men hecht zich daaraan met eene ongeloofelijke gemakkelijkheid, en slechts met groote moeite geeft eene zuster, welke aan dit

De voorwendselen om dit spaargeld te rechtvaardigen zijn even talrijk en hebben slechts een schijn van waarheid.

1. Ik bewaar dit geld om eene menigte kleine onvoorziene noodzakelijke uitgaven te bestrijden.

I Geeft de gemeente u niet alles wat werkelijk noodzakelijk is? Hoe zoudt gij doen, als gij werkelijk arm waart? Geeft de gemeente u niet alles wat werkelijk noodzakelijk is? Hoe zoudt gij doen, als gij werkelijk arm waart?

2. Ik bewaar dit geld om mijne dankbaarheid door kleine giften te betuigen. â En aldus hecht gij uw hart. De religieuze toont hare dankbaarheid door het gebed. Men weet buiten uw klooster, dat gij niets hebt, en dat uwe gemeente moet bedanken, als er te bedanken valt.

3. Ik bewaar dit geld om Missen te laten doen. â Dit is de eenige goede reden, en nog zou het uwe Overste moeten zijn, die deze Missen betaalde en gij niet.

4. Ik bewaar dit geld, omdat al de anderen dit doen. â Dit is eene slechte reden; het geld maakt haar niet beter, niet godvruchtiger, niet nederiger, niet meer onthecht. Volg hare deugden na en laat u door den geest van uwen regel geleiden.

Zie omtrent dit punt nog eenige opmerkingen getrokken uit de Onderrichting der novicen ten gebruike der Predikheeren: Â» Hoewel het gebruik van jaargelden en spaargelden uit zich-zelven niet verboden noch aan den regel tegenstrijdig is, daar het klooster daarover het beheer heeft en de Overste het gebruik regelt, wordt het toch voor vele kloosterlingen eene geleheid om door de overtreding der armoede hunne