HOOFDSTUK 1.

lu den beginne schiep God den hemel en de aarde.

2 De aarde nu was woest en ledig, en duisternis was op den al-grond; en de Geest Gods zweefde op de wateren.

3 En God zeide: Daar zij licht: en daar werd licht.

4 En God zag het licht dat het goed was; en God maakte scheiding tusschen het licht en tus-schen de duisternis;

5 en God noemde het licht dag, en de duisternis noemde hij nacht. Toen was het avond geweest en het was morgen geweest, de eerste dag.

6 En God zeide: Daar zij een uitspansel in het midden der wateren, en dat make scheiding tusschen wateren en wateren.

7 En God maakte het uitspansel, en maakte scheiding tusschen de wateren, die onder het uitspansel zijn en tusschen de wateren, die boven het uitspansel zijn: en het was alzoo.

8 En God noemde het uitspansel hemel. Toen was het avond geweest en het was morgen ge-Aveest, de tweede dag.

9 En God zeide: Dat de wateren van onder den hemel in ééne plaats vergaderd worden, en dat het droge gezien worde: en het was alzoo.

10 En God noemde het droge aarde, en do vergadering der wateren noemde hij zeeën: en God zag dat het goedquot; was.

11 En God zeide: Dat de aarde uitschiete grasscheutjes, kruid zaadzaaiende, vruchtbaar geboomte, dragende vrucht naar zijnen aard, welks zaad daarin zij op de aarde: en het was alzoo^

12 En de aarde bracht voort grasscheutjes, kruid zaadzaaiende naar zijnen aard, en vruchtdragend geboomte, welks zaad daarin was, naar zijnen aard: en God zag dat het goed was.

13 Toen was het avond geweest en het was morgen geweest, de derde dag.

14 En God zeide: Dat er lichten zijn in het uitspansel des hemels, om scheiding te maken tusschen den dag en tusschen den nacht; en dat ze zijn tot tcekenen en tot gezette tijden, en tot dagen en jaren;

15 en dat ze zijn tot lichten in het uitspansel des hemels, om licht te geven op de aarde: en het was alzoo.

lü God dan maakte do twee groot© lichten, het groote licht tot heerschappij des daags, en het kleine licht tot heerschappij des nachts, ook de sterren;

17 en God stelde ze in het uitspansel des hemels, om licht te geven op de aarde,

18 en om te heerschen op den dag en in den nacht, en om scheiding te maken tusschen het licht en tusschen de duisternis: en God zag dat het goed was.

19 Toen was het avond geweest en het was morgen geweest, de vierde dag.

20 EnGodzeide: Dat de wateren overvloedig voortbrengen een gewemel van levende zielen; en het gevogelte vliege boven de aarde in het uitspansel des hemels.

21 En God schiep de groote wal-visschen en alle levende wreme-lende ziele, welke de wateren overvloedig voortbrachten, naar haren aard; en alle gevleugeld gevogelte naar zijnen aard: en God zag dal het goed was.

22 En God zegende ze, zeggende: Zijt vruchtbaar en vermenigvuldigt, en vervult de wateren in de zeeën, en het gevogelte vermenig-vuldige op de aarde.

23 Toen was het avond geweest en het was morgen geweest, de vijlde dag.

24 En Godzeide: De aarde bren-ge levende zielen voort naar haren aard, vee, en kruipend en wild gedierte der aarde, naar zijnen aard: en het was alzoo.

25 En God maakte het wild gedierte der aarde naar zijnen aard, en het vee naar zijnen aard, en al het kruipend gedierte des aardbodems naar zijnen aard: en God zag dat het goed was.

26 En God zeide: Laat ons men-schen maken, naar ons beeld, naar onze gelijkenis; en dat zij heerschappij Hebben over do visschen der zee, en over het gevogelte des hemels, en over het vee, en over de geheele aarde, en over al het kruipend gedierte, dat op de aarde kruipt.

27 En God schiep den mensch naar zijn beeld, naar het beeld

Gods schiep hij hem; man en vrouw schiep hij ze.

28 En God zegende ze, en God zeide tot hen: Weest vruchtbaar en vermenigvuldigt, en vervult de aarde en onderwerpt ze, en hebt heerschappij over de visschen der zee, en over het gevogelte des hemels, en over al het gedierte, dat op de aarde kruipt.

20 En God zeide: Zie, ik heb ulie-don al hot zaadzaaiende kruid gegeven, dat o]) de gansche aarde is, en alle geboomte in hetwelk zaadzaaiende boomvrucht is: het zij u tot spijze,

30 maar aan alle gedierte der aarde en alle gevogelte des hemels en alle kruipend gedierte op de aarde, waarin eene levende ziel is, heb ik al het groene kruid tot spijze fjefieven. En liet was alzoo.

31 En God zag al wat hij gemaakt had, en zie, liet was zeer goed. Toen was het avond geweest en het was morgen geweest, de zesde dag.

HOOFDSTUK 2.

Alzoo zijn volbracht de hemel en de aarde en al hun heir.

2 Als nu God op den zevenden dag volbracht had zijn werk d.it hij gemaakt I iad, heeft hij gerust op den zevenden dag van al zijn werk dat hij gemaakt had;

3 en God heeft den zevenden dag gezegend en dien geheiligd, omdat hij op denzelven gerust heeft van al zijn werk, hetwelk Godgeschapen had om te volmaken.

4 Dit zijn de geboorten des hemels en der aarde, als zij geschapen werden; ten dage als de 11EERE God de aarde en den hemel maakte,

5 en .allen struik des velds eer hij m do aarde was, en al het kruid des velds eer het uitsproot; want de 11 ei:me God had niet doen regenen op de aarde, en er was geen mensch geweest om den aardbodem te bouwen,

0 maar een damp was opgegaan uit de aarde en bevochtigde den ganschen aardbodem.

7 En de Hëeue God had den mensch geformeerd uit bet stof

der aarde, en in zijne neusgaten geblazen den adem des levens: alzoo werd de mensch tot eene levende ziele.

H Ook had de TTeere God eenen hol\' geplant in Eden, legen het Oosten, en hij stelde aldaar den mensch, dien quot;hij geformeerd had.

1) En de Heehe God had alle geboomte uit het aardrijk doen spruiten, begeerlijk voor het gezicht en goed ter spijze, en den boom des levens in het midden van den hof, en den boom dor kennis-se des goeds en des kwaads.

10 En eene rivier was voortgaande uit Eden om dezen hof te besproeien , en werd van daar verdeeld en werd tot vier hoofden.

11 De naam der eerste rivier is Pison: deze is het die het gansche land van Havila omloopt, waar het goud is;

12 en het goud van dit land is goed; daar is ook bedólah, en de steen sardonyx.

Ui En de naam der tweede rivier is Gihon: deze is het die het gansche land Kusch omloopt.

14 En de naam der derde rivier is Hiddékel: deze is gaande naar het oosten van Assur. En de vierde rivier is Frath.

15 Zoo nam de Heeue God den mensch en zette hem in don hof Eden, om dien te bouwen en dien te bewaren.

1g En de Keeue God gebood den mensch, zeggende: Van allen boom dezes hofs zult gij vrijelijk eten;

17 maar van den boom derken-nisse des goeds en des kwaads, daarvan zult gij niet eten; want ten dage als gij daarvan eet zult gij den dood sterven.

18 Ook had de Heere God gesproken: Het is niet goed dat de mensch alléén zij : ik zal hem eene hulpe maken, die als tegen hem over zij.

19 Want als de Heere God uit de aarde al het gedierte des velds en al het gevogelte des hemels gemaakt had, zoo bracht hij ze tot Adam, om te zien hoe hij ze noemen zoude: en zoo als Adam alle levende ziele noemen zoude, dat zoude haar naam zijn.

20 Zoo had Adam genoemd de namen van al het vee, en van liet gevogelte des hemels, en van al liet gedierte des velds; maar voor den mensch vond hij geene hulpe, din als tegen hem over ware.

21 Toen deed de Heere God oenen diepen slaap op Adam vallen, en hij sliep; en hij nam ééne van zijne quot;ribben, en sloot derzel-ver plaats toe met vleesch.

22 En de Heere God bouwde de ribbe, die hij van Adam genomen had, tot eene vrouw, en bijbracht ze tot Adam,

23 Toen zeide Adam: Deze is ditmaal been van mijn gebeente en vleesch van mijn vleesch: men zal ze Manninne heeten, omdat ze uit den man genomen is.

24 Daarom zal de man zijnen vader en zijne moeder verlaten, en zijne vrouw aankleven; en zij zullen tot één vleesch zijn.

25 En zij waren beiden naakt , Adam en zijne vrouw, en zij schaamden zich niet.

HOOFDSTUK 3.

De slang nu was listiger dan al het gedierte des velds, hetwelk de Hke-re God gemaakt had; en zij zeide tot de vrouw: Is het ook dat God gezegd heeft: Gijlieden zult niet eten van allen boom dezes hofs?

2 En de vrouw zeide lot de slang: Van de vrucht der hoornen dezes hofs zullen wij eten;

3 maar van do vrucht des booms, die in het midden des hofs is heeft God gezegd: Gij zult daarvan niet eten, noch die aanroeren , opdat gij niet sterft.

4 Toen zeide de slang tot de vrouw: Gijlieden zult den dood . niet sterven;

5 maar God weet, dat ten dage als gij daarvan eet, zoo zullen uwe oogen geopend worden, en gij zult als God wezen, kennende. het goed en het kwaad.

0 En de vrouw zag dat die boom goed was tot spijze en dat hij een lust was voor de oogen, ja een boom die begeerlijk was om verstandig te maken: en zij nam van zijne vrucht en at; en zij ga ook haren man met haar, en hij at

4

7 Toen werden hun beider oogen geopend, en zij werden gewaar dat zij naakt waren; en zij heclit-ten vijgeboom-bladeren te zamen en maakten zich schorten.

8 En zij hoorden de stemme van den Heere God, wandelende in den hof, aan den wind des daags. Toen verborg zich Adam en zijne vrouw voor liet aangezicht van den Heere God in het midden van het geboomte des liofs.

9 En de Heere God riep Adam, en zeide tot hem: Waar zijt gij?

10 En hij zeide: Ik hoorde uwe stem in den hof, en ik vreesde: want ik ben naakt; daarom verborg ik mij.

11 En hij zeide: Wie heeft u te kennen gegeven dat gij naakt zijt? Hebt gij van dien boom gegeten, van welken ik u gebood dat gij daarvan niet eten zoudt?

12 Toen zeide Adam : De vrouw, die gij bij mij gegeven hebt, die heeft mij van dien boom gegeven, en ik heb gegeten.

13 En de Heere God zeide tot de vrouw: Wat is dit dat gij gedaan hebt? En de vrouw zeide: Die slang heeft mij bedrogen, en ik heb gegeten.

14 Toen zeide de Heere God tot die slang: Dewijl gij dit gedaan hebt, zoo zijt gij vervloekt boven al het vee en boven al het gedierte des velds: op uwen buik zult gij gaan en stof zult gij eten, alle de dagen uws levens.

15 En ik zal vijandschap zetten tusschen u en tusschen deze vrouw, en tusschen uw zaad en tusschen haar zaad: dat zal u den kop vermorzelen, en gij zult het de verzenen vermorzelen.

1G Tot de vrouw zeide hij : Ik zal zeer vermenigvuldigen uwe smart, namelijk uwer dracht: met smarte zult gij kinderen baren; en tot uwen man zal uwe begeerte zijn, en hij zal over u heerschappij hebben.

17 En tot Adam zeide hij : Dewijl gij geluisterd hebt naar de stemme uwer vrouw en van dien boom gegeten, daar ik u van gebood, zeggende: Gij zult daarvan niet eten, zoo zij het aardrijk om uwentwille vervloekt, en met smart zult gij daarvan eten alle de dagen uws levens;

18 ook zal het u doornen en dis-telen voortbrengen, en gij zult het kruid des velds eten:

19 in het zweet uws aanschijns zult gij brood eten, totdat gij tot de aarde wederkeert, dewiji gij daaruit genomen zijt; want gij zijt stof en gij zult tot stof wederkeé-ren.

20 Voorts noemde Adam den naam zijner vrouw Eva. omdat zij eene moeder aller levenden is.

21 En de Heere God maakte voor Adam en zijne vrouw rokken van vellen, en toog ze hun aan.

22 Toen zeide de Heere God: Zie, de mensch is geworden als onzer één, kennende het goed en het kwaad: nu dan, dat hij zijne hand niet uitsteke en neme ook van den boom des levens, en ete, en leve in eeuwigheid.

23 Zoo zond de Heere God hom weg uit. den hof Eden, om een aardbodem te bouwen, daar hij uit genomen was;

24 en hij dreef den mensch uit, en stelde Cherubim tegen het oosten des hofs Eden, en een vlammend lemmer eens zwaards, dat zich omkeerde, om te bewaren den weg van den boom des levens.

HOOFDSTUK 4.

En Adam bekende Eva zijne huisvrouw, en zij werd zwanger, en baarde Kain, en zeide: Ik heb eenen man van den Heere verkregen.

2 En zij voer voort te baren zijnen broeder Habel; en Habel werd een schaapherder, en Kain werd een landbouwer.

3 En het geschiedde ten eind3 van eenige dagen, dat Kain van de vrucht des lands den Heere offer bracht,

4 en Habel bracht óók, van de eerstgeborenen zijner schapen en van hun vet; en de Heere zag Habel en zijn offer aan,

5 maar Kain en zijn offer zig hij niet aan: toen ontstak Kain zeer en zijn aangezicht verviel.

6 En de Heere zeide tot Kain: Waarom zijt gij ontstoken en waarom is iiw aangezicht vervallen?

7 Is er niet, indien gij weldoet, verhooging? en zoo g\\j niet wel doet, de zonde Jigt aan de deur: zijne begeerte is toch tot u, en gij zult over hem heerschen.

8 En Kain sprak met zijnen broeder 11 abel; en het geschiedde als zij in het veld waren. dat Kain tegen zijnen broeder ilabel opstond en hem doodsloeg.

9 En de Heere zeide tot Kain: Waar is Habel uw broeder? En hij zeide: Ik weet het niet; ben ik mijns broeders hoeder?

10 En hij zeide: Wat hebt gij gedaan ? Er is eene stemme van het bloed uws broeders, dat tot mij roept van den aardbodem.

11 En nu zijt gij vervloekt, van den aardbodem, die zijnen mond heeft opengedaan om uws broeders bloed van uwe hand te ontvangen:

\'12 als gij den aardbodem bouwen zult, hij zal u zijn vermogen niet meer geven; gij zult zwervende en dolende zijn op aarde.

13 En Kain zeide tot den Heere : Mijne misdaad is grooter dan dat zij vergeven worde.

14 Zie, gij hebt mij heden verdreven van den aardbodem, en ik zal voor uw aangezicht verborgen zijn; en ik zal zwervende en dolende zijn op de aarde, en het zal geschieden dat al wie mij vindt mij zal doodslaan.

15 Doch do Heere zeide tot hem: Daarom al wie Kain doodslaat zal zevenvoudig gewroken worden. En de Heere stelde een toeken aan Kain, opdat hem niet versloeg al wie hem vond.

1G En Kain ging uit van het aangezicht des Heer en , en hij woonde in het land Nod ten oosten van Eden.

17 En Kain bekende zijne huisvrouw, en zij werd bevrucht, en baarde Henoch; en hij bouwde eene stad, en noemde den naam dier stad, naar den naam zijns zoons, Henoch.

18 En aan Henoch werd Irad geboren , en Irad gewon Mehujaël, en Mehujaël gewon Melhusaël, on Methusaël gewon Lamech.

19 En Lamech nam zich twee vrouwen: de naam van de eerste was Ada, en de naam van de andere Zilla.

20 En Ada baarde Jabal: deze is geweest een vader dergenen die tenten bewoonden en vee hadden.

21 En de naam zijns broeders was Ju bal: deze was de vader van allen die harpen en orgelen hantee-ren.

22 En Zilla die baarde óók, Tubal-Kain , oenen leermeester van allen werker in koper on ijzer; en de zuster van Tubal-Kain was Naëma.

23 En Lamech zeide tot zijne vrouwen Ada en Zilla: Hoort mijne stem, gü vrouwen Lamcchs, neemt ter oore mijne rede: voorwaar, ik sloeg wel eenen man dood om mijne wonde, en oenen jongeling om mijne buile;

24 want Kain zal zevenvoudig gewroken worden, maar Lamech zeventigmaal zevenmaal.

25 En Adam bekende wederom zijne huisvrouw, en zij baarde oenen zoon, en zij noemde zijnen naam Seth; want God heeft mij, sprak zij, een ander zaad gesteld voor Habel, want Kain heeft hem doodgeslagen.

2G En aan Seth zeiven werd óók een zoon geboren, en hij noemde zijnen naam Enos. Toén begon men den name des Heeren aan te roepen.

HOOFDSTUK 5.

Dit is het boek van Adams geslachte. Ten dage als God den mensch schiep, maakte hij hem naar de gelijkenis Gods;

2 man en vrouw schiep hij ze, en zegende ze, en noemdehunneu naam mensch. ten dage als zij geschapen werden.

3 En Adam leefde honderd er* dertig jaren, en gewon eenen zoon naar zijne gelijkenis, naar zijn evenbeeld, en noemde zijnen naam Seth.

4 En Adams dagen, nadat hij Seth gewonnen had, zijn geweest\'achthonderd jaar; en hij gewon zonen en dochteren.

5 Zoo waren alle de dagen van Adam, die hij leefde, negenhon-

derd jaar en dertig jaar; en hij stierf.

G En Set.li leefde honderd en vijf jaren, en hij gewon Knos.

7 En Setli leefde, nndat hij Enos j gewonnen had, achthonderd en zeven jaren; en hij gewon zonen en dochteren.

8 Zoo waren alle de dagen van Seth negenhonderd en twaalf jaar; en hij stierf.

9 Èn Enos leefde negentig jaar, en hij gewon Kenan.

10 En Enos leefde, nadat hij Kenan gewonnen had, achthonderd en vijftien jaar; en hij gewon zonen en dochteren.

11 Zoo waren alle de dagen van Enos negenhonderd en vijfjaren; en hij stierf.

12 En Kenan leefde zeventig jaar, en hij gewon Mahalaleël.

13 En Kenan leefde, nadat hij Mahalaleël gewonnen had, achthonderd en veertig jaar; en hij gewon zonen en dochteren.

14 Zoo waren allo de dagen van Kenan negenhonderd en tien jaren; en hij stierf.

15 Èn Mahalaleël leefde vijfenzestig jaren, en hij gewon Jered.

16 En Mahalaleël leefde, nadat hij Jered gewonnen had, achthonderd en dertig jaar; en hij gewon zonen en dochteren.

17 Zoo waren alle de dagen van Mahalaleël achthonderd vijfennegentig jaar; en hij stierf.

18 En Jered leefde honderd tweeënzestig jaar, en hij gewon Henoch.

19 En Jered leefde, nadat hij Henoch gewonnen had, achthonderd jaar; en hij gewon zonen en dochteren.

20 Zoo waren alle de dagen van Jered negenhonderd tweeënzestig jaar; en hij stierf.

21 En Henoch leefde vijfenzestig jaar, en hij gewon Methüsalah.

22 En Henoch wandelde met God, nadat hij Methüsalah gewonnen had, driehonderd jaar; en hij gewon zonen en dochteren.

23 Zoo waren alle de dagen van Henoch driehonderd en vijfenzestig iaar.

24 Henoch dan wandelde met

God; en hij was niet meer, want God nam hem weg.

25 En Methüsalah leefde honderd zevenentachtig jaar, en hij gewon Lamech.

20 En Metlmsalah leefde, nadat hij Lamech gewonnen had, zevenhonderd en tweeëntachtig jaar; en hij gewon zonen en dochteren.

27 Zoo waren alle de dagen van Methüsalah negenhonderd en negenenzestig jaar; en hij stierf.

28 En Lamech leefde honderd en tweeëntachtig jaar, en hij gewon eenen zoon;

29 en hij noemde zijnen naam Noach, zeggende: Deze zal ons troosten over ons werk en over de smarte onzer handen, van wege het aardrijk dat de Heere vervloekt heeft.

30 En Lamech leefde, nadat hij Noach gewonnen had, vijfhonderd en vijfennegentig jaar; en hij gewon zonen en dochteren.

31 Zoo waren alle de dager van Lamech zevenhonderd en zevenenzeventig jaar; en hij stierf.

32 En Noach was vijfhonderd jaar oud; en Noach gewon Sem, Gham en Jafeth.

HOOFDSTUK 6.

En het geschiedde als de men-schen op den aardbodem begonnen te vermenigvuldigen, en hun dochters geboren werden,

2 dat Gods zonen de dochteren der menschen aanzagen dat zij schoon waren, en zij namen zich vrouwen uit allen, die zij verkoren hadden.

3 Toen zeide dö Heere: Mijn Geest zal niet in eeuwigheid twisten met den mensch, dewijl hij ook vleesch is; doch zijne dagen zullen zijn honderd en twintig jaar.

4 In die dagen waren er] reuzen op de aarde, en ook daarna, als Gods zonen tot de dochteren\'der menschen ingegaan waren en zich kinderen gewonnen hadden: deze zijn de geweldigen, diejvan ouds geweest zijn mannen van naam.

5 En de Heere zag dat de boosheid des menschen .menigvuldig was op de aarde, en al het gedicht

gkne

rant der gedachten zijns harten te

: allen dage alleenlijk boos was. erd ^ Toen berouwde het den Huere i\'on dat hij den mensch op de aarde . gemaakt had, en het smartte hem rlat aan zijn harte;

en- 7 cn de Heere zeide: Ik zal den en mensch, dien ik geschapen heb verdelgen van den aardbodem, van an den mensch tot het vee, tot het 3n- kruipend gedierte, en tot het gevogelte des hemels toe; want het en berouwt mij dat ik ze gemaakt heb. on 8 Maar Noach vond genade in

de oogen des Heeren. m ⁹ Dit zijn de geboorten van No-

is ach. Noach was een rechtvaardig, le oprecht man in zijne geslachten: 3t Noach wandelde met God. :t 10 En Noach gewon drie zonen,

Scm, Gham en Jafeth. jj 11 Maar de aarde was verdorven

d voor Gods ar.r^-ezicht, en de aarde i- was vervuld ;t wrevel.

12 Toen zag God de aarde, en i zie, zij was verdorven; want al

het vleesch had zijnen weg verdorven op de aarde.

13 Daarom zeide God tot Noach:

, Het einde van alle vleesch is voor mijn aargezicht gekomen, want de aarde is door hen vervuld met wrevel; en zie, ik zal ze met de aarde verderven.

14 Maak u ecne ark van gofer-hout; met kameren zult gij deze ark maken; en gij zult ze bepek-ken van binnen en van builen met pek.

15 En aldus is het dat gij ze maken zult: driehonderd ellen zij de lengte der ark, vijftig ellen hare breedte, en dertig ellen hare hoogte.

10 Gij zult een venster aan de ark maken, en zult ze volmaken tot eene el van boven; en de deur der ark zult gij in hare zijde zetten; gij zult ze met de onderste, tweede en derde verdiepingen maken.

17 Want ik, zie, ik brengeenen | watervloed over de aarde, om

alle vleesch, waarin een geest des levens is, van onder den hemel te verderven: al wat op de aarde is zal den geest geven.

18 Maar met u zal ik mijn ver-

I bond oprichten; en gij zult in de (

SIS 7. 7

ark gaan, gij, en uwe 2onen, en uwe huisviouw, en do vrouwen uwer zonen met u.

19 En gij zult van al wat leeft, van allen vleesche, twee van elk doen in de ark komen, om met u in het leven te behouden: mannetje en wijfje zullen ze zijn.

20 Van het gevogelte naar zijnen aard, en van het vee naar zijnen aard, van al het kruipend gedierte des aardbodems naar zijnen aard, twee van elk zullen tot u komen om die in het leven te behouden.

21 En gij, neem voor u van alle spijze, die gegeten wordt, en verzamel ze lot u, opdat ze u en hun lot spijze zij.

22 En Noach deed naar al wat God hem geboden had, zóó deed hij.

HOOFDSTUK 7.

Daarna zeide de Heere lot Noach: Ga gij en uw gansche huis in de ark: want u heb ik gezien rechtvaardig voor mijn aangezicht in dit geslacht.

2 Van alle rein vee zult gij tot u nemen zeven en zeven, het mannetje en zijn wijfje; maar van het vee dat rliet rein is twee, het mannetje en zijn wijfje;

3 ook van het gevogelte des hemels zeven en zeven, het mannetje en het wijfje, om zaad levend te houden op de gansche aarde.

4 Want over nog zeven dagen zal ik doen regenen op de aarde veertig dagen en veertig nachten, en ik zal van den aardbodem verdelgen al wat bestaat dat ik gemaakt heb.

5 En Noach deed naar al dat de Heere hem geboden had.

6 Noach nu was zeshonderd jaar oud als do vloed der wateren op de aarde was.

7 Zoo ging Noach, en zijne zonen, en zijne huisvrouw, en de vrouwen zijner zonen met hem in de ark, vanwege de wateren des vloeds.

8 Van het reine vee en von het vee dat niet rein was, en van het gevogelte en al wat op den aardbodem kruipt,

9 kwamen er twee en twee tot Noach in de ark, het mannetje en

8

liet wijlje, gelijk God Noach ge-boden had.

10 En het geschiedde na die zeven dagen, dat de wateren des vloeds op de aarde waren.

11 In het zeshonderdste jaar des levens van Noach, in de tweede maand, op den zeventienden dag (Ier maand, op dezen dag zijn alle fonteinen des grootenafgronds opengebroken en de sluizen des hemels geopend;

12 en een plasregen was op de aarde veertig dagen en veertig nachten.

13 Even op dienzelfden dag ging Noach, en Sem en Cham en Ja-felh, Noachs zonen, desgelijks Noachs huisvrouw, en de drie vrouwen zijner zonen met hen in de ark:

14 zij, en al het gedierte naar zijnen aard, en al het vee naar zijnen aard, en al het kruipend gedierte dat op de aarde kruipt naar zijnen aard, en al het gevogelte naar zijnen aard, alle vogel van allerlei vleugel.

15 En van alle vleesch, waarin een geest des levens was, kwamen er twee en twee tot Noach in de ark.

16 En die er kwamen, die kwamen mannetje en wijfje, van alle vleesch, gelijk als hem God bevolen had. En de Heere sloot achter hem toe.

17 En de vloed was veertig dagen op de aarde, en de wateren vermeerderden, en hieven de ark op, zoodat zij oprees boven de aarde.

18 En de wateren namen de overhand en vermeerderden zeer op de aarde; en de ark ging op de wateren.

19 En de wateren namen gansch zeer de overhand op de aarde, zoodat alle hooge bergen, die onder den ganschen hemel zijn, bedekt werden;

20 vijftien ellen omhoog namen de wateren de overhand, en de bergen werden bedekt.

21 En alle vleesch, dat zich op de aarde roerde, gaf don geest, van het gevogelte, en van het vee, en van net wild gedierte, en van al het kruipend gedierte, dat op

de aarde kroop, en alle Kien- ^ schen; _sl

22 al wat eenen adem des gees- \' tes des levens in zijne neusgaten had, van alles wat op het droge was, is gestorven. _a

23 Alzoo werd verdelgd al wat be- * stond, dat op den aardbodem was, van den mensch af tot het vee, tot

het kruipend gedierte, en tot het ^ gevogelte des hemels, en zij werden j verdelgd van de aarde; doch Noach ₁ alleen bleef over, en wat met hem in de ark was.

24 En de wateren hadden de overhand boven de aarde, honderd en vijftig dagen.

HOOFDSTUK 8.

En God gedacht aan Noach, en aan al het gedierte en aan al het vee, dat met hem in de ark was; en God deed eenen wind over de aarde doorgaan, en de wateren werden stille.

2 Ook werden de fonteinen des afgronds en de sluizen des hemels gesloten, en de plasregen van den hemel werd opgehouden.

3 Daartoe keerden de wateren weder van boven de aarde, heen en weder vloeiende; en de wateren namen af ten einde van honderd en vijftig dagen.

4 En de ark rustte in de zevende maand, op den zeventienden dag der maand, op de bergen van Ararat.

5 En de wateren waren gaande en afnemende tot de tiende maand: in de tiende maand op den eerste der maand werden de toppen der bergen gezien.

0 En het geschiedde ten einde van veertig dagen, dat Noach het venster der ark, die hij gemaakt had, opendeed,

7 en hij liet eene raaf uit, die dikwijls heen en weder ging, totdat de wateren van boven de aarde verdroogd waren.

8 Daarna liet hij eene duif van zich uit, om te zien of de wateren gelicht waren van boven den aardbodem ;

9 maar de duif vond geene ruste voor de holte baars voets; zoo keerde zij weder tot hem in cle ark,

want de wateren waren op de gan-sche aarde; en hij stak zijne hand uit on nam ze, en bracht ze tot zich in de ark.

10 En hij verbeidde nog zeven andere dagen , toen liet hij de duif

• wederom uit de ark;

11 en de duif kwam tot hem te-^; gen den avondtijd, en zie, een afgebroken olijfblad was in haren bek: zoo merkte Noach dat de wa-

, teren van boven de aarde gelicht , waren.

12 Toen vertoefde hij nog zeven andere dagen, en hij liet de duif uit, maar zij keerde niet meer tot hem weder.

13 En het geschiedde in het zeshonderd en eerste jaar, in de eerste maand, op den eerste dier maand, dat de wateren droogden van boven de aarde: toen deed Noach het deksel der ark af en zag toe, en zie, de aardbodem was gedroogd.

14 En in de tweede maand op den zevenentwintigsten dag der maand was de aarde opgedroogd.

15 Toen sprak God tot Noach, zeggende:

16 Ga uit de ark, gij, en uwe huisvrouw, en uwe zonen, en de vrouwen uwer zonen met u.

17 Doe al het gedierte dat met u is, van alle vleesch, aan gevogelte, en aan vee, en aan al het kruipend gedierte dat op de aarde kruipt, met u uitgaan; en dat zij overvloediglijk voorttelen op de aarde, en vruchtbaar zijn en vermenigvuldigen op de aarde.

18 Toen ging Noach uit, en zijne zonen, en zijne huisvrouw, en de vrouwen zijner zonen met hem.

19 Al het gedierte, al het kruipende en al het gevogelte, al wat zich op de aarde roert, naar hunne geslachten, gingen uit de ark.

20 En Noach bouwde den Heere een altaar; en hij nam van al het reine vee en van al het rein gevogelte , en offerde brandofferen op dat altaar.

21 En de Heere rook dien liefelijken reuk, en de Heere zeide in zijn harte: Ik zal voortaan den aardbodem niet meer vervloeken om des menschen wille , want het gedichtsel van \'s menschen harte is boos van zijne jeugd aan; en ik z:\\l voortaan niet meer al het levende slaan gelijk als ik gedaan heb.

22 Voortaan alle de dagen der aarde zullen zaaiing en oogst, en koude en hitte, en zomer en winter, en dag en nacht niet ophouden.

HOOFDSTUK 9.

En God zegende Noach en zijne zonen, en hij zeide tot hen: Zijt vruchtbaar en vermenigvuldigt, en vervult de aarde;

2 en ulieder vreeze en ulieder verschrikking zij over al hét gedierte der aarde en over al het gevogelte des hemels, in al wat zich op den aardbodem roert en in alle visschen der zee: zij zijn in uwe hand overgegeven.

3 Al wat zich roert, dat levend is, zij u tot spijze: ik heb het u alles gegeven, gelijk het groene kruid.

4 Doch het vleesch met zijne ziele, dat is zijn bloed, zult gij niet eten.

5 En voorwaar, ik zal uw bloed, het bloed uwer zielen eischen, van de hand van alle gedierte zal ik bet eischen, ook van de hand des menschen, van de hand van eens iegelijks broeder zal ik de ziele des menschen eischen.

0 Wie des menschen bloedvergiet, zijn bloed zal door den rnensch vergoten worden; want God heeft den mensch naar zijn beeld gemaakt.

7 Maar gijlieden, woest vruchtbaar en vermenigvuldigt; teelt overvloediglijk voort op de aarde, en vermenigvuldigt op dezelve.

8 Voorts zeide God tot Noach, en tot zijne zonen met hem, zeg- * gende:

9 Maar ik, zie, ik richt rnijn verbond op met u, en met uwen zade na u,

10 en met alle levende ziele die met u is, van het gevogelte, van het vee, en van alle gedierte der aarde met u, van allen die uit de ark gegaan zijn, tot al het gedierte der aarde toe..

11 En ik richt mijn verbond op met u, dat niet meer alle vleesch door de wateren des vloeds zal

worden uitgeroeid, en dat er geen vloed meer zijn zal om de aarde te verderven.

12 En God zeide: Dit is het toeken des verbonds dat ik geve tusschen mij en tusselien ulieden en tusselien alle levende ziele, die met u is, tot eeuwige geslachten :

13 mijnen boog heb ik gegeven in de wolken; die zal zijn tot een teeken des verbonds tusschen mij en tusschen de aarde.

• 14 En het zal geschieden als ik wolken over de aarde breng, dat deze boog zal gezien worden in de wolken.

15 Dan zal ik gedenken aan mijn verbond, hetwelk is tusschen mij en tusschen u en tusschen alle levende ziele van alle vleesch: en de wateren zullen niet meer wezen tot eenen vloed om alle vleesch te verderven.

16 Als deze boog in de wolken zal zijn, zoo zal ik hem aanzien, om te gedenken aan het eeuwig-verbond tusschen God en tusschen alle levende ziele, van alle vleesch dat op de aarde is.

17 Zoo zeide dan Oodtot Noach; Dit is het teeken des verbonds , dat ik opgericht heb tusschen mij en tusschen alle vleesch dat op de aarde is.

18 En de zonen Noachs, die uit de ark gingen, waren Sein, en Chain, en Jafeth; en Cham is de vader van Kanaan.

li) Deze drie waren de zonen van Noach; en van deze is de gansche aarde overspreid.

20 En Noach begon een akkerman te zijn, en hij plantte eenen wijngaard.

21 En bij dronk van dien wijn, en werd dronken; en hij ontblootte zich in het midden zijner tent.

22 En Cham, Kanaans vader, zag zijns vaders naaktheid, en hij gaf het zijnen beiden broederen daar buiten te kennen.

23 Toen namen Sem en Jafeth een kleed en leiden het op hun beider schouders, en gingen achterwaarts, en bedekten de naaktheid huns vaders: en hunne aangezichten waren achterwaarts rje-keerd, zoodat zij de naaktheid huns vaders niet zagen.

24 En Noach ontwaakte van zijnen wijn, en bij merkte wat zijn jongste zoon hem gedaan had;

25 en hij zeide: Vervloekt zij Kanaan; een knecht der knechten zij hij zijnen broederen.

quot;20\'Voorts zeide hij: Gezegend zij de Heere, de God van Sem; en Kanaan zij hem een knecht:

27 God breide Jafeth uit, en hij wone in Sems tenten; en Kanaan zij hem een knecht.

\'28 En Noach leefde na den vloed driehonderd en vijftig jaar.

2\'.) Zoo waren alle de dagen van Noach negenhonderden vijftig jaar; en hij stierf.

HOOFDSTUK 10.

Dit nu zijn de geboorten van Noachs zonen, Sem, Cham en Jafeth ; en hun werden zonen geboren na den vloed.

2 De zonen Jafeths zijn Gomer, en Magog, en Madai, en Javan, en Tubal, en Mesech, en Tiras.

3 En de zonen Gomers zijn As-kenaz, en Rifath, en Togarma.

4 En de zonen Javans zijnElisa, en Tarsis, de Kittiten enDodaniten.

5 Van deze zijn verdeeld de eilanden der volken in hunne landschappen. elk naar zijne sprake, naar hunne huisgezinnen, onder hunne volken.

6 En Chams zonen zijn Kusch, en Mizraïm, en Put, en Kanaan.

7 En de zonen van Kusch zijn Seba, en Havila, en Sabta, en Uaëma, en Sabtecha. En de zonen van Raëma zijn Scheba en Dedan.

8 En Kusch gewon Nimrod: deze begon geweldig te zijn op aarde.

9 Hij was een geweldig jager voor bet aangezicht des Heeuen ; daarom wordt gezegd: Gelijk Nimrod, een geweldig jager voor het aangezicht des Herren.

10 En het begin zijns rijks was Babel. en Erech, en Akkad, en Kalné in het land Sinear.

11 Uit dit land is Assur uitgegaan , en heeft gebouwd Ninevé, en Rehoboth, Ir, en Kalah,

12 en Rescn, tusschen Ninevé

cn lusschen Kalah: dut is die groote stad.

13 En Mizraïm gewon de Luditen, en de Anamiten, en de Lehabiten, en de Naftuhiten,

14 en de Pathrusiten, cn de Kas-luhiten, waaruit de Filistijnen voortgekomen zijn, en- de Kaftoriten.

15 En Kanaan gewon Sidon, zijnen eerstgeborene, en Heth,

16 en den Jebusiet, en den Amo-riet, en den Girgasiet,

17 en den Heviet, en den Arkiet, en den Siniet,

18 en den Arvadiet, en den Ze-mariet, en den Hamathiet; en daarna zijn de huisgezinnen der Ka-naamten verspreid.

19 En de landpale der KanaUni-len was van Sidon, waar gij gaat naar Gerar tot Gaza toe; waar gij gaat naar Sodom en Gomorra, en Adama, en Zeboïm tot Lasa toe.

20 Dit zijn Chains zonen, naar hunne huisgezinnen, naar hunne spraken, in hunne landschappen, in hunne volkeren.

21 Voorts zijn Sem zonen geboren; dezelve is ook de vader aller zonen van Heber, broeder van Ja-feth, de grootste.

22 Sems zonen waren Elam, en Assur, cn Arpachsad, en Lud, en Aram.

23 En Arams zonen waren üz, cn Hul, cn Gether, cn Mas.

24 En Arpachsad gewon Selah, en Selah gewon Heber.

25 En Heber werden twee zonen geboren: des éénen naam wasPe-leg, want in zijne dagen is de aarde verdeeld; en zijns broeders naam was Joktan.

20 En Joktan gewon Almodad, en Selcf, en Hazarmaveth, en Jerah,

27 cn Hadoram, cn Uzal, cn Dikla,

28 cn Obal, cn Abimacl, cn Scheba,

2⁽J cn Ofir, cn Havila, enJobab: deze allen waren Joktans zonen.

30 En hunne woning was van Mesa af, waar gij gaat naarSefar, het gebergte van het Oosten.

31 Dit zijn Sems zonen, naai* hunne huisgezinnen, naar hunne spraken, in hunne landschappen, naar hunne volkeren.

11

32 Dit zijn de huisgezinnen der zonen van Ncach, naar hunne geboorten , in h anne volkeren; cn van deze zijn de volken op de aarde verdeeld na den vloed.

HOOFDSTUK 11.

En de ganschc aarde was van éénerlei sprake en éénerlei woorden.

2 Maar het geschiedde als zij tegen het Oosten togen, datzijeene laagte vonden in het land Sincar, cn zij woonden aldaar.

3 Èn zij zeiden een ieder tot zijnen naaste: Kom aan, laat ons tichelen strijken en wèl doorbranden. En de tichel was hun voor steen, en het lijm was hun voor leem.

4 En zij zeiden: Kom aan, laat ons voor ons cenc stad bouwen cn cenen toren, welks opperste in den hemel zij; cn laat ons cenen naam voor ons maken, opdat wij niet misschien over de ganschc aarde verstrooid worden.

5 Toen kwam dc Heeue neder om te bezien de stad en den toren, die de kinderen der menschen bouwden;

ü en dc Heere zeide: Zie, zij zijn éénerlei volk en hebben allen éénerlei sprake, en dit is het wat zij beginnen le maken; maar nu, zoude hun niet afgesneden worden al wat zij bedacht hebben te maken?

7 Kom aan, laat ons nedervaren cn laat ons hunne sprake aldaar verwarren, opdat een iegelijk de sprake zijns naasten niet hoore.

8 Alzoo verstrooide de Heeue hen van daar over de ganschc aarde ; en zij hielden öp de stad te bouwen.

9 Daarom noemde men haren naam Babel; want aldaar verwarde dc Heere de sprake der ganschc aarde, en van daar verstrooide de Heere hen over de ganschc aarde.

10 Dit zijn dc geboorten van Sem. Sem was honderd Jaar oud en gewon Arpachsad, twee jaren na den vloed.

11 En Sem leefde, nadat hij Arpachsad gewonnen had, vijfhonderd jaar; cn hij gewon zonen en dochtercn.

12

12 En Arpachsad leoWo vijfendei Mk Jaar, en liij gewon Selah.

13 Kn Arpachsad leeldc, nadat hij Selah gewonnen had, vierhonderd en drie jaren; en hij gewon zonen en dochteren.

14 Kn Selah leefde dertig jaar, en hij gewon Heber. ..

15 En Selah leefde, nadat hij Heber gewonnen had, vierhonderd en drie jaren, en hij gewon zonen en dochteren.

■JG En Heber leefde vierendertig ^;aar, en gewon Peleg.

17 En Heber leefde, nadat hij Peleg gewonnen had, vierhonderd en dertig jaar; en gewon zonen en dochteren.

18 En Peleg leefde dertig jaar, en hij gewon Rehn.

19 En Peleg leefde, nadat hij Rehu gewonnen had, tweehonderd en negen jaren; en hij gewon zonen en dochteren.

20 En Rehu leefde tweeëndertig jaar, en hij gewon Serug.

21 En Rehu leefde, nadat hij Serug gewonnen had, tweehonderd en zeven jaren; en hij gewon zonen en dochteren.

22 En Serug leefde dertig jaar, en gewon Nahor. ..

23 En Serug leefde, nadat hij Nahor gewonnen had, tweehonderd jaar; en hij gewon zonen en dochteren.

24 En Nahor leefde negenentwintig jaar, en gewon Terach.

25 En Nahor leefde, nadat hij Terach gewonnen had, honderden negentien jaar; en hij gewon zonen en dochteren.

26 En Terach leefde zeventig jaar, en gewon Abram, Nahor, en Haran.

27 En dit zijn de geboorten van Terach : Terach gewon Abram, Nahor, en Haran; en Haran gewon Lot.

28 En Haran stierf voor het aangezicht zijns vaders Terach, in het land zijner geboorte, in Ur der Chaldeën.

29 En Abram en Nahor namen zich vrouwen: de naam van Abrams huisvrouw was Sarai, en denaam van Nahors huisvrouw was Milka, eene dochter van Haran , vader van Milka en vader van Jiska.

HOOFDSTUK 12.

De llEKiiE nu had tot Abram gezegd: Ga gij uit uw land en uit uwe maagschap en uit uws vaders huis naar het land, dat ik u wijzen zal;

2 en ik zal u tot een groot volk maken, en u zegenen en uwen naam groot maken; en wees een

3 en ik zal zegenen die u zegenen, en vervloeken die u vloekt; en in u zullen alle geslachten des aardrijks gezegend worden.

4 En Abram toog henen, gelijk do Hkkmktot hem gesproken had, en Lot toog met hem; en Abram was vijfenzeventig jaren oud toen hij uit Haran ging.

5 En Abram nam Sarai zijne huisvrouw , en Lot zijns broeders zoon, en al hunne have, die zij verworven hadden, en de zielen, die zij verkregen hadden in Haran; en zij togen uit om te gaan naar het land Kanaan, en zij kwamen in het land Kanaan.

(i En Abram is doorgetogen in dat land, tot aan de plaats Sichem, tot aan het eikenbosch Moré: en de Kanaaniten waren toen ter tijd in dat land.

7 Zoo verscheen de HEistu: aan Abram, en zeide: Uwenzade zal ik dit land geven. Toen bouwde hij aldaar een altaar den Heere, die hem verschenen was.

8 En hij brak op van daar naar het gebergte quot;tegen het Oosten van Beth-El, en hij sloeg zijne tent op, zijnde Beth-El quot;tegen het Westen en Ai tijgen het oosten; en hij bouwde daar denllEEUE een altaar, en riep den name des IIeeuen aan.

9 Daarna vertrok Abram, gaande en trekkende naar het Zuiden.

10 En daar was honger in dat land; zoo toog Abram af naar Egypte, om daar als vreemdeling te verkee-ren, dewijl de honger zwaar was in dat land.

11 En het geschiedde als hij naderde om in Egypte te komen , dat hij zeide tot Sarai, zijne huisvrouw: Zie toch, ik weet dat gij eene vrouw zijt, schoon van aangezicht ,

12 en het zal geschieden als de Egyptenaars u zullen zien, zoo zullen zij zegden: Dat is zijne huisvrouw ; en zij zullen mij dooden , en u in het leven behouden.

13 Zeg toch; Gij zijt mijne zuster, opdat het mij wel ga om u, en mijne ziele om uwentwille leve.

14 Én het geschiedde als Abram in Egypte kwam, dat de Egyptenaars deze vrouw zagen dat zij zeer schoon was.

15 Ook zagen haar Farao\'s Vorsten, en prezen ze bij Farao; en die vrouw werd weggenomen naar Farao\'s huis.

1G En hij deed Abram goed om harentwille; zoodat hij had schapen, en runderen, en ezels, en knechten, en maagden, en ezelinnen , en kemelcn.

17 Maar de Hseke plaagde Farao met groote plagen, ook zijn huis, ter oorzake van Sarai, Abrarns huisvrouw.

18 Toen riep Farao Abram, en zeide: Wat is dit dat gij mij gedaan hebt? Waarom hebt gij mij niet te kennen gegeven dat zij uwe huisvrouw is?

10 Waarom hebt gij gezegd: Zij is mijne zuster, zoodat ik ze mij tot eene vrouw zoude genomen hebben? En nu, zie daar is uwe huisvrouw, neem ze en ga henen.

20 En Farao gebood zijnen mannen vanwege hem, en zij geleidden hem en zijne huisvrouw en alles wat liij had.

HOOFDSTUK 13.

Alzoo toog Abram op uit Egypte naar het Zuiden, hij en zijne huisvrouw en al wat hij had, en Lol met hem.

2 En Abram was zeer rijk, in vee, in zilver, en in goud.

3 En hijging, volgens zijne reizen, van het Zuiden tot Beth-El toe, tot aan de plaats, waar zijne tent in den beginne geweest was, tusschen Beth-El en tusschen Ai;

4 tot de plaats des altaars , dat hij in het eerst daar gemaakt had ; en Abram heeft aldaar den name des Heeuex aangeroepen.

5 En Lot, die met Abram toog, had óók schapen en runderen en tenten.

6 En dat land droeg ze niet om samen te wonen; want hunne have was veel, zoodat zij samen niet konden wonen;

7 en daar was twist tusschen de herders van Abrams vee en tusschen de herders van Lots vee. Ook woonden toen de Kanaaniten en Fereziten in dat land.

8 En Abram zeide tot Lot: Laat toch geene twisting zijn tusschen mij en tusschen u, en tusschen mijne herders en tusschen uwe herders; want wij zijn mannen broeders.

1) Ts niet hetgansche land voor uw aangezicht? Scheid n toch van mij : zoo fiij de linkerhand kiest, zoo zal ik ter rechterhand gaan; en kiest gij de rechterhand, zoo zal ik ter linkerhand gaan.

10 Imi Lot hief zijne oogen op en hij zag de gansche vlakte van den Jordaan, dat hij die geheel bevochtigde: eer de Heehe Sodom en Gomorra verdorven had, was zij als de hof des Heemen, als Egypleland, als gij komt te Zoar.

11 Zoo koos Lot voor zich de gansche vlakte van den Jordaan, en Lot trok tegen het Oosten; en zij ^werden gescheiden , de één van den ander.

12 Abram dan woonde in het land Kanaan; en Lot woonde in de steden der vlakte, en sloeg tenten tot aan Sodom toe.

13 En do mannen van Sodom waren boos en groote zondaars tegen den Heehe.

14 En de Heere zeide tot Abram, nadat Lot van hem gescheiden was: Hef nu uwe oogen op en zie van de plaats waar gij zijt, noordwaarts en zuidwaarts, en oostwaarts en west-

I waarts;

14 GENE

15 want al dit land, dat gij ziet, zal ik u geven en uwen zade lot in eeuwigheid.

16 En ik zal uw zaad stellen als liet stof der aarde, zoodat indien iemand liet stof der aarde zal kunnen tellen, ook uw zaad zal geteld worden.

17 Maak u op, wandel dour dit land in zijne lengte en in zijne breedte ; want ik zal het u geven.

18 En Abram sloeg tenten op, en kwam en woonde aan de eikenbos-sclien van Mamré, die bij Hebron zijn; en hij bouwde aldaar den Heere een altaar.

HOOFDSTUK 14.

En het geschiedde in de dagen van Amrafel, den Koning van Sinear, van Arjoch, den Koning van Ellasar, van Kedorlaomer, den Koning van Elam, en van Tideal, den Koning der volkeren,

2 dat zij ki\'ijg voerden nul Bera,

den Koning vanSodoni, en met I Jirsa,

den Koning van üomorra, Sinab, den Koning van Adama, en Semeber, den Koning van Zeboïjn, en den Koning van Bela, dat is Zoar.

3 Deze allen voegden zich te za-men in het dal Siddim, dat isquot; de Zoutzee.

4 Twaalf jaar hadden zij Kedorlaomer gediend, maar in het dertiende jaar vielen zij af.

5 Zoo kwam Kedorlaomer in het veertiende jaar, en de Koningen, die met hem waren, en sloegen de Kefaïten in Asteroth-Karnaïm, en de Zuziten in Ham, en de Emiten in Schavé-Kirjathaïm,

ü en de Horiten op hun gebergte Seïr, tot aan het effen veld vanPa-ran, lietwelk aan de woestijn is.

7 Daarna keerden zij om en kwamen tot En-Mispat, dat is Kades , en sloegen al het land der Amaleki-ten, en ook den Amoriet, die te H;izezon-Tamar woonde.

8 Toen loog de Koning van Sodom uit, en de Koning van Gomorra, en de Koning van Adama, en de Koning van Zeboïm, en de Koning van Bela, dat is Zoar; en zij stelden zich tegen hen in slagorde in het dal Siddim:

9 tegen Kedorlaomer, den Koning 51S 14.

van Elam, en Tideal, den Koning der volkeren, en Amrafel, den Koning van Sinear, en Arjoch, den Koning van Ellasar; vier Koningen tegen vijlquot;.

10 Het dal nu van Siddim was vol lijinputten; en de Koning van Sodom en Gomorra vluchtten, en vielen aldaar; en de overgeblevenen vluchtten naar het gebergte.

11 En zij namen al de have van Sodom en Gomorra, en al hunne spijze, en trokken weg.

12 Ook namen zij Lot, den zoon van Abrams broeder, en zij ne have, en trokken weg; want hij woonde in Sodom.

13 Toen kwam er een die ontkomen was en boodschapte het aan Abram den Hebreër, die woonach-tig was aan de eikenbosschen van Mainró, den Amoriet, broeder van Eskol en broeder vanAner, welke Abrams bondgenooten waren.

14 Als Abram nu hoorde dat zijn broeder gevangen was, zoo wapende hij zijne onderwezenen , deinge-borenen van zijn huis, driehonderd en achttien, en hij joeg ze na tot Dan toe.

15 En hij verdeelde zich tegen hen des nachts, hij en zijne knechten , en sloeg ze; en hij jaagde ze na lot Hoba toe, hetwelk is ter linkerhand van Damascus.

1Ü Kn hij bracht alle have weder, en ook Lot zijnen broeder en zijne have bracht hij weder, alsook de vrouwen en het volk.

17 En de Koning van Sodom toog uit hem tegemoet, (nadat hij wedergekeerd was van het verslaan van Kedorlaomer en de Koningen, die met hem waren) tot het dal Schavé, dat is, het dal des Konings.

18 Én Melchizédek, de Koning van Salem, bracht vóór brood en wijn; en hij was een Priester des allerhoogsten Gods.

19 En hij zegende hem en zeide: Gezegend zij Abram Gode, den Allerhoogste, die hemel en aarde bezit;

20 en gezegend zij de allerhoogste God, die uwe vijanden in uwe hand geleverd heelt. En hij gaf hem do tiende van alles.

21 En de Koning van Sodom zei-

GENEST

do tot Al)ram: Geef mij de zielen, manr neem de have voor n.

22 Doch Abram zeide tot den Koning van Sodmn: Jk hol» mijne hand opgeheven tot don IIkkiik . den allerhoogst en God , die hemel j en aarde bezit:

23 zoo ik van een draad af tot oen schoenriem toe, ja /no ik van alios dat uwe is iets neme! opdat gij niet zegt: Jk hob Abram rijk go-maakt.

24 Het zij buiten mij; alleen wat do jongelingen verteerd hebben, en het deel dezer mannen die mot mij getogen zijn, Aner, Eskol en Mam-ré, laat die hun deel nemen.

HOOFDSTUK 15.

Na deze dingen geschiedde het woord des Hei:hen tot Abram in een gezicht, zeggende: Vrees niet, Abram; ik ben u een schild, uw loon zeer groot.

2 Toen zeide Abram: Heere Hi:igt; RK, wat zult gij mij geven? daar ik zonder kinderen henenga, en do bezorger van mijn huis is doze Damascener Eliëzor.

3 Voorts zeide Abram: Zie, mij hebt gij geen zaad gegeven, en zie, do zoon van mijn huis zal mijn erfgenaam zijn.

4 En zie, het woord des Hiseren was tot hom, zeggende: Deze zal uw erfgenaam niet zijn; maar dio uit uwen lijve voortkomen zal, dio zal uw erfgenaa m .?Ü n.

5 Toen leidde hij hem uit naar buiten on zeide: Zie nu op naai\' den hemelen telde sterren, indien gij zo tellen kunt; en hij zeide tot hem: Zóó zal uw zaad zijn.

0 En hij geloofde in den Heere ; on hij rekende het hem tot gerechtigheid.

7 Voorts zeide hij tot hem: Ik ben de Heere, die u uitgeleid heb uit Ur der Ghaldecn, om u dit land te geven om dat erfelijk te bezitten.

«s En hij zeide: Heere Heere, waarbij zal ik weten dat ik hot erfelijk bezitten zal?

9 En hij zeide tot hem: Neem mij eeno driejarige vaars, en eene driejarige gei t, on oenen driejarigen ram, on eene tortelduif, en eene jonge duif.

S 1-5, 10. 15

10 En hij bracht hem alle deze, on hij deelde zo middendoor, en hij leide elks doel logen het andoro over; maar het gevogelte deelde hij niet.

quot;11 En het wild gevogelte kwam neder op helaas, maar Abram joeg hot weg.

12 En bot geschiedde als de zon was aan het ondergaan, zoo viel een diepe slaap op Abram; en zie, een schrik, en groote duisternis viel op hem.

13 Toen zeide hij tot Abram: Weet voorzeker, dat uw zaad vreemd zal zijn in een land, dat van hen niet is, en zij zullen hen die^ non, en zij zullen ze verdrukken vierhonderd jaar.

14 Doch ik zal ook het volk richten hetwelk zij zullen dienen, en daarna zullen zij uittrekken met groote have.

15 En gij zult tot uwe vaderen gaan met vrede; gij zult in goeden ouderdom begraven worden.

16 En het vierde geslacht zal herwaarts wederkeoren; want de ongerechtigheid dor Amoriten is lot nog toe niet volkomen.

17 En het geschiedde dat do zon onderging en hot duister werd, en zie, daar was een rookonde oven en vurige fakkel, die tusschen die stukken doorging.

18 Te dien dage maakte de Heere een verbond met Abram, zeggende: Uwen zado heb ik dit land gegeven , van do rivier van Egypte af tot aan de groote rivier, de ri-» vier Frath;

19 den Koniot, en den Keniziet, en den Kadmoniet,

20 enden Hothiet, en den Fere-ziot, en do Rofaïten,

21 en de i Amoriet, en den Ka-naaniet, en den Girgasiet, en den Jebusiet.

HOOFDSTUK 16.

Doch Sarai, Abrams huisvrouw, baarde hem niet; en zij had eene Egyptische dienstmaagd, welker naam was Hagar.

2 Zoo zeide Sarai tot Abram: Zie toch, de Heere heeft mij toegesloten, dat ik niet bare, ga toch in lot mijne dienstmaagd, misschien zal

ik uit haar gebouwd worden. En Abram hoorde naar de stem van Sarai.

\'.i Zoo nam Sarai, Abrams huisvrouw, de Egyptische Hagar, hare dienstmaagd, ten einde van tien jaren dat Abram in het land Kanaan gewoond had, en zij gaf haar aan Abram haren man, hem tot eene vrouw.

4 En hij ging in tot Hagar, en zij ontving. Als zij nu zag dat zij ontvangen had, zoo werd hare vrouw veracht in hare oogen.

5 Toen zeide Sarai tot Abram: Mijn ongelijk is opu; ik heb mijne dienstmaagd in uwen schoot gegeven; nu zij ziet dat zij ontvangen heelt, zoo hen ik veracht in hare oogen: de Hjceuk richte tusschen mij en tusschen u.

(» En Abram zeide tot Sarai: Zie, uwe dienstmaagd is in uwe hand, doe haar wat goed is in uwe oogen. En Sarai vernederde haar, en zij vluchtte van haar aangezicht.

7 En de Engel des Uhisren vond haar aan eene waterfontein in de woestijn, aan de fontein op den weg van Sur;

8 en hij zeide: Hagar, gij dienstmaagd van Sarai, van waar\'komt gij en waar zult gij henengaan? En zij zeide: Ik ben vluchtende van het aangezicht mijner vrouwe Sarai.

9 Toen zeide de Engel des IIKEUEN tot haar: Keer weder tot uwe vrouwe, en verneder u onder hare handen.

10 Voorts zeide de Engel des Heeren tot haar: Ik zal uw zaad grootelijks vermenigvuldigen, zoodat het vanwege de menigte niet zal geteld worden.

11 Ook zeide des Heeuen Engel tot haar: Zie, gij zijt zwanger en zult eenen zoon haren, en gij zult zijnen naam Ismaël noemen,quot; omdat de Heere uwe verdrukking aangehoord heeft.

12 En hij zal een woudezel van een mensch zijn; zijne hand zal tegen allen zijn, en de hand van allen tegen hem; en hij zal wonen voor hel aangezicht aller zijner broederen.

13 En zij noemde den name des Heeren die tot haar sprak: Gij (Jod (lesaanziens; want zij zeide:quot; Heb ik ook hier gezien naar dien, die mij aanziet?

14 Daarom noemde men dien put den put Lachai-Roï; zie, hij is tusschen Kades en tusschen Bered.

15 En Hagar baarde Abram eenen zoon; en Abram noemde den naam zijns zoons, dien Hagar gebaard had, Ismaël.

10 En Abram was zesentachtig jaren oud toen Hagar Ismaël aan Abram baarde.

HOOFDSTUK 17.

Als nu Abram negenennegentig jaren oud was, zoo verscheen de Heere aan Abram , en zeide tot hem: Ik ben God de Almachtige: wandel voor mijn aangezicht en zijt oprecht;

2 en ik zal mijn verbond stellen tusschen mij en tusschen u, en ik zal u uitermate vermenigvuldigen.

3 Toen viel Abram op zijn aangezicht ; en God sprak met hem, zeggende:

4 Mij aangaande, zie, mijn verbond is met u, en gij zult tot eenen vader van menigte der volkeren worden;

5 en uw naam zal niet meergenoemd worden Abram , maar uw naam zal wezen Abraham, want ik heb u gesteld tot een vader van menigte der volkeren.

6 En ik zal u uitermate vruchtbaar maken, en ik zal u tot volken stellen, en Koningen zullen uit u voortkomen.

7 En ik zal mijn verbond oprichten tusschen inij en tusschen u en tusschen uwen zade na u in hunne geslachten, tot een eeu wig-verbond, om u te zijn tot eenen God, en uwen zade na u.

8 En ik zal u en uwen zade na u het land uwer vreemdelingschappen geven , het geheele land Kanaan , tot eeuw igc bezitting; en ik zal hun tot eenen God zijn.

9 Voorts zeide God tot Abraham: j nu zult mijn verbond houden, . en uw z uad na u , in hunne

geslachten.

10 Dit is mijn verbond dat gijlieden houden zult, tusschen mij en tusschen u en tusschen uwen

zadc na u : dat nl wat mannelijk is u besneden worde.

11 En gij zult het vleesch uwer voorhuid besnijden; en dat zal tot een teeken zijn van het verbond tusschen mij en tusschen u.

12 Een zoontje dan van acht dagen zal u besneden worden, al wat mannelijk is in uwe geslachten: de ingeborene des huizes, en de gekochte met geld van allen vreemde, welke niet is van uwen zade;

13 de ingeborene uws huizes en de gekochte met uw geld zal zekerlijk besneden worden; en mijn verbond zal zijn in ulieder vleesch, ten eeuwigen verbom Ie.

14 En wat mannelijk is, de voorhuid hebbende, wiens voorhuids-vleesch niet zal besneden worden, die ziele zal uit hare volken uitgeroeid worden: hij heeft mijn verbond verbroken.

15 Nog zeide God tot Abraham: Gij zult den naam uwer huisvrouw Sarai niet Sarai noemen, maar haar naam zal zijn Sara,

lü want ik zal haar zegenen, en u ook uit haar oenen zoon geven, ja ik zal haar zegenen, zoodat zij tot volken worden zal: Koningen der volkeren zullen uit haar worden.

17 Toen viel Abraham op zijn aangezicht, en hij lachte; en hij zeide in zijn hut: Zal eenen die honderd jaar oud is een kind geboren worden, en zal Sara die negentig jaar oud is baren?

iH En Abraham zeide tot God: Och dat Isrnaël mocht leven voor uw aangezicht!

11) En God zeide: Voorwaar, Sara uwe huisvrouw zal u eenen zoon baren , en gij zultzijnen naam noemen Isaitk; en ik zal mijn verbond met hem oprichten, lot een eeuwig verbond zijnen zade na hem.

20 En aangaande Tsmaël heb ik u verhoord; zie, ik heb hem gezegend en zal hem vruchtbaar maken en hem gansch zeer vermenigvuldigen ; twaalf Vorsten zv.1 hij gewinnen, en ik zal hem tot een groot volk stellen.

21 Maar mijn verbond zal ik met Isaiik oprichten, dien u Sara op dezen gezellen tijd in het andere jaar baren zal.

22 En hij eindigde met hem te spreken, en God voer op van Abraham.

23 Toen nam Abraham zijnen zoon Ismaël, en alle de ingeborenen zijns huizes, en alle degekochten met zijn geld, al wat mannelijk was onder de lieden des huizes Abrahams, en hij besneed het vleesch hunner voorhuid even tenzelfden dage, gelijk God met hem gesproken had.

24 En Abraham was oud negenennegentig jaar, als hem het vleesch zijner voorhuid besneden werd;

25 en Ismaël zijn zoon was dertien jaar oud, als hem het vleesch zijner voorhuid besneden werd.

20 Even op dezen zelfden dag werd Abraham besneden, en Ismaël zijn zoon.

27 En alle mannen zijns huizes, de ingeborene des huizes, en de gekochte met geld, van den vreemde af, werden met hem besneden.

HOOFDSTUK 18.

Daarna verscheen hem de Heere aan de eikenbosschen van Mamré, als hij in de deur der tente zat, toen de dag heet werd.

2 En hij hief zijne oogen op en zag; euzie, daar stonden drie mannen tegenover hem; als hij ze zag, zoo liep bij hun tegemoet van de deur der tente, en boog zich ter aarde;

3 en hij zeide: Heere, heb ik nu genade gevonden in uwe oogen, zoo ga toch niet van uwen knecht voorbij:

4 dat toch een weinig water gebracht worde, en waschtuwe voeten , en leunt onder dezen boom ;

5 on ik zal eenebete broods halen, dat gij uw harte sterkt; daarna zult gij voortgaan, daarom dat gij tot uwen knecht overgekomen zijt. En zij zeiden: Doe zooals gij gesproken hebt.

0 En Abraham haastte zich naar de tenl tot Sara, en hij zeide: Haast u, kneed dnematen meelbloem, en maak koeken.

7 En Abraham liep tot de runderen , en bij nam een kalf, teeder en goed, en llij gaf het aan den knecht, (lie haastte om dat loc te maken.

8 En hij nam boter en melk, en het kalf dat hij bereid had , en hij

zeide: Ik zal ze niet verderven om der tiene wil.

33 Toen ging de Heere weg, als liij geëindigd had tot Abraham te spreken; en Abraham keerde weder naar zijne plaats.

HOOFDSTUK 19.

En die twee engelen kwamen te Sodom in den avond, en Lot zat in de poorte te Sodom; en als Lot hen zag, stond hij öp hun tegemoet, en boog zich met het aangezicht ter aarde;

2 en hij zeide: Zie nu, mijne heeren, keert toch in ten huize van uwen knecht en vernacht,en wascht uwe voeten, en gij zult vroeg opstaan en gaan uws weegs. Kn zij zeiden: Neen, maar wij zullen op de straat vernachten.

3 En hij hield bij hen zeer aan, zoodat zij tot hem inkeerden en in zijn huis kwamen; en hij maakte hun cenen maaltijd, en bakte ongezuurde koekskens, en zij aten.

4 Eer zij zich te slapen leiden, zoo hebben de mannen dier stad, ile mannen van Sodom, van den jongste tot den oudste toe, dat huis omsingeld, het gansche volk, van het uiterste einde af;

5 en zij riepen Lot toe en zeiden tot hem: Waar zijn die mannen die dezen nacht tot u gekomen zijn? Breng ze uit tot ons, opdat wij ze bekennen.

ü Toen ging Lot uit tot hen aan de deur, en hij sloot de deur achter zich toe;

7 en hij zeide: Mijne broeders, doet toch geen kwaad.

8 Zie toch, ik heb twee dochters, die geenen man bekend hebben: ik zal ze nu tot u uitbrengen, en doet haar zooals het goed is in uwe oogen; alleen doet dezen mannen niets, want daarom zijn zij onder de schaduw mijns daks ingegaan.

9 Toen zeiden zij: Kom verder aan. Voorts zeiden zij: Deze ééne is gekomen om als een vreemdeling hier te wonen, en zoude hij alleszins rechter zijn? Nu zullen wij u meer kwaad doen dan hun. En zij drongen zeer op den man, op Lot, en zij traden toe om de deur open te breken.

10 Doch die mannen staken hunne hand uit en deden Lot tot zich inkomen in het huis, en slotende deur toe.

11 En zij sloegen de mannen, die aan de deur des huizes waren , met verblindheden, van den kleinste tot aan den grootste, zoodat zij moede werden om de deur te vinden.

12 Toen zeiden die mannen tot Lot: Wien hebt gij hier nog meer? eenen schoonzoon, of uwe zonen, of uwe dochteren, en allen, die gij hebt in deze stad, breng ze uit deze plaats;

13 want wij gaan deze plaats verderven, omdat het geroep aangaande hen groot geworden is voor het aangezicht des Heeuen , en de Heeue ons uitgezonden heeft om haar te verderven.

14 Toen ging Lot uit, en sprak tut zijne schoonzonen, die zijne dochteren nemen zouden, en zeiile: Maakt u op, gaat uit deze plaats, want de Heeue gaat deze stad verderven; maar hij was in de oogen zijner schoonzonen als jokkende.

15 En als de dageraad opging, drongen de engelen Lot aan, zeggende : Maak u op, neem uwe huisvrouw, en uwe twee dochteren, die voorhanden zijn, opdat gij in de ongerechtigheid dezer stad niet omkomt.

16 Maar hij vertoefde: zoo grepen dan die mannen zijne hand en de hand zijner vrouw en de hand zijner twee dochteren, om de verschooning des Heeuen over hem, en zij brachten hem uit en stelden hem buiten de stad.

17 En het geschiedde als zij hen uitgebracht hadden naar buiten, zoo zeide hij: Behoud u om uws levenswil, zieniet achteru om en sta niet op deze gansche vlakte: red u naar het gebergte henen, opdat gij niet omkomt.

18 En Lot zeide tot hen: Neen toch, Heere:

19 zie toch, uw knecht heeft genadegevonden in uwe oogen, en gij hebt uwe weldadigheid groot gemaakt, die gij aan mij gedaan hebt, om mijne ziele te behouden bij het leven; maar ik zal niet kunnen ge-

20

ml worden naar liet gebergte benen, opdat mij niet misscbien dat kwaad aankleve en ik sterve.

20 Zie toch, deze stad is nabij om derwaarts te vluchten, en zij is klein, laat mij toch derwaarts behouden worden, (is zij niet klein?) opdat mijne ziele leve.

21 En hij zeide tot hem: Zie, ik lioh uw aansezicht opgenomen ook in deze zaak, dat ik deze stad niet omkeere, waarvan gij gesproken hebt; , , ,

22 baast u, behoud u derwaarts, want ik zal niets kunnen doen totdat gij daarhenen ingekomen zijl. Daarom noemde men den naam dezer stad Zoar.

23 De zon ging op boven de aarde als Lot te Zoar inkwam.

24 Toen deed de Heeü 12 zwavel en vuur over Sodom en Gomorra regenen, van den Hi2EiiK uit den hemel;

25 en hij keerde deze steden om, en die gansche vlakte, en alle inwoners dezer sleden, ook het gewas des lands.

28 En zijne huisvrouw zag om van achter hem: en zij werd oen zoutpilaar.

27 En Abraham maakte zich des morgens vroeg op, naar de plaats waar hij voor hot aangezicht des Hei-:i«EN gestaan had,

28 en hij zag naar Sodom en Gomorra toe, en naar het gansche land van die vlakte: en hij zag, en zie, er ging een rook van het land op, gelijk de rook eens ovens.

20 En het geschiedde toen God de steden dezer vlakte verdierf, dat God aan Abraham gedacht, en hij leidde Lot uit het midden dezer omkeering, bij het omkee-ren dier steden, in welke Lot gewoond had.

3(3 En Lot toog op uit Zoar, en woonde op den berg, en zijne twee dochters met hem, want hij vreesde binnen Zoar te wonen; en hij woonde in eene spelonk, hij en zijne twee dochters.

\'31 Toen zeide de eerstgeborene tot de jongste: Onze vader is oud, en er is geen man in dit land om tot ons in te gaan naar de wijze der gansche aarde:

32 kom, laat ons onzen vader wijn te drinken geven, en bij hem liggen, opdat wij van onzen vader zaad in het leven behouden.

33 En zij gaven dien nacht haren vader wijn te drinken, en de eerstgeborene kwam en lag bij haren vader; en hij werd het niet gewaar bij haar nederliggen noch bij haar opstaan.

34 En het geschiedde des anderen daags dat de eerstgeborene zeide tot de jongste: Zie, ik heb gisteren nacht bij mijnen vader gelegen: laat ons ook dezen nacht hem wijn te drinken geven; ga dan in, üg bij hem, opdat wij van onzen vader zaad in het leven behouden.

35 En zij gaven haren vader ook dien nacht wijn te drinken, en de jongste stond op, en lag bij hem; en hij werd het niet gewaar bij haar nederliggen noch bij baai-opstaan.

36 En de twee dochters van Lot werden bevrucht van haren vader.

37 En de eerstgeborene baarde oenen zoon, en noemde zijnen naam Moab: deze is de vader der Moa-bilen, tot op dezen dag.

38 En de jongste baarde óók oenen zoon, en noemde zijnen naam Ben-Ammi: deze is de vader der kinderen Amnions, tot op dezen dag.

HOOFDSTUK 20.

En Abraham reisde van daarnaar het land van het Zuiden, en woonde tusschen Kades en tusschen Sur; en hij verkeerde als vreemdeling te Gerar.

2 Als nu Abraham van Sara zijne huisvrouw gezegd had: Zij is mijne zuster, zoo zond Abimé-lech de Koning van Gerar en nam Sara weg.

3 Maar God kwam tot Abimélech in eenen droom des nachts, en hij zeide tot hem: Zie, gij zijl dood om de vrouw die gij weggenomen hebt, want zij is met eenen man getrouwd.

4 Doch Abimélech was lot haar niet genaderd; daarom zeide hij: IIeere, zult gij ook een rechtvaardig volk dooden?

5 Heeft hij zelf mij niet gezegd:

Zij is mijne zusier? en ook zij heeft gezegd: Hij is mijn broeder; in oprechtheid mijns harten en in reinheid mijner handen heb ik dit gedaan.

6 Kn God zeide tot hem in den droom: Ik heb ook geweten dat gij dit in oprechtheid nws harten gedaan hebt, en ik heb u ook belet tegen mij te zondigen; daarom heb ik u niet toegelaten haar aan te roeren.

7 Zoo geef dan nu dezes mans huisvrouwe weder, want hij is een Profeet, en hij zal voor u bidden, opdat gij leeft ; maar zoo gij haar niet wedergeeft, weet dat gij voorzeker sterven zult, gij en iil wat het uwe is.

8 Toen stond Abimélech \'s morgens vroeg op en riep alle zijne knechten, en sprak alle deze woorden voor hunne ooren; en die mannen vreesden zeer.

9 En Abimélech riep Abraham en zeide tot hem: Wat hebt gij ons gedaan, en wat heb ik tegen u gezondigd, dat gij over mij en over mijn koninkrijk eene groote zonde gebracht hebt? CJij hebt daden met mij gedaan die niet moesten gedaan worden.

10 Voorts zeide Abimélech tot Abraham: Wat hebt gij gezien, dat gij deze zake gedaan hebt?

11 En Abraham zeide: Want ik dacht, alleen is de vreeze Gods in deze plaats niet, zoodat zij mij om den wille mijner huisvrouw zullen dooden.

12 En ook is zij waarlijk mijne zuster, zij is mijns vaders dochier, maar niet mijner moeder dochter; en zij is mij ter vrouwe geworden.

13 En het is geschied als God mij uit mijns vaders huis deed dwalen, zoo sprak ik tot haar: Dit zij uwe weldadigheid, die gij bij mij doen zult: aan alle plaatse waar wij komen zullen, zeg van mij: Hij is mijn broeder.

14 Toen nam Abimélech schapen en runderen, ook dienstknechten en dienstmaagden, en gaf ze aan Abraham; en hij gaf hem Sara zijne huisvrouw weder.

15 En Abimélech zeide: Zie, mijn land is voor uw aangezicht: woon waar het goed is in uwe oogen.

10 En tot Sara zeidehij: Zie, ik heb uwen broede.quot; duizend zilverlingen gegeven; zie, hij zij u een deksel der oogen, allen die met u zijn, ja bij allen, en wees geleerd.

17 En Abraham bad tot God, en God genas Abimélech, en zijne huisvrouw, en zijne dienstmaagden , zoodat zij baarden;

18 want dequot; Hekue had alle de baarmoeders van het huis Abimé-lechs ganschelijk toegesloten, ter oorzake van Sara, Abrahams huisvrouw.

HOOFDSTUK 21.

En de Heeiie bezocht Sara gelijk hij gezegd had, en de Heere deed aan Sara gelijk als hij gesproken had;

2 en Sara werd bevrucht, en baarde Abraham eenen zoon in zijnen ouderdom, op den gezellen tijd, dien God hem gezegd had.

3 En Abraham noemde den naam zijns zoons, die hem geboren was, dien Sara hem gebaard had, Isaak.

4 En Abrahtim besneed zijnen zoon Isaak, zijnde acht dagen oud, gelijk God hem geboden had.

5 En Abraham was honderd jaar oud als hem Isaak zijn zoon geboren werd.

G En Sara zeide: God heeft mij een lachen gemaakt; al wie het hoort zal met mij lachen.

7 Voorts zeide zij: Wie zoude Abraham gezegd hebben: Sara heeft zonen gezoogd? want ik heb eenen zoon gebaard in zijnen ouderdom.

8 En het kind werd groot, en werd gespeend. Toen maakte Abraham oenen grooten maaltijd op den dag als Isaak gespeend werd.

U En Sara zag den zoon van Hagar de Egyptische, dien zij Abraham gebaard had, spottende,

■10 en zij /eide tot Abraham: Drijf deze dienstmaagd en haren zoon uit; want do zoon dezer dienstmaagd zal met mijnen zoon, met Isaak, niet erven.

11 En dit woord was zeer kwaad in Abrahams oogen, ter oorzake van zijnen zoon.

22 GÊNE

12 Maar God zeide tot Abraham: Laat het niet kwaad zijn in uwe oogen over den jongen en over uwe dienstmaagd: al wat Sara tot u zal zeggen, hoor naar hare stem; want in Isaiik zal u zaad genoemd worden,

13 doch ik zal ook den zoon dezer dienstmaagd tot een volkstellen , omdat hij uw zaad is.

14 Toen stond Abraham \'s morgens vroeg op, en nam brood en cene flesch water, en gaf ze aan Hagar, die leggende op haren schouder; ook gaf hij haar het kind, en zond haar weg. En zij ging voort, en dwaalde in de woestijn Ber-Seba.

15 Als nu het water uit de flesch uit was, zoo wierp zij bet kind onder een van de struiken,

16 en zij ging en zette zich tegenover, afgaande zoover als die met den boog schieten; want zij zeide: Dat ik het kind niet zie sterven; en zij zat tegenover, en bief hare stemme op en weende.

17 En God hoorde de stemme des jongens, en de Engel Gods riep Hagar toe uit den hemel en zeide tot baar: Wat is u, Hagar? Vrees niet, want God heeft naar des jongens stemme gehoord, ter plaatse waar hij is.

18 Sta op, bef den jongen op, en boud bem vast met uwe hand, want ik zal bem tot een groot volk stellen.

19 En God opende hare oogen dat zij eenen waterput zag; en zij ging en vulde de flesch met water, en gaf den jongen te drinken.

20 En God was met den jongen en bij werd groot, en hij woonde in de woestijn, en werd een boogschutter;

21 en bij woonde in de woestijn Paran, en zijne moeder nam hem eene vrouw uit Egypteland.

22 Voorts geschiedde het ten zelfden tijd, dat Abimélech, mitsgaders Pichol zijn krijgsoverste, tot Abraham sprak, zeggende: God is met u in alles wat gij doet:

23 zoo zweer mij nu bier bij God: Zoo gij mij of mijnen zoon of mijnen neef liegen zult! Naar de weldadigheid die ik bij u ge-518 22.

daan heb, zult gij doen bij mij en bij het land waarin gij als vreemdeling verkeert.

24 En Abraham zeide: Ik zal zweren.

25 Doch Abraham berispte Abimélech ter ooi-zake eens waterputs, dien Abimélechs knechten met geweld genomen hadden.

26 Toen zeide Abimélech: Ik heb niet geweten wie dit stuk gedaan heeft, en ook hebt gij het mij niet aangezegd, en ik heb er ook niet van gehoord dan heden.

27 En Abraham nam schapen en runderen en gaf ze aan Abimélech; en die beiden maakten een verbond.

28 Doch Abraham stelde zeven ooilammeren der kudde afzonder-lijk.

29 Zoo zeide Abimélech tot Abraham : Wat zullen hier deze zeven ooilammeren. die gij afzonderlijk gesteld hebt?

30 En hij zeide: Dat gij de zeven ooilammeren van mijne hand nemen zult, opdat het mij tot een getuigenis zij dat ik dezen put gegraven heb.

31 Daarom noemde men die plaats Der-Séba, omdat die beiden daar gezworen hadden.

32 Alzoo maakten zij een verbond te Ber-Séba. Daarna stond Abimélech op, en Pichol zijn krijgsoverste, en zij keerden weder naar het land der Filistijnen.

33 En hij plantte een bosch in Ber-Séba, en riep aldaar den name des Heeren des eeuwigen Gods aan.

34 En Abraham woonde als vreemdeling vele dagen in der Filistijnen land.

HOOFDSTUK 22.

En het geschiedde na deze dingen dat God Abraham verzocht, en hij zeide tot hem: Abraham! En hij zeide. Zie hier ben ik.

2 En hij zeide: Neem nu uwen zoon, uwen eenige, dien gij lief-hebt, Isaiik, en ga benen naai het land Moria en offer hem aldaar tot een brandolfer, op een van de bergen, dien ik u zeggen zal.

3 Toen stond Abraham \'s morgens vroeg op en zadelde zijnen ezol, en nam twee van zijne quot;knapen met zich, en Isaak zijnen zoon; en hij kloofde hont voor het brand-oller, en maakte zich op en ging naar do plaats, die God hem gezegd had.

4 Aan den derden dag, toen hief Abraham zijne oogen op en zag die plaats van verre;

5 en Abraham zeide tot zijne knapen: Blijft gij hier met den ezel, en ik en de jongen zullen henengaan tot daar; als wij aangebeden zullen hebben, dan zullen wij tot u wederkeeren.

ü En Abraham nam het hout des brandoffers en leide het op Isaak zijnen zoon; en hij nam het vuur en het mes in zijne hand, en zij beiden gingen te zamen.

7 Toen sprak Isaak tot Abraham zijnen vader en zeide: Mijn vader! En hij zeide: Zie hier ben ik, mijn zoon. En hij zeide: Zie, het vuur en het hout, maar waar is het lam tot het brandoffer?

8 En Abraham zeide: God zal zichzelven een lam ten brandoifer voorzien, mijn zoon. Zoo gingen zij beiden te zamen;

0 en zij kwamen tot de plaats, die God hem gezegd had; en Abraham bouwde aldaar een altaar, en hij schikte het hout, en bond zijnen zoon Isaak, en leide hem op het altaar boven op het hout;

\'10 en Abraham strekte zijne hand uit en nam het mes om zijnen zoon te slachten.

11 Maar de Engel des IIreuen riep tot hem van den hemel en zeide: Abraham, Abraham! En hij zeide: Zie hier ben ik.

12 Toen zeide hij: Strek uwe hand niet uit naar den jongen, en doe hem niets; wanf nu weet ik dat gij godvreezend zijt en uwen zoon, uwen eenige, mij niet hebt onthouden.

13 Toen hief Abraham zijne oogen op en zag om, en zie, achter was een ram in de verwarde struiken vast met zijne hoornen; en Abraham ging en nam dien ram, en olferde hem ten brandoffer in zijns zoons stede.

14 En Abraham noemde den naam van die plaats: De Heere zal \'t voorzien; waarom heden ten dage gezegd wordt: Op den berg des i l eeren za 1\' I, voorzien worden.

15 Toen riep de Engel des Hee-ren tot Abraham ten tweeden male van den hemel,

16 en zeide: Ik zweer bij mijzel-ven, spreekt de Heere: daarom dat gij deze zake gedaan hebt, en uwen zoon, uwen eenige, niet onthouden hebt,

17 voorzeker zal ik u grootelijks zegenen, en uw zaad zeer vermenigvuldigen, als de sterren des hemels en als het zand dat aan den oever der zee is; en uw zaad zal de poorte zijner vijanden erfelijk bezitten;

18 en in uwen zade zullen gezegend worden alle volken der aarde, naardien gij mijne stemme gehoorzaam geweest zijt.

10 Toen keerde Abraham weder tot zijne knapen, en zij maakten zich op en zij gingen samen naar Ber-Séba; en Abraham woonde te Ber-Séba.

20 En het geschiedde na deze dingen dat men Abraham boodschapte. zeggende: Zie, Milka heeft ook Nahor uwen broeder zonen gebaard:

21 Uz zijnen eerstgeborene, en Buz zijnen broeder, en Kemuël den vader van Aram,

22 en Kesed, en Hazo, en Pildas, en Jidlaf, en Bethuël;

23 (en Bethuël gewon Uebekka); deze acht baarde Milka aan Nahor, den broeder Abrahams.

24 En zijn bijwijf, wier naam was Reüma. die baarde ook Tebah, en Gaham, en Tahas, en Maiicha.

HOOFDSTUK 23.

En het leven van Sara was honderd en zevenentwintig jaar: dit waren de jaren des levens van Sara.

2 En Sara stierf te Kirjath-Arba, dat is Hebron, in het land Kanaan; en Abraham kwam om Sara te beklagen en haar te beweenen.

3 Daarna stond Abraham op van het aangezicht zijner doode, en hij sprak tot de zonen Heths, zeggende :

24 GENEI

4 Ik bon een vreemdeling on inwoner bij u; geeft mij eene eiï-begrafenis bij u, opdat ik mijne doode van voor mijn aangezicht begrave.

5 En dc zonen Helbs .\'intwoord-den Abraham, zeggende tot hem:

6 Hoor ons, mijn heere; gij zijt een Vorst Gods in het midden van ons: begraaf nwe doode in de keure onzer graven; niemand van ons zal zijn graf voor u weren, dat gij uwe doode niet zoudt begraven.

7 Toen stond Abraham op, en boog zich neder voor hel volk des lands, voor de zonen Heths;

8 en hij sprak met hen, zeggende: Is \'t met uwen wil dat ik mijne doode begrave van voor mijn aangezicht, zoo hoort mij, en spreekt voor mij bij Efron, den zoon Zohars,

9 dat hij mij geve de spelonk Machpela die hij heeft, die aan het einde van zijnen akker is, dat hij ze mij voor het volle geld geve, tot eene erfbegrafenis in het midden van u.

10 Efron nu zat in hol midden der zonen Heths; en Efron, dc Hethiet, .antwoordde Abraham voor de ooren der zonen Heths, voor alle degenen die ter poorte zijner stad ingingen, zeggende:

11 Neen mijn heere, hoor mij: den akker geef ik u, ook de spelonk die daarin is, die geef ik u; voor de oogen der zonen mijns volks geef ik u die: begraaf uwe doode.

12 Toen boog Abraham zich neder voor het aangezicht van het volk des lands,

13 en hii sprak tot Efron voor de ooren van het volk des lands, zeggende: Trouwens, zijt gij \'t? Lieve, hoor mij: ik zal het geld des akkers geven, neem het van mij, zoo zal ik mijne doode aldaar begraven.

14 En Efron antwoordde Abraham , zeggende tot hem:

15 Mijn heere, hoor mij : een land van vierhonderd sikkelen zilvers, wat is dat tusschen mij en tusschen u? Begraaf slechts uwe doode.

16 En Abraham luisterde naar Efron, en Abraham woog Efron het geld, waarvan hij gesproken gt;IS 24.

had, voor de ooren der zonen Heths, vierhonderd sikkelen zilvers, onder den koopman gangbaar.

17 Alzoo woud Efrons akker, die in Machpela was, die tegenover Mamré lag, de akker, en do spelonk die daarin was, en al het geboomte dat op don akkersfond, dat rondom in zijne gansche land-pale was, bevestigd

18 aan Abraham lot eene bezitting voor de oogen der zonen Heths, bij allen die tot zijne stadspoorte ingingen. „ _A11

19 En daarna begroef Abraham zijne huisvrouw Sara in de spelonk des akkers van Machpela, tegenover Mamré, dat is Hebron, in het land Kanaan.

20 Alzoo werd die akker, en de spelonk die daarin was, aan Abraham bevestigd tot eene erfbegrafenis, van de zonen Heths.

HOOFDSTUK 24.

Abraham nu was oud en weibedaagd, en de Heere had Abraham in alles gezegend.

2 Zoo sprak Abraham tot zijnen knecht, den oudsten zijns huizes, regeerende over alles dat hij had: Leg toch uwe hand onder mijne heupe,

3 opdat ik u doe zweren bij den Heeue, den God des hemels en den God der aarde, dat gij voor mijnen zoon geene vrouw nemen zult van de dochterender Kanaaniten in het midden derwelken ik woon,

4 maar dat gij naar mijn land en naar mijne maagschap trekken en mijnen zoon Isaak eene vrouw nemen zult.

5 En de knecht zeide tot hem: Misschien zal die vrouw mij niet willen volgen in dit land: zal ik dan uwen zoon moeten weder-brengen in het land waar gij uit-

^ 0 En Abraham zeide tol hem: Wacht u dat gij mijnen zoon niet weder daarhenen brengt.

7 De Heere , de God des hemels, die mij uit mijns vaders huis en uit het land mijner maagschap genomen heeft, en die tot mij gesproken heeft, en die mij gezworen heeft, zeggende: Uwen zadezalik

dit land geven: die zelf zal zijnen Engel voor uw aangezicht zenden, dat gij voor mijnen zoon van daar cene vrouw neemt.

8 Maar indien de vrouw u niet volgen wil, zoo zult gij rein zijn van dezen mijnen eed; alleenlijk breng mijnen zoon daar niet weder henen.

9 Toen leide de knecht zijne hand onder Abrahams zijns heeren heup, en hij zwoer hem over deze zake.

10 En de knecht nam tien keme-len van zijns heeren kemelen en toog henen; en al het goed zijns heeren was in zijne hand; en hij maakte zich op en toog henen naar Mesopotamië, naar de stad Nahors.

11 En hij deed de kemelen neder-knielen buiten de stad bij eenen waterput, op den avondtijd, den tijd als de putsters uitkwamen;

12 en hij zeide: Heere, God mijns heeren Abrahams, doe ze mij toch heden ontmoeten, en doe weldadigheid bij Abraham, mijnen heere.

13 Zie, ik sta bij de waterfontein , en de dochteren der mannen dezer stad zijn uitgaande om water te putten:

14 zoo geschiede het dat die jonge dochter, tot welke ik zal zeggen: Neig toch uwe kruik dat ik drinke, en die zal zeggen: Drink, en ik zal ook uwe kemelen drenken, degene zij die gij uwen knecht Isaiik toegewezen hebt, en dat ik daaraan erkenne dat gij weldadigheid bij mijnen heere gedaan hebt.

15 En het geschiedde eer hij ■ geëindigd had te spreken, zie, zoo kwam Rebekka uit, welke aan Bethuël geboren was, den zoon van Milka, huisvrouw van Nahor, den broeder Abrahams; en zij had hare kruik op haren schouder.

16 En die jonge dochter was zeer schoon van aangezicht, eene maagd, en geen man had haar bekend; en zij ging af naar de fontein, en vulde hare kruik, en ging op.

17 Toen liep die knecht haar tegemoet, en hij zeide: Laat mij toch een weinig water uit uwe kruik drinken.

18 En zij zeide: Drink, mijn heer; en zij haastte zich en liet hare kruik \'neder op hare hand, en gaf hem te drinken.

19 Als zij nu voleindigd had hem drinken te geven, zeide zij: Ik zal ook voor uwe kemelen putten, totdat zij voleindigd hebben te drinken.

20 En zij haastte zich en goot hare kruik uit in den drinkbak, en liep weder naar den put om te putten, en zij putte voor alle zijne kemelen.

21 En de man ontzette zich over haar, stilzwijgende, om te merken of de Heere zijnen weg voorspoedig gemaakt had of niet.

22 En het geschiedde als de kemelen voleindigd hadden te drinken, dat die man een gouden voor-hoofdsiersel nam, welks gewicht was een halve sikkel, en twee armringen aan hare handen, welker gewicht was tien sikkelen gouds.

23 Want hij had gezegd: Wiens dochter zijt gij? geef het mij toch te kennen: is er ook ten huize uws vaders plaats voor ons om te vernachten?

24 En zij had tot hem gezegd: Ik ben de dochter Bethuëls, des zoons van Milka, dien zij Nahor gebaard heeft.

25 Voorts had zij lot hem gezegd: Ook is er stroo en veel voeder bij ons, ook plaats om te vernachten.

20 Toen neigde die man zijn hoofd en aanbad den Heere.

27 en hij zeide: Geloofd zij de Heere , de God mijns heeren Abrahams, die zijne weldadigheid en waarheid niet nagelaten heeft van mijnen heer; aangaande mij, de Heere heeft mij op dezen weg geleid naar het huis van mijns heeren broederen.

28 En die jonge dochter liep en gaf ten huize harer moeder te kennen gelijk deze zaken waren.

29 En Rebekka had eenen broeder, wiens naam wasLaban; enLaban liep tot den man naar buiten tot de fontein.

30 En het geschiedde als hij dat voorhoofdsiersel gezien had en de armringen aan de handen zijner zuster, en als hij gehoord had de

^6 GENE

woorden zijner zuster Rebekka, zeggende: Alzóó heeft die man tot mij gesproken: zoo kwam hij tot dien man, en zie, hij stond bij de kemelen bij de fontein;

31 en hij zeide: Kom in, gij gezegende des Heéuen; waarom zoudt gij buiten staan? Want ik heb het huis bereid, en de plaats voor de kemelen.

32 Toen kwam die man naar het huis toe, en men ontgordde de kemelen, en men gaf den kemelen stroo en voeder, en water om zijne voeten te wasschen en de voeten der mannen, die bij hem waren.

33 Daarna werd hem te eten voorgezet; maar hij zeide: Ik zal niet eten totdat ik mijne woorden gesproken heb. En hij zeide: Spreek.

34 Toen zeide hij: Ik ben Abrahams knecht;

35 en de Heere heeft mijnen heer zeer gezegend, zoodat hij groot geworden is; en hij heeft hem gegeven schapen en runderen, en zilver en goud, en knechten en maagden, en kemelen en ezelen.

36 En Sara, mijns heeren huisvrouw, heeft mijnen heere eenen zoon gebaard, nadat zij oud geworden was; en hij heeft hem gegeven alles wat hij heeft.

37 En mijn heere heeft mij doen zweren, zeggende: Gij zult mijnen zoon geene vrouw nemen van de dochteren dor Kanaiiniten, in welker land ik woon;

38 maar gij zult trekken naar mijns vaders huis en naar mijn geslacht, en zult mijnen zoon eene vrouw nemen.

39 Toen zeide ik tot mijnen heere: Misschien zal mij die vrouw niet volgen.

40 En hij zeide tot mij: De heere, voor wiens aangezicht ik gewandeld heb, zal zijnen Engel met u zenden en hij zal uwen weg voorspoedig maken, dat gij mijnen zoon eene vrouw neemt uit mijn geslacht en uit mijns vaders huis.

41 Dan zult gij van mijnen eed rein zijn, wanneer gij tot mijn geslacht zult gegaan zijn; en indien zij ze u niet geven, zoo zult gij rein zijn van mijnen eed.

42 Én ik kwam heden aan de

SIS 24.

fontein, en ik zeide: O HEERE, God mijns heeren Abrahams, zoo gij nu mijnen weg voorspoedig maken zult op welken ik ga:

43 zie, ik sta bij de waterfontein ; zoo geschiede dat de maagd die uitkomen zal om te pulten, en tot welke ik zeggen zal: Geef mij toch een weinig water te drinken uit uwe kruik,

44 en die tot mij zal zeggen: Drink gij óók en ik zal ook voor uwe kemelen putten, dat deze die vrouw zij, die de Heere aan mijns heeren zoon heeft toegewezen.

45 Eer ik geëindigd had te spreken in mijn harte, zie zoo kwam Hebekka uit, en had hare kruik op haren schouder, en zij kwam af lot de fontein en putte; en ik zeide tot haar: Geef mij toch te drinken.

4G Zoo haastte zij zich en liet hare kruik van zich neder, en zeide: Drink gij, en ik zal ook uwe kemelen drenken; en ik dronk, en zij drenkte ook de kemelen.

47 Tóen vraagde ik haar en zeide: Wiens dochter zijl gij? En zij zeide: De dochter van Belhuel, den zoon Nahors, welke Milka hem gebaard heeft. Zoo lelde Ik het voorhoofdsiersel op haar aangezicht, en de armringen aan hare handen;

48 en ik neigde mijn hoofd en aanbad den Heere, en ik loofde den Heere, den God mijns heeren Abrahams, die mij op den rechten weg geleid had, om de dochter van mijns heeren broeder voor zijnen zoon te nemen.

49 Nu dan, zoo gijlieden weldadigheid en trouw aan mijnen heere doen zult, geeft het mij te kennen, en zoo met, geeft het mij óók te kennen, opdat ik mij ter rechter- of ter linkerhand wende.

50 Toen antwoordden Laban en Bethuël en zeiden: Van den Heere is deze zake voortgekomen, wij kunnen kwaad noch goed tot u spreken:

51 zie Rebekka is voor uw aangezicht , neem haar en trek henen; zij zij uws hoeren zoons vrouw, gelijk de Heere gesproken heeft.

52 En het geschiedde als Abrahams knecht hunne woorden hoor-

de, zoo boog hij zich ter aarde voor den Heere.

53 En de knecht langde voort zilveren kleinoodiën en gouden kleinoodiën en kleederen, en hij gaf ze aan Rebekka; hij gaf ook haren broeder en harcr moeder kostbaarheden.

54 Toen aten en dronken zij, hij en de mannen die bij hem waren, en zij vernachtten: en zij stonden des morgens op, en hij zeide: Laat mij trekken, dat ik tot mijnen heere ga.

55 Toen zeide haar broeder en hare moeder: Laat de jonge dochter een dag of tien bij ons blijven; daarna zult gij gaan.

50 Maar hij zeide tot hen: Houdt mij niet op, dewijl de Heere mijnen weg voorspoedig gemaakt heeft; laat mij trekken, dat ik tot mijnen heere ga.

57 Toen zeiden zij: Laat ons de jonge dochter roepen, en haren mond vragen.

58 En zij riepen Rebekka en zeiden tot haar: Zult gij met dezen man trekken? En zij antwoordde; Ik zal trekken.

59 Toen.lieten zij Rebekka hunne zuster en hare voedster trekken, mitsgaders Abrahams knecht en zijne mannen;

60 en zij zegenden Rebekka en zeiden tot haar: O onze zuster, word gij tot duizenden millioenen, en uw zaad bezitte de poorte zijner haters.

01 En Rebekka maakte zich op met hare jonge dochteren, en zij reden op kemelen , en volgden den man; en die knecht nam Rebekka en toog henen.

62 Isa rik nu kwam van waar men komt tot den put Lachai-Roï; en hij woonde in het Zuiderland.

03 En Isaak was uitgegaan om te bidden in het veld, tegen het naken van den avond; en hij hief zijne oogen op en zag toe, en zie, de kemelen kwamen.

04 Rebekka hief óók hare oogen op en zij zag Isacik, en zij viel van den kemel af; .

05 en zij zeide tot den knecht: Wie is die man, die ons in het veld tegemoet wandelt? En de knecht zeide: Dat is mijn heere. Toen nam zij den sluier en bedekte zich.

00 En de knecht vertelde Isaak alle de zaken, die hij gedaan had.

67 En Isaak bracht haar in de tente zijner moeder Sara; en hij nam Rebekka en zij werd hem ter vrouwe, en hij had haar lief. Alzoo word Isaiik getroost na zijn moeders dood.

HOOFDSTUK 25.

En Abraham voer voort en nam eene vrouw, wier naam was Ketura.

2 En zij baarde hem Zimran, en Joksan, en Medan, en Midian, en Jisbak, en Suah.

3 En Joksan gewon Scheba en Dcdan; en de zonen Dedans waren de Assuriten, en Letusiten, en Leümmiten.

4 En de zonen Midians waren Efa. en Efer, en Henoch, en Abida, en Eldaii: deze allen waren zonen van Ketura.

5 Doch Abraham gaf Isaak al wat hij had;

6 maar den zonen der bijwijven, die Abraham had, gaf Abraham geschenken, en zond ze weg van zijnen zoon Isaak, terwijl hij nog leefde, oostwaarts naar het land van het Oosten.

7 Dit nu zijn de dagen der jaren des levens van Abraham, welke hij geleefd heeft, honderd vijfenzeventig jaren;

8 en Abraham gaf den geest, en stierf in goeden ouderdom, oud en des levens zat, en hij werd tot zijne volken verzameld.

9 En Isaak en Ismacl, zijne zonen , begroeven hem in de spelonk van Machpela, in den akker van Efron, den zoon van Zohar, den Hethiet, welke tegenover Mamré is:

10 in den akker, dien Abraham van Heths zonen gekocht had; daar is Abraham begraven, en Sara zijne huisvrouw.

11 En het geschiedde na Abrahams dood, dat God Isaiik zijnen zoon zegende; en Isaak woonde bij den put Lachai-Roï,

12 Dit nu zijn de geboortenquot;Is-maëls, des zoons Abrahams, dien

Hagar, Sara\'s Egyplisclic dicusl-maagd, Abraham gebaard heeft;

13 en dit zijn de namen dor zonen Ismaëls, met hunne namen naar hunne geboorten: de eerstgeborene Ismaëls, Nebajoth; daarna Kedar, en Adbeël, en Mibsam,

14 en Misma, en Duma, en Massa,

15 Hadar, en Tema, Jetur, Nafis, en Kedma.

16 Dit zijn de zonen Ismaëls,en dit zijn hunne namen, in hunne dorpen en paleizen, twaalf Vorsten naar hunne volkeren.

17 En dit zijn de jaren des levens van Ismaël, honderd zevenendertig jaren; en hij gaf den e;eest en stierf, en hij werd verzameld tot zijne volkeren.

18 En zij woonden van Havila tot Sur toe, hetwelk tegenover Egypte is, waar gij gaat naar Assur; hij heeft zich nedergeslagen voor het aangezicht aller zijner broederen.

19 Dit nu zijn de geboorten l\'saaks, des zoons Abrahams: Abraham gewon Isaiik.

20 En Isaiik was veertig jaar oud, als hij Rebekka, de dochter Bethuëls, des Syriërs, uitPaddan-Aram, de zuster van Laban den Syriër, zich ter vrouwe nam.

\'21 En Isaak bad den HEERE zeer in de tegenwoordigheid van zijne huisvrouw , want zij was onvruchtbaar; en de Heere liet zich van hem verbidden, zoodat Rebekka zijne huisvrouw zwanger werd.

22 En de kinderen stieten zich te zamen in haren lijve. Toen zeide zij: Is het zoo? waarom ben ik dus? en zij ging om den Heere te vragen.

23 En de Heere zeide tot haar: Twee volkeren zijn in uwen buik, en twee natiën zullen zich uit uw ingewand vanéén scheiden; en het ééne volk zal sterker zijn dan het andere volk, en de meerdere zal den mindere dienen.

24 Als nu hare dagen vervuld waren om te baren, zie, zoo waren tweelingen in haren buik.

25 En de eerste kwam uit, ros; hij was geheel als een haren kleed: daarom noemden zij zijnen naam Esau.

20 En daarna kwam zijn broeder uit, wiens hand Esaus verzenen hield: daarom noemde men zijnen naam Jakob. En Isaiik was zestig jaar oud als hij ze gewon.

27 Als nu deze jongens groot werden, werd Esau een man, verstandig op de jacht, een veldman; maar Jakob werd een oprecht man, wonende in tenten.

28 En Isaak had Esau lief, want het wildbraad was naar zijnen mond; maar Rebekka had Jakob lief.

29 En Jakob had een kooksel gekookt; en Esau kwam uit het veld, en was moede.

30 En Esau zeide tot Jakob: Laat mij toch slorpen van dat roode, dat roode daar, want ik ben moede: daarom heeft men zijnen naam genoemd Edom.

31 Toen zeide Jakob: Verkoop mij op dezen dag uwe eerstgeboorte.

32 En Esau zeide: Zie, ik ga sterven; en waartoe mij dan de eerstgeboorte?

33 Toen zeide Jakob: Zweer mij op dezen dag, en hij zwoer hem: en hij verkocht Jakob zijne eerstgeboorte.

34 En Jakob gaf Esau brood en het linzenkooksel; en hij at en dronk, en hij stond op en ging henen: alzoo verachtte Esau de eerstgeboorte.

HOOFDSTUK 26.

En daar was honger in dat land, behalve de eerste honger die in de dagen Abrahams geweest was: daarom toog Isaak tot Abimélech, der Filistijnen Koning, naar Gerar;

2 en de Heere verscheen hem en zeide: Trek niet af naar Egypte: woon in het land, dat ik u aanzeggen zal;

3 woon als vreemdeling in dit land, en ik zal met u zijn en zal u zegenen; want u en uwen zade zal ik alle deze landen geven, en ik zal den eed bevestigen, dien ik Abraham uwen vadergezworen heb;

4 en ik zal uw zaad vermenigvuldigen als de sterren des hemels, on ik zal uwen zade alle deze landen geven; en in uwen zade zul-

lcn gezegend worden alle volken der aarde;

5 daarom dat Abraham mijne stemme gehoorzaam geweest is, en heeft onderhouden mijn bevel, mijne geboden, mijne inzettingen, en mijne wetten.

G Alzoo woonde Isaak te Gerar.

7 En als de mannen van die plaats hem vraagden van zijne huisvrouw, zeide hij: Zij is mijne zuster; want hij vreesde te zoggen, mijne huisvrouw: opdat mij misschien , zeide hij, de mannen dezer plaats nietdooden om Rebekka; want zij was schoon van aangezicht.

8 En het geschiedde als hij eenen langen tijd daar geweest was, dat Abimélech de Koning der Filistijnen ten venster uitkeek, en hij zag, dat, zié, Isaak was jokkende met Rebekka zijne huisvrouw.

9 Toen riep Abimélech Isaak en zeide: Voorwaar, zie, zij is uwe huisvrouw: hoe hebt gij dan gezegd: Zij is mijne zuster? En Isaak zeide tot hem: Want ik zeide: Dat ik niet misschien om harentwille sterve.

■JO En Abimélech zeide: Wat is dit dat gij ons gedaan hebt? Lichtelijk had een van dit volk bij uwe huisvrouw gelegen, zoodat gij eene schuld over ons zoudt gebracht hebben.

11 En Abimélech gebood den ganschen volke, zeggende: Zoo wie dezen man of zijne huisvrouw aanroert, zal voorzeker gedood worden.

12 En Isaak zaaide in datzelfde land, en hij vond in datzelfde jaar honderd maten, want de Heere zegende hem.

13 En die man werd groot, ja hij werd gaandeweg grooter, totdat hij zeer groot geworden was;

14 en hij had bezitting van schapen en bezitting van runderen en groot gezin, zoodat hem de Filistijnen benijdden.

15 En alle de putten die zijns vaders knechten in de dagen van zijnen vader Abraham gegraven hadden, die stopten de Filistijnen en vulden ze mot aarde.

Ifi Ook zeide Abimélech tot Isaak:

Trek van ons, want gij zijt veel machtiger geworden dan wij.

17 Toen toog Isaak van daar en hij legerde zich in het dal van Gerar, en woonde aldaar.

18 Als nu Isaak wedergekeerd was, groef hij die waterputten op, die zij ten tijde Abrahams zijns vaders gegraven, en die de Filistijnen na Abrahams dood toegestopt hadden; en hij noemde der-zelver namen naar de namen, waarmede zijn vader die genoemd had.

19 De knechten Isaaks dan groeven in dat dal, en zij vonden aldaar eenen put van levend water;

20 en de herders van Gerar twistten met Isaaks herders, zeggende: Dit water hoort ons toe: daarom noemde hij don naam van dien put Esek. omdat zij met hem getwist hadden.

21 Toen groeven zij eenen anderen put, en daar twistten zij óók over: daarom noemde hij des-zelfs naam Sitna.

22 En hij brak van daar op, en groef oenen anderen put, en zij twistten over dien niet: daarom noemde hij zijnen naam Rehoboth, en zeide: Want nu heeft ons de Heere ruimte gemaakt, en wij zijn gewassen in dit land.

23 Daarna toog hij van daar op naar Ber-Séba.

24 En de Heere verscheen hem in dien nacht, en zeide: Ik ben de God van Abraham uwen vader: vrees niet, want ik ben met u, en ik zal u zegenen en uw zaad vermenigvuldigen, om Abrahams mij nes knechts wille.

25 Toen bouwde hij daar een altaar, en riep den name des Heeren aan; en hij sloeg aldaar zijne tento op, en Isaaks knechten groeven daar eenen put.

2tgt; En Abimélech trok tot hem van Gerar, met Ahuzzath zijnen vriend en Pichol zijnen krijgsoverste.

27 En Isaak zeide tot hen: Waarom zijt gij tot mij gekomen, daar gij mij haat en mij van u hebt weggezonden?

28 En zij zeiden: Wij hebben duidelijk gezien dat de Heere met

30 GENE

u is; daarom hebben wij gezegd: Laat toch een eed tnsschen ons zijn, tussehen ons en tnssclien n, en laat ons eon verbond mot 11 maken:

20 zoo gij bij ons kwaad doet, gelijk als wij \'n niet aangeroerd hebben en quot;gelijk als wij bij n alleenlijk goed gedaan hebben , en u in vrede hebben laten vertrekken! Gij zijt nu de gezegende des Heeren.

30 Toen maakte hij hun een maaltijd, en zij aten en dronken.

31 Én zij stonden des morgens vroeg op, en zwoeren de één den ander; daarna liet ze Isaak gaan, en zij togen van hem in vrede.

32 En het geschiedde ten zeiven dage, dat Isaaks knechten kwamen en boodschapten hem van de zaak des puts, dien zij gegraven hadden, en zij zeiden hem: Wij hebben water gevonden.

33 En hij noemde denzelven Séba: daarom quot;is de naam dier stad Ber-Séba, tot op dezen zelfden dag.

34 Als nu Esau veertig jaar oud was, nam hij tot vrouw Judith, de dochter van Beëri den Hethiet, en Basmath, de dochter Elons des Hethiets.

35 En deze waren Isaiik en Re-bekka eene bitterheid desgeestes.

HOOFDSTUK 27.

En het geschiedde als Isaiik oud geworden was, en zijne oogen donker geworden waren, dat hij niet zien kon, toen riep hij Esau zijnen grootsten zoon, en zeide tot hem: Mijn zoon! En hij zeide tot hem: 7Ae hier ben ik.

2 En hij zeide: Zie nu, ik hen oud geworden, ik weet den dag mijns doods niet:

3 nu dan, neem toch uw gereedschap, uwen pijlkoker en uwen boog, en ga uit inquot; het veld, jaag mij een wildbraad;

4 en maak mij smakelijke spijzen, zooals ik ze gaarne heb, en breng ze mij; dat ik ete, opdat mijne ziele u zegene eer ik sterve.

5 Rebekka nu hoorde toe als Isaiik tot zijnen zoon Esau sprak; en Esau ging in het veld om een wildbraad te jagen, dat hij het inbracht.

SIS 27.

6 Toen sprak Rebekka tot Jakob, haren zoon, zeggende: Zie ik heb uwen vader tot Esau uwen broeder hooren spreken , zeggende:

7 Breng mij een wildbraad, cn maak mij smakelijke spijzen toe, dat ik eie; en ik zal u zegenen voor het aangezicht des Hkeren, vóór mijnen dood.

8 Nu quot;dan mijn zoon, hoor mijne stem in hetgeen dat ik u gebiede;

9 ga nu henen tot de kudde, en haal mij van daar twee goede gei-tenbokjes; en ik zal ze uwen vader maken tot smakelijke spijzen, gelijk als hij gaarne heeft;

10 en gij zult ze uwen vader brengen, en hij zal eten, opdat hij u zegene vóór zijnen dood.

11 Toen zeide Jakob tot Rebekka zijne moeder: Zie, mijn broeder Esau is een harig man, en ik ben een glad man:

12 misschien zal mijn vader mij belasten, en ik zal in zijne oogen zijn als een bedrieger: zoo zoude ik oenen vloek over mij halen, en niet oenen zegen.

13 En zijne moeder zeide tot hem: Uw vloek zij op mij, mijn zoon: hoor alleen naar mijne stem, en ga, haal ze mij.

14 Toen ging hij , en hij haalde ze en bracht ze zijner moeder, en zijne moeder maakte smakelijke spijzen, gelijk als zijn vader gaarne had.

15 Daarna nam Rebekka Esaus hares grootsten zoons kostelijke kleederen die zij bij zich in huis had, en zij trok ze Jakob haren kleinsten zoon aan;

-16 en de vellen van de geitenbokjes trok zij over zijne handen en over de gladheid van zijnen hals;

17 en zij gaf de smakelijke spijzen en het brood, dewelke zij toegemaakt had, in de hand Jakobs hares zoons.

18 En hij kwam tot zijnen vader en zeide: Mijn vader! En hij zeide: Zie hier ben ik; wie zijt gij, mijn zoon?

19 En Jakob zeide tot zijnen vader: Ik ben Esau uw eerstgeborene ; ik heb gedaan gelijk als\'gij lot mij gesproken hadt; sta toch op

6KNË

zit, en eet van mijn wildbraad, opdat uwe ziele mij zegenè.

20 Toen zeide Isaak tot zijnen zoon: Hoe is dit, dat gij het zoo haastig gevonden hebt, mijn zoon? En hij zeide: Omdat de Heere uw God het heelt doen ontmoeten voor mijn aangezicht.

21 En Isaak zeide tot Jakob: Nader toch, dat ik u betaste, mijn zoon, of gij mijn zoon Esau zelf zijt of niet.

22 Toen kwam Jakob bij, tot zijnen vader Isarik, die hem betastte; en hij zeide: De stemme is Jakobs stemme, maar de handen zijn Esaus handen.

23 Doch hij kende hem niet, omdat zijne handen harig waren gelijk zijns broeders Esaus handen; en hij zegende hem.

2\'i En hij zeide: Zijt gij mijn zoon Esau zelf? En liij zeide: ïk ben \'t.

25 Toen zeide hij : Stel het nabij mij, dat ik van het wildbraad mijns zoons ete, opdat mijne ziele u zegene. En hij stelde het nabij hem, en hij at; liij bracht hem ook wijn, en hij dronk.

26 En zijn vader Isaak zeide tot hem: Kom toch bij en kus mij, mijn zoon.

27 En hij kwam bij en hij kuste hem; toen rook hij den reuk zijner kleederen en zegende hem, en hij zeide: Zie, de reuk mijns zoons is als de reuk des velds hetwelk de Heere gezegend heeft.

28 Zoo geve u dan God van den dauw des hemels en de vettigheden der aarde, en menigte van tarwe en most.

29 Volken zullen u dienen en natiën zullen zich voor u neder-buigen; wees lieer over uwe broederen, en de zonen uwer moeder zullen zich voor u nederbuigen; vervloekt moet hij zijn zoo wie u vervloekt, en zoo wie u zegent zij gezegend.

30 En het geschiedde als Isaak voleindigd had Jakob te zegenen, zoo geschiedde hot toen Jakob maar even van zijns vaders Isaaks aangezicht uitgegaan was, dat Esau zijn broeder van zijne jacht kwam.

31 Hij nu óók maakte smakelijke

SIS 27. 31

spijzen toe, en bracht ze lot zijnen vader; en hij zeide tot zijnen vader: Mijn vader sla op en ete van het wildbraad zijns zoons, opdat uwe ziele mij zegene.

32 En Isaak zijn vader zeide tot hem: Wie zijt gij? En hij zeide: Ik ben uw zoon, uw eerstgeborene, Esau.

33 Toen verschrikte Isaak met zeer groote verschrikking gansch zeer, en zeide: Wie is hij dan die wildbraad gejaagd en tot mij gebracht heeft? En ik heb van alles gegeten eer gij kwaamt, en heb hem gezegend: ook zal hij gezegend wezen.

34 Als Esau de woorden zijns vaders hoorde, zoo schreeuwde hij met eenen grooten en bitteren schreeuw gansch zeer, en hij zeide tot zijnen vader: Zegen mij, ook mij, mijn vader!

35 Eri hij zeide: Uw broeder is gekomen quot;met bedrog, en heeft uwen zegen weggenomen.

3G Toen zeide hij: Is \'tniet omdat men zijnen naam noemt Jakob, dat hij mij nu twee malen heeft bedrogen? Mij ne eerstgeboorte heeft hij genomen, en zie, nu heeft hij mijnen zegen genomen. Voorts zeide hij: Hebt gij dan geenen zegen voor mij uil behouden?

37 Toen antwoordde Isaak en zeide tot Esau: Zie, ik heb hem eenen heer over u gesteld, en al zijne broeders heb ik hem tot knechten gegeven, en ik heb hem met koren en most ondersteund: wat zal ik u dan nu doen, mijn zoon?

38 En Esau zeide tot zijnen vader: Hebt gij maar dezen éénen zegen, mijn vader? Zegen mij, ook mij, mijn vader! En Esau hief zijne stemme op en weende.

39 Toen antwoordde zijn vader Isaak en zeide tot hem: Zie, de veiligheden der aarde zullen uwe woningen zijn, en van den dauw des hémels van boven af zuit gij gezegend zijn.

/jO En op uw zwaard zult gij leven, en zult uwen broeder dienen ; doch het zal geschieden als gij heerschen zult, dan zult gij zijn juk van uwen hals afrukken.

41 En Esau haatte Jakob om dien. zegen waarmede zijn vader hern gezegend had, en Esau zeide in zijn harte: De dagen van den rouw mijns vaders naderen, en ik zal mijnen broeder Jakob dooden.

42 Toen aan Rebekka deze woorden van Esau haren grootsten zoon geboodschapt werden, zoo zond zij henen en ontbood Jakob haren kleinsten zoon, en zeide tot hem: Zie, uw broeder Esau troost zich over u, dat hij u dooden zal.

43 Nu dan, mijn zoon, hoornaar mijne stemme en maak u op, vlied gij naar Haran, tot Laban mijnen broeder,

44 en blijf bij hem eenige dagen, totdat de gramschap uws broeders keere,

45 totdat de toorn uws broeders van ii af keere, en hij vergeten hebbe hetgeen gij hem gedaan hebt; dan zal ik zendenen u vandaar nemen: waarom zoude ik ook van u beiden beroofd worden op éénen dag?

4G En Rebekka zeide tot Isaak: Ik heb verdriet aan mijn leven vanwege de dochteren Heths: indien Jakob eene vrouw neemt van de dochteren Heths, gelijk deze zijn, van de dochteren dezes lands, waartoe zal mij het leven zijn?

HOOFDSTUK 28.

En Isaak riep Jakob en zegende hem, en gebood hem, en zeide tot hem: Neem geene vrouw van de dochteren Kanaans:

2 maak u op, ga naar Paddan-Aram, ten huize van Bethuël,uw moeders vader, en neem u van daar eene vrouw van de dochteren La-bans uw moeders broeder.

3 En God almachtig zegene u, en make u vruchtbaar en vermenig-vuldige u, dat gij tot eene menigte van volkeren wordt;

4 en hij geve u den zegen Abrahams, u en uwen zade met u, opdat gij erfelijk bezit het land uwer vreemdelingschappen, \'t welk God Abraham gegeven heeft.

5 Alzoo zond Isaak Jakob weg, dat hij toog naar Paddan-Aram, tot Laban, Bethuëls zoon, den Syriër, den broeder van Rebekka, Jakobs en Esaus moeder.

Ij Als nu Esau zag dat Isaak Jakob gezegend, en hem naar Paddan-Aram weggezonden had om zich van daar eene vrouw te nemen; en als hij hem zegende, dat hij hem geboden had, zeggende: Neem vrouw van de dochteren

7 en dat Jakob zijnen vader en geweest i getrok-

was en naar ken was;

8 en dat Esau zag dat de dochteren Kanaans kwaad waren in de oogen Isaaks zijns vaders,

9 zoo ging Esau tot Ismaël, en nam zich tot eene vrouw, boven zijne vrouwen, Mahalath, de dochter Ismaëls, des zoons Abrahams, de zuster van Nebajoth.

10 Jakob dan toog uit van Ber-Seba en ging naar Haran.

11 En hij geraakte op eene plaats waar hij vernachtte, want de zon was ondergegaan; en hij nam van de steenen dier plaats, en maakte zijne hoofdpeuluw, en leide zich te slapen te dier zelfder plaatse.

12 En hij droomde; en zie, eene ladder was gesteld op de aarde, welker opperste aan den hemel raakte; en zie, de Engelen Gods klommen daarbij op en neder.

13 En zie, de Heere stond op dezelve, en zeide: Ik ben de Heere, de God uws vaders Abrahams en de God Isaaks: dit land, waarop gij ligt te slapen, zal ik u geven en uwen zade.

14 En uw zaad zal wezen als het stof der aarde, en gij zult uitbreken in menigte, westwaarts en oostwaarts, en noordwaarts en zuidwaarts; en in u en in uwen zade zullen alle geslachten des aardbodems gezegend worden.

15 En zie, ik ben met u, en ik zal u behoeden overal waar gij heuentrekken zult, en ik zal u wederbrengen in ditzelfde land; want ik zal u niet verlaten, totdat ik zal gedaan hebben hetgeen ik tot u gesproken heb.

10 Toen nu Jakob van zijnen slaap ontwaakte, zeide hij: Gewisselijk is de Heere aan déze plaatse, en ik heb \'t niet geweten.

17 En hij vreesde, en zeide: Hoe

vrccsclijk is deze plaats! Dit is niet dan een huis Gods, en dit is de poorte des hemels.

18 Toen stond Jakob des morgens vroeg op, en hij nam den steen, dien hij tot zij nehoofdpeuluw gelegd had, en zette hem tot een opgericht teeken, en goot er olie boven op;

19 en hij noemde den naam dier plaats Beth-El, daar toch de naam dier stad te voren was Luz.

20 En Jakob beloofde eene gelofte, zeggende: Wanneer God met mij geweest zal zijn, en mij behoed zal hebben op dezen weg dien ik reize, en mij gegeven zal hebben brood om Ie eten en kleederen om aan te trekken,

21 on ik ten huize mijns vaders in vrede zal wedergekeerd zijn: zoo zal de Hekre mij tot eenen God zijn,

22 en deze steen, dien ik tot een opgericht teeken gezet heb, zal een huis Gods wezen, en alles wat gij mij geven zult, daarvan zal ik u voorzeker de tienden geven.

HOOFDSTUK 29.

Toen hief Jakob zijne voeten op en ging naar het land der kinderen van het Oosten.

2 En hij zag toe, en zie, daar was een put in let veld; en zie, daar waren drie kudden schapen nevens dien nederliggende, want uit dien zelfden put drenkten zij do kudden; en daar was een groote steen op den mond van dien put,

3 en derwaarts werden alle de kudden verzameld, en zij wentelden den steen van den-mond des puts, en drenkten de schapen, en leiden den steen weder op den mond van dien put, op zijne plaats.

4 Toen zeide Jakob tot hen: Mijne broeders, van waar zijl. gij? En zij zeiden: Wij zijn van Haran.

5 En hij zeide tot hen: Kont gij Laban, den zoon Nahors? En zij zeiden: Wij kennen hem.

(» Voorts zeide hij tot hen: Is ^?t wel met hem? En zij zeiden: \'t Is wel; en zie. Rachel zijne dochter, die komt met de schapen.

7 En hij zeide: Zie, het is nog hoog dag,quot; het is geen tijd dat het vee verzameld worde: drenkt de schapen , en gaat henen, weidt cc.

H Toen zeiden zij: Wij kunnen niet, totdat alle de kudden te zamen zullen verzameld zijn , en men den steen van den mond des puts af-wentele, opdat wij de schapen drenken.

9 Als hij nog met hen sprak, zoo kwam Rachel met de schapen, die haren vader toebehoorden; want zij was eene herderin.

10 En het geschiedde als Jakob Rachel zag, de dochter van Laban, zijn moeders broeder, dat Jakob toetrad en wentelde den steen van den mond des puts, en drenkte de schapen van Laban, zijn moeders broeder.

11 En Jakob kuste Rachel, en hij hief zijne stemme op en weende;

12 en Jakob gaf Rachel te kennen , dat hij haars vaders broeder en dat hij de zoon van Rebekka was. Toen liep zij henen en gaf het haren vader te kennen.

13 En het geschiedde als Laban die tijding hoorde van Jakob, zijn zusters zoon, zoo liep hij hem te gemoet, en omhelsde hem en kuste hem, en bracht hem tot zijn huis: en hij vertelde Laban alle deze dingen.

14 Toen zeide Laban tot hem : Voorwaar, gij zijt mijn gebeente on mijn vleeschquot;; en\'hij bleef bij hem eene volle maand.

15 Daarna zeide Laban lot Jakob: Omdat gij mijn broeder zijt, zoudt gij mij dèshalven om niet diénen? Verklaar mij , wat zal uw loon zijn?

16 En Laban had twee dochters: de naam der grootste was Lea, en de naam der kleinste was Rachel.

17 Doch Lea had teedere oogen, maar Rachel was schoon van aangezicht.

18 En Jakob had Rachel lief; en hij zeide: Ik zal u zeven jaren dienen om Rachel uwe kleinste dochter.

19 Toen zeide Laban: Het is beter dat ik ze u geve, dan dat ik ze eenen anderen man geve: blijf bij mij.

20 Al zoo diende Jakob om Rachel zeven jaren; en die waren

GENE

in zijne oogcn als eenige dagen, omdat lilj haar liefhad.

21 Toen zeidc Jakob tot Laban: Geef mijne huisvrouw, want mijne dagen zijn vervuld, dat ik lot haar inga.

22 Zoo verzamelde Laban alle de mannen dier plaats, en maakte eenen maaltijd.

23 En het geschiedde des avonds dat hij zijne dochter Lea nam en bracht haar tot hem; en hij ging tot haar in.

24 En Laban gaf Zilpa, zijne dienstmaagd, aan Lea zijne dochter, haar tut eene dienstmaagd.

25 En het geschiedde des morgens en zie, hel was Lea. Daarom zeide hij lot Laban: Wat is dit dat gij mij gedaan hebt? Heb ik niet bij u gediend om Rachel? Waarom hebt gij mij dan bedrogen?

26 En Laban zeide: Men doel alzoo niet te dezer onzer plaatse, dat men de kleinste uilgeve vóór de eerstgeborene.

27 Vervul de week van deze; dan zullen wij u ook die geven, voor den dienst, dien gij nog andere zeven jaren bij mij dienen zult.

28 En Jakob deed alzoo, en hij vervulde de week van deze. Toen gaf hij hein Rachel zijne dochter, hem tot eene vrouw.

29 En Laban gaf aan zijne dochter Rachel zijne dienstmaagd Bilha, haar tot eene dienstmaagd.

30 En hij ging ook in tot Rachel, en had ook Rachel liever dan Lea; en hij diende bij hem nog andere zeven jaren.

31 Toen nu de Heere zag dal Lea gehaat was, opende hij hare baarmoeder; maar Rachel was onvruchtbaar.

32 En Lea werd bevrucht, en baarde eenen zoon, en zij noemde zijnen naam Ruben; want zij zeide: Omdat do Hekhk mijne verdrukking heeft aangezien, daarom zal miin man mij nu liefhebben.

33 En zij werd weder bevrucht, en baarde eenen zoon, en zeide: Dewijl de IIkere gehoord heeft dat ik gehaat was, zoo heeft hij mij ook dezen gegeven, en zij noemde zijnen naam Simeon.

S1Ö 30.

34 En zij werd nog bevrucht, en baarde eenen zoon, en zeide: Nu zal zich ditmaal mijn man bij mij voegen, dewijl ik hem drie zonen gebaard heb; daarom noemde hij zijnen naam Levi.

35 En zij werd weder bevrucht, en baarde oenen zoon, en zeide: Ditmaal zal ik den Heere loven; daarom noemde zij zijnen naam Juda. En zij hield op van baren.

HOOFDSTUK 30.

Als nu Rachel zag dat zij Jakob niet baarde, zoo benijdde Rachel hare zuster; en zij zeide lot Jakob: Geef mij kinderen, of indien niet, zoo ben ik dood.

2 Toen ontstak Jakobs toorn tegen Rachel, en hij zeide: Ben ik dan in plaats van God, die des buiks vrucht van u geweerd heeft?

3 En zij zeide: Zie daar is mijne dienstmaagd Bilha, ga tot haar in, dat zij op mijne knieën bare en ik ook uit haar gebouwd worde.

4 Zoo gaf zij hem hare dienstmaagd Bilha tot eene vrouw, en Jakob ging tot haar in.

5 En Bilha werd zwanger, en baarde eenen zoon:

G toen zeide Rachel: God heeft mij gericht en ook mijne stemme verhoord, en heeft mij eenen zoon gegeven; daarom noemde zij zijnen naam Dan.

7 En Bilha Rachels dienstmaagd werd weder bevrucht, en baarde Jikob den tweeden zoon.

8 Toen zeide Rachel: Ik heb worstelingen Gods met mijne zuster geworsteld, ook heb ik de overhand gehad; en zij noemde zijnen naam Naftali.

9 Toen nu Lea zag dat zij ophield van baren, nam zij ook hare dienstmaagd Zilpa en gaf die Jakob loi. eene vrouw.

10 En Zilpa, Lea\'s dienstmaagd, baarde Jakob eenen zoon.

11 Toen zeide Lea: Daar komt een hoop; en zij noemde zijnen naam Gad.

12 Daarna baarde Zilpa, Lea\'s dienstmaagd, Jakob den tweeden zoon:

13 toen zeide Lea; Tot mijn ge-

luk, want dc dochters zullen mij gelukkig achten; en zij noemde zijnen naam Aser.

14 En Ruben ging in dc dagen des tarwenoogstes, en hij vond Dudaïm in het veld, en hij bracht ze tot zijne moeder Lea. Toen zeide Rachel tot Lca: Geef mij toch van uws zoons Dudaïm.

15 En zij- zeide tot haar: Is \'t weinig dat gij mijnen man genomen hebt, dat gij ook mijns zoons Dudaïm nemen zult? Toen zeide Rachel: Daarom zal hij dezen nacht voor uws zoons Dudaïm bij u liggen.

1G Als nu Jakob des avonds uit het veld kwam, ging Lea uit hem tegemoet en zeide: Gij zult tot mij inkomen, want ik heb u om loon zekerlijk gehuurd voor mijns zoons Dudaïm; en hij lag dien nacht bij haar.

17 En God verhoorde Lea, en zij werd bevrucht, en baarde Jakob den vijfden zoon.

18 Toen zeide Lea: God heeft mijn loon gegeven, nadat ik mijne dienstmaagd mijnen man gegeven heb; en zij noemde zijnen naam Issaschar.

19 En Lea werd wederom bevrucht, en zij baarde Jakob den zesden zoon:

20 en Lea zeide: God heeft mij, mij begiftigd met eene goede gifte; ditmaal zal mijn man mij bijwonen, want ik heb hem zes zonen gebaard; en zij noemde zijnen naam Zebulon.

21 En zij baarde daarna eene dochter; en zij noemde haren naam Dina.

22 God dacht ook aan Rachel, en God verhoorde haar en opende hare baarmoeder;

23 en zij werd bevrucht, en baarde eenen zoon: en zij zeide: God heeft mijne smaadheid weggenomen.

24 En zij noemde zijnen naam Jozef, zeggende: De Heere voege mij eenen anderen zoon daartoe.

25 En het geschiedde als Rachel Jozef gebaard had, dat Jakob tot Laban zeide: Laat mij vertrekken, dat ik ga tot mijne plaatse en naar mijn land.

26 Geef mijne vrouwen en mijne kinderen, om dewelke ik u gediend heb, dat ik vertrekke; want gij weet mijnen dienst dien ik u gediend heb.

27 Toen zeide Laban tot hem: Zoo ik nu genade gevonden heb in uwe oogen: ik heb waargenomen dat de Heere mij om uwentwille gezegend heeft.

28 Hij zeide dan: Noem mij uitdrukkelijk uw loon, dat ik geven zal.

29 Toen zeide hij tot hem: Gij weet hoe ik u gediend heb, en hoe uw vee bij mij geweest is;

30 want het weinige dat gij vóór mij gehad hebt, dat is tot eene menigte uitgebroken, en dc Heere heeft u gezegend bij mijnen voet: nu dan, wanneer zal ik ook werken voor mijn huis?

31 En hij zeide: Wat zal ik u geven? Toen zeide Jakob: Gij zult mij nietmetal geven, indien gij mij deze zake doen zult: ik zal wederom uwe kudde weiden en bewaren;

32 ik zal heden door uwe gan-sche kudde gaan, daarvan afzonderende al het gespikkelde en geplekte vee, en al het bruine vee onder de lammeren, en het geplekte en gespikkelde onder de geiten; en zulks zal mijn loon zijn.

33 Zoo zal mijne gerechtigheid op den dag van morgen met mij betuigen, als gij komen zult over mijn loon, voor uw aangezicht: al wat niet gespikkeld en geplekt is onder de geiten, en bruin onder de lammeren, dat zij bij mij gestolen.

34 Toen zeide Laban: Zie, och ja. het zij naar uw woord.

35 En hij zonderde af tenzelfden dage de gesprenkelde en geplekte bokken, en alle de gespikkelde en geplekte geiten, alles waar wit aan was, en al het bruine onder de lammeren, en hij gaf ze in de hand zijner zonen.

3G En hij stelde eenen weg van drie dagen tusschen zich en tus-schen Jffkob; en Jakob weidde de overige kudde Labans.

37 Toen nam zich Jakob roeden van groen populierenhout en van hazelaar en van kastanje, en hij

schilde daarin wille strepen, ont-hlootendc hot witte, hctwolk aan die roeden was,

38 en liij leide deze roeden, die liij gescliild luid, in de goten cn in de drinkbakken van het water, waar de kudde kwam drinken, tegenover de kudde; en zij werden verhit als zij kwamen om te drinken.

39 Als dan de kudde verhit werd hij de roeden, zoo lammerde de kudde gesprenkelde, gespikkelde, en geplekte.

40 Toen scheidde Jakob de lammeren , en hij wendde het gezicht der kudde op het gesprenkelde cn al het bruine onder Labans kudde; en hij stelde zijne kudden alleen, en hij zelte ze niet bij Labans kudde.

41 En het geschiedde telkens als de kudde der vroegelingen verhit werd, zoo stelde Jakob de roeden voor dc oogen dor kudde in de goten, opdat zij hittig werden bij de roeden;

42 maar als de kudde spade hitl ig werd, zoo stelde hij ze niet; zoodat de spadelingen Laban en de vroegelingen Jakob toekwamen.

43 En die man brak gansch zeer uit in menigte, cn hij had vele kudden, en dienstmaagden en dienstknechten, en kemelen, cn ezels.

HOOFDSTUK 31.

Toen hoorde hij de woorden der zonen Labans, zeggende: Jakob heeft genomen alles wat onzes vaders was, en van hetgeen dat onzes vaders was heeft hij al deze heerlijkheid gemaakt.

2 Jakob \'zag ook het aangezicht Labans aan, en zie, dat was jegens hern niet als gisteren en eergisteren.

3 En de Heere zeide tot Jakob: Keer weder tot het land uwer vaderen en tot uwe maagschap, en ik zal met u zijn.

4 Toen zond Jakob henen en riep Rachel en Lea op het veld tot zijne kudde,

5 en hij zeide tot haar: Ik zie uws vaders aangezicht, dat het jegens mij niet is als gisteren cn eergisteren; doch de God mijns vaders is bij mij geweest.

0 En gijlieden weel dat ik met al mijne macht uwen vader gediend heb;

7 maar uw vader hen ft bedrie-gelijk met mij gehandeld, en heeft mijn loon tien malen veranderd; doch God heeft hem niet toegelaten mij kwaad te doen.

.S Wanneer hij aldus zeide: De gespikkelde zullen uw loon zijn, zoo lammerden alle de kudden gespikkelde; en wanneer hij al zóó zeide: De gesprenkelde zullen uw loon zijn, zoo lammerden alle dc kudden gesprenkelde.

1) Alzoo heeft God uwen vader het vee ontrukt en aan mij gegeven.

lu En het geschiedde ten tijde als de kudde hittig werd, dat ik mijne oogen ophief en ik zag in den droom, en zie, de bokken die de kudde beklommen waren .ne-sprenkelde, gespikkelde en hagel-vlekkige.

11 lui de Engel Gods zeide tot mij in den droom: Jakob! En ik zeide: Zie hier ben ik.

12 En hij zeide: Hef toch uwe oogen op en zie, alle bokken die de kudde beklimmen zijn gesprenkelde, gespikkelde, en hagelvlek-kige, want ik heb gezien alles wat Laban u doet.

13 Ik ben de God van Beth-El, alwaar gij het opgerichte teeken gezalfd hebt, waar gij mij eene gelofte beloofd hebt: nu, maak u op, vertrek uit dit land, en keer weder in het land uwer maagschap.

14 Toen antwoordden Rachel en Lea en zeiden tot hem: Is er nog voor ons een deel of erfenis in onzes vaders huis?

15 Zijn wij niet vreemden van hem geacht? Want hij heeft ons verkocht, en hij heeft ook steeds ons geld verteerd.

16 Want al de rijkdom, dien God onzen vader heeft ontrukt, die is onze en onzer zonen; nu dan, doe alles wat God tot u gezegd heeft.

17 Toen maakte zich Jakob op en laadde zijne zonen en zijne vrouwen op kemelen.

18 en liij voerde, al zijn vee weg, en al zijne, have die hij verworven had, liet vee dat hij bezat, hetwelk hij in Pjsddan-Aram verworven had, om Ie komen lot Isank, zijnen vader, naar het land Kanaan.

\'19 Laban nu was gegaan om zijne schapen te scheren; zoo slal Raoliel de Teralim dio haar vader had.

20 En Jakob ontstal zich van het harte Labans des Syriërs, overmits hij hem niet te kennen gaf dat hij vlood.

21 En hij vlood, en al wat het zijne was, en hij maakte zich op en voer over de rivier, en hij zette zijn aangezicht naar het gebergte

22 En ten derden dage werd Laban geboodschapt dat Jakob gevloden was.

23 Toen nam hij zijne broeders met zich, en jaagde hem achterna eenen weg van zeven dagen , en hij kreeg hem op het gebergte fiilead.

24 Doch God kwam tot Laban den Syriër in eenen droom des nachts, en liij zcide tot hem : Wacht ii dat gij met Jakob niet spreekt, noch goed noch kwaad.

25 En Laban achterhaalde Jakob; Jakob nu had zijne tent geslagen op dat gebergte; ook sloeg Laban met zijne broederen de zijne op het gebergte Gileads.

20 Toen zeide Laban tot Jakob: Wat hebt gij gedaan, dat gij u van mijn harte ontstolen hebt, eii mijne dochteren ontvoerd hebt als gevangenen met den zwaaide.

27 Waarom zijt gij heimelijk gevloden, en hebt it mij ontstolen, en hebt het mij niet aangezegd, dat ik ii geleid hadde met vreugde en met gezangen, met trommel en met harp?

28 Ook hebt gij mij niet toegelaten mijne zonen en mijne dochteren lê kussen; nu, gij hebt dwaselijk gedaan zuo doende.

29 Het ware in de macht mijner hand ulieden kwaad te doen; maar ulieder vaders God heelt tot mij gisteren nacht gesproken, zeggende: Wacht u van met Jakob te spreken of goed öf kwaad.

30 En nu, gij hebt immers willen vertrekken, omdat gij zoozeer begeerig waart naar uws vaders huis: waarom hebt gij mijne goden gestolen?

31 Toen antwoordde Jakob en zeide tot Laban: Omdat ik vreesde; want ik zeide: Opdat gij niet misschien uwe dochteren mij ontweldigde 1.

32 Bij denwelken gij uwe goden vinden zult, laat hem niet leven; onderken gij voor onze broederen wat bij mij is, en neem het tot u. Want Jakob wist niet dat Rachelquot; ze gestolen had.

3IJ Toen ging Laban in Jakobs tent, en in Lea\'s tent, en in de tent der beide dienstmaagden, en hij vond niets; en als hij uit Lea\'s tent gegaan was, kwam hij in Rachels tent.

3^ Maar Rachel had de Terafim genomen en zij had die in een kemels-zadelluig gelegd, en zij zat op dezelve: en Laban betastlèdie gansche lont en hij vond niets;

35 en zij zeide tót haren vader: Dat de toorn niet ontsleke in mijns hoeren oogen, omdat ik voor quot;uw aangezicht niet kan opstaan, want het aaat mij naar de wijze der vrouwen; en hij doorzocht, maar hij vond de Teralim niet.

30 Toen ontstak Jakob en twistte met Laban, en Jakob antwoordde en zeide tot Laban: Wat is mijne overtreding, wat is mijne zonde, dat gij mij zoo driftig hebt nagejaagd?

37 Als gij al mijn huisraad betast hebt-, wat hebt gij gevonden van al het huisraad uws huizes? Leg het hier voor mijne broederen en uwe broederen en laat ze richten tusschen ons beiden.

38 Deze twintig jaren ben ik bij u geweest: uwe ooien en uwe geiten hebben niet misdragen, en de rammen uwer kudde heb ik niet gegeten.

39 Het verscheurde heb ik tot u niet gebracht, ik heb het geboet; gij hebt het van mijne handgeëischt, het ware des daags gestolen of des nachts gestolen.

/j0 Ik ben geweest dat mij bij dag de hitte verteerde en bij nacht de vorst, en dat mijn slaap van mijne oogen week.

41, Ik ben nu twintig jaren in uw huis geweest: ik heb u veertien jaren gediend om uwe beide dochteren, en zes jaren om uwe kudde, en gij hebt mijn loon tien malen veranderd.

42 Zoo niet de God mijns vaders, de God Abrahams en de vreeze Isaaks, bij mij geweest was, zeker gij zoudt inij nu ledig weggezonden hebben. God heeft mijne ellende en den arbeid mijner handen aangezien, en heeft u gisteren nacht bestraft.

43 Toen antwoordde Laban en zeide tot Jakob: Deze dochters zijn mijne dochters, en deze zonen zijn mijne zonen, en deze kudde is mijne kudde, ja al wat gij ziet, dat is mijn: en wat zoude ik deze mijne dochteren heden doen, of aan hare zonen, die zij gebaard hebben?

44 Nu dan, kom, laat ons een verbond maken, ik en gij , dat het tot een getuigenis zij tusschen mij cn tusschen u.

4o Toen nam Jakob eenen steen, en hij verhoogde dien tot een opgericht teeken;

4G en Jakob zeide tot zijne broederen : Vergadert steenen; en zij namen steenen en maakten eenen hoop, cn zij aten aldaar op dien hoop.

47 En Laban noemde hem Jegar-Sahadutha, maar Jakob noemde denzelven Gilead.

48 Toen zeide Laban: Deze hoop zij heden een getuige tusschen mij en tusschen u. Daarom noemde men zijnen naam Gilead,

49 en Mizpa, omdat hij zeide: Dat de Heere toezicht houde tusschen mij en tusschen u, wanneer wij de één van den ander zullen verborgen zijn.

50 Zoo gij mijne dochteren be-leedigt, en zoo gij vrouwen neemt nevens mijne dochteren, niemond is bij ons: zie toe, God zal getuige zijn tusschen mij en tusschen u.

51 Laban zeide voorts tot Jakob: Zie daar is deze zelfde hoop, en zie daar is dit opgericht teeken, hetwelk ik opgeworpen heb tusschen mij en tusschen u:

52 deze zelfde hoop zij getuige, en dit opgericht teeken zij getuige, dat ik tot u voorbij dezen hoop niet komen zal, en dat gij tot mij voorbij dezen hoop en dit opgericht teeken niet komen zult ten kwade.

53 De God Abrahams en de God Nahors, de God huns vaders, richte tusschen ons. En Jakob zwoer bij de vreeze zijns vaders Isaaks.

54 Toen slachtte Jakob eene slachting op dat gebergte, en hij noodigde zijne broederen om brood te eten; eii zij aten brood, en vernachtten op dat gebergte.

55 En Laban stond des morgens vroeg op, en kuste zijne zonen en zijne dochteren, en zegende ze; en Laban trok henen en keerde weder lot zijne plaatse.

HOOFDSTUK 32.

Jakob toog óók zijns weegs; en de engelen Gods ontmoetten hem.

2 En Jakob zeide, met dat hij ze zag: Dit is een heirleger Godsquot;; en hij noemde den naam derzelver plaatse Mahanaïm.

3 En Jakob zond boden uit voor zijn aangezicht tot Esau zijnen broeder, naar het land Seïr, de landstreek Edoms,

4 en hij gebood hun, zeggende: Zóó zult gij zeggen tot mijnen heere, tot Esau: Zóó zegt Jakob uw knecht: Ik heb als vreemdeling gewoond bij Laban, en heb er tot nu toe vertoefd;

5 en ik heb ossen en ezelen, schapen, en knechten en maagden; en ik heb gezonden om mijnen heere aan te zeggen, opdat ik genade vinde in uwe oogen.

ü En de boden kwamen weder tot Jakob, zeggende: Wij zijn gekomen tot uwen broeder, tot Esau; en ook trekt hij u tegemoet, en vierhonderd mannen met hem.

7 Toen vreesde Jakob zeer, en hem was bange, en hij verdeelde het volk dat met hem was, en de schapen en de runderen en de ke-meien, in twee hciren;

8 want hij zeide: Indien Esau tegen het éene heir komt cn slaat het, zoo zal het overgebleven heir ontkomen.

9 Voorts zeide Jakob: O God mijns vaders Abrahams en God mijns vaders Isaaks, o Heere, dié tot mij gezegd hebt: Keer weder

honderd mannen met hem. Toen verdeelde hij de kinderen onder Lea en onder Rachel en onder de-twee dienstmaagden,

2 en hij stelde de dienstmaagden en hare kinderen vooraan, en Lea en hare kinderen meer achterwaarts, maar Rachel en Jozef achteraan.

3 En hij ging voorhij him aangezicht henen, en hij boog zich zeven malen ter aarde, totdat hij bij zij nen broeder kwam.

quot;4 Toen liep Esau hem tegemoet, en nam hem in den arm, en viel hem om den hals, en kuste hem; en zij weenden.

5 Daarna bief hij zijne oogen op en zag die vrouwen en die kinderen, en zeide: Wie zijn deze hij u ? En hij zeide: De kinderen, die God uwen knecht genadig verleend heelt.

G Toen traden de dienstmaagden toe, zij en hare kinderen, en zij bogen zich neder;

7 en Lea trad óók toe met hare kinderen, en zij bogen zich neder; en daarna trad Jozef toee.i Rachel, en zij hogen zich neder.

8 Èn hij zeide; Voor wien is al dit heir dat ik ontmoet heb? En hij zeide: Om genade Ie vinden in de oogen mijns heeren.

9 Maar Esau zeide: Ik heb veel, mijn broeder: het zij het uwe wat gij hebt.

\'10 Toen zeide Jakob: Och neen, indien ik nu genade in uwe oogen gevonden heb, zoo neem mijn geschenk van mijne hand; daarom dat ik uw aangezicht gezien hel) als had ik Gods aangezicht gezien, en gij welgevallen aan mij genomen hebt.

11 Neem toch mijnen zegen die u toegebracht is, dewijl God het mij genadig verleend lieeft, en dewijl ik alles heb. En hij hield bij hem aan, zoodat hij het ham.

12 En hij zeide: Laat ons reizen en voorttrekken, en ik zal vóór u trekken.

13 Maar hij zeide tot hem: Mijn heere weet dat deze kinderenteeder zijn, en dat ik zogende schapen en koeien bij mij heb; indien men ze maar éénen dag afdrijft, zoo zal de geheele kudde sterven *,

14 mijn heere trekke toch voorbij voor het aangezicht zijns knechts; en ik zal mij op mijn gemak als leidsman voegen naar den gang van het werk, hetwelk voor mijn .aangezicht is, en naar den gang dezer kinderen, totdat ik bij mijnen heere te Seïr kome.

15 En Esau zeide: Laat mij toch van dit volk dat met mij is u bijzetten. En hij zeide: Waartoe dat? Laat mij genade vinden in mijns heeren oogen.

16 Al/.oo keerde Esau dien dag wederom zijns weegs naar Seïr toe.

17 Maar Jakob reisde naar Suk-koth, en bouwde een huis voor zich, en maakte hutten voor zijn vee: daarom noemde hij den naam dior plaats Snkkoth.

18 Kn Jakob kwam behouden lot de stad Sichem, welke is in het land Kanarin, als hij kwam van Paddan-Aram; en hij legerde zich in het gezicht der stad.

19 En hij kocht een deel des velds, waarop hij zijne tent gespannen had, van de hand der zonen Hemors, des vaders van Sichem, voor honderd stukken geld;

20 en hij richtte aldaar een altaar op, en noemde het: De God Israels is God.

HOOFDSTUK 34.

En Dina, de dochter van Lea, die zij J.ikob gebaard had, ging uit om de dochteren van dat land te bezien.

2 Sichem nu, Hemors des Heviets, des landvorsten zoon zag haar, en hij nam ze en lag bij haar en verkrachtte ze.

3 En zijne ziele kleefde aan Dina, Jakobs dóchter, en hij had de jonge dochter lief, en sprak naar het hart van de jonge dochter.

4 Sichem sprak ook tot zijnen vader Hemor, zeggende: Neem mii deze dochter tot eene vrouw.

5 Toen Jakob nu hoorde dat hij zijne dochter Dina verontreinigd had, zoo waren zijne zonen met het vee in het veld; en Jakob zweeg totdal, zij kwamen.

(5 En lieniur. Sichems vader ging uit tot Jakob om met hein tespreken.

7 En de zonen Jakobs kwamen

van liet veld als zij dit hoorden; en het smartte dezen mannen, en zij ontstaken zeer, omdat hij dwaasheid in Israël gedaan had, Jakobs dochter onteerende, hetwelk alzoo niet moest gedaan worden.

8 Toen sprak Hemor met hen, zeggende: Mijns zoons Sichcms ziele is verliefd op uiiederd ochter: geeft ze hem toch tot een e vrouw;

9 en verzwagert u met ons; geeft ons uwe dochteren, en neemt voor u onze dochteren,

10 en woont met ons; en het land zal voor uw aangezicht zijn: woont en handelt daarin, en stelt u tot bezitters daarin.

11 En Sichem zeide tot haren vader en tot hare broederen: Laat mij genade vinden in uwe oogen, en wat gij tot mij zoggen zult zal ik geven;

12 vergroot zeer over mij den bruidschat en het geschenk, en ik zal geven gelijk gij tot mij zult zeggen: geeft inij slechts de jonge dochter tot eene vrouw.

13 Toen antwoordden Jakobs zonen aan Sichem en Uemor zijnen vader bedriegelijk, en spraken, (omdat hij Dina hunne zuster verontreinigd had),

Vi en zij zeiden tot hen: Wij zullen deze zake niet kunnen doen\', dat wij onze zuster aan eenen man geven quot;zouden die de voorhuid heeft; want dat ware ons eene schande.

/15 Doch hierin zullen wij u te wille zijn: zoo gij wordt gelijk wij, dat onder u besnéden worde al wat mannelijk is,

16 dan zullen wij u onze dochteren geven, en uwe dochteren zullen wij ons nemen, en wij zullen met u wonen, en wij zullen tot één volk zijn.

17 Maar zoo gij naar ons niet zult hooren om besneden te worden, zoo zullen wij onze dochter nemen en wegtrekken.

18 En hunne woorden waren goed in de oogen van He mor en in de oogen van Sichem, Hemors zoon;

19 en de jongeling vertoefde niet deze zake te doen: want hij had welgevallen in Jakobs dochter, en hij was geëerd boven al zijns vaders huis.

20 Zoo kwam Hemor en Sichem, zijn zoon, tot hunner stads poorte, en zij spraken tot de mannen hunner stad, zeggende:

21 Deze mannen zijn vreedzaam met ons: daarom laat ze in dit land wonen, en daarin handelen, en het land (zie, het is wijd van omvang) voor hun aangezicht zijn ; wij zullen ons hunne dochteren tot vrouwen nemen, en wij zullen onze dochteren hun geven.

22 Doch hierin zullen deze mannen ons te wille zijn dat zij met ons wonen, om tot één volk te zijn, als al wat mannelijk is onder ons besneden wordt gelijk als zij besneden zijn.

23 Hun vee en hunne bezitting en alle hunne beesten, zullen die niet onze zijn? Alleen laat ons hun te wille zijn, en zij zullen met ons wonen.

21 En zij hoorden naar Hemor en naar Sichem zijnen zoon, allen die te zijner stads poorte uitgingen , en Kij werden besneden, al wat mannelijk was, allen die te zijner stads poorte uitgingen.

25 lui het geschiedde ten derden dage, toen zij in desmarte waren, zoo namen dè twee zonen Jakobs, Simeon en Levi, broeders van Dina, een iegelijk zijn zwaard, en kwamen stoutèlijk in de stad, en doodden al wat mannelijk was;

20 zij sloegen ook Hemor en zijnen zoon Sichem dood met de scherpte des zwaards; en zij namen Dina uit Sichems huis, en gingen van daar.

27 De zonen Jakobs kwamen over de verslagenen, en plunderden de stad, omdat zij hunne zuster verontreinigd hadden.

28 Hunne schapen en hunne runderen en hunne ezels, en hetgeen dat in de stad en hetgeen dal in het veld was namen zij;

29 en al hun vermogen en alle hunne kleine kinderen en hunne vrouwen voerden zij gevankelijk weg, en plunderden ze, en al wat binnenshuis was.

30 Toen zeide Jakob tot Simeon en tot Levi: Gij hebt mij beroerd, door mij stinkende te maken onder de inwoners dezes lands, onder de

/j2 GENE

Kanaanilen on onder do Foroziten; on ik ben weinig volks in getal: zoo zij zich tegen mij verzamelen, zoo zullen zij mij verslaan, en ik zal verdelgd worden, ik en mijn huis.

31 En zij zeiden: Zoude hij dan met onze zuster als met eenehoer doen?

HOOFDSTUK 35.

Daarna zeide God tot Jakob; Maak u op, trek op naar Heth-El en woon aldaar; en maak daar een altaar dien God, die u verscheen toen gij vluchttet voor hot aangezicht van uwen broedei-Ksau.

2 Toen zeide Jakob tot zijn huisgezin en tot allen, die bij hem waren: Doet weg de vreemde goden die in het midden van u zijn, en reinigt u, en verandert uwe kleederen;

3 en laten wij ons opmaken en optrekken naar Belh-Kl; en ik zal daar een altaar maken dien God, die mij antwoordt ten dage mijner benauwdheid, en nnt mij geweest is op den weg, dien ik gewandeld heb.

4 Toen gaven zij Jakob alle de vreemde goden, dié in hunne hand waren, en de oorsierselen, die aan hunne ooren waren, en Jakob verborg ze onder don eikenboom die bij Sichem is.

5 En zij reisden henen; en Gods verschrikking was overdo steden, die rondom hen waren, zoodat zij de zonen Jakobs niet achterna jaagden.

(J Alzoo kwam Jakob to Luz in het land Kanaan (dat is Beth-El) hij en al het volk dat bij hem was;

7 en hij bouwde aldaar een altaar, en noemde die plaats El Beth-El; want God was hem aldaar geopenbaard als hij voor zijns broeders aangezicht vluchtte.

8 En Debora, do voedster van Rebekka, stierf, en zij werd begraven onder aan Beth-El, onder dien eik, welks naam hij noemde Allon-Bachuth.

9 En God verscheen Jakob wederom, als hij van Paddan-Aram gekomen was, en hij zegende hem;

SIS 35.

10 en God zeide tot hem: Uw naam is Jakob: uw naam zal voortaan niet Jakob genoemd worden, maar Israël zal nw naam zijn; en hij noemde zijnen naam Israël.

11 Voorts zeide God tot hem: Ik ben God de Almachtige: wees vruchtbaar en vermenigvuldig; oen volk, ja een hoop der volkeren zal uit u worden, en Koningen zullen uit uwe lendenen voortkomen.

12 En dit land, dat ik Abraham en Isaak gegeven heb, dat zal ik u geven; en uwen zade na u zal ik dit land geven.

13 Toen voer God van hem op ter plaatse, waar hij met hem gesproken had.

14 En Jakob stelde een opgericht teeken op ter plaatse waar hij met hem gesproken had, een steencn opgericht toeken, en hij stortte daarop drankoffer en goot olie daarover;

15 en Jakob noemde den naam dier plaatse, alwaar God met hem gesproken had, Beth-El.

Ki En zij reisden van Beth-El, en er was nog eene kleine streek lands om tot Efratha te komen; en Rachel baarde, en zij had hot hard in haar baren.

17 En het geschiedde als zij het hard had inbaar baren, zoo zeide do vroedvrouw tot haar: Vrees niet, want dezen zoon zult gij óók hebben.

18 En het geschiedde als hare ziele uitging (want zij stierf) dat zij zijnen naam noemde Benoni; maar zijn vader noemde hem Benjamin.

19 Alzoo stierf Rachel; en zij werd begraven aan den weg naar Efrath, dat is Bethlehem.

20 En Jakob richtte een gedenk-teeken op boven haar graf: dit is het gedenkteeken van Rachels graf tot op dezen dag.

21 Toen verreisde Israël, en hij spande zijne tent op gene zijde van Migdal-Eder.

22 En het geschiedde als Israël in dat land woonde, dat Ruben henen-ging en lag bij Bilha zijns vaders bijwijf; en Israël hoorde het.

En de zonen Jakobs waren twaalf.

23 De zonen van Lea waren: Ruben, Jakobs eerstgeborene, daarna Simeon, en Levi, en Juda, en Issaschar, en Zebulon.

24 De zonen van Rachel: Jozef en Benjamin.

25 En de zonen van Bilha, Rachels dienstmaagd: Dan en Naftali.

26 En de zonen van Zilpa, Lea\'s dienstmaagd: Gad en Aser. Dit zijn Jakobs zonen, die hem geboren zijn in Paddan-Aram.

27 En Jakob kwam tot Isaak zijnen vader in Mamré te Kirjath-Arba, dat is Hebron, waar Abraham als vreemdeling had verkeerd, en Isaak.

28 En de dagen Isaaks waren honclerd jaar en tachtig jaar.

29 En Isaak gaf den geest en stierf, en werd verzameld tot zijne volkeren, oud en zat van dagen; en zijne zonen Esau en Jakob begroeven hem.

HOOFDSTUK 3ü.

Dit nu zijn de geboorten van Esau, dat is Edom.

2 Esau nam zijne vrouwen uit de dochteren van Kanaan: Ada, de dochter van Elon den Hethiet, en Aholibama, do dochter van Ana, de dochter van Zibeon den Heviet;

3 en Basmath, de dochter van Isinaël, de zuster van Nebajoth.

4 Ada nu baarde aan Esau Elifaz, en Basmath baarde Rehuël,

5 en Aholibama baarde Jehus en Jaëlam en Korach. Dit zijn Esaus zonen, die hem geboren zijn in het land Kanaan.

6 Esau nu had genomen zijne vrouwen , en zijne zonen, en zijne dochters, en alle de zielen zijns huizes, en zijn vee, en alle zijne beesten, en al zijne bezitting die hij in het land Kanaan verworven had, en was vertrokken naar een ander land, van het aangezicht zijns broeders Jakobs;

7 want hunne have was te veel om samen te wonen, en het land hunner vreemdelingschappen kon ze niet dragen vanwege hun vee.

8 Derhalve woonde Esau op het gebergte Seïr; Esau is Edom.

9 Dit nu zijn de geboorten Esaus, des vaders der Edomiten, op het gebergte Seïr.

10 Dit zijn de namen der zonen Esaus: Elifaz, de zoon van Ada, Esaus huisvrouw; Rehuël, de zoon van Basmath, Esaus huisvrouw.

11 En de zonen van Elifaz waren Teman, Omar, Zefo, en Gaëlam, en Kenaz;

12 en Timna was een bijwijf van Elifaz, den zoon Esaus, en zij baarde aan Elifaz Amalek: dit zijn de zonen van Ada, Esaus huisvrouw.

13 En dit zijn de zonen Rehuëls: Nahath en Zerah,quot; Samma en Mizza: dat zijn geweest de zonen van Basmath. Esaus huisvrouw.

14 En dit zijn geweest de zonen van Aholibama. dochter van Ana, dochter van Zibeon, Esaus huisvrouw; en zij baarde aan Esau Jehus, en Jaëlam, en Korach.

15 Dit zijn de Vorsten der zonen Esaus: de zonen van Elifaz, den eerstgeborene Esaus, waren: de Vorst Teman, de Vorst Omar, de Vorst Zefo, de Vorst Kenaz,

16 de Vorst Korach, de Vorst Gaëtam , de Vorst Amalek: dat zijn de Vorsten van Elifaz in het land Edom; dat zijn de zonen van Ada.

17 En dit zijn de zonen Rehuëls des zoons Esaus: de Vorst Nahath, de Vorst Zerah, de Vorst Samma, de Vorst Mizza: dat zijn de Vorsten Rehuëls in het land Edom; dat zijn de zonen van Basmath, de huisvrouw Esaus.

18 En dit zijn de zonen van Aholibama, de huisvrouw Esaus: de Vorst Jehus, de Vorst Jaëlam, de Vorst Korach: dat zijn de Vorsten van Aholibama de dochter van Ana, de huisvrouw Esaus.

19 Dat zijn de zonen Esaus, en dat zijn hunlieder Vorsten: dat is Edom.

20 Dit zijn de zonen van Seïr, den Horiet, inwoners van dat land: Lotan, en Sobal, en Zibeon, en Ana,

21 en Dison, en Ezer, en Disan: dat zijn de Vorsten der Horiten, zonen van Seïr in het land Edom.

22 En de zonen Lotans waren

Hori en Hernam ; cn Lotans zuster was Timna.

23 En dit zijn do zonen van Sobal: Alvan, on Manahath, en Ebal, Solo, on Onam.

24 En dit zijn do zonen Ziboons: Ajja en Ana; dat is die Ana die do muildieren in do woestijn gevonden hooft, toon hij zijns vaders Ziboons ezels weidde.

25 En dit zijn do zonen van Ana: Dison; en Ahoiibama was do dochter van Ana.

2G En dit zijn do zonen Disons: Hemdan, en Esban, onJithran, en Koran.

27 Dit zijn do zonen Ezers: Bil-han, en Zuiivan, en Akan.

28 Dit zijn do zonen Disans, Uz en Aran.

29 Dit zijn do Vorsten dor ITori-ten: de Vorst Lotan, de Vorst Sobal, do Vorst Zibeon, do Vorst Ana,

30 de Vorst Dison, de Vorst Ezer, do Vorst Disan: dit zijn do Vorsten dor Uorilen, naar hunne Vorsten In het land Soïr.

31 En dit zijn do Koiingon dio geregeerd hebben in hot land Edom, oor oen Koning regeerde over do kinderen Israels.

32 Bela dan do zoon Boors regeerde in Edom, on de naam zijner stad was Dinhaba.

33 En Bela stierf, en Jobab de zoon van Zerah, van Bozra, rogeerde in zijne plaats.

34 En Jobab stierf, en Husam uit dor Temaniten land rogeorde in zijne plaats.

35 En Husam stierf, en in zijne plaats regeerde Hadad de zoon Be-dads, die Midian versloeg in het veld Moabs; en denaam zijner stad was Avith.

30 En Jladad sliorf, on Samla vanMasrekaregeerde in zijn»! plaats.

37 En Samla stierf, on Saul van Rehoboth aan do rivier regeerde in zijne plaats.

38 En Saul stierf, en Baiilimnan de zoon Achbors regeerde in zijne plaats.

39 En Baiilhanan do zoon Achbors sliorf, en Hadar regeerde in zijne plaats; on do naam zijner stad was Paü; en do naam zijner huisvrouw was MohetabecI, eene dochter van Hatred, de dochter van Mezahab.

40 En dit zijn de namen der Vorston Esaus, iiaar hunne geslachten, naar hunne plaatsen, met hunne namen: de Vorst Timna, do Vorst Alva, do Vorst Jethoth,

41 de Vorst Ahoiibama, de Vorst Ela, do Vorst Pinon,

42 do Vorst Kenaz, de Vorst Te-man, de Vorst Mibzar,

43 de Vorst Magdiël, do Vorst Iram: dit zijn de Vorsten Edoms, naar hunne woningen, in den lande hunner bezitting. Hij is Esau, do vader Edoms.

HOOFDSTUK 37.

En Jakob woonde in het land dor vreemdelingschappen zijns vaders, in hot land Kana-in.

2 Dit zijn Jakobs geschiedenissen. Jozef, zijnde een zoon van zeventien jaar, weidde de kudde met zijne- broeders, (en hij was een jongeling), mot do zonen van Bilha en do zonen van Zilpa, zijns vaders vrouwen; en Jozef bracht huu kwaad gerucht tot hunnen vader.

3 En Israël had Jozef lief boven allo zijne zonen, want hij was hom een zoon dos oudordoms; en hij maakte hem oenen veelvorwigen rok.

4 Als nu zijne broeders zagen dat hun vader hem boven allo zijne broederen liefhad, haatten zij hem en konden hem niet vrediglijk toesproken.

5 Ook droomde Jozef oenen droom, dien hij aan zijne broederen vertelde; daarom haatten zij hem nog te meer;

0 en hij zeide tot hen: Hoort toch dc/.ou droom, dien ik gedroomd heb:

7 en zio, wij waren schoven bindende in het midden des voids; or zie, mijne schoof stond op, en bleef ook staande; en zie, uwe schoven kwamen rondom, en bogen zich neder voor mijne schoof.

8 Toen zeiden zijne broeders tot liem: Zult gij dan ganscholijk over ons regeeren? Zult gij dangansche-lijk over ons hoorschon? Zoo haat-

.011 zij hem nog to meer om zijne droomen en om zijne woorden.

\'J En liij droomde nog oenen anderen droom, en verhaalde dien aan zijne broeders, en hij zeide: zie ik heb nog oenen droom gedroomd , en zie, de zon en de maan en elf sterren bogen zich voor mij neder.

K) En als hij het aan zijnen vader en aan zijne broederen verhaalde, bestrafte hem zijn vader, en zeide tot hem: Wat is dit voor een droom dien gij gedroomd hebt? Zullen wij dan ganschelijk komen, ik en uwe moeder en uwe broeders, om ons voor u ter aarde te buigen?

11 Zijne broeders dan benijdden hem; doch zijn vader bewaarde deze zake.

12 En zijne broeders gingen henen om de kudde van hunnen vader te weiden bij Sichem.

13 Zoo zeide Israël tot Jozef: Weiden uwe broeders niet bij Sichem? Kom dat ik u lot hen zonde. En hij zeide lot hein: Zie, hier ben ik.

14 En hij zeide tot hem: Ga toch henen, zio naar den welstand van uwe broederen en naar den welstand van de kudde, en breng mij een woord wederom. Zoo zond hij hem uit hel dal Hebron; en hij kwam te Sichem,

15 en een man vond hem (want zie, hij was dwalende in het veld) ; zoo vraagde hem deze man, zeggende: Wat zoekt gij?

16 En hij zeide: Ik zoek mijne broederen; geef mij toch te kennen waar zij weiden.

17 Zoo zeide die man: Zij zijn van hier gereisd, want ik hoorde zo zeggen: Laat ons naar Dothan gaan. Jozef dan ging zijne broederen na, en vond ze te Dothan.

18 En zij zagei hem van verre; en eer hijquot;tot hon naderde, sloegen zij tegen hem oenen listigen raad om hem te dooden,

19 en zij zeiden de één tot den ander: Zie, daar komt deze meesler-droomer aan:

20 nu komt dan en laat ons hem doodslaan, en hem in een dezer kuilen werpen; en wij zullen zeggen: Een boos dier heeft hem opgegeten; zoo zullen wij zien wat van zijne droomen worden zal.

21 Iluben nu hoorde dat, en verloste hem ait hunne hand, en hij zeide: Laat ons hem niet aan hel leven slaan.

22 Ook zeide Ruben tot hen: Vergiet geen bloed: werpt hem in dezen kuil, die in de woestijn is, en legt de hand niet aan hem; opdat hij hem uit hunne hand verloste, om hem tot zijnen vader weder te brengen.

23 En het geschiedde als Jozef tot zijne broederen kwam, zoo togen zij Jozef zijnen rok uit, den veel-verwigen rok dien hij aanhad,

24 en zij namen hém en wierpen hem in den kuil; doch de kuil was ledig, er was geen water in.

25 Daarna zaten zij neder om brood te eten, en hieven hunne oogen op en zagen, en zie, een reisgezelschap van Ismaëliton kwam uit Gilead, en hunne kemelen droegen specerijen en balsem en mirre, reizende om dat af te brengen naar Egypte.

20 Toen zeide Juda lot zijne broederen: Wat gewin zal het zijn, dat wij onzen broeder doodslaan en zijn bloed verbergen?

27 Komt en laat ons hem aan deze Ismaëlilen verkoopen, en onze hand zij niet aan hem; want hij is onze broeder, ons vleesch. En zijne broeders hoorden hon.

\'28 Als nu de Midianitische kooplieden voorbijlogen, zoo trokken en hieven zij Jozef op uit den kuil, en verkochten Jozef aan deze Is-maëliten voor twintig zilverlingen; die brachten Jozef naar Egypte.

29 Als nu Ruben tot den kuil wederkeerde, zie, zoo was Jozef niet in den kuil; toen scheurde hij zijne kleederen,

30 en hij keerde weder tot zijne broederen en zeide: De jongeling is er niet; en ik, waar zal ik henen-gaan?

31 Toen namen zij Jozefs rok, en zij slachtten eenen geitenhok, en zij doopten den rok in het bloed;

32 en zij zonden den veelverwigen rok en deden hem lol hunnen vader brengen, en zeiden: Dezen hebben

/j6 gene

wij gevonden; heken toch, of deze uws zoons rok zij, of niet.

33 En hij herkende hem, enzeide: \'t Is mijns zoons rok, een boos dier heeft hem opgegeten: voorzeker is Jozef verscheurd.

34 Toen scheurde Jakob zijne kleederen, en leide eenen zak om zijne lendenen, en hij bedreef rouwe over zijnen zoon vele dagen;

35 en alle zijne zonen en alle zijne dochteren maakten zich op om hem te troosten, maar hij weigerde zich te laten troosten, en zeide: Want ik zal rouw bedrijvende tot mijnen zoon in het graf nederdalen. Alzoo beweende hem zijn vader.

36 En de Midianitcn verkochten hem in Egypte aan Potifar, Farao\'s hoveling, overste der trawanten.

HOOFDSTUK 38.

En het geschiedde ten zeiven ti jde dat Juda van zijne broederen aftoog, en hij keerde in tot een man van Adullam wiens naam was Hira;

2 en Juda zag aldaar Je dochter van een Kanaanitisch man, wiens naam was Sua, en hij nam ze en ging tot haar in;

3 en zij werd bevrucht, en baarde eenen zoon, en hij noemde zijnen naam Er.

4 Daarna werd zij weder bevrucht, en baarde eenen zoon, en zij noemde zijnen naam Onan.

5 En zij voer nog voort en baarde oenen zoon, en noemde zijnen naam Sela; doch hij was te Kezib, toen zij hem baarde.

ü Juda nu nam eene vrouw voor Er zijnen eerstgeborene, en haar naam was Tamar.

7 Maar Er, de eerstgeborene van Juda, was kwaad in des Heeukn oogen; daarom doodde hem de Heere.

8 Toen zeide Juda tot Onan: Ga in tot uws broeders huisvrouw, en trouw haar in uws broeders naam, en verwek uwen broeder zaad.

9 Doch Onan wetende dat dit zaad voor hem niet zoude zijn, zoo geschiedde het als hij tot zijns broeders huisvrouw inging, dat hij

SIS 38.

het verdierf tegen do aarde, om cl zijnen broeder geen zaad te geven.

10 En het was kwaad in de? ,] Heeren oogen wat hij deed; daarom , i, doodde hij hem ook.

11 Toen zeide Juda tot Tamar \\ zijne schoondochter; Blijf weduwe ] in uws vaders huis, totdat mijn i zoon Sela groot worde; want hij ] zeide: Dat niet misschien deze óók sterve gelijk zijne broeders. Zoo ging Tamar henen en bleef in haars vaders huis.

12 Als nu vele dagen verloopen waren, stierf de dochter van Sua, huisvrouw van Juda; daarna troostte zich Juda, en ging op tot zijne schaapscheerders naar Timna tóe, hij en Hira zijn vriend, de Adullamiet.

13 En men gaf Tamar te kennen, zeggende: Zie, uw schoonvader gaat op naar Timna om zijne schapen te scheren.

14 Toen leide zij de kleederen barer weduwschap van zich af, en zij bedekte zich met eenen sluier en omwond zich, en zette zich aan den ingang der twee fonteinen, die op den weg naar Timna is;

want zij zag dat Sela groot geworden was en zij hem niet ter vrouwe was gegeven.

15 Als nu Juda haar zag, zoo hield hij ze voor eene hoer, overmits zij haar aangezicht bedekt had;

1G en hij weck tot haar af naar den weg, en zeide: Kom toch,

laat mij tot u ingaan; want hij wist niet dat zij zijne schoondochter was. En zij zeide: Wat zult gij mij geven, dat gij tot mij ingaat?

17 En hij zeide: Ik zal u eenen geitenhok van de kudde zenden. En zij zeide: Zoo gij pand zult geven totdat gij \'t zendt.

18 Toen zeide hij: Wat pand is \'t dat ik u geven zal? En zij zeide:

Uwen zegelring, en uw snoer, en uwen staf, die in uwe hand is; hetwelk hij haar gaf, en ging tot haar in, en zij ontving bij hem.

19 En zij maakte zich op en ging henen, en leide haren sluier van zich af, en zij trok de kleederen van hare weduwschap aan.

20 En Juda zond den geitenhok

door do hand van zijnen vriend den Adiillamiet, om het pand uit üe hand der vrouw te nemen; maar hij vond ze niet.

21 En hij vraagde de lieden van hare plaats, zeggende: Waar is de hoer, die bij deze twee fonteinen aan den weg was? En zij zeiden: Hier is geene hoer geweest.

22 En hij keerde weder tot Juda en zeide;1 k heb ze niet gevonden, en ook zeiden de lieden van die plaats: Hier is geene hoer geweest.

23 Toen zeide Juda: Zij houde het voor zich, opdat wij niet misschien tot verachting worden; zie, ik heb dezen bok gezonden, maar gij hebt haar niet gevonden.

24 Kn het geschiedde omtrent na drie maanden, dat men Juda te kennen gaf, zeggende: Tamar uwe schoondochter heeft gehoereerd, en ook zie, zij is zwanger van hoererij. Toen zeide Juda: Brengt ze hervoor, dat zij verbrand worde.

25 Als zij voorgebracht werd, zond zij tot haren schoonvader, om te zeggen: Bij den man wiens deze dingen zijn ben ik zwanger, en zij zeide: Beken toch, wiens deze zegelring en deze snoeren en deze staf zijn.

20 Kn Juda kende ze, en zeide: Zij is rechtvaardiger dan ik, daarom dat ik haar aan mijnen zoon Sela niet gegeven heb. En hij bekende haar voortaan niet meer.

27 En het geschiedde ten tijde als zij baren zoude, zie, zoo waren tweelingen in haren buik.

28 En het geschiedde als zij baarde, dat een de hand uitstak; en de vroedvrouw nam ze, en zij bond eenen scharlaken draad om zijne hand, zeggende: Deze komt het eerst uit.

29 Maar het geschiedde als hij zijne hand weder introk, zie, zoo kwam zijn broeder uit; en zij zeide: Hoe zijtquot; gij doorgebroken? Op u is de breüke. En men noemde zijnen naam Perez.

30 En daarna kwam zijn broeder uit, om wiens hand de scharlaken draad was; en men noemde zijnen naam Zerah.

HOOFDSTUK 39.

Jozef nu werd naar Egypte afgevoerd; en Potifar, Farao\'s hoveling, een overste der trawanten, een Egyptisch man, kocht hem uit de hand der Ismaëliten, die hem derwaarts afgevoerd hadden.

2 En de Heeue was met Jozef, zoodat hij een voorspoedig man was; en hij was in zijns hoeren des Egyptenaars huis.

3 Als* nu zijn heere zag dat de Heere met hem was, en dat de Heere al wat hij deed door zijne hand voorspoedig maakte,

4 zoo vond Jozef genade in zijne oogen, en diende hem; en hij stelde hem over zijn huis, en al wat hij had gaf hij in zijne hand.

5 En het geschiedde van toen af dat hij hem over zijn huis en over al wat het zijne was gesteld had, dat de Heere dés Egyptenaars huis zegende om Jozefs wille, jade zegen des h keren was in alles dat hij had, in het huis en in het veld.

0 En hij liet alles wat hij bad in Jozefs hand, zoodat hij met hem van niets kennis had, behalve van het brood dat hij at. En Jozef was schoon van gedaante en schoon van aangezicht.

7 En het geschiedde na deze dingen dat zijns heeren huisvrouw hare oogen op Jozef wierp; en zij zeide: Lig bij mij.

8 Maar hij weigerde het en zeide tot zijns heeren huisvrouw: Zie, mijn heere heeft geen kennis met mij wat er in het huis is; en al wat hij heeft, dat heeft hij in mijne hand gegeven;

9 niemand is grooter in dit huis dan ik, en hij heeft mij niets onthouden dan u, daarin dat gij zijne huisvrouwe zijt: hoe zoude ik dan een zóó groot kwaad doen, en zondigen tegen God?

10 En het geschiedde als zij Jozef dag op dag aansprak, en hij naar haar niet hoorde, om bij haar te liggen en bij haar te zijn,

11 zoo gebeurde het op zekeren dag dat hij in het huis kwam om zijn werk te doen, en niemand van de lieden des huizes was daar binnenshuis;

12 en zij greep hem bij zijn kleed, zeggende: Lig bij mij; en hij liet zijn kleed in hare hand, en vluchlle en ging nit naar builen.

\'J3 En liet geschiedde als zij zag dal hij zijn kleed in hare hand gelalen had en naar builen gevlucht was,

14 zoo riep zij de lieden van haar huis, en sprak lol hou, zeggende: Ziet, hij heeft ons den Hebreeuwschen nian ingebracht om met ons te spotten; hij is tot mij gekomen om bij mij te liggen, en ik heb geroepen met luider slem:

15 en het geschiedde als hij hoorde dal ik mijne slem verliief en riep, zooiiet hij zijn kleed bij mij, en vluchtte en ging uil naar buiten.

10 En zij leidezijn kleed bij zich, totdat zijn\'heer in zijn huis kwam.

17 Toen sprak zij tot hem naar diezelfde woorden, zeggende: Do IJebreeuwsche knecht, dien gij ons hebt ingebracht, is tot mij gekomen om met mij te spotten;

18 en het is geschied als ik mijne slem verhief en riep, dal hij zijn kleed bij mij liet en naar buiten vluchtte.

19 En het geschiedde als zijn heer de woorden zijner huisvrouw hoorde, dio zij tot hem sprak, zeggende: Naar deze woorden heeft mij uw knecht gedaan, zoo ontstak zijn toorn;

20 en Jozefs hoer nam hem en leverde hem in het ge vangen hu is, ter plaatse waar des Konings gevangenon waren; alzoo was hij daar in het gevangenhuis.

21 Doch do Jii:Kui:was met Jozef en wondde zijne goederlieron-heid tot hem, en gaf hom genade in de oogen des oversten van hot gevangonhuis:

22 en de overste van het gevangonhuis gaf alle de gevangenen, die in hot gevangenhuis waren, in .lo-zefs hand, en al wat zij daar doden deed hij;

28 do overste van het gevangenhuis zag gansch op geen ding dat in zijne hand was, overmits dat de 11 BERE mot hein was; en wal hij deed, dat deed de Heeme wèl gedijen.

HOOFDSTUK 40.

En hot geschiedde na deze dingen dat de schenker des Konings van Egypte en de bakker zondigden tegen hunnen hoere, tegen den Koning van Egypte,

2 zoodat Farao zoor toornig word o[) zijne twee hovelingen, op den overste der schenkers en op don overste der bakkers;

3 en hij leverde zo in bewaring ten huize van den overste der trawanten, in het gevangenhuis, ter plaatse waar Jozef gevangen was.

4 En de overste der trawanten bestelde Jozef bij bon, dat hij ze diende; en zij waren eeniye dagen in bewaring.

5 Zij droomden nu beide oenen droom, elk zijnen droom, in éénen nacht, elk naar de uitlegging zijns drooms: de schenker on do bakker die des Konings van Egypte waren, die gevangen waren in het gevangenhuis.

G En Jozef kwam dos morgens tot hen, en hij zag zo aan, en zie, zij waren ontsteld.

7 Toon vraagde hij do hovelingen van Farao, die bij bom in hechtenis waren in het huis zijns hoeren, zeggende: Waarom zijn uwe aangezichten heden kwalijk gesteld?

S En zij zeiden tot hem: Wij hebben oenen droom gedroomd, on er is niemand die hom uitlog-ge. En Jozef zeide tot hen: Zijn do uitleggingen niet Godos? Vertelt ze mij toch.

9 Toon vertelde de overste dor schenkers Jozef zijnen droom, en zeide tot hem: In.mijnen droom, zio, zoo was een wijnslok voor mijn aangezicht;

fo en aan den wijnstok waren drie ranken; en hij was als bottende, zijn bloeisol ging op, zijne trossen brachten rijpe druiven voort;

11 en Farao\'s beker was in mijne hand; en ik nam diedrui venen drukte ze uit in Farao\'s beker, en ik gaf den beker in Farao\'s hand.

12 Toon zeide Jozef tol hem: Dit is zijne uitlegging: de drie ranken zijn drie dagen;

13 binnen nog drie dagen zal sFarao mv hoofd verheden en zal din- n in uwen staat herstellen, en ings ^ij zult Farao\'s beker in zijne hand diVf teven , naar de vorige wijze toen dei fgij zijn schenker waart.

■; \'14 Doch gedenk mijner bij uzel-erd iven wanneer liet u wèl gaan zal, ien |en doe toch weldadigheid aan len mij, en doe van mij melding bij Farao, en maak dat ik uit dit huis ng kome,

ra- 15 want ik ben dieflijk ontstolen \'er uit der Hebreen land; en ook heb is. ik hier niets gedaan, dat zij mij en in dezen kuil gezet hebben, ze 16 Toen de overste der bakkers in zag dat hij eene goede uitlegging gedaan had, zoo zeide hij tot Join zef: Ik was óók in mijnen droom, n en zie, drie getraliede korven wa-is ren op mijn noofd;

17 en in den oppersten korf was e van alle spijze van Farao, die bak-t kerswerk is; en het gevogelte at dezelve uit den korf van boven J mijn hoofd.

is Toen antwoordde Jozef en zeide: Dit is zijne uitlegging: de drie korven zijn drie dagen;

19 binnen nog drie dagen zal Farao uw hoofd verheffen van boven u, en hij zal ii aan een hout hangen, en liet gevogelte zal uw vleesch van boven u eten.

20 En het geschiedde op den derden dag, den dag van Farao\'s geboorte, dat hij voor alle zijne knechten eenen maaltijd maakte; en hij verhief het hooid van den overste der schenkers en het hoofd van den overste der bakkers in het midden zijner knechten:

21 en hij deed den overste der schenkers wederkeeren tot zijn schenk-ambt, zoodat hij den beker op Farao\'s hand gaf,

22 maar den overste der bakkers hing hij op, gelijk Jozef hun uitgelegd had.

23 Doch de overste der schenkers gedacht aan Jozef niet, maar vergat hem.

HOOFDSTUK H.

En het geschiedde ten einde van twee volle jaren dat Farao droomde, en zie, hij stond aan de rivier;

2 en zie, uit de rivier kwamen óp zeven koeien, schoon van aanzien en vet van vleesch, en zij weidden in het gras;

3 en zie, zeven andere koeien kwamen na deze op uit de rivier, leelijk van aanzien en dun van vleesch, en zij stonden bij de an-clere koeien \'aan den oever der rivier:

4 en de koeien, leelijk van aanzien en dun van vleesch, aten óp de zeven koeien, schoon van aanzien en vet. Toen ontwaakte Farao.

5 Daarna sliep hij en droomde andermaal, en zie, zeven aren rezen op in éónen halm, vet en goed;

6 en zie, zeven dunne en van den oostenwind verzengde aren schoten na dezelve uit:

7 en de dunne aren verslonden dezeven vette en volle aren. Toen ontwaakte Farao, en zie, het was een droom.

8 En het geschiedde in den morgenstond dat zijn geest verslagen was, en hij zond henenen riep alle de toovenaars van Egypte en allo do wijzen die daar waren, en Farao vertelde hun zijnen droom; maar or was niemand die ze Farao uitleide.

⁽.) Toen sprak de overste dei-schenkers tot Farao, zeggende: Ik gedenk heden aan mijne zonden.

10 Farao was zeer vertoornd op zijne dienaars, en leverde mij in bewaring ten huize van den overste dor trawanten, mij en den overste der bakkers.

11 En in éénen nacht droomden wij eenen droom, ik en hij; wij droomden, elk naar de uitlegging zijns drooms.

12 En aldaar was bij ons een Hebreeuwsch jcngeling, een knecht van don overste der trawanten; en wij vertelden ze hem, en hij lelde ons onze droomen uil, aan ieder lelde hij ze uit naar zijnen droom;

13 en gelijk hij ons uitleide , alzóó is bet\' geschied: mij heeft hij hersteld in mijnen staat, en hem gehangen.

14 Toen zond Farao en riep Jozef, en ^zii deden hem haastelijk uit den kuil\'komen; en men schoor

hem cn men veranderde zijne kleedcren, cn hij kwam tol Farao.

15 Kn Farao sprak tol Jozef: Ik heb oenen droom gedroomd, en er is niemand die hem uitlegge; maar ik heb van u hoeren zeggen, als gij eenen droom hoort, dat gij hem uitlegt.

1G En Jozef antwoordde Farao zeggende: Het is buiten mij: God zal Farao\'s welstand aanzeggen.

17 Toen sprak Farao tol Jozef: Zie, in mijnen droom stond ik aan den oever der rivier;

18 en zie, uit de rivier kwamen öp zeven koeien, vet van vleesch cn schoon van gedaante, cn zij weidden in hel gras;

19 en zie, zeven andere koeien kwamen öp na deze, mager cn zeer leelijk van gedaante en rank van vleesch, ik heb haarsgelijke van leelijkhcid niet gezien in hel gansche Egyptcland:

20 en die ranke cn leclijke koeien aten die eerste zeven vette koeien op;

21 dewelke in haren buik inkwamen, maar men merkte niet dat ze in haren huik ingekomen waren, want haar aanzien was leelijk gelijk in den beginne. Toen ontwaakte ik.

22 Daarna zag ik in mijnen droom, en zie zeven aren rezen op in éénen halm, vol en goed;

23 en zie, zeven dorre, dunne cn van den oostenwind verzengde aren schoten na dezelve uil:

24 en de zeven dunne aren verslonden die zeven goede aren. En ik heb liet den loovenaars gezegd, maar er was niemand die het mij verklaarde.

25 Toen zcide Jozef tot Farao: Farao\'s droom die is één: hetgeen God is doende heeft hij Farao te kennen gegeven.

20 Die zeven schoone koeien zijn zeven jaren, die zeven schoone aren zijn óók zeven jaren: de droom die is een.

27 Kn die zeven ranke cn leclijke koeien, die na gene opkwamen, zijn zeven \'jaren; eii de zeven ranke van den oostenwind verzengde aren zullen zeven jaren des liongers wezen.

28 Dit is het woord hetwelk ik tot Farao gesproken heb: hetgeen dat God is doende heeft hij Farao vertoond.

29 Zie, de zeven aankomende jaren zal er groote overvloed in het gansche land van Egypte zijn,

30 Maar na dezelve zullen opkomen zeven jaren des hongers, dan zal in het land van Egypte al die overvloed vergeten worden; cn de honger zal het land verteren.

31 Ook zal de overvloed in het land niet gemerkt worden, vanwege dien honger, die daarna wezen zal ; want hij zal zeer zwaar zijn.

32 En aangaande dat die droom aan Farao ten tweeden male is herhaald, dit is omdat de zake van God vast besloten is, en dat God zich haast om dezelve te doen.

33 Zoo zie nu Farao naar eenen verstandigen en wijzen man, cn zette hein over het land van Egypte.

34 Farao doe zóó, cn bestclle opzieners over hel land, en neme het vijfde deel des lands van Egypte in de zeven jaren des overvloeds;

35 en dat zij alle spijze van deze aankomende goede jaren verzamelen, en koren opleggen onder de hand van Farao tot spijze in de steden, en het bewaren:

30 zoo zal de spijze zijn tot voorraad voor hel land, voor zeven jaren des hongers, die in Egyptcland wezen zullen, opdat heiland van honger niet verga.

37 En dit woord was goed in de oogen van Farao en in de oogen aller zijner knechten.

38 Zoo zcide Farao tot zijne knechten: Zouden wij wel eenen man vinden als dezen, in welken Gods Geest is?

39 Daarna zeide Farao tot Jozef: Naardien God u dit alles heeft bekend gemaakt, zoo is er niemand zoo verstandig cn wijs als gij:

40 gij zult over mijn huis zijn, en op uw bevel zal al mijn volk de hand kussen; alleen dezen troon zal ik groeier zijn dan gij.

41 Voorts sprak Farao tol Jozef: Zie ik heb u over gansch Egyptcland gesteld.

42 En Farao nam zijnen ring van zijne hand af, en deed hem aan Jozefs hand, en liet hem fijne linnen kleedcren aantrekken, en leide een gouden keten aan zijnen hals;

43 en hij deed hem rijden op den tweeden wagen dien hij had, en zij riepen voor zijn aangezicht: Knielt! Alzoo stelde hij hem over gansch Egypteland.

44 En Farao zeide lot Jozef: Ik ben Farao; doch zonder u zal niemand zijne hand of zijnen voet opheffen in gansch Egypteland.

45 En Farao noemde Jozefs naam Zafnath-Paiinéah, en gaf hem As-nath, de dochter van Potiféra, Overste van On tot eene vrouw; en Jozef toog uit door het land van Egypte.

46 Jozef nu was dertig jaar oud als hij stond voor het aangezicht van Farao den Koning van Egypte; en Jozef ging uit van Farao\'s aangezicht en hij loog door gansch Egypteland.

47 En het land bracht voort, in de zeven jaren des overvloeds, bij handvollen.

quot;48 En hij vergaderde alle spijze der. zeven jaren die in Egypteland was, en deed de spijze in de steden: de spijze van het veld van elke stad, hetwelk rondom haar was, bracht hij daarbinnen.

49 Alzdo bracht Jozef bijeen zeer veel koren, als het zand dei-zee , totdat men ophield te lellen, want daarvan was geen getal.

50 En Jozef werden t wee zonen geboren, eer een jaar des hongers aankwam, die Asnath, de dochter van Potiféra, Overste van On, hem baarde.

51 En Jozef noemde den naam des eerstgeborenen Manasse: Want, zeide hij, God heeft mij doen vergeten al mijne moeite, en het gansche huis mijns vaders.

52 En den naam des tweeden noemde hij Efraïm: Want, zeide hij. God heeft mij doen wassen in het land mijner verdrukking.

53 Toen eindigden de zeven jaren des overvloeds, die in Egypte geweest was,

54 en de zeven jaren des hongers begonnen aan to komen, gelijk als Jozef gezegd had; en daar was honger in alle de landen, maar in gansch Egypteland was brood.

55 Als nu gansch Egypteland hongerde, riep het volk lot Farao om brood; en Farao zeide lot alle Egyplenaren: Gaat tot Jozef, doet wat hij u zegt.

56 Als dan de honger over het gansche land was, zoo opende Jozef alles waarin iets was, en verkocht aan de Egyplenaren, want de honger werd sterk in Egypteland;

57 en alle landen kwamen in Egypte tot Jozef om te koopen, want de honger was sterk in alle landen.

HOOFDSTUK 42.

Toen nu Jakob zag dat er koren in Egypte was, zoo zeide Jakob tot zijne zonen: Waarom ziet gij op elkander?

2 Voorts zeide bij: Zie, ik heb gehoord dat er koren in Egypte is: trekt daarhenen af, en koopt ons kuren van daar, opdat wij leven en niet sterven.

3 Toen togen Jozefs tien broederen af oin koren uit Egypte te koopen;

4 doch Benjamin, Jozefs broeder, zond Jakob niet met zijne broederen; want hij zeide: Opdat hem niet misschien het verderf ontmoete.

5 Alzoo kwamen Israels zonen om te koopen onder degenen die daar kwamen; want de honger was in het land Kanaan.

6 Jozef nu was Regent over dat land: hij verkocht aan al het volk des lands; en Jozefs broederen kwamen en bogen zich voor hem met het aangezicht ter aarde.

7 Als nu Jozef zijne broederen zag, zoo kende hij ze; maar hij hield zich vreemd jegens hen en sprak hard met hen, en zeide tot hen: Van waar komt gij? En zij zeiden: Uit het land Kanaan, om spijze te koopen.

8 Jozef dan kende zijnebroederen, maar zij kenden hern niet.

9 Toen gedacht Jozef aan de droomen, die hij van hen gedroomd

had, en hij zeitle lot hen: Gij zijt verspieders, gij zijt gekomen om te bezichtigen waar het land bloot is.

1U En zij zeidenquot;tot hem: Neen mijn lieer, maar uwe knechten zijn gekomen om spijze te koopen;

11 wij allen zijn ééns mans zonen; wij zijn vroom: uwe knechten zij-n geen verspieders.

12 Én hij zeide tot hen: Neen maar gij zijt gekomen om te bezichtigen waar het land bloot is.

13 En zij zeiden: Wij uwe knechten waren twaalf gebroeders, ééns mans zonen in het land Kanaan; en zie, de kleinste is heden bij onzen vader; doch de een die is niet meer.

14 Toen zeide Jozef tot hen: Dat is het wat ik tot n gesproken heb, zeggende: Gij zijt verspieders.

15 Hierin zult gij quot;beproefd worden: zoo waarlijk als Farao leeft, indien gij van hier zult uitgaan, tenzij dan wanneer uw kleinste broeder herwaarts zal gekomen zijn.

10 Zendt éénen uit u, die uwen broeder hale, maarweestgijlieden gevangen: en uwe woorden zullen beproefd worden of de waarheid bij u is; en indien n\\cA, zoo waar-lijlc als Farao leeft, zoo zijt gij verspieders.

17 En hij zetle ze te zamen drie dagen in bewaring.

18 En ten derden dage zeide Jozef tot hen: Doet dit, zoo zult gij leven: ik vreeze God.

ii) Zoo gij vroom zijt, zoo zij één uwer broederen gebonden in het huis uwer bewaring; en gaat gij henen, brengt het koren voor den honger uwer huizen;

20 en brengt uwen kleinsten broeder tot mij : zoo zullen uwe woorden waar gemaakt worden, en gij zult niet sterven. En xij deden alzoo.

21 Toon zeiden zij de één Lot den ander: Voorwaar, wij zijn schuldig aan onzen broeder, wiens benauwdheid der ziele wij zagen. toen hij ons om genade bad, maar wij hoorden niet; daarom komt deze benauwdheid over ons.

22 En Ruben antwoordde hun, zeggende: Heb ik het tot u niet gezegd, toen ik zeide: Zondigt niet aan dezen jongeling; maar gij hoor-det niet; en ook zijn bloed, zie, het wordt gezocht.

23 En zij wisten niet dat Jozef het hoorde; want daar was een taalman lusschen hen.

24 Toen wendde hij zich om van hen af, en weende; daarna keerde hij weder lot hen, en sprak lot hen, en nam Simeon van hen, en bond hem voor hunne oogen.

25 En Jozef gebood dat men hunne zakken met koren vullen zoude, en dat hun geld wederkeerde een\' iegelijk in zijnen zak, en dat men hun teerkost gaf voor den weg; en men deed hun alzoo.

20 En zij laadden hun koren op hunne ezels en logen van daar.

27 Toen één zijnen zak opendeed om zijnen ezel voeder te geven in de herberg, zoo zag hij zijn geld; want zie, het was in den mond van zijnen zak;

2S en hij zeide tot zijne broederen: Mijn geld is terug, en ook zie, het is in mijnen zak. Toen ontging hun hel harte en zij verschrikten, de één lol den ander zeggende: Wal is dit dat God ons gedaan hoeft?

21) En zij kwamen in heiland Kanaan lot .lakob hunnen vader, en zij gaven hem te kennen aMum wedervaren, zeggende:

30 Die man, d( i heer van dat land, heelt hard met ons gesproken, en hij heelt ons gehouden voor verspieders des lands;

81 maar wij zcitlon lot hem; Wij zijn vroom, wij zijn geen verspieders :

32 onzer waren twaalf gebroe-ders, onzes vaders zonen; de één die is niet meer, en de kleinste is heden bij onzen vilder in het land Kanaan.

33 En die man, de heer van dat land, zeide tot ons: Hieraan zal ik erkennen dal gijlieden vroom zijl: laat een uwer broederen bij mij, en neemt voor den honger uwer huizen en trekt henen;

, 34 en brengt uwen kleinsten broeder tot mij: zoo zal ik weten dat gj.j geen verspieders zijl, maar dat gij vroom zijl; uwen broeder zal

ik ii wedergeven, en gij zult in dit land handelen,

35 En het geschiedde als zij hunne zakken ledigden, zie, zoo had een iegelijk den bundel zijns gelds in zijnen zak, en zij zagen de bundels huns gelds, zij en hun vader, en zij waren bevreesd.

36 Toen zeide Jakob hun vader tot hen: Gij berooft mij van kinderen: Jozef die is er niet, en Simeon die is er niet, nu zult gij Benjamin wegnemen: alle deze dingen zijn tegen mij.

37 Toen sprak l\'uiben tot zijnen vader, zeggende: Dood twee mijner zonen, zoo ik hem tot u niet we-derbreng; geef hem in mijne hand, en ik zal hem weder tot u brengen.

38 Maar hij zeide : Mijn zoon zal met ulieden niet aftrekken; want zijn broeder is dood, en hij is alléén overgebleven: zoo hem een verderf ontmoette op den weg dien gij zult gaan, zoo zoudt gij mijne grauwe haren met droefenis ten grave doen nederdalen.

HOOFDSTUK 43. De honger nu werd zwaar in dat land.

2 Zoo geschiedde het als zij den leeftocht, dien zij uit Egypte gebracht hadden, opgegeten hadden, dat hun vader tot hen zeide: Keert weder, koopt ons een weinig spijze.

3 Toen sprak Juda tot hem, zeggende: Üie man heeft ons op het hoogste betuigd, zeggende: Gij zult mijn aangezicht niet zien tenzij dat uw broeder met u is.

4 Indien gij onzen broeder met ons zendt, wij zullen aftrekkenen ii spijze koopen;

5 Maar indien gij hern niet zendt, wij zullen niet aftrekken; want die man heeft Lot ons gezegd: Gij zult mijn aangezicht niet zien tenzij dat uw broeder met u is.

G En Israël zeide: Waarom hebt gij zoo kwalijk aan mij gedaan, dat gij dien man te kennen gaaft of gij nog cenen broeder hadt?

7 Én zij zeiden: Die man vraagde zeer nau wkeurig naar ons en naar onze maagschap, zeggende: Leeft uw vader nog? Hebt gij nog cenen broeder? Zoo gaven wij het hem te kennen volgens diezelfde woorden: hebben wij juist geweten dat hij zeggen zoude: Brengt uwen broeder af?

8 Toen zeide Juda tot Israël zijnen vader: Zend den jongeling \'met mij, zoo zullen wij ons opmaken en reizen, opdat wij leven en niet sterven, noch wij, noch gij, noch onze kinderkens.

9 Ik zal borg voor hem zijn, van mijne hand zultgij hemeischen: indien ik hem niet tot u breng en hem voor uw aangezicht stel, zoo zal ik alle dagen tegen u gezondigd hebben;

10 want hadden wij nietgezuimd, voorwaar, wij waren aireede tweemaal wedergekomen.

11 Toen zeide Israël hun vader tot hen: Is het nu alzóó, zoo doet dit: neemt van het kostelijkste dezes lands in uwe vaten, en brengt dien man een geschenk henen af: een weinig balsem en een weinig honig, specerijen en mirre, ter-pentijnnoten en amandelen.

12 En neemt dubbel geld in uwe hand; en brengt het geld, hetwelk in den mond uwer zakken terug-gebr.icht is, weder in uwe hand; misschien is het een feil,

13 Neemt ook uwen broeder mede, en maakt u op, keert wederom tot dien man.

14 En God de Almachtige geve u bannhartigheid voor het aangezicht diens mans, dat hij uwen anderen broeder en Benjamin met u late gaan. En mij aangaande, .als ik van kinderen beroofd ben, zoo ben ik beroofd.

-15 En die mannen namen dat geschenk, en namen dubbel geld in hunne hand, en Benjamin; en zij maakten zich op en togen af naar Egypte, en zij stonden voor Jozefs aangezicht.

10 Als nu Jozef Benjamin met Tien zag, zoo zeide hij totdengene die over zijn huis was: Breng deze mannen naar het huis toe, en slacht slachtvee, en maak het gereed; want deze mannen zullen te middage met mij eten.

17 De man nu deed gelijk Jozef gezegd had; en de man bracht deze mannen ten huize Jozefs.

IS Toen.vreesden deze mannen, omdat zij ten huize Jozefs gebracht werden, en zij zeiden: Ter oorzake van dat geld, dat in het begin in onze zakken wedergekeerd is, worden wij hier ingebracht, opdat hij ons overrompele en ons overvalle, en ons lot slaven neme, met onze ezelen.

19 Daarom naderden zij tot dien man die over Jozefs huis was, en zij spraken tot hem aan de deur van het huis ,

20 en zij zeiden: Och mijnheere, wij waren in het begin gewisselijk afgekomen om spijze te koopen;

21 het is nu geschied als wij in de herberg gekomen waren, en wij onze zakken open deden, zie, zoo was ieders geld in den mond van zijnen zak, ons geld in zijn gewicht, en wij hebben hetzelve wedergebracht in onze band;

22 wij hebben ook ander geld in onze hand afgebracht, om spijze te koopen: wij weten niet wie ons geld in onze zakken gelegd heeft.

23 En hij zeide: Vrede zij ulie-den, vreest niet: uw God eh uws vaders God heeft u eenen schat in uwe zakken gegeven; uw geld is tot mij gekomen. En hij bracht Simeon tot hen uit.

24 Daarna bracht de man deze mannen in Jozefs huis, en hij gaf water, en zij wieschen hunne voeten; hij gaf ook aan hunne ezelen voeder.

25 En zij bereidden het geschenk, totdat Jozef kwam op den middag; want zij hadden gehoord dat zij aldaar brood zouden eten.

26 Als nu Jozef te huis gekomen was, zoo brachten zij hem het geschenk, hetwelk in hunne hand was, in het huis; en zij bogen zich voor hem ter aarde.

27 En hij vraagde ze naar hunnen welstand, en zeide: Is het wel met uwen vader, den grijsaard, daar gij van zeidet? Leeft hij nog?

28 En zij zeiden: Het is wel met uwen knecht onzen vader, hij leeft nog; en zij nijgden het hoofd cn bogen zich neder.

29 En hij hief zijne oogen op en zag Benjamin zijnen broeder, zijner moeders zoon en zeide: Is dit uw kleinste broeder, daar gij lot mij van zeidet? Daarna zeide hij: Mijn zoon. God zij u genadig.

30 En Jozel haastte zich, want zijn ingewand ontstak jegens zijnen broeder, en hij zocht te wee-nen; en hij ging quot;in eene kamer en weende aldaar.

31 Daarna wiesch hij zijn aangezicht en kwam uit, en hij bedwong zichzelven, en zeide: Zet brood op.

32 En zij richtten voor hem aan in \'t bijzonder, en voor hen in \'tbijzonder, en voor de Egypte-naren, die met hem aten in \'t bijzonder; want de Egyptenaren mogen geen brood eten met de llebreën, dewijl zulks den Egyptenaren een gruwel is.

33 En zij zaten voor zijn aangezicht. de eerstgeborene naar zijne eerstgeboorte, en de jongere naar zijne jonkheid; dies verwonderden zich de mannen onder elkander.

34 En hij langde hun van de gerechten, die vóór hem waren; maar Benjamins gerecht was vijfmaal grooter dan de gerechten van hen allen. En zij dronken, en zij werden dronken met hem.

HOOFDSTUK 44.

En hij gebood dengene die over zijn huis was, zeggende: Vul de zakken dezer mannen met spijze, naardat zij zullen kunnen dragen, en leg ieder mans geld in den mond van zijnen zak;

2 en mijnen beker, den zilveren beker, zult gij leggen in den mond van des kleinsten zak, met het geld van zijn koren. En hij deed naar Jozefs woord, hetwelk hij gesproken had.

3 Des morgens als het licht werd, zoo liet men deze mannen trekken, hen en hunne ezelen.

4 Zij waren ter stad uitgegaan, zij waren nor/ niet ver gekomen, als Jozef tot dengene die over zijn huis was zeide: Maak u op en jaag die mannen achterna, en als gij ze zult achterhaald hebben, zoo zult gij tot hen zeggen: Waarom hebt gij kwaad voor goed vergolden?

5 Is \'l deze niet daar mijn heer uit drinkt en daarbij hij iets zekerlijk waarnemen zal? Gij hebt kwalijk gedaan dat gij gedaan hebt.

O En liij achterhaalde ze en sprak tot hen die zelfde woorden.

7 En zij zeiden tot hem: Waarom spreekt mijn heere zulke woorden? Het zij verre van uwe knechten dat zij zoodanig een ding doen zouden.

8 Zie, het geld, dat wij in den mond onzer zakken vonden, hebben wij tot u uit het land Kanaan wedergebracht: hoe zouden wij dan uit uws heeren huis zilver olquot; goud stelen?

ü Bij wien van uwe knechten hij gevonden zal worden, dat hij sterve; en ook zullen wij mijnen heere tot slaven zijn.

10 En hij zeide: Dit zij nu ook alzóó naar uwe woorden: bij wien hij gevonden wordt, die zij mijn slaaf; maar gijlieden zult onschuldig zijn.

11 Ën zij haastten zich en een iegelijk zette zijnen zak neder op de aarde, en een iegelijk opende zijnen zak.

12 En hij doorzocht, beginnende met den grootste en voleindigende met den kleinste; en de beker werd gevonden in Benjamins zak.

13 Toen scheurden zij hunne kleederen; en ieder belaadde zijnen ezel, en zij keerden weder naar de stad.

14 En Juda kwam met zijne broeders in Jozefs huis, want hij was nog zelf aldaar; en zij vielen voor zijn aangezicht neder ter aarde.

15 En Jozef zeide tot hen: Wat daad is dit die gij gedaan hebt? Weet gij niet dat zulk een man als ik dat zekerlijk waarnemen zoude?

16 Toen zeide Juda: Wat zullen wij tot mijnen heere zeggen? Wat zullen wij spreken en wat zullen wij ons rechtvaardigen? God heeft de ongerechtigheid uwer knechten gevonden; zie, wij zijn mijns heeren slaven, zoo wij als hij in wiens hand de beker gevonden is.

17 Maar hij zeide: Het zij verre van mij zulks te doen: de man in wiens hand de beker gevonden is, die zal mijn slaaf zijn; doch trekt gijlieden op in vrede tot uwen vader.

18 Toen naderde Juda tot hem en zeide: Och mijn heere, laat toch uw knecht een woord spreken voor mijns heeren ooren, en laat uw toorn tegen uwen knecht niet ontsteken; want gij zijt even-gelijk Farao.

1!) Mijn heere vraagde zijne knechten, zeggende: Hebt gijlieden eenen vader of broeder?

20 Zoo zeiden wij tot mijnen heere: Wij hebben eenen ouden vader, en eenen jongeling des ouderdoms, den kleinste, wiens broeder dood is, en hij is alléén van zijne moeder overgebleven, en zijn vader heeft hem lief.

21 Toen zeidet gij tot uwe knechten: Brengt hem \'af tot mij, dat ik mijn oog op hem sla.

22 En wij zeiden tot mijnen heere: Die \'jongeling zal zijnen vader niet kunnen verlaten; indien hij zijnen vader verlaat, zoo zal hij sterven.

23 Toen zeidet gij tot uwe knechten: Indien uw kleinste broeder met u niet afkomt, zoo zult gij mijn aangezicht niet meer zien.

24 En liet is geschied als wij lot uwen knecht mijnen vader opgetrokken zijn, en wij hem mijns heeren woorden verhaald hebben,

25 en onze vader gezegd heeft: Keert weder, koopt ons een weinig spijze:

20 zoo hebben wij gezegd: Wij zullen niet mogen aftrekken: indien onze kleinste broeder bij ons is, zoo zullen wij aftrekken; want wij zullen het aangezicht van dien man niet mogen zien, zoo deze onze kleinste broeder niet bij ons is.

27 Toen zeide uw knecht mijn vader tot ons: Gijlieden weet dat mijne huisvrouw mij twee zonen gebaard heeft;

28 en de één is van mij uitgegaan, en ik heb gezegd: Voorwaar, hij is gewis verscheurd geworden ; en ik heb hem niet gezien tot nu toe:

20 indien gij nu dezen óók van mijn aangezicht wegneemt, en hem

5(5

een verderf onlmoette, zoo zoudt gij mijne grauwe haren niet jammer ten grave doen nederdalen.

30 Nu dan, als ik tot uwen knecht mijnen vader kome, en de jongeling niet bij ons is. (alzoo zijne ziele aan dezes ziele gebonden is),

31 zoo zal het geschieden als hij ziet dat de jongeling er niet is, dat hij sterven zal; en uwe knechten zullen de grauwe haren van uwen knecht onzen vader met droefenis ten grave doen nederdalen.

32 Want uw knecht is voor dezen jongeling borg bij mijnen vader, zeggende: Zoo ik hem tot u niet wederbreng, zoo zal ik tegen mijnen vader alle dagen gezondigd hebben.

33 Nu dan, laat toch uw knecht voor dezen jongeling mijns heeren slaaf blijven, en laat de jongeling met zijne broederen optrekken;

34 want hoe zoude ik optrekken tot mijnen vader, indien do jongeling niet mei mij was? Opdat ik den jammer niet zie welke mijnen vader overkomen zoude.

HOOFDSTUK 45.

Toen konde zich Jozef niet bedwingen voor allen die bij hem stonden, en hij riep: Doet alle man van mij uitgaan. En er stond niemand bij hem, als Jozef zich aan zijne broederen bekend maakte.

2 En hij verhief zi jne stemme met weenen, zoodat het de Egyptenaren hoorden en dat het Farao\'s huis hoorde.

3 En Jozef zeide tot zijne broederen: Jk ben Jozef: leeft mijn vader nog? En zijne broeders konden hem niet antwoorden, want zij waren verschrikt voor zijn aangezicht.

4 En Jozef zeide tot zijne broederen: Nadert toch tot liiij; en zij naderden. Toen zeide hij:quot; Ik ben Jozef, uw broeder, dien gij naar Egypte verkocht hebt.

5 Maar nu, weest niet bekommerd, en de toorn ontsteke niet in uwe oogen, omdat gij mij hier-henen verkocht hebt; want God heeft mij Voor uw aangezicht gezonden tot behoudenis des levens.

G Want liet zijn nu twee Jaren iles hongers in liet midden des lands, eh er zijn nog vijf jaren, in dewelke geen ploöging noch oogst zijn zal;

7 doch God beeft mij voor ulie-der aangezicht henengezonden, om u een overblijfsel te stellen op de aarde, en om u bij het leven te behouden door cene groote verlossing,

8 Nu dan, gij hebt mij herwaarts niet gezonden, maar Gód zelf, die mij tot Farao\'s vader gesteld heeft, en tot eenen heere over zijn gan-sche huis en Regeerder in het gan-sche land van Egypte.

Ü Haast u en trekt op tot mijnen vader, en zegt tot hem: Al-zóó zegt uw zoon Jozef: God heeft mij tot eenen heer over gansch Egypteland gesteld: kom af tot mij en vertoef niet;

10 en gij zult in den lande Go-sen wonen, en nabij mij wezen, gij en uwe zonen en ile zonen uwer zonen, en uwe schapen en uwe runderen en al wat gij hebt,

11 en ik zal u aldaar onderhouden; want er zullen nog vijfjaren des hongers zijn: opdat gij\' niet verarmt, gij en uw huis en alles wat gij hebt.

12 En zie, uwe oogen zien het, en de oogen mijns broeders Benjamins, dat mijn mond tot u spreekt.

13 En boodschapt mijnen vader al mijne heerlijkheid in Egypte, en alles wat gij gezien hebt; en haast u en brengt mijnen vader herwaarts af.

14 En hij viel om Benjamins zijns broeders hals, en weende; en Benjamin weende aan zijnen hals.

15 En hij kuste alle zijne broederen en weende over hen; en daarna spraken zijne broeders met hem.

10 Als nu dit gerucht in het huis Farao\'s gehoon! werd, dat men zeide: Jozefs broeders zijn gekomen , was het goed in de oogen Farao\'s en in de oogen zijner knechten;

17 en Farao zeide lot Jozef: Zeg

lol uwe broederen: Doet dil, laadt uwe beestenen trekt henen, gaat naar het land Kanaan;

■18 en neemt uwen vader en uwe huisgezinnen en komt tot mij, en ik zal u het beste van Egypte land geven, en gij zult het vette dezes lands eten:

19 gij zijl toch gelast; doet dit, neemt u \'uit Egypteland wagenen voor uwe kinderkens en voor uwe vrouwen, en voert uwen vader en komt.

20 En uw oog verschoone uw huisraad niet; want het beste van gansch Egypteland, dat zal uwe zijn.

21 En de zonen Israels deden al-zoo. Zoo gatquot; Jozel\' hun wagenen, naar Enrao\'s bevel; ook gaf hij hun teerkost op den weg.

22 Hij galquot; huu allen, één voor één, wisselkleederen; maar Benjamin gaf hij driehonderd zilverlingen en vijf wisselkleederen.

23 En zijnen vader desgelijks zond hij tien ezelen, dragende van het beste van Egypte, en tien ezelinnen dragende koren en brood, en spijze voor zijnen vader op den weg.

24 En hij zond zijne broeders henen, en zij vertrokken; en hij zeide tot hen: Verstoort u niet op den weg.

25 En zij trokken op uit Egypte, en zij kwamen in het land Kanafin tot hunnen vader Jakob.

2() Toen boodschapten zij hem, zeggende: Jozef leeft nog, ja ook is hij Regeerder in gansch Egypteland: toen bezweek zijn harte, want hij geloofde ze niet.

27 Maar als zij lot hem gesproken hadden alle de woorden .Jozefs, die hij lot hen gesproken had, en hij de wagens zag die Jozefs gezonden had om hem te voeren , zoo werd Jakobs huns vaders geest levendig,

28 en Israël zeide: Het is genoeg, mijn zoon Jozef leeft nog: ik zal gaan, en hem zien eer ik sterve.

HOOFDSTUK 4G.

En Israël verreisde met al wat hij had, en hij kwam te Ber-Séba, en hij offerde offeranden den God zijns vaders Isaaks.

2 En God sprak tot Israël in gezichten des nachts, en zeide: Jakob, Jakob! En hij zeide: Zie hier ben ik.

3 En hij zeide: Ik ben die God, uws vaders God; vrees niet af te trekken naar Egypte, want ik zal u- aldaar tot een groot volk zetten.

4 Ik zal met u aftrekken naar Egypte, en ik zal u doen weder optrekken, mede optrekkende; en Jozef zal zijne hand op uwe oogen leggen.

5 Toen maakte zich Jakob op van Ber-Séba; en de zonen Israels vervoerden Jakob hunnen vader, en hunne kinderkens, en hunne vrouwen, op de wagens, die Farao gezonden had om hem Ie voeren.

(5 En zij namen Ihin vee en hunne have die zij in het land Kanaan verworven hadden, en zij kwamen in Egypte, Jakob en al zijn zaad met hein;

7 zijne zonen en de zonen zijner zonen met hem, zijne dochteren en zijner zoneu dochteren, en al zijn zaad bracht hij met zich in Egypte.

8 En dit zijn de namen der zonen Israels die in Egypte kwamen, Jakob en zijne zonen. De eerstgeborene Jakobs, Ruben.

I) En llubens zonen: Henoch, en Pallu , en Hezron, en Karmi.

10 En Simeons zonen: Jemuël, en Jamin, en Chad, en Jachin, en Zohar, en Saul, de zoon eener Kanaanitische vrouw.

11 Kn de zonen van Levi: Ger-son, Kohath, en Merari.

li En de zonen van Juda: Er en Onan, en Sela, en Perez, en Zerah; doch Er en Onan waren gestorven in het land Kanaan. En de zonen van Perez waren Hezron en Ha mul.

13 En Issaschars zonen: Tola, en Pua, en Job, en Simron.

14 En Zebulons zonen: Sered, en Elon, en Jahlêël.

15 Dit zijn Lea\'s zonen, die zij Jakob gebaard heeft in Paddan-Aram, met Dina zijne dochter: alle de zielen zijner zonen en

zijner dochtcren waren drieëndertig.

16 En Gads zonen: Zifjon, en Haggi, Suni, en Ezbon, Eri, en Arodi, en Areli.

17 En Asers zonen: Jimna, en Jisva, en Jisvi, en Berfa, en Serah hunne zuster; en de zonen van Berfa: Heber en Malkiel.

18 Dit zijn de zonen van Zilpa, die Laban aan zijne dochter Lea gegeven had; en zij baarde Jakob deze zestien zielen.

19 De zonen van Rachel, Jakobs huisvrouw: Jozef en Benjamin.

20 En aan Jozef werden geboren in Egypteland Manasse en Efraïm die Asnath, de dochter van Po tiféra, den Overste te On, hern baarde.

21 En Benjamins zonen: Bela, Becher, en Asbel, Gera, en Naii-man, Ehi, en lios, Muppim, en liuppim, en Ard.

22 Dit zijn Rachels zonen, die aan Jakob geboren zijn, al te zanien veertien zielen.

23 En Dans zonen: Husim.

24 En Naftali\'s zonen: Jahzeël, en Guni, en Jezer, en Sillein.

25 Dit zijn de zonen van Bilha, die Laban aan zijne dochter Rachel gegeven had; en zij baarde dezelve aan Jakob, zij waren allen zeven zielen.

26 Al de zielen die niet Jakob in Egypte kwamen, uit zijne heupe gesproten, uitgenomen de vrouwen der zonen Jakobs, waren allen zes en zestig zielen.

27 En Jozefs zonen, die hem in Egypte geboren zijn, waren twee zielen. Al de zielen van iiot huis Jakobs, die in Egypte kwamen, waren zeventig.

28 En hij zond Juda voor zijn aangezicht henen tot Jozef, om j voor zijn aangezicht aanwijzing te doen naar Gosen; en zij kwamen in het land Gosen.

20 Toen spande Jozef zijnen wagen aan, en toog op, zijnen vader Israël tegemoet naar Gosen; en als hij zich aan hem vertoonde, zoo viel hij hem aan zijnen hals, en weende lang aan zijnen hals.

30 En Israël zeide tot Jozef: Dat ik nu stervo, nadat ik uw aangezicht gezien heb, dat gij nog leeft.

31 Daarna zeide Jozef tot zijne broederen en tot zijns vaders huis: Ik zal optrekken en Farao boodschappen, en tot hem zeggen: Mijne broeders en mijns vaders huis, die in het land Kanaan waren, zijn tot mij gekomen;

32 en die mannen zijn schaapherders, want het zijn mannen die met vee omgaan; en zij hebben hunne schapen en hunne runderen, en al wat zij hebben, medegebracht.

33 Wanneer het nu geschieden zal dat Farao ulieden zal roepen, en zeggen: Wat is uwe hanteering?

34 zoo zult gij zeggen: Uwe knechten zijn mannen die van onze jeugd af tot nu toe met vee omgegaan hebben, zoo wij als onze vaders; opdat gij in het land Gosen moogt wonen; want alle schaapherder is den Egyptenaren een gruwel.

HOOFDSTUK 47.

Tuen kwam Jozef en boodschapte Farao, en zeide: Mijn vader en mijne broeders, en hunne schapen en hunne runderen, met alles wat zij hebben, zijn gekomen uit het land Kanaan; en zie, zij zijn in het land Gosen.

2 En hij nam een deel zijner broederen, te weten vijf mannen, en hij stelde ze voor Farao\'s aangezicht.

3 Toen zeide Farao tol zijne broederen : Wat is uwe hanteering? En zij zeiden tot Farao: Uwe knechten zijn schaapherders, zoo wij als onze vaders.

4 Voorts zeiden zij tot Farao: Wij zijn gekomen om als vreemdelingen in dit land te wonen; want daar is geen weide voor de schapen, die uwe knechten hebben, dewijl de honger zwaar is in het land Kanaan; en nu, laat toch uwe knechten in het land Gosen wonen.

5 Toen sprak Farao tot Jozef, zeggende: Uw vader en uwe broeders zijn tot u gekomen;

6 Egypteland is voor uw aangezicht , doe uwen vader en uwe broeders in het beste van het land wonen; laat ze in het land Gosen wonen, en zoo gij weet dat er onder hen kloeke mannen zijn, zoo

stel ze tot veemeesters over het-gene dat ik heb.

7 En Jozef bracht zijnen vader Jakob mede, en stelde hem voor Farao\'s aangezicht; en Jakob zegende Farao.

8 En Farao zeide tot Jakob: Koevele zijn de dagen der jaren uws levens?

9 En Jakob zeide tot Farao: De dagen der jaren mijner vreemdelingschappen zijn honderd en dertig jaren; weinig en kwaad zijn de dagen der jaren mijns levens geweest, en hebben niet bereikt de dagen van de jaren des levens mijner vaderen, in de dagen hunner vreemdelingschappen.

10 En Jakob zegende Farao, en ging uit van Farao\'s aangezicht.

11 En Jozef bestelde voor Jakob en zijne broederen woningen, en hij gaf hun eene bezitting in Egyp-teland, in het beste van het land, in het land Rameses, gelijk als Farao geboden had.

12 En Jozef onderhield zijnen vader en zijne broeders en het gansche huis zijns vaders metbrood, tot den mond der kinderkens toe.

13 En er was geen brood in het gansche land, want de honger was zeer zwaar; zoodat het land van Egypte en het land Kanaan raasden vanwege dien honger.

14 Toen verzamelde Jozef al het geld dat in Egypteland en in het land Kanaan gevonden werd, voor het koren dat zij kochten; en Jozef bracht dat geld in Farao\'s huis.

15 Als nu het geld uit Egypteland en uit het land Kanaan verteerd was, kwamen al de Egyptenaars tot Jozef, zeggende: Geef ons brood, want waarom zouden wij in uwe tegenwoordigheid sterven? want het geld ontbreekt.

16 En Jozef zeide: Geeft uw vee, zoo zal ik het u geven voor uw vee, indien het geld ontbreekt.

17 Toen brachten zij hun vee tot Jozef, en Jozef gaf hun brood, voor paarden en voor het vee van schapen en voor het vee van runderen en voor ezels; en hij voedde ze met brood dat jaar, voor al hun vee.

18 T®en dat jaar voleindigd was, zoo kwamen zij tot hem in het tweede jaar, en zeiden tot hem: Wij zullen het voor mijnen heere niet verbergen, alzoo het geld verteerd is en de bezitting der beesten gekomen aan mijnen heere, zoo is er niet anders overgebleven voor het aangezicht mijns heeren, dan ons lichaam en oiis land.

19 Waarom zullen wij voor uwe oogen sterven, zoo wij als ons land? Koop ons en «ns land voor brood, zoo zullen wij en ons land Farao dienstbaar zijn; en geef zaad, opdat wij leven en niet sterven, en het land niet woest worde.

20 Alzoo kocht Jozef het geheele land van Egypte voor Farao; want de Egyptenaars verkochten ieder zijnen akker, dewijl de honger sterk over hen geworden was; zoo werd het land Farao\'s eigendom.

21 En aangaande het volk, dat zette hij over in de steden, van het ééne tot het andere uiterste der land pale van Egypte.

22 Alleen het land der Priesteren kocht hij niet; want de Priesters hadden een bescheiden deel van Farao, en zij aten hun bescheiden deel, hetwelk Farao hun gegeven had; daarom verkochten zij hun land niet.

23 Toen zeide Jozef tot het volk: Zie, ik heb heden u en uw land gekocht voor Farao: zie daar is zaad voor u, opdat gij het land bezaait.

24 Doch met do opbrengsten zal het geschieden, dat gij Farao het vijfde deel zult geven, en de vier dèelen zullen voor u zijn, tot zaad des velds, en tot uwe spijze en dergenen die in uwe huizen zijn, en om te eten voor uwe kinderkens.

25 En zij zeiden: Gij hebt ons leven behouden; laat óns genade vinden in mijns hoeren oogen , en wij zullen Farao \'s knechten zijn.

26 Jozef dan stelde dit in tot eene wet, tot op dezen dag, over het land van Egypte, dat Farao het vijfde deel zoude hebben; behalve dat alleen het land der Priesteren Farao\'s niet werd.

27 Zoo woonde Israël in het land

van Egyplc, in liet land Gosen, en zij stelden zich als bezitters daarin. en zij werden vruchtbaar en vermeerderden zeer.

28 En Jakob leefde in het land van Egypte zeventien jaar; zoodat de dagen Jakobs, de jaren zijns levens, geweest zijn honderd zeven en veertig jaar.

20 Als nu de dagen Israels naderden, dat hij sterven zoude, zoo riep liij zijnen zoon Jozef en zeide tot hem: Indien ik nu genade gevonden heb in uwe oogen, zoo leg toch uwe hand onder mijne heupe, en doe weldadigheid en trouw aan mij, en begraaf mij toch niet in Egypte;

30 maar dat ik bij mijne vaderen ligge; hierom zult gij mij uit Egypte voeren, en mij in hunquot;graf begraven. En hij zeide: Ik zal doen naar uw woord.

31 lui hij zeide: Zweer mij; en hij zwoer hem. En Israël boog zich ten hoofde van het bed.

HOOFDSTUK 48.

Het geschiedde nu na deze dingen dat men Jozef zeide: Zie, uw vader is krank. Toen nam hij zijne twee zonen met zich, Manasseen Efraïm.

2 En men boodschapte Jakob en men zeide: Zie, uw zoon Jozef komt tot u. Zoo versterkte zich Israël, en zat op het bed.

3 Daarna zeide Jakob tot Jozef: God de Almachtige is mij verschenen te Luz in het land Kanaiin, en hij heeft mij gezegend:

^ 4 en hij heeft tot mij gezegd: Zie, ik zal u vruchtbaar maken en u vermenigvuldigen, en u tot eenen hoop van volkeren stellen; en ik zal uwen zade na u dat land tot eene eeuwige bezitting geven.

5 Nu dan, uwe twee zonen, die ii m Egypteland geboren waren eer ik in Egypte tot u gekomen ben, zijn mijne: Efraïm en Ma-nasse zullen mijne zijn, als Ruben en Simeon.

0 Maar uw geslacht, dat gij na hen zult gewinnen, zullen uwe zijn: zij zullen naar hunner broederen naam genoemd worden in hun erfdeel.

7 Toen ik nu van Paddan kwam, zoo is Rachel bij mij gestorven in het land Kanaiin op\' den weg, als het nog eene kleine streek lands was om tot Efrath Ie komen; en ik begroef haar aldaar aan den weg van Efrath, dewelke is Bethlehem.

8 En Israël zag de zonen Jozefs, en zeide: Wiens zijn deze?

0 En Jozef zeide tot zijnen vnder: Zij zijn mijne zonen, die Godmij hier gegeven heeft. En hij zeide: Breng ze toch tot mij, dat ik ze zegene.

10 Doch Israëls oogen waren zwaar van ouderdom, hij konde niet zien. En hij deed ze tot hem naderen; toen kuste hij ze en omhelsde ze.

11 En Israël zeide tot Jozef: Ik had niet gemeend uw aangezicht te zien, maar zie. God heeft mij ook uw zaad doen zien.

12 Toen deed hen Jozef uitgaan van zijne knieën, en hij boog zich voor zijn aangezicht neder ter aarde;

13 en Jozef nam die beiden, Efraïm met zijne rechterhand, tegenover Israëls linkerhand, en Manasse met zijne linkerhand, tegenover Israëls rechterhand, en hij deed ze tot hem naderen.

14 Maar Israël strekte zijne rechterhand uit en leide ze op Efraïms hoofd, hoewel hij de minste was, en zijne linkerhand op Manasse\'s hoofd; hij bestuurde zijne handen verstandiglijk, want Manasse was de eerstgeborene.

15 En hij zegende Jozef en zeide: De God, voor wiens aangezicht mijne vaderen Abraham en Isank gewandeld hebben, die God die mij gevoed heeft van dat ik was tot op dezen dag,

lü die Engel die mij verlost heeft van alle kwaad, zegene deze jongelingen, en dat in hen mijn naam genoemd worde, en de naam mijner vaderen Abraham en Isaiik, en dat zij vermenigvuldigen als vis-schen in menigte, in het midden des lands.

17 Toen Jozef zag dat zijn vader zijne rechterhand op Efraïms hoofd leide, zoo was het kwaad in zijne oogen, en hij vatte zijns vaders

G J-: N E

hand, om die van Efraïms hoofd oj) Manasse\'s lino ld af Ie brengen;

IS en Jozef zoide tot zijnen vader: Niet alzóó, mijn vader ; want deze is de eersIgeborene: leg uwe rechterhand op zijn hoofd.

19 Maar zijn vader ■weigerde het en zeide: Ikquot; weet het, mijn zone, ik weet liet; hij zal óók tot een volk worden, en hij zal óók groot worden; maar nogtans zal zijn kleinste broedergrooter worden dan hij, en zijn zaad zal eene volle menigte van volkeren worden.

20 Alzoo zegende hij ze te dien dage, zeggende: In 11 zal Israël zegenen, zeggende: God stelle u als Efraïm en als Manasse. En hij stelde Efraïm vóór Manasse.

21 Daarna zeide Israël tot Jozef: Zie, ik sterve; maar God zal met ii lieden wezen, en hij zal u weder-brengen in het land uwer vaderen.

22 En ik heb u een stuk lands gegeven boven uwe broederen, hetwelk ik met mijn zwaard en met mijnen boog uit der Amori-ten hand genomen heb.

HOOFDSTUK 40.

Daarna riep Jakob zijne zonen, en hij zeide: Verzamelt u, en ik zal ü verkondigen hetgeen u in de navolgende dagen wedervaren zal.

2 Komt te zamen en hoort gij zonen Jakobs, en hoort naar Israël, uwen vader.

3 Ruben, gij zijt mijn eerstgeborene, mijne kracht en het begin mijner macht, de voortreffelijkste in hoogheid en de voor-treffelijkste in sterkte.

4 Snelle alloop als der wateren, gij zult de voortreffelijkste niet zijn; want gij hebt uws vaders leger beklommen; toen hebt gij het geschonden; hij heeft mijn bedde beklommen.

5 Simeon en Levi zijn gebroeders: hunne handelingen zijn werktuigen van geweld.

Ü Mijne ziele kome niet in hunnen verborgen raad, mijne eere worde niet vereenigd met hunne vergadering; want in hunnen toorn hebben zij de mannen dood-

S1S 49. 01

geslagen, en in hunnen moedwil hebben zij de ossen weggerukt.

7 Vervloekt zij hun toorn, want. hij is liéftig, en hunne verbolgenheid, want zij is hard: ik zal zo verdoelen onder Jakob en zal ze verstrooien onder Israël.

8 Juda. gij zijt het, u zullen uwe broeders loven; uwe hand zal zijn op den nok uwer vijanden; voor n zullen zich uws vaders zonen nederbuigen.

9 Juda is een leeuwenwelp, gij zijt van den roof opgeklommen, mijn zoon; hij kromt zich, hij legt zich neder ais een leeuw, en als een oude leeuw: wie zal hem doen opstaan?

10 De Scepter zal van Juda niet wijken, noch de Wetgever van tusschen zijne voeten, totdat Silo komt, en denzelven zullen de volkeren gehoorzaam zijn.

11 Hij bindt zijnen jongen ezel aan den wijnstok, en het veulen

ner ezelinne aan den edelsten Jnstok; hij wascht zijn kleed in den wijn, en zijnen mantel in wijndruivcnbloed;

12 hij is roodachtig van oogen door dén wijn, en wit van tanden dcor de melk.

13 Zebulon zal aan de haven der zeeën wonen, en hij zal aan de haven der schepen wezen; en zijne zijde zal zijn naar Sidon.

14 Issaschar is een sterk gebeende ezel, nederliggende tusschen twee pakken.

15 Toen hij de ruste zag dat zij goed was, en het land dat het lustig was, zoo boog hij zijnen schouder om te dragen, en was dienende onder schatting.

10 Dan zal zijn volk richten, als een der stammen Israëls.

17 Dan zal een slange zijn aan den weg, een adderslang nevens het pad, bijtende de verzenen des paards, dat zijn rijder achterover valle.

18 Op uwe zaligheid wacht ik, Hkere.

19 Aangaande Gad, eene bende zal hem aanvallen; maar hij zal

| zc aanvallen in het einde. I 20 Van Aser, .zijn brood zal ] vet zijn, en hij zal koninklijke ! lekkernijen leveren.

21 Naftali is eene losgelaten hinde; hij geeft schoone woorden.

22 Jozef is een vruchtbare tak, een vruchtbare tak «aan eene fontein; elk der takken loopt over den muur.

23 De schutters hebben hein wel bitterheid aangedaan, en hem beschoten en gehaat;

24 maar zijn boog is in stevigheid gebleven, en de finnen zijner handen zijn gesterkt geworden door de handen van den Machtige Jakobs; vandaar is hij een herder, een steen Israels:

25 van uws vaders God die u zal helpen, en van den Almachtige die u zal zegenen met zegeningen des hemels van boven, met zegeningen des afgronds die daaronder ligt, met zegeningen der borsten en der baarmoeder.

26 De zegeningen uws vaders gaan te boven de zegeningen mijner voorvaderen, tot aan hot einde van de eeuwige heuvelen; die zullen zijn op het hoofd Jozefs, en op den hoofdschedel des afgezonderden zijner broederen.

21 Benjamin zal als een wolf verscheuren; des morgens zal hij roof eten en des avonds zal hij buit uitdeden.

28 Alle deze stammen Israëls zijn twaalf; en dit is hetgeen hun vader tot hen sprak, als hij ze zegende: hij zegende ze ieder naar zijnen -hijzonderen zegen.

29 Daarna gebood liij hun en zeide tot hen: Ik worde verzameld tot mijnen volke, begraaft mij bij mijne vaderen, in de spelonk, die daar is in den akker Efrons des Hethiets,

30 in de spelonk, welke is in den akker van Machpela, die tegenover Mamré is in het land Kanaan, die Abraham met dien akker gekocht heeft van Efron den Hethiet, tot eene erfbegra-fenis.

31 Aldaar hebben zij Abraham begraven en Sara zijne huisvrouw , daar hebben zij Isaak begraven en Rebekka zijne huisvrouw, en daar heb ik Lea begraven.

32 De akker, en de spelonk die daarin is, is gekocht van de zonen Heths.

33 Als Jakob voleindigd had zijnen zonen bevelen te geven, zoo leide hij zijne voeten tezamen op het bedde, en hij gaf den geest, en hij werd verzameld tot zijne volkeren.

HOOFDSTUK 50.

Toen viel Jozef op zijns vaders aangezicht, en hij weende over hem, en kuste hem.

2 En Jozef gebood zijnen knechten den medicijnmeesters dat zij zijnen vader balsemen zouden, en de medicijnmeesters balsemden Israël.

3 En veertig dagen werden aan hem vervuld; want alzoo werden vervuld de dagen dergenen di-e gebalsemd werden; en de Egyp-tenaars beweenden hem zeventig dagen.

4 Als nu de dagen zijns be-weenens over waren, zoo sprak Jozef tot den huize Farao\'s, zeggende: Indien ik nu genade gevonden heb in uwe oogen, spreekt toch voor de ooren Farao\'s zeggende :

5 Mijn vader hoeft mij doen zweren, zeggende: Zie, ik sterf: in mijn graf dat ik mij in het land Kanaan gegraven heb, daar zult gij mij begraven. Nu dan, laat mij toch optrekken dat ik mijnen vader begrave, dan zal ik wederkomen.

G En Farao zeide: Trek op en begraaf uwen vader, gelijk hij u heeft doen zweren.

7 En Jozef toog öp om zijnen vader te begraven; en met hem togen öp alle Farao\'s knechten, de oudsten van zijn huis, en alle de oudsten van het land van Egypte;

8 daartoe het gansche huis Jozefs, en zijne broeders, en het huis zijns vaders; alleen hunne kleine kinderen en hunne schapen en hunne runderen lieten zij in het land Gosen.

9 En met hem togen óp zoo wagenen als ruiteren; en het was een zeer zwaar heir.

10 Toen zij nu aan de vlakte

van liet doornbosch kwamen, dat aan gene zijde van den Jordaan is, hielden zij daar eene groote en zeer zware rouwklage, en hij maakte zijnen vader eenen rouw van zeven dagen.

l i Als nu de inwoners des lands, de Kanaaniten, dien rouw zagen in do vlakte van liet doornbosch, zoo zeiden zij: Dit is een zware rouw der Egyptenaren; daarom noemde men haren naam Abel-Mizraïm, die aan het veer van den Jordaan is.

12 En zijne zonen deden hem gelijk als liij hun geboden had;

13 want zijne zonen vervoerden hem in het land Kanaan, en begroeven hem in de spelonk des akkers van Machpela, dewelke Abraham met den akker gekocht had toteene erfbegralenisvan Efron, den Hethiet, tegenover Mamró.

14 Daarna keerde Jozef weder in Egypte, hij en zijne broeders, en allen die met hem opgetogen waren om zijnen vader te begraven, nadat hij zijnen vader begraven had.

15 Toen Jozefs broeders zagen dat hun vader dood was, zoo zeiden zij: Misschien zal Jozef ons haten, en hij zal ons gewis vergelden al het kwaad dat wij hem aangedaan hebben.

16 Daarom lieten zij aan Jozef zeggen: Uw vader heeft bevolen vóór zijnen dood, zeggende:

17 Zoó zult gij tot Jozef zeggen: Ei, vergeef toch de overtreding uwer broederen en hunne zonde; want zij hebben u kwaad aangedaan, maar nu, vergeef toch de overtreding der dienaren des Gods uws vaders. En Jozef weende als zij tot hem spraken.

18 Daarna kwamen ook zijne broeders en vielen voor hem neder, en zeiden: Zie, wij zijn u tot knechten.

19 En Jozef zeide tot hen : Vreest niet, want ben ik in de plaats van God?

20 Gijlieden wel, gij hebt kwaad togen mij gedacht, doch God heeft dat ten goede gedacht, opdat hij deed gelijk het te dezen dage is, om een groot volk in het leven te behouden.

21 Nu dan, vreest niet: ik zal u en uwe kleine kinderen onderhouden. Zoo troostte hij hen en sprak naar hun harte.

22 Jozef dan woonde in Egypte, hij en zijns vaders huis; en Jozef leefde honderd en tien Jaren;

23 en Jozef zag van Kfraïrn kinderen des derden gelids, en de zonen Machirs, des zoons van Ma-nasse werden op Jozefs knieën geboren.

24 En Jozef zeide tot zijne broederen: Ik sterve; maar God zal u gewisselijk bezoeken, en hij zal u deen optrekken uit dit land, in het land, hetwelk hij Abraham, Isaak en Jakob gezworen heeft.

25 En Jozef deed de zonen Israels zweren, zeggende: God zal u gewis bezoeken, zoo zult gij mijne beenderen van hier opvoeren.

26 En Jozef stierf, honderd en tien Jaren oud zijnde; \'en zij balsemden hem, en men leide hem in eene kist in Egypte.

hoofdstuk i.

t)it nu zijn de namen der zonen Israëls, die in Egypte gekomen zijn met Jakob; zij kwamen erin, elk met zijn huis.

2 Ruben, Simeon, Levi, en Juda;

3 Issasehar, Zebulon, en Benjamin ;

4 Dan, en Naftali, Gad, en Aser.

5 Alle de zielen nu die uit Jakobs heupe voortgekomen zijn, waren

zeventig zielen; doch Jozef was in Egypte.

0 Toen nu Jozef gestorven was, en alle zijne broeders, en al dat geslacht,

7 zoo werden de kinderen Israels vruchtbaar en wiessen overvloe-diglijk en zij vermeerderden en werden gansch zeer machtig, zoodat het land met hen vervuld werd.

8 Daarna stond een nieuwe Koning op over Egypte, die Jozef niet gekend had;

9 die zeide tot zijn volk: Zie, het volk der kinderen Israels is veel, ja machtiger dan wij:

10 kom aan, laat ons wijselijk jegens hetzelve handelen, opdat het niet vermenigvuldige, en hel geschiede als er eenige krijg voorvalt , dat het zich óók voege bij onze vijanden, en tegen ons strijde, en uit het land optrekke.

11 En zij stelden Oversten der schattingen over hetzelve, om het te verdrukken met hunne lasten; want men bouwde Farao schat-steden. Pithom en Raamses.

12 Maar hoe meer zij het verdrukten, hoe meer het vermeerderde en hoe meer het wies; zoodat zij verdrietig waren vanwege de kinderen Israels.

13 En de Egyptenaars deden de kinderen Israëls dienen met hardheid ,

14 zoodat zij hun het leven bitter maakten met harden dienst, in leem on in tichelsteenen, en met allen dienst op het veld, met al hunnen dienst, dien zij hen deden dienen met hardheid.

15 Daarenboven sprak de Koning van Egypte tot de vroedvrouwen der Hebreïnnen, welker ééner naam Sifra, en der andere Pua was,

16 en zeide: Wanneer gij de Hebreïnnen in het baren helpt, en ziet ze op de stoelen, is net een zoon zoo doodt hem, maar is het eene dochter, zoo laat ze leven,

17 Doch de vroedvrouwen vreesden God, en deden niet gelijk als de Koning van Egypte tot haar gesproken had, manr /.ij behielden de jongskens in \'t leven.

18 Toen riep de Koning van Egypte de vroedvrouwen, en zeide tot haar: Waarom hebt gijlieden deze zake gedaan, dat gij de jongskens in quot;t leven behouden hebt?

19 En de vroedvrouwen zeiden tot Farao: Omdat de Hebreïnnen niet zijn gelijk de Egyptische vrouwen. want zij zijn sterk: eer de vroedvrouw tot haar komt, zoo hebben zij gebaard.

20 Daarom deed God de vroedvrouwen goed; en het volk vermeerderde en het werd zeer machtig.

21 En het geschiedde dewijl de vroedvrouwen God vreesden, zoo bouwde hij haar huizen.

22 Toen gebood Farao aan al zijn volk, zeggende: Alle zonen die geboren worden zult gij in de rivier wei\'pen, maar alle dochteren in \'t leven behouden.

HOOFDSTUK 2.

En een man van den huize Levi ging en nam eene dochter van Levi;

2 en de vrouw werd zwanger, en baarde eenen zoon. Toen zij hem nu zag dat hij schoon was, zoo verborg zij hem drie maanden;

3 doch als zij hem niet langer verbergen konde, zoo nam zij voor hem eene kiste van biezen, en belijmde ze met lijm en met pek; en zij leide het jongsken daarin, en leide ze in de biezen aan den oever der rivier.

4 En zijne zuster stelde zich van verre, om te welen wat hem gedaan zoude worden.

5 En Farao\'s dochter ging af om zich te wasschen in de rivier , en hare jonkvrouwen wandelden aan den kant der rivier. Toen zij de kiste in het midden van de bi 3-zen zag, zoo zond zij hare dienstmaagd henen en liet ze halen.

6 Toen zij ze open deed zoo zag zij dal jongsken, en zie, het knaapje weende; en zij werd met barmhartigheid bewogen over hetzelve, en zij zeide: Dit is een van de Jongskens der Ilebreën.

7 Toen zeide zijne zuster tot Farao\'s dochter; Zal ik henengaan en u eene voedstervrouw uit de Hebreïnnen roepen, die u dat jongsken zoge?

E X 01

B En clc doch tel\' Farao\'s zeide tot haar; Ga henen. En de jonge maagd ging en riep des jongskens moeder.

9 Toen zeide Farao\'s dochter tot haar: Neem dit jongsken henen en zoog het mij, ik zal 11 uw loon geven. En de vrouw nam het jongsken en zoogde het.

10 En toen het jongsken groot geworden was, zoo bracht zij het tot Farao\'s dochter, en het werd haar ten zoon; en zij noemde zijnon naam Mozes, en zeide: Want ik heb hem uit hot water getogen.

11 En het geschiedde in die dagen, toen Mozes groot geworden was, dat hij uitging tot zijne broederen en hunne lasten bezag; en hij zag dat een Egyptisch man eenen Hebreeuwschen hum uit zijne broederen sloejj;

12 en hij zag herwaarts en derwaarts , en toen hij zag dat er niemand was, zoo versloeg hij don Egyptenaar, en verborg hem in het zand.

13 Des anderequot; daags ging hij wederom uit, ea zie, twee He-breeuwsche mannen twistten; en hij zeide tot dengeen die onrecht had: Waarom slaat gij uwen naaste?

14 Hij dan zeide: Wie heeft u tot een overste en rechter over ons gezet? Zegt gij dit om mij te dooden, gelijk gij den Egyptenaar gedood hebt\'? Toen vreesde Mozes en zeide: Voorwaar deze zake is bekend geworden.

15 Als nu Farao deze zake hoorde, zoo zocht hij Mozes te dooden; doch Mozes vlood voor Farao\'s aangezicht en woonde in het land Midian, en hij zat bj eenen waterput.

10 En de priester in Midian had zeven dochteren die kwamen om te putten, en vulden de drinkbakken, om de kudde baars vaders te drenken.

17 Toen kwamen de herders en zij dreven ze van daar; doch Mozes stond op en verloste ze, en drenkte hare kudden.

18 En toen zij tot haren vader Rehuël kwamen, zoo sprak hij: Waarom zijt gij heden zoo haastig wedergekomen?

U S 3. 60

19 Toert zeiden zij: Een Egyptisch man heeft ons verlost uit de hand der herderen, en hij heeft ook overvloedig voor ons geput, en de kudde gedrenkt.

20 Fn hij zeide tot zijne dochteren: Waar is hij tochquot;? Waarom liet gij den man nu gaan? lloept hem dat hij brood ete.

21 En Mozes bewilligde bij den man te wonen, en hij gaf Mozes zijne dochter Zippora.

22 Die baarde eenen zoon, en hij noemde zijnen naam Gersom; want hij zeide:quot; Ik ben een vreemdeling geworden in een vreemd land.

23 En het geschiedde na vele dezer dagen, als de Koning van Egypte gestorven was, dat de kinderen Tsraëls zuchtten en schreeuwden over den dienst, en hun ge-krijt over hunnen dienst kwam op tot God;

24 en God hoorde hun gekerm, en God gedacht aan zijn verbond met Abraham, met Isaak, en met Jakob;

25 en God zag de kinderen Israels aan, en God kende hen.

HOOFDSTUK 3.

En Mozes hoedde de kudde zijns schoonvaders Jethro\'s, des Priesters in Midian; en hij leidde de kudde achter de woestijn, en hij kwam aan den berg Gods, aan Horeb;

2 en de Engel des Heeren verscheen hem in eene vlamme des vuurs uit het midden van een braambosch; en hij zag, en zie, het braambosch brandde in het vuur en het braambosch werd niet verteerd.

3 En Mozes zeide; Ik zal mij nu daarhenen wenden, en zien dat groot gezicht, waarom het braambosch niet verbrandt.

4 Toen nu de Heere zag dat hij zich daarhenen wendde om te zien, zoo riep God tot hem uit het midden van het braambosch en zeide: Mozes, Mozes! En hij zeide: Zie hier ben ik.

5 En hij zeide: Nader hier niet toe; trek uwe schoenen uit van uwe voeten, want de plaats waar gij op staat is heilig land.

6 Hij zeide voorts: Ik ben de

66

God uws vaders, do flod Abrahams, do God Isaiiks, on do God Jakobs. En Mozes verborg zijn aangezicht, ■want hij vreesde God aan te zien.

7 En de Heere zeide: Ik heb zeer wel gezien de verdrukking mijns volks, hetwelk in Egypte is, en heb hun geschrei gehooid vanwege hunne drijvers; want ik heb hunne smarten bekend.

8 Daarom ben ik nedergekomen, dat ik het verlosse uit de hand der Egyptenaren, en het opvoere uit dit land naar een goed en ruim land, naar een land, vloeiende van melk en honig, tot de plaatse der Kanaaniten en der Hethiten en der Amoriten en der Fereziten cn der Keviten en dor Jebusiten.

9 En nu, zie, het geschrei der kinderen IsraëLs is tot mij gekomen, en ook heb ik gezien de verdrukking, waarmede de Egyp-tenaars hen verdrukken:

10 zoo kom nu, en ik zal u tot Farao zenden, opdat gij mijn. volk, de kinderen Israëls, uit Egypte voert.

11 Toen zeide Mozes tot God: Wie ben ik, dat ik tot Farao zoude gaan, en dat ik de kinderen Israëls uit Egypte zoude voeren?

12 Hij dan zeide: Ik zal voorzeker met u zijn, en dit zal u een teeken zijn dat ik u gezonden heb: wanneer gij dit volk uit Egypte geleid hebt, zult gijlieden God dienen op dezen berg.

13 Toen zeide Mozes tot God: Zie, wanneer ik tot de kinderen Israëls kom en tot hen zeg: De God uwer vaderen heelt mij tot ulieden gezonden, en zij mij zeggen: Moe is zijn naam? wat zal ik tot hen zeggen?

14 En God zeide tot Mozes: Ik zal zijn die ik zijn zal. Ook zeide hij: Alzóó zult gij tot de kinderen Israëls zeggen: Ik zal zijn heeft mij tot ulieden gezonden.

15 Toen zeide God verder tot Mozes: Aldus zult gij tot do kinderen Israëls zeggen: De Heeue , uwer vaderen God, de God Abrahams, de God Isaiiks, cn de God Jakobs, heeft mij tot ulieden gezonden; dat is mijn naam eeuwiglijk, en dat is mijne gedachtenis van geslachte tot geslachte.

16 Ga henen en verzamel de oudsten van Israël, en zeg tot hen: De Heeue, uwer vaderen God, is mij verschenen, de God Abrahams, Isaiiks en Jakobs, zeggende: Ik heb ulieden getrouwelijk bezocht en hetgeen dat ulieden in Egypte is aangedaan:

Ï7 daarom heb ik gezegd: Ik zal ulieden uit de verdrukking van Egypte opvoeren tot het land der Kanaaniten en der Hethiten en der Amoriten en der Fereziten en der Heviten en der Jebusiten, tot het land, vloeiende van melk en honig.

18 En zij zullen uwe stemme hooien; cn gij zult gaan, gij en de oudsten van Israël, tot den Koning van Egypte, en gijlieden zult tot hem zeggen: De Heeue de God der Hebreën, is ons ontmoet; zoo laat ons nu toch gaan den weg van drie dagen in de woestijn, opdat wij den Heeue onzen God otferen. *

19 Doch ik weet dat de Koning van Egypte ulieden niet zal laten gaan, ook niet door eene sterke hand.

20 Want ik zal mijne hand uitstrekken en Egypte slaan met alle mijne wonderen, die ik in het midden deszelvcn doen zal; daarna zal hij ulieden laten vertrekken.

21 En ik zal dezen volke genade geven in de oogen der Egyptenaren, en het zal geschieden wanneer gijlieden uitgaan zult, zoo zult gij niet ledig uitgaan;

22 maar elke vrouw zal van hare geburin en van de waardin haars huizes eischen zilveren vaten en gouden vaten en kleederen: die zult gijlieden op uwe zonen en op uwe dochteren leggen, en zult Egypte berooven.

HOOFDSTUK 4.

Toen antwoordde Mozes en zeide: Maar zie, zij zullen mij niet ge-looven, noch mijne stemme hooren; want zij zullen zoggen: De Heere is u niet verschenen.

2 En do Heere zeide tot hem:

Wat is er in uwe hand? En hij zeide: Een staf.

3 En hij zeide: Werp hem ter aarde. En hij wierp hem ter aarde: toen werd hij tot eene slang; en Mozes vlood van haar.

4 Toen zeide de Heere tot Mozes: strek uwe hand uit en grijp ze bij haren staart. Toen strekte hij zijne hand uit en vatte ze, en zij werd tot eenen staf in zijne hand.

5 Opdat zij gelooven dat u verschenen is de Heere, de God hunner vaderen, de God Abrahams, de God Isaaks, en de God Jakobs.

6 En de Heere zeide verder tot hem: Steek nu uwe hand in uwen boezem. En hij stak zijne hand in zijnen boezem\'; daarna trok hij ze uit, en zie, zijne hand was\'me-laatsch, wit als sneeuw.

7 En hij zeide: Steek uwe hand wederom in uwen boezem. En hij stak zijne hand wederom in zijnen boezem; daarna trok hij ze uit zijnen boezem, en zie, zij was weder als zijn ander vleesch.

8 En het zal geschieden, zoo zij u niet gelooven noch naar de stem des eersten teekens hooren, zoo zullen zij de stem des laatsten teekens gelooven;

9 en het zal geschieden, zoo zij ook deze twee teekenen niet gelooven, noch naar uwe stemme hooren, zoo neem van de wateren der rivier en giet ze op het droge, zoo zullen de wateren, die gij uit de rivier zult nemen, tot bloed worden op het droge.

10 Toen zeide Mozes tot den Heere: Och Heere! ik ben geen man wèl ter tale, noch van gisteren noch van eergisteren, noch van toen af toen gij tot uwen knecht gesproken hebt; want ik ben zwaar van mond en zwaar van tong.

11 En de Heere zeide tot hem: Wie heeft den mensch den mond gemaakt, of wie heeft den stomme of doove of ziende of blinde gemaakt? Ben ik het niet, de Heere?

12 En nu ga henen, en ik zal met uwen mond zijn, en zal u leeren wat gij spreken zult.

13 Doch hij zeide: Och Heere, zend toch door de hand desgenen, dien gij zoudt zenden.

14 Tóen ontstak de toorn des Heer en over Mozes, en hij zeide: Is niet Aaron de Leviet uw broeder? Ik weet dat hij zeer wèl spreken zal, en ook, zie, hij zal uitgaan u tegemoet; wanneer hij u ziet zoo zal hij in zijn harte verblijd zijn.

15 Gij dan zult tot hem spreken, en de woorden in zijnen mond leggen; en ik zal met uwen mond en met zijnen mond zijn, en ik zal ulicden leeren wat gij doen zult.

16 En hij zal voor u tot het volk spreken; en het zal geschieden dat hij u tot eenen mond zal zijn, en gij zult hem tot eenen God zijn.

17 Neem dan dezen staf in uwe hand, waarmede gij die teekenen doen zult.

18 Toen ging Mozes henen, en keerde weder tot Jethro, zijnen schoonvader, en zeide tot hem: Laat mij toch gaan dat ik wederom tot mijne broederen keere, die in Egypte zijn, en zie of zij nog leven: Jethro dan zeide tot Mozes: Ga in vrede.

10 Ook zeide de Heere tot Mozes in Midian: Ga henen , keer weder in Egypte, want alle mannen zijn dood die uwe ziele zochten.

20 Mozes dan nam zijne vrouw en zijne zonen, en voerde ze op eenen ezel, en keerde weder in Egypteland; en Mozes nam den staf Gods in zijne hand.

21 En de Heere zeide tot Mozes: Terwijl gij henen trekt om in Egypte weder te keeren, zie toe dat gij alle de wonderen doet voor Farao, die ik in uwe hand gesteld heb; doch ik zal zijn hart verstokken, dat hij het volk niet zallaten gaan.

22 Dan zult gij tot Farao zeggen: Alzóó zegt de Heere : Mijn zoon, mijn eerstgeborene, is Israël;

23 en ik heb tot u gezegd: Laat mijnen zoon trekken, dat hij mij diene; maar gij hebt geweigerd hem te laten trekken: zie ik zal uwen zoon, uwen eerstgeborene, dooden.

68

24 En het geschiedde op den weg in de herberg, dat de Ueere hem tegenkwam en hem zocht te dooden.

25 Toen nam Zinporaeen steenen mes en besneed de voorhuid haars zoons, en wierp die voor zijne voeten, en zeide: Voorwaar, gij zijt mij een hloedbruidegom.

•26 En hij liet van hem af. Toen zeide zij: Bloedbruidegom, vanwege de besnijdenis.

27 De Heere zeide ook lot Aaron: Ga Mozes tegemoet in de woestijn. En hij ging en ontmoette hem aan den berg Ciods en hij kuste hem.

28 En Mozes gaf Aaron te kennen alle de woorden des Heeren , die hem gezonden had, en alle de teekenen die hij hem bevolen had.

29 Toen ging Mozes en Aaron, en zij verzamelden alle do oudsten der kinderen Israels;

30 en Aaron sprak alle de woorden, die de Heere tot Mozes gesproken had, en hij deed de tce-kenen voor de oogen des volks;

31 en het volk geloofde, en zij hoorden dat de Heere de kinderen Israels bezocht en dat hij hunne verdrukking zag, en zij nijgden hunne hoofden en aanbaden.

HOOFDSTUK 5.

En daarna gingen Mozes en Aaron henen en zeiden tot Farao: Alzóó zogt de Heere de God Israels: Laat mijn volk trekken, dat het mij een feest viere in de woestijn.

2 Maar Farao zeide: Wie is de Heere, wiens stem ik gehoorzamen zoude om Israël te laten trekken? Ik ken den Heere niet, en zal ook Israël niet laten trekken.

3 Zij dan zeiden: De God der Hebreen is ons ontmoet: zoo laat ons toch henentrekken den weg van drie dagen in de woestijn, en den Heere onzen God\'offeren, dat hij ons niet overkome met pestilentie of mot het zwaard.

4 Toen zeide de Koning van Egypte tot hen: Gij Mozes en Aaron, waarom trekt gij het volk af van hunne werken? Gaat henen tot uwe lasten.

5 Voorts zeide Farao: Zie, het volk des lands is aireede te veel, en zoudt gijlieden hen doen rusten van hunne lasten?

G Daarom beval Farao ten zelfden dage de aandrijvers onder het volk, en deszelfs ambtlieden, zeggende:

7 Gij zult voortaan aan deze lieden gèen stroo meer geven tot het maken der tichelsteenen, als gisteren en eergisteren; laat ze zeiven henengaan en stroo voor zichzel-ven verzamelen.

8 En het getal der tichelsteenen, die zij gisteren en eergisteren gemaakt hebben, zult gij hun opleggen, gij zult daarvan niet verminderenquot;; want zij gaanledig, daarom roepen zij, zeggende: Laat ons gaan, laat ons onzen God offeren.

9 Men verzware den dienst over deze mannen, dat zij daaraan te doen hebben, en zich niet vergapen aan leugenachtige woorden.

10 Toen gingen de aandrijvers des volks en hunne ambtlieden uit en spraken tot het volk, zeggende: Zóó zegt Farao: Ik zal ulie-den geen stroo geven.

11 Gaat gij zelue henen, haalt u stroo waar gij het vindt; doch van uwen dienst zal niets verminderd worden.

12 Toon verstrooide zich het volk in het gansche land van Egypte, dat het stoppelen verzamelde voor stroo.

13 En de aandrijvers drongen aan, zeggende: Voleindigt uwe werken, elk dagwerk op zijnen dag, gelijk toen er stroo was.

14 En de ambtlieden der kinderen Israëls, die Farao\'s aandrijvers over hen gesteld hadden, werden geslagen, en men zeide: Waarom hebt gijlieden uwe taak niet voleindigd in het maken der tichelsteenen , gelijk te voren alzoo ook gisteren en heden?

15 Derhalve gingen de ambtlieden der kinderen Israëls en riepen tot Farao, zeggende: Waarom doet gij uwen knechten alzóó?

16 Aan uwe knechten wordt geen stroo gegeven, en zij zeggen tot ons: Maakt de tichelsteenen; en zie, uwe knechten worden geslagen, doch de schuld is uws volks.

17 Hij dan zeide: Gijlieden gaat ledig, ledig gaat gij; daarom zegt

gij: Laat ons gaan, laat ons den Heere offeren.

18 Zoo gaat nu henen, arbeidt; doch stroo zal u niet gegeven worden: evenwel zult gij het getal dor tichelsteenen leveren.

19 Toen zagen de ambtlieden der kinderen Israels dat het kwalijk met hen stond, dewijl men zeide: Gij zult niet minderen van uwe tichelsteenen, van het dagwerk op zijnen dag.

20 En zij ontmoetten Mozes en Aiiron, die tegen hen over stonden, toen zij van Farao uitgingen,

21 en zeiden tot hen: De Heere zie op u en richte, dewijl gij onzen reuk hebt stinkende\'gemaakt voor Farao en voor zijne knechten, gevende een zwaard in hunne handen om ons te dooden.

22 Toen wendde Mozes zich weder tot den Heere, en zeide: Heere, waarom hebt gij dit volk kwaad gedaan? Waarom hebt gij mij nu gezonden?

23 Want van toen af dat ik tot Farao ben ingegaan om in uwen naam te spreken, heeft hij dit volk kwaad gedaan, en gij hebt uw volk geenszins verlost.

24 Toen zeide de Heere tot Mozes: Nu zult gij zien wat ik aan Farao doen zal; want door eene machtige hand zal hij ze laten trekken, ja door eene machtige hand zal hij ze uit zijn land drijven.

HOOFDSTUK G.

Voorts sprak God tot Mozes en zeide tot hem: Ik ben de Heere.

2 En ik ben Abraham, Isaak en Jakob verschenen als God de Almachtige; doch met mijnen naam Heere ben ik hun niet bekend geweest.

3 En ook heb ik mijn verbond met hen opgericht, dat ik hun geven zoude het land Kanaan, het land hunner vreemdelingschappen, waarin zij vreemdelingen geweest zijn.

4 En ook heb ik gehoord het gekerm der kinderen Israëls, die de Egyptenaars in dienstbaarheid houden, en heb aan mijn verbond gedacht.

5 Derhalve zeg tot de kinderen

Israëls: Ik ben de Heere; en ik zal ulieden uitleiden van onder de lasten der Egyptenaren, en ik zal u redden uit hunne dienstbaarheid, en zal u verlossen door eenen uit-gestrekten arm en door groote ge-richten,

6 en zal ulieden tot mijn volk aannemen; en ik zal u tot eenen God zijn, en gijlieden zult erkennen dat ik de Heere uw God bon, die u uitleide van onder de lasten der Egyptenaren.

7 En ik zal ulieden brengen in dat land, waarover ik mijne hand opgeheven heb, dat ik het A braham, Isaak en Jakob geven zoude; en ik zal hot ulieden geven tot een erfdeel, ik de Heere.

8 En Mozes sprak alzóó tot de kinderen Israëls; doch zij hoorden naar Mozes niet, vanwege de be-nauwdheid des geestes en vanwege de harde dienstbaarheid.

9 Voorts sprak de HEERE tot Mozes, zeggende:

^10 Ga henen, spreek tot Farao, den Koning van Egypte, dat hij de kinderen Israëls uit zijn land late trekken.

11 Doch Mozes sprak voor den Heere, zeggende: Zie, de kinderen Israëls hebben naar mij niet gehoord, hoe zoude mij dan Farao hoeren? Daarbij ben ik onbesneden van lippen.

12 Evenwel sprak de Heere tot Mozes en tot Aaron, en gaf hun bevel aan de kinderen Israëls, en aan Farao den Koning van Egypte, om de kinderen Israëls uit Egyp-teland te leiden.

13 Dit zijn de hoofden van ieder huis hunner vaderen. De zonen Rubens des eerstgeborenen Israëls zijn Henoch en Pallu, Hezron en Karmi; dat zijn de huisgezinnen van Ruben.

14 En de zonen van Simeon: Je-muël, en Jamin, en Ohad, en Ja* chin, en Zohar, en Saul, de zoon eener Kanaanitische; dat zijn Si» meons huisgezinnen.

15 Dit nu zijn de namen der zonen van Levi, naar hunne geboorten: Gerson, en Kohath, en Merari. En de jaren des levens van Levi waren honderd zevenendertig jaar.

16 Dc zonen Gcrsons: Llbni en Simeï, naar hunne huisgezinnen.

17-En de zonen Kohaths: Am-ram , en Jizhar, en Hebron, en Uzziël; en de jaren des levens van Kohath waren honderd drieëndertig: jaar.

18 En dc zonen van Merari: Mahli en Musi; dit zijn de huisgezinnen van Levi, naar hunne geboorten.

19 En Amram nam Jochébed zijne moei zich tot huisvrouw, en zij baarde hern Aaron en Mozes; en dë jaren des levens van Amram waren honderd zevenendertig jaar.

20 En de zonen Jizhars: Korach, en Nefeg, en Zichri.

21 En de zonen Uzziëls: Misaël, en Elzafan, en Sithri.

22 En Aaron nam zich tot cene vrouw Eliscba, Amminadabs dochter, Nahessons zuster; en zij baarde hem Nadab en Abihu, Éleazar en Ithamar.

23 En de zonen van Korach waren Assir, en Eikana, enAbiasaf; dat zijn de huisgezinnen der Ko-rachiten.

24 En Eleazar, Aarons zoon, nam voor zich eene van de dochters van Putiël tot eene vrouw, en zij baarde hem Pinehas. Dat zijn de hoofden der vaderen der Leviten, naar hunne huisgezinnen.

■ 25 Dit is Aaron en Mozes, tot wie de Heere zeide; Leidt de kinderen Israëls uit Egypteland, naar hunne heiren.

26 Deze zijn het, die tot Farao, den Koning van Egypte, spraken, opdat zij de kinderen Israëls uit Egypte leidden; dit is Mozes en Aaron.

27 En het geschiedde te dien dage als de Heere tot Mozes sprak in Egypteland.

28 zoo sprak de Heere tot Mozes, zeggende: Ik ben de Heere: spreek tot Farao den Koning van Egypte alles wat ik tot u spreek.

29 Toen zeide Mozes voor het aangezicht des Heerex: Zie, ik ben onbesneden van lippen, hoe zal dan Farao naar mij hooren?

HOOFDSTUK 7.

Toen zeide de Heere tot Mozes: Zie, ik heb u tot eenen God gezet over Farao, en Aaron uw broeder zal uw profeet zijn.

2 Gij zult spreken alles wat ik u gebieden zal; en Aaron uw broeder zal tot Farao spreken , dat hij de kinderen Israëls uit zijn land trekken late.

3 Doch ik zal Farao\'s hart verharden, en ik zal mijne teekenen en wonderen in Egypteland vermenigvuldigen.

4 Farao nu zal naar uliedcn niet hooren, en ik zal mijne hand aan Egypte leggen, en voeren mijne heiren, mijn volk, de kinderen Israëls, uit Egypteland door groote gerichten.

5 Dan zullen de Egyptenaars weten dat ik de Heere ben, wanneer ik mijne hand over Egypte uitstrekke en de kinderen Israëls uit het midden van hen uitleide.

ö Toen deed Mozes en Aaron als hun de Heere geboden had, alzóó deden zij.

7 En Mozes was tachtig jaar oud en Aaron was drieëntachtig jaar oud toen zij tot Farao spraken.

8 En de Heere sprak tot Mozes en tot Aaron, zeggende:

9 Wanneer Farao tot ulieden spreken zal, zeggende: Doet een wonderteeken voor ulieden, zoo zult gij tot Aaron zeggen: Neem uwen staf en werp hem voor Farao\'s aangezicht neder: hij zal tot een draak worden.

10 Toen ging Mozes en Aaron tot Farao henen, en zij deden alzóó gelijk de Heere geboden had; en Aaron wierp zijnen staf neder voor Farao\'s aangezicht en voor het aangezicht zijner knechten, en hij werd tot een draak.

11 Farao nu riep ook de wijzen en de guichelaars, en de Egyptische toovenaars deden óók alzoo met hunne bezweringen;

12 want een iegelijk wierp zijnen staf neder, en zij werden tot draken; maar Aarons staf verslond hunne staven.

13 Doch Farao\'s hart verstokte, zoodat hij naar hen niet hoorde, gelijk de Heere gesproken had.

14 Toen zeide de Heere tot

Mozes: Farao\'s hart is zwaar; hij weigert liet volk te laten trekken.

15 Ga henen tot Farao in den morgenstond; zie, hij zal uitgaan naar het water toe; zoo stel u tegen hem over aan den oever der rivier, en den staf, die in eene slang is veranderd geweest, zult gij in uwe hand nemen;

16 en gij zult tot hem zeggen: De Heere, der Hebreën God, heeft mij tot u gezonden, zeggende: Laat mijn volk trekken, dat het mij diene in de woestijn; doch zie, gij hebt tot nu toe niet gehoord.

17 Zóó zegt de Heere: Daaraan zult gij weten dat ik de Heere hen: zie, ik zal met dezen staf, die in mijne hand is, op het water dat in deze rivier is slaan, en het zal in bloed veranderd worden ;

18 en de visch in de rivier zal sterven, zoodat de rivier zal stinken; en de Egyptenaars zullen vermoeid worden, dat zij het water uit de rivier drinken mogen.

19 Voorts zeide de Heere tot Mozes: Zeg tot Aaron: Neem uwen staf en steek uwe hand uit over de wateren der Egyptenaren, over hunne stroomen, over hunne rivieren en over hunne poelen en over alle vergadering hunner wateren , dat zij bloed worden; en er zij bloed in het gansche Egyp-teland, beide in houten en \'in steenen vaten.

20 Mozes nu en Aaron deden alzóó gelijk de Heere geboden had; en hij hief den staf op en sloeg het water, dat in de rivier was, voor de oo^en Farao\'s en voor de oogen zijner knechten: en al het water in\' de rivier werd in bloed veranderd,

21 en de visch die in de rivier was stierf, en de rivier stonk, zoodat de Egyptenaars het water uit de rivier niet drinken konden; en daar was bloed in het gansche Egypteland.

22 Doch de Egyptische toovenaars deden óók alzoo met hunne bezweringen ; zoodat Farao\'s hart verstokte, en hij hoorde naar hen niet, gelijk de Heere gesproken had,

23 en Farao keerde zich om en ging naar zijn huis, en hij zette zijn hart daar óók niet op.

24 Doch alle Egyptenaars groeven rondom de rivier om water te drinken, want zij konden van het water der rivier niet drinken.

25 Alzoo werden zeven dagen vervuld nadat de Heere de rivier geslagen had.

HOOFDSTUK 8.

Daarna zeide de Heere tot Mozes: Ga ia tot Farao en zeg tot hem: Zóó zegt de Heere: Laat mijn volk trekken, dat zij mij dienen.

2 En indien gij weigert het te laten trekken, zie, zoo zal ik uwe gansche landpale met vorschen slaan,

3 dat de rivier van vorschen zal krielen, die zullen opkomen en in uw huis komen, en in uwe slaapkamer, ja op uw bed, ook in de huizen uwer knechten, en op uw volk, en in uwe bakovens en in uwe baktroggen;

4 en de vorschen zullen opkomen op u en op uw volk en op alle uwe knechten.

5 Voorts zeide de Heere tot Mozes: Zeg tot Aaron: Strek uwe hand uit met uwen staf over de stroomen en over de rivieren en over de poelen, en doe vorschen opkomen over Egypteland.

6 En Aaron strekte zijne hand uit over de wateren van Egypte, en daar kwamen vorschen op en bedekten Egypteland.

7 Toen deden de toovenaars óók alzoo met hunne bezweringen, en zij deden vorschen over Egypteland opkomen.

8 En Farao riep Mozes en Aaron, en zeide: Bidt vuriglijk tot den Heere, dat hij de vorschen van mij en van mijn volk wegneme; zoo zal ik het volk trekken laten, dat zij den Heere offeren.

9 Doch Mozes zejdo tot Farao: Heb de eere boven mij: tegen wanneer zal ik voor u en uwe knechten en voor uw volk vuriglijk bidden, om deze vorschen van u en van uwe huizen te verdelgen, dat ze alleen in de rivier overblijven?

10 Hij dan zeide: Tegen morgen. En hij zcidc: Het zij naar uw woord: opdat gij weel dat er niemand is gelijk dequot; Heere , onze God,

11 zoo zullen de vorschen van u en van uwe huizen en van uwe knechten en van uw volk wijken, zij zullen alleen in de rivier overblijven.

12 Toen ging Mozes en Aiiron uit van Farao, en Mozes riep tot clen Heere ter oorzake der vorschen , die hij Farao had opgelegd:

13 en de Heere deed naar het woord van Mozes, en de vorschen stierven, uit de huizen, uit de voorzalen, en uit de velden;

14 en zij vergaderden ze te za-men bij hoopen, en het land stonk.

15 Toen nu Farao zag dat er verademing was, verzwaarde hij zijn hart, dat hij naar hen niet hoorde, gelijk als de Heere gesproken had.

16 Voorts zeide de Heere tol Mozes: Zeg tot Aiiron: Strek uwen staf uit en sla het stof der aarde, dat het tot luizen worde in het gansche Egypteland.

17 En zij deden alzoo; want Aiiron strekte zijne hand uit met zijnen staf en sloeg het stof der aarde, en daar werden vele luizen aan de menschen en aan het vee: al het stof der aarde werd luizen in het gansche Egypteland.

18 üe toovenaars deden óók al-zoo met hunne bezweringen, opdat zij luizen voortbrachten, doch zij konden niet; zoo waren de luizen aan de menschep en aan liet vee.

19 Toen zeiden de toovenaars tot Farao: Dit ia Gods vinger. Doch Farao\'s hart verstijfde, zoodat hij naar hen niet hoorde, gelijk de Heere gesproken had.

20 Voorts zeide de Heere tot Mozes: Maak U morgen vroeg op en stel u voor Farao\'s aangezicht; zie, hij zal aan het water uitgaan; en zeg tot hem: Zóó zegt de Heere: Laat mijn volk trekken, dat ze mij dienen;

21 want zoo gij mijn volk niet laat trekken, zie, zoo zal ik eene

vermenging van ongedierte zenden op u en op uwe knechten en op uw volk en in uwe huizen, al- i, zoo dat der Egyptenaren huizen met deze vermenging zullen ver- ! vuld worden, en ook het aardrijk waarop zij zijn; ^

22 en ik zal te dien dage het i, land Gosen, waarin mijn volk woont, afzonderen , dat daar geen vermenging van ongedierte zij, opdat gij weet dat ik, de Heere,

in het midden dezes lands ben;

23 en ik zal eene verlossing ! stellen tusschen mijn volk en tusschen uw volk: tegen morgen

zal dit teeken geschieden.

24 En de Heere deed alzoo, en daar kwam eene zware vermenging van ongedierte in Farao\'s huis en in zijner knechten huizen en over het gansche Egypteland, het land werd verdorven van deze vermenging.

25 Toen riep Farao Mozes en Aaron, en zeide: Gaat henen en offert uwen God in dit land.

20 Mozes dan zeide: Het is niet recht dat men alzóó doe; want wij zouden der Egyptenaren gruwel den Heere onzen God mogen ófferen: zie, indien wij der Egyptenaren gruwel voor hunne o\'ogen offerden, zouden zij ons niet stee-nigen ?

27 Laat ons den weg van drie dagen in de woestijn gaan, dat wij den Heere onzen God offeren, gelijk hij tot ons zeggen zal.

28 Toen zeide Farao: Ik zal u trekken laten, dat gijlieden den Heere uwen God offert in de woestijn: alleen dat gijlieden in het gaan geenszins te ver trekt;

bidt vuriglijk voor mij.

29 Mozes nu zeide: Zie ik ga van u, en zal tot den Heere vuriglijk bidden, dat deze vermenging van ongedierte van Farao, van zijne knechten, en van zijn volk morgen wegwijke: alleen dat Farao niet meer bedriegelijk han-dele , dit volk niet latende gaan om den Heere te offeren.

30 Toen ging Mozes uit van Farao, en bad vuriglijk tot den Heere:

31 en de Heere deed naar het

woord van Mozes, en de vermenging van ongedierte week van Farao, van zijne knechten, en van zijn volk: er bleef niet één over.

32 Doch Farao verzwaarde zijn hart ook op datmaal, en hij liet het volk niet trekken.

HOOFDSTUK 9.

Daarna zeide de Heere tot Mozes : Ga in tot Farao en spreek tot hem: Alzóó zegt de Heere, de God der Hebreën: Laat mijn volk trekken, dat het mij diene;

2 want zoo gij weigert ze te laten trekken , en gij hen nog met geweld ophoudt,

3 zie, de hand des Heeren zal zijn over uw vee dat in het veld is, over de paarden, over de ezelen, over de kemelen , over de runderen, en over het kleine vee, door eene zeer zware pestilentie.

4 En de Heere zal eene afzondering maken tusschen het vee der Israëliten en tusschen het vee der Kgyptenaren, dat er niets sterve van alles dat der kinderen Israëls is.

5 En de Heere bestemde eenen zekeren tijd, zeggende: Morgen zal de Heere deze zake in dit land doen.

6 En de Heere deed deze zake des anderen daags; en al het vee der Egyptenaren stierf, maar van het vee der kinderen Israëls stierf niet één.

•7 En Farao zond er henen, en zie, van het vee Israëls was niet tot één toe gestorven. Doch het hart Farao\'s werd verzwaard en hij liet het volk niet trekken.

8 Toen zeide de Heere tot Mozes en tot Aaron: Neemt gijlieden uwe vuisten vol asch uit den oven, en Mozes strooie die naar den hemel voor Farao\'s oogen,

9 en zij zal tot klein stof worden over het gansche Egypteland, en zij zal aan de menschen en aan het vee worden tot zweren , uitbrekende met blaartjes, in het gansche Egypteland.

10 En zij namen asch uit den oven, en stonden voor Farao\'s aangezicht, en Mozes strooide ze naar den hemel: toen werden daar zweren, uitbrekende met blaartjes aan de menschen en aan het vee;

11 alzoo dat de toovenaars voor Mozes niet staan konden vanwege de zweren; want aan de toovenaars waren zweren, en aan alle de Egyptenaren.

12 Doch de Heere verstokte Farao\'s harte, dat hij naar hen niet hoorde, gelijk dequot; Heere tot Mozes gesproken had.

13 Toen zeide de Heere tot Mozes: Maak u morgen vroeg op en stel u voor Farao\'s aangezicht, en zeg tot hem: Zóó zegt de Heere der Hebreën God: Laat mijn volk trekken , dat ze mij dienen.

14 Want ditmaal zal ik alle mijne plagen in uw hart zenden en over uwe knechten en over uw volk, opdat gij weet, dat er niemand is gelijk ik op de gansche aarde;

15 want nu heb ik mijne hand uitgestrekt, opdat ik u en uw volk met de pestilentie zoude slaan , en dat gij van de aarde zoudt verdelgd worden.

16 Maar waarlijk, daarom heb ik u verwekt, opdat ik mijne kracht aan u betoonde, en opdat men mijnen naam vertelle op de gansche aarde.

17 Verheft gij u zei ven nog tegen mijn volk , dat gij het niet wilt laten trekken,

18 zie, ik zal morgen omtrent dezen tijd eenen.zeer zwaren hagel doen régenen, desgelijke er in Egypte niet geweest is van dien dag af dat het gegrond is, tot nu toe.

19 En nu, zend henen, vergader uw vee en alles wat gij op het veld hebt: alle mensch en gedierte , dat op het veld gevonden zal worden en niet in huis verzameld zal zijn, als deze hagel op hen vallen zal, zoo zullen zij sterven.

20 Wie onder Farao\'s knechten des Heeren woord vreesde, die deed zijne knechten en zijn vee in de huizen vlieden;

21 doch die zijn hart niet zette op des Heeren woord, die liet

zijne knechten en zijn vee op het veld.

22 Toen zeide de Heere tot Mozes: Strek uwe hand uit naar den hemel, en daar zal hagel zijn in het gansche Egypteland over de menschen en over het vee en over al het kruid des velds in Egypteland.

23 Toen strekte Mozes zijnen staf naar den hemel, en de Heere gaf donder en hagel, en het vuur schoot naar de aarde, en de Heere liet hagel regenen over Egypteland.

24 En daar was hagel, en vuur in het midden des hagels vervangen; hij was zeer zwaar; desge-lijke is in het gansche Egypteland nooit geweest sinds dat het tot een volk geworden is.

25 En de hagel sloeg in het gansche Egypteland alles wat op het veld was, van de menschen af tot de beesten toe, ook sloeg de hagel al het kruid des velds en verbrak al het geboomte des velds.

26 Alleen in het land Gosen, waar de kinderen Israëls waren , daar was geen hagel.

27 Toen schikte Farao henen en riep Mozes en Aaron, en hij zeide tot hen: Ik heb mij ditmaal bezondigd; de Heere is rechtvaardig, ik daarentegen en mijn volk zijn goddeloos.

28 Bidt vuriglijk tot den Heere, (want het is genoeg), dat er geen donder Gods noch hagel meer zij ; dan zal ik ulieden laten trekken, en gij zult niet langer blijven.

29 Toen zeide Mozes tot hem : Wanneer ik ter stad uitgegaan zal zijn,, zoo zal ik mijne handen uitbreiden voor den Heere : de donder zal ophouden en de hagel zal niet meer zijn, opdat gij weet dat de aarde des Heeren is.

30 Nogtans u en uwe knechten aangaande weet ik dat gijlieden voor het aangezicht des Heeren Gods nog niet vreezen zult.

31 Het vlas nu en de gerst werd geslagen, want de gerst was in de aar en het vlas was in den halm;

32 maar de tarwe en de spelt werden niet geslagen, want zij waren bedekt.

33 Zoo ging Mozes van Farao ter stad uit, en breidde zijne handen uit tot den Heere : en de donder en de hagel hielden op, en de regen werd niet meer uitgegoten op de aarde.

34 Toen Farao zag dat deregen en de hagel en de donder ophielden , zoo bezondigde hij zich verder en hij verzwaarde zijn harte, hij en zijne knechten;

35 alzoo werd Farao\'s harte verstokt, dat hij de kinderen Israëls niet trekken liet, gelijk als de Heere gesproken had doof Mozes.

HOOFDSTUK 10.

Daarna zeide de Heere tot Mozes: Ga in tot Farao, want ik heb zijn harte verzwaard, ook het harte zijner knechten, opdat ik deze mijne teekenen in het midden van hem zette,

2 en opdat gij voor de ooren uwer kinderen en uwer kindskinderen moogt vertellen wat ik in Egypte uitgericht heb, en mijne teekenen, die ik onder hen gesteld heb; opdat gijlieden weet dat ik de Heere ben.

3 Zoo ging Mozes en Aarpn tot Farao, en zeide tot hem: Zóó zegt de Heere, der Hebreën God: Hoelang weigert gij u voor mijn aangezicht te verootmoedigen ? Laat mijn volk trekken, dat zij mij dienen.

4 Want indien gij weigert mijn volk te laten trekken, zie, zoo zal ik morgen sprinkhanen in uwe landpale brengen;

5 en zij zullen het gezicht des lands bedekken, alzoo dat men de aarde niet zal kunnen zien; en zij zullen afeten het overige van hetgeen dat ontkomen is, hetgeen dat uiieden overgebleven was van den hagel; zij zullen ook al het geboomte afeten, dat ulieden uit het veld voortkomt;

6 en zij zullen vervullen uwe huizen, en de huizen aller uwer knechten, en aller Egyptenaren huizen, welke uwe vaders noch uwer vaderen vaders gezien heb-

Exor

_Zii Len, van dien dag af dat zij op den aardbodem geweest zijn, tot rao lgt;P dezen dag. En hij keerde zich an- om en ging uit van Farao, de 7 En de knechten Farao\'s zeiden )p tot hem: Hoelang zal ons deze tot rit! een strik zijn? Laat de mannen gtrekken, dat zij den Heure huilen Inen God dienen; weet gij nog el, niet dat Egypte verdorven is? _!r. 8 Toen werden Mozes en Aaron equot; weder tot Farao gebracht, en hij \' zeide tot hen: Gaat henen, dient fe \' den Heere uwen God: wie en wie _s_ zijn ze die gaan zullen? [_s 9 En Mozes zeide: Wij zullen (P gaan met onze jonge en met onze oude lieden, met onze zonen en met onze dochteren, met onze schapen en met onze runderen zullen wij gaan; want wij hebben ) een feest des Heeren.

10 Toen zeide hij tot hen: De Heere zij alzóó met ulieden, gelijk ik u en uwe kleine kinderen zal laten trekken: ziet toe, want er is kwaad voor ulieder aangezicht.

11 Niet alzoo, gij mannen gaat nu henen en dient den Heere, want dat hebt gijlieden verzocht. En men dreef ze uit van Farao\'s aangezicht.

12 Toen zeide de Heere lot Mozes: Strek uwe hand uit over Egypteland, om do sprinkhanen, dat zij opkomen over Egypteland, en al het kruid des lands opeten, al hetgeen dat de hagel heeft overgelaten.

13 Toen strekte Mozes zijnen staf uit over Egypteland, en de\'Heere bracht eenenoostenwind in dat land, dien geheelen dag en dien ganschen nacht: het geschiedde des morgens dat de oostenwind de sprinkhanen opbracht,

14 en de sprinkhanen kwamen op over het gansche Egypteland, en lieten zich neder aan alle de palen der Egyptenaren, zeer zwaar; voor dezen zijn dergelijke sprinkhanen als deze nooit geweest, en na dezen zullen er zulke niet wezen;

15 want zij bedekten het gezicht des ganschen lands, alzoo dat het land verduisterd werd, en zij aten al het kruid des lands op, en alle de vruchten der boomen, die de hagel had overgelaten, en daar

U S 10. 70

bleef niets groens aan de boomen noch aan de kruiden des velds, in het gansche Egypteland.

lü Toen haastte Farao om Mozes en Aaron te roepen, en zeide: Ik heb gezondigd tegen den Heere uwen God en tegen ulieden:

17 en nu vergeeft mij toch mijne zonde alleen ditmaal, en bidt vuriglijk tot den Heere uwen God, dat hij slechts dezen dood van mij wegneme.

18 En hij ging uit van Farao, en bad vuriglijk tot den Heere:

19 toen keerde de Heere een zeer sterken westenwind, die hief de sprinkhanen op en wierp ze in de Schelfzee; er bleef niet één sprinkhaan over in alle de landpalen van Egypte.

20 Doch de Heere verstokte Farao\'s harte, dat hij de kinderen Israels niet liet trekken.

21 Toen zeide de Heere tot Mozes: Strek uwe hand uit naar den hemel, en daar zal duisternis komen over Egypteland, dat men de duisternis tasten zal.

22 Als Mozes zijne hand uitstrekte naar den hemel, werd er eene dikke duisternis in het gansche Egypteland, drie dagen:

23 zij zagen de één den ander niet; daar stond ook niemand op van zijne plaats, in drie dagen; maar bij alle de kinderen Israels was het licht in hunne woningen.

24 Toen riep Farao Mozes, en zeide: Gaat henen, dient den Heere: alleen uwe schapen en uwe runderen zullen vast blijven; ook zullen uwe kinderkens met u gaan.

25 Doch Mozes zeide: Ook zult gij slachtofferen en brandofferen in onze handen geven, die wij den Heere onzen God doen mogen;

2ü en ons vee zal óók met ons gaan, er zal geen klauw achterblijven , want van hetzelve zullen wij nemen om den Heerê onzen God te dienen; want wij weten niet waarmede wij den Heere onzen God dienen zullen totdat wij daar komen.

27 Doch de Heere verhardde Farao\'s harte, en hij wilde ze niet laten trekken,

28 maar Farao zeide tot hem:

Ga vhn mij, Wacht u dat gij niet meer mijn aangezicht ziet; want ten welken dage gij mijn aangezicht zult zien, zult gij sterven.

29 Mozes nu zeide: Gij hebt recht gesproken, ik zal niet meer uw aangezicht zien.

HOOFDSTUK 11.

Want de HBere had tot Mozes gesproken: Ik zal nog ééne plage over Farao en over Egypte brengen, daarna zal hij ulieden van hier laten trekken; als hij n geheel zal laten trekken, zoo zal hij u haas-telijk van hier uitdrijven:

2 spreek nu voor de ooren des volks, dat iedere man van zijnen naaste en iedere vrouw van hare naaste zilveren vaten en gouden vaten eische.

3 En de Heere gaf het volk genade in de oogen der Egyptenaren; ook was de man Mozes\'zeer groot in Egypteland voor de oogen van Farao\'s knechten en voor ue oogen des volks.

4 Voorts zeide Mozes: Zóó heeft de Heere gezegd: Omtrent middernacht zal ik uitgaan door het midden van Egypte;

5 en alle eerstgeborenen in Egypteland zullen sterven, van Farao\'s eerstgeborene af die op zijnen troon zitten zoude, tot den eerstgeborene der dienstmaagd die achter den molen is, en alle eerstgeborene van het vee;

6 en daar zal een groot geschrei zijn in het gansche Egypteland, desgelijke nooit geweest is en des-gelijke niet meer wezen zal.

7 Maar bij alle kinderen Israels zal niet één hond zijne tong verroeren , van de menschen af tot de beesten toe; opdat gijlieden weet dat de Heere tusscnen de Egyptenaren en tusschen de Israëli-ten eene afzondering maakt.

8 Dan zullen alle deze uwe knechten tot mij afkomen en zich voor mij nijgen, zeggende: Trekt uit, gij en al het volk dat uwe voetstappen volgt; en daarna zal ik uitgaan. En hij ging uit van Farao in hitte des toorns.

9 De Heere dan had tot Mozes gesproken: Farao zal naar ulieden niet hooren, opdat mijne wonderen in Egypteland vermenigvuldigd worden.

10 En Mozes en Aaron hebben alle deze wonderen gedaan voor Farao\'s aangezicht; doch de Heere verhardde Farao\'s harte, dat hij do kinderen Israëls uit zijn land niet trekken liet.

HOOFDSTUK 12.

De Heere nu had tot Mozes en tot Aaron in Egypteland gesproken, zeggende:

2 Deze zelfde maand zal ulieden het hoofd der maanden zijn, zij zal u de eerste van de maanden des jaars zijn.

3 Spreekt tot de gansche vergadering Israëls, zeggende: Op den tiende dezer maand neme een iegelijk een lam, naar de huizen der vaderen, een lam voor een huis;

4 maar indien een huis te klein is voor een lam, zoo neme hij het en zijn nabuur, de naaste aanzijn huis, naar het getal der zielen, ieder naardat hij eten kan: gij zult rekening maken naar het lam.

5 Gij zult een volkomen lam hebben, een mannetje, een jaar oud; van de schapen of van do geitenhokken zult gij het nemen;

6 en gij zult het in bewaring hebben tot den veertienden dag dezer, maand; en de gansche gemeente der vergadering Israëls zal het slachten tusschen twee avonden.

7 En zij zullen van dat bloed nemen en strijken het aan de beide zijposten en aan den bovendorpel, aan de huizen in welke zij het eten zullen.

8 En zij zullen het vleesch eten in denzelfden nacht, aan het vuur gebraden, met ongezuurde broo-den; zij zullen het met bittere saus eten.

9 Gij zult daarvan niet rauw eten, \'ook geenszins in water gezoden, maar aan het vuur gebraden, zijn hoofd met zijne schen-kelen en met zijn ingewand.

10 Gij zult daarvan ook niet laten overblijven tot den morgen, maar hetgeen daarvan overblijft tot den

morgen zult gij met vuur verbranden.

41 Aldus nu zult gij net eten: uwe lendenen zullen opgeschort zijn, uwe schoenen aan uwe voeten, , en uw staf in uwe hand; en gij zult het met haaste eten: het is des H ee ren Pascha.

12 Want ik zal in dezen nacht door Egypteland gaan en alle eerstgeborenen in Egypteland slaan, van de menschen af tot de beesten toe, en ik zal gerichten oefenen aan al de goden der Egypte nar en, ik de Heere.

13 En dat bloed zal ulieden tot een teeken zijn aan de huizen waarin gij zijt: wanneer ik het bloed zie, zal ik ulieden voorbijgaan, endaar zal geen plage onder ulieden ten verderve zijn, wanneer ik Egypteland slaan zal.

14 En deze dag zal ulieden wezen ter gedachtenis, en gij zult hem den Heere tot een feest vieren; gij zult hem vieren onder uwe geslachten tot eene eeuwige inzetting.

15 Zeven dagen zult gijlieden ongezuurde broeden eten, maar op den eersten dag zult gij het zuurdeeg wegdoen uit uwe huizen; want wie het gedeesemde eet van den eersten dag af tot op den zevenden dag, die zelfde ziele zal uitgeroeid worden uit Israël.

10 En op den eersten dag zal er eene heilige verzameling zijn, ook zult gij eene heilige verzameling hebben op den zevenden dag: daar zal geen werk op denzelven gedaan ■worden; maar wat door iedere ziele gegeten zal worden, dat alleen mag door ulieden bereid worden.

17 Zoo onderhoudt dan de ongezuurde broeden, dewijl ik juist op dien dag ulieder heiren uit Egypteland geleid zal hebben; daarom zult gij dezen dag houden onder uwe geslachten tot eene eeuwige inzetting.

18 In de eerste maand op den veertienden dag der maand, in den avond, zult gij ongezuurde broeden eten, tot den éénentwintigsten dag der maand in den avond.

19 Dat er zeven dagen lang geen zuurdeesem in uwe huizen gevonden worde; want al wie het gedeesemde eten zal, die ziele zal uit de vergadering Israëls uitgeroeid worden, hij zij een vreemdeling of een ingeborene des lands.

20 Gij zult niets eten dat ge-deesemd is, in alle uwe woningen • zult gij ongezuurde broeden eten.

21 Mozes dan riep alle de oudsten van Israël en zcide tot hen: Leest uit en neemt u lammeren voor uwe huisgezinnen, en slacht het Pascha.

22 Neemt dan een bundeltje hysop, en doopt het in \'t bloed dat in een bekken zal wezen, en strijkt aan den bovendorpel en aan do beide zijposten van dat bloed, \'t welk in het bekken zijn zal; doch u aangaande, niemand zal uitgaan uit de deur zijns huizes tot aan den morgen;

23 want de Heere zal dóórgaan om de Egyptenaren te slaan; doch wanneer hij het bloed zien zal aan den bovendorpel en aan de twee zijposten, zoo zal de Heere de deur voorbijgaan, en den verderver niet toelaten in uwe huizen te komen om te slaan.

24 Onderhoudt dan deze zake tot eene inzetting voor u en voor uwe kinderen tot in eeuwigheid.

25 En het zal geschieden als gij in dat land komt dat u de Heere geven zal, gelijk hij gesproken heeft, zoo zult gij dezen dienst onderhouden.

2lt;i En het zal geschieden wanneer uwe kinderen tot u zullen zeggen: Wat _Lhebt gij daar voor eenen dienst?

27 zoo zult gij zeggen: Dit is den Heere een Paascholfer, die voor de huizen der kinderen Israëls voorbijging in Egypte, toen hij de Egyptenaars sloeg en onze huizen bevrijdde. Toen boog zich het volk en nijgde zich.

28 En de kinderen Israëls gingen en deden het: gelijk de Heere Mozes en Aaron geboden had, al-zóó deden zij.

29 En het geschiedde te middernacht dat de Heere alle de eerstgeborenen in Egypteland sloeg, van den eerstgeborene Farao\'s af die op zijnen troon zitten zoude, tot op den eerstgeborene des gevangenen, die in het gevangenhuis

was, en alle eerstgeborene der beesten.

30 En Farao stond op bij nacht, bij en alle zijne knechten, en alle de Egyptenaars; en daar was een groot geschrei in Egypte, want daar was geen huis waarin niet een doode was.

31 Toen riep hij Mozes en Aaron in den-nacht, en zeide: Maakt u op, trekt uit het midden van mijn volk, zoo gijlieden als de kinderen van Israël; en gaat henen, dient den Hkere, gelijk gijlieden gesproken hebt.

32 Neemt ook met u uwe schapen en uwe runderen, zooals gij gesproken hebt, en gaat henen, en zegent mij ook.

33 En de Egyptenaars hielden sterk aan bij het volk, haastende om die uit het land te drijven; want zij zeiden: Wij zijn allen dood.

34- En het volk nam zijn deeg op eer het gedeesemd was, hunne deegklompen, gebonden in hunne kleederen, op hunne schouderen.

35 13e kinderen Israels nu hadden gedaan naar het woord van Mozes, en hadden van de Egypte-naren geëischt zilveren vaten en gouden vaten en kleederen.

36 Daartoe had de Hëere het volk genade gegeven in de oogen der Egyptenaren, dat zij hun hunne bogoerte deden; oh zij beroofden de Egyptenaren.

37 Alzoo reisden de kinderen Israels uit van Harneses naar Suk-koth, omtrent zeshonderdduizend te voet, mannen alleen, behalve cle kinderkens;

38 en veel vermengd volk trok ook met hen op, en schapen en runderen, zeer veel vee.

39 En zij bakten van het deeg dat zij uit Egypte gebracht hadden ongezuurde koeken, want het was niet gedeesemd; overmits zij uit Egypte uitgedreven werden, zoodat zij niet vertoeven konden noch ook teerkost voor zich bereiden.

40 De tijd nu der woning, die de kinderen Israels in Egypte gewoond hebben, is vierhonderd Jaar en der-lig jaar.

41 En het geschiedde ten einde van de vierhonderd en dertig jaren, zoo is het juist op denzelfden dag geschied dat al de heiren des Heeren uit Egypteland gegaan zijn.

42 Dezen nacht zal men den Hee-re op het vlijtigst houden, omdat hij ze uit Egypteland geleid heeft; dit is de nacht des Heeren, die op het vlijtigst moet gehouden worden van alle de kinderen Israëls, onder hunne geslachten.

43 Voorts zeide de Heere tot Mozes en Aaron: Dit is de inzetting van het Pascha: geens vreem-delings zoon zal daarvan eten;

44 doch alle knecht van iedereen, die voor geld gekocht is, nadat gij hem zult besneden hebben, dan zal hij daarvan eten:

45 geen uitlander noch huurling zal daarvan eten.

46 In één huis zal het gegeten worden; gij zult van het vleesch niet uit het huis naar buiten dragen, en zult geen been daaraan breken.

47 De gansche vergadering Israëls zal het doen.

48 Als nu een vreemdeling bij u verkeert, en den Heere het Pascha houden zal, dat alles wat mannelijk is bij hern besneden worde, en dan quot;kome hij daartoe om dat te houden, en hij zal wezen als een ingeborene dés lands; maar geen onbesnedene zal daarvan eten.

49 Éénerlei wet zij den ingeborene en den vreemdeling, die als vreemdeling in het midden van u verkeert.

50 En alle kinderen Israëls deden het; gelijk deHeehe Mozes en Aaron geboden had, alzóó deden zij.

51 En het geschiedde juist op denzelfden dag, dat de Heere de kinderen Israëls uit Egypteland leidde, naar hunne heiren.

HOOFDSTUK 13.

Toen sprak de Heere tot Mozes, zeggende:

2 Heilig mij alle eerstgeborenen, wat eenige baarmoeder opent, onder de kinderen Israëls, van men-schen en van beesten: dat is mijn.

3 Voorts zeide Mozes tot het volk; Gedenkt aan dezen zelfden

ia- dag, op welken gijlieden uit Egyp-fden te,quot; uit het diensthuis, gegaan zijt; des want de Heere heelt u door eetie jij_n Jsterke hand van hier uitgevoerd; ee- daarom zal het gedëesemde niet dat gegeten worden.

jft. ; 4 Heden gaat gijlieden uit, in die ^{tle maancl} Abih;

|_en 5 eft het zal geschieden als u de ;j_s Heere zal gebracht hebben in hot \' land der Kanaaniten en der He-tinten en der Amoriten en der Heviten en der Jebusiten, hetwelk _n: \' hij uwen vaderen gezworen heelt u te geven, een land vloeiende van _r, melk en honig, zoo zult gij dezen j. dienst houden in deze maand, j\' G Zeven dagen zult gij onge-

\' zuurde brooden eten, en op den n- 5 zevenden dag zal den Heere een ³ feest zijn.

_l 7 Zeven dagen zullen ongezuur-

, de brooden gegeten worden, en het gedeesemde zal bij u niet gezien worden, ja daar zal geen zuurdeeg bij u gezien worden, in alle uwe palen.

8 En gij zult uwen zoon te kennen geven te dien dage, zeggende: Vit is om hetgeen de Heere mij gedaan heeft toen ik uit Egypte uittoog.

9 En het zal u zijn tot een tee-ken op uwe hand en tot eene gedachtenis tusschcn uwe oogen, opdat de wet des Heeren in uwen mond zij, omdat u de Heere door eene sterke hand uit Egypte uitgevoerd heeft.

10 Daarom onderhoudt deze inzetting ter bestemder tijd, van jaar tot jaar.

11 Het zal ook geschieden wanneer u de Heere in het land der Kanaaniten zal gebracht hebben, gelijk hij u en uwen vaderen gezworen iieeft, en hij het u zal gegeven hebben:

12 zoo zult gij tot den Heere doen overgaan alles wat de baarmoeder opent, ook alles wat de baarmoeder opent van de vrucht der beesten, die gij hebben zult: de mannetjes zullen des Heeren zijn.

\'13 Doch al wat de baarmoeder der ezelin opent zult gij lossen met een lam; wanneer gij het nu niet

lost, zoo zult gij het den nek breken, maar alle eerstgeborenen des menschen onder uwe zonen zult gij lossen.

14 Wanneer het geschieden zal dat uw zoon u morgen zal vragen, zeggende: Wat is dat? zoo zult gij tot hem zeggen: De Heere heeft ons door eene sterke hand uit Egypte, uit den diensthuize, uitgevoerd ;

15 want het geschiedde toen Farao zich verhardde ons te laten trekken, zoo doodde de Heere alle eerstgeborenen in Egypteland, van des menschen eerstgeborene af tot den eerstgeborene der beesten: daarom oiier ik den Heere de mannetjes van alles wat de baarmoeder opent; doch alle eerstgeborenen mijner zonen los ik.

1(5 En het zal tot een teeken zijn op uwe hand, en tot voorhoofd-spanselen tusschcn uwe oogen; want de Heere heeft door eene sterke hand ons uit Egypte uitgevoerd.

17 En het is geschied toen Farao het volk had laten trekken, zoo leidde ze God niet op den weg van der Filistijnen land, hoewel die nader was; want God zeidc: Dat het den volke niet rouwe als zij den strijd zien zouden, en het niet wederkcere naar Egypte;

18 maar God leidde het volk öm door don weg van de woestijn der Schelfzee. Dq kinderen Israels nu togen bij vijven uit Egypte-land.

19 En Mozes nam Jozefs beende-deren met zich; want hij had met een zwaren eed den kinderen Israels bezworen , zeggende: God zal ulieden voorzeker bezoeken; voert dan mijno beenderen met ulieden op van hier.

20 Alzoo reisden zij uit Suk-koth, en zij legerden zich in Et-ham aan het einde der woestijn.

21 En de Heere toog voor hun aangezicht, des daags in eene wolkkolom dat hij ze op den weg leidde, en des nachts in eene vuurkolom dat hij ze lichtte, om voort te gaan dag en nacht:

22 hij nam de wolkkolom des daags en de vuurkolom des nachts

niet weg van liet aangezicht des volks.

HOOFDSTUK 14.

Toen sprak de Heere tot Mo-zes, zeggende:

2 Spreek tot de kinderen Israels, dat zij wederkeeren en zich legeren vóór Pi-Hahiroth, Uis-schen Migdol en tusschen de zee: vóór Baal-Zefon, daartegenover zult gij u legeren aan de zee.

6 Farao dan zal zeggen van de kinderen Israels: Zij zijn verward in het land, de woestijn heeft ze besloten.

4 En ik zal Farao\'s harte verstokken, dat hij hen najage; en ik zal aan Farao en aan al zijn heir verheerlijkt worden, alzoo dat de Egypténaars zullen weten dat ik de Heere ben. En zij deden alzoo.

5 Toen nu den Koning van Egypte werd geboodschapt dat het volk vluchtte, zoo is het hart Farao\'s en zijner knechten veranderd jegens het volk, en zij zeiden: Waarom hebben wij dat gedaan, dat wij Israël hebben laten trekken dat zij ons niet dienden?

6 En hij spande zijnen wagen aan, en nam zijn volk met zich,

7 en nam zeshonderd uitgelezene wagens, ja alle de wagens van Egypte, en de hoofdlieden over die allen.

8 Want de Hkere verstokte het hart van Farao, den Koning van Egypte, dat hij de kinderen Israels najoeg; doch de kinderen Israels waren door eene hooge hand uitgegaan.

9 En do Egypténaars jaagden ze na. en achterhaalden ze daar zij zich .gelegerd hadden aan de zee; alle Farao\'s paarden, wagens, en zijne ruiters en zijn heir; nevens Pi-Hahiroth, vóór Baal-Zefon.

10 Als nu Farao nabij gekomen was, zoo hieven de kinderen Israels hunne oogen op, en zie, de Egypténaars togen achter hen; en zij vreesden zeer; toen riepen de kinderen Israels tot den Heere,

11 en zij zeiden tot Mozes: Hebt gij ons daarom, omdat er in Egypte gansch geene graven waren, weggenomen, opdat wij in deze woestijn sterven zouden? Waarom hebt gij ons dat gedaan, dat gij ons uit Egypte uitgevoerd hebt?

12 Is dit niet het woord dat wij in Egypte tot u spraken, zeggende: lïoud af van ons, en laat ons de Egyptenaren dienen? Want het ware ons beter geweest de Egyptenaren te dienen dan in deze woestijn te sterven.

13 Doch Mozes zeide tot het volk : Vreest niet, staat vast, en ziet het heil de-j Heeren, dat hij heden aan ulieden doen zal; want de Egypténaars, die gij heden gezien hebt, zult gij niet weder zien in der eeuwigheid.

14 De Heere zal voor ulieden strijden, en gij zult stille zijn.

15 Toen zeide do Heere tot Mozes: Wat roept gij tot mij? Zeg den kinderen Israels dat zij voorttrekken.

16 En gij, hef uwen staf op, en strek uwe hand uit over de zee en klief zo, dat de kinderen Israels door het midden der zee gaan op het droge.

17 En ik, zie, ik zal het harte der Egyptenaren verstokken, dat zij na hen daar ingaan; en ik zal verheerlijkt worden aan Farao en aan al zijn heir, aan zijne wage-nen en aan zijne ruiteren.

18 En de Egypténaars zullen weten dat ik de Heere ben, wanneer ik verheerlijkt zal worden aan Farao, aan zijne wagenen en aan zijne ruiteren.

19 En de Engel Gods, die vóór het heir Israels ging, vertrok en ging achter hen; de wolkkolom vertrok óók van hun aangezicht en stond achter hen,

20 en zij kwam tusschen het legorder Egyptenaren en tusschen het leger Israels, en de wolk was tegelijk duisternis en verlichtte den nacht; zoodat de één tot den ander niet naderde den ganschen nacht.

21 Toen nu Mozes zijne hand uitstrekte over de zee, zoo deed de Heere de zee weggaan door eenen sterken oostenwind, dien ganschen nacht, en maakte de zee droog, en de wateren werden gekliefd.

22 En de kinderen Israëls zijn ingegaan in \'t midden van de zee, op liet di-oge, en de wateren waren liun een muur aan hunne rechter- en aan hunne linkerhand.

23 En de Egyplenaars vervolgden ze en gingen er in achter hen, alle Farao\'s paarden, zijne wagenen en zijne ruiteren, in \'t midden van de zee.

24 En het geschiedde in de morgenwake dat de Heere in de kolom des vuurs en der wolk zag op het leger der Egyptenaren, en hij verschrikte het leger der Egyp* tenaren.

25 En hij stiet de raderen hunner wagenen weg, en deed zo zwaarlijk voortvaren. Toen zeiden de Egyptenaars: Laat ons vlieden van het aangezicht Israëls, want de Heere strijdt voor hen tegen de Egyptenaars.

2ü En de Heere zeide tot Mo-zes: Strek uwe hand uit over de zee, dat de wateren wederkeeren over de Egyptenaars, over hunne wagenen en over hunne ruiters.

27 Toen strekte Mozes zijne hand uit over de zee, en de zee kwam weder tegen het naken van den morgenstond tot hare kracht, en de Egyptenaars vluchtten die tegemoet, en de Heere stortte de Egyptenaars in \'t midden der zee;

28 want als de wateren wederkeerden, zoo bedekten zij de wagenen en de ruiters des ganschen heirs van Farafc, dat hen nagevolgd was in de zee: er bleef niet één van hen overig.

29 Maar de kinderen Israëls gingen op het droge, in \'t midden der zee, en de wateren waren hun een muur aan hunne rechter- en aan hunne linkerhand.

30 Alzoo verloste de Heere Israël op dien dag uit de hand der Egyptenaren; en Israël zag de Egyptenaren dood aan den oever der zee.

31 Ook zag Israël de groote hand die de Heere aan de Egyptenaren bewezen had; en het volk vreesde den Heere, en geloofde in den Heere, en aan Mozes zijnen knecht.

HOOFDSTUK 15.

Toen zong Mozes en do kinderen Israëls den Heere dit lied en spraken, zeggende: Ik zal den Heere zingen, want hij is hoog verheven: het paard èn zijnen ruiter heeft hij in de zee geworpen.

2 De Heere is mijn kracht en lied, en hij is mij tot een heil geweest; deze is mijn God, daarom zal ik hem eene iiefelijke woning maken; hij is mijns vaders God, dies zal ik hem verheffen.

3 Do Heere is een krijgsman; Heere is zijn naam.

4 Hij heeft Farao\'s wagens en zijn heir in de zee geworpen, en de keure zijner hoofdlieden zijn verdronken iu de Schelfzee:

5 de afgronden hebben ze bedekt, zij zijn in de diepten gezonken als een steen.

G O Heere, uwe rechterhand is verheerlijkt geworden in macht, uwe rechterhand, o Heere, heeft den vijand verbroken;

7 en door uwe groote hoogheid hebt gij die tegen u opstonden omgeworpen; gij hebt uwen brandenden toorn uitgezonden, die ze verteerd heeft als een stoppel;

8 en door het geblaas van uwen neus zijn de wateren opgehoopt geworden, de stroomen hebben overeind gestaan als een hoop, de afgronden zijn stijf geworden in het harte der zee.

9 De vijand zeide: Ik zal vervolgen, ik zal achterhalen, ik zal den buit doelen, mijne ziele zal van hen vervuld worden, ik zal mijn zwaard uittrekken, mijne hand zal ze uitroeien:

10 gij hebt met uwen wind geblazen, de zee heeft ze bedekt, zij zonken onder als lood, in geweldige wateren.

11 O Heere, wie is als gij onder de goden? Wie is als gij, verheerlijkt in heiligheid, vreese-lijk in lofzangen, doende wonder?

12 Gij hebt uwe rechterhand uitgestrekt, de aarde heeft ze verslonden.

13 Gij leiddet door uwe weldadigheid dit volk dat gij verlost

hebt, gij voert ze zacïitkens door uwe sterkte tot de liefelijke woning uwer heiligheid.

14 De volken hebben het gehoord, zij zullen sidderen; weedom heeft de ingezetenen van Palestina bevangen.

■ \'15 Dan zullen de vorsten Edoms verbaasd wezen,, beving zal de machtigen der Moabiten bevangen, alle de ingezetenen van Kanaan zullen versmelten.

16 Verschrikking en vreeze zal op hen vallen, door de grootheid van uwen arm zullen zij verstommen als een steen, totdat uw volk, Heere, henen doorkome, totdat dit volk henen doorkome, dat gij verworven hebt.

17 Die zult gij inbrengen, en planten ze op den berg uwer erfenis, ter plaatse, welke gij o Heere gemaakt hebt lot uwe woning, het heiligdom hetwelk uwe handen gesticht hebben, o Heehe.

18 De Heere znl in eeuwigheid en geduriglijk regeeren;

19 want Farao\'s paard, met zijnen wagen, met zijne ruiters, zijn in de zee gekomen, en de Heehe heeft de wateren der zee over hen doen wederkeeren, maar de kinderen Israels zijn op het droge in het midden van de zee gegaan.

20 En Mirjam de profetes, Aiiróns zuster, nam ecne trommel inbare hand; en alle de vrouwen gingen uit, haar na, met trommelen en met reien.

21 Toen antwoordde Mirjam hunlieden : Zingt den Heere, want hij is hoog verheven: hij heeft het paard met zijnen ruiter in de zee gestort.

22 Hierna deed Mozes de Isra-eliten voortreizen van de Schelfzee af, en zij trokken uit tot in de woestijn Sur, en zij gingen drie dagen in de woestijn, en vonden tjeen water.

23 Toen kwamen zij te Mara; doch zij konden het water van Mara niet drinken, want bet was bitter: daarom werd deszelfs naam genoemd Mara.

2^/i_: Toen murmureerde het volk tegen Mozes, zeggende: Wat zullen wij drinken?

25 Hij dan riep tot den Heere en de Heere wees hem een hout, dat wierp hij in dat water: toen werd het water zoet. Aldaar stelde hij het vo^/ceene inzetting en recht, en aldaar beproefde hij hetzelve,

20 en zeide: Is het dat gij met ernst naar de stemme des HÊeren uws Gods hooren zult, en doen wat recht is in zijne oogen, en uwe ooren nijgt tot zijne geboden, en houdt alle zijne inzettingen: zoo zal ik geene der krankheden op u leggen die ik op Egypfeland gelegd heb; want ik l3en de Heere, uw heelmeester.

27 Toen kwamen zij te Elim, en daar waren twaalf waterfonteinen en zeventig palmboomen; en zij legerden zich aldaar aan de wateren.

HOOFDSTUK 1G.

Toen zij van Elim gereisd waren, zoo kwam de gansche vergadering der kinderen Israels in de woestijn Sin, welke is tusschen Elim en tusschen Sinaï, op den vijftienden dag der tweede maand nadat zij uit Egypteland uitgegaan waren.

2 En de gansche vergadering der kinderen Israels murmureerde tegen Mozes en tegen Aaron inde woestijn,

3 cn de kinderen Israels zeiden tot hen: Och, dat wij in Egypteland gestorven waren door de hand des Heeren, toen wij bij de vleesch-potten zaten , toen wij tot verzadiging brood aten! Want gijlieden hebt ons uitgelekfln deze woestijn, om deze gansche gemeente door den honger te dooden.

4 Toen zeide do Heere tot Mozes: Zie, ik zal voor ulieden brood uit den hemel regenen; en het volk zal uitgaan en verzamelen elke dagmaat op haren dag, opdat ik het beproeve of het in mijne wet ga, of niet.

5 En het zal geschieden op den zesden dag, dat zij bereiden zullen hetgeen zij ingebracht zullen hebben: dat zal dubbel zijn boven hetgeen dat zij dagelijks zullen verzamelen.

6 Toen zeide Mozes en Aiiron tot alle de kinderen Israels: Aan den avond, dan zult gij weten dat

ii de Heere uit Egypteland uitgeleid heeft:

7 en morgen, dan zult gij des Heeren heerlijkheid zien, dewijl hij uwe murmureeringen tegen den Heere gehoord heeft; want wat zijn wij, dat gij togen ons murmureert?

8 Voorts zeide Mozes: Als de Heere ulieden aan den avond vleesch te eten zal geven, en aan den morgen brood tot verzadiging, het zal zijn omdat de Heere uwe murmureeringen gehoord heeft, die gij tegen.hem murmureert; want wat zijn wij? Uwe murmu-reeringen zijn niet tegen ons, maar tegen den Heere.

9 Daarna zeide Mozes tot Asiron: Zeg tot de gansche vergadering der kinderen Israëls: Nadert voor het aangezicht des Heeren, want hij heeft uwe murmureeringen gehoord.

10 En het geschiedde als Aaron tot de gansche vergadering der kinderen Israëls sprak, en zij zich naar de woestijn keerden, zoo zie, de heerlijkheid des Heeren verscheen in de wolk.

11 Ook heeft de Heere tot Mozes gesproken, zeggende:

12 Ik heb de murmureeringen der kinderen Israëls gehoord: spreek tot hen, zeggende: Tusschen de twee avonden zult gij vleesch eten, en aan den morgen zult gij met brood verzadigd worden; en gij zult weten dat ik de Heere uw Ood ben.

13 En het geschiedde aan den avond, dat er kwakkelen opkwamen en het leger bedekten; en aan den morgen lag de dauw rondom het leger:

14 als nu de liggende dauw opgevaren was, zoo zie, over de woestijn was een klein rond ding, klein als de rijm, op de aarde.

15 Toen nu de kinderen Israëls het zagen, zoo zeiden zij de één tot den ander: Het is Man; want zij wisten niet wat het was. Mozes dan zeide tot hen: Dit is het brood, \'t welk de Heere ulieden te eten gegeven heeft.

16 Dit is het woord dat de Heere geboden heeft: Verzamelt daarvan een ieder naardat hij eten mag, een gomer voor een hoofd, naar het getal van uwe zielen: ieder zal nemen voor degenen, die in zijne tent zijn.

17 En de kinderen Israëls deden alzoo, en verzamelden, de één veel en de ander weinig.

18 Doch als zij het met den gomer maten, zoo had degeen die veel verzameld had niets over, en dengcen die weinig verzameld had ontbrak niet; een iegelijk verzamelde zooveel als hij eten mocht.

19 En Mozes zeide tot hen : Niemand late daarvan over tot den morgen.

20 Doch zij hoorden niet naar Mozes, maar sommige mannen lieten daarvan over tot den morgen: toen wiessen daar wormen in en het werd stinkende, dies werd Mozes zeer toornig op hen.

21 Zij nu verzamelden dat allen morgen, een iegelijk naar dat {hij eten mocht, want als de zon heet werd, zoo versmolt het.

22 En het geschiedde op den zesden dag dat zij dubbel brood verzamelden, twee gomers voor één; en al de oversten der vergadering kwamen en verkondigden het Mozes.

23 Hij dan zeide lot hen: Dit is het dat de Heere gesproken heeft: morgen is de ruste, de heilige sabbat des Heeren: wat gij bakken zoudt, bakt dat, en ziedt wat gij zieden zoudt; en al wat overblijft, legt het op voor u in bewaring tot den morgen.

24 En zij leiden dat op tot den morgen, gelijk Mozes geboden had; en het stonk niet en er was geen worm in.

25 Toen zeide Mozes: Eet dat heden, want het is heden de sabbat des Heeren; gij zult het heden op het veld niet vinden.

26 Zes dagen zult gij het verzamelen; doch op den zevenden dag is het sabbat, op denzelven zal het niet zijn.

27 En het geschiedde op den zevenden dag dat sommigen van het volk uitgingen om te verzamelen, doch zij vonden niet.

28 Toen zeide de Heere tot

Mozes: Hoelang weigert gijlieden le houden mijne geboden en mijne wetten ?

29 Ziet, omdat de Heere ulieden den sabbat gegeven heeft, daarom geeft hij u op den zesden dag voor twee dagen brood; een ieder blijve in zijne plaats: dat niemand uit zijne plaats ga op den zevenden dag.

30 Alzoo rustte het volk op den zevenden dag.

31 En het huis Israels noemde zijnen naam Man; en het was als korianderzaad, wit, en de smaak daarvan was als honigkoeken.

32 Voorts zeide Mozes: Dit is het woord, hetwelk de Heere bevolen heeft: Vul een gomer daarvan tot bewaring voor uwe geslachten, opdat zij zien het brood, dat ik ulieden heb te eten gegeven in deze woestijn, toen ik u uit Egypteland uitleidde.

33 Ook zeide Mozes tot Ailron: Neem eene kruik en doe een gomer vol Man daarin, en zet ze voor het aangezicht des Heeren, tot bewaring voor uwe geslachten.

34 Gelijk als de Heere aan Mozes geboden had, alzoo zette ze Aaron vóór de getuigenis tot bewaring.

35 En de kinderen Israels aten Man veertig jaar, totdat zij ineen bewoond land kwamen; zij aten Man totdat zij kwamen aan de pale des lands Kanaan.

36 Een gomer nu is het tiende-deel van eene efa.

HOOFDSTUK 17.

Daarna toog de gansche vergadering der kinderen Israels, naar hunne dagreizen, uit de woestijn Sin, op het bevel des Heeren, ön zij legerden zich te Rafidim. Di\'ulr nu was geen water voor het volk om te drinken.

2 Toen twistte het volk met Mozes, en zeiden: Geeft gijlieden ons water dat wij drinken. Mozes dan zeide tot hen: Wat twist gij met mij? Waarom verzoekt gij den Heere?

3 Toen nu het volk aldaar dorstte naar water, zoo murmureerde het volk tegen Mozes, en het zeide: Waartoe hebt gij ons nu uit Egypte doen optrekken, opdat gij mij en mijne kinderen en mijn vee van dorst deedt sterven?

4 Zoo riep Mozes tot den Heere , zeggende: Wat zal ik dezen volke doen? Daar feilt niet veel aan of zij zullen mij steenigen.

5 Toen zeide de Heere tot Mozes : Ga henen voor het aangezicht des volks, en neem met u uit de oudsten van Israël, en neem uwen staf in uwe hand, waarmede gij do rivier sloegt, en ga henen:

6 zie, ik zal aldaar voor uw aangezicht op den rotssteen in iioreb staan; en gij zult op den rotssteen slaan, zoo zal daar water uitgaan, dat het volk drinke. Mozes nu deed alzoo voor de oogen der oudsten van Israël;

7 en hij noemde den naam dier plaats Massa en Meriba, om den twist der kinderen Israels, en omdat zij den Heere verzocht hadden, zeggende: Is de Heere in het midden van ons of niet?

8 Toen kwam Amalek en streed tegen Israël in Rafidim.

9 Mozes dan zeide tot Jozua: Kies ons mannen, en trekt uit, strijdt togen Amalek; morgen zal ik op des heuvels hoogte staan, en de staf Godes zal in mijne hand zijn.

10 Jozua nu deed als Mozes hem gezegd had, strijdende tegen Amalek; doch Mozes, Aaron en Hur klommen op de hoogte des heuvels.

11 En het geschiedde terwijl Mozes zijne hand ophief, zoo was .Israël de sterkste; maar terwijl hij zijne hand nederliet, zoo was Amalek de sterkste.

12 Doch Mozes handen werden* zwaar; daarom namen zij eenen steen on leiden dien onder hem, dat hij daarop zat, en Aaron en Hur onderstutteden zijne handen , de één op deze, de ander op de andere zijde: alzoo waren zijne handen gewis, totdat de zon onderging ,

13 alzoo dat Jozua Amalek en zijn volk krenkte door de scherpte des zwaards.

14 Toen zcidc do Heeue tot Mozes: Schrijf dit ter gedachte-nisse in een boek, en leg het in de ooren van Jozua, datik de gedachtenis van Amalek geheel uitdelgen zal van onder den hemel.

15 En Mozes bouwde een altaar, en hij noemde deszelfs naam: De Heere is mijn banier.

16 En hij zeide: Dewijl de hand op den troon des Heeren is, zoo zal de oorlog des Heeren tegen Amalek zijn, van geslachte tot geslachte.

HOOFDSTUK. 18.

Toon Jethro, Priester van Mi-dian, Mozes schoonvader, hoorde al wat God aan Mozes en aan Israël, zijn volk, gedaan had, dat de Heere Israël uit Egypte uitgevoerd had,

2 zoo nam Jethro, Mozes schoonvader , Zippora, Mozes huisvrouw (nadat hij zo wedergezonden had),

3 met hare twee zonen, waarvan de één genaamd was Gersom (wanthij zeide: Ik ben een vreemdeling geweest in een vreemd land),

4 en de naam des anderen was Eliëzer: Want, zeide hij, de God mijns vaders is tot mijne hulp ge- | weest, en heeft mij verlost van Farao\'s zwaard.

5 Toen nu Jethro , Mozes schoonvader, met zijne zonen en zijne huisvrouw tot Mozes kwam in de woestijn aan den berg Godes, waar hij zich gelegerd had,

6 zoo zeide hij tot Mozes: Ik, uw schoonvader Jethro kom tot u met uwe huisvrouw, en hare beide zonen met haar.

7 Toen ging Mozes uit, zijnen schoonvader tegemoet, en hij boog zich en kuste hem. en zij vraagden de één den ander naar zijnen welstand, en zij gingen naar de tent.

8 En Mozes vertelde zijnen schoonvader alles wat de Heere aan Farao en aan de Egyptenaren gedaan had om Israëls wille, al de moeite die hun op dien weg ontmoet was, en dat de Heere hen verlost had.

9 Jethro nu verheugde zich over al het goede \'t welk de Heere Israël gedaan had. dat hij \'t verlost had uit der Egyptenaren hand;

10 en Jethro zeide: Gezegend zij de Heere, die ulieden verlost heeft uit de hand der Egyptenaren en uit Farao\'s hand, die dit volk van onder de hand der Egyptenaren verlost heeft:

11 nu weet ik dat de Heere grooter is dan alle ^oden, want in de zaak waarin zij trotschelijk gehandeld hebben was hij boven hen.

12 Toen nam Jethro, Mozes schoonvader, Gode brandoffer en slachtolferen, en Aaron kwam, en alle de oversten van Israël, om brood te eten met Mozes schoonvader voor het aangezicht Gods.

13 Doch het geschiedde des anderen daags, zoo zat Mozes om het volk te richten, en het volk stond vóór Mozes van den morgen tot den avond.

14 Als Mozes schoonvader zag alles wat hij den volke deed, zoo zeide hij: Wat ding is dit dat gij den volke doet? Waarom zit gij zelf alleen, en al het volk staat vóór u van den morgen tot den avond ?

15 Toen zeide Mozes tot zijnen schoonvader: Omdat dit volk tot mij komt om God raad te vragen:

i(J wanneer zij eene zaak hebben, zoo komt het tot mij, dat ik richte tusschen den man en tus-schen zijnen naaste, en dat ik/mn bekend make Godes instellingen en zijne wetten.

17 Doch Mozes schoonvader zeide tot hem: De zaak is niet goed die gij doet:

18 gij zult geheel vervallen, zoo gij als dit volk \'t welk bij u is; want deze zaak is te zwaar voor u, gij alléén kimt ze niet doen.

19 Hoor nu mijne stem, ik zal u raden, en God zal met u zijn: wees gij voor het volk bij God, en breng gij de zaken voor God;

20 en verklaar hun de instellingen en de wetten, en maak hun bekend den weg, waarin zij wandelen zullen en het werk, dat zij doen zullen.

21 Doch zio gij om onder al het volk naar kloeke mannen, god-vreezende, waarachtige mannen, de gierigheid hatende; stel ze over hen, oversten der duizenden , oversten der honderden, oversten der vijftigen, oversten der tienen,

22 dat zij dit volk te allen tijde richten; doch het geschiede dat zij alle groote zaken aan u brengen, maar dat zij alle kleine zaken richten; verlicht alzoo uzelven, en laat ze met u dragon.

23 Indien gij deze zake doet, en God het u gebiedt, zoo zult gij kunnen bestaan; zoo zal ook al dit volk in vrede aan zijne plaats komen.

24 Mozes nu hoorde naar zijns schoonvaders stem, en hij deed alles Avat hij gezegd had;

25 en Mozes verkoos kloeke mannen uit gansch Israël, en maakte ze tot hoofden over het volk: oversten der duizenden, oversten der honderden, oversten der vijftigen, en oversten der tienen ,

26 dat zij het volk te allen tijde richtten, de harde zake tot Mozes brachten, maar zij alle kleine zaak richtten.

27 Toen liet Mozes zijnen schoonvader trekken; en hij ging naar zijn land.

HOOFDSTUK 19.

In de derde maand na het uittrekken der kinderen Israels uit Egypteland, tenzelfden dage, kwamen zij in de woestijn Sinaï.

2 Want zij togen uit lUifidim, en kwamen in de woestijn Sinaï, en zij legerden zich in de woestijn; Israël nu legerde zich aldaar tegenover dien berg.

3 En Mozes klom op tot God, en de Heehe riep tot hem van den berg, zeggende: Aldus zult gij tot den huize Jakobs spreken en den kinderen Israëls verkondigen :

4 gijlieden hebt gezien wat ik den Egyptenaren gedaan heb, hoe ik u op vleugelen der arenden gedragen en u tot mij gebracht heb:

5 nu dan, indien gij naarstiglijk mijne slem gehoorzamen en mijn verbond houden zult, zoo zult gij mijn eigendom zijn uit alle volken, want de gansche aarde is mijn;

6 en gij zult mij een priesterlijk Koninkrijk en een heilig volk zijn. Dit zijn de woorden, die gij tot de kinderen Israëls spreken zult.

7 En Mozes kwam en riep de oudsten des volks, en stelde voor hunne aangezichten alle deze woorden , die de Heehe hem geboden had.

8 Toen antwoordde al het volk gelijkelijk en zeide: Al wat de Heehe gesproken heeft zullen wij doen. En Mozes bracht de woorden des volks wederom tot den Heehe.

9 En de Heehe zeide tot Mozes: Zie, ik zal tot u komen in eene dikke wolk, opdat het volk hoore als ik met u spreek, en dat zij ook eeuwig aan u gelooven. Want Mozes had den Heehe de woorden des volks verkondigd.

10 Ook zeide de Heehe tot Mozes: Ga tot den volke, en heilig ze heden en morgen, en dat zij hunne kleederen wasschen,

11 en bereid zijn tegen den derden dag; want op denderden dag zal de Heehe voor de oogen van al het volk afkomen op den berg Sinaï.

12 En bepaal het volk rondom zeggende: Wacht u op den berg te klimmen, en zijn einde aan te roeren: al wie den berg aanroert zal zekerlijk gedood worden;

13 geen hand zal hem aanroeren, maar hij zal zekerlijk gestee-nigd of zekerlijk doorschoten worden; hetzij een beest, hetzij een man, hij zal niet leven. Als de ramshoorn langzaam gaat, zullen zij op den berg klimmen.

14 Toen ging Mozes van den berg af tot het volk, en hij heiligde het volk; en zij wieschen hunne kleederen.

15 En hij zeide tot het volk: Weest gereed tegen den derden dag, en nadert niet tot de vrouw.

10 En het geschiedde ten derden dage, toen het morgen was, dat er op den berg donderen en bliksemen waren, en eene zware wolk,

en het geluid eener zeer sterke bazuin, zoodat al het volk verschrikte dat in het leger was.

*17 En Aiozes leidde het volk uit het leger, Gode tegemoet; en zij stonden aan het onderste des bergs.

18 En de gansche berg Sinaï rookte, omdat de Heere op den-zelven nederkwam in vuur; en zijn rook ging op als de rook van eenen oven, en de gansche berg beefde zeer.

19 Toen het geluid der bazuin gaande was en zeer sterk werd , sprak Mozes, en God antwoordde hem met eene stem.

20 Als de IIeere nedergekomen was op den berg Sinaï, op de spitse des bergs, zoo riep de Heere Mozes op de spitse des bergs; en Mozes klom op.

21 En de Heere zeide tot Mozes : Ga af, betuig dezen volke, dat zij niet doorbreken tot den Heere om te zien, en velen van hen vallen.

22 Daartoe zullen ook de Priesters, die tot den Heere naderen, zich heiligen, dat de Heere niet tegen hen uitbreke.

23 Toen zeide Mozes tot den Heere: Het volk zal op den berg Sinaï niet kunnen klimmen; want gij hebt ons betuigd , zeggende: Paal den berg af, en heilig hem.

24 De Heere dan zeide tot hem: Ga henen, klim af; daarna zult gij, en Aaron met u, opklimmen; doch dat de Priesters en het volk niet doorbreken om op te klimmen tot den Heere , dat hij tegen hen niet uitbreke.

25 Toen klom Mozes af tot het volk, en zeide het hun aan.

HOOFDSTUK 20.

Toen sprak God alle deze woorden, zeggende:

2 Ik ben de Heere, uw God, die u uit Egypteland, uit het diensthuis, uitgeleid heb.

3 Gij zult geene andere goden •voor mijn aangezicht hebben.

4 Gij zult u geen gesneden beeld noch eenige gelijkenis maken vo.n hetgeen dat boven in den hemel is, noch van hetgeen dat onder op de aarde is, noch van hetgeen dat in de wateren onder de aarde is.

5 Gij zult u voor die niet buigen noch hen dienen; want ik de Heere, uw God, ben een ijverig God , die de misdaad der vaderen bezoeke aan de kinderen, aan het derde en aan het vierde//d dergenen die mij haten;

6 en doe barmhartigheid aan duizenden dergenen, die mij liefhebben en mijnegeboden onderhouden.

7 Gij zult den name des Heeren uws Gods niet ijdellijk gebruiken , want de Heere zal niet onschuldig houden die zijnen naam ijdellijk gebruikt.

8 Gedenkt den sabbatdag, dat gij dien heiligt.

9 Zes dagen zult gij arbeiden en al uw werk doen;

10 maar de zevende dag is de sabbat des Heeren uws Gods: dan zult gij geen werk doen, gij noch uw zoon, noch uwe dochter, noch uw dienstknecht, noch uwe dienstmaagd, noch uw vee, noch uw vreemdeling, die in uwe poorten is;

11 want in zes dagen heeft de Heere den hemel en de aarde gemaakt, de zee en alles wat daarin is, en hij rustte ten zevenden dage: daarom zegende de Heere den sabbatdag, en heiligde den-zelven.

12 Eert uwen vader en uwe moeder , opdat uwe dagen verlengd worden in den lande, dat u de Heere uw God geeft.

13 Gij zult niet doodslaan.

14 Gij zult niet echtbreken.

15 Gij zult niet stelen.

16 Gij zult geen valsche getuigenis spreken tegen uwen naaste.

17 Gij zult niet begeeren uws naasten huis, gij zult niet begeeren uws naasten vrouw, noch zijnen dienstknecht, noch zijne dienstmaagd, noch zijnen os, noch zijnen ezel, noch iets dat uws naasten is.

18 En al het volk zag de donderen en de bliksemen, en het geluid der bazuin, en den rookenden berg; toen het volk zulks zag, weken zij af en stonden van verre,

19 en zij zeiden tot Mozes: Spreek

gij met ons, en wij zullen hooren; en dat God met ons niet spreke , opdat wij niet sterven.

20 En Mozes zeide tot het volk: Vreest niet, want God is gekomen opdat hij u beproefde, en opdat zijne vreeze \\ oor uw aangezicht zoude zijn, dat gij niet zon-digdet.

21 En het volk stond van verre; maar Mozes naderde tot de donkerheid alwaar God was.

22 Toen zeide de Heere tot Mozes: Aldus zult gij tot de kinderen Israëls zeggen : Gij hebt gezien dat ik met ulieden van den hemel gesproken heb.

23 Gij zult nevens mij niet maken zilveren goden, en gouden goden zult gij u niet maken.

24 Maak mij een altaar van aarde, en offer daarop uwe brand-offeren en uwe daukolferen, uwe schapen en uwe runderen; aan alle plaatse, daar ik mijns naams gedachtenis stichten zal, zal ik tot u komen en zal u zegenen.

25 Maar indien gij mij een stee-nen altaar zult maken , zoo zult gij dat niet bouwen van gehouwen steen; zoo gij uw houwijzer daarover verheft, zoo zult gij het ontheiligen.

26 Gij zult ook niet met trappen tot mijn altaar opklimmen, opdat uwe schaamte daarvoor niet ontdekt worde.

HOOFDSTUK 21.

Dit nu zijn de rechten; die gij hun zult voorstellen.

2 Als gij eenen Hebreeuwschen knecht kóopen zult, die zal zes jaren dienen, maar in het zevende zal hij voor vrij uitgaan, om niet.

3 Indien hij met zijn lijf ingekomen zal zijn, zoo zal hij met zijn lijf uitgaan; indien hij een getrouwd man was, zoo zal zijne vrouw niet hem uitgaan.

4 Indien hem zijn heer eene vrouw gegeven, en zij hem zonen of doch-teren gebaard zal hebben, zoo zal de vrouw en hare kinderen haars heeren zijn, en hij zaï met zijn lijf uitgaan.

5 Maai* indien de knecht ronduit zeggen zal: Ik heb mijnen heer, mijne vrouw en mijne kinderen lief, ik wil niet vrij uitgaan;

6 zoo zal hem zijn heer tot de goden brengen , daarna zal hij hem aan de deur of aan den post brengen , en zijn heer zal hem met eenen priem zijn oor doorboren, en hij zal hem eeuwig dienen.

7 Wanneer nu iemand zijne dochter zal verkocht hebben tot eene dienstmaagd , zoo zal zij niet uitgaan gelijk de knechten uitgaan.

8 Indien zij kwalijk bevalt in de oogen baars quot;heeren, dat hij ze niet ondertrouwd heeft, zoo zal hij ze doen lossen ; aan een vreemd volk haar te verkoopen zal hij niet vermogen , dewijl hij trouweloos met haar gehandeld heelt.

9 Maar indien hij ze aan zijnen zoon ondertrouwt, zoo zal hij met haar doen naar het recht der dochteren.

10 Indien hij voor zich eene andere neemt, zoo zal hij deze hare spijze, haar deksel, en haren huwelijksplicht niet onttrekken ;

11 en indien hij haar deze drie dingen niet doet, zoo zal zij om niet uitgaan, zonder geld.

12 Wie iemand slaat dat hij sterft, die zal zekerlijk gedood worden.

13 Doch indien hij hem niet belaagd heeft, maar God hem zijne hand heeft doen ontmoeten , zoo zal ik u eene plaats bestellen waar hij henenvliede.

14 Maar indien iemand tegen zijnen naaste moedwilliglijk gehandeld heeft, om hem met list te dooden, zoo zult gij denzelven van voor mijn altaar nemen, dat hij sterve.

15 Zoo wie zijnen vader of zijne moeder slaat, die zal zekerlijk gedood worden.

113 Voorts zoo wie een mensch steelt, hetzij dat hij dien verkocht heeft of dat hij in zijne hand gevonden wordt, die zal zekerlijk gedood worden.

17 Wie ook zijnen vader of zijne moeder vloekt, die zal zekerlijk gedood worden.

18 En wanneer mannen twisten, en de één slaat den ander met

eencn steen of met eenc vuist, en hij sterft niet maar valt te bedde:

19 indien hij weder opstaat, en op straat gaat bij zijnen stok, zoo zal hij die hem sloeg onschuldig zijn: alleen zal hij geven hetgeen hij verzuimd heeft, en bij zal hem volkomenlijk laten heelen.

20 Wanneer ook iemand zijnen dienstknecht of zijne dienstmaagd met eenen stok slaat, dat hij onder zijne hand sterft, die zal zekerlijk gewroken worden.

21 Zoo hij nogtans eenen dag of twee dagen overeind blijft, zoo zal hij niet gestraft worden; want hij is zijn geld.

22 quot;Wanneer nu mannen kijven, en slaan eene zwangere vrouw, dat haar de vrucht afgaat, doch het geen doodelijk verderf is, zoo zal hij zekerlijk gestraft worden, gelijk de man der vrouw hem oplegt , en hij zal het geven door de rechters;

23 maar indien het een doodelijk verderf zal zijn, zoo zult gij geven ziel voor ziel,

24 oog voor oog, tand voor tand, hand voor hand, voet voor voet,

25 brand voor brand, wond voor wond, buil voor buil.

26 Wanneer ook iemand het oog zijns dienstknechts of het oog zijner dienstmaagd slaat en het verderft, hij zal hem vrij laten gaan voor zijn oog.

27 En indien hij zijns dienstknechts tandof zijner dienstmaagd tand uitslaat, zoo zal hij hem vrijlaten voor zijnen tand.

28 En wanneer een os een man of vrouw stoot dat hij sterft, zoo zal de os zekerlijk gesteenigd worden, en zijn vleesch zal niet gegeten worden; maar de heer van den os zal onschuldig zijn.

29 Maar indien de os te voren stootig geweest is, en zijn heer daarvan overtuigd is geweest, en hij hem niet bewaard heeft, en hij doodt een man of vrouw, zoo zal die os gesteenigd worden, en zijn heer zal óók gedood worden.

30 Indien hem losgeld opgelegd wordt, zoo zal hij tot lossing zijner ziele geven naar alles wat hem zal opgelegd worden;

31 hetzij hij eenen zoon gestoo-ten heeft, of eene dochter gestoo-ten heeft, naar dat recht zal hem gedaan worden.

32 Indien de os een knecht of dienstmaagd stoot, hij zal zijnen heer dertig zilverlingen geven, en de os zal gesteenigd worden.

33 En wanneer iemand een kuil opent, of wanneer iemand een kuil graaft, en hij dekt hem niet toe, en een os of ezel valt daarin,

34 de heer des kuils zal het vergoeden, hij zal den heer des-zelven het geld uitkeeren, doch dat doode zal voor hem wezen.

35 Wanneer nu iemands os zijns naasten os kwetst dat hij sterft, zoo zal men den levenden os ver-koopen, en het geld daarvan half en half deelen, en den dooden zal men óók half en half deelen.

3(3 Of is het bekend geweest dat die os van te voren stootig was, en heeft zijn heer hem niet bewaard, zoo zal hij in alle manier os voor os vergelden; doch de doode zal voor hem wezen.

HOOFDSTUK 22.

Wanneer iemand een os of klein vee steelt, en slacht het of verkoopt het, die zal vijf runderen voor eenen os wedergeven, en vier schapen voor een stak klein vee.

2 Indien een dief gevonden wordt in het doorgraven, en hij wordt, geslagen dat hij sterft, het zal hem geen bloedschuld zijn.

3 Indien de zon over hem opgegaan is, zoo zal het hem eene bloedschuld zijn; hij zal het volkomen wedergeven: heeft hij niet, zoo zal hij verkocht worden voor zijne dieverij,

4 Indien \'de diefstal levend in zijne hand voorzeker gevonden werdt, hetzij os of ezel of klein vee, hij zal het dubbel wedergeven.

5 Wanneer iemand een veld of wijngaard laat afweiden, en hij zijn beest daarin drijft, dat het in eens anders veld weide, die zal het van het beste zijns velds en van het beste zijns wijngaards wedergeven.

90

C Wanneer een vuur uitgaat en vat de doornen, zoodat de koren-hoop verteerd wordt, of het staande koren, of het veld, hij die den brand heeft aangestoken zal het volkomen wedergeven.

7 Wanneer iemand zijnen naaste geld pf vaten te bewaren geeft, en het wordt uit diens mans huis gestolen: indien de dief gevonden wordt, hij zal het dubbel wedergeven ;

8 indien de dief niet gevonden wordt, zoo zal de heer des huizes tot de goden gebracht worden, of hij niet zijne hand aan zijns naasten have gelegd heeft.

9 Over alle zaak van onrecht over een os, over een ezel, over klein vee, over kleeding, over al het verlorene, hetwelk iemand zegt dat het zijne is , beider zaak zal voor de goden komen: welken de goden verwijzen, die zal hetzijnen naaste dubbel wedergeven.

10 Wanneer iemand aan zijnen naaste een ezel of os of klein vee of eenig beest te bewaren geeft, en het sterft, of het wordt bezeerd, of weggedreven dat het niemand ziet,

11 zoo zal des Heeren eed tus-sehen hen beiden zijn, of hij niet zijne hand aan zijns naasten have geslagen heeft; en de heer derzelve zal dien aannemen, en hij zal het niet wedergeven.

12 Maar indien liet door hem zekerlijk gestolen is, hij zal het zijnen heer wedergeven.

13 Is het gewisselijk verscheurd, dat hij het brenge tot getuige: zoo zal hij het verscheurde niet wedergeven.

14 En wanneer iemand van zijnen naaste wat begeert, en het wordt beschadigd of het sterft, zijn heer daar niet bij zijnde, zal hij het volkomen wedergeven;

15 indien zijn heer daar bij geweest is, zal hij het niet wedergeven; indien het gehuurd is, zoo is het voor zijne huur gekomen.

1G Wanneer nu iemand eene maagd verlokt die niet ondertrouwd is, en hij ligt bij haar, die zal haar zonder uitstel eencn bruidschat geven, dat zij hem ter vrouwe zij.

17 Indien haar vader ganschelijk weigert haar aan hem te geven, zoo zal hij geld geven, naar den bruidschat der maagden.

18 De tooveres zult gij niet laten leven.

19 Al wie bij een beest ligt, die zal zekerlijk gedood worden.

20 Wie den goden offert, behalve den Heeue alleen, die zal verbannen worden.

21 Gij zult ook den vreemdeling geen overlast doen noch hem onderdrukken , want gij zijt vreemdelingen geweest in Egypteland.

22 Gij zult geene weduwe noch wees beleedigen.

23 Indien gij ze eenigszins belee-digt, en indien zij eenigszins tot mij roepen, ik zal hun geroep zekerlijk verhoeren;

24 en mijn toorn zal ontsteken, en ik zal ulieden met den zwaarcle dooden, en uwe vrouwen zullen weduwen en uwe kinderen weezen worden.

25 Indien gij mijn volk , dat bij u arm is, geld leent, zoo zult gij tegen hetzelve niet zijn als een woekeraar: gij zult op hetzelve geen woeker leggen.

26 Indien gij eenigszins uws naasten kleed te pand neemt, zoo zult gij het hem wedergeven eer de zon ondergaat;

27 want dat alleen is zijn deksel, het is zijn kleed over zijne huid: waarin zoude hij liggen? Het zal dan geschieden wanneer hij tot mij roept, dat ik het zalhooren; want ik ben genadig.

28 De goden zult gij niet vloeken, en den overste in uw volk zult gij niet lasteren.

29 Uwe volheid en uwe tranen zult gij niet uitstellen: den eerstgeborene uwer zonen zult gij mij geven.

30 Desgelijks zult gij doen met uwe ossen en met uwe schapen; zeven dagen zullen zij bij hunne moeder zijn, ten achtsten dage zult gij ze mij geven.

31 Gij nu zult mij heilige lieden zijn: daarom zult gij geer. vleesch eten dat op het veld gescheurd is; gij zult het den hond voorwerpen.

HOOFDSTUK 23.

Gij zult geen valsch geruchte opnemen; en stel uwe hand niet bij den goddelooze, om een getuige tot geweld te zijn.

2 Gij zult de menigte tot booze zaken niet volgen; en gij zult niet spreken in eene twistigezaak, dat -gij u nijgt naar de menigte , om het recht te buigen.

3 Ook zult gij den geringe niet voortrekken in zijne twistige zaak.

4 .Wanneer gij uws vijands os of zijnen ezel dwalende ontmoet, gij zult hem denzelven zekerlijk wederbrengen.

5 Wanneer gij uws haters ezel onder zijnen last ziet liggen, zult gij dan nalatig zijn om het uwe te verlaten voor hem? Gij zult het in alle manieren met hem verlaten.

6 Gij zult het recht uws armen niet huigen in zijne twistige zaak.

7 Wees verre van valsche zaken; en den onschuldige en gerechtigc zult gij niet dooden; want ik zal den goddelooze niet rechtvaardigen.

8 Ook zult gij geen geschenk nemen; want liet geschenk verblindt de zienden, en het verkeert de zaak der rechtvaardigen.

Ö Gij zult ook den vreemdeling niet onderdrukken; want gijlieden Jlt;ent hot gemoed des vreemdelings, dewijl gij vreemdelingen geweest .zijt in Egypteland.

10 Gij zult ook zes jaar uw land bezaaien, en zijne inkomst verzamelen ;

11 maar in het zevende zult gij het laten rusten en stil liggen, dat de armen uws volks mogen eten, en het overige daarvan de beesten des veldseten mogen. Al-zóó zult gij ook doen met uwen wijngaard en met uwe olijf hoornen.

12 Zes dagen zult gij uwe werken doen, maar op den zevenden dag zult gij rusten; opdat uw os en uw ezel ruste, en dat uwer dienstmaagd zoon en de vreemdeling adem scheppe.

13 In alles dat ik tot ulieden gezegd heb zult gij op uwe hoede zijn; en den naam van andere goden zult gij niet gedenken, uit uwen mond zal hij niet gehoord worden.

14 Drie reizen in het jaar zult gij mij feest houden.

lö Het feest van de ongezuurde hrooden zult gij houden: zeven dagen zult gij ongezuurde broaden eten, (gelijk ik u geboden heb) ter bestemder tijd in de maand Abib, want in dezelve zijt gij uit Egypte getogen; doch men zal niet ledig voor mijn aangezicht verschijnen.

l(i En het feest des oogstes der eerste vruchten van uwen arbeid, die gij op het veld gezaaid zult hebben. En het feest der inzameling, op den uitgang des jaars, wanneer gij uwen arbeid uit het veld zult ingezameld hebben.

17 Driemaal \'sjaars zullen alle uwe mannen voor het aangezicht des Heeren Herren verschijnen.

18 Gij zult het bloed mijns offers met geen gedeesemde hrooden olfcren; ook zal het vette mijns feestes tot op den morgen niet vernachten.

1⁽J De eerstelingen der eerste vruchten uws lands zult gij in het huis des Heeren uws Gods brengen. Gij zult het bokje niet koken in de melk zijner moeder.

20 Zie, ikzendeenen Engel voor uw aangezicht, om u te behoeden op dezen weg, en om u te brengen tot de plaatse, die ik bereid heb:

21 hoed u voor zijn aangezicht, en wees zijne stem gehoorzaam, en verbitter hem niet; want hij zal ulieder overtredingen niet vergeven, want mijn Naam is in het binnenste van hem.

22 Maar zoo gij zijne stem quot;naar-stiglijk gehoorzaamt en doet al wat ik spreken zal, zoo zal ik uwer vijanden vijand en uwer weder-partijders wederpartij zijn;

23 want mijn Engel zal voor uw aangezicht giian, en hij zal u inbrengen tot de Amoriten en He-thiten en Fereziten en Kanaaniten, Heviten en Jebusiten, en ik zal ze verdelgen.

24 Gij zult u voor hunne goden

niet buigen noch hen dienen, ook zult gij naar hunne werken niet doen; maar gij zult ze geheel afbreken, en hunne opgerichte beelden ganschelijk vermorzelen,

25 en gij zult den Heere uwen God dienen: zoo zal hij uw brood en uw water zegenen, en ik zal de krankheden uit het midden van u weren;

26 daar zal geen misdrachtige noch onvruchtbare in uw land zijn; ik zal het getal uwer dagen vervullen;

27 ik zal mijnen schrik voor uw aangezicht zenden, en al het volk tot hetwelk gij komt versaagd maken, en ik zal maken dat alle uwe vijanden u den nek toekee-ren.

28 Ik zal ook horzelen voor uw aangezicht zenden ; die zullen van voor uw aangezicht uitstooten de Heviten, de Kanaaniten en de Hethiten.

29 Ik zal ze in één jaar van uw aangezicht niet uitstooten, opdat het land niet woest worde, en hot wild gedierte boven u niet vermenigvuldigd worde;

30 ik zal ze allengskens van uw aangezicht uitstooten, totdat gij gewassen zijt en het land erft.

31 En ik zal uwe landpalen zetten van de zee Suf tot aan de zee der Filistijnen, en van de woestijn tot aan de rivier; want ik zal de inwoners diens lands in ulieder hand geven, dat gij ze voor uw aangezicht uitstoot.

32 Gij zult met hen en met hunne goden geen verbond maken.

33 Zij zullen in uwen lande niet wonen, opdat zij u tegen mij niet doen zondigen; indien gij hunne goden dient, het zal u voorzeker tot een valstrik zijn.

HOOFDSTUK 24.

Daarna zeide hij tot Mozes: Klim op tot den Heere, gij en Aaron, Nadab en Abihu, en zeventig van de oudsten Israels; en buigt u neder van verre.

• 2 En dat Mozes alleen nadere tot den Heere, maar dat zij niet naderen; en het volk klimme óók niet op met hem.

3 Ais Mozes kwam en verhaalde den volke allo de woorden des Hee-ren en allo de rechten, toen antwoordde al het volk met ééne stem en zij zeiden: Alle deze woorden , die de Heere gesproken heeft zullen wij doen.

4 Mozes nu beschreef alle de woorden des Herren, en hij maakte zich des morgens vroeg óp, en hij bouwde een altaar onder aan den berg, en twaalf kolommen, naar de twaalf stammen Israels.

5 En hij zond de jongelingen der kinderen Israels, die brandofferen offerden en den Heere dankofferen offerden van jonge ossen.

6 En Mozes nam de helft des bleeds en zette het in bekkens, en de helft des bleeds sprengde hij op het altaar.

7 En hij nam het bock des ver-bonds, en hij las het voor de ooren des volks; en zij zeiden: Al wat do Heere gesproken heeft zullen wij doen, en gehoorzamen.

8 Toen nam Mozes dat bloed en sprengde het op \'t volk, en hij zeide: Zie, dit is het bloed van het verbond, \'t welk de Heerk met ulieden gemaakt heeft over alle die woorden.

9 Mozes nu en Aaron klommen opwaarts, ook Nadab en Abihu, en zeventig van de oudsten Israels.

10 En zij zagen den God Israels, en onder zijne voeten als een werk van saffiersteenen, en als de gestaltenis des hemels in zijne klaar-» beid.

11 Doch hij strekte zijne hand niet tot de afgezonderden der kinderen Israels, maarzij aten en dronken nadat zij God gezien haddon.

12 Toen zeide do Heere cot Mozes: Kom tot mij op der berg, en wees aldaar; en ik zal u stee-nen tafelen geven, en de wet en de geboden, die ik geschreven heb om hen te onderwijzen.

13 Toen maakte zich Mozes op met Jozua zijnen dienaar, en Mozes klom op den berg Godes,

14 en hij zeide tot do oudsten: Blijft gij ons hier totdat wij weder tot u komen; en zie, Aaron

en Hur zijn bij u: wie eenige zaken heeft zal tot hen komen.

15 Toen Mozes op den berg geklommen was, zoo hoeft eene wolk den berg bedekt,

40 en de heerlijkheid des IIee-ren woonde op den berg Sinaï, en de wolk bedekte hem zes dagen; en ten zevenden dage riep hij Mozes uit het midden der wolk.

17 En het aanzien der heerlijkheid des Heeren was als een verterend vuur, op het opperste diens bergs, in de oogen der kinderen Israels.

18 En Mozes ging in het midden der wolk, nadat hij op den berg geklommen was; èn Mozes was op dien borg veertig dagen en veertig nachten.

HOOFDSTUK 25.

Toon sprak do Heere tot Mozes, zeggende:

2 Spreek tot de kinderen Israels, dat zij voor mij een hefoffer nemen: van alle man, wiens harte zich vrijwillig bewegen zal, zult gijlieden mijn hefoffer nemen.

3 Dit nu is het hefoffer hetwelk gij van hen nemen zult: goud en zilver en koper;

4 alsook hemelsblauw, en purper, en scharlaken, en fijn linnen, en geitenhaar;

5 en roodgeverwde ramsvellen, en dassenvellen, en sittimhout;

6 olie tot den luchter; specerijen ter zalfolie, en tot rooking welriekende specerijen;

7 sardonyxsteenen en vervullende steenen\'tot denefod en tot den borstlap.

8 En zij zullen mij een heiligdom maken, dat ik in het midden van hen wone.

9 Naar al wat ik u tot een voorbeeld dezes Tabernakels en een voorbeeld van al doszolfs gereedschap wijzen zal, even alzoo zult gijlieden die maken.

10 Zoo zullen zij eene Arke van sittimhout maken: twee ellen en eene halve zal hare lengte zijn, en anderhalve el hare breedte, en anderhalve el hare hoogte.

11 En gij zult ze met louter goud overtrekken, van binnen en van buiten zult gij ze overtrekken; en gij zult rondom op dezelve eenen gouden krans maken.

12 En giet voor haar vier gouden ringen, en zet die aan hare vier hoeken, alzoo dat twee ringen aan hare ééne zijde, en twee ringen aan hare andere zijde zijn.

13 En maak handboomen van sittimhout, en overtrek zo met goud;

14 en steek de handboomen in de ringen, die aan de zijden der Arke zijn, dat men de Arke daarmede drage:

15 de draagboomen zullen in de ringen der Arke zijn, zij zullen er niet uitgetrokken worden.

16 Daarna zult gij in de Arke leggen de getuigenis, die ik u geven zal.

17 Gij zult ook een verzoendeksel maken van louter goud: twee en eene halve el zal zijne lengte zijn, en anderhalve el zijne breedte.

18 Gij zult ook twee cherubs van goud maken, van dicht goud zult gij zo maken, uit de beide einden des verzoendeksels.

19 En maak u éénen cherub uit het ééne einde aan deze zijde, en den andoren cherub uit het andere einde aan gene zijde; uit het verzoendeksel zult gijlieden do cherubs maken, uit de beide einden van hetzelve.

20 En de cherubs zullen hunne beide vleugelen omhoog uitbreiden, bedekkende met hunne vleugelen het verzoendeksel; en hunne aangezichten zullen tegenover elkander zijn, de aangezichten der cherubim zullen naar het verzoendeksel zijn.

21 En gij zidt het verzoendeksel boven op do Arke zetten, nadat gij in de Arke de getuigenis, die ik u geven zal, zult gelegd hebben.

22 En aldaar zal ik bij u komen, en ik zal met u spreken van boven het verzoendeksel af, van tusschen de twee cherubs die op de Arke der getuigenisse zijn zullen, alles wat ik u gebieden zal aan de kinderen Israels.

23 Gij zult ook eene tafel maken van sittimhout: twee ellen zal ha-

re lengte zijn, en eene cl hare breedte, en eene el en eene halve zal hare hoogte zijn.

24 En gij zult ze met louter goud overtrekken; gij zult ook een gouden krans rondom daaraan maken.

25 Gij zult daar ook eene lijst rondom aan maken, eene hand breed; en gij zult eene gouden krans rondom de lijst derzelve maken.

20 Ook zult gij vier gouden ringen daaraan makea, en gij zult de ringen zetten aan do vier hoeken, die aan de vier voeten der-zelve zijn zullen.

27 Tegenover de lijst zullen de ringen zijn, tot plaatsen voor de handboomen om de tafel te dragen.

28 Deze handboomen nu zult gij van sittimhout maken, en gij zult ze met goud overtrekken; en de tafel zal daaraan gedragen worden.

29 Gij zult ook maken hare schotelen en hare rookschalen, en hare plateelen, en hare kroezen, (met dewelke zij bedekt zal worden); van louter goud zult gij ze maken.

30 En gij zult op deze tafel altijd het toonbrood voor mijn aangezicht leggen.

31 Gij zult ook een kandelaar van louter goud maken: van dicht werk zal deze kandelaar gemaakt worden, zijne schacht en zijne rieten; zijne schaaltjes, zijne knoopen en zijne bloemen zullen uit hem zijn.

32 En zes rieten zullen uit zijne zijden uitgaan: drie rieten des kandelaars uit zijne ééne zijde, en drie rieten des kandelaars uit zijne andere zijde.

33 In het ééne riet zullen drie schaaltjes zijn gelijk amandelnoten, een knoop en eene bloem; en drie schaaltjes gelijk amandelnoten in een ander riet, een knoop en een bloem: alzóó zullen die zes rieten zijn, die uit den kandelaar gaan.

34 Maar aan den kandelaar zeiven zullen vier schaaltjes zijn gelijk amandelnoten, met zijne knoopen èn met zijne bloemen.

35 En er zal een knoop zijn on-dei\' twee rieten, uit denzelven uitgaande; ook een knoop onder twee rieten, uit denzelven uitgaande; nog een knoop onder twee rieten, uit denzelven uitgaande; alzóó zal het zijn met de zes rieten, die uit den kandelaar uitgaan.

30 Hunne knoopen en hunne rieten zullen uit hem zijn: het zal altemaal een éénig dicht werk van louter goud zijn.

37 Gij zult \'hem ook zeven lampen maken, en men zal zijne lampen aansteken en doen lichten aan zijne zijden.

38 Zijne snuiters en zijne blusch-vaten zullen louter goud zijn.

30 Uit een talent louter gouds zal men dat maken, met al dit gereedschap.

40 Zie dan toe dat gij het maakt naar hun voorbeeld, hetwelk u op den berg getoond is.

HOOFDSTUK 20.

Den Tabernakel nu zult gij maken van tien gordijnen, van fijn getweernd linnen, en hemelsblauw, en purper, en scharlaken, met cherubim van het allerkunstigste werk zult gij ze maken.

2 De lengte van ééne gordijn zal van achtentwintig ellen zijn, en de breedte ééner gordijn van vier ellen; alle deze gordijnen zullen ééne maat hebben.

3 Er zullen vijf gordijnen samengevoegd zijn de ééne aan de andere, wederom zullen er vijf gordijnen samengevoegd zijn de éérie aan de andere.

4 En gij zult hemelsblauwe strik-lisjes maken aan den kant der ééne gordijn, aan het uiterste in de samenvoeging ; alzóó zult gij ook doen aan den uitersten kant der gordijn, aan de tweede samenvoegende.

5 Vijftig striklisjes zult gij aan de ééne gordijn maken, en vijftig striklisjes zult gij maken aan het uiterste der gordijn, dat aan de tweede samenvoegende is: deze striklisjes zullen het ééne aan het andere samenvatten.

6 Gij zult ook vijftig gouden haakjes maken, en zult de gordijnen samenvoegen, de ééne aan de andere, met deze haakjes, opdat het één tabernakel zij.

7 Ook zult gij gordijnen uit gei-Xcnhaar maken tot ecne tent over den Tabernakel: van elf gordijnen zult gij die maken.

8 De lengte éénér gordijn zal dertig ellen zijn, en de breedte ééner gordijn vier ellen; deze elf gordijnen zullen ééne maat hebben.

9 En gij zult vijf dezer gordijnen bijzonder aan elkander voegen, en zes dezer gordijnen bijzonder; en de zesde dezer gordijnen zult gij dubbel maken, reclit vóór op de tent.

10 En gij zult vijftig striklisjes maken aan den kant van de ééne gordijn, het uiterste in de samenvoeging, en vijftig striklisjes aan den kant van de gordijn, die de tweede samenvoegende is.

11 Gij zult ook vijftig koperen haakjes maken, en gij zult de haakjes in de striklisjes doen, en gij zult de tent samenvoegen dat ze één zij.

12 Üet overige nu dat overschiet aan de gordijnen der tent, de helft der gordijn die overschiet, zal overhangen aan de achterste deelen des Tabernakels;

13 en ééne el van deze, en ééne el van gene zijde van hetgeen dat overig zijn zal aan de lengte van de gordijnen der tent, zal overhangen aan de zijden des Tabernakels , aan deze en aan gene zijde, om dien te bedekken.

14 Gij zult ook voor de tent een deksel maken van roodgeverwde ramsvellen, en daarover een deksel van dassenvellen.

15 Gij zult ook tot den Tabernakel staande stijlen maken van sit-timhout:

16 de lengte van een stijl zal tien ellen zijn, en eene el en een halve el zal de breedte van eiken stijl zijn.

17 Twee houvasten zal één stijl hebben, als sporten in eene ladder gezet, de ééne nevens de andere; alzóó zult gij het met alle de stijlen des Tabernakels maken.

18 En de stijlen tot den Tabernakel zult gij aldus maken: twintig stijlen naar de zuidzijde zuidwaarts.

19 Gij zult ook veertig zilveren voeten maken onder de twintig stijlen: twee voeten onder éénen stijl, aan zijne twee houvasten, en twee voeten onder een anderen stijl, aan zijne twee houvasten.

20 Er zullen ook twintig stijlen zijn aan de andere zijde des Tabernakels , aan den noorderhoek,

21 met hunne veertig zilveren voeten: twee voeten onder éénen stijl, en twee voeten onder eenen anderen stijl.

22 Doch aan de zijde des Tabernakels tegen het Westen zult gij zes stijlen maken.

23 Óok zult gij Uyee stijlen maken tot de hoekstijlen des Tabernakels aan de beide zijden;

24 en zij zullen van beneden als tweelingen samengevoegd zijn, zij zullen ook als tweelingen aan des-zelfs oppereinde samengevoegd zijn, met éénen ring: alzóó zal het met de twee stijlen zijn, tot twee hoekstijlen zullen zij zijn.

25 Alzoo zullen de acht stijlen zijn met hunne zilveren voeten, zijnde zestien voeten: twee voeten onder éénen stijl, wederom twee voeten onder éénen stijl.

26 Gij zult ook richelen maken van sittimhout: vijf aan de stijlen van de ééne zijde des Tabernakels,

27 en vijf richelen aan de stijlen van de andere zijde des Tabernakels; alsook vijf richelen aan de stijlen van de zijde des Tabernakels, aan de beide zijden westwaarts.

28 En de middelste richel zal midden aan de stijlen zijn, doorschietende van het ééne einde tot het andere einde.

29 En gij zult de stijlen met goud overtrekken, en hunne ringen (de plaatsen voor de richelen) zult gij van goud maken; de richelen zult gij óók met goud overtrekken.

30 Dan zult gij den Tabernakel oprichten naar zijne wijze, die u op den berg getoond is.

31 Daarna zult gij eenen voorhang maken van hemelsblauw, en purper, en scharlaken, en fijn getweernd linnen; van het aller-kunstigste werk zal men dien maken, met cherubs.

32 En zult hem hangen aan vier

96 E X O D

pilaren van siilümhout, met goud overtogen; hunne haken zullen van goud zijn, staande op vier zilveren voeten.

33 En gij zult den voorhang onder de haakjes hangen, en gij zult de Arke der getuigenisse aldaar binnen den voorhang brengen ; en deze voorhang zal ulieden eene scheiding maken tussehen het heilige en tussehen het heilige der heiligen.

34 En gij zult het verzoendeksel zetten op de Arke der getuigenis-se, in het heilige der heiligen.

35 De tafel nu zult gij zetten buiten den voorhang, enden kandelaar tegen de tafel over aan de ééne zijde des tabernakels, zuidwaarts; maar de tafel zult gij zetten aan de noordzijde.

30 Gij zult ook aan de deur der tent een deksel maken, van hemelsblauw, en purper, en scharlaken, en fijn getweernd linnen, geborduurd werk.

37 En gij zult tot dit deksel vijf pilaren van sittimfawf maken, en die met goud overtrekken, hunne haken zullen van goud zijn, en gij zult hun vijf koperen voeten gieten.

HOOFDSTUK 27.

Gij zult ook een altaar maken van sittimhout: vijf ellen zal de lengte zijn en vijf ellen de breedte, (vierkant zal dit altaar zijn), en drie ellen zijne hoogte.

2 En gij zult zijne hoornen maken óp zijne vier hoeken\', uit hetzelve zullen zijne hoornen zijn, en gij zult het met koper overtrekken.

3 Gij zult voor hetzelve ook potten maken om ziine asch te ontvangen, ook zijne scnoffelen, en zijne be-sprengbekkens, en zijne krauwels, en zijne koolpannen: al zijn gereedschap zult gij van koperquot; maken.

4 Gij zult daarvoor eenenrooster maken van koperen netwerk, en gij zult aan dat net vier koperen ringen maken aan zijne vier einden;

5 en gij zult het onder den omloop des altaars van beneden opleggen, alzoo dat het net tot bet midden des altaars zij.

6 Gij zult ookhandboomen maken

US 21.

tot het altaar, handboorrien Van sittimhout, en gij zult ze met koper overtrekken.

7 En de handboomen zullen in de ringen gedaan worden, alzoo dat de handboomen zijn aan beide zijden des altaars als men het draagt.

8 Gij zult het hol, van planken, maken; gelijk als hij u op den berg gewezen heeft, quot;alzóó zullen zij doen.

0 Gij zult ook den voorhof deö Tabernakels maken: aan den zuidhoek zuidwaarts zullen aan den voorhof behangselen zijn van fijn getweernd linnen; do lengteééner zijde zal honderd ellen zijn.

10 Ook zullen zijne twintig pilaren en derzelver twintig voeten van koper zijn; de haken dezer pilaren en hunne banden zullen zilver zijn.

11 Alzóó zullen ook aan den noor-derhock, in de lengte, de behangsels honderd ellen lang zijn; en zijne twintig pilaren en derzelver twintig voeten van koper; de haken der pilaren en derzelver banden zullen zilver zijn.

12 En in de breedte des voorhofs, aan den westerhoek, zullen behangselen zijn van vijftig 3llen; hunne pilaren tien, en derzelver voeten tien.

13 Van gelijken zal de breedte des voorhofs aan den oosterhoek oostwaarts van vijftig ellen zijn:

14 alzoo dat er vijftien ellen der behangselen op de ééne zijde zijn, hunne pilaren drie en hunne voeten drie;

15 en vijftien ellen der behangselen aan de andere zijde, hunne pilaren drie en hunne Voeten drie;

10 In de poort nu des voorhofs zal een deksel zijn van twintig ellen, hemelsblauw, en purper, en scharlaken , en fijn getweernd linnen,-geborduurd werk: hunne pilaren vier, en hunne voeten vier.

17 Alle de pilaren des voorhofs zullen rondom met zilveren banden bezet zijn; hunne haken zullen van zilver zijn, maar hunne voeten zullen van koper zijn.

18 De lengte des voorhofs zal honderd ellen zijn, en de breedte

telkens vijftig, en de hoogte vijf ellen , van fijn getweernd linnen\'; maar hunne voeten zullen van koper zijn.

19 Aangaande al het gereedschap des Tabernakels, in al deszelfs dienst, ja alle zijne pennen en alle de pennen des voorhofs zullen van koper zijn.

20 Gij nu zult den kinderen Israels gebieden dat zij tot u brengen reine olie van olijven, gestooten voor den luchter, dat men gedurig-lijk de lampen aansteke.

21 In de Tente der samenkomst, van buiten den voorhang die vóór de getuigenis is, zal Aaron en zijne zonen ze toerichten, van den avond tot den morgen, voor het aangezicht des Heeren; dit zal eene eeuwige inzetting zijn voor hunne geslachten, vanwege de kinderen Israels.

HOOFDSTUK 28.

Daarna zult gij uwen broeder Aaron, en zijne zonen met hem, tot u doen naderen uit het midden der kinderen Israels, om mij het Priesterambt te bedienen: namelijk Aaron, Nadab en Abihu, Ele-azer en Ithamar, de zonen Aarons.

2 En gij zult uwen broeder Aaron heilige kleederen maken, tot heerlijkheid en tot sieraad.

3 Gij zult ook spreken tot allen, die wijs van harte zijn, die ik met den geest der wijsheid vervuld heb, dat zij Aiiron kleederen maken om hem te heiligen , dat hij mij het Priesterambt bediene.

4 Dit nu zijn de kleederen die zij maken zullen: een borstlap, en een efod, en een mantel, en een rok vol oogjes, een hoed en gordel; zij zullen dan uwen broeder Aaron heilige kleederen maken, en zijnen zonen, om mij het Priesterambt te bedienen.

5 Zij zullen ook het goud en hemelsblauw \' en purper en scharlaken en fijn linnen nemen,

0 en zullen den efod maken van goud, hemelsblauw en purper, scharlaken en fijn getweernd linnen, van het allerkunstigste werk.

7 Hij zal twee samenvoegende schouderbanden hebben aan zijne beide einden, waarmede hij samengevoegd zal worden.

8 En de kunstige riem zijns efods, die op hem is , zal zijn gelijk zijn werk , van hetzelfde, van goud, hemelsblauw, en purper, en scharlaken, en fijn getweernd linnen.

9 En gij zult twee sardonyxstee-nen nemen, en de namen der zonen Israëls daarop graveeren:

10 zes van hunne namen op éénen steen, en de zes overige namen op den anderen steen, naar hunne geboorten;

11 naar steensnijders werk, gelijk men de zegelen graveert, zult gij deze twee steenen graveeren met de namen der zonen Israëls; gij zult ze maken dat zij omvat zijn in gouden kastjes.

12 En gij zult de twee steenen aan de schouderbanden des efods zetten, zijnde steenen ter gedachtenis voor de kinderen Israëls; en Aaron zal hunne namen op zijne beide schouderen dragen, ter gedachtenis voor het aangezicht des Heeren.

13 Gij zult ook gouden kastjes maken,

14 en twee ketentjes van louteren goude: gelijk-eindigende zult gij die maken, gedraaid werk; en de gedraaide ketentjes zult gij aan de kastjes hechten.

15 Gij zult ook een borstlap des gerichts maken, van het allerkunstigste werk, gelijk het werk des efods, zult gij hem maken: van goud, hemelsblauw, en purper, en scharlaken, en van fijn getweernd linnen zult gij hem maken.

16 Vierkant zal hij zijn, en verdubbeld: een span zal zijne lengte zijn, en een span zijne breedte»

17 En gij zult vervullende steenen daarin vullen, vier rijen steenen : eene rij van een sardis, een topaas en een karbonkel: dit is de eerste rij;

18 en de tweede rij van een smaragd, een saffier en een diamant;

19 en de derde rij, een hyacinth, agaat en amethyst;

20 en de vierde rij van een turkoois, en een sardonyx, en een

jaspis; zij zullen met goud ingeval zijn in hunne vullingen.

21 Ën deze steenen zullen zijn met de twaalf namen der zonen Israels, met hunne namen; zij zullen als zegelen gegraveerd worden , elk met zijnen naam: voor de twaalf stammen zullen zij zijn.

22 Gij zult ook aan den borstlap gelijk-eindigende ketentjes van gedraaid werk uit louteren goude maken.

23 Gij zult ook aan den borstlap twee gouden ringen maken, en gij zult de twee ringen aan de twee einden des borstlaps zetten.

24 Dan zult gij de twee gedraaide gouden ketentjes in de twee ringen doen, aan de einden des borstlaps ;

25 maar de twee andere einden der twee gedraaide ketentjes zult gij aan die twee kastjes doen, en gij zult ze zetten aan de schouderbanden des efods, recht op diens voorste zijde.

26 Gij zult nog twee gouden ringen maken, en zult ze aan de twee einden des borstlaps zetten, inwendig aan zijnen rand, die aan de zijde des efods zijn zal.

27 Nog zult gij twee gouden ringen maken, die gij zetten zult aan de twee schouderbanden des efods, beneden aan de voorste zijde, tegenover zijne voege, boven den kunstigen riem des efods.

28 En zij zullen den borstlap met zijne ringen aan de ringen dos efods opwaarts binden met een hemelsblauw snoer, dat hij op den kunstigen riem des efods zij; en de borstlap zal van den efod niet afgescheiden worden.

29 Alzoo zal Aaron de namen der zonen Israels dragen aan den borstlap des gerichts, op zijn hart, als hij in het heilige zal gaan, ter gedachtenis voor het aangezicht des Heeren geduriglijk.

30 Gij zult ook in den borstlap des gerichts de Urim en de Tum-mim zetten, dat zij op het harte Aarons zijn, als hij voor het aangezicht des Heeren ingaan zal; alzoo zal Aiiron het gericht der kinderen Israels geduriglijk op zijn hart dragen, voor het aangezicht des Heeren.

31 Gij zult ook den mantel des efods geheel van hemelsblauw maken.

32 En deszelfs hoofdgat zal in het midden daarvan zijn; dit gat zal een boord rondom hebben van geweven werk: als het gat eens pantsers zal het daaraan zijn, dat het niet gescheurd worde.

33 En aan zijne zoomen zult gij granaatappelen maken van hemelsblauw en van purper en van scharlaken, aan zijne zoomen rondom, en gouden schelletjes rondom tus-schen dezelve;

34 dat er een gouden schelletje, daarna een granaatappel zij, wederom een gouden schelletje en een granaatappel, aan de zoomen des mantels rondom.

35 En Aiiron zal denzelven aanhebben om te dienen, opdat zijn geluid gehoord worde als hij in het heilige voor het aangezicht des Heeren ingaat en als hij uitgaat, opdat hij niet sterve.

30 Voorts zult gij eene plaat maken van louteren goude, en gij zult daarin graveeren, gelijk men de zegelen graveert: de Heiligheid des Heeren.

37 En gij zult dezelve aaahech-ten met een hemelsblauw snoer, alzoo dat zij aan den hoed zij: aan de voorste zijde des hoeds ?al zij zijn.

38 En zij zal op het voorhoofd Aarons zijn, opdat Aiiron drage de ongerechtigheid der heilige dingen, welke de kinderen Israels zullen geheiligd hebben, in alle gaven hunner geheiligde dingen; en zij zal geduriglijk aan zijn voorhoofd zijn, om henlieden voorliet aangezicht des Heeren aangenaam te maken.

39 Gij zult ook eenen rok vol oogjes maken, van fijn linnen; gij zult ook den hoed van fijn linnen

1 maken; maar den gordel zult gij van geborduurd werk maken.

40 Den zonen Aarons zult gij ook rokken maken, en gij zult hun gordden maken; ook zult gij hun mutsen maken, tot heerlijkheid en sieraad.

41 En gij zult dezelve uwen broeder Aiiron en ook zijnen zonen aan-

trekken; en gij zult hen zalven en hunne hand vullen en hen heiligen, dat zij mij het Priesterambt bedienen.

42 Maak hun ook linnen onderbroeken, om het vleesch der schaamte te bedekken; zij zullen zijn van de lendenen tot de dijen.

43 Aaron nu en zijne zonen zullen die aanhebben als zij in de Tente der samenkomst gaan, of als zij tot het altaar treden zullen, om in het heilige te dienen; opdat zij geen ongerechtigheid dragen en sterven. Dit zal eene eeuwige inzetting zijn, hem en zijnen zade na hem.

HOOFDSTUK 29.

Dit nu is de zaak die gij hun doen zult om hen te heiligen, dat zij mij het Priesterambt bedienen. Neem éénen var, het jong eens runds, en twee volkomen rammen;

2 en ongezuurd brood, en ongezuurde koeken met olie gemengd, en ongezuurde vladen met olie bestreken : van tarwemeelbloem zult gij dezelve maken.

3 En gij zult ze in éénen korf leggen, eh zult ze in den korf toebrengen , met den var en de twee rammen.

4 Alsdan zult gij Aaron en zijne zonen doen naderen aan de deur van de Tente der samenkomst; en gij zult hen met water wasschen.

ö Daarna zult gij de kleederen nemen, en Aaron den rok en den mantel des efods en den efod en den borstlap aandoen, en gij zult hem omgorden met den kunstigen riem des efods,

ti en gij zult den hoed op zijn hoofd zetten: de kroon der heiligheid zult gij a.an den hoed zetten.

7 En gij zult de zalfolie nemen en op zijn hoofd gieten: alzoo zult gij hem zalven.

8 Daarna zult gij zijne zonen doen naderen, en zult hen de rokken doen aantrekken.

9 En gij zult hen met den gordel omgorden, namelijk, Afiron en zijne zonen; en gij zult\'hun de mutsen opbinden, opdat zij het Priesterambt hebben tot eene eeuwige inzetting. Voorts zult gij Aarons hand vullen en de liane zijner zonen.

40 En gij zult den var nabij brengen vóór de Tente der samenkomst; en Aaron en zijne zonen zullen hunne handen op het hoofd van den var leggen.

11 En gij zult den var slachten voor het aangezicht des Heer en , voor de deur van de Tente der samenkomst.

12 Daarna zult gij van het bloed des varren nemen en met uwen vinger op de hoornen des altaars doen; en al het bloed zult gij uitgieten aan den bodem des altaars.

13 Gij zult ook al het vet nemen hetwelk het ingewand bedekt, en het net over de lever, en beide nieren en het vet dat aan dezelve is, en gij zult ze aansteken op het altaar.

14 Maar het vleesch des varren en zijn vel en zijn drek zult gij met vuur verbranden buiten het leger: het is een zondoffer.

15 Daarna zult gij den éénen ram nemen en Aaron en zijne zonen zullen hunne handen op het hoofd des rams loggen;

10 en gij zult den ram slachten, en gij zult zijn bloed nemen en rondom op het altaar sprengen.

17 En den ram zult gij in zijne deelen deelen; en gij zult zijn ingewand en zijne schenkelen wasschen en op zijne deelen en op zijn hoofd leggen.

18 Alzoo zult gij den geheelen ram aansteken op het altaar: het is een brandoffer, den heere tot eenen liefelijken reuk, het is een vuurofler den Heere.

19 Daarna zult gij den anderen ram nemen, en Aaron en zijne zonen zullen hunne handen op. het hoofd des rams leggen;

20 en gij zult den ram slachten, en van zijn bloed nemen , en doen het op het rec/iferoorlapje Aiirons en op het rechteroorlapje zijner zonenquot;, desgelijks op den duim hunner rechterhand en op den groo-ten teen huns rechtervoets; en dat bloed zult gij rondom op het altaar sprengen.

21 Dan zult gij nemen van het bloed dat op het altaar is, en van