j.

I N DB KANSKI,AlilJ.

I/Oiiden. I)o najaarsvacantie der gerichtshoven pas afgoloopen, en do lord-kan.selier zitting houdende in Lincoln\'s Inn Hal). Onbarmhartig Novernberweder. Zooveel modder op straat, alsof de wateren pas voor kort van het gelaat des aardrijks waren afgeloopen, en het niet verwonderlijk zou zijn een Megalosau-rus, van veertig voet lang of zoo, te ontmoeten, die als eene olifantachtige hagedis tegen i Hol born-Hill opkroop. Kook, die uit do schoorsteenen naar beneden zakt, en een zwar- lt; ten motregen vormt, met vlokken roet daarin zoo^-groot als volwassene sneeuwvlokken, die, zou men zich kunnen verbeelden, over den dood der zon in den rouw gegaan waren. Honden, onherkenbaar door de modder. Paarden, weinig beter, bespat tot aan hunne oogkleppen. Voetgangers, die tegen elkanders paraplu\'s aanloopen, en zoo eene algemeene besmetting i van slecht humeur verspreiden, en.uitglijden | op hoeken van straten, waar sedert hét aan- • breken van don dag (als do dag ooit is aan- | gebroken) tien duizend andere voetgangers zijn uitgegleden, en nieuwe modderkorsten hebben gevoegd bij de modderkorsten, welke op die, plaatsen aan de steenen kleven en zich met saViengestelden interest opstapelen.

Mist overal. Mist op de rivieromhoog, waar zij tussciien groene velden en weiden stroomt; mist verderaf, waar zij ontreinlgd tusschen rijen van schepen en het ontuig eener groote (en morsige) stad voortrolt. Mist op de moerassen van Essex, mist op de hoogten van Kent. Mist, die in de kombuis der kolenlich-ters kruipt; mist, die aan de masten d^rgroot» schepen kleeft en tusschen*iiet want hangt te zweven; mist, die op de loopplunken van schuiten en bootjes neervalt. Mist in de oogen en ; de keel der oude invaliden van (Ireenwich,

die in hunne zalen bij het vuur zitten te kuchen; mist in den steel on den kop van het avondpijpje van den brommigen schipper, beneden in zijne dichte kajuit; mist, die onbarmhartig in de vingers en teenen knijpt van den bibberenden scheepsjongen op het dek. Enkele men-schen op de bruggen, die over de borstwering kijken in eene benedenlucht van mist, met mist overal in het rond, alsof zij met een luchtbol omhoog zweefden en in de mistige wolken hingen.

Het gas worstelt hier en daar op straat door den mist, even ilauw als de landman op het sponzige veld de zon door den mist ziet worstelen. in de meeste winkels wordt het licht twee uren voor den tijd aangestoken — gelijk het gas wel schijnt te weten, want liet ziet er zeer gemelijk en onwillig uit.

De gure achtermiddag is het guurst, en dlt;\' dichte mist is het dichtst, en de modderige straten zijn het modderigst, in de nabiiheid van dat oude. domme, in den weg staande ding gepast sieraad voor den drempel eener oude, domme corporatie — Temple Barfin dicht bij Temple Bar, in Lincoln\'s run Hall, vlak in het hart van den mist, zit de lord-groot-kanselier in het Hooge Hof der Kanselary.

Nooit kan ei- lt;. n mis: komen Ie dik, nooit kunnen er modder en slijk komen te diep, om overeen te stemmen met den toestand, waarin dit op den tast ronddolende, door dik en dun heen flodderende Hof der Kanselarij, die on-vei\'beteiiijkste vati grijze zondaren, tot op dezen dag, ten aanzien van hemel en aarde, verkeert.

Op zulk een achtermiddag, indien ooit, behoort do lord-kanselier daar te zitten — gelijk hij ook doet met een mistig)m gloriekrans om het hoofd, warmpjes ingesloten, tussc.hen rood laken en gordijnen, aangesproken door eon zwaarlijvig advoeaat, met groote bakkebaarden, een fijn stemmetje en een oneindig protocol, en voor het uitwendige zijne aandacht richtende op de lantaren in het dak, waar hij niets anders kan zien dan mist. Op zulk een achtermiddag behoort een twintigtalléden van het Plooge ilof dei Kanselarij misiig bozig te wezen - gelijk zij ook zijn — met een van de tien duizend incidenten van een eindeloos proces, elkander over glibberige? antecedenten te doen tuimelen, tot aan de knieën door formaliteiten te waden, met hunne door ireitenhaar en paardenhaar beschermde hoofden tegen muren van woorden te loopen, en met ernstige gezichten, gelijk tooneelspelers mochten doen, \'•en spelletje van rechtspleging te speb n. Op zulk een aehtermiddag behooren de verschillende procureurs in de zaak (waaronder twee

1 Tv-H\' oult;l-\' f- \'Ft der City v in 1« o ndon, of drie, die ze van hun vader hebben geërfd, die er reeds zijn fortuin mede gemaakt had) daar op eene rij te staan — en doen zij zoo niet? in een langwerpigen, met matten belegden put (maar men zou vruchteloos naar waarheid zoeken op den bodem van dien put) tusschen de roode tafel van den registrator en do mannen met zijden tabbaarden, met me-morii n en antwoorden, replieken, duplieken, verklaringen, uitwijzingen, verwijzingen, rapporten, bergen van kostbaren onzin, voor hen opgestapeld. Wel mag het Hof duister zijn, met de ailoopende kaarsen hier en daar; wel mag de mist er zwaar in hangen, alsof hij er nooit weer uit zou komen; wel mogen de geschilderde vensters hunne kleur verliezen en geen daglicht binnenlaten; wel mogen de oningewijden van de straat, die door de ruiten in de deur inkijken, zich van het binnentreden laten afschrikken door het uilachtig voorkomen van het geheel, en door den temenden galm, die traaglijk naar het dak opstijgt van het gekussende gestoelte, waar de lord-kanselier naar de lantaren kijkt die geen licht geeft, en waar de pruiken, die hem omgeven, allen in eene nevelbank vastzitten! Dit is het Hof der Kanselarij, dat in ieder graafschap zijne vervallene huizen en verdorde velden heeft; dat in ieder dolhuis zijne afgeleefde krankzinnigen en op ieder kerkhof zijne dooden heeft; dat onder iedereens bekenden zijn geruïneer-den pleiter heeft, die met uitgezakte schoenen en kaalgosleten kleeren bij hen loopt leenen en bedelen; dat aan hen, die geduld hebben, overvloedig middelen geeft om het recht at\' te matten; dat beurs, geduld, moed en hoop zoodanig uitput, de hersenen zoodanig afmartelt. dat er onder de praktizijns aan datzelfde Hof geen eerlijk man is. die niet den raad zou geven - en dikwijls gegeven hoeft: „Lijd liever alle onrecht dat u kan gedaan worden, dan dat gij hier komt.quot;

Wie zijn hier in het Hof op dezen donkeren namiddag, behalve de lord kanselier, de advoeaat in de zaak, twe. of drie advocaten, die nog nooit eene zaak gehad hebben, en de\' bovengemelde put met procureurs? Daar is de griffier, heneden den rechter, met pruik en tabbaard, en daar zijn twee of drie suppoosten, of hoe zij boeten mogen, in hunne ambtsklee-ding. Deze allen zitten te geeuwen, want geen kruimpje amusement valt er ooit van J ar n-dyce en Jarndyce af, de zaak, die men onderhanden heeft, en al jaren geleden geheel drooggeknepen is De- snolsehrijvers, de rapporteurs der nieuwsbladen, blazen geregeld den aftocht, met al de andere gewone toehoorders, wanneer Jarndyce en Jarndyce ter tafel komt. Hunne plaatsen zijn ledig. Boven op eene bank aan den kant van het portaal staat, om te beter in het met gordijnen omhangene heilig-

vluchten en draaierijen zijn door die noodlottige zaak rnet volle handen uitgezaaid; en zelfs zij, die van buiten af den loop daarvan hebben gadegeslagen, zijn ongevoelig in verzoeking gekomen om gemakshalve het kwaad in de wereld maar zijne eigen gang te laten gaan, en te denken dat, als liet er zoo verkeerd in ging, dit waarschijnlijk zoo was omdat het niet beter kon.

Zoo zit daar, in het midden van de modder en in het hart van den mist, de lord-groot-kanselier in het Hooge Hof der Kanselarij.

„Mijnhrrr Tangle,quot; zegt de lord-kanselier, die eenigszins ongeduldig schijnt te worden onder de welsprekendheid van den geleerden heer. „M\'lord!quot; zegt mynheer Tangle. Mijnheer Tangle weet meer van Jarndyce en Jarn-dyce dan iemand anders. Daarvoor is hij vermaard — men vermeent dat hij, sedert hij van school kwam. nooit over iets andeis heeft gelezen. .,/iJt gij haast ten einde met uwe deductie?\' — .,M\'lord, neen — verscheidene punten acht het inijn plicht uiteen te zetten — lordschap,quot; is het antwoord dat mijnheer Tangle uit den mond glipt, — „Verscheidene leden van do balie moeten nog gehoord worden, geloof ik\'.quot; zegt de kanselier met een Hauwen glimlach,

Achttb\'M van mijnheer Tangle\'s geleerde vrienden, ieder gewapend met eene korte memorie van achttienhonderd bladen, wippen op gelijk achttien hamertjes in eene piano, maken buigingen en verzinken weder in achttien plaatsen van duisternis,

«Wij zullen woensdag over veertien dagen verder gehoor geven,quot; zegt de kanselier. Want het onderhavige vraagpunt is slechts een punt van kosten, een twijgje aan den groeten boom van het rnoederproces, en zal werkelijk eens tot afdoening komen.

Do kanselier staat op; de balie staat op; de gevangene wordt haastig voorgebracht; de man uit Shropshire schreeuwt, „mylord 1quot; De suppoosten roepen met verontwaardiging: ,stilte!quot; en zien den man uit Shropshire donker aan, „Ten aanzien van dat jonge meisje,quot; zegt de lord-kanselier, nog bij Jarndyce en Jarndyce blijvende, „Verschooning, uwe lordschap jongeling,\' zegt mijnheer Tangle met over-ijling. - „Ten aanzien van dat jonge meisje en dien jongeling,quot; hervat de kanselier met buiten j gotneene duidelijkheid, „ten aanzien van die twee jongelieden,\'\' — mijnherr Tangle is verplet „die ik togen vandaag heb doen oproepen en die nu in mijne kamer zijn, ik zal met hen spreken en my overtuigen of het raadzaam is •■en • order uit te vaardigen, dat zij bij hun oom kunnen gaan wonen,quot;

Mijnhfi r Tangle weder overeind. „Verschooning, m\'lord dood.quot; „Bij hunquot; de kanselier ziet door zijn dubbel lorgnet

naar de papieren op zijn lessenaar —- „bij hun grootvader,quot; — „Verschooning, m\'lord — slachtoffer van eene onberadenheid — hersenen,quot;

Eensklaps rijst een zeer klein advocaatje met eene geweldige basstem in het mistige verschiet op en zegt: „Wil uwe lordschap mij \\ veroorloven. Ik compareer voor hem. Hij is een \' neef, verscheidene graden ver. Ik ben op het oogenblik niet voorbereid om het Hof met nauw- | keurigheid te onderrichten in welken graad hij een neef is, maar hij is een neef.quot;

Terwijl deze toespraak (alsof er eene stem uit een graf had geklonken) nog tusschen de i binten van het dak galmt, zinkt het kleine 1 advocaatje weg en verdwijnt in de mist. Ieder- I een zoekt naar hem. Niemand kan hem meer zien,

„Ik zal met beide jongelieden spreken,quot; zegt de kanselier opnieuw, „en mij overtuigen of het verkieslijk is, dat zij bij hun neef in huis i gaan wonen. Ik zal morgen, wanneer ik zit- ; ting neem, van de zaak bericht geven,quot;

De kanselier wil Juist zijne buiging voor de | balie maken, wanneer de gevangene wordt | voorgebracht. Niets kan er in zijne verwarde zaak ooit gedaan worden, dan dat hij weder naar de gevangenis wordt gezonden, dat dan i ook spoedig geschiedt. Do man uit Sh ro psh ire ^: waagt nu nog een dringend „mylord!quot; maar | de kanselier, die hem heeft opgemerkt, is behendig verdwenen. Al de anderen verdwijnen | even snel, Eene batterij van blauwe zakken met papieren geladen wordt door klerken weggedragen; het gekke oude vrouwtje stapt met hare documenten heen; het ledige Hof wordt gesloten. Als al het onrecht, dat het gepleegd, j en al de ellende, die het veroorzaakt heeft, ; er met het sluiten in kon worden opgesloten, en alles te zamen in eens verbrand kon wor- ! den des te beter voor nog vele anderen be- j halve de partijen in Jarndyce en Jarndyce!

DE MODEWERELD.

Het is maar een enkel blikje in de modewereld, dat wij op dezen donkeren namiddag willen werpen. Zij verschilt niet zoozeer van het Hof der Kanselarij, of wij kunnen wel in eens van het een in het ander overstappen, zoowel de modewereld als hi;t Hof der Kanselarij zijn plaatsen waar antecedenten en usances alles afdoen, en men daarop zoo gerust in slaap valt, dat de schoone slaapster in het bosch niet vaster heeft kunnen sluimeren, voordat de ridder haar wekte, gelijk deze slapende schoonen ook eens zullen gewekt worden, en dan zullen al de stilstaande speten in de keuken verbazend beginnen te draaien!

Kot is geene groote wereld. Bij onze wereld vergeleken, die ook hare grenzen heeft (gelijk ! uwe hoogheid zal ondervinden, als gij haar ten einde gaat en op den rand van het ledige daarnevens komt), is zij een zeer klein plekje. Er ; is veel goeds in; er zijn vele goede, brave men- | schen in ; en zij heeft ook hare bestemde plaats. ; M iar het slechte er van is, dat het eene we- ! reld is, al te veel in juwelierswatten en zachte i wol gewikkeld, en dat zij het voorbijvliegen der grootere werelden niet kan hooren, en niet zien kan hoe deze zich om de zon wentelen. Het is eene dicht toegestopte wereld, en wat er in groeit is somtijds ongezond uit gebrek aan lucht.

Lady Dedlock is naar haar huis in de stad teruggekomen, voor eenige dagen slechts, eer zij naar Parijs vertrekt, waar zij eenige weken denkt te vertoeven, waarna het onzeker is waarheen zij zich verder zal begeven. Zoo zegt het gerucht in de modewereld, tot troost voor de Parijzenaren, en dit weet alle fashionable dingen. Van die dingen niet te weten zou on fashionable zijn.Lady Dedlock is naar haar binten in L i n c o 1 n s h i r e geweest. Men heeft eene j overstrooming in L i n col ns h ir e. Do boog van de brug in het park is ondermijnd en wegge-weekt. Do omliggende lage grond, eene halve mijl breed, is eene stilstaande rivier, met naargeestige boomen voor eilandjes daarin, en wel- , ker oppervlakte den geheelen dag door regen-droppelen wordt bekringd. Lady Dedlock heeft haar buiten allerakeligst gevonden, liet weder is vele dagen en nachten lang zoo vochtig geweest, dat de boomen doornat schijnen, en het doorweekte hout, dat men kapt, niet kraakt als het valt. De herten, die insgelijks doorweekt schijnen, laten eon spoor van modderplassen j na als zij voorbijloopon. Het schot van een go-weer verliest zijne scherpheid in de vochtige i lucht, en de rook daarvan trekt als een traag wolkje togen do groene, met hakhout bekroonde helling op, die een achtergrond voor don vallenden regen vormt. Hot uitzicht uit Lady Dedlock\'s vensters is beurtelings eene teoko- \' ning mot potlood en mot Oostindischen inkt.

steenen terras vangen den regen op, en laten den ge-• zware droppelen druipen, i do breeds zerksteenon van oude tijdon af do Geesten-genoemd, Op zondag is het

kerkje in hot park schimmelig, barst de eiken preekstoel in oen koud zweet uit, en hoerscht or oen reuk alsof men de oude Dedlock\'s in hunne graven rook. Lady Dedlock (die kinderloos is) zit in de vroege schemering naar het huisje van den portier te turen, en ziet het licht van een vuur op de kleine, schuine ruiten, en rook uit den schoorsteen oprijzen, en een kind, door eene vrouw nagoloopen, in

den regen naar buiten stuiven, de van water blinkende gedaante van een dicht ingemolfeld man te gemoet, die het hek doorkomt — en Lady Dedlock raakt uit haar humeur. Zij zegt, dat zij zich doodelijk verveeld heeft.

Daarom in Lady Dedlock van haar buiten in L i n c o I n s hi r e gekomen, en heeft liet aan den regen, de kraaien, de konijnen, do horten, do patrijzen en fazanten overgelaten. De schilderijen der gewozone Dedlock\'s schijnen uit neerslachtigheid in de vochtige muren te zijn weggekropen, toonde huishoudster de oude kamers doorging, om de luiken te sluiten. En wanneer zij weder te voorschijn zullen komen,

kan het gerucht in do modewereld.....dat, evenals

de booze geest, alwetend in het tegenwoordige en vorlodone, maar niet in de toekomst is — nog niet zeggen.

Sir Leicester Dedlock is maar een baronet, maar er is geen machtiger baronet dan hij. Zijne familie is zoo oud als de bergen en oneindig voel eerwaardiger. Hij is oonigszins van gevoelen, dat de wereld het wol zonder bergen zou kunnen stellen, maar dat zij zonder Dedlock\'s verlogen zou staan. Hij zou wel willen toegeven, dat de natuur over het geheel een goed idee is, (eenigszins gemeen misschien als zij niet met oen staketsel is afgezet) maar toch oen denkbeeld, dat niet zonder do groote adellijke landeigenaren verwezenlijkt zou kunnen worden. Hij is oen g e n 11 e m an, nauwgezet van geweten, die alle kleingoostiglioid en laagheid benedon zich acht, en ieder oogen-blik gereed zou zijn om eiken dood te sterven, dien men maar zou kunnen noemen, liever dan aanleiding te geven tot de minste verdenking zijner rechtschapenheid. Hij is een eerlijk man, hardnekkig, waarheidlievend, hooghartig, geweldig bevooroordeeld en de onredelijkheid zelf.

Sir Leicester is twintig jaren, volle maat, ouder dan mylady. Hij zal nooit do vijf on zestig weerom zien, en misschien de zes on zestig on zeven en zestig ook niet. Hij krijgt nu en dan eene neep van do jicht, en gaat wat stijf. Hij heeft oen deftig voorkomen, met zijne lichtgrijze haren on bakkobaardon, zijn fijnen jabot, zijn hagelwit vost,, on zijn blauwen rok mot blinkende knoopon, altijd toegeknoopt. Hij is vol statige complimenten en altijd ton uitorsto beleefd voor mylady, welker bekoorlijklifiden hij op do hoogste waarde schat. Zijne galantoHo voor mylady, die nooit veranderd is sedert hij haar zijn hof maakte, is hot eenige zweempje van hot romaneske en pootischo in zijn karakter.

Hij hooft haar inderdaad uit liefde getrouwd. Men fluistert nog. dat zij zelfs goono afkomst had ; hoe dit zij, Sir Leicester Dedlock bad zooveel afkomst, dat hij daaiwan misschien genoeg had en hot moorden\' wel kon miss. n. Maar zij

om haar rondwentelt, van hare kamenier af tót den directeur der Italiaansche opera toe. hare zwakheden, vooroordeelen, dwaasheden, inbeeldingen en grillen; en trekken deze allen hun voordeel uit het bezit van zulk eene nauwkeurige berekening en zulk eene juiste maat van hare zedelijke natuur, als hare naaister van hare lichamelijke proportiën neemt. Zal er een nieuw kleed, een nieuw gebruik, een nieuwe zanger of danser, een nieuw fatsoen van juwe-lierswerk, een nieuwe dwerg of reus, eene nieuwe kerk, iets nieuws hoegenaamd, in zwang gebracht worden, dan zijn er eerbiedige lieden, in allerlei beroepen, van welke Lady Dedlock niets anders vermoedt dan dat zij zich voor haar in het stof werpen, die u kunnen zeggen hoe gij haar kunt behandelen alsof zij een klein kind was; die geheel hun leven niets anders doen dan haar naar hunne pijpen laten dansen; die, terwijl zij veinzen haar met de diepste nederigheid tlt;\' volgen, haar en haar geheelen troep bij den neus leiden; die, wanneer zij er i ( n vastklampen, allen vastklampen en ze medetrekken, gelijk Lemuel Gulliver de statige vloot van het groot sche L ill i put medetrok. „Als gij onze klanten wilt winnen, manheer.\'\' zeggen Blaze en Sparkle de juweliers, „moet gij bedenken dat gij niet met het groote publiek te doen hebt; gij moet onze klanten in hun zwak tasten en hun zwak is daar.quot; ,igt;ni die stof iij de mode te brengen, hoeren.quot; zeggen Hheeii en Gloss de zijdehandelaren, tot hunne vrienden de fabrikanten, „moet gij bij ons komen, want wij weten hoe wij de beau monde tot iets kunnen! overhalen, ¹ n kunnen ze dus in de mode brengen.quot;

„Als gij die plaat op de tafels van mijne aanzienlijke connexion wenscht te krijgen, mijnheer,quot; zegt Sladdery de boekverkooper, „of dien dwerg of reus bij mijne aanzienlijke con-nexii li in huis wilt brengen, mijnheer, of die vermakelijkheid de gunst van mijne aanzienlijke connexien wenscht te verzekeren, moet gij dat maar aan mij overlaten, mijnheer; want ik ben gewoon de menschen te bestudeeren, die bij mijne aanzienlijke connexien don toon aangeven, mijnheer, en ik mag u, zonder ijdeiheid, zeggen, dat ik ze om mijn vinger kan winden,quot; waarin Sladdery, die een braaf man is, zich aan geheel geene overdrijving schuldig maakt.

Hoewel dus mijnheer Tulkinghorn mogelijk niet weet wat er op dit oogenMik in het gemoed van Sir Leicester en zijne gade omgaat, is bet ook mogelijk dat hij dit wel w» et.

„Mylady\'s proeos is vandaag weder voor den kanselier geweest, niet waar. mijnheer Tul kinghorn?quot; zegt Sir Leicester, hem de hand gevende. „Ja, liet is vandaag weder voor geweest,quot; antwoordt mijnheer Tulkinghorn, en maakt eene van zijne stijve buigingen voor

mylady, die bij het vuur op de sofa zit en een handschermpje voor haar gezicht houdt. „Het zou nutteloos zijn te vragen,\' zegt mylady, nog onder den indruk der verveling van het buiten in L i n c o 1 n s h i r e, „of er iets gedaan is.quot; „Er is van daag niets gedaan dat g ij iets zoudt noemen,quot; antwoordt mijnheer | Tulkinghorn. — „En dat zal er ook nooit.quot; zegt ; mylady.

Sir Leicester heeft geen afkeer van een eindeloos Kanselarijproces. Zoo iets is een langzaam, kostbaar, echt Engelsch en constitu- | tioneel soort van ding. Wel is waar heeft hij bij het bedoelde proces geen dadelijk belang. J Haar aandeel daarin was de eenige bezitting, dit.\' mylady hem aanbracht; on hij is eenigs-zins van nieening dat het eene belachelijke toevalligheid is. dat zijn naam de naam van Dedlock — in do zaak betrokken is, zonder dat • het proces naar dien naam benoemd wordt, i Jlaar hij beschouwt hei Hof der Kanselarij, zelfs al mocht het nu en dan den loop van het recht wat vertragen en eenige verwarring veroorzaken, als iets dat, met andere dergelijke dingen vereenigd, door de volmaaktste men- \' schelijke wijsheid is uitgedacht, om, monsche- i lijkerwijze gesproken, alles voor eeuwig op een vasten voet te vestigen. En over het geheel is hij van gevoelen, dat hij, door de bekrachtiging zijner goedkeuring aan eenige klachten i ten dien aanzien te geven, wel eens iemand uit do lagere klassen zou kunnen aanmoedigen om ergens een opstand te beginnen, ovenals Wat Tyler.

,Alzoo er eenige nieuwe verklaringen zijn ingediend,quot; zegt mijnheer Tulkinghorn, „en alzoo deze maar kort zijn, en alzoo ik het lastige beginsel in het oog houd. om te verzoeken mijne cliënten mot alle nieuwe incidenten in eene zaak te mogen bekend maken,quot; een voorzichtig man, die mijnheer Tulkinghorn, i die niet meer verantwoording op zich noemt dan noodig is; „en alzoo ik verder zie dat gij naar Parijs gaat — heb ik ze in mijn zak medegebracht.quot;

sir Leicester zou, terloops gezegd, insgelijks naar I¹ a rij s gaan, maar hot opgetogene gerucht in de modewereld hield zich meest mei zijne gade bezig.

Mijnheer Tulkinghorn haalt zijne papleren uit, verzoekt verlof om ze op een gouden talisman van een tafeltje aan my lady\'s elleboog te mogen leggen, zei zijn bril op, en be, gint te lezen bij het zachte licht eener lamp-dat door een schermpje wordt gemaligd,

„In Kanselarij, Tusschen John .Tarndyce

Mylady valt hem in de rede met een verzoek om maar zoovee l van die akelige formaliteiten over te slaan als hij kan.

Mijnheer Tulkinghorn kijkt eens over zijn bril en begint wat lager. Mylady laat hare

moeten doen, als ik een beter ineisje was geweest.

Dit maakte mij, geloof ik, nog bedeesder en stiller dan ik anders zou geweest zijn, en verwees mij naar mijne pop, als de eenige vriendin bij wie ik mij op mijn gemak gevoelde. Maar toen ik nog een heel klein dingetje was, gebeurde er iets dat veel daartoe bijdroeg.

Ik had nooit van mijne mama hooren spreken. Ik had ook nooit van mijn papa gehoord, maar ik gevoelde toch meer belangstelling voor mijne mama. Tk had, zooveel ik mij kon her-schoon zij mij Esthertje Summerson noemden, kwam ik bij geen van allen ooit aan huis. Allen waren, wel is waar, ouder dan (ik was verreweg de jongste daar), maar er scheen toch nog eene andere afzondering tusschen ons te bestaan, behalve dat verschil van jaren, en behalve dat zij veel vlugger waren en veel meer wisten dan ik. Een van haar (herinner ik mr nog zeer wel) vroeg mij in de eerste week, dat ik school ging, op een partijtje aan huis, tot mijne groote blijdschap. Maar mijne peet schreef een stijf briefje om voor mij te be

neer mijn gevoel is opgewekt. Ik ben zeer licht aandoenlijk van aard, en misschien zou ik zulk eene wond nog even pijnlijk gevoelen als op dien verjaardag — iruliun het mogelijk was. dat men meer.dan eens zulk eene wond ontving.

Het was na den eten, en mijne peet en ik zaten aan de tafel voor het vuur. De klok tikte, het vuur knetterde; geen ander geluid was in de kamer of in het huis gehoord voor ik weet niet hoelang. Toevallig keek ik eens beschroomd van mijn werk op en over de tafel naar mijne peet, en op haar gezicht, dat mij somber aanzag, las ik duidelijk; „Het zou veel beter zijn geweest, kleine Esther, als gy geen verjaardag hadt gehad, als gij nooit geboren waart.quot;

ik barstte in tranen en snikken uit, en zeide: ,() lieve peet, zeg mij, ik bid u, zeg mij toch. is mama op mijn verjaardag gestorven?\' ..N\'t\' ii,quot; antwoordde zij. ,.Vraag mij niet meer kind!\' „O, ik bid u, zeg mij toch iets van haar. Doe dat toch eindelijk, lieve peet, als het u belieft! Wat heb ik haar gedaan? Hoe heb ik haar verloren? Waarom ben ik zoo anders dan andere kinderen, en waarom is dat mijne schuld, lieve peet? Neen, neen, neen, ga niet, heen. O, spreek toch tegen mij,\'\'

Het was behalve mijne droefheid, eene soort van angst die mij dreef; en ik had haar bij haar kleed gevat en knielde voor haar. Zij had ondertusschen meer dan eens gezegd: „laat mij los!quot; maar nu bleef zij staan.

Haar dreigend gezicht had zulk eene macht over mij, dat het mij in het midden mijner onstuimigheid stuitte. Ik stak mijn bevend handje omhoog, om hare hand ie vatten, of om haar zoo vurig als ik kon veigiffenis te bidden, maar trok het terug toen zij mij zoo aanzag, en legde het op mijn jagend hait. Zij hief mij op. zette zich op haar stoel, en terwijl ik zoo voor haar stond, zeide zij langzaam, met eene doffe, zachte stem ik zie nog haar gefronst voorhoofd en haar wijzenden vinger:

„Uwe moeder. Est lier, is uwe schande, en gij waart de hare. He tijd zal komen — en dat spoedig genoeg wanneer gij dit 1quot; ter zult verstaan, en het Ook zult gevoelen, gelijk niemand dan eene vrouw het gevoelen kan. Ik heb haar hel kwaad vergeven,quot; maar haar g---zicht werd niet minder strak, „dat zij mij g\' daan hoeft, en ik zeg daar nier meer van, schoon het grooter was dan gij ooit zult weten dan iemand ooit zal weten, behalve ik. de liideres Wat u •/gt; Ive betreft, ongelukkig meisje, i enr wees en geschandvlekt van den eersten dezer booze verjaardagen af, bid dag\' lijks, dat de zonden van anderen niet aan u bezocht mogen worden, géi ijk er geschreven staat. Vergeet uwe moeder, en laat alle andere metischen haar vergeten; dat is de grootste goedheid, die zij haar ongelukkig kind kuniu ¹¹ bewijzen. Ua nu heen!quot;

Zij hield mij echter nog tegen, toen ik wilde heengaan — zoo versteend als ik was — en voegde dit er nog bij:

„Onderwerping, zelfverloochening, vlijtig werken. zijn de voorbereidselen voor een leven, dat met zulk eene vlek daarop is begonnen, i Gij zijt anders dan andere kinderen, Esther, I omdat gij niet, gelijk zij, in gemeenschappelijke, | zonde en toorn, zijt geboren. Gij zijt afgezonderd.quot;

I k ging naar mijne kamer, en kroop in bed, en legde de wang van mijne pop tegen de I mijne, die nat was van tranen; en die eenige vriendin aan mijne borst drukkende, schreide | ik mij in slaap. Hoe onvolkomen ik mijn leed ! ook begreep, wist ik toch wel dat ik nooit iemands hart vreugde had gebracht, en dat j ik voor niemand op aarde was wat het popje voor mij was.

Ach, als ik nog denk hoeveel tijd wij naderhand nog alleen met elkander sleten, en hoe dikwijls ik do pop de geschiedenis van mijn verjaardag vertelde, en haar toevertrouwde dat ik mijn best wilde doen, zooveel ik maar kon, om het ongeluk te herstellen, waarmede ik geboren was (en waaraan ik mij, in mijne verbijstering, schuldig en toch onschuldig gevoelde), en als ik groot werd, er naar streven zou om vlijtig, weitevreden en goedhartig te zijn, en den een of ander goed te doen, en eenigszins de liefde van anderen te winnen, als ik maar kon. Ik hoop dat het geene eigenlievendo zwakheid is, deze tranen te storten, als ik daaraan denk. Ik bon zeer dankbaar, ik ben zeer welgemoed, maar ik kan toch niet geheel beletten, dat zij mij in de oogen komen.

Haar! Nu heb ik ze weggeveegd, en kan ik behoorlijk voortgaan.

Ik gevoelde na dien verjaardag den afstand tuss.;heu mijne peet en mij zooveel meer, en was er mij zoo van bewust, dat ik in haar huis eene plaats vulde, die ledig had moeten zijn, dat ik het nog moeielijker van mij kon verkrijgen haar te naderen dan ooit voorheen, hoewel ik haar in mijn hart vurig dankbaar was, H( tzelfde. gevoel had ik voor mijne schoolmakkertjes. en ook voor Kachel, die eene weduwe

was, en ook ach! ..... voor hare dochter.

waarop zij tiotsch was, en die om do veertien (kmen naar haar kwam zien! Ik was zeer stil en afgetrokken en poogde zeer vlijtig te zijn.

Op een zonnigen achtermiddag, toen ik met mijne boeken en portefeuille van school naar huls was gekomen, al kijkend\' naar de lange schaduw naast mij, en toen ik, volgens gewoon tlt; . stil de trap opging naar mijne kamer, kwam mijne pc t de deur der spret kkamer uitkijken en riep mij terug. Ik vond een vreem-di ling bij haar zitten hetgeen mts zeer ongewoons was. Een zwaarlijvig, deftig heer, geheel in liet zwart gekleed, met eene witte das,

groote, gouden cachetten, een gouden bril, en een grooten zegelring aan zijn pink.

„Dit is het kind,quot; zeide mijne petemoei met eene gesmoorde stem. Daarna zeide zij, methare natuurlijke, stroeve manier van spreken: „Dit is Esther, mijnheer.quot;

lie vreemde lieer zette zijn bril op om mij aan te zien, en zeide: „Kom eens hier, liefje!quot; Hij gaf mij de hand, en vroeg mij om mijn hoed af te zetten — mij ondertusschen aldoor aanziende. Toen ik gehoorzaamd had, zeide hij: „ha!quot; en naderhand: „ja!quot; en toon zijn bril afnemende en in een rood huisje stekende, liet hij zich achterover in zijn leuningstool zakken, draalde het brillenhuisje in zijne beide handen om en gaf mijne peet een knikje. Daarop zeide mijne peet: „Gij kunt naar bovengaan, Esther;quot; en ik neeg en ging heen.

Het moet twee jaren later zijn geweest, en ik was bijna veertien, toen op een schrikke-lijken avond mijne peet en ik bij het vuur zaten. Ik las hardop en zij luisterde, ik was om negen uur naar beneden gekomen, gelijk ik altijd deed, om haar uit den Bijbel voor te lezen; en ik las uit Johannes, hoe onze Zaligmaker bukte en met zijn vinger in het stof schreef, toen zij de zondige Vrouw voor hem brachten;

„„En als zij hem bleven vragen, richtte Hij zich en zeide tot hen: Die van ulieden zonder zonde is, werpe eerst den steen op haar.quot;quot; Ik werd gestuit door dat mijne petemoei op-siond. hare hand naar het hoofd bracht, en met eene ontzettende stem uitriep, uit een geheel ander gedeelte van het boek:

„„Zoo waakt dan, opdat hij niet, haastelijk komende, u slapende vinde. En wat ik tot u zeg, dat zeg ik tot allen, waakt!\'quot;

En oogenblikkelljk, zoodra zij voor mij staande deze woorden had gezegd, viel zij op den grond. Ik had niet behoeven te schreeuwen : hare stem had door het geheele huis geklonken en was zelfs op straat gehoord.

Zij werd in haar bed gelegd. Langer dan eene week lag zij daar, voor het uiterlijke weinig veranderd. met de oude, fraaie, strenge trekken, die ik zoo wel kendo, als het ware versteend. Dikwijls, over dag en des nachts met mijn hoofd op het kussen naast haar, opdat mijn gefluister duidelijker voor haar zou zijn. kuste ik haar. dankte ik haar, bad ik voor haar. vroeg ik haar om haar zegen en hare vergiffenis, smeekte ik haar om mij het geringste teeken te geven, dat zij mij kende of hoorde. Neen, neen, neen. Haar gezicht bleef onbeweeglijk. Tot het laatste toe, en zelfs nog naderhand; behield het dezelfde strengheid.

Op den dag na de begrafenis van mijne goede, brave peet, zag ik den vreemden heer in het zwart terug. Rachel liet mij roepen, en ik vond hem op dezelfde plaats, alsof hij geheel niet was heengegaan.

„Mijn naam is Kenge,quot; zeide hij. „Dat zult gij u misschien wel herinneren, mijn kind. Kenge en Carboy, van L i n c o 1 n \'s I n n.quot;

ik antwoordde dat ik mij herinnerde hem nog eens gezien te hebben.

,6a zitten ....... hier bij mij. Maak u maar niet

bedroefd; dat kan toch niet baten. Juffrouw Rachel, ik behoef ti, die met de zaken van wijlen juffrouw Barbary bekend waart, niet te onderrichten dat hare middelen met haar stierven; en dat deze jongejuffrouw, nu bare tante over leden is „Mijne tante, mijnheer!quot; - „Er

bestaat waarlijk geene reden om eene misleiding voort te zetten, als zij geen doel meer heeft,quot; zeide mijnheer Kenge zeer vlot. ,Feitelijk uwe tante, hoewel niet in rechten. Maak u maar niet bedroefd. Schrei maar niet. Beef maar niet. Juffrouw Rachel, onze Jeugdige vriendin heeft zonder twijfel wel gehoord van het van een -van Jarndyce en Jarndj ce.\' — „Nooit,quot; zeide Rachel. „Is het mogelijk,quot; vervolgde mijnheer Kenge, zijn bril opzettende, „dat onze jeugdige vriendin ik v e r z o e k n, maak u toch niet bedroefd nooit van Jarndyce en Jarndyce gehoord heeft!quot;

Ik schudde mijn hoofd, geheel niet begrijpende waarvan hij sprak.

„Niet van Jarndyce en Jarndyce ?quot; zeide miin-h er Kenge; over zijn bril naar mij kijkende, en het huisje zachtjes om- en omdraaiende alsof hij iets liefkoosde. .Niet van een der grootste kanselarijprocessen die men kent? Niet van Jarndyce en Jarndyce het een — op zich zelf een monument van kanselarijpraktijk? Waarin, zou ik zeggen, alle moeieiykheden, alle incidenten, alle meesterlijke fictun, alle vormen van procedure\' in dat Hof bekend, bij herhaling zijn voorgekomen? Het is een proces, dat buiten dit groote en vrije land niet zou kunnen bestaan. Ik zou zeggen, dat het gezamenlyk bedrag dei-kosten in Jarndyce en Jarndyce, juffrouw Rachel,quot; ik vrees dat hij tot haar hel woord richtte, omdat ik niet oplettend scheen, „op den dag van heden tusschen de zestig en zeventig duizend pond beloopt,\' zeide mijnheer Kenge, in zijn stoel achteroveilelihende.

Ik gevoelde dat: ik zeer onwetend was. maar wat kon ik er aan doen? Ik was zoo geheel onbekend met de zaak, dat ik zelfs toen er nog niets van begreep.

„En heeft zij waarlijk nooit van dat proces gehoord!quot; zeide mijnheer Kenge. „Verbazend!\'\'.

„JuftYouw Darluiy, mijnheer.quot; antwoordde Kachel, „die nu onder de hemelingen is quot; .Ik hoop waarlijk van ja,quot; zeide mijnheer Kenge beleefd. „Verlangde dat Estherallei n zou welen wat haar dienstig kon zijn. En zij weet. voor zooverzij het hier geleerd h( \'li, nii Is meer.quot;

..Wei.quot; z.eidi mijnheer Kenge. „Over het geheel zeer wel overlegd. Nu tot de zaak,quot; vervolgde hij, zich naar mij keerende. „1 mar juf-

fiouw Barbary, uwe eenige bloedverwante (dat is feitelijk, want ik ben verplicht aan te merken, dat gy in rechten geene bloedverwanten hadtgt;, nu overleden is, en men niet kan verwachten dat juffrouw Rachel —quot; — ,0 Heere neen!\' zeide Rachel snel. ,Juist,\' zeide mijnheer Kenge toestemmend. „Dat juffrouw Rachel zich met uw onderhoud zou belasten (Ik verzoek u, maak u toch niet bedroefd i, zijt gij in eene positie om de vernieuwing van een aanbod te ontvangen, dat ik twee jaren ueleden gemachtigd was aan juffrouw Barbary te doen, en dat. hoewel toen afgewezen, bedongen werd, dat onder de treurige omstandigheden, die sedert hebben plaats gehad, vernieuwbaar zou zijn. Wanneer ik nu beken dat ik, in Jarndyce en .Tarndyce, en in andere zaken, de gemachtigde ben van een zeer menschlievend, maar tegelijk zonderling man, zal ik mij dan compromit-teeren door de voorzichtigheid, die ik steeds in mijn vak in acht neem, uit het oog te verliezen?quot; zeide mijnheer Kenge, weder in zijn stoel achteroverleunende en ons beiden met kalme tevredenheid a an zi e n de.

Hij schi i n zich bovenal te verlustigen in den klank zijner eigene stem. Ik kon mij daarover niet verwonderen, want zij was zacht, vol en buigzaam, en gaf groot gewicht aan ieder woord dat hij sprak. Hij luisterde met blijkbaar genoegen naar zich zeiven. en sloeg somtijds zachtjes met zijn hoofd de maat bij zijne eigene muziek, ol\' ronddi■ een volzin met zijne hand af. Hij boezemde veel ontzag in - zelfs toen, eer ik wist rlat hij zich gevormd had naar het model van een grooten lord. die zijn client was, on dat hij algemeen (Jonversatie-Kenge werd genoemd.

„Mijnheer Jarndyce.quot; vervolgde hij. «bekend zijnde met den ik mag wel zeggen bekla-genswaardigen toestand van onze jeugdige vriendin. doet het voorstel orn haar op een instituut van den eersten rang te plaatsen, waar hare opvoeding voltooid zal worden, waar men zal zorgen dat zij het goed heeft, waar hare billyke wonschen voorkomen zullen worden, waar zij lgt;ii uitstek bekwaam zal worden gemaakt om haar plicht te vervullen in dien levensstand. waartoe liet zal ik zeggen de Voorzienigheid? behaagt heeft haar te roe pen.quot;

Mijn hart werd zoo vol. zoowel door hetgeen hij zeide, als door zijne aandoenlijke manier van hlt; t tgt; zeggen, dat ik niet in staat was om te spreken, hoewel ik dit beproefde

„Mijnheer .Inrndyce,quot; vervolgde hij. „maakt geene voorwaarden, behalve dal. hij zijne verwachting te kennen geeft, dat onze jeugdige vriendin zich te ge. ner tijd van het bedoelde instituut zal verwiideren, zonder zijne voorkennis en medewerking. Dut zij zich ijverig zal toeleggen op het verwerven van die talenten, van welker uitoefening zij\'eens zal nine-ten bestaan. Dat zij het pad van deugd en eer zal betreden, en de en — zoo voort.quot;

Ik was nog minder in staat om te spreken dan te vormen.

„Nu, wat zegt onze jeugdige vriendin?quot; hervatte mijnheer Kenge. „Neem den tijd maar, neem den tijd maar. Ik wacht wel naar haar antwoord. Neem den tijd maar.quot;

Wat het hulpbehoevend voorwerp van zulk een aanbod poogde te zeggen, behoef ik niet te herhalen. Wat zij werkelijk zeide, zou ik gemakkelijker kunnen mededeelen. als het de moeite waard was. Wat zij gevoelde en tot het uur van haar dood zal gevoelen, zou ik nooit kunnen uitspreken.

Dit gesprek had te W i n d s o r plaats, waar ik. zoover ik wist, geheel mijn leven had doorgebracht. Eene week na dien dag verliet ik deze stad, en reed. ruim van alle benoo-digdheden voorzien, met de diligence naar R e a d 1 n g.

Rachel was te vroom om bij het scheiden eenige aandoening te gevoelen, maar ik was zoo vroom niet en schreide bitterlijk. Ik dacht dat ik na zoovele jaren meer met haar vertrouwd had moeten zijn, en mij genoeg tot hare gunsteling had moeten gemaakt hebben om haar ook aangedaan te doen worden. Toen zij mij een kouden afscheidskus op mijn voorhoofd gaf, gelijk een dauwdrop van hetsteenen uitstek boven de deur het was een zeer koude dag, gevoelde ik mij zoo ellendig en zoo vol zelfverwijt, dat ik mij aan haar vastklemde en haar zeide, dat het mijne schuld was, wist ik wel. dat zij mij zoo gemakkelijk kon vaarwelzeggen.

„Neen, Esther,quot; antwoordde zij. „Het is uw ongeluk.quot;

De diligence stond voor het hek van den tuin -wij waren niet buitengekomen voordat wij do wielen hoorden en zoo verliet ik haar, met een droevig hart. Zij ging weder in huis, eer mijne koffers waren opgeladen, en sloot de deur. Zoolang ik het huis kon zien, keek ik er naar uit het portier, door mijne tranen. Mijne peet had Rachel het weinige nagelaten dat zij bezat; en er zou eene verknoping plaats hebben, en een oud haardkleedje met rozen er op, dat ik altijd het mooiste ding van de wereld had gevonden, hing nu buiten in de sneeuw. Een paar dagen te voren had ik de lieve, oude pop in haar eigen doekje gewikkeld, en haar stil -ik schaam mij bijna om het te zeggen - in den tuingrond gelegd, onder den boom die mijn venster beschaduwde. Ik had geen gezelschap meer behalve mijn vogeltje, en dat nam ik in zijn kooi, je mede.

Toen het huis niet meer te zien was, zat ik met het kooitje voor mijne voeten in hetstroo, naar voren op de lage bank, om uit het hooge raampje te kijken, en tuurde naar de berijpte boomen, die naar fraaie kristallen geleken, en

naar de effene, wit besneeuwde velden, en naar de zon, zoo rood, maar die zoo weinig warmte gaf, en naar het ijs, zoo donker als metaal, waaide schaatsenrijders en glijders de sneeuw had den weggeveegd. Er was nog een heer in de diligence, die op de bank tegenover mij zat, en in jassen en mantels gewikkeld, er zeer groot en breed uitzag; maar hij keek uit het andere raampje en lette niet op mij.

Ik dacht aan mijne doode peet, aan den avond toen ik voor haar lus, aan het strakke en strenge gezicht, waarmede zij in haar bed lag, aan de vreemde plaats, waar ik naar toe ging, aan de menschen, die ik daar zou vinden, en hoe zij er uit zouden zien en wat zij tegen mij zouden zeggen, toen eene stem in de diligence mij geweldig deed schrikken.

Die stem zeide: „ \\V aar duivel huilt ge toch om ?quot;

Ik was /.00 verschrikt, dat ik mijne stem verloor en slechts fluisterend kon antwoorden: „ik, mijnheer?quot; Want het moest natuurlijk die dicht ingebakerde heer zijn geweest, hoewel hij nog uif zijn raampje keek. — „Ja, gil,quot; zeide hij, zich omkeerende. - „Ik wist niet dat ik schreide, mijnheer,quot; bracht ik haperende uit. „Maar dat doet gij toch,quot; zeide hij. „Zie maar hier!quot; Hij kwam vlak tegen mij over, uit den anderen hoek, veegde met een van zijn breede, bonten opslagen over mijne oogen (maar zonder mij zeer te doen) en liet mij zien dat het bont nat was. „Daar, nu weet ge het toch wel,\' zeide hij. „Niet waar?quot; -la, mijnheer,quot; zeide ik. „En waarom huilt ge?quot; zeide hij weder. „Wilt ge daar niet naar toe?quot; — „Waar, mijnheer?quot; „Waar? Wel. waar ge naar toe gaat,quot; zeide-de

vreemde heer......, Ik ben heel blijde, dat ik daar

naar toe ga, mijnheer,quot; antwoordde ik. „Welnu! Kijk dan blij,quot; zeide hij.

ik vond hem zeer vreemd; of liever wat ik van hem zag vond ik zeer vreemd, want hij was tot aan de kin toe ingebakerd, en zijn gezicht werd bijna verborgen door een* bonten muts, met breede bunten kleppen cp beide zijden van zijn hoofd, die onder zijne kin waren vastgemaakt; maar ik was nu weder bedaard en niet bang voor hem. Ik zeide hem dus dat ik dacht, dat ik over den dood van mijne peet had moeten schreien, en omdat Rachel niet bedroefd was dat ik heenging.

„Och, die Rachel!\' zeide de vreemde heer. „Laat zij maar in oen stormwind op een bezemstok wegvliegen!\'

ik begon waarlijk bang voor hem te worden en zag hem met de grootstf verbazing aan. Maar ik vond toch dat hij vriendelijke oogen had, hoewel hij gramstorig bleef zitten mompelen, en Rachel allerlei namen gaf.

Na eene poos sloeg hij zijne manteljas open, die mij wijd genoeg voorkwam om er de ge heele diligence in te wikkelen, en stak zijn arm in een diepen zak op zijde.

„Kijk nu eens hier,quot; zeide hij, „In dit papier,\' dat netjes toegevouwen was, „is een stuk van den besten tulband die voor geld te krijgen is suiker er op een duim dik, als het vet op larnskarbonaden. En hier is een pasteitje (een juweeltje is het, zoowel van grootte als van qualiteit), in Frankrijk gemaakt. En waarvan denkt gij dat het gemaakt is? Van levers van vette ganzen. Dat is eerst een pasteitje. Laat ik u dat nu eens zien opeten.quot; -,, Wel bedankt, mijnheer,quot; antwoordde ik,, Waarlijk wel zeer bedankt, maar ik hoop, dat gij het mij niet kwalijk zult nemen ; het is mij te machtig.quot; — „Al weer kapot!\' zeide de vreemde heer, eene uitdrukking die ik niet begreep, en wierp beide het portier uit.

Hij sprak niet meer tegen mij, voordat hij. niet ver van Reading, afstapte. Toen raadde hij mij een goed meisje te zijn en vlijtig te loeren, en gaf mij de hand. Ik moet zeggen, dat zijn vertrek eene verademing voor mij was. Wij lieten hem aan een mijlsteen, ik ben dien naderhand dikwijls voorbijgewandeld, en langen tijd kon ik dat niet doen, zonder aan hem te denken en half en half te verwachten, dat ik hem zou ontmoeten. Maar dat deed ik toch nooit; rn zoo geraakte hij mij, door verloop van tijd, uit het hoofd.

Toen de diligence stilhield, keek eene zeer net gekleedr dame naar het portier op en zeide: „JuffrouwDonny.quot; „Neen, mevrouw,Esther Summerson.\' „Juist,\' zeide de dame, „juffrouw Donny.quot;

Nu begreep ik, dat zij zich zelve bij dien naam bekend maakte, en verzocht ik juffrouw Donny verschooning voor mijne vergissing, en wees op haar verzoek mijne koffers aan. Onder toe zicht van eene zeer net gekleede meid, werden zij boven op een zeer klein, groen koetsje geladen, en toen stapten juffrouw Donny, do meid en ik daarin, en reden heen.

„Alles is voor u gereed, Esther,quot; zeide juffrouw Donny, „en de lijst van uwe lessen is ook al ojigemaakt, geheel in overeenstemming met de wensehen van uw voogd, mijnheer Jarn-dyce.quot; „Van wien zegt, gij, juffrouw?quot; „Van uw voogd, mijnheel\'Jarndyce,quot; herhaalde juffrouw Donny.

Ik was zoo onthutst, dat juffrouw Donny dacht dat de koude mij bevangen had, en zij mij haar retikflesehje gaf.

„Kent gij mijn voogd, mijnheer Jarndyce, juffrouw?quot; vroeg ik, na vrij wat haperens. „Niet persoonlijk, Esther,quot; antwoordde juffrouw Donny, „alleen door zijne solliciteurs, de hee-ren Kenge en Carboy, van Londen. Een uitstekend man, die mijnheer Kenge. Ken echt voorbeeld van welsprekendheid. Somtijds mogen zijne perioden majestueus genoemd worden.quot;

ik gevoelde dat dit waar was, maai was te zeer verward om er veel op te letten. Onze

spoedige aankomst op do plaats onzer bestom-ming, eer ik tijd had gehad om mij te herstellen, deed mijne verwarring nog toenemen; en ik zal nooit vergeten welk een voorkomen van onbestemdheid en onwezenlijkheid alles op Groenhof (de woning van juffrouw Donny) dien achtermiddag had.

Maar spoedig werd ik er aan gewoon Het duurde maar kort, of ik had mij zoodanig aan de routine van Groenhof gewend, dat het scheen alsof ik daar reeds lang was geweest, en dat ik mijn vroeger leven bij mijne peet veeleer gedreomd dan werkelijk doorleefd had. Niets kon geregelder, stipter en ordelijker zijn dan Groenhof\'. Er was een tijd voor alles, de geheele wijzerplaat. rond, en alles word op het daarvoor bepaalde oogenbllk verricht.

Wij waren met ons twaalven kostjuflertJ(.-. en dan waren er de twee juffrouwen Donny, tweelingen. Het was bepaald, dat ik door den tijd van mijne bekwaamheden als gouvernante zou moeten leven; en ik werd niet alleen in alles onderwezen wat op Uroenhof geleerd werd, maar ook spoedig gebezigd om anderen te helpen onderwijzen. .Schoon ik in alle andere opzichten evenals de andere meisjes werd behandeld. werd er van het besjin af aan dit verschil met mij gemaakt. Naarmate ik meer leerde, moest ik meer lessen geven, en zoo had ik na verloop van tijd volop werk, lat ik zeer gaarne deed. omdat de lieve meisjes daardoor veel van mij begonnen te houden. Eindelijk, als er eene nieuwe leerlinge kwam, die wat neerslachtig en verdrietig was, was het zoo zeker—ik weet waarlijk niet waarom — dat zij mij tot hare vriendin maakte, dat op het laatst alle nieuwelingen aan mijne zorg werden toevertrouwd. Zij zeiden dat ik zachtzinnig was; maar ik weet wel dat zij dat waren! Ik dacht dikwijls aan het besluit, dat ik op mijn verjaardag had genomen, om vlijtig, vergenoegd en trouwhartig te zijn, en iemand eenig goed te doen, en de liefde van anderen te winnen als ik kon; en waarlijk, waarlijk, ik schaamde mij bijna dat ik zoo weinig gedaan en zooveel liefde gewonnen had.

Ik bracht op Groenhof zes stille, gelukkige jaren door. Ik zag daar nooit in een gezicht op mijn verjaardag, den hemel zij dank, dat hei beter zou geweest zijn als ik nooit geboren was. Als die dag terugkwam, bracht hij zoovele blijken van liefderijk aandenken meile, dat mijiie kamer er van Nieuwjaarsdag tot Kerstmis door versierd werd,

In die /es jaren was ik nooit daar vandaan geweest, behalve om in de vacant ie ergens In

de nabijheid te gaan logeeivn. Na d(.........

zes maanden ei\' daammstreeks had ik juffrouw Donny geraadpleegd, of het niet voegzaam zou zijn aan mynheer Keng( te schrijven, om hem te /.eggon dat ik gelukkig en dankbaar was.

en met hare goedkeuring had ik zulk een brief geschreven. Ik ontving een stokstijf bericht van | de ontvangst daarvan, waarin gezegd werd; ..Wij nemen notitie van den inhoud, welke naar behooren aan onzen cliënt zal worden medegedeeld.quot; Daarna hoorde ik juffrouw Donny en hare zuster er somtijds van spreken, hoe geregeld mijne rekeningen betaald werden, en ongeveer- tweemaal in het jaar waagde ik het een dergelijken brief te schrijven. Ik ontving met de eerste post altijd volmaakt hetzelfde ant- ¹ woord, met dezelfde ronde hand geschreven, en met de handteekening van Kenge en Carboy in geheel ander schrift, hetwelk ik voor dat van mijnheer Kenge hield.

Het komt mij zoo zonderling voor, dat ik dit alles van mij zelve moet schrijven! Alsof dit verhaal een verhaal van m ij n leven was! Maar mijn onbeduidend persoontje zal nu spoedig naar den achtergrond wijken.

Zes stille jaren (ik zie dat ik dit voor de tweede maal zeg) had ik op Groenhof gesleten, terwijl ik in allen om mij heen. als ware het in een spiegel, eiken trap van mijne eigene ontwikkeling zag, toen ik op een November-och-tend dezen brief ontving; (Ik laat den datum maar weg).

.,0 1 d S q u a r e, I, i n c o I n \' s 1 n n, Jarndyce en Jarndyce.

Mejuffrouw!

„Daar onze client, de heer Jarndyce, eerstdaags. volgens eene order van het Hof der Kanselarij, eene pupil van den kanselier in deze zaak in zijn huis zal ontvangen, voor welke hij wenscht zich van eene geschikte gezellin te voorzien, belast hij ons om u te berichten, dat het hem genoegen zou doen op uwe diensten in voormelde hoedanigheden te mogen rekenen.

, Wij hebben schikkingen gemaakt voor uwe kostelooze overkomst, met de diligence om acht uur van Reading, op maandagmorgen aanstaande, naar het Witte Paard, Piccadilly, Londen, waar een van onze klerken zal wachten om u naar ons kantoor te brengen, als bovengemeld.

.Wij zijn, mejuffrouw,

I we Dw. Dn.

Kenge en lt; arboy.

Mej. Esther Bummerson.\'

O. nooit, nooit, nooit zal ik de aandoening vergoten, die deze briefin het huis veroorzaakte. Het was zoo lief van hen, zooveel om mij te geven; het was zoo genadig van dien Vader, die mij niet vergeten had, dat hij mij, arme w—. rnijn pad zoo effen en gemakkeiijk had gemaakt, en zoovele jeugdige harten naar mij geneigd had dat ik het bijna niet kon uit-

„De bedoelde Javndyco,\' zeide de lord-kan-selier, nog de bladen omslaande, „is de Jarn-dyce van het Verlaten Huis.quot; — „Ja, mylord,quot; zeide mijnheer Kenge, „de Jarndyce van het Verlaten Huis.quot; — „Een naargeestige naam,quot; zeide de lord-kanselier. ■ „Maar geene naargeestige plaats tegenwoordig, mylord,quot; zeide mijnheer Kenge. - „En het Verlaten Huis,quot; zeide zijne lordschap, „ligt in quot; „Jn Hertfordshire, mylord.quot; „Mijnheer Jarndyce is niet getrouwd,quot; zeide zijne lordschap. „Neen, mylord, niet quot;getrouwd,quot; zeide mijnheer Kenge.

Eene poos van stilte.

Zijne lordschap zag mij met toegeeflijke welwillendheid aan en beantwoordde mijne buiging zeer minzaam.

„Juffrouw Summerson is niet verwant aan eene partff in de zaak, meen ik?quot; „Neen, mylord.quot;

Eer hij dit nog geheel had gezegd, boog mijnheer Kenge zich voorover en begon toen te fluisteren. Zijne lordschap luisterde met zijne oogen op de papieren, knikte een paar maien, sloeg nog eenige bladen om, en keek niet weder naar mij eer wij heengingen.

Mijnheer Kenge kwam nu, en Richard met hem, naar de plaats waar ik was, dicht bij de

„De jongeheer mijnheer Richard t arstone is hier aanwezig?quot; zeide de lord-kanselier, naar hem omkijkende.

Richard boog en trad vooruit.

„Hm!quot; zeido zijne lordschap, nog meer bladen omslaande. „Mijnheer Jarndyce van het Verlaten Huis, mylord,quot; zeido mijnheer Kenge zachtjes, „verschaft ook eene geschikte gezellin voor quot; „Voor mijnheer Richard (\'ar stone.\' meende ik imaar ik bm ei niet geheel zeker van) zijne lordschap te hoeren zeggen, even zacht en met een glimlach. „Voorjuffrouw Ada clan . Dit is de jonge dame. Juffrouw Summerson.quot;

Dickkvs. /hl icrhleii luiix.

deur, en liel; mijn lievelingetje (het is mij zoo gewoon, dat ik het wederom niet laten kan) bij den lord-kanselier zitten. Zijne lordschap sprak oen poosje alleen met haar; vroeg haar, gelijk zij mij naderhand zeide, of zij wel over de voorgeslagene schikking had nagedacht, of zy dacht dat zij onder het dak van mijnheel Jarndyce van het Verlaten Huis gelukkig zou zijn, en waarom zij zoo dacht. Weldra stond hij beleefd op en ontsloeg haar daarmede, en toer sprak hij een paar minuten met Richard Oars tone, niet zittende, maar staande, en met meer ongedwongenheid en minder complimenten, alsof hij nog wel wist, schoon hij lord-

| kanselier was, hoe hij met eeti rondborstig jong- 1 I mensch moest omgaan.

„Heel goed,\' zeide zijne lordschap, hardop, j Ik zal dc ordrr uitvaardigen. Mijnheer Jarn-dyce van het Verlaten Huis heeft) zoover ik kan oordeelen,\' en daarbij keek hij naar mij, „eene zeer goede gezellin voor deze dame ge-¹ kozen, en de schikking komt mij over hot ge- | heel de beste voor, die de omstandigheden veroorloven.quot;

Hij zond ons vriendelijk heen, en wij waren | ; allen zeer weltevreden dat hij zoo minzaam en i beleefd was ge woest, waardoor hij zeker niets van zijne waardigheid verloren, maar integen- 1 i deel, naar het ons voorkwam, nog iets gewon- : nen had.

Toen wij onder de kolonnade waren geko-| men, bedacht zich mijnheer Kenge dat hij nog I _: even terug moest gaan om iets te vragen, en | liet ons in den mist staan, bij de koets van \' den lord-kanselier, die daar met zijne bedien-i den stond te wachten.

, Wel,quot; zeide Ilicharcl (\'arstone, „dat is afge-: daan! En waar gaan wij nu naar toe, juffrouw ¹ Summeison?quot; .W-m-i gij dat niet?quot; zeide ik. „(reheel niet.quot; ,En weet gij het niet, lieve?* vroeg ik Ada. „Neen,quot; zeide zy. „dij | niet?quot; „Volstrekt niet,quot; zeide ik.

Wij keken elkander half lachend aan, dat J wjj daar zoo stonden als de kinderen in het j bosch. toen een wonderlijk oud vrouwtje, met oen ingedeukten hood op en eene reticule in de hand, glimlachend naar ons toe kwam en met groote staatsie voor ons neeg.

„O!quot; zeide zij. „De pupillen in Jarndyce!Zeer verheugd, waarlijk, dat ik de eer mag hebben! ¹ Het is een goed voorteeken voor jeugd, hoop j en schoonheid, als zij hier staan en niet weten wat er van komen kan.quot; „Krankzinnig!\' fluisterde Richard, niet denkende dat zij hem kon hooren. „Juist. Krankzinnig, jongeheer,quot; . antwoordde zij zoo snel, dat hij er van schrikte, „ik ben zelve pupil geweest. In dien tijd was j ik niet krankzinnig.\'\' Xa ieder gezegde neeg zy zeer laag en glimlachte daarbij. „Ik had jeugd en hoop. ik geloof ook schoonheid. Maar : dat komt er nu zeer weinig op aan. Geen van i de drie kon mij baten of redden, ik heb de eer om het Hof geregeld bij te wonen. Met mijne ¹ documenten. Ik verwacht eene uitspraak, iiin-nenkort. Op don dag des oordeels. Ik heb ont- : dekt, dat het zesde zegel, waarvan in de Open- | baring wordt gesproken, het Oroot Zegel is. Het is al lang open geweest. Als ik u verzoeken mag, ontvang mijn zegen.quot;

Daar Ada eenigszins verschrikt was, zeide ik, gt; om de anno oude vrouw in een goed humeur te houden, dat wij haar zeer verplicht waren.

„Ja-a,quot;,zoi(le zij op een genuiakten toon. „Dat verbeeld ik mij ook. Rn daar is Oonversatie-Kenge. Met zijn- doeümenten. Hoe vaart u edelachtbare?quot; „Heel wel, heel wel. Wees nu niet lastig, als eene goede ziel!quot; zeide mijnheer Kenge, met ons voortstappende. ■ „Geheel niet,quot; zeide de arme oude vrouw. „Alles behalve lastig. Ik zal ze allebei een landgoed geven, en dat is niet lastig wezen, dunkt mij. Ik verwacht eene uitspraak. Binnenkort. Op den dag des oordeels. Dit is een goed voorteeken voor u. Ontvang mijn zegen!quot;

Zij bleef onder aan de steile, breedetrap staan; en toen wij boven waren gekomen en omkeken, stond zij daar nog en zeide, nijgend en glimlachend tusschenieder kort afgebroken gezegde: „Jeugd. En hoop. En schoonheid. En de Kanselarij. En Oonversatie-Kenge, Ha. Ontvang mijn zegen!\'

IV.

TELESC0PIS0HE PHILANÏHEOPtE,

Wij zouden dien nacht bij mevrouw Jellyby i logeeren, zeide ons mijnheer Kenge, toen wij op zijne kamer gekomen waren; en toen keerde . hij zich tot mij en zeide dat ik zeker wel weten zou wie mevrouw Jellyby was,

„Dat weet ik waarlijk niet, mijnheer,quot; ant- , woordde ik. „Misschien mijnheer Garstono — of j juffrouw Clare quot;

Maar neen, zij wisten niets hoegenaamd van mevrouw Jellyby,

„Inderdaad! Mevrouw Jellyby,quot; zeide mijnheer Kenge, met zijn rug naar het vuur staande, en j naar het stofferige haardkleedje turende, alsof ! dit eene levensbeschrijving van mevrouw Jellyby was, „is eene dame van buitengemeen»: kracht van karakter, die zich geheel aan het publiek toewijdt. Zij heeft zich van tijd tot tijd aan eene groote verscheidenheid van onderwerpen van openbaa r belangtoegewljd,en is tegenwoordig (tot iets anders haar aantrekt) geheel aan A frika overgegeven, waarbij zij de aankweeking van den koffleboom, de beschaving der inboorlingen on de gelukkige vestiging van onze overtollige bevolking aan do oevers der Afrikaansche rivieren op het oog heeft. Mijnheer Jarndyce, die verlangend is tot ieder werk by te dragen, waarvan men het waarschijnlijk acht dat het een goed werk zal zijn, en door alle philanthropen zeer gezocht wordt, heoft, geloof ik, eene zeer i iiooge meening van mevrouw Jellyby.\'

Toen verschikte mijnheer Kenge zijne das j eens en keek ons aan.

„ En mijnheer Jelly b\\. miJnheer?\'zeideRjehard. „Ja, mijnheer Jellyby,quot; zeide mijnheer Kenge, „is een ik weet nier, dat ik hern u beter kan beschrijven dan door te zeggen, dat hij de man van no\'vrouw Jellyby is.quot; „Een mu in het cijfer, mijnheer?quot; zeide Richard met een co-mis.-li gezicht, „Dat zog ik niet,quot; antwoordde

mijnheer Kenge ernstig. „Dat kan ik waarlijk | niet zeggen, want ik weet niets hoegemaand j van mijnheer Jellyby. Ik heb, zoover ik weet, ! nooit het genoegen gehad van mijnheer Jellyby te zien. Mijnheer Jellyby mag een zeer knap man zijn: maar hij is, om zoo te zeggen, verzwolgen in de stralen zijner vrouw.quot;

Mijnheer Kenge zeide ons vervolgens dat, daar de weg naar het Verlaten Huis op zulk een avond zeer lang, donker en vervelend zou zijn, en wij dien dag reeds op reis waren geweest, mijnheer Jarndyce zelf deze schikking had voorgeslagen. Den volgenden morgen vroeg zou er bij mevrouw Jellyby een rijtuig wezen om ons verder te brengen.

Daarop liet hij een schelletje klinken, en kwam | de jongeheer binnen. Hem met den naam van Guppy aansprekende, vroeg mijnheer Kenge of de koffers van juffrouw Summerson en de an-| dere bagage al bezorgd waren. Mijnheer Guppy | antwoordde ja, dat zij bezorgd waren, en dat er eene koets wachtte om ons ook te brengen, 1 zoodra het ons maar beliefde.

„Dan blijft mij alleen nog over,quot; zeide mljn-i heer Kenge, ons beurtelings de hand gevende, „om mijn hartelijk genoegen uit te drukken (goedenavond, juffrouw Glare) over de schik-I king, die heden bepaald is, en mijne (go e de n-| avond, juffrouw Summerson) vurige hoop dat zij strekken zal tot het geluk, het (verheugd van de eer gehad te hebben met u kennis te maken, mijnheer Garstone) welzijn en het voor-| deel, in alle opzichten, van alle belanghebben-i den! Guppy, ga mede, om het gezelschap daar ; goed te brengen.quot; — „Waar is d a a r, mijnheer | Guppy?quot; zeide Richard, toen wij naar beneden I gingen. - ,Niet ver,\'antwoordde Guppy. „Maar i even in T ha vies\' Inn, weet ge wel?quot; „Ik kan niet zeggen, dat ik weet waar dat is, want ik kom van VV i nc li e s ter en ben vreemd in Londen.quot; ,,Maar even otn denhoek,quot; zeide Guppy. „Wij draaien Chancery-Lane maar I in, snorren Hol born langs en dan zijn wij er in vier minuten - het is haast naast de deur. Dat is wel eene bijzonderheid van Londen, niet waar, juffrouw?quot; Hij scheen om mijnentwil zeer verheugd daarover. „De mist is inderdaad zeer dik,quot; zeide ik. „Maar hij hindert u toch zeker niet,quot; zeide Guppy,\'de trede opslaande; „Integendeel, hij schijnt u goed te ; doen, juffrouw, naar uw gezicht te oördeelen.quot;

Ik wist wel dat hij het goed meende met dit , compliment, en toen hij het portier gesloten had en op den bok zat, lachte ik er zelve om ! dat ik er over bloosde ; en wy lachten alle drie, en snapten over onze onervarenheid en het vreemde van Londen, tot wij, onder eene poort door, de plaats onzer bestemming be-1 reikten: eene smalle straat met hooge huizen, die naar een langwerpigen regenbak geleek om den mist in op te vangen. Een woelig troepje

| menschen, voornamelijk kinderen, was voor het ¹ huis verzameld waar wij stilhielden, en dat eene doffe, koperen plaat op de deur had, met | het opschrift: jellyby.

„Schrik maar niet!\' zeide Guppy, het portier inkijkende. „Een van de kleine Jellyby\'s heeft zijn hoofd door hot hek van de stoep ge- | duwd.\' — „O, het arme kind !quot; zeide ik. „Laat i i mij er uit, als het u belieft.quot; — „Pas maar ! •op, juffrouw,quot; zeide Guppy. „Die kleine Jel- ⁽ lyby\'s voeren altijd het een of ander uit.quot;

Ik ging naar het arme kind, een van de mor-sigste ellendelingetjes, die ik ooit gezien heb, en vond hem gloeiend rood van angst en hard schreeuwende, met den hals tnsschen twee j ijzeren spijlen geklemd, terwijl een melkboer { en een beadle, met de best mogelijk mee- | ning, hem bij de beenen er uit poogden te trekken, in de verbeelding dat zijn hoofd zich : zóó wel zou laten samendrukken. Daar ik (na hem tot bedaren gebracht te hebben) bevond dat hij een kleine jongen was met een bijzon- ¹ der groot hoofd, dacht ik, dat misschien, waar | zijn hoofd tnsschen door kon, zijn lichaam wel ; zou kunnen volgen, en zeide dus dat het beste | middel om hem te verlossen misschien zou zijn, ! hem vooruit te duwen. Dit werd door den melk i boer en de beadle zoo gunstig opgenomen, i dat zij hem terstond in het keldergat zouden j hebben gestooten, als ik hem niet bij zijn schortje had vastgehouden, terwijl Richard \'en Guppy de keuken door wegliepen, om hem to van- I gen als hij losraakte. Eindelijk kwam hij zonder ongeluk beneden, en toen begon hij met een hoepelstok op Guppy los te slaan alsof hij ! razend was.

Er scheen niemand daar in huis te behooren j behalve eene vrouw, die er als eene schoonmaakster uitzag, en van beneden met een bezemstok naar het kind had gestompt: ik weet j niet met welk oogmerk en geloof niet dat zij het zelve wist. ik vooronderstelde dus dat mevrouw Jellyby niet thuis was, en was zeer verwonderd. toen die schoonmaakster in de gang 1 naar ons toekwam, Ada en mij naar eene achterkamer op de eerste verdieping bracht en ons aandiende als „die twee jongejuffrouwen, mevrouw Jellyby!\' Onderweg naar boven vonden j wij nog verscheidene kinderen, en haddon zelfs moeite om in donker niet op hen te trappen; en toen wij bij mevrouw Jellyby binnenkwamen, viel er een van die nrme kleinen met groot geraas de trap af, eene geheele rij trappen hoog, kwam het mij naar het geluid voor.

Mevrouw Jellyby. op wier gelaat zich niets i van de onrust afspiegelde, die wij niet konden nalaten te laten blijken, terwijl het hoofd van het kind met eene bons op elke trap neer- | kwam llichard zeide naderhand dat hij er i zeven had geteld, behalve nog een voor het,

povtaal ontving ons met volmaakte geiyk-mocdiuheid. Zij was con niet onbevallig, maar zeer klein en gezet vrouwtje, tusschen de veertig en vijftig, mot fraaie oogen, hoewel zij een zonderling uitzicht hadden, alsof zij altijd in de verte koken. Alsof zij ik haal weder een gezegd( van Richard aan — niet dichterbij konden zien dan Afrika.

„Ik ben waarlijk zeer verheugd,\' zeide mevrouw Jelly by, met eene welluidende stem, „dat ik het genoegen mag hebben van u te ontvangen. Ik heb zeer veel achting voor mijnheer Jarndyee. en niemand, in wion hij belang stelt, kan een voorwerp van onverschilligheid voor mij zijn.quot;

Wij betuigden onzen dank en namen plaats achter de deur, waar eene wrakke, kreupele sofa stond. Mevrouw Jellyby had fraai haar, maar had het te druk mot hare Afrikaansche plichten om het behoorlijk op te maken. De doek, dien zij los om zich hoen geslagen had, zakte op haar stoel af, toen zij naar ons toekwam. En toen zij zich omkeerde om weder te gaan zitti n, konden wij niet nalaten op te merk\' n. dat, haar kleedje van achteren lang niet sloot, en de opene ruimte op haar ïug met een hekwerk van een rijgveter was gedicht goiyk het latwerk van een zornerhuisje.

De kamer, met papiere n bestrooid en bijna gevuld door eene groote tafel, insgelijks daar-mede bedekt, was niet alleen niet aan kant, maar ik moet zeggen zeer vuil. quot;Wij waren wel genoodzaakt met onzen gezichtszin daarop te letten, zelfs terwijl önze gehoorzin hetarme kind volgde, dat van de trap was gevallen, ik denk naar de achterkeuken, waar iemand het scheen t\'- smoren.

Maar wat ons bijzonder trof was een meisje, met een afgemat, onglt;\'/,ond uitzicht, hoewel lang niet leelijk. dat aan eene schrijftafel op de veer van hare pen zat te bijtenen ons aan ti stari n. ik geloof dat nog nooit iemand zoo beïnkt was. Kn van hare zwierende haren tot aan hare kleine voeten, die ontsierd werden door altgesrheurde en neergetrapte satijnen sloffen, «eheen zij waarlijk geen voorwerp van kleeding aan het lijf te hebben, van eene speld af en honger, dat in behoorlijken toestand was of op de reohte plaats zat

,fs\\i vindt mij, ligt; l\'rs.quot; zeide mevrouw Jellyby, twee dikke kantoorkaarsen op blikken kan-detóren snuitende, die de kamer erg naar heet smeer deden ruiken (het vuur was uitgegaan, en in den haard zag men niets dan asrh. een busje hout en een pook) „gij vindt mij, liefjes, volgens gewoonte in groote drukte; maar dal zult jij wel verontschuldigen. Het Afrikaansche plan neemt tegenwoordig al mijn tijd wou. Het wikkelt nul in correspondentie met openbare machten en particuliere personen door hetge-heele land. die belang stellen in het welzijn hunner natuurgenooten. Ik mag met blijdschap j zeggen, dat het vordert. Wij hopen aanstaande jaar tegen dezen tijd tusschen de honderdvijftig j \'en tweehonderd gezonde familiên te hebben, aan het werk om den koffleboom aan te kweeken | en de inboorlingen van Borrioboola-Gha, 1 op den linkeroever van den N iger.te beschaven.quot;

Daar Ada niet sprak en mij aanzag, zeide ik | dat dit zeer stroeiend moest wezen.

„Met is strooiend,\' zeide mevrouw Jellyby. i „Hot vereiseht de toewijding van al mijne krachten, zooals zij dan zijn; maar dat is niets,als het maar gelukt; en ik mag er met eiken dag vaster op vertrouwen, dat het zal gelukken. Weet gij wel, juffrouw Summerson. dat ik mij bijna verwonder, dat gij nooit uwe eigene ge- 1 dachten op Afrika hebt gericht?quot;

Deze toepasselijke wending was mij zoo onverwacht, dat ik niet wist wat er op te zeg- | gen. Ik noemde het klimaat.

„Het heerlijkste klimaat van de wereld 1quot; zeide ^: mevrouw Jellyby. „Inderdaad,mevrouw?quot; -,Zekerlijk. Met voorzichtigheid,quot; zeide mevrouw ; Jellyby. „(lij kunt zonder voorzichtigheid Hol-born langsgaan en overreden worden. Gfl kunt met voorzichtigheid Holborn langs gaan en nooit overreden worden. Juist zoo met A f r 1 k a.quot; |

Ik zeide: „Zonder twijfel,quot; Ik meende wat Holborn betrof.

„Als pij lust hebt,quot; zeide mevrouw Jellyby, \' ons lt;■enige papieren toeschuivende, „om eenige : opmerkingen over dit punt te lezen, en over de | zaak in het algemeen (die reeds bij duizenden ! verspreid zijn), terwyl ik een brief afmaak, dien ik juist dicteer - aan mijne oudste dochter, die mijn secretaris is

Het meisje aan de tafel hield op met op hare pen te bijten, en beantwoordde ons knikken met eene beweging, die half bloc en half stuursch was.

„Dan zal ik vooreerst gedaan hebben.quot; vervolgde mevrouw Jellyby vriendelijk; „schoon ik ; eigenlijk nooit gedaan heb. Waar zijt gij geble- I ven, Caddy?quot; — „Biedt mijnheer Swallow hare complimenten aan en verzoekt quot; „Enver. zoekt,quot; zeide mevrouw Jellyby, dicteerend, „hem | te mogen berichten, in antwoord op zijne vragen naar de Afrikaansche onderneming neen, | l\'eopv, volstrekt niet.quot;

l\'eepy (door zich zeiven zoo genoemd) was het ongelukkige kind, dat van de trap was gevallen en rui de correspondentie stoorde door, met eene strook pleister over zijn voorhoofd, j binnen te komen, om zyne gekneusde knietjes te laten zien, waarvan Ada en ik niet wisten wat meer ons medelijden opwekte de geschaarde plekken of het vuil. Mevrouw Jellyby vervolgde slechts, met die heldere kalmte waarmede zij alle s zeide: „(iaheen, stoute l\'eepy,quot; en vestigde hare fraaie oogen weder op A f rik a. , Daar zij echter terstond voortging met die- | toeren, en ik haar volstrekt niet stoorde door !

I Zij had het zeer druk, en was ontwijfelbaar, gelijk zij ons gezegd had, geheel aan de /.aak I toegewijd.

i Ik was eonigszins nieuwsgierig om te weten wii een zachtzinnig, kaalhoofdig heer met een i bril was, die zich, nadat de viseh was wegge-i nomen, op een ledigen stoel liet zakken, en i zich lijdzaam aan Borriobooia-Gha scheen ¹ te onderwerpen, maar geen dadelijk belang in die volkplanting te stellen. Daar hij geen woord j i sprak, had hij wel een inboorling kunnen zijn, als zijne kleur niet het tegendeel had bewezen, i Het was niet voordat wij van tafel gingen en hij met Richard alb en bleef, dat mij de tnoge-1 lijkheid in het hoofd kwam, dat hij mijnheer Jellyby zou zijn. Maar bij wa - mijnheer Jellyby; en een snatcraehtig jongmensch, mijnheer ^uale geheeten, met groot* blinkende knobbels aan de slapen en al z\\jn haar naar het achterhoofd gekarnd, die des avonds kwam en Ada vertelde dat hij een philanthroop was, onderriclitte haar ook dat hij de huwelijksverbintenis tusschen mevrouw en mijnheer Jellyby de vereeniging van het geestelijke en bet stoffelijke noemde.

Behalve dat deze jonkman zelf veel over Afrika had te zeggen, en over een plan van hein om de volkplanters te loeren, om de inboorlingen het draaien van pooten voor piano\'s te loeren en zoo een uitvoerhandel tot stand te brengen, maakte hij er ook zijn werk van om mevrouw Jellyby in haar glans te doen uitkomen, door bij voorbeeld te zeggen: „Ik geloof, mevrouw Jellyby. dat gij op »lt;-n dag wel tusschen de honderd vijftig en twee honderd brieven over A frik a krijgt, doet ge niet ?quot; of: , Als mijn geheugen mij niet bedriegt, heb ik u eens hooren zegg* n, dat gij vijf duizend circulair* s tegelijk met dezelfde post hadt verzonden ?quot; en dan bracht hij altijd mevrouw Jellyby\'s antwoord aan ons over, alsof hij haar tolk was. Den geheelen avond zat mijnheer Jellyby in een hoek met zijn hoofd tegen den muur, alsof hij aan zwaarmoedigheid onderhevig was. Hot scheen, dat hij. toen hij na den maalt,yd met Richard alleen Was, verscheidene malen zijn mond had opengeelaan, alsof hij iets op het har! had, maar dien, tot Richard\'s verlegenheid, telkens weder had g*-loten, zonder iets te zeggen.

Mevrouw Jellyby, die geheel in scheurpapier gedoken zat, dronk den geheelen avond koffie, en dicteerde bij uisschenpoozen hare oudste dochter, \'/.ij hield ook eene discussie met rniju-heer tiuale. waarvan het onderwerp, als ik het wel begreep, de Broederschap der Menschheid si-hoen te zijn, en uitte daarbij zeer schoone gevoelens. Ik was échter niet zulk eene aan-duchtige toehoorder es als ik wel luid mogen wensctien te zijn, want Peepy en de andere kinderen kwamen bij \\da n mij. ineen hoek van de kam* r. om nog eeu vertelseltje vragen;

en zoo gingen wij onder hen zitten en vertelden fluisterend van de Gelaarsde Kat en ik weet niet wat al meer, tot mevrouw Jellyby, toevallig om hen denkende, hen naar bed zond. Daar Peepy er om huilde dat ik hem naar bed zou brengen, droeg ik hem naar boven; waar de meid met den flanellen lap als een dragonder op het kleine goed instormde en allen in hunne kribbetjes smeet.

Daarna hield ik mij bezig met onze kamer wat op te knappen, en een zeer weerbarstig vuur, dat men had aangelegd, met goedheid aan het branden te krijgen, dat het eindelijk zeer helder deed. Toen ik weder benedenkwam, gevoelde ik dat mevrouw Jellyby eenigszins uit de hoogte op mij neerzag, omdat ik zoo kleingeestig was; *\'n dit speet mij, schoon ik wel wist dat ik ook op iets hoogers aansprak kon maken.

Het was bijna middernacht eer wij gelegenheid vonden om naar bed te gaan; en zelfs toen lieten wij mevrouw Jellyby onder hare papieren aan het koffiedrinken, terwijl hare dochter op hare pen zat te bijten.

,\\Velk een vreemd huis!quot; zeide \\da. toen wij boven waren. „Hoe zonderling van mijn neef Jarndyce om ons hier te zenden!quot; — „Het brengt mij geheel in de war, lieve,quot; zeide ik. „Ik wil liet begrijpen en kan het toch niet begrijpen.quot;

„Wat?quot; vroeg Ada met haar aardig lachje. „Dat alles, lieve,quot; antwoordde ik. ,Het moet wel heel goed van mevrouw Jellyby zijn, zich zooveel moeite te geven met eene onderneming ten voorde*-Ie van die Afrikanen — maar toch — Peepy en het huishouden!quot;

Ada lachte, sloeg haar arm om mijn hals, terwijl ik daar zoo in het vuur stond te kijken, en zeide mij dat ik een lief en goed en stil vriendinnetje was, en haar hart had gewonnen. „Gij zijt zoo nadenkend, Esther,quot; zeide zij. „en toch vroolijk. Gij doet zooveel, en laat u zoo niets daarop voorstaan. Gij zoudt het zelfs in dit huis u zelve en anderen genoeglijk kunnen maken.quot;

Mijn onnoozel lievelingetje 1 Zij wist. niet dat /ij eigenlijk maar zich zelve prees, en dat het de goedheid van haar eigen hart was, die haar zoozeer aan mij deed hechten.

,Mag ik u eene vraag doen?quot; zeide ik, toen wij een poosje voor het vuur hadden gezeten.

„Wel vijfhonderd.quot; zeide Ada. — „1 w neef, mijnheer Jarndyce. Ik ben hem zooveel verplicht. Zoudt gij er tegen hebben om hem mij eens te beschrijven ?quot;

Ada schudde hare goudblonde lokken naar achteren, en zag mij aan met oogen, zoo vol lachend* verwondering, dat ik mij ook verwonderde. gedeeltelijk over hare schoonheid, en gedeeltelijk over hare verrassing.

„Estherriep zij uit. — „Melieve! „Gij wilt eene beschrijving van mijn neef Jarndyce hebben?\'\' ,lk heb hem nooit gezien, lievt.\'

— „En ik heb hem ook nooit gezien,quot; zeide Ada.

Was het mogelijk!

Neen, zij had hem nooit gezien. Maar hoe | jong zij ook was toen hare mama stierf, her-I iunerde zij zich toch wel, hoe deze de tranen in cle oogen kwamen, als zij van hom en de edel moedigheid van zijn karakter sprak. Daar-| aan kon men zich vertrouwen, zeide zij, boven \\ iets anders in de wereld; en Ada vertrouwde I zich ook daaraan. Haar neef Jarndyce had haar eenige maanden geleden een „eenvondigen, rondborstigen briefquot; geschreven, zeide Ada, waarin hij haar de nu aangenomene schikking I voorstelde, en zeide dat aldus „door den tijd 1 eenige wonden zouden kunnen genezen worden, die dat ellendige kanselarijproces veroorzaakt | had.quot; Zij had daarop geantwoord, dat zij het voorstel met dankbaarheid aannam. Richard had een dergelijken brief ontvangen en een dergelijk antwoord gegeven. Hij had mijnheer Jarndyce gezien, doch maar eens, vijf jaren geleden, toen hij te Winchester school lag. Hij I had Ada gezegd, toen zij, op dat scherm geleund, voor het vuur stonden te praten, waar ¹ ik hen vond, dat hij nog wel wist dat hij hem „een ronde vent\' had gevonden, met een blozend gezicht, i)it was alle beschrijving, die Ada mij geven kon.

Zij hielp mij zoo aan hét donken, dut ik, toen Ada al in slaap was, nog voor het vuur bleef zitten, mij al meer en meer verwonderende hoe het op het Verlaten Huis zou zijn, en mij al | meer en meer verwonderende dat gistermorgen ; zoo lang geleden scheen. Ik weet niet waar \\ mijne gedachten heen dwaalden, toen zij door i een kloppen aan de deur werden teruggeroe-i pen.

ik deed zachtjes open, vond daar jonge-^! juffrouw .Tellyby staan, bibberend van de koude, met een stompje kaars op een defecten blaker in de ( ene hand, en een eierdopje in de andere,

„Goedennacht!quot; zeide zij zeer stroef, ,Goe-dennacht!quot; zeide ik, „Mag ik binnen?quot; vroeg ; zij, zeer kort en onverwacht, op denzelfden stroeven toon. „Wel zeker,quot; zeide ik. „Maar maak juffrouw Clare niet wakker.quot;

Zij wilde niet gaan zitten, maar bleef bij het vuur staan, doopte haar beïnkten middelvinger ! in het eierdopje, waar azijn in was, en streek | dien over de inktvlekken in haar gezicht; onder-tusschen keek zij zeer zuur en donker,

„Ik wou, dat Afrika dood Was,quot; zeide zij op eens,

ik wilde hier iets tegen inbrengen.

„Dat doe ik,quot; zeide zij, „Spreek mij maar niet tegen, juffrouw Humnierson. Ik haat en verfoei het. Het is een beest,quot;

Ik zeide haar dat zij moe was, en dat het mij speet. Ik legde mijne hand op haar hoofd en raakte haar voorhoofd aan, en zeide da; dit

nu heet was en morgen koel zou zijn. Zij quot;bleef mij nog donker aanzien, met eene pruilende lip; maar weldra zette zij haar eierdopje weg en keerde zich zachtjes naar het bed -waar Ada lag.

„Zij is mooi! ~ heel mooi!quot; zeide zij, met dezelfde samengetrokkene wenkbrauwen en op denzelfden onbeleefden toon.

Ik stemde dit met een glimlach toe,

„Eene wees. Niet waar?quot; „Ja.quot; „Maar j zij weet veel, denk ik. Zij kan dansen, en mu- ; ziek spelen, en zingen? Zij kan Pransch spre- \\ ken, denk ik, en heeft geographic geleerd, en do globes, en borduren, en alles?\' — „Zonder twijfel,quot; antwoordde ik. — „Ik niet,quot; zeide zij. „Ik kan haast niets, behalve schrijven. Ik ben altijd aan het schrijven voor ma. Ik weet ! niet hoe gij twee er niet voor beschaamd ^vaart om van middag zoo binnen te komen en mij daar zoo te zien zitten, niet in staat om iets j anders te doen. Zoo kwaadaardig als gij zijt. En gij houdt uzelven toch voor heel wat moois, durf ik wel zeggen,quot;

Ik kon wel zien dat het arme meisje op hot punt was om te gaan schreien, en zette mij zonder spreken weder op mijn stoel, en zag haar (hoop ik) even welwillend aan airs mijn hart voor haar gestemd was.

„Het is een schandaal,quot; zeide zij. „ Dat weet gij ook wel. Hel gehcele huls is een schandaal. De kinderen zijn een schandaal. Ik ben een schandaal, i\'a is verdrietig, en geen wondei\'! Priscilla is aan don drank - zij drinkt altijd. Het is eene groote schande en een grooto jokken van n, als gij zegt dat gij haar vandaag niet geioken hebt. Het was eeno lucht als in een kroeg, toen zij aan tafel diende; dat weet. gij ook wel,quot; -— „Dat weet ik niet, lieve,quot;\' zeide ik. „Dat doet ge wel,quot; zeide zij kortnl\'. ./crij moet niet zeggen (lat gij het niet weet. Hij doet het wel,quot; „Maar lieve,quot; begon ik, „als gij mij niet wilt laten spreken - *— „(lij »|)rlt;-ekt nu al. Dat weet ge wel. Vertel geen jokkens, ¹ juffrouw Summerson.quot; „Lieve,quot; zeide ik, „zoolang ge mij niet wilt aanhooren ~ „Ik wil u niet aanhooren,quot; „Ja, dat denk ik toch wel,quot; zeide ik, „want zoo onredelijk zult gij niet willen zijn. Ik weet, niet wat ge mij daar zegt, omdat de meld niet, dicht bij mij is gekomen; maar ik twijfel toch niet aan wad. ge mij zegt, en het spijt, mij dat ik hel hoor.quot; „Daar behoeft gij gcone verdienste van llt; maken,quot; zeide zij. „O neen, lieve,quot; zHde ik, „dat zou heel dwaas zijn,quot;

Zij stond nog hij het bed, en nu hukte zij (maar met hetzelfde onvergenoegde gezicht) en gaf Ada ecu kus. Dit gedaan hebbende, kwam | zij zachtjes terug en bleef bij mijn stoel staan. Hare borst zwoegde zoodanig dat ik innig me- ; delyden met haar had, maar ik achtte l iet best niet te spreken.

,lk wou dat ik dood was,quot; barstte zij uit. „Ik wou dat wij allemaal dood waren. Dat zou veel beter voor ons zijn.\'

Een oogenblik later knielde zij naast mij op den grond, verborg haar gezicht in mijn kleed, ¹ badmij hartstochtelijk om vergiffenis,en schreide, ik troostte haar en wilde haar opbeuren; maar zij riep: .neen, neen;\' zij wilde daar blijven.

b0ij placht meisjes les te geven,quot; zeide zij. .Als gij mij maai- hadt kunnen les geven, kon ik van u wel geleerd hebben! ik ben zoo el-: lendig, en ik houd zooveel van n.\'

Ik kon haar niet overreden om bij mij tlt;\' komen zitten, of\' jets anders ti- doen dan een versleten voetbankje naar de plek te schuiven waar zij geknield lag on zich daarop te zetten, terwijl zij mijn kleed nog eveneens bleef vasthouden. Langzarm rhand viel het arme. afgematte meisje in slaap; en toen gelukte het mij haar hoofd zoover op te tillen dat het op mijn schoot lag, en bedekte ik ons beiden met omslagdoeken. Het vuur ging uit, en den geheeleii nacht sluimerden wij zoo voor den kouden haard, In het eerst bleef ik onaangenaam wakker, en poogde ik mij vruchteloos met gesloten oogen in de tooneelen van dien dag te verdiepen. I Hindelijk werden zij lamrzamerhand onduidelijk en ondereengemengd. Ik begon er mede in de war te gaan wie de slaapster was, die op mijn schoot lag. Nu wiis het Ada. dan een mijner vriendinnetje^ van Reading, van welke ik niet, gelooven kon, dat ik zoo kort geleden ge-seheidi n was. Nu was het het krankzinnige vrouwtje, afgemat van het nijgen en glimlachen, dan iemand van gezag op het Verlaten Ilnis Eindelijk was het niemand moer, en was ik niemand meer.

De schemerachtige dag worstelde flauw met den nog aanhoudenden mist, toen ik mijne oogen opende, om die van een spookje met een vuil gezichtje te ontmoeten, die mij aanstaarden. Pecpy was uit zijn kribje geklauterd, was imi slaap japonnetje en slaapmutsje naar beneden gekomen, en beefde zoo van de kou dat zijne tanden klapperden alsof hij ze allen al had.

V.

KJ OOHTEKDAVONTIHFB.

lfoewgt;-l ht f ei 11 gure morgen was. lt; n de mist nog zwaar scheen ti zijn ik zeg scheen, want er zat zulk eene korst vuil op de Vensterruiten, dat zij eene zomerzon zonden verdonkerd hebben was ik toch .genoeg gewaarschuwd voor de ongemakken, die ik\'zoo vroeg binnenshuis zou ondervinden, en ook nieuws-irierig genoeg naar Londen, om het e. n goeden inval van jongejulfróuw Jellyby te vinden, toen zij voorstelde dat wij eene wandeling zouden gaan doen.

„Ma zal in lang niet beneden komen,quot; zeide zij. „en dan is het de vraag of wij uog in oen uur gaan ontbijten, zoo talmen zij. En wat pa betreft, hij neemt maar wat hij krijgen kan en gaat dan naar zijn kantoor. Hij heeft nooit wat gij een geregeld ontbijt zoudt noemen. Priscilla laat het brood en de melk. als er is, \'s nachts maar uitstaan. Somtijds is er geen melk meer, en somtijds drinkt de kat ze op. Maar ik vrees dat ge moe moet wezen, juffrouw Summerson, en misschien liever naar bed zoudt willen gaan.\' — „Ik ben geheel niet moe, lieve,quot; zeide ik, .en zou veel liever uitgaan.\' „Als dat waar is,quot; antwoordde Gaddy, „zal ik mij gaan klaarmaken.quot;

Ada zeide dat zij ook wilde meegaan, en was spoedig bij de hand. Ik deed Peepy, bij gebrek aan iets beters voor hem te kunnen doen, het voorstel, dat hij zich door mij zou laten wasschen en daarna weder in mijn bed leggen. Hieraan onderwierp hij zich zoo gewillig mogelijk. Hij staarde mij onder de ge-heele operatie aan, alsof hij nooit in zijn leven zoo verbaasd was geweest, en ook nooit weer wezen kon keek ook wel zeer ongelukkig, maar jammerde toch niet, lt;311 ging, zoodra het voorbij was, gerust weder slapen. Eerst twij- | felde ik er aan, of ik wel zulk eene vrijheid zou nemen, maar ik bedacht weldra dat waarschijnlijk niemand in huis er op zou letten.

Door de drukte om Peepy te reinigen, en mij zelve klaar te maken, en Ada te helpen, werd ik spoedig door en door warm. Wij von-\' don de jongejuffrouw Jellyby in de schrijfkamer, beproevende zich te warmen aan het vuur. dat Priscilla met een eindje kaars aan- ; maakte, zij wierp het in het vuur om het beter te doen branden. Alles was juist eveneens gelijk wij het den vorigen avond hadden ; gelaten, en men was blijkbaar voornemens om liet zoo te laten blijven. Heneden was het tafellaken na den maaltijd van gisteren niet weggenomen; men had het maar laten liggen voor het ontbijt. Kruimels, stof en scheurpapier waren door het geheele huis verspreid. | Kenige tinnen bierkannen on eene melkkan hingen op het stoephek; de deur stond open, en wij zagen de keukenmeid, haar mond af- i vegende, om den hoek uit eene tapperij komen. Zij zeide, toen zij ons voorbijging, dat zij daar ; geweest was om te zien hoe laat het was.

Maar eer wij de keukenmeid zagen, ontmoetten wij Richard, die Th a vies Inn op en neer danste, om zijne voeten te warmen. Hij was aangenaam verrast ons zoo vroeg bij de hand te zien, en zeide dat hij gaarne aan onze wandeling wilde deelnemen. Hij nam dus Ada on- ^; der zijne hoede, en ik ging met jongejuffrouw ; Jellyby vooruit. Ik moet aanmerken, dat deze

jongojuffer weder tot haar stroeven toon vervallen was, en ik werkelijk niet zou gedacht hebben dat zij veel van mij hield, als zij mij dat niet gezegd had.

„Waar woudt gij heengaan?\' vroeg zij. —-„Ergens maar heen, melieve,quot; antwoordde ik.

„Ergens is nergens,quot; zeide Caddy, en bleef wrevelig stilstaan. „Laten wij dan gaan waar gij wilt,quot; zeide ik.

Toen liet zij mij zeer hard voortstappen.

.Ik geef er niet om!\' zeide zij. „Gij zijt mijne getuige, juffrouw Summerson, ik zég, ik geef verplichting als kind toonen ; dat is meer hunne zaak dan de mijne. Daar zijt gij van ontzet, niet waar? Heel goed, ik ben ook ontzet, zoo zijn wij allebei ontzet; en daarmee is het uit.quot;

Zij liet mij nog harder doorstappen.

„Maar met dat al. zeg ik nog eens. hij mag komen en komen, ik wil toch niets met hem te doen hebben. Ik kan hem niet uitstaan. Als er iets in de wereld is dat ik haat en ver foei, dan is het die malligheid, die ma en hij niet elkander praten. Het verwondert mij dat de straatsteenen voor ons huis geduld heb-

er niet om - maar al kwam hij avond aan avond bij ons aan huis, met zijn breed, blinkend knobbelig voorhoofd, tot bij zoo oud was als Methusalem, zou ik toch niets met hem te doen willen hebben. Zulke o z e 1 s als hij en ma van zich zeiven maken!quot; „Melieve.quot; zeide ik, op die benaming doelende, en op den knicli-tigen nadrui., dien zij er aan gal\'. .,1 we verplichting als kind - quot; „Och, spreek mij niet van verplichting ais kind, juffrouw Summer-son. Waar is ma\'s verplichting als moeder? Geheel op het publiek en A f r i k a overgebracht, denk ik\' Laten dan het publiek en A tri k a ben om daar te blijven, en zulk i-one tegenstrijdigheid bij te wonen, als al die hoogdravende wartaal en ma\'s manier van huishouden.quot;

ik kon niet nalaten te begrijpen, dat zij mijnheer Qna.le bedoelde, den jongenheer die er gisteravond was geweest, ik werd gelukkig bewaard voor do onaangename noodzakelijkheid om verder over dit onderwerp te spreken, daar Ada en Richard ons nu haastig achteropkwamen en lachend vroegen of wij een wedrey wilden houden. Mdus gestoord, wenl (\'addn stil en wandelde somber met mij voort, terwijl ik mij verwonderde over het aantal en de verschei

denhoid der straten, de menigte menschen, die reeds op de been was, de rijtuigen, die al heen en weder reden, de drukte om de , winkels uil te stallen en winkels to vegen, en de vreemde, havelooze gedaanten, die in het weggeveegde vuil grabbelden om naar spelden en andere dingen te zoeken.

„Zoo, nichtje,quot; zeide achter mij de vroolijke stem van Uirhard tot Ada. „Wij mogen nooit uit de Kanselarij komen. Daar zijn wij langs een anderen weg naar de plaats gekomen, waar wij elkander gisteren hebben gevonden, en bij het Oroote Zegel, daar is die oude juffrouw ook weer.quot;

Daar stond zij inderdaad vlak voor ons te nijgen en te glimlachen, en zeide. op denzelfden patroniseerenden toon als gisteren:

„De pupillen in Jfirndyce! Waarlijk een groot genoegen!quot; ,6e zijt vroeg bij de hand, juf-i frouw,quot; zeide ik, toen zij voor mij neeg. ..Ia-a. Ik kom rewoonlijk vroeg hier wandelen, Eer het Hof zitting heeft, liet is hier stil. Ik verzamel mijne gedachten voor de da-gelyksche zaken,quot; zeide de oude juffrouw niet zekere affectatie. „De dagHijkselie zak n ver-eischen veel oplettendheid. Het kanselarij-recht is zoo he \' i moeielijk t( volgen.quot; „Wie is dat, julVrouw Summt rson?quot; fluisterde Caddy, mijn arm vaster knellende.

Het gehoor der oude jutfrouw was bijzonder scherp, /.ij antwoordde dadeiyk zelve.

,,Keie belanghebbende, mijn kind. Tot uw dienst. Ik heb de ht om het Hof gen-goUl hij te wonen. Met mijne documenten. Heb ik het genoegen om nog eene van de jeugdig\' par-tij\'-n in .Tarndj• e aan te sprekon?quot; zeide dlt;-¹ ude juffrouw, en biet f, na dikwijls genegen te heli-hen. niet haar hoofd op zijde voor mij staan.

Richard, dit- zijm onbedachtzaamheid van gisteren verlangd»; goed te maken, legde haar vriendelijk uit, dat jongejuffrouw Jellyby in geen vt 1 hand met het procts stond.

„Halquot; zeide de oude juffrouw. ,Zy verwacht g(\' ne uitspraak. Zij zal toch oud worden. Maar niet zoo oud. O Heere neen. Dit is de tuin van l.iii\' oln\'s Inn. ik noem het mijn tuin. In den zomer is het waarlijk oen lusthof. W aar de vogeltjes liefelijk zingen. Ik slijt hierhetgroot-ste gedeelte van de groot»• v icantie. In bespiegeling. O ij zult de groole vacantie wel ongemeen lam; vinden, uit 1 waar

Wij zeiden ja, daar zij sidieen te vnrwach-ten dat wij dit zouden zeggen.

„Als de bladeren van de boonn n vallen,ener gei h( bloemen meer bloeien, om ruikers voor het Hof van den lord-kanselier te ntiaken,quot; zeide de oude juffrouw, „is de vacantie vervuld, en heersi hl het zesde zegel weder, waarvan in de Openbaring gesproken wordt. Kom niij eens aan huis zien. verzoek ik u. Dat zal een goed vöórteijkeu voor mij zyn. Jeugd, en hoop, en

schoonheid zijn daar zeer zeldzaam. Het is lang geleden sedert ik van een van drieën een bezoek heb gehad.quot;

Zij had mijne hand gevat, en terwijl zij mij en Caddy voortloidde, wenkte zij Richard en Ada om mede te komen. Ik wist niet hoe mij te verontschuldigen en keek naar Richard om hulp. Daarbij half moest lachen, en half nieuwsgierig werd. en geheel niet wist hoe zich van de oudquot; juffrouw af te maken zonder haar te beleedigen, bleef zij ons voortleiden, en bleven hij en Ada volgen; terwijl onze vreemde geleidster ons met nederbuigende vriendelijkheid bij herhaling verzekerde dat zij dichtbij woonde.

Dit was ook waar, gelijk weldra bleek. Zij woonde zoo dichtbij, dat wij haar maar weinige oogenblikken haar zin hadden gelaten of zij was thuis. Ons een zijpoortje doorbrengende, bleef zij geheel onverwacht staan in eene smalle achterstraat, die tot den doolhof van stegen en straatjes buiten den muur der Inn behoorde, en zeide: „Hier woon ik. Mag ik u verzoeken om naar boven te gaan?quot; Wij stonden voor ecu winkel met het, opschrift: „Ivrook. magazijn van lompkx k.\\ i\'i.ksseiiknen een ander, met lange magere letters; „Krook, handelaar in vierc auks\',quot; fier. venster was gedeeltelijk bedekt met eene afbeelding van een roeden papiermolen. waarvoor eene kar eenige zakken met lompen ontlaadde. Elders las men weder: „Hier koopt men beenderen,quot; „Hier koopt men keukenafval.quot; „Hier koopt men oud ijzer,quot; „Hier koopt men snippers,quot; „Hier koopt men heereu- en dames-kllt; •edingstukktn.quot; Alles scheen daar gekocht en niets verkocht te worden. Overal voor het venster stonden vuile Hessehen: schoen-srnlt; erflesschen, medicijnflesschen, gemberbieren sodawaterfleséchen, inmaakflesschen, wijn-flesschen en inktllesschen. Bij het opnoemen der laatste herinner ik mij, dat men aan den winkel, in verscheidene opzichten, kon zien dat hij in eene rechtsgeleerde buurt stond, en als het ware een havelooze afhangeling en niot erkende aanverwant der rechtsgeleerdheid was. De inktflesschen waren bijzonder talrijk. Buiten Ie deur stond een waggelend bankje met VTsleteiie, oude hoekt 11 en daarop een briefje: , Ri ehtgt;geleerd( • boeken, allen 1\' stuivers het stuk. Sommigen der genoemde opsehriften waren met eene staande hand geschreven, gelijk de papieren, die ik in het kantoor van Kenge en 1\'arboy had gezien, en de brieven, die ik zoolang van deze heereu had ontvangen. Daaronder was er e n, van dezelfde hand, die niets nu t den winkel te doen had, maar aankondigde dat e\'U fatsoenlijk man van vijf en veertig jaren kopieerwerk verlangde, en netheid en spoed beloofde. A( lrlt; s Nemo, bij den heer Krook alhier. Er hingen verscheidene hallsleten zakken, blauw • n rood. Even binnen de deur lagen hoopen

M I.I.N 11 EEK

van rollen gekreukeld, oud perkament, en stapels vergeelde en verhavende papieren, blijkbaar rechtsgeleerde documenten. Ik had mij kunnen verbeelden, dat al de roestige sleutels, waarvan er hier honderden als oud ijzer bij elkander lagen gesmeten, eens op de deuren van I rechtsgeleerde kantorenofdeijzeren kisten daarin hadden gepast. De hoop vodden, die in eene j enkele houten schaal lag, (gedeeltelijk er uit hangende) welke aan het eene einde eener balans hing, die aan het andere einde geene schaal voor het gewicht had, had uit verscheurde advoca- \\ ten-dassen en tabbaarden kunnen bestaan. Men had zich, om het tafereel geheel te voltooien, nog maar te verbeelden, gelijk Richard Ada en mij toefluisterde, dat die schoon afgeknaagde | beenderen, die in een hoek op een hoop lagen, | de beenderen van cliënten waren.

Daar het nog mistig en donker was, en de winkel bovendien doorden muurvan Li n coin\'s Inn werd verduivsterd, die op een paar schreden afstands het licht onderscheptr, hadden wij zooveel niet kunnen zien zonder do lantaren, waarmede een oud man met een bril en eene ha- | rige muts in den winkel rondliep. Zich nu naar de ; deur koerende, kroeg hij ons in het oog. Hij was kort, lijkkleurig en verschrompeld; zijn op zijde hangend hoofd was tusschen zijne schouders gedoken, en de adem kwam als een zichtbare rook uit zijn mond, alsof hij van binnen in brand stond. Zijne keel, kin en wenkbrauwen waren zoo ruig van witte haren, en zijn gezicht was zoo vol aderen en puisten, dat hij van de borst opwaarts naar den besneeuwdfen wortel van een ouden boom geleek.

„lil hi!quot; zeide de oude man, naar de deur komende. „Hebt uij wat te koop?quot;

Wij traden natuurlijk terug en keken naar onze geleidster, die ondertusscheu, met oen sleutel, dien zij uit haar zak had gehaald, haar best deed om de deur van het bovenhuis te openen, en tot welke Richard nu zeide, dat wij, daar wij het genoegen hadden gehad van te zien waar zij woonde, haar hier wilden verlaten, alzoo de tijd ons begon te dringen. Maar zij liet zich niet zoo gemakkelijk ontglippen. Zij werd zoo wonderlijk dringend in haar ernst, dat wij boven zouden komen en hare woning zien, al was 1 het maar voor een oogenblik, en bleef er zoo vriendelijk op gesteld om mij binnen te leiden, als een gedeelte van Int goed.\' voortreken dat zij verlangde, dat ik (wat d\'¹ anderen ook mochten doen) er niets anders op zag dan te bewilligen, Ik denk, dat wij allen moer of minder nieuwsgierig waren, In allen gevalle, toen de oude man zijne overredingen bij dlt;\' hare voegde, en zeide: „Ja, ja. (teel\'haar tiaar zin maar. liet zal geen minuut duren. Kom binnen, kom binnen! Kom den winkel maar door, als de andere deur klemt!quot; gingen wij allen naai\' binnen, voortgedreven door Richard\'s lachende aan-

KROOK, 27

moediging\', en ons op zijne bescherming verlatende,

„Mijn huisheer, Krook,quot; zeide het oude juffrouwtje, goedgunstig van haar verheven rang tot hem afdalende, terwijl zij hem aan ons presenteerde. „Hij wordt onder de buren de lord-kanselior genoemd. Zijn winkel wordt het Hof der Kanselarij genoemd. Hij is een zeer singulier persoon. Hij is heel wonderlijk. O, ik verzeker u, hij is heel wonderlijk.quot;

Zij schudde haar hoofd en tikte met haar vinger tegen haar voorhoofd, om aan te duiden dat wij zoo goed moesten zijn om hem te verontschuldigen. „Want hij is een beetje gij weet wel — g\' !quot; zeide de oude juffrouw deftig. De oude man hoorde dit en lachte. „Het is de waarheid,quot; zeide hij, met zijne lantaren voor ons uitgaande, „dat zij mij don lord-kan-selier en mijn winkel de Kanselarij noemen. En i waarom denkt gij dat zij dit doen?quot; — „Dat i weet ik waarlijk niet,quot; zeide Richard tamelijk ; onverschillig. „Ziet ge,quot; zeide de oüïle man, i stilstaande en zich omkeerende, „zij - bi, dat ; is mooi haar! Ik heb drie zakken dameshaar beneden, maar geen zoo mooi en fijn als dit. Welk eene kleur, en hoe zacht!quot; — „Dat is al genoeg, goc;de vriend,quot; zeide Richard, zeer misnoegd dat hij een van Ada\'s lokken door zijne gele hand had gehaald, „(.tij kunt wel bewonderen gelijk wij anderen doen, zonder zoo vrijpostig te zijn.quot;

De oude man wierp hem plotseling een blik toe, die zelfs mijne aandacht van Ada afriep, welke, verschrikt en blozende, op het oogenblik zoo schoon was. dat zij zelfs de dwalende aandacht van het oude juffrouwtje scheen te boeien. Maar toen Ada tusschen beiden kwam en lachend zeide; dat zij niet anders dan trotsch kon wezen op zulk eene oprechte bewondering, werd inijnhfiT Krook eensklaps weder hetzelfde verschrompelde manneke dat hij te voren was.

„Gij ziet; wel ik heb hier zooveel goed,quot; hervatte hij, de lantaarn omhoog houdende, „van zoo velerlei soort, en dat alles, gelijk de buren denken (rnaar \'/.ij weten het niet) ligt te bederven en te vergaan, dat zij daarom mij en mijn winkel zoo gedoopt hebben. En ik heb zooveel oude perkamenten en papieren onder mijn 1 voorraad. En ik heb zulk een smaak in roest I en stof en spinnewebbcn. En het is alles mijne gading wat er maar komt. En ik kan er niet j toe komen om iets van do hand te doen, dat | ik eens heb beetgekregen of (zoo denken mijne i buren, maar wat weten zij er van?) of om iets te veranderen, of te laten schoonmaken, of j vegen, of afboenen, of !lt;• laten repareemi. Dat is de manier, waarop ik den kwaden naam van kanselier heb gekregen. Ik gei i er niet om. Ik ga mijn edelen en geleerden broeder haast alle i dagen zien, als hij in de I n n zitting houdt,Mij I let niet op mij; maar ik let op hem. Er is geen

groot verschil tusschen ons. Wij wroeten allebei in een warboel. Ili, Lady Janrlquot;

Eene groote, grauwe kat sprong van eene kastplank in de nabijheid op zijn schouder, en deed ons allen schrikken.

„Hi! Laat eens zien hoe gij krabt. Hi! Verscheur, mylady!\'

De kat sprong af en krabde aan een bundel vodden met hare tijgerachtige- klauwen, met een gekras, dal iemand door het hoofd ging.

„Zoo zou zij iedereen doen, op wien ik haar aanhitste,quot; zuide de oude man. „Ik handel onder anderen ook in kattevellen, en het hare werd mij te koop gebodtui. Het is een heel mooi vel, zooals ge zien kunt, maar ik trok het toch niet af. Dat. geleek toch niet naar het kansela rij-gobruik, zult ge wel zeggen!quot;

Hij had ons nu zijn winkel doorgebracht, en naar eene deur achterin, dn* in de gang uitkwam. Terwijl hij met zijne hand aan de deur stond re wachten, zeide de oude juffrouw zeer vriendelijk, eer zij hem voorbijging:

„Dat is genoeg, Krook. üij meent het goed, maar ge zijl wat langdradig. Mijne jeugdige vrienden hebben weinig tijd. Ik zelve heb ook niet over, want ik moet spoedig naar het Hof. Mijne Jeugdige vrienden zijn de pupillen in Jarn-dyc .quot; „Jarndyc\'-I* zeide de Oude man mei eene beweging van schrik. ...larndyce en Jarndyce. Het groot\' proces, Krook,quot;¹ antwoordde zijne huurster, ,111!quot; riep de oude man uit, op een toon van peinzende verbazing. „Denk eens aan!quot;

Hij scheen in een oogenblik zoodanig getroffen en keek ons zoo zonderling aan, dat Richard zeide:

„Gij schynt nogal veel werk te maken van di zaken voor uw edelen en geleerden broe-der, den anderen kanselier!quot; „Ja!quot; zeide di oud- man verstrooid. „Zekerlijk. Uw naam i- quot; .,Kicharü rarstone.quot; „Carstone,quot; herhaalde hij. en telde dien naam op zijn voor-vinger af, i n zoo deed hij bij eiken volgenden naam, dien hij noemde, op een anderen vinger „Ja. Daar was de naam van Barbary, en di naam van \'Mare. en de naam van Dedlock ook\', geloof ik.\' „11ij wet evenveel van de zaak als do werkelijk gesalarieerde kanselier,quot; zeide Richard tot Ada en mij. met niet weinig vi rwondering. „Ja!quot; zeide de oude man, langzaam uit zijne verstrooiingontwakende. „Ja! Tom Jarndyn .rij zuil mij. als bloedverwanten, wel verschoon\'n : maar hij was in het Hof en den omtrek nooit onder een anderen naam bekend, en hij was daar zóówel bekend als zij nu is even naar zijne huurster knikkende. ..Tom .larndyci is dikwijls hier geweest. Hij had

eetl! gi\' WOO!! te gekregdl O til HlStolOOS 1 oud te

zwerven als de zaak voor was, of verwacht, werd. i n mei de kleine winkeliers te praten en hun t\' zeggen, wat zij QOk ooit deden, toch vooral uit de Kanselarij te blijven. „Want,quot; zeide hij, „het is aan stukjes gemalen te worden in een kleinen molen; het is bij een langzaam vuur gebraden te worden; het is dood gestoken te worden door enkele bijen; het is bij droppels verdronken te worden; het is bij greintjes krankzinnig te worden gemaakt.quot; Het was er zoo dicht bij als het maar wezen kon, dat hij zich hier had van kant gemaakt, juist op de plek waar de jongejuffrouw nu staat.quot;

Wij luisterden met ontzetting.

„Hij kwam de deur in,quot; zeide de oude man, langzaam naar een denkbeeldig pad door den winkel wijzende, „op den dag toen hij dat deed; - de geheele buurt had maanden te voren gezegd, dat hij het zeker eens doen zou, vroeger of later — hij kwam de deur in op dien dag en ging daar langs, en bleef op de bank zitten, die daar stond, en vroeg mij (gij kunt wel denken, dat ik toen veel jonger was) om hem eene pint wijn te halen. „Want,quot; zeide hij. „Krook, ik ben heel van mijne streek, mijne zaak is weer voor, en ik denk dat ik dichter bij de uitspraak ben, dan ik nog ooit ben geweest.quot; Ik had geen lust om hem alleen te laten; en ik overreedde hem om naar de herberg aan den overkant van Chancery-Lane te gaan; en ik volgde lièm en keek door het venster binnen, en zag hem op oen leuningstoel voor het vuur zitten, gerust naar ik dacht, en gezelschap bij hom. Ik was nauwelijks hier weerom of ik hoorde een schot vallen, vlak aan den kant van de herberg. Ik liep uit de buren liepen uit twintig van ons riepen tegelijk: Tom Jarndyce!\'

De oude man hield op, zag ons strak aan, keek toen in zijne lantaren, blies het licht uit en deed de lantaren dicht.

„Wij hadden gelijk, dat behoef ik de tegenwoordige hoorders niet te zeggen. Hi! wat liep die buurt dien achtermiddag naar het Hof, toen de zaak voor was! Wat zaten mijn edele en ge-leerde broeder en al de anderen daar weer te wroeten en te modderen, volgens gewoonte, en wat deden zij hun best om te kijken alsof zij geen woord gehoord hadden van het laatste feit in de zaak, of wel alsof zii oHeore! alsof zij er hij toeval van gehoord, en niets mede te maken hadden!quot;

Ada\'s kleur had haar geheel begeven, en Richard was nauwelijks minder bleek. Ik kon mij ook niet verwonderen zelfs naar mijne \' igene aandoeningen te oordeelen, en ik was geene partij in het proces dat het voor jeugdige harten een groote schok was, het erfdeel te moeten aanvaarden eener langdurige ellende, die in den geest van zoovele rnenschen met zulke vreeseiyke lierinneringen gepaard ging. Ik maakte mij ook ongerust over de toepassing van dit akelige verhaal, die het arme, half waanzinnige schepsel, dat ons daar had gebracht.

EEN\' UK ET. IH

op zich zelve zou kunnen maken; maar tot mijne verwondering scheen zij daaraan geheel niet te denken, en ging zij ons vooruit naar boven, ons nogmaals, met de verdraagzaamheid van een verhevener wezen voor de zwakheden van een gewoon sterveling, onderrichtende, dat haar huisheeer „een beetje go weet welquot; was.

Zij woonde geheel boven in huis. en had daar eene vrij groote kamer, waaruit men even het dak van Lincoln\'s Inn Hall kon zien. Dit scheen oorspronkelijk hare voornaamste reden te zijn geweest om daar hare woning te kiezen. Zij kon er des nachts naar kijken, zeide zij, vooral in den maneschijn. Hare kamer was zindelijk, maar kaal, zeer kaal. Ik zag alleen het onontbeerlijkste huisraad; eenige oude prenten uit boeken, portretten van kanseliers en rechtsgeleerden, met ouwels tegen den muur gehecht, en een half dozijn reticules „met documenten,\' gelijk zij ons onderrichtte, in den haard zag ik geen kolen of asch, en nergens zag ik eenige kleeren of eenig Voedsel. Op eene plank in eem opene kast stonden een paar borden, een paar kopjes en zoo voort, maar alles droog en ledig. Haar uitgemergeld voorkomen had eene nog aandoenlijker be teekenis, dacht ik, toen ik rondkeek, dan ik te voren had begrepen.

„Uitstekend vereerd, inderdaad,quot; zeide onze arme, oude gastvrouw met de grootste minzaamheid, „dooi\' dit bezoek van de pupillen in Jarndyce. En zeer verplicht voor het voorteeken. Het is hier afgelegen. Als men bedenkt. Ik ben beperkt in de keus van don stand. Door de noodzakelijkheid om bij den kanselier te blijven. Ik heb hier vele jaren gewoond. Ik slijt mijne dagen in het Hof; mijne avonden en mijne nachten hier. Ik vind de nachten lang, want ik slaap maar weinig en denk veel. Dat is natuurlijk, onvermijdelijk, daar ik in do Kanselarij ben. Het spijt mij dat ik geene chocolade kan presenteeren. Ik verwacht binnenkort eene uitspraak, en dan zal ik mijn huishouden veel beter inrichten. Tegenwoordig maak ik geen bezwaar om de pupillen in Jarndyce te bekennen (strikt in vertrouwen), dat ik het somtijds moeielijk vind een fatsoenlijk voorkomen te bewaren. Ik heb hier de koude gevoeld. Ik heb ook wel ieis nog nijpender gevoeld dan koude. Dat beteekent zeer weinig. Ik verzoek u om Verschooning, dat ik van zulke geringe onderwerpen melding maak.quot;

Zij trok het gordijn voor het breede, lage zoldervenster half weg, en vestigde onze aandacht op een aantal vogelkooitjes, die daar hingen, en waarvan sommige verscheidene vogeltjes tot woning strekten. En waren leeuweriken, sijsjes, goudvinken twintig \'en minste, zou ik denken.

„Ik begon die beestjes te houden,quot; zeide zij, „met een oogmerk, dat de pupillen ge-— ZOO ZOO —. 29

makkelijk zullen begrijpen. Met voornemen om ze de vrijheid terug te geven. Als mijn vonnis werd uitgesproken. Ja! Maar zij sterven toch in de gevangenis. Hun leven, kleine onnoozele , dingetjes, is zoo kort, bij de kanselarij-procedures vergeleken, dat de geheele verzameling, een voor een, al meer dan eens is uitgestorven. Ik twijfel, moet ge weten, of een van deze, schoon zij allen jong zijn, wel lang genoeg zal leven om zijne vrijheid te krijgen. Zeer verdrietig, niet waar?\'

Ofschoon zij somtijds eene vraag deed, scheen zij nooit een antwoord te verwachten, maar sprak maar voort, alsof zij dit ook gewoon was te doen als er niemand bij was.

„Inderdaad,quot; vervolgde zij, „ik twijfel waarlijk somtijds, dat verzeker ik u, of men, terwijl de zake n nog onafgedaan zijn. en het zesde of Groote Zegel nog heerscht, mij ook niet eens hier zal vinden liggen, stijf en gevoelloos, zooals ik zoovele vogeltjes heb gevonden.quot;

Richard, gehoorzamende aan wat hij in Ada\'s medelijdende oogen las, nam de gelegenheid : waar om onopgemerkt eenig geld op den schoorsteenmantel te leggen. Wij gingen allen dichter bij de kooitjes, alsof wij de vogeltjes wilden bezichtigen,

„Ik kan ze niet veel laten zingen,quot; zeide het oude juffrouwtje, „want (en dat zult gij vreemd vinden) ik vind, dat mijn geest verward wordt door de gedachte dat zij zingen terwijl ik in het Hof de redeneeringen volg. En het is toch zoo noodig dat mijn geest helder blijft, weet ge. Een ander maal zal ik u zeggen hoe z\\\\ heeten. Nu niet. Op een dag van zulke goede voorbeduiding zullen zij zooveel zingen als zij willen. Ter eere van jeugd, hoop en schoonheid.quot; Zij neeg en glimlachte bij ieder woord. „Daar, wij zullen het volle licht inlaten.quot;

„fk kan de lucht niet vrij inlaten.quot; zeide , het oude juffrouwtje (de kamer was benauwd, en wal. frissche lucht zou goedgedaan hebben), „omdat de kat, die gij beneden gezien hebt. Lady Jane heet zij het op hun leven toelegt. Zij ligt uren aaneen buiten in de goot te loeren. Ik heb ontdekt,quot; voorzichtig fluisterende, „dat hare natuurlijke,\' wreedheid nog gescherpt wordt door eene jaloersche vree», dat zij hunne vrijheid zullen terug krijgen. Door I de uitspraak, die ik verwacht, dal binnenkort zal gegeven worden. Zij is slim en vol kwaadaardigheid. Ik geloof half en half dat zij geene kat is, maar de wolf van het oude spreekwoord. Zoo moeielijk is zij van de deur te houden.\'\'

Eene naburige klok, die de arme ziel herinnerde dat het half tien was, deed meer voor ons om het bezoek ten einde tlt;; brengen, ; dan wij zeiven gemakkelijk hadden kunnen ; doen. Zij nam haastig haar zak met documenten, die zij bij het binnenkomen op de tafel

noegd zag voorttobben, en daarbij dacht aan de rampzaligheid van de stukken op het bord. kreeg ik hoofdpijn en hartpijn tegelijk; pijn in het hoofd van verwondering hoe het zoo kwam, als die menschen geene gekken of schelmen waren, en pijn in het hart als ik aan de mogelijkheid dacht, dat zij gekken of schelmen zouden zijn. Maar in allen gevalle, Ada — ik mag u toch j wel Ada noemen?\' - „Wel natuurlijk, neef I Richard.quot; „In allen gevalle, Ada, zal de Kanselarij op ons zulk een slechten invloed niet , hebben. Wij zijn, dank zij onzen goeden neef, gelukkig bij elkander gebracht, en de Kanselarij kan ons nu niet meer verdeelen.quot; „Nooit, hoop ik, neef Richard.quot; zeide Ada zacht.

Jongejuffrouw Jellyby gaf mijn arm een druk en mij een veelbeteekenenden blik.Ik antwoordde met een glimlach, en wij wandelden zeer genoeglijk terug.

Ruim een half uur na onze terugkomst verscheen mevrouw Jellyby ; en na verloop vaneen i uur kwamen de benoodigdheden voor het ent- • bijt de kamer indwalen. Ik twijfel niet of me- ! vrouw Jellyby was op de gewone manier naar | bed gegaan en weder opgestaan, maar uit haar | voorkomen kon men niet opmaken dat zij van ! kleeding verwisseld had. Zij had het onder het ontbijt zeer druk; want de ochtendpost bracht eene zwaarlijvige correspondertie over Borrio-boola-Gha mede, die haar (zeide zij) den | geheelen dag werk zou geven. De kinderen tuimelden rond, en kerfden merken van hunne ongelukken in hunne beentjes, die echte almanakkon van onheilen waren; en Peepy was ander-: half uur lang te zoek en werd door een politie-dienaar van de N e w gat e - M a r kt huis ge-• bracht. De gelijkmoedigheid, waarmede me vrouw Jellyby zijne afwezigheid zoowel als zijne terugschenking aan den familiekring verdroeg, verbaasde ons al!,quot;.n.

Zij ging toen weder ijverig aan het dicteeren, en Caddy verzonk weder met snelheid in den beïnkten toestand, waarin wij haar gcvohden hadden. Om r-én uur kwam er een open rijtuig voor ons en eene kar voor onze bagage. Mevrouw Jellyby ons inH vele groeten aan haar goeden vriend, mijnheer Jarndyee ; (\'addy verliet haar lessenaar om ons to zien vertrekken, gaf mij in de gang e n kus, n bleef op de stoep staan snikken en in hare pen bijten. Peepy was gelukkig in slaap, waardoor hem de smart der scheiding bespaard werd (ik was niet zonder bekommering dat hij naar dc N ewgate-Markt was geloopen om tnij op !/■ zoeken); en al de andere kinderen klommen achter op do barouchet, en vielen er weder af, en wij zagen ze, met groot leedwezen, over di oppervlakte van T ha v i es fnn verspreid, toep wij den hoek omreden.

VI.

GEHEEL THUIS.

Het weder was veel opgehelderd en helderde | gestadig nog meer op terwijl wij westwaarts re- j den. Wij reden door don zonneschijn en de frissche 1 lucht, ons al meer en meer verwonderende over de lengte der straten, den schitterenden praal ! dor winkels, het drukke verkeer, en de menigte menschen, die het gunstige weder, als bont gekleurde bloemen, scheen te hebben uitgelokt. Weldra begonnen wij buiten de verbazende stad te geraken en de voorsteden door te rijden, die in mijne oogen op zich zeiven reeds eene tamelijk groote stad zouden hebben uitgemaakt; en eindelijk kwamen wij weder op een echten buitenweg, met windmolens, boerenworven, mijlstee-non, boerenwagens, reuk van oud hooi, slinge- | rende uithangbordenen paardentroggen, hoornen, velden en heggen. Het was een verrukkelijk gezicht: het groene landschap voor ons en de ontzaglijke hoofdstad achter ons ; en toen ons een j wagen voorbijkwam met een span fraaie paar- ^; den, met roode tuigen en helder klinkende bellen voorzien, geloof ik dal. wij alle drie wel bij die muziek hadden kuiinen zingen, zoo ver vroolijkend was de invloed van al wat ons omringde.

„De geheele weg hoeft mij aan mijn naamgenoot Whittington herinnerd,quot; zoide Richard, „en die wagen is do laatste toets, die de schilderij voltooit. Holla! Wat is er te doen?quot;

Wij hadden stilgehouden en de wagen was insgelijks blijven staan. De muziek daarvan was veranderd zoodra de paarden niet meer liepen, en tot een zacht gerinkel afgedaald, behalve wan- | neer een paard zijnkopopzwaaide of zich schudde, en dan eene kleine regenbui van klokgeklingel om zich heen sprenkelde.

„Onze postiljon kijkt naar den voerman,quot; zeide Richard, „en d( voerman komt ons achterop. Goedendag, vriend!quot; De voerman stond aan ons ; portier. „Wel, dat is iets ongemeens,quot; vervolgde Richard, d( n man meer oplettend aanziende. ,11 i,| heeft uw naam op zijn hoed, Ada!quot;

Hij had al onze namen op zijn hoed. In het | lintje staken drie briefjes, een aan Ada, een aan Richard en een aan mij geadresseerd. Deze ¹ gaf de voorman i on voor een over, eerst den j naam hardop voorlezende. Tot antwoord op Ri- : chard\'s vraag van wien zij kwamen, zeide hij kortaf: „Moester, mijnhei r, al ; n \'t belieft on zijn hoed weder opzet tende, (die naar een zaóh- | ten, houten nap gel eek (klapte, hij niet zijne zweep, , liet zijm muziekwed( i ontwaken,enroed klingelend heen.

„Is dat di wagen van mijnheer Jarndyce?quot; nop Richard onzen postiljon toe. „Ja, mijn- ! heej-.quot; was- hej antwoord, „(i.aal naar Londen.quot;

Wij openden de briefjes. Allen waren gelijk- ⁵

luidend, en bevatten de-zo woorden, met eene vaste, duidelijke hand -schreven:

„Ik hoop. mijn waarde, dat onze ontmoeting genoeglijk zal zijn en zonder eenige gedwon-genheid van ecno of andere zydo. Daarom wil ik voorstellen dat wij elkander als oude vrienden ontmoeten en het verledeno houden voor iets, dat vanzelf spreekt. Dat zal eene verademing zijn, voorn misschien, en zeker voor mij, en zoo mijne hartelijke groeie

John Jarndyce.quot;

Ik had misschien minder reden om mij te verwonderen dan een van mijne reisgenooten, daar ik nog nooit gelcgenhHd had gehad om den man te danken, die zoovele jaren lang mijn weldoener on ■ onigv aardsrhe toevorlaar, was geweest. Ik had niet overlegd hoe ik hem zou danken, daartoe lag do dankbaarheid mij te diep in het hart; maar nu begon ik te bodenkon hoe ik gevoelde dat dit waarlijk zeer moeiolijk zou zijn.

De briefjes verlevendigden bij Richard en Ada eene algemeeno voorstelling, die zij beiden had-don. \'/onde r ti wéten hoe zij 01 aan kwamen, dat hun neef Jarndyc nooit dankbetuigingen kon hooren voor eenige goedhoid, die hij bewezen had. en liever dan ze aan te nemen, do zonderlingste uitvluchten te baat, nam, of zelfs wegliep. Vila herinnerde zich flauw, hare moeder, toan zij nog een klein kind was, te hebben hooren vertellon, dat hij haar eens een buitengemeen blijk van edelmoedigheid had gegeven, o-n dat hij, toon zij naar zijn huis ging om hem te bedanken, haar toevallig door een venstor naar de deur zag kómen, on terstond door eeno achterdeur de vlucht nam en in geene drio maanden van zich liet hooren. lilt gesprek leidd» tot nog vooj meer over hetzelfde onderwerp. on dit hield ons zelfs den geheelen dag bozig, daar wij bijna van niets anders konden praten. Als wij toevallig op iets anders kwamen, keerden wij er spoedig naar terug, lt; n verwonderden ons hoe het huis er zou uitzien, en wanneer wij er zouden komen, en of wij mynheor Jarndyce zouden zion zoodra wij kwa-Kien, of eerst na (ene poos wachten», en wat hij ons zou zeggen, en wat wij hem zouden zogge-n Naar dat alios maakten wij ons zelvon in oikander tolkens opnieuw nieuwsgierig.

De wegen waren zeer zwaar voor de paarden, maar bet voot.pad was doorgaans good ; on zoo slapt*-ti wij af, en wandehion togen de heuvels op, on dit. boviol ons zoo wel, dal wij, als wij bovenkwamen, over den vlakken grond nog wat bleven voortwanelof n. To Barnet stonden andore paanhn naar ons to wachten, maar zij wan n pas goveiedeTd, on zoo moeston wy weder naar hen wachten, en deden vvij eene lange, fris-sotie wandeling over lt; e-ne gemeene wei Je en oen otiel slagvole.1, c r hot rijtuig ons achterop

kwam. Dit oponthoud vertraagde de reis zoodanig, dat de korte dag ten einde liep, en de , lange nacht reeds viel, eer wij S a i n t A lb ans bereikten, dicht bij welke stad het Verlaten j Huis gelegen was, gehjk wij wisten.

Tegen dien tijd waren wij zoo angstig en zenuwachtig geworden, dat zelfs Richard, toen wjj over do steenen dezer oude stad ratelden, bekende een redeloos verlangen te hebben om weder terug te rijden. Wat Ada en mij betreft die hij zeor zorgvuldig had ingebakerd, daar het een koude, vriezige avond was, wij beefden van het hoofd tot de voeten. Toen wij de stad uit- en een hoek omreden, en Richard ons zeide dat de postiljon, die lang in ons klimmend verlangen had geeleeld, omkeek en knikte, gingen wjj beiden in het rijtuig overeind staan (terwijl Richard Ada vasthield, opdat zij niet door het schokken zou vallen) en zagen wij over het openo veld en onder elen helderen sterrenhemel naar onze bestemming rond. Kr schitterde een licht eib den top van een heuvel voor ons, en de postiljon wees daarnaar met zijne zweep en riep: ,Dat is het Verlaten Huis.quot; Terstond daarop zetto hij zijne paarden in een galop, die ons met zulk eene vaart tegen den heuvel opbracht, dat de wielen het gruis van den weg over ons hoofd deden stuiven, gelijk het schuim van een watonneden. Weldra verloren wij hot licht uit het oog, weldra zagen wij het terug, draaiden eene laan in en reden er op af. Het sche on nu helder uit een ve nster van oen naar het scheen ouderwetsch gebouw met drie gevelspitsen aan de voorzijde, en een boch-tigon oprij naar den ingang. Toen wij naderden werd er eene klok geluid, en onder elen zwa-ren galm daarvan door do stille lucht, en het blaffen van eenige honden in de verte, oneen vloed van licht uit de deur, die nu geopend : werd, en het dampen der verhitte paarden, en het jagend kloppen onzer eigene harten, slapten wij in vrij wat verwarring af.

.Ada, liefje, Esther, melieve, gij zijt wel kom. Ik ben zeer blij dat ik u zie. Rick, als ik nu maar eene hand over had, zou ik ze u geven.quot;

De man. die deze woorden met oeiio heldere. gastvrije stom zeide, had een van zijne armen om Ada\'s middel, en elen anderen om de mijne, en kuste ons beiden op eene vaderlijke manier, en elroeg ons half door het voorhuis naar een kamertje, dat door een vlammend vuur geheel in oen roeden gloed schoen te staan. Hier kuste hij ons neig eens, en zijne armen openende, liet hij ons nog naast elkander neer op e ene sofa* die voor ons gereed bij den haard stond geschoven. Ik gevoelde dat hjj, i als wij eenige- vertooning van aandoening hadden gemaakt, terstond zou zijn weggeloopen.

„Nu, Rick,quot; zeide hij. ,heb ik eene hand vrij. Een woord itt goeden ernst is zoo goed

als eene redevoering. Ik ben hartelijk blij dat ik u zie. Gij zijt thuis. Warm u 1quot;

Richard drukte hem beide handen, met eene natuurlijke mengeling van eerbied en hartelijkheid, en zeide slechts (hoewel met een ernst, die mij eenigszins ongerust deed worden, zoo bang was ik dat mijnheer Jarndyce op eens zou verdwijnen): „Gij zijt wel goed, mijnheer. Wij zijn u zeer verplicht!\' legde toen hoed en overjas af, en kwam naar het vuur. - „En hoe is de reis u bevallen ? En hoe is mevrouw Jel-lyby u bevallen, liefje?\' zeide mijnheer Jarndyce tot Ada.

jaren geleden, op den gedenkwaardigen dag van mijne reis naar Heading. Ik was zeker, dat hij het was. Nooit in mijn leven heb ik zoo geschrikt als toen ik die ontdekking deed, want hij ving mijn blik op, scheen in mijne gedachten te lezen, en keek zoo driftig naar de deur, dat ik dacht dat wij hem verloren hadden.

Evenwel, hij bleef gelukkig waar hij was, en vroog rnij wat i k van mevrouw Jellyby vond.

«Zij geeft zich heel veel moeite voor A frik a, mjjnlieer,quot; zeide ik. — „Wel gezegd!\' antwoordde mijnheer Jarndyce. „Maargij antwoordt evenals Ada.\' Die ik niet gehoord had. ..(rij

geten en verwaarloosd worden, geen andere plichten daarvoor in de plaats gesteld kunnen worden.quot; - „De kleine Jellyby\'s,quot; zeide Richard, mij te hulp komende, „zijn waarlijk - ik kan niet nalaten mij krachtig uit te drukken, mijnheer, — in een duivel van een staat.\' — „Zij meent het good.\' zeido mynheer Jarndyce haastig. „De wind is in het oosten.quot; „Hij was in het noorden, mijnheer, terwijl wij hiernaar toe kwamen,quot; merkte Richard aan. „Mijn béste Rick,quot; zeide mijnheer Jarndyce, het vuur oppokende, „ik wil er op zweren dat hij in het oosten is. of er in zal komen. Ik krijg altijd eene onaang\'/name gewaarwording nu én dan als de wind uit liet oosten waait.quot; „Rheumatisme, mijnheer?\' zeide Richard. — „Dat zal liet wel zijn, Kick. Ik geloof van ja, en zoo zijn die kleine Jellyby\'s — ik had er al aan getwijfeld — in een o Heere ja, hij is oostelijk,quot; zeide mijnheer Jarndyce.

Hij had een paar malen op en neer gestapt, terwijl hij deze afgebrokene gezegden uitte, met den pook nog in de eene hand, terwijl hij met de andere zijn haar wreef, met een gezicht vol zekere goedhartige verdrietelijkheid, en tegelijk zoo koddig en zoo beminnelijk, dat wij zeker meer met hem ingenomen waren dan wij met woorden hadden kunnen uiidrukken. Hij gaf een arm aan Ada en een arm aan mij, en Richard verzoekende om een kaars mede te nemen, ging hij vooruit, toen hij ons op eens liet omkeeren.

„Die kleine Jellyby\'s. Kondt gij niet — hebt gij niet als het: eens bruidssuikers, offram-bozentaartjes. of iets iets van dien aard, had geregend!quot; zeide mijnheer Jarndyce, — „O, neef,quot; begon Ada haastig, - „Goed, mijn lief liefje. Neef bevalt mij wel. Neef John is misschien nog beter.\' „X\'-\'T John, dan,quot; begon Ada nog i\'ens, al lachende. — „Ha, ba 1 heel goed, waarlijk!quot; zeide mijnheer Jarndyce met inniggenoe-gen, „Klinkt ongemeen natuurlijk. En nu liefje?quot;

„Het deed nog beter IL c r\'gendc Esther.quot;

„Zoo?\' zeide mijnhetT Jarndyce. „Watdeed Esther dan?quot; „Wel, neef John,quot; zeide Ada, hare handjes over zijn arm samenvouwende, en haar hoofd tegen mij schuddende, voorbij hem heen, — want ik wilde dat zij zou zwijgenquot;; „Esther was dadelijk hun vriendin. Esther koesterde ze, suste ze in slaap, waschte en kleedde ze. vertelde ze sprookjes, hield ze zoet, kocht ze kleine gedachtenissen meisjelief, ik was alleen maar met I\'eepy uitgegaan, toen hij tererhtgebiacht was, en iiad hern eeti klein, heel klein paardje gekocht „en, neef John, zij bracht ü arme t\'aroline, de oüdste, en eene zooveel zachtere stemming, en was voor mij zoo zorgvuldig en zoo lief! - Keen, neen, ik wil my niet laten tegenspreken, lieve Esther, (iii weet wel, het is waar.\'

Mijn hartelijk lievelingetje boog zich voorbij haar neef John heen en gaf mij een kus, en toen naar hem opziende, zeide zij stoutweg:

„In allen gevalle, neef John, w i 1 ik u bedanken voor de gezellin, die gij mij gegeven hebt.quot; Het was mij alsof zij hem uitdaagde om weg te loopen. Maar hij deed het toch niet. — „Waar hebt gij gezegd dat de wind was, Rick ?quot; zeide mijnheer Jarndyce. — „In het noorden, toen

wij hier naar toe kwamen, mijnheer.quot; ..... „Gij

hebt gelijk. Er is niets oostelijks in. Eene vergissing van mij. Kom aan, meisjes, kom nu uw huis eens zien.quot;

Het was een van die verrukkelijke, ongeregelde huizen, waar men van de eene kamer naar de andere trap op en trap af gaat, en waar men aan nog meer kamers komt als men denkt dat men ze allen gezien heeft, en waar een milde overvloed van kleine portalen en gangen is, en waar men nog landelijke kamertjes vindt, op onverwachte plaatsen, met schuine ruiten en groen gebladerte, dat het venster wil indringen. Mijne kamer, waar wij het eerst kwamen, was van dien aard, met een ongelijken zolder en meer hoeken dan ik naderhand ooit geteld heb, en een schoorsteen (er lag een houtvuur te branden) in het rond geheel met witte tegeltjes bezet, in elk waarvan een helder miniatuurtje van het vuur vlamde. Uit deze kamer ging men, twee trappen af, naar een heerlijk zitkamertje, dat op een bloemtuin uitzag, en dit vertrekje zou voortaan voor Ada en mij zijn. Hieruit ging men, drie trapjes op, naar Ada\'s slaapkamer, die een fraai breed venster had, met een heerlijk uitzicht ( wij zagen nu eene groote uitgestrektheid van duisternis onder de sterren liggeiuendat eene holle vensterbank had, waarin, met een toespringend slot, drie lieve Ada\'s tegelijk hadden kunnen opgesloten worden. Uit deze kamer kwam men op eene kleine galerij, waarop de andere pronkkamers (maar twee) uitkwamen, en dan eene trap met zeer lage treden af, die oen voor de hoogte zeer groot getal van hoektreden had, in het voorhuis. Maar als men, in plaats van Ada\'s deur uitte gaan, naar mijne kamer terugkwam, en de deur uitging, waardoor men was binnengekomen, en een scheef trapje opging, dat zich op eene geheel on v er wadi te m anier van de groote trap afwendde, verdwaalde men in gangen waar allerlei dingen stonden, mangels en driehoekige tafels, in een echte Indische stoel, die tegelijk een o sofa. een koffer en een ledikant was, en in elke gedaante naar een ding tusschen een geraamte van bamboes en eone groote vogelkooi geleek en, niemand wist door wien of wanneer, uit 1 n d i e was medegebracht. Zoo kwam men aan Kichard s kamer, die gedeeltelijk slaapkamer was, rn inderdaad een zeer geriefelijk samenstel van een aantal kamers scheen te zijn. Van deze ging men recht, met een gangetje er tusschen, naar de eenvoudige kamer, waar mynheer Jarndyce

sliep, met zijn venster open, het geheele jaar door, en in een ledikant zonder gordijnen, dat midden in de kamer stond, om meer lucht te | hebben, terwijl zijn koud bad in een aangrenzend kamertje naar hem stond tewachten. Daaruit kwam men in een andere gang, waar eeneachtertrap was, en waar men de paarden buiten den stal kon hooren afwrijven, en toeroepen; „stavastquot; en ,sta stil,quot; daar zij op de ongelijke stee- | nen dikwijls uitglipten. Of men kon, als men i eene andere deur uitging (elke kamer had ten minste twee deuren) wederom met een half dozijn treden en door een lagen boog, recht naar het voorhuis gaan, en zich verwonderen hoe men daar terugkwam, of hoe men er ooit vandaan was gekomen.

Het meublement, meer ouderwetse,h dan oud, evenals het huis zelf, was even vermakelijk ongeregeld. Ada\'s slaapkamer was geheel bloemen op chits en papier, in fluweel en borduurwerk, in het tapijtwerk van twee stijve, hoffelijke stoelen, die, ieder tot grootere staatsie door een kleinen tabouret als page vergezeld, aan beide zijden van den schoorsteen stonden. Onze zitkamer was groen, en had, in lijst en glas -aan de wanden, een aantal verwonderlijke en verwonderde vogels, die uit hunne lijsten staarden naar een echten forel in een glazenkastje, i zoo blinkend bruin, alsof hij gebraden was; naar den dood van kapitein Uook; en naar de geheele bereiding van thee in China, door Chi- _; neeselie kunstenaren in eene reeks van tafe-reelen afgebeeld. In mijne kamer hingen ovale j gravures van de maanden —- hooiende dames, met korte lijfjes, en groote hoeden, onder de kin vastgestrikt, voor Juni - heeren, met korte broeken en driekante hoeden, naai\' kerktorens wijzende, voor October. Portretten in crayon hingen in menigte doorliet geheele huis, maar waren zoodanig verstrooid, dat ik den broeder van een ! jeugdig officier van mij in het porseleinkamertje, en den grijzen ouderdom van mijne bevallige, jonge bruid, met eene bloem voor haar keurslijf, in de ontbijtkamer vond. Tót vergoeding had ik vier engelen, uit den tijd van koningin Anna, die een deftig, glimlachend heer, met bloemslingers en tamelijk vi el moeite, naar den hemel voerden; en eene compositie van naalden-werk, dat fruit, een ketel en een alphabet voorstelde. Al het huisraad, van de hangkasten tot aan de stoelen en tafels, do gordijnen, de glazen, zelfs de speldenkussens en reukfleschjes op de toilettafeltjes vertoonden dezelfde zonderlinge verscheidenheid. Zij stemden in niets overeen dan in de keurigste netheid, in het pralen met het witste linnen, en in het bergen, waar het bestaan van eene lade, groot of klein, dit maar mogelijk maakte, van geheele hoopjes roze-bladeren en lavendel. Dit waren, — met de verlichte vensters, hier en daar door de schaduwen van gordijnen verzacht, die in den ■ sterrennacht uitstraalden; met het licht en de warmte en het gemak; met het gastvrije ge- j rinkel in de verte van de toebereidselen voor den maaltijd, en juist wind genoeg om een zacht accompagnement te vormen bij alle geluiden die wij hoorden — onze eerste indrukken van het Verlaten Huis.

„Ik ben in mijn schik dat het u bevalt,quot; zeide mijnheer Jarndyce, toen hij ons weder naar Ada\'s zitkamer had gebracht. „Het heeft geene pretenties; maar het is toch eene genoeglijke woning, hoop ik, en zal dat nog meer zijn met zulke heldere, jeugdige gezichtjes er in. Gij hebt nog maar een half uur voor den eten. Er is niemand hier behalve het aardigste ding in de wereld — een kind.quot; — „Nog meer kinderen, Esther,quot; zeide Ada. - „Ik meen niet | letterlijk een kind,quot; hervatte mijnheer Jarndyce, „geen kind in jaren. Hij is volwassen — hij is ten minste zoo oud als ik maar in eenvoudigheid, in frischheid, in hartelijkheid, in aanvallige, argelooze ongeschiktheid voor alle wereldsche zaken is hij volmaakt een kind-quot;

Wij gevoelden dat hij zeer interessant moest wezen.

„Hij kent mevrouw Jellyby.quot; zeide mijnheer Jarndyce, „Hij is een muzikant, een liefhebber, maar had het wel van beroep kunnen zijn. Hij is ook een schilder, uit liefhebberij, maar hij had het wel van beroep kunnen zijn. Hij is een man van veel talent, en van innemende manieren. Hij is ongelukkig in zijne zaken gewéést, en ongelukkig in zijne liefhebberijen, en ongelukkig in zijne familie; maar dat trekt hij zich niet aan — hij is een kind!quot; — „Moet ik begrijpen, dat hij zelf kinderen heeft, mijn heer,quot; zeide Richard. „.la, Rick. een half dozijn. Nog meer. Dicht bij het volle dozijn, zou ik denken. Maar hij heeft nooit zorg voor hen gehad. Hoe kon hij? Hij had iemand noo-dig, die voor hem zorgde. Hij is een kind, heb ik u gezegd,quot; antwoordde mijnheer Jarndyce. — „En hebben de kinderen voor zich i zeiven gezorgd, mynheer?quot; vroeg Richard, „Ja, gelijk gij wel denken kunt.\' zeide mijn-lieer Jarndyce, terwijl zijn gezicht op eens betrok. „Men zegt, dat de kinderen van arme lieden niet opgebracht, maar opgesb ept worden. Harold Skimpole\'s kinderen zijn zoo maar opgerold. — De wind loopt weer om, vrees ik. Ik voel het eenigszins.quot;

Richard merkte aan, dat de stand nogal koud was.

.Ja nogal,quot; zeide mynheer Jarndyce. „Dat | is zonder twijfel de reden. Het Verlaten Huis hoeft zelfs een konden klank. Maar gij moet ! mijn weg op. Kom maar mee.quot;

Daar onze bagage aangekomen en bij de hand | was, had ik mij in weinige minuten gekleed, en was toen bezig met mijne wereldsche goe-

(leren weg te bergen, toen een meisje (niet dat Ada bediende, maar een ander, dat ik nog nooit gezien had) mij een mandje kwam brengen met twet bossen sleutels er in. allen met een briefje er aan.

„Voor u, jnffrouw, als het u belieft,quot; zeide zij. ,Voor mij?quot; zeide ik. .De sleutels van het huishouden, juffrouw.quot;

Ik liet zeker mijne verwondering blijken, want zij zeide, met eenige verwondering aan haar kant; „Ik moest u die brengen zoodra gij alleen waart, Jutfrouw. Jntfrouw Summerson, als ik mij niet vergis.quot; ,Ja,quot; zeide ik. «Zoo heet ik.quot; „De groote bos is van het huishouden, juffrouw, en de kleine bos is van de kelders. Morgenochtend, wanneer het u maar belieft, moest ik u de kasten en andere dingen wijzen, waarop zij passen.quot;

Ik zeide, dat ik om half zeven gereed zou zijn; en toen zij weg was, bleef ik het mandje staan aankijken, geheel verbaasd over de gewichtige taak, die mij werd opgedragen. Ada vond mij zoo, en toonde, toen ik haar de sleutels liet zien - n er haar van vertelde, zulk een allerliefst vertrouwen op mij, dat het gevoelloos mi ondankbaar zon zijn geweest als ik mij niet aangemoedigd had gevoeld Ik wist zeker wel, dat het maar de vriendelijkheid van het lieve meisje was; maar ik liet mij gaarne zoostreelendbedriegen .

Toen wij beneden kwamen werden wij aan mynheer .-\'kimpole gepresenteerd, die voor het vuur stond, en [iiehard juist vertelde hoeveel hij in zijn schooltijd van het balspelen placht te houden. Hij w as een klein, levendig manneke, met een eenigszins groot hoofd; maar hij had fijne trekk\' -n en ee;ie zachte stem, en over het gehéél iets zee: innemends. Al wat hij zeide was zoo ongedwongen ■ n onvoorbedacht, en werd niet zulk eeiie innemende vrooUjkheid gezegd, dat het betooverend was hem te hooien praten. Daar hij tengerder was dan mijnheer .larnd,vee en hooger kleur had, met bruiner haar, zag hij er jonger uit. 1 lij had eiuenlljk, in alle opzichten, meer het voorkorncn van een verouderd jong-mensrh, dan van lt;•gt; i: wei geconserveerd, bejaard man. Hij had eene 1 -se achteloosheid in zyne manieren, en zelfs in zijne kleeding (zijn haar zwierde h\'-m vrij om het hoofd, en zijne das hing los efi ne t wuivende slippen. gel;ik ik wel eens kunstenaar- hun eigen portret heb zien schilderquot; n). die ik niet kon afscheiden van het denkh\' eld van een romanesk jonkman, die op \' en.• Lfehe! 1 liiiiteimvwon. manier, eenoudacht ig uitzicht had gekregen. 1 let kwam mij voor, dat hy geheel niet hlt;! voorkomen of de manieren had van een rnan, die langs den gewonen weg van jaren, zorgen en ondervinding zoo ver in het leven was gevorderd.

Ik maakto uit het gesprek op, dat inijnli\' ■ r Skimpok tot LTeneeskundig\'\' was opgehad, en eens in deze hoedanigheid aan het Hof van een Duitsch vorst was geplaatst geweeet. Hij zeide ons echter, dat hij, daar hij wat maten en gewichten betreft altijd oen klein kind was geweest , en daarvan nooit iets had geweten (behalve dat zij hem verveelden) nooit in staat was geweest om met de vereischte nauwkeurigheid een recept te schrijven. Eigenlijk, zeide hij, had hij geen hoofd voor geringe, wereldsche zaken. En hij vertelde ons, zeer luimig, dat men, als hij den vorst moest aderlaten of naar iemand van de hofhouding komen zien, hem doorgaans op zijn rug in bed vond liggen, bezig met de courant te lezen of schetsjes met potlood te teekenen, en dat hij dan niet kon komen. De vorst had dit eindelijk niet goedgevonden,, waarin hij volkomen gelijk had,quot; zeide mynheer Skimpole op de openhartigste manier, en hem zijn ontslag gegeven; „en daar mijnheerSkimpole\' (voegde hij er met de aardigste vroolijkheid bij) „toen niets had om van te leven dan de liefde, werd hij verliefd, en trouwde, en omringde hij zich met rozewangen.quot; Zijn goede vriend Jarndyce en eenige andere vrienden hielpen hem van tijd tot tijd aan verschillende nieuwe betrekkingen; rnaar dit baatte niet, want hij moest bekennen, dat hij met twee allerzonderlingste gebreken was behept. Vooreerst dat hij geen denkbeeld van tijd. en ten tweede dat hij geen denkbeeld van geld had. Het gevolg daarvan was, dat hij nooit eene afspraak hield, nooit eene zaak kon afhandelen, en nooit de waarde van iets kende, Welnu! Zoo was hij het leven doorgekomen, en hier was hij! Hij hield veel van couranten lezen, veel van schetsjes teekenen, veel van de natuur en veel van de kunst. Al wat hij van de maatschappij vroeg, was hem te laten ieven. Dat was toch niet veel. Zijne behoeften waren weinig. Geef hem maar de couranten, conversatie, muziek, schapenvleeach, koffie, landschap, fruit in het seizoen, eenige vellen Bristol papier en wat Bordeaux, en hij vroeg niet meer. Hij was in de wereld slechts een onnoozel kind, maar hij huilde toch nietom de maan. Hij zeide tot de wereld : „Gaat allen in vrede uws weegs! Draagt roode rokken, blauwe rokken, kamer doeksche mouwen, steekt pennen achter deooren, draagt voorschoten, jaagt den roem, de heiligheid, den handel, de nijverheid na. waaraan gij maar de voorkeur geeft, maar laat Harold skim pole toch leven!quot;

Dit allrs en nog veel meer vertelde hij ons. niet alleen op een le vendig\' n en vroolijken toon, maar ook met zekere losse, openhartige on-verschillighoid — van zich zeiven sprekende, alsof hij zich zeiven geheel niet aanging, alsof •■■kimpole een derde persoon was, alsof hij wist dat, skimpole wel zijne zonderlingheden had, maar toch ook zijne rechten, waarvoor de maat-sehappy in het algemeen moest zorgen, en die niet veronachtzaamd mochten worden. Hij was

waarlijk betooverend. Als ik mij toen verlegen gevoelde; om iets dat hij zei de, met hetgeen ik anders over de plichten en de verantwoordelijkheid van het leven gedacht had overeen te brengen (maar daarvan ben ik lang niet zeker) was ik verlegen, omdat ik niet recht begreep waarom hij daarvan vrij was. Dat hij er vrij van was betwijfelde ik bijna niet; zoo duidelijk scheen dit hem zeiven te zijn.

„Ik heb geeno begeerte naar iets,quot; zeide mijnheer Skimpole op denzelfden luchtigen toon. „Het bezit heeft voor mij niets to beduiden, ïlier is het uitmuntende huis van mijn vriend Jarndyce. Ik gevoel mij aan hem verplicht, dat hij hot bezit. Ik kan het schetsen en veran deren. Ik kan liet op muziek zetten. Als ik hier ben, heb ik er bezit genoeg van, en ik heb geene moeite, kosten of verantwoording. Mijn rentmeester, kortom, heet Jarndyce, en iiij kan mij niet bedriegen. Wij hebben van mevrouw Jellyby gesproken. Daar hebben wij eene vrouw met heldere oogen, een krachtigen wil. een ontzaglijk talent voor zaken en details, en die zich met verbazenden ijver, op dit en dat toelegt: Het spijt mij niet dat i k geen krachtigen wil, en geen ontzaglijk talent voor zaken heb, om mij met verbazenden ijver op dit en dat toe te leggen. Ik kan haar zonder afgunst bewonderen. Ik kan met die dingen sympa-thiseeren. Ik kan er van droomen. Ik kan bij mooi weer — in liet gras liggen, en eene Afrikaansche rivier langs drijven, en al de inboorlingen, die ik ontmoet, omhelzen, évenzeer bewust van de diepe stilte, en even nauwkeurig schetsen makende van het overhangende tropische geboomte, alsof ik daar was. Ik weet niet of het van eenig, dadelijk nut is, dat ik dat doe, maar het is al wat ik doen kan, en ik doe het van goeder harte. Daar gij dus Harold Skimpole voor u hebt als een vertrouwelijk kind, dat u, de wereld, als eene verzameling van practische rnenschen met talent voor zaken, vraagt om hem maar te laten leven en het menschelijke huisgezin te bewonderen, zoo doet dat toch, om \'s hemels wil. op eene of andere manier, als goede zielen, en laat hem op zijn hobbelpaard rijden.quot;

Het was duidelijk genoeg, dat manheer .larn-dyce deze bede niet in den wind had geslagen. Mijnheer skimpob v positie daar in huis zou dit reeds duidelijk hebben gemaakt al had hij lt; r niet bijgevoegd wat hij daarop zelde:

,(iij alleen zijt het, edelmoedige rnenschen,* zeide mijnheer Hkimpolo, ons, zijne nieuwe vrienden aansprekende, „die ik benijd. Ik benijd u uw verinogen om te dóen wat gij doet. Het is juist datgene, waarin ik zelf mij zou verlustigen, Ik gevoel geene gem eene dankbaarheid voor u. He t is mij bijna alsof g\\] mij dankbaar moest wezen, omdat ik u gelegenheid geef om de weelde der edelmoedigheid tege-nieten. Ik weet dat u dit streelt. Zooveel ik weet, kan ik wel opzettelijk in de wereld zijn gekomen om uwe mate van geluk te vergroe-ten. Ik kan wel geboren zijn om u tot een weldoener te wezen, door u somtijds gelegenheid te geven om mij in mijne kleine ongelegenheden bij te staan. Waarom zou mijne ongeschiktheid voor wereldsche zaken mij spijten, als die tot zulke aangename gevolgen leidt? Ik heb er dus ook geen spijt van.\'

Van al zijne schertsende gezegden (schertsend, maar altijd nog ten volle gemeend) scheen er geen zoozeer naar den smaak van mijnheer Jarndyce als dit. Ik kwam naderhand dikwijls opnieuw in verzoeking om mij te verwonderen of het inderdaad zonderling, of alleen voor mij zonderling was, dat hij, die bij de minste gelegenheid waarschijnlijk de dankbaarste dermei i-schen was. zoo verlangde om de dankbaarheid van anderen te ontwijken.

Wij waren allen betooverd. Ik vond het eene welverdiende hulde aan de innemende eigenschappen van Ada en Richard, dat mijnheer Skimpole, nu hij hen voor de eerste maal zag, zoo openhartig was en zich toelegde om zoo buitengemeen onderhoudend te zijn. Zij (vooral Ki-chard) gevoelden zich natuurlijk insgelijks gestreeld. en achtten het geen gewoon voorrecht, door zulk een aardig man zoo gemeenzaam in zijn vertrouwen te worden genomen. Hoe meer wij luisterden, des te vroolijker praatte mijnheer Skimpole; en door zijn aardig schertsenden toon, zijne innemende oprechtheid, en de geniale manier, waarmede hij luchtig met zijne eigene zwakheden speelde, als wilde hij zeggen : ,Ik ben maar een kind, dat weet gij! Gij zijt, bij mij vergeleken, arglistige rnenschen.quot; (hij deed mij waarlijk mij zelve in dat licht beschouwen), „maar ik ben vroolijk en onschuldig; vergeet uwe baatzuchtige kunsten, en spoelt met mij lquot; wasde indruk werkelijk verblindend.

Hij was ook zoo vol gevoel, en had zulk een fijnen smaak voor het schooi ie en teedere, dat hij daardoor alleen iemands hart had kunnen winnen. Des avonds, toen ik thee zette, cn Ada in de naaste kamer op do piano speelde en voor haar neef Richard zacht een wijsje zong. waarvan zij toevallig gesproken hadden, kwam hij bij mij oji de sofa zitten, en sprak zoodanig van Ada, dat ik hein bijna, liefkreca.

„Zij gelijkt naar den Ochtend,quot; zeide hij. „Met dat goudblonde haar, die blauwe oogen, en dien frisschen blos op hare wangen, gelijkt zij naar den zomèyochtend. I gt;e vogeltje s zullen haar daarvoor aanzien. Wij willen zulk ( enbehOorlijk jong schepseltje, dat eene vreugde voor d( ireheeio menschheid is, geene wees noemen. Zij is hei kind van het heelal.\'

Mijnheer •larndyce. bevond ik, stond dicht bij ons, met de handen op den rug en een aandachtigen glimlach op zijn ge/.icht.

,Hut heelal,quot; merkte hij aan, „zou geen al tlt;\' \'x-.st vader wezen, vrees ik.quot; ,0, dat weet ik niet,quot; riep mijnheer Skimpale levendig uit. | ■ „Ik denk dat ik het wol weet,\' zeide mijn- | heer Jarndyce. „Wel,\' zeide mijnheer Skim- ■ pole, „gij kent de wereld (die in uw zin het ⁵ heelal is) en ik weet niets daarvan, dus moet | gij maar gelijk hebben. Maar als ik mijn zin had,quot; : daarbij zag hij naar de twee jongelieden om, i „zouden er geene doornbosschen van gewone werkelijkheid op zulk een pad als dat wezen. Het zou met rozen bestrooid zijn; het zou door lusthoven loopen, waar geen lente, herfst of winter was, maar een bestendige zomer. Ouderdom of verandering zou het nooit doen verdorren. Het lage woord „geld\' zou nooit in de nabijheid worden gefluisterd.quot;

Mijnheer Jarndyce klopte hem met een glim- | lach op zijn hoofd, als ware hij werkelijk een : kind geweest; en een paar stappen voortgaande, bleef hij een oogenblik staan en zag naar de jongelieden. Zijn blik was peinzend, maar had erne uitdrukking van welwillendheid, die ik dikwijls (o hoe dikwijls!) weder heb gezien, en sedert lang in mijn hart is gegrift. De kamer, waar zij waren on die in de onze uitkwam, had geen ander licht dan van het vuur. Ada zat voor de piano, Eichard stond in eenegebogene houding bij haar. Op den muur zag men hunne vereenigde schaduwen, door vreemde gedaanten omringd, die zekere spookachtige beweging hadden, welke het flikkerende vuur er aan gaf, hoewel zij van bewegiugiooze voorwerpi n afkomstig waren, Ada sloeg de snaren zoo licht aan en zong zoo zacht, j dat de wind, die over de verre heuvelen suisde, j even hoorbaar was als de muzi\'-k. Het geheimzinnig\'\' der toekomst, en de weinige inlichting, die de stem van In t tegenwoordige daaromtrent verleende, scheen in het geheele tafereel uitgedrukt.

Maar het is niet om deze inbeelding terug H roepen, ho\' duidelijk ik ze mij ook herinner, dat ik mij dit tooneel voor den geest breng. Vooreerst was ik niet geheel onbewust van het contrast, wat beteekenis en gezindheid betrof, tiissehen den naar dien kant gerichten, stillen Mik, en den vloed van woorden, dé daaraan was voorafgegaan. Ten tweede, hoewel de blik van mijnheer Jarndyce, toen hij zich omkeerde, slechts vooreen oogwenk op mij rustte, gevoelde ik alsof hij mij, in dat. oogenblik, tot deelgenoot maakte wist ik dat hij mij in /ijn vgt; rtrouwen nam (en dat ik dat vertrouwen aan li.irn) van zijne- hoop, dat Ada, en Richard eens iii dierbaarder betrekking met elkander moclt-ten komen.

Mijnheer Skimpole kon de piano en de violon -cel bespelen; en bij was eomponist - hij had i gt; ns ( ene halve operagecompone-rd, maar was liet moede geworden en droeg, wat hij gecomponeerd had, met smaak voor. Na de thee

hadden wij een klein concert, waarbij Richard, - die door Ada\'s zingen verrukt was en mij zeide dat zij alle liederen scheen te kennen, die ooit geschreven waren - mijnheer Jarndyce en ik het gehoor uitmaakten. Na eene korte poos miste ik eerst mijnheer Skimpole, en naderhand Eichard; en terwijl ik dacht hoe Richard zoolang kon wegblijven en zooveel verliezen, kwam het meisje, dat mij de sleutels gegeven had, de deur inkijken en zeide: „Als \'t u belieft, juffrouw, zoudt gij een oogenblik tijd hebben?quot;

Toen ik met haar bulten in het voorhuis en de kamerdeur dicht was, zeide zij, hare handen opstekende: ,0, als \'t u belieft, juffrouw, mijnheer Carstone vraagt of gjj eens boven wilt komen op mijnheer Skimpole\'s kamer. Het is weer zoo erg niet hem, juffrouw,quot; — „Zoo

„Ja, juffrouw, op eens,quot;

zeide zij.

Ik vreesde dat zijne ongesteldheid van gevaarlijken aard zou zijn; maar verzocht haar, na-timrlljk, om zich stil te houden en niemand te ontrusten; en terwijl Ik haastig met haar naar boven ging, herkreeg ik voldoende mijne bedaardheid, om te overleggen wat de beste middelen zouden zijn, als het blijken mocht dat hij een toeval had gekregen. Zij stiet eene deur open en Ik trad eene kamer binnen, waar Ik, tot mijne onbeschrijfelijke verrassing, in plaats van mijnheer Skimpole op het bed of op den grond te vinden liggen, hem voor het vuur zag staan, glimlachend met Richard sprekende, terwijl Richard, met een verslagen gezicht, naar een man op de sofa keek, met eene witte jas, sluik haar op het hoofd, en daarvan niet heel voel, dat hij met zi jn zakdoek nog gladder streek en nog meer deed verminderen,

„Juffrouw Summerson,\' zeide Richard haastig, „ik ben heel blij dat gij komt. Gij zult mij wel raad kunnen geven. Onze vriend, mijnheer Skimpole — schrik maar niet — is om schulden gearresteerd.\' En inderdaad, mijne lieve juffrouw Summerson,\' zeide mijnheer Skimpole, met zijne streelende openhartigheid, „ik was nooit In een toestand, waarin ik meer behoefte had aan dat uitmuntende verstand, en die stille gewoonte om dienst te doen en nuttig te zijn. welke iedereen bij u moet opmerken, die het geluk heeft om een kwartieruurs in uw gezelschap te zijn.\'

De man op de sofa, die eene verkoudheid In het hoofd scheen te hebben, haalde hier zoo hard zijn neus op, dat ik er van schrikte.

„/.lit ge voor veel gearresteerd, mijnheer?quot; vroeg ik mijnheer Skimpole. „Mijne lieve juf frouw Summerson,quot; antwoordde hij schertsend zijn hoofd schuddend\';, „dat weet ik niet, Eenige ponden, schellingen en halve stuivers werden genoemd, naar ik meen,quot; «Het is vier en twintig pond, zestien schellingen en zeven en

een halve stuivi-r,quot; merkte do vreemdeling aim, „Zooveel is het.quot; „En dat klinkt - ik weet niet hoe, maar het klinkt,quot; zeide mijnheer Skim-pole, „als cone kleine som.quot;

Do vreemde man zeide niets, maar haalde nog I ^oens zün neus op, met zooveel kracht, dat het hem van zijne zitplaats scheen op te lichten.

„Mijnheer Skimpole,quot; zeide Eichard tot mij, „maakt uit kieschheid bezwaar om zich tot mijn neef Jarndyce to wenden, omdat hij onlangs— ik meen van u verstaan te hebben, mijnheer, dat gij onlangs •\' „O ja,quot; antwoordde mijnheer ; Skimpole glimlachend. „Hoewel het mij ontschoten is hoeveel het was en wanneer het was. Jarndyce zou het bereidwillig nog eons doen; maar ik heb een epicuristisch gevoel dat eene nieuwe hulp mij meer zou bevallen; dat ik.quot; en daarbij zag hij Richard en mij aan, „de edelmoedigheid liever in een nieuwen grond en met eene nieuwe bloem zou aankweeken.quot; , Wat denkt gij dat het beste zou zijn, juffrouw Sum-morson?quot; zeide Richard ter zijde.

Ik waagde het, eer ik antwoord gaf, in het algemeen te vragen wat er gebeuren zou als het geld niet kwam.

„Gevangenis, zeide de man, koelbloedig zijn zakdoek in zijn hoed stoppende, die voor zijne voeten op don grond stond. „Of Goavinsrs, quot; „Mag ik vragen, mijnheer, wat is - quot; „Coa-vinses?quot; zeide de vreemdeling. „Een huis.\'

Hichard en ik zagen elkander nog eens aan. Het zonderlingste was dat dit arrest ons in verlegenheid bracht, niet mynheer Skimpole. H ij sloeg ons met vriendelijke belangstelling gade; maai daarin scheen, als ik zulk eene tegenstrijdigheid mag zeggen, niets zelfzuchtigs te liggen. Hij had zijne handen van de moeielijkheid gewasschen, en zij was nu de onze geworden.

„ik dacht,quot; zeide hij, alsof hij ons goedhartig er uit wilde helpen, „dat daar zij partijen zijn in een kanselarij-proces overeen groot vermogen (naar men zegt), mijnheer Kichard, of zijne schoone nicht, of zij met hun beiden, iets konden teekenen, of overdragen, of een pand. of verband of zoo iets konden geven? Ik weet niet hoe zoo iets eigenlijk heet of wat het is. maar ik meen toch dat zij iets zouden kunnen doen of schrijven om de zaak te schikken.quot;

..... .Geen doen aan,quot; zeide de vreemde man.

—, inderdaad ?quot; antwoordde mijnheer Skimpole. „Dat komt iemand, die eigenlijk geen verstand van zulke dingen heeft, toch wonderlijk voor.\'

„Wonderlijk of niet,quot; zeide de vreemdeling brommig, „ik zeg u, geen doen aan.quot; „Blijf in een goed humeur, be,sic man, blijf in een goed humeur.quot; zeide mijnheel- Skimpole. op een vriendelijk redeneerenden toon, terwijl hij 0|gt; het schutblad van een boek een ec)ietsje van zijn gezicht teeki nde. „Laat u door uwe bezigheid niet knorrig maken. Wij kunnen u van uw ambt afzonderen, wij kunnen den p.jr-soon van zijn beroep onderscheiden. Wij zijn niet zoo bevooroordeeld om te denken, dat gij in uw bijzonder leven iets anders zijt dan een zeer achtenswaardig man, met veel poëzie in uw gemoed, waarvan gij misschien niet eens bewust zijt.quot;

De vreemdeling antwoordde slechts met een snuivend neusophalen; of hij daardoor die hulde aan de poëzie in zijn gemoed wilde aannemen of verwerpen, gaf hij niet te kennen.

„Nu, mijne lieve juffrouw Summerson, en mijn beste mijnheer Richard,quot; zeide mijnheer Skimpole, onschuldig en vertrouwelijk, terwijl hij met het hoofd op zijde naar zijne teekening keek, „hier ziet ge mij, volslagen buiten staat om mij zeiven te helpen, en geheel in uwe handen! Ik vraag alleen maar om vrij te zijn. De vlindertjes zijn vrij. Het menschdom zal voorzeker Harold Skimpole niet ontzeggen, wat het aan do vlindertjes toestaat!quot; -- „Lieve juffrouw Suïtlinerson,\' zeide Kichard fluisterend, „ik heb tien pond van mijnheer Kenge gekregen. Ik moet beproeven wat dat kan doen,quot;

Ik bezat vijftien pond en eenige schellingen, die ik verscheidene jaren van mijn vierendeel-Jaarsgeld had opgespaard. Ik had altijd gedacht dat mij wel eens een ongeluk kon overkomen, waardoor ik op eens, zonder bloedverwanten of vermogen, de wereld werd ingejaagd; en had mijn best gedaan altijd wat geld over te houden, om niet geheel ontbloot te zijn. Ik zeide Richard, dat ik dien kleinen schat had, en op het oogen-blik niet noodig had, en verzocht hem, terwijl ik het geld ging halen, mijnheer Skimpole op eene kiesche manier te onderrichten, dat wij het genoegen zouden hebben zijne schuld te betalen.

Toen ik terugkwam, kuste mijnheer Skimpole mij de hand. Hij scheen werkelijk geroerd, niet om zijn eigen wil (die zonderlinge tegenstrijdigheid viel mij weder in het oog) maar om onzentwll, alsol het hem onmogelijk was om zich zei ven te denken, en de beschouwing van ons geluk alleen hem zoodanig aandeed. Daar Richard mij verzocht, om de zaak meer gratie te geven, zeide hij, metCoavinscs (gelijk mijnheer Skimpole den man nu schertsend noemde• af te rekenen, telde ik het geld uit en ontving de vereischte quitantio. Ook hierover was mijnheer Skimpole verrukt.

Zijne complimenten waren zoo fijn en kirsch, dat ik minder bloosde dan ik anders wel zou gedaan hebben, en met den vreemdeling met de witte, jas afrekende zonder eenig abuis to begaan. Hij stii k het geld in zijn zak en zeide kortaf: „Wel dan. ik wensch u goedenavond, juliVouw.quot;

„Mijn vriend,quot; zeide mijnheer skimpole, met zijn rug naar het vuur staande, met zijne half voltooide sehels in de hand. „ik zou u gaarne iels willen vragen, als gij hel niet kwalijk neemt,quot;

Ik meen dat het antwoord was; „Gang maar!quot;

„Hebt gij dezon morgen geweten, dat gij met | deze boodschap zoudt uitgaan?quot; zeide mijnheer Skitnpole.— „Dat he li ik gisterachtermiddag onder do thee al geweten,quot; zei de Coavinses. ,En heeft dat uw eetlust niet benadeeld? Heeft dat ii niet eeaigszins onrustig gemaakt ?quot; „Geen zier,quot; zeidn Coavinses. „Ik wist wel, als ik u vandaag miste, dat ik u morgen niet mis-,-quot;n zou. Een dag maakt zoovc nl verschil niet.\'

.Maar toen gij hier n:iar toe kwaamt,quot; vervolgde mijnheer Bkimpole, „was het een mooie dag. Do zon scheen, en de wind waaide, de lichten en schaduwen vlogen over de velden, de vogeltjes zongen.quot; „Xieinand heeft dat tegengesproken, zooveel i k hoorde,quot; antwoordde Coa-vinses. .Neen.quot; merkte mijnheer .-jkimpole aan. .Maar wat li ebt ge toen onderweg wel gedacht?quot; „Wat meent gij?quot; bromde Coavinses, alsof hij dit ze. r kwaiijk nam. „Denken! Ik heb genoeg te doen, en krijg er weinig ge-: noeg voor, zonder te denken. Denken!quot; Met diepe minachting. — „Dan hebt gij, in allen gevalle toch dit gedacht,quot; vervolgde mijnheer skitnpole. „llarokl skirnpole ziet gaarne de zon schijnen, hoort gaarne den wind waaien, ziet gaarne naar afwisseling van lichten en schaduwen; hoort gaarne de vogeltjes zingen, die koorzangers in de groote cathedraalkerk der natuur. En liet komt mij voor dat ik I larold Skirnpole ga beiooven van zijn aandeel in zulke bezittingen, die zijn eenig geboorterecht zijn. Hebt ge zoo iets niet gedacht?quot; — „Wel zeker - neen,quot; zeide Coavinses, met zulk eene stugheid van ontkenning, dat hij daaraan alleen de behoor-j Hike kracht kon geven door eene lange tusschen-poos achter ieder woord te plaatsen, en door het laatste met zulk een schok uit te spreken, dat hij zijn nek wel h;id kunnen ontwrichten.

„/.eer zonderling en merkwaardig is toch d\' werking van don geest bij u, lieden van zaken.quot; zeide mijnheer Skirnpole peinzend. „Dank u, mijn vriend. Goedennacht.quot;

Daar onze afwezigheid lang genoeg had geduurd om beneden vreemd te worden gevonden, ging ik lerstond weder daarheen, en vond Ada hij het vuur zitten werken en met haar n-\' I Johh praten Weldra kwam mijnheer Skirnpole, en kort daarop volgde Richard. Ik had het, zoolang de avond nog duurde\', druk genoeg om mijne eerste b s in het triktrakspel van mynheer .larndyce te nemen, die veel van dit spel hield, en van wicn ik het natuurlijk zoo spbe diur \\veiischte te jecreii als ik kon, om van het /.eer geringe nul te zijn van met hein te kun-nen spelen als hij geen beter partij had. .Maar ik da\' ht toch somtijds, als inijnhf¹ r Skirnpole brokken van zijne i\'omposi tien op dt- pianospeelde, of wanneer hij, zonder eenigi inspanning, mei zijne gnw.wie, innemende vroolijkbeid praatte, dat Ih\'imrd en ik den op ons overgedragen indruk schenen t\' bevvari\'Ti van na den tnaaltijd

gearresteerd te zijn geweest, en dat de geheele zaak zeer zonderling was.

Het was laat eer wij scheidden; want toen Ada om elf uur wilde heengaan, ging mijnheer .■skirnpole naar de piano, en trommelde luchtig, „dat het beste van alle middelen om onze dagen te verlengen was, eenige uren van den nacht te stelen.\' Het was over twaalven eer hij met zijn blaker en zijn stralend gezicht de kanier uitging, en ik geloof dat hij, als hij dit goed gevonden had, ons tot liet aanbreken van den dag daar had kunnen houden. Ada en Hi-chard draalden nog een poosje bij liet vuur, en zeiden benieuwd te zijn of mevrouw Jellyby al voor dien dag met die toeren zou gedaan hebben, toen mijnheer ,larndyce, die de kamer uit geweest was, terugkwam.

„0, mijn hemel wat is dat, wat is dat?quot; zeide hij, zijn hoofd wrijvende en met zijne goedhartige verdrietelijkheid rondstappende. „Wat is dat, wat zij mij zeggen? Rick, mijn jongen, Esther,melieve, wat hebt gij uitgevoerd? Waarom hebt gij dat gedaan ? Hoe kondt gij dat doen? Hoeveel was het voor ieder? De wind is weer omgeloopen. Ik voel het overal.\'

Wij wist en geen van beiden wat te antwoorden.

„Kom aan, Rick, kom aan. Ik moet dit afdoen eer ik ga slapen. Hoeveel heeft het u gekost? Gij hebt met u beiden het geld bijeengelegd. Waarom hebt ge dat gedaan? Hoe kondt ge? - O Heere ja, hij is vlak oost moet \'wel zoo zijn.\' „Inderdaad, mijnheer,\' zeide Richard, „ik geloof niet dat het eerlijk van mij zou zijn het u te zeggen. Mijnheer Skirnpole heeft op ons vertrouwd.\' — „God zegen u, mijn goede jongen! Hij vertrouwt op leden en!quot;zeide mijnheer ,larndyce, zijn hoofd nog een krach-tigen wrijf gevende en toen staan blijvende.— „Inderdaad, mijnheer?quot; „Op iedereen! En hij zal aanstaande week weder eveneens in de kiern zitten.quot; z.eido mijnheer .larndyce, weder met groote schreden voortstappende, met eene uitgewaaide kaars in de hand. „Hij is altijd in de klem. Hij is in de klem geboren. Ik geloof waarlijk dat, toen zij te moeder beviel, de advertentie in de courant luidde: „Dinsdag laatstleden op haar buitengoed IC 1 em in en stel n mevrouw Skirnpole van een zoon in ftnancicele ongelegenheden.quot; ^

Richard lachte hartelijk, maar zeide toen: „Toch. mijnheer, wilde Ik zijn vertrouwen niet gaarne schokken of schenden; en als ik het nog eens aan uw betefoordeel onderwerp of ik zijn geheim niet behoor te bewaren, hoop ik, datgiju bedenken zult, eer gij mij verder dringt. Natuurlijk, als gij mij dringt, mijnheer, zal ik weten dat ik \'Ongelijk heb, en ik zal het u zeggen.quot; „Wel,\' zeide mijnheer .larndyn-, wederom stilstaande en verscheidene verstrooide pogingen doende om zijn blaker in zijn zak te steken. „Ik — Hier neem eens aan, lieve. Ik weet niet wat

ik er mee doen wil. Het ligt alles aan den wind altijd heeft hij die werking. Ik wil u niet dringen, Kick; gij kunt wel gelijk hebben. Maar inderdaad u en Esther zoo beet te pakken — en u uit te knijpen als een paar zachte, versche sinaasappelen! Het zal van nacht een storm waaien.\'

Hij stak nu beurtelings zijne handen in zijne zakken, alsof hij ze langen tijd daarin zou houden, en haalde ze er dan weder uit en wreef er geweldig zijn hoofd mede.

Ik waagde het deze gelegenheid waar te ne-vroeg mijnheer Jarndyee, meer en meer ophelderende.

Dat was hij inderdaad, zeiden wij.

„Als men er recht aan denkt, is het waarlijk het toppunt van kinderachtigheid bij u bij mij. meen ik —\' zei de Jarndyee, „hem voor een oogMiblik als een man te beschouwen. Men kan h e m niet verantwoordelijk stellen. Het donk-beeld van Harold Skimpole met oogmerken en plannen, of bewustheid van gevolgen! Ha, ba, ha!\'

Heit was zoo verrukkelijk de wolken van zijn

men om aan te merken dat mijnheer Hkiin-pole, in al zulke zaken, geheel een kind was.

„He, melieve?quot; zeide mijnheer Jarndyee, dat woord opvangende. — „(ieheel ei n kind, mijnheer,quot; zeide ik, „en zoo versehillend van ander* menschen.\' ,(iij hebt: gelijk,quot; zeide mijnheel- Jarndyee ophelderend,,V w vrouw i lijk vernuft heeft het wit getroffen) Hij is een kind geheel eon kind. Ik heb u wel gezegd weet ge, dat hij een kind was, toen ik u het eerst van hem sprak.quot; „Zekerlijk, zek\' rlijk,\' z iden wij. — „En hij is een kind. is hij nu niet?quot; helder gezicht te zien opklare n, en hem zoo hartelijk in zijn schik te zien. en te weten (gelijk men onmogelijk weten kon) dal de bron van die blijdschap do goedheid van zijn hart was, dat gemarteld werd als hij iemand heimelijk moest vcroordeelen, wantrouwen of bi schul-digen, dat ik tranen in Ada s oogen zatr, terwijl zij met zijn lach instemde, en ik ook tranen in mijne eigene voekb■.

, Wel, welk een kabeljamvskop ben ik.quot; zeide mijnheer Jarndyee, ,dat ik daaraan behoef herinnerd te worden. He geheele zaak laat duidelijk

het kind zien, van liet begin tot het einde. Niemand dan een kind zou er aan gedacht hebben om u beiden tot helpers uit te kiezen! Niemand dan een kind zou gedacht hebben dat gij het geld hadt! Als het duizend pond was geweest zou het eveneens geweest zijn,quot; zelde miinheer Jarndyce, met zijn gezicht geheel in gloed.

Wij bevestigden dit alles uit onze ondervinding van dien avond,

„Wel zeker, wel zeker,quot; zeide mijnheer Jarndyce. „Evenwel, Rick en Esther, en gij ook, Ada -- want ik weet niet of zelfs uw beursje wel veilig is voor zijne onnoozelheid - gij moet mij allen beloven dat er niets meer van dien aard zal plaats hebben. Geen U-enen meer zelfs van geen halven schellinglquot;

Wij beloofden dit allen oprechtelijk: Richard klopte, mot een schertsenden blik naar mij, op zijn zak, als om mij te herinneren dat er geen gevaar bestond dat wij ons woord, niet zouden houden.

„Wat Skimpole betreft,zeide mijnheer Jarndyce, „een bewoonbaar poppenhuisje, met eene goede tafel en eenige tinnen menschjes om schulden bij te maken en geld van te leenen, daarmede zou het knaapje voor altijd geholpen zijn. Hij ligt nu zeker al in een kinderslaap; het is tijd dat ik mijn listiger hoofd op mijn meer wereldsch kussen .leg. Ooedcnnacht, mijn lieven! God zegen u!quot;

Eer wij onze blakers hadden aangestoken, kwam hij met een lachend gezicht nog eens binnenkijk\' n. en zeide: „Ik hel) naar den windwijzer gekeken. Ik zie dat het een valsch alarm was van den wind. Hij is in het zuiden 1quot; En daarmede ging hij, bij zich zeiven zingende.

Ada en ik begrepen beiden, toen wij boven nog een poosje met elkander praatten, dat die gril over den wind maar een verzinsel was, dat hij gebruikte om reden te geven van eene of andere verdrietelijkheid, die hij niet kon ont-Veinzen, liever dan over de werkelijke oorzaak daarvan te klagen of iemand te berispen of te verachten. Wij vonden daarin een kenteeken van zijne eigenaardige; zonderlingheid en zachtaardigheid, en van het verschil tusschen hem en die korzelige menschen. die het weer lt; n den wind ivooral dien ongeiukkigen wind, dien hij met zulk eon geheel ander doel hatl gekozen) tot voorwend.-\' Is van hunne verdrietige, naar-ge\'-stige luimen maken.

Inderdaad, zooveel genegenheid voor hem had zich op dien e- neu avond reeds bij mijne dank-bnarheid gevoegd, dat ik hoopte dat ik h- m door deze gemengde aandoening reeds begon te begrijpen. De schijnbare tegenstrijdigheden bij mei ,t.-r skimpole en mevrouw Jellybykonik niet denken t- kunnen ophelderen, daar ik zoo weinig ondervinding en wereldkennis bezat. Ik beproefde dit ook niet eens; want toon ik alleen was. waren mijne gedachten met Ada en

Richard bezig, en met den vertrouwelijken wenk, dien ik ten hunnen aanzien had gemeend te ontvangen. Mijne verbeelding, misschien door den wind wat wild gemaakt, wilde niet geheel onzelfzuchtig blijven, schoon ik ze wel daartoe had willen bewegen als ik kon. Zij zwierf terug naar het huis van mijne peet, en riep langs den weg naar den tegenwoordigen tijd eenige schaduwachtige gissingen op, die zich voorheen reeds bevend hadden vertoond, naar de kennis die mijnheer Jarndyce van mijne vroegste geschiedenis kon hebben — zelfs wer de mogelijkheid. dat hij mijn vader zou zijn — hoewel die ijdele droom nu geheel vervlogen was.

Zij was nu geheel vervlogen, bedacht ik mij, terwijl ik van het vuur opstond. Het paste mij niet over het verledene te zitten mijmeren, maar met een vroolijken geest en een dankbaar hart werkzaam te zijn. Zoo zeide ik tot mij zelve: „Esther, Esther, Esther! Uw plicht, mei ie ve!\' en gaf mijn mandje met sleutels zulk een zet, dat zij als klokjes klingelden, en mijn dag hopend uitluidden.

VII.

DE ÜEESTKSWASDELIS\'i.

Terwijl Esther slaapt en terwijl Esther waakt, blijft het op het buiten in Lincolnshire nog regenachtig weder. De regen valt steeds, des nachts en over dag, drop voor drop, op het breede steenen terras, de Geesten wandeling. Het weder is daar in Lincolnshire zoo slecht, dat de levendigste verbeelding zich nauwelijks kan voorstellen, dat het ooit weder mooi weer zal worden. Niet dat daar nu juist een overvloed van levendige verbeelding is, want Sir Leicester is er niet (en waarlijk, al was hij er, hij zou in dat opzicht niet veel» helpen), maar bevindt zich met mylady te Parijs; en de eenzaamheid spreidt hare donkere vleugelen over het Kastanje-Hof uit.

Mogelijk bestaat er nog e-enig-leven van verbeelding onder de dieren van lager rang op Kastanje-Hof. De paarden in de stallen •—de lange stallen, aan een kaal, met roode steenen bevloerd stalplein, waar eene groote klok in een torentje hangt, dat ook eene groote wijzerplaat heeft, welke de duiven, die er dicht bij wone n, altijd schijnen te raadplegen — misschien beschouwen zij clan zekere denkbeeldige tafereel on van mooi weer, en zijn zij in dit opzicht betere kunslonaren dan de stalknechts. De oude ruin, zoo vermaard voor zijn loopen over het ongebaande veld, draait zijn grooten oogappel naar her getraliede venster bij zijne ruif, en herinnert zich misschien de frissche bladeren, die daar anders flikkerden, en den reuk, die er binnen woei, en is misschien met do honden bui-

ten, terwijl do menschelijke helper, die den naasten stal schoonmaakt, niet verder komt dan zijne mestvork en bezem. De schimmel, die tegenover de deur staat, en die, met een ongeduldig gerammel van zijn halster, zijne ooien opsteekt en zijn kop zoo verlangend omkeert, als die deur opengaat, en tot wien de binnenkomende zegt: „Ho, schimmel, sta stil! Vandaag heeft u niemand noodig;\' weet dat misschien evengoed als de man. Het geheele, schijnbaar druilige en ongezellige half dozijn, dat daar bij elkander is gestald, slijt misschien de lange, regenachtige uren, als de deur gesloten is, in levendiger onderhoud, dan men in de bediendenkamer of in het Wapen van Dedlock heeft — of verdrijft zich den tijd door op de zedelijke verbetering (of misschien het bederf) van den hit in den hoekte werken.

Zoo denkt misschien de bulhond, die in zijn hok op de plaats met zijn kop op zijne groote pooten ligt te dutten, aan den lleeten zonneschijn, wanneer de schaduwen der stalgebou-wen zijn geduld tergen door gedurig te verschuiven, en hem, op zekeren tijd van den dag geene breedere schuilplaats te laten, dan de schaduw van zijn eigen huis, waar hij dan zit te hijgen en te brommen, en sterk naar iets verlangt om aan te trekken en te rukken, behalve zich zeiven en zijn ketting. Zoo herinnert hij zich nu misschien, half wakker en knipoogende, het huis vol gezelschap, de koetshuizon vol rijtuigen, de stallen vol paarden, en de buitengebouwen vol oppassers van die paarden, tot hij met het tegenwoordige in de war geraakt, en naar buiten komt om te zien hoe het is. Dan bromt hij misschien, als hij zoo ongeduldig schudt, bij zich zeiven: „Regen, regen, regen! Niets dan regen en de familie niet buiten !quot; en kruipt weder naar binnen, en gaat somber geeuwend weder liggen.

Zoo is het ook met de honden in den honden-stal aan den anderen kant van In t park. die humv vlagen van rusteloosheid hebben, en wier Jammerlijke stemmen, als de wind zeer hardnekkig is, dit zelfs aan het huis bekend maken; boven, beneden, en in mylady\'s kamer. Zij loopen misschien het geheele jachtveld af, ter-wijl de regendroppels om hunne werkeloosheid neerkletteren. Zoo verlustigen zich misschien de konijnen, met hunno verraderlijke staartjes, die de holen aan de wortels van hoornen in-i n uitwippen, met levendige denkbeelden van winderige dagen, wanneer hun doooren orn den kop waaien, of aan dien gewichtigen tijd als . r zoete jonge plantjes te knabbelen zijn. De kalkoen in do menagerie, altijd door eene grief tegen de menschen in het algemeen gekweld (misschien de groote kalkoenenslachting met Kersttyd), denkt misschien aan dien zomerochtend, waarop hem ook al onrecht is gedaan, toen hij op een laantje tusschen de gevelde boo-

: men was gekomen, waar eene schuur stond, waar gerst in was. De misnoegde gans, die bukt onder eene oude poort van twintig voet hoogte, geeft misschien door haar geklok te kennen, (als wij het maar wisten) dat zij meer van weder houdt,\'waarbij die poort eene schaduw op den grond werpt.

Dit zij gelijk het wil, er is anders op Kastanje-Hof niet veei verbeeldingskracht levendig. Maalais er somtijds iets van bestaat, komt men met een weinigje al heel ver - evenals een klein gerucht in zulk een oud, holklinkend huis een groot leven maakt en loopt het doorgaans op spoken en geheimen uit.

Het heeft daar in Lincolnshire zoo hard en zoo lang geregend, dat jutfrouw Rounce-well, de oude huishoudster op Kastanje-Hof, al verscheidene malen haar bril heeft afgenomen en afgeveegd, om zich te verzekeren, dat de droppels niet aan de glazen hingen. Juffrouw Rouncewell had daarvan reeds zeker genoeg kunnen zijn door hot hooien van den regen, maar zij is eenigszins doof, hetgeen men haar maar volstrekt niet kan doen gelooven. Zij is eene knappe oude juffrouw, welgemaakt, deftig en verwonderlijk net, en heeft zulk een rechten rug en zuik eene breede borst, dat als haar keurslijf, wanneer zij sterft, blijken mocht met de ijzers van een ouderwetschen vuurhaard voorzien te zijn, niemand, die haar kent, reden zou hebben om zich daarover te verwonderen. Het weder doet juffrouw Rouncewell weinig aan. Het huis is daar toch in alle weder, en het is hot huis, naar haar zeggen, „waar zij op ziet,quot; Zij zit in hare kamer (aan oen zijgang, beneden, met een boogvenster dat op een vierkant grasperk uitziet, op regelmatigen afstand versierd met gladgeschoren ronde boomenen gladde ronde blokken steen, alsof de boomen met de steenen zouden gaan kaatsen) en het geheele huis is, naar hare gedachten, wel bezorgd. Zij kan het, zoo noodig, openzetten, en drukte en beweging maken; maar het is nu gesloten, en ligt op de breedte van juffrouw Rouncewell\'s met ijzer omschanste horst in een majestueuzenslaap.

Het is bijna even moeiclijk als eeiieonmogelijkheid om zich Kastanje-Hof zonder juffrouw Rouncewell te verheelden, maar zy is toch pas vijftig jaar daar geweest. Vraag haar hoelang, op dezen n genachtigen dag, en zij zal antwoorden; „Vijftig jaar, drie maanden en veertien daag, met quot;s hemels zegen, als ik dinsdag beleef.\' Mijnheer Rouncewell stierf eenigen tijd voordat de sierlijke mode der staarten uitstierf, en verborg toen zijn staartje (als hij het m* denam) in een bescheiden hoekje van het kerkhof in het park. Hij was in de mark\'.-tad gi boren on zijne jeugdige weduwe insgelijks. Hare betrekking tot de familie was in den tijd van den vorigen Sir Leicester begonnen, en in de kinderkamer ontstaan.

I»e thans levende vertegenwoordiger der Ded-lock\'s i.s een uitmuntend meester. Hij vooronderstelt, dat al zijne afhangelingen geheel out-, bloot zijn van bijzondere neigingen, gevoelens of karakter, en is overtuigd, dat hij geboren is ^: om het tfpodeloos te maken, dat zij zulke dingen hebben. Als hij het tegendeel ontdekte zou hij eenvoudig ais van den donder getroffen zijn, en nooit weder bijkomen dan om een snik te ^even en 1\' sterven. Maar hij is toeh een uitmuntend meester en gelooft dat het bij zijn rang past dit te zijn. Hij is zeer op jutfrouw Kóunceweil gesteld, en zegt dat zij eene knappe, fatsoenlijke vrouw is. Hij geeft haar altijd de hand bij zijne aankomst op Kastanje-Mof en als hij weder vertrekt; en als hij heel ziek werd, of bij toeval overreden werd, of zulk een ongeluk kreeg als men kan onderstellen, dat een Dedlock kan krijgen, zou hij, al- hij in.--\' spreken kon. zeggen: „tuit mij alleen, en laat juffrouw Rouncewell hier komen;\' gevoelende dat zijne waardigheid in zulk eene ongelegenheid bij haar veiliger zou zijn dan bij iemand anders.

Juffrouw Rouncewell heeft rampen gekend, /ij heeft twee zonen gehad, waarvan de jongste op hol ging, en soldaat werd, en nooit terug i kwam./el (\'sop dit uur verliezen juffrouw Rouncewell s kalme handen hare bedaardheid als zij van hem spreekt, en ontvouwen zich dan van haar keurslijf, en dwalen op gene onthutste manier om haar heen, als zij zegt welk een aardige jongen, welk een mooie jongen, welk een vroo-lijke. goedhartige, knappe jongen hij was! Haar tweede zoon zou op Kastanje Hof bezorgd en dooi den tijd rentmeester geworden zijn; maar toen hij nog school ging, begon hij .stoommachines van sauspannetjes te maken, en vogeltjes af te richten, om met de minst mogelijke kracht verspilling hun waterbakje op te halen, hen zoodanig met eene v* rnuftige uitvinding te hulp komende, dat een dorstige kanarie, letterlijk ge/egd, maar even zijn schouder tegen het wiel behoefde te zetten, om drinken te krygen. Deze neiging was voor juffrouw Rouncewell eem bron • van groote ongerustheid, /ij gevoelde, met al de smart eener moeder, dat de knaap don weg van Watt Tyler opging, w.-l wetende, dat Sir Leicester zulke gedai-hten ko\' sterde over een aanleg voor elke kunst, waarbij m«-ii kon den- 1 ken, dat rook «-n een hooge schoorsteen te gt; pa- kwamen. Maar de ongelukkige jonge rebel einders (■ ti zachtzinnig jongen, maar /.gt; lt; r ^: .ilhardend) toonde, toen hij ouder werd, geen blijk van berouw, maar vervaardigde integen- j deel het model van een nu rhanisch weel\'gelouw, ! en ■/.lt;\'(gt; acht!\' hij zich verplicht, met vele tra- ^: tien. den baronet van zijne verkeerdheden te ; ond- rrieiit. n, .Juffrouw Ho-m\'-ewelj.\' z.eidi sir L» ie. ster, . k kan er nóóit in bewilligen, ge-li.ik gij weel. ntet iemand over iets in re 1

dewisseling te treden. Gij moest u liever van uw jongen ontdoen; gij moest hem liever naar eene of andere fabriek zenden. De ijzerstreek in het noorden is, naar ik meen, het geschikte land voor een knaap met zulke neigingen.\' Hij ging naai\' het noorden, en werd in het noorden groot; en indien Sir Leicester hem ooit zag, als hij naar Kastanje-Hof kwam om zijne moeder te bezoeken, of naderhand ooit aan hem dacht, is het zeker, dat hij hem niet anders beschouwde dan als ltd van een verbond van eenige duizend grimmige, zwart berookte samenzweerders, die gewoon waren drie nachten in de week, met ongeoorloofde oogmerken, bij toortslicht langs den weg te loopen.

Evenwel is juffrouw Rouncewell\'s zoon, volgens den loop der natuur en der kunst, groot g. worden, en heeft zich gevestigd, en is getrouwd, en heeft juffrouw Rouncewell\'s kleinzoon naar huis geroepen, die, nu zijn leertijd om is, en hij van eene reis in verre landen is teruggekomen, waarop hij uitgezonden was om zijne kennis te vermeerderen en zich op zijne loopbaan door het leven voor té bereiden, juist oj) dezen dag in juffrouw Rouncewell\'s kamer op Kastanje-Hof tegen den schoorsteenmantel staat te leunen.

„En nog eens, en nog eens, ik ben blij dat ik u zie. Watt. En nog eens, en nog eens, ik ben blij dat ik u zie. Watt.quot; zegt juffrouw Rouncewell. „Ge zijt een knappe, frissche jongen. (üj gelijkt naar uw armen oom iJeorge! Ach!quot; En juffrouw Rouncewell\'s handen worden onrustig, gelijk gewoonlijk bij zulk een zeggen. „Men zegt, dat ik naar vader gelijk, grootmoeder,quot; ..Naar hem ook, lie/e jongen . maar het meest naar uw armen oom George. En uw lieve vader,quot; juffrouw Rouncewell vouwt hare handen weder. „Is hij wel?quot; - „Het gaat hem in alle opzichten heel goed, grootmoeder.quot; . „ik ben dankbaar.quot; Juffrouw Rouncewell houdt veel van haar zoon, maar blijft toch ten zijnen aanzien zeker treurig gevoel koesteren omtrent alsof hij een soldaat was, die, hoewel een man van eer, tot den vijand was over-gegaan. .Hij is dus gelukkig?quot; zegt zij.-

ja quot; ,lk ben dankbaar. Hij heeft u dus op zijne manier groot gebracht , en u naar vreemde landen gezonden en zoo meer? W-I. hij weet h\' i best. Er kan nog eene wereld buiten Kastanje-Hor wezen, waarvan ik niets begrijp. Schoon ik tóch zoo jong niet meer ben. En ik heb toch ook veel knappe mensehen gezien quot; „Grootmoeder,quot; zegt de jonkman, tot. een ander ondi r-werp overgaande, .wat was dat voor een aardig meisje, dat ik zooeven bij u vond? Gij hebt haar Rosa genoemd?quot; „Ja, kind. /ij is de dochter van eene weduwe uit het dorp. De meiden zijn tegenwoordig zoo moelelijk te leeron, dat ik haar al jong bij mij heb genomen, /ij leert heel vlug, en het zal wel met haar hikken.

| kan gezien hebben! En toch ken ik haar. Is dat portret gegraveerd, jufTromv?quot; - „Dit portret is nooit gegraveerd. Sir Leicester heeft altijd het verlof daartoe geweigerd.quot; .Wel,quot; zegt Guppy zeer zacht, „ik laat mij doodschieten als het niet wonderlijk is, hoe goed ik dat portret ken! Dat I is dus Lady Dedlock?quot; — „Het portret aan de rechterhand is de tegenwoordige Sir Leicester Dedlock, 1 iet portret aan de linker is zijn vader, wijlen Sir Leicester.\'

Guppy heeft geene oogen voor een van deze groote mannen. „Het is mij onverklaarbaar,\' zegt hij, nog naar het eerste portret starende, .hoe ik dat portret zoogoedken. Ik mag vertrapt wezen,quot; vervolgde hij, rondkijkende, „als ik niet geloof dat ik eens van dat portret moet gedroomd hebben.\'

Daar niemand der aanwezigen eenig bijzonder belang in Guppy\'s droomen schijnt te stellen, wordt er niet verder over deze mogelijkheid gesproken. Maar hij is nog zoo verdiept in het portret, dat hij onbeweeglijk staan blijft, tot de jonge tuinman de luiken heeft gesloten, en komt dan de zaal uit, in een toestand van bedwelming, die, wonderlyk genoeg, dikwijls voor belangstelling wordt gehouden, en gaat mede naar de l andere kamers, waar hij verbijsterd roodstaart, alsof hij nog overal naar Lady Dedlock zocht.

Hij ziet haar niet meer. Jly ziet hare kamers, die, als zeer elegant, het laatst worden vertoond, en kijkt uit de vensters, waaruit zij niet lang geleden ho ft gekeken, naar hetzelfde weder dat haar zoo doodelijk heeft verveeld. Alle dingen hebben een eind zelf huizen, die men met veel moi jte gaat zien, en die men al moede is eer men ze recht begint te zien. Guppy is aan het einde van zijn kijken gekomen, en de fris-sch\' . landelijke schoone aan he t eind van hare besehrijving, die alt\\jd aldus luidt;

„Het terras berieden wordt zeer be wonderd. Het wordt, naar eene oude vertelling in de familie. dè O\'-stenwandelinggenoemd.quot; „Zoo!quot; zegt (inppy. met gretige nieuwsgierigheid. „Wat is dat voor eene vertelling juffrouw? Is het iets van een portret?quot; „Och, vertel ons die ge-sehiedenis,quot; zegt Watt, half (luisterend, „Ik weet ze niet, mijnheer.\'\' Rosa is bedeesder dan ooit. „Zij wordt niet aan vreemdelingen ver-haild. Zij is zoo goed al- vergeten,quot; zegt de huishoudster, nader komende. „Het is nooit meer daneene famielie anekdotegewe est.quot; — „i.iy zult het wel niet kwalijk nemen, dat ik vraag, of het iets met een portret te maken heeft, me-jutfrouw,quot; merkt Guppy aan. „want ik verzeker u, hoe meer ik om dat portret denk, des te beter ken ik het, zonder te weten hoe ik het ken.\'

De treschiedonis heeft niets met een.portret te maken; daarvoor kan de huishoudster in-

gt; üi G ippy is h i ir voor deze inliehting, en bovendien over het geheel zeer verplicht. Door

den jongen tuinman geleid, gaat hij met zijn vriend eene andere trap af, en weldra hoort men hen wegrijden. Het is nu schemeravond. Juffrouw Kou nee well kan zich op de bescheidenheid harer jeugdige hoorders verlaten, en hun mag zij wel vertellen hoe het terras aan dien akcligcn naam kwam. Zij zet zich in een groeten leuningstoel bij het bijna donkere venster, en vertelt ;

„In de goddelooze dagen van koning Karei den Eersten, kinderen ik meen, natuurlijk, in de goddelooze dagen van de rebellen, die zich tegen dien uitmuntenden koning verbonden -was Sir Morbury Dedlock eigenaar van Kastanje-Hof, Of er voor dien tijd eene overlevering van een geest in de familie bestond, kan ik niet zeggen; maar ik zou het voor zeer waarschijnlijk houden,\'

Juffrouw Rouncewell koestert dit gevoelen, omdat zij begrijpt dat eene zoo oude en aanzienlijke familie zeker recht op een geest heeft. Zij beschouwt een geest als een van de privilegiën der hoogere standen, eene adellijke onderscheiding, waarop het gemeene volk geene aanspraak heeft,

„Sir Morbury Dedlock,quot; zegt juffrouw .Rouncewell, „was, dit behoef ik niet te zeggen, op de zijde van den koninklijken martelaar. Maar men zegt dat zijne vrouw, die geen droppel van het familiebloed in hare aderen had, de slechte zaak begunstigde. Men zegt, dat zij betrekkingen onder koning KareTs vijanden had; dat zij briefwisseling met hen hield, en dat zij hun berichten gaf. Als sommigen van de land-ei leien, die Zijne Majesteit aanhingen, hier bijeenkwamen, zegt men dat mylady altijd dichter bij de deur van hunne raadkamer was dan zij dachten. Hoort gij geen geluid als van een voetstap langs het torras, Watt?quot;

Rosa schuift dichter bi) de huishoudster,

„Ik hoor de regendroppels op de steenen,quot; antwoordt de jonkman, ,en ik hoor eene zonderlinge echo, ik houd het voor eene echo — die voel naar een strompelenden voetstap gelijkt,quot;

De huishoudster knikt ernstig en vervolgt:

„(iedeeltelijk door deze verdeeldheid tnssehen hen en gedeeltelijk om andere redenen, leidden Sir Morbury en zijne vrouw een onrustig leven. Zij w;is eene vrouw van een trotsch karakter. Zij pasten niet goed bij elkander in jaren en gemoedsaard, en zij hadden geene kinderen om hen te verzoenen. Toen haar meest geliefde broeder, een jong edelman, in den burgeroorlog was gevallen (door de hand van een nabestaande van Sir Morbury) waren hare aandoeningen zoo heftig, dat zij een haat opvatte tegen het goheele geslacht waarin zij getrouwd was. Als de Dedlock\'s voor de zaak des konings van Kastanje-Hof zouden uitrijden, zegt men dat zij meer dan eens in het holste van den nacht

naar de stallen sloop en hunne paarden verlamde ; en het verhaal zegt, dat haar man haar eens zoo in den nacht de trap zag afsluipen, en haar volgde naar denstal waar zijn eigen geliefkoosd paard stond. Daar greep hij haar bij den arm, en door cene worsteling, of een val, of door dat het paard schichtig werd en schopte, kreeg zij eene ontwrichting van de heup, en van dat uur af begon zij weg te kwijnen.quot;

De huishoudster heeft hare stem tot weinig meer dan een gefluister laten dalen.

„Zij was eene schoone dame geweest, met eene statige houding. Zij klaagde nooit over die verandering; zij sprak er nooit iemand over dat zij nu kreupel was of pijn had; maar dag aan dag beproefde zij langs dat terras te wandelen ; en met behulp van een stok en van de steenen borstwering, ging zij op en neer, op en neer, in zonneschijn en schaduw, eiken dag met meer moeite. Eindelijk, op een namiddag stond haar man (tegen wien zij na dien nacht door niets meer te bewegen was geweest om een woord te spreken) voor het groote venster aan den zuidkant, en zag haar op de steen«-n vallen. Hij haastte zich naar beneden om haar op te helpen, maar zij stiet hem van zich af, en hem strak en koel aanziende, zeide zij: „Hier wil ik sterven, waar ik gewandeld heb. En hier zal ik wandelen, al lig ik in mijn graf. Hier zal ik wandelen, tot de trots van dit huis vernederd is. En als er ongeluk of schande nabij is. laten dan de Dedlock\'s naar mijn voetstap luisteren.quot;quot;

Watt ziet naar Rosa. Rosa ziet in de toenemende schemering naar den grond, half beangst en half bedeesd.

, Daar en toen stierf zij,\' zegt juffrouw Rounee-well. „En uit dien tijd is de naam vandeGeesten-wandeling afkomstig. Als die voetstap eene echo is. is het eene echo, die men alleen na het vallen van den donker hoort, en dikwijls een tijd lang niet hoort. Maar van tijd tot tijd komt zij terug; en zoo zeker als er ziekte of dood in de familie komt, zoo zeker wordt zij dan gehoord.quot; — „En schande, grootmoeder,quot; zegt Watt. „Schande komt nooit ÓVer Kastanje-Hof,quot; antwoordt de huishoudster.

Haar kleinzoon verontschuldigt zich met een; „Zeker. Zeker.quot; „Dat is de geschiedenis, wat het geluid ook wezen mag, het is een lastig geluid,quot; zegt juffrouw Rouncewell, van haar stoel opstaande, „en het opmerkelijke er van is, dat men het hooren moot. Mylady, die voorniets bang is, geeft toe, dat men, als het er is, het moet hooren. Met: kan het niet buitensluiten. Watt, daar staat eene groote Fransche pendule achter u (met opzet (laar geplaatst), die een harden tik heeft als zij aan den gang is, i-n muziek kan spelen. Gij weet, hoe men met die dingen moet omgaan?\' „Zoo tamelijk, denk ik, grootmoeder.quot; „Maak zo dan eens aan den gang.quot;

Watt maakt ze aan den gang — muziek en al.

„Kom nu eens hier,quot; zegt de huishoudster. „Hier, kind, dicht bij het hoofdeinde van my-lady\'s bed. Ik ben niet zeker of het al donker genoeg is. Maar luister! Hoort gij niet het geluid op het terras, door de muziek en het tikken en alles heen?quot; - „Zeker doe ik.quot; „Zoo zegt mylady ook.quot;

VHL

BEDEKT EENE MENIGTE VAN ZONDEN.

Het was zeer interessant, toen ik mij voorden dag aankleedde, uit het venster te kijken, waar mijne kaarsen als twee vuurbaken in de zwarte ruiten spiegelden, en terwijl in het eerstalles nog in deonduideiykheid van den laatsten nacht lag gehuld, op te merken hoe het zich vertoonde _; toen de dag aanbrak. Toen het uitzicht zich langzamerhand openbaarde, en het tooneel onthulde waarover de wind in de duisternis had gezworven, gelijk mijne herinnering over mijn leven, had ik het- genoegen van de onbekende voorwerpen te ontdekken, die mij in mijn slaap hadden omringd, In het eerst waren zij door den mist slr. ht-flauw te onderscheiden, en glinsterden de laatste sterren nog daarboven. Die bleeke tusschenpoos voorbij, begon de schilderij zich zoo snel te ver-grooten en te vullen, dat ik telkens, als ik opnieuw uitkeek, genoeg had kunnen vinden om mijne oogen oen uur lang bezig te houden. Ongevoelig werden mijne kaarsen het ei nige dat niet bij den morgen paste, verdwenen al de donkere plekken in mijne kamer, en scheen het daglicht helder over het vroolijke landschap, waarin de oude abdi jkerk met haar zwaren toren eene zachtere schaduw over het verschiet wierp, dan met do ruwheid van dat gebouw scheen te stronken. Maar er gaat van eene ruwe buitenzyde (hoop ik geleerd te hebben) dikwijls een heldere en zachte invloed uit.

Alles in huis was zoo volmaakt in orde, en iedereen was zoo oplettend voor mij, dat ik met mijne bossen sleutelsgeene de minste moei te had, schoon ik, doordat ik den inhoud van elke kast en lade poogde te onthouden, en op eene lei aanteeki ningen maakte van cnnfituren, inmaakgoed, flcsschen, glaswerk, porselein en vele andere dingen, en doordat ik overliet geheel een precies, oiidvrjjsterachtig, teuterig persoontje ben, het zoo druk had. dat ik niet geloo-ven kon dat het al tijd was om te onbijten, teen ik de klok hoorde luiden. Daar ik echter reeds in de verantwoordelijkheid voorden trekpot was geïnstalleerd, liep ik en zette tlue; en toen, daar allen tamelijk laat bij de hand kwamen en er nog niemand beneden was, dat ht ik dat ik eens in den tuin wilde gaan kijken, en ook tiaar-

mede kennis maken. Ik vond dien een verrukke- | lijk plekje; van voren de fraaie laan en de oprij, : waarlangs wij gekomen waren (en waar wij, in het voorbijgaan, het kiezelzand zoo schrikkelijk met onze wielen hadden ingesneden, dat ik den tuinman vroeg om het te rollen), achteraan den bloemtuin, met mijn lievelingetje daar op en voor haar venster, dat zij openschoof om mij aan te zien met een glimlach, alsof zij mij uit de verte wilde kussen. Voorbij den bloetntuinlagdemoestuin, en dan eene weide, en dan een allerliefst en aardig boerderijtje. Wat het huis /.elf bet rót, met zijne drie puntgevels. niet zijne vensters van verschillend fatsoen, sommigen zoo groot, sommigen zoo kl\' in, en allen zoo aardig, met het hekwerk tegen den zuidelijken muur om rozen en kamperfoelie aan op te binden, en met zijn genoeglijk, welkomheetend voorkomen: het was, gelijk Adazeide, toon zij aan den arm van den huisheer mij buiten kwam opzoeken, haar neef John waardig — een vermetel gezegde, hoewel hij haar daarvoor slechts in hare liev. wang kneep.

Mijnheer rtkimpole was aan hetontbijt even onderhoudend als hij des avonds was geweest. Er was honig op tafel, en dit bracht hem over de bijen aan het, praten. Hij had niets tegen honig, zei\'ie hij (en dit kwam mij ook zoo voor, want hij S\'-heen er zelfs smaak in te hebben k maar hij protesteerde tegen de verwaandeaamnatigingender bijen. Hij begreep niet waarom het nijvere bijtje hem tot een voorbeeld moest gesteld worden ; hij ■ dacht, dat de bij pleizier had in het honig maken, of het ander- met doen zou - niemand vröeg er haar om. Het was niet noodig, dat de bij zich zulk eene verdienste van hare liefhebberijen maakte. Als ieder suikerbakker in de wereld ging rond-brommen, tegen alles aandreunde wat hem in den weg kwam, en egoistisch iedereen rit-pom op te merken, dat hij aan Zijn werk ging en niet gestoord moest worden, zou do wereld een onuitstaanbaar verblijf worden. Dan was het toch eene belachelijke positie, met zwavel uit zijn fortuin gerookt te worden, zoodra men her. gemankt had. Men zou eene ze.-r gering\'- meening vaneen Manchesteraar hebben, als hij tot \'.reen ander einde katoen spon. Hij moe^t zeggen, dat hij een hommel depersi gt;niflcatie van een veel aangenamer en verstandiger denkbeeld vond. l,)e hommel zeide Z\'inderail- \' t.i\'.ie; „Oijzultmij wel versclioonen; ik kan wa uiijk ui\' topden winkel blijvenpassi n! ik bevind mij in eene wereld, waar zooveel t^1, zit n is, en men z«ilt;gt; weinig tijd he\'t\'t om hel te zien, dat ik de vrijheid moe\' nemen om rond te kijken, en verzoeken dat mij hetnoodige wordt ver-schaft door iemand, die er niet op gesteld is om rond i-kijken.\' I )it iii\'-lil m ynheor sk Impole voorde hom-melphilos\'ijdii\' , t-n hij vind h\'-t ecrie Z\'-er goede ph.i!\'isophie, altijd onderstellt..\'iide dat de hommel gezind was om met de bij op c-engoeden voet te blyven ; hetgeen, zoover hij wist,, de inschikkelijke jongen altijd d\' ed. als het ingebeelde -ichep-sel het hem maar wilde laten doen, en niet zoo verwaand was op haar honig!

Hij vervolgde dit grillige onderwerp met den I luchtigsten tred over eene afwisseling van terrein, en maakteons allen vroolijk; schoon hij wederom met hetgeen hij zeide eene ernstige meening i scheen te hebben als hij in staat was om te heb- i ben. ik liet de anderen nog naar hem zitten luisteren, toen ik heenging om mijne plichten waar te nemen. Zij hadden mij eenigen tijd bezig gehouden, en ik kwam, met mijn mandje met sleutels aan den arm, de gangen door terug, toen mijnheer Jarndyce mij in een vertrekje naast zijne slaapkamer riep, dat ik bevond gedeeltelijk een bibliotheekje van boeken en papieren, en gedeeltelijk een klein museum van laarzen,schoenen en hoedendoozen te zijn.

„öa zitten, lieve,\' zeide mijnheer Jarndyce. i , Dit, moet ge weten, is de Bromkamer. Als ik uit j mijn humeur ben, kom ik hier zitten brommen.quot; --„Dan moet gij zeer zelden hier zijn, mijnheer,quot; ! zeide ik. - „6, gij kent mij nog niet,\' antwoordde | hij. .Als ik bedrogen of teleurgesteld word door— | den wind, en hij naar het oosten loopt, neem ik j hier mijne toevlucht. De Bromkamer wordt het | meest gebruikt van al de kamers in huis. Gij kent j nog niet half mijne grillen. Maar, melieve, wat j beeft ge!\'

,lk kon dit niet nalaten. Ik deed er erg mijn | best toe, maar nu ik alleen was met dien edelen weldoener, en in zijne vriendelijke oogen zag, en j mij zoo gelukkig en zoo vereerd gevoelde, en mijn hart zoo vol werd

Ik kuste hem de hand. Ik weetniet watik zeide of zelfs wat ik sprak. Hij was ontroerd en ging naar het venster, ik geloofde bijna met voornemen | om er uit te springen, tot hij zich omkeerde en ik ^: datgene, wat hi j had willen verbei gen, in zyne oogen las. Hij klopte mij zachtjes op het hoofd, en ; ik ging zitten.

„Zoo, zoo!quot; zeide hij. „Dat is over. Kom ! Wees niet dwaas!\' „Hel zal niet weer gebeuren, mijnheer,quot; antwoordde ik. „Maarin het eerst is het moeii lijk quot; „Gekheid 1\' zeidehy. „Het is gemakkelijk, zeer gemakkelijk. Waarom niet? Ik hoor van een lief, klein wi esmeisje zonder beschermer, en krijg in mijn hoofd om die be-schermer ti zijn. /aj wordt groot, rechtvaardigt mijne goede meening, doet zelfs nog meer, en ik blijf haai voogd en vriend. Wat steekt daar nu in? Zoo, /00! Nu hebben wij de oude rekening aangezuiverd, en heb ik uw genoeglijk, , Vertrouwend, en vertrouwelijk gezichtje weder voor mij.quot;

„Ik zeide tot mij zelve Esther, melieve, gil verwondert mij. Dat is waarlijk niet wat ik van 11 verwacht had !\' • 11 dit deed zulk eene goede werkimr dat ik mijne handen over mijn mandje vouwde en mij geheel herstelde. Mijnheer Jarn-dyce, wiens tevredenheid hierover op zijn gezicht te lezen was, begon nu zoo vertrouwelijk met

MKKK \'runs (»1\'

mij tespreki n. ulsui ik reeds,ik weet niethoelang, gewoon was geweest eiken morgen met hem te sproken. Het was mij bijna te moede alsof het waarlijk zoo was.

„Het spreekt vanzelf, Esther,quot; zeide hij, „dat gij die kanselarij-historie niet begrijpt?quot;

Evenzeer spreekt het vanzelf, dat ik mijn hoofd schudde.

„Ik weet ook niet wie het doet,quot; hervatte hij. „De rechtsgeleerden hebben er zulk eene duivelarij van geknoeid, dat do oorspronkelijke punten van do zaak reeds lang van het gelaat des aardrijks verdwenen zijn. Het was overeen

i:t vehlaïkx nris. 49 \'

brengen, want hij begon zijn hoofd te wrijven, { „over een testament?\' „Ja. het was over een ! testament, toen het nog over iets was,quot; antwoordde.\' hij. „Zekere Jarndyceheeft ongelukkig eens een groot vermogen gewonnen en een groot testament gemaakt. Met proc-edeoren over tie vraag hoe de blt; schikkingen van dat tlt; stnment ! moeten ten uitvoer gelegd en de vooiioepige administratie gevoerd moet worden, wordt het i vermogen, waarover in het testament is beschikt, j te zoek gebracht; worden de legatarissen, in het testament benoemd, in zulk een ellendigen staat gebracht, dat zij genoeg gestraft zouden zijn,

ton, en Moeder Hubbard, en Besje Dorden werd genoemd, met nog zooveel namen van die soort, ! dat mijn eigen naam er spoedig door in het vergeetboek kwam.

„Evenwel,quot; zeido mijnheer Jarndyce, om weder op ons keuvelen te komen. „Daar is Rick, een knappe, veelbelovende jongen. Wat is er met hem te beginnen?quot;

0 Heere! Welk een denkbeeld om mij over zoo iets om raad te vragen.

„Daar is hij, Esther,quot; zeide mijnheer Jarn-: dyce, op zijn gemak zijne handen in zijne zakken stekende en zijne beenen uitrekkende! „Hij moet | een beroep hebben. Hij moet eone ken- doen. Er zal nog meer pruikenmeratie om moeten plaats hebben, denk ik, maar het moet toch gebeuren.quot;

„Nog meer wat, Voogd?quot; zeide ik. — „Nog meer pruikenmeratie,quot; zeide hij., Dat is de eenige naam, dien ik voor hetdingweet.Hij iscen pupil van de kanselarij, melieve. Kenge en Carboy zullen er iets over te zeggen hebben; moester Dings — een belachelijk soort van doodgravor,dio opeene achterkamer in een achterhoek bij O h a n c e r y-L a n e graven voor incidenten van processen zit f e delven, zal er ook iets over te zeggen hebben; de praktizijn zal er iets over te zoggen hebben; de kanselier zal er iets over te zeggenhebben; dr satellieten zullen er iets over te zeggen hebben; allen zullen daarvoorgoed betaaldmoeten worden; de heel o zaak zal heel deftig, heel omslachtig, heel onnoodig, en heel kostbaar zijn ; en dat noem ik over het geheel pruikenmeratie, Hoe hetmensch-dom ooit met pruikenmeratie bezocht is geworden, ol\' voor wiens zonden die jongelieden ooitin em afgrond daarvan zijn gevallen, weet ik niet maar het is zoo.\' :

Hij begon weer zijn hoofd te wrij ven, en van den wind te spreken. Maar het was eon streelend bewijs van zijne goedheid voor mij, dat als hij zijn hoofd wreef, of op en neer stapte, of allebei tego-Üjk deed, zijn gezichtultijd de gewone welwillende uitdrukking terugkreeg, als hij mij maar aanzag; dan kwam hij onfeilbaar weder op zijn gemak zitten, stak zijne handen in zijne zakken en rekte zijne beenen uit.

„Misschien zou het bost wezen, eerst van al,quot; zeide ik, „mijnheer liichard te vragen waartoe hij genegenheid heeft.quot; - „Juist,\' antwoordde hij. „Dat meen ik ook. Weet ge wat V ge moest er u aan gewennen, om er met uw tact en op uwe bedaarde manier met hem en Ada over te praten,en zie dan wat gij er met, u allen van maken kunt. Wij zullen nu t uwe hulp zeker wel op den grond van de zaak komen. Vrouwtje Klein.quot;

Ik werd waarlijk bang als ik er aan dacht, hoeveel gewicht ik kreeg en hoeveel dingen mij werden toevertrouwd. Ik had dit geheel zoo niet genieend, Ik had gemeend, dat hij met Richard zou spreken. Miini\' natuurlijk kon ik niets daaropant-woorden, behalve dat ik mijn best zou doen, schoon ik vreesde- ik gevoelde waarlijk dal het noodigwas dit nog eens te herhalen) dat hij mij voor schranderder hield dan ik was. En daarop deed mijn voogd niets anders dan eens lachen met den genoeglijksten lach dien ik ooit gehoord heb.

„Kom aan 1quot; zeide hij, opstaande en zijn stoel terugschuivende. „Ik denk, dat- wij voor vandaag in de Bromkamer gedaan hebben. Nog maar een woord tot slot, Esther, melieve, wenscht ge mij iets te vragen?quot;

Mij zag mij zoo oplettend aan, dat ik hem ook oplettend aanzag en mij zeker gevoelde dat ik hem begreep,

„Over mij zelve, mijnheer?quot; zeide ik, - „Ja.quot; ~7 oogd,quot; zeide ik, en waagde het mijne hand, die plotseling kouder W( rd dan ik welgewenscht had, in de zijne te leggen; „niets 1 Ik ben volkomen zeker, dat ik, als er iets was, dat ik behoorde te weten of noodig had te weten, u niet zou behoeven te vragen om het na30 te zeggen. Als Ik m ij niet geheel op u verheten u geheel vertrouwde, zmi ik wel een ongevoelig hart moeten hebben. Ik heb u niets te vragen, niets in de wereld.quot;

Hij trok mijn arm door den zijnen, en wij gingen Ada opzoeken. Van dat uuraf gevoelde ik mij geheel op mijn gemak met hem;, zonder eenigé achtei houdendheid, zonder eenig verlangen om meer te weten, geheel vergenoegd en geiukkig.

Wij hadden eerst tamelijk veel drukte op het Verlaten Huis, want wij moesten kennis maken met velen in de buurt en uit de buurt, die met mijnheer Jarndyce bekend waren.Het kwam Ada en mij voor, dat iedereen hem kende, die ietsmet iemands anders geld wilde uitrichten. Het verbaasde ons, toen wij eens op een oclitend in do Hromkamei zijne brieven uitzochten en eenigen daarvan voor hem beantwoordden, te zien, dat het groote levensdoel van bijna al zijnecorrespondenten was, zich tot commissieii\'te vormen om geld in te zamelen en uit te geven. De dames waren daarop even dol als de heeren: mij dunkt, dat zij zelfs nog erger waren. Z\\i vormden zich met hartstoi htelijke drilt tot commissir-u, en vroegen met waarlijk verbazende heftigheid om inteeke-ningeu. Het kwam ons voor, dat sommigen van haar geheel haar leven moesien slijten óm het uitzenden van circulaires aan het gt heele adresboek circulaires met dringende aanzoeken om een schelling, een halve kroon, een souverein of oen enkelen .stuiver. Zij hadden,■mn allerlei dingen behoefte, aan kleedingstnkkeii, linnen lompen, geld, si ei nkolen, soep, voorspraak, handtee-keningen. Ilanel, al wat mynheer Jarndyce maar bad ut nit t had. I laiv oogmei ken waren even vei schillend als hare aan vragen.Zij wihh n nieuwe gebouwen stichten; zij wilden schulden op oude gebouwen afbetalen ;zy wilden in een schilderachtig gebouw (eene afbeelding van den ontworpen voorgevel was er bijgevoegd) eene Zusterschap van Middeleeuwsche .Maria\'s slichten; zij wilden mevrouw ,b llyby een eereblijkannlded( n: zij wildon het portret van zekeren seen taris laten schil-

deren en aan zijne schoonmoeder zenden, wier in-nigegenegenhcid voor hem algnnicen bekend sv as, z{l wilden allemogelUkedlngenby eenbrengen, ge-

looi\'ik waarlijk, van vijfmaal honderdduizend traktaatjes tot een pensioen, en vaneen marineren monument tot een zilveren trekpot. Zij gaven zich eene menigte van benamingen. Zij waren de Vrou-wen van Engeland,ile Dochters vanBrittannié, de Zusters van de Zeven lt; \'liristelijke Deugden een voor een, de Moeders en Danu-s van allerlei dingen. Zij schenen altijd in vuurtezijnoververkiezingen en benoemingen. Zij schenen, naar ons bekrompen begrip, en ook volgens hare eigene berichten, aanhoudend tienduizenden van kiesgerechtigden om hunne stemmen te bedelen en toch hare can-didaten nooit tot iets te doen benoemen. Wij kregen er hoofd pijn van, als wij ons verbeeldden welk koortsig leven zij moesten luiden.

Onder do dames, die zich het meest door zulk eene roofzuchtige weldadigheid onderscheidden lals ik die uitdrukking mag bezigen) was zekere mevrouw Pardiggle, die, gelijk ik uit het getal \\ an hare brieven aan mijnheer Jarndyce opmerkte, eene bijna even geduchte correspondente moest wezen als mevrouw Jellyby ze! ve. Wij merkten op, dat de wind altijd veranderde als mevrouw F\'a\'rdiggle hetonderw\'erp van gesprek werd; en dat het mijnheer .Tarndvce altijd stoorde en het verder voortspreken belette, als hij had aangemerkt, dat er twee soorten van weldadigen waren : de eerste van menscheti, die een beetje deden en veel gerucht maakten, de tweede van menschen, | die veel deden en geheel geen gerucht maakten.

Wij waren dus nieuwsgierig om die mevrouw l\'ar-^: diggle te zien, van welke wij vermoedden, datzij eene type van het eerste soort was, en yerheug-den ons toen zij eens met hare vijf nog jeugdige zonen een bezoek kwam brengen.

Zij was e, ne geduchti dame, met een bril, eer. puntigen neus en eene harde stem, welker vooi-kornen den indruk maakte, dat zij veel ruimte moest noodig hebben. En dat had zij waarlijk, want met hare rokken gooide zij stoeltjes om, die een heel eind van haar waren. Igt;aar Ada en ik al-: leen thuis waren, ontvingen wij haar met beschroomdheid, want toen zij binnenkwam, was het alsof zij eene koude medebracht, waarvan de kleine Pardiggle\'s, die\' haar volgden, blauw waren geworden.

_wDit, jiwiuM\' \'binies.quot; zeidemevromv I\'anli^le. na di eerste complimenten, met groot( radheid van tong, „zijn mijne vijf jongens. (lij zult hunne namen wel gezien hebben op eene gedrukte in-te. k\' nlijst (misschien op meer dan eem in het bezit van onzen geaehten vriend, mijnheer farndv ee.

Egbert, mijn oudste (twaalf jaar) is do knaap, die

quot;i sehellingen en drie stui vers, van zijn zakgeld be •

spaard, aan de \'l\'ockahoopo Indianen lieeft gezon-d\'-n. Oswald, mijn tweede ( tien eiw nhalt jaarn-het kind.dat twee schellingen en negen stuiversti it het gi-ooteNationaleEerebiykaanSrnithersheeft bijgedragen. Francis, mijn derde (negen jaar), : een schelling, zes en een halven stuiver, en Felix. mijn vierde (zeven jaar), acht stuivers aan de Afgeleefde Weduwen. Alfred, mijn jongste (vijf jaar), heeft zich vrijwilliginhetKinderlijk Vreug-debond laten inschrijven en zich verbonden om levenslang, onder welken vorm ook, geen tabak te gebruiken.quot;

Wij hadden nooit zulke onvergenoegde kinde-ren gezien. Het was niet alleen, dat zij er zoo ver-schrompeld en ingedroogd uitzagen —- schoon zij ; dat zeker ook deden — maar zij keken waarlijk j kwaadaardig van ontevredenheid. Bij het hooren noemen van de \'l\'ockahoopo Indianen, had ik Egbert inderdaad voor een vandegevaarlijksteleden van dien stam kunnen houden, zoo nijdig endrei-gend zag hij mü aan. Het gezicht van ieder kind nam, toen zijne bijdrage vermeld werd, een eigenaardig wraakzuchtig voorkomen aan; maar het zijne was verreweg het ergste. Ik moet evenwel den kleinen recruut van het Kinderlijk Vreugde-bond uitzonderen, die gelijkmatig bot verdrietig was.

„Oij hebt bij mevrouw Jellyby gelogeerd, naar ik verneem ?\'quot; zeide mevrouw Pardiggle.

Wij zeiden: ja, wij hadden daar een nacht doorgebracht.

„Mevrouw Jellyby.\'\' vervolgde de dame, altijd met denzelfden \'harden proclamatietoon sprekende, zoodat hare stem op mijne verbeelding een indruk maakte, alsof zij ook een soort van bril op had; — en hier moet ik de gelegenheid waarnemen om op te merken, dat haar brildes te minder innemend was, omdat zij, gelijk Ada zeide, „stikkendequot;, namelijk bijzonder uitpuilende oogen had. „Mevrouw Jellyby is eene weldoenster der maatschappij en verdient een helpende hand. Mijne jongens hebben ook tot het Afrikaansche plan bijgedragen Egbert anderhalveii schelling, zijnde het zakgeld van negen weken ; Oswald, een schellingen anderhal ven stuiver, zijnde hetzelfde; do anderen naar hunne geringe middelen. Evenwel ben ik het met mevrouw Jellyby niet in alles eens. Ik ben het niet met haar eens wat hare behandeling van haar jonge; familie betreft. Die behandeling wordt opgemerkt. Het wordt opgemerkt, dat hare jonge familie uitgesloten is van deelneming aan de onderwerpen, waaraan zij zich toewijdt. Zij kan gelijk hebben, zij kan ongelijk hebben; maar hoe dit zij. dat is mijne manier niet met mijne jonge familie. Ik laat ze overal aan meedoen.quot;

[k was naderhand overtuigd (en zoo was Ada insgelijks), dat deze woorden hot onvergenoegde ⁵ oudste kind een kwaadaardigen gil afperste. Hij maakte er het geluid van geeuwen van, maar het begon als een wraakzuchtige gil.

„Zij wonen den vroegdienst mot mij bij (alleraardigst dat) \'s morgens om half zeven, het geheel jaar door, natuurlijk in den winter insgelijks.\' zeide mevrouw Pardiggle, zeer rad spre-

kende, „cn in den gcregolden loop mijner dage-lijksche plichten houd ik ze altijd bij mij. Ik ben lid van een aantal damescommissien, van het schoolbezoek, het huisbezoek, de leesuren, de bedeeling, de plaatselijke linnenverstrekking, en alleen met benoemingen en verkiezingen heb ik al veel drukte, niemand meer misschien.Maarzy houden mij overal gezelschap, en daardoor ver- ; krijgen zij eene kennis van de armen, cn eene be- j kwaamheid in het doen van liefdewerken in het algemeen — kortom een smaak voor zoo iets die hen in hun volgend leven nuttig voor hunne medemenschen zal maken en gedurige stof tot zelfvoldoening geven. Mijne jonge familie is niet lichtzinnig. Zij besteden hetgeheele bedrag van hun zakgeld aan teekeningen, onder mijne leiding; en zij hebben al zooveel openbare vergaderingen bijgewoond, en zoovele voorlezingen, redevoeringen en discussion aangehoord, als doorgaans maar weinig volwassenen te beurt valt. Alfred (vijf jaar), die, gelijk ik zeide, zich uit eigene vrije keus in het Kinderlijk Vrengdebond heeft geschaard, behoorde onder de weinige kinderen, die bij die gelegenheid, na eene vurige toespraak van den president van den avond, die twee uren duurde, nog blijken van bewustheid gaven.quot;

Alfred gluurde ons aan alsof hy de mishandeling van dien avond nooit kon of zou vergeven,

„Gij zult misschien hebben opgemerkt, juffrouw Summerson,quot; zeide mevrouw Pardiggle, „op sommige van delijsten, in het bezit van onzen geachten vriend, mijnheer Jarndyce, dat de namen van mijne jonge familie besloten worden met den naam van O. A, Pardiggle,quot;een pond. Dat is hun vader. Wij volgen gewoonlijk dien regel. Ik zet eerst mijn penningske; dan teekenen mijne kinderen voor hunne bijdrage, volgens hunne jaren en geringe middelen, en dan maakt mijnheer Pardiggle het besluit. Mijnheer Pardiggle voegt er altijd, onder mijne leiding, zijne beperkte gift bij, en zoo wordt de zaak niet alleen g( iioeglijk voor ons zei ven, maar ook, vertrouwen wij, een stichtelijk voorbeeld voor anderen,quot;

Als mijnheer Pardiggle eens met mijnheer Jellyby at, en als mijnheer Jellyby na den maaltijd zijn gemoed voormijnheerPardigglcontlastte, zou mijnheer Pardiggle dit dan meteene vertrouwelijke mededeeling, aan mijnheer Jellyby beantwoorden? Ik werd er verlegen over dat ik dit dacht; maar het kwam mij zoo in het hoofd,

„Het is hier fraai gelegen!quot; zeide mevrouw Pardiggle,

Wij waren blijde van onderwerp te veranden n; en naar het venster gaande, wezen wij de schoonheden van het uitzicht aan, waarop de bril met merkwaardige on vei schiliigheid schei n te rusten,

„(iij kent mynheer (rusher?\' zeide mevrouw Pardiggle.

Wij waren byna genoodzaakt te zeggen, dat wij het genoegen niet hadden van mijnheer Gusher te kennen.

„Het verlies is-aan uw kant, verzeker ik n,quot; zeide mevrouw Pardiggle, op haar meesterach-tigen toon, „Hij is een zeer ernstig, hartstoclitelijk spreker — vol vuur 1 Op een wagen op dit grasperk staande, dat door de gesteldheid van den grond uitmuntend voor eene openbare samenkomst is geschikt, zou hij uren aan uren kunnen spreken over bijna ieder onderwerp, dat men zou kunnen noemen. Nu. jonge dames,quot; zeide mevrouw Pardiggle, haar stoel terugschuivende en, als door eene onzichtbare kracht, een rond tafeitje met mijn werkmandje er op, dat vrij ver achter haar stond, omvergooiende, „zult gij mij al begrepen hebben, zou ik zeggen?quot;

Dit was eene zoo netelige vraag, dat Ada mij geheel ontzet aanzag. Wat het schuldbesef van mijn eigen geweten betrof, na hetgeen ik gedacht had, dit moet zich door de kleur mijner wangen hebben verraden.

„Begrepen, meen ik,quot; zeide mevrouw Pardiggle, „wat den voornaamsten trek van mijn karakter aangaat. Ik weet wel, dat die zoo in het oogvallend is, dat hij oogenblikkelijk ontdekt moet worden. Ik geef mij zelve geheel bloot, dat weet ik. Welnu ik stem vrljmoedigtoedatikeene drukke werkzame vrouw ben. Ik houd van veel werken, 1 k heb er lust in. Deopgewektheid van het werken doet mij goed. ik ben zoo aan heiwerken gewend, dat ik niet weet wat vermoeienis is,quot;

Wij prevelden dat dit zeer verbazend en zeer streelend was, of iets van dien aard. Ik denk niet, dat wij wisten waarom het een van beiden moest wezen, maar onze beleefdheid deed ons toch zoo zeggen,

„Ik begrijp niet wat vermoeienis is; gij kunt mij niet vermoeien, al wilt gij het probeeren,\' zeide mevrouw Pardiggle, „De mate van inspanning (die voor mij geene inspanning is), de opeenstapeling van werkzaamheid (die ik voor niemendal houd), die ik kan verdragen, doet mij somtijds zelve verbaasd staan. Ik heb mijne jonge familie en mijnheer Pardiggle wd eensgeheel a fgemat gezien, alleen door het aankijken daarvan, terwijl ik met waarheid mocht zeggen, datik nog zoo frisch als een leeuwerik was,quot;

Als die gluipende oudste jongen nog kwaadaardiger kon kijken dan hij reeds gedaan had, was dit het oogenblik dat hij zoo deed. Ik nam waar, dat hij zijne rechtervuist balde, en daarmede heimelijk een stomp in zijne pet gaf, die hij onder zyn linkerarm had,

„Dit geeft mij een groot voordeel als ik mijn huisbezoek doe,quot; zride mevrouw Pardiggle. „Als ik iemand vind, die onwillig is om te hooren wat-ik te zeggen heb, zeg ik dien persoon dadelijk: „Ik ben Onvatbaar voor vermoeienis, goede vriend; ik word nooit moe, en ik meen voort te spreken tot ik gedaan heli,quot; Dat helpt uitmuntend. Juffrouw Summerson, ik hoop dat: ik nu terstond uwe hulp bij mijn huisbezoek zal genieten, i n die van juffrouw Glare binnenkort,quot;

Kerst poogde ik mij te verontschuldigen met du algeraeene reden, dat ik bezigheden had, die ik niet mocht v erzuitnen. Maar dewijl dit niet baatte, ze id o ik meer in het bijzonder, dat ik niet zeker was van mijne bekwaamheden ; dat ik onervaren was in de kunst om mijn geest naar dien van menschep in geheel andere omstandigheden te voegen, en hun iels uit een gepast oogpunt voor te stellen. Dat ik die fijne kennis van het mensehe-lijk hart niet bezat, die voor zulk een werk onmisbaar moest wezen. Dat ik zelve nog veel te leoren had eer ik anderen kon onderrichten, en dat ik op mijn goeden wil alleen niet kon vertrouwen. Om deze reden hield ik het voor best om mij maar voor hen, die mij onmiddellijk omringden, zoo nutt ig te maken als ik kon, en te beproeven om dien kring van plichten zich langzamerhand op eene natuurlijke manier te laten uitbreiden. Dit alles zeide ik met alles behalve vastheid; omdat mevrouw Pardiggle zooveel ouder was dan ik,en zooveel ondervinding, en zulk een gezagvoeren-den toon had.

„(lij hebt liet verkeerd, juffrouw ttummerson,quot; zeide zij: „maar misschien zijt ge niet berekend voor veel werk of drukte, en dat maakt een groot verschil. Ik had echter gaarne, dat gij eens zaagt hoe ik mij door mijn werk help. Ik ga nu met mijn*! jonge familie - een steenbakker hier inde buurt bezoeken (een man van zeer slechten stempel) en ik zal u gaarne medenemen. Juffrouw Clare insgelijks, als zij mij dat genoegen wil doen.quot;

Ada en ik wisselden een blik, en daar wij toch voornemens waren uit te gaan, namen wij het aanbod aan. Toen wij, na onze hoeden te he.bben opgezet, haastig terugkwamen, vonden wij de jonge familie neerslachtig in een hoek bijeenge-schoold, terwijl mevrouw Pardiggle door de kamer ronddwaalde, en bijna alle lichte voorwerpen, die zij bevatte, over den grond smeet. Mevrouw i\'anliggle nam Ada in beslag en ik volgde melde jong\'\' familie.

Ada vertelde mij naderhand, dat mevrouw Pardiggle (gelijk ik ook hoorde) don geheelen weg naar den steenbakker langs, met dezelfde harde stem bleef sproken over een gewichtigen oorlog, dien zij twee of drie jaren lang tegen eene andere dame had gevoerd, om tt beslissen wie van beide haar candidaat ergens voor een pensioen zou doen bom lemen. Kr was daarover veel gedrukt, beloofd en geïntrigeerd, en de zaak scheen allen, du or in betrokken w.iren, eene gr\'gt;ote levendigheid te lu\'bben nv degedeeld, behalve de aanstaande s.quot; -pensioneerden die nog niet benoemd waren.

Ik win LM.irneliet vertrouwen vankinderen,en gewoonlijk geeft het mij genoegen als ik in dat oomnerk sl.iag.m.i ar ditmaal veroorzaakte tu-t, mi j veel ongenni LTi-n. Zoodra wij d\' deur uit waren, vroeg Kgbert mij, op den toon van een kleinen struikroovit, om eeu schelling, op grond dat zijn zakgeld hem werd „afgetroggeldquot;. Toen ik hem de ■uvo\' L\'zaamheid van dat woordonder ht toog

bracht, vooral in verband met zijne moeder (want hij voegde er wrevelig bij „door haarquot;), kneep hij mij en zeide:, Wel zoo! Wie zijt gij dan ? G ij zoudt : het toch ook niet graag hebben, denk ik?-Wat heeft zij mij voor den gek te houden, en te doen alsof zij mij geld gaf en het mij dan weer af te nemen? Waarom noemt zij het mijn zakgeld, en laat het mij toch nooit naar mijn zin uitgeven?quot; Deze tergende vragen verbitterden hem en zijne broertjesOs walden Francis zoodanig, dat zy mij op eens alle drie begonnen te knijpen, op eene schrikkelijk wel afgerichte nianier, zulke kleine stukjes van mijn arm beetnemende, dat ik bijna niet laten kon het uit te schreeuwen. Tegelijk trapte Felix mij zoo hard hij kon op de teenen; en de kleine deelnemer aan het Vreugdebond, die, daar geheel zijn gering inkomen reeds bij voorraad met ¹ beslag was belegd, eigenlijk evenzeer tot eene onthouding van koekjes als van tabak was verplicht, zwol, toen wyeemtaartjesbakker voorbijkwamen, zoodanig op van smart en woede, dat ik hem met angst geheel purperkleurig zag worden. Nooit heb ik. zoowel naar het lichaam als naar de ziel, op eene wandeling met jongelieden zooveel uitgestaan. als met deze in een onnatuurlijk bedwang gehoudene kinderen, toen zij mij de eer bewezen om voor mij natuurlijk te zijn.

Ik was blijdo toen wij aan het huis Van den steenbakker kwamen, hoewel het tot een groepje ellendige hutten in een kleiveld behoorde, met varkenskotten vlak voor de gehavende vensters, en jammerlijke tuintjes voor de deuren, waarin niets anders groeide dan de modderplassen. Hier en daar was eene oude. tobbe gezet om het van het dak druipende regenwater te vangen, of werd dit } met dijkjes van \'klei tot een vijvertje opgestopt. Voor de deuren en vensters zaten en stonden eeni-ge mannen en vrouwen, die weinigacht op ons gaven, dan om, als wij voorbijgingen, tegen elkander te lachen of Iets te zeggen over fatsoenlijke lieden, die liever maar bij hunne eigene zaken moesten blijven, zonder zich hot hoofd te breken en de schoen» n te bemodderen om naar die van anderen te komen kijken.

Mevrouw Pardiggle, die met eene groote vertooning van zedelyken moed en vastberadenheid I vooruitging, en met groote radheid van tongover de onzindelijkheid van die menschenspraki schoon ik er aan twijfel of de besten van ons in zulke woningen wel zindelijk hadden kunnen zijn), bracht ons in het hutje aan den versten hoek, waarvan w ij do beneden kamer bijna geheel vulden. In deze vochtige, vunzige kamer vonden wij eene vrouw met een blauw oog, die meteen ziekelijk kindje bij het vuur zat: een man. overal rnetklei en modder besmeerd en zeer verloopt-n van uitzicht, die zoo lang hij was op den grond lag en eene pijp rookte; een forseh gebouwd jonkman, die een hond een halsband aandeed ; en eene drieste meid, die in zeer vuil water eenig goed waschte. Zij keken allenoptoen wjj binnenkwamen,en de vrouw

scheen liaar gezicht naar het vuur to draaien, alsof zij haar wankleurig oog wilde verbergen. Niemand heette ons welkom.

„Wel, mijne vrienden,quot; zeide mevrouw Par-diggle, maar hare stem had geen vriendelijken klank, dacht ikj zij sprak veel te stijf en afgepast. „Hoe vaart gij allen ? Daar ben ik weder. Ik heb u gezegd, dat gij mij niet moede kondt maken, dat weet gij. Ik hen eene liefhebster van moeiolijk werk, en ik houd mijn woord.\' — „Zijn er niet nog meer van u om binnen te komen?\' bromde de man. die op den grond lag en ons met hut hoofd op de hand aanstaarde. „Neon, mijn vriend,\' zeide mevrouw Pardiggle, zich op een bankje zettende en tegelijk een ander omstoo-tendo. „Wij zijn allen hier.quot; „Omdat ik dacht dat er misschien nog niet genoeg waren?quot; zeide de man, met de pijp tusschén do tandon, terwijl hij ons in het rond aankeek.

De jonkman en liet meisje begonnen beiden te lachen. Twee vrienden van den jonkman, die wij aan de deur hadden doen komen en die daar met do handen in de zakken bleven staan, lachten luidruchtig mede. „Gij kunt mij niet moede maken, goede lieden,quot; zeide mevrouw Pardiggle tot deze laatsten. „Ik houd wel van moeielijk werk; en hoe moeielijker gij hetmij maakt,zooveelteliever is \'t mij.quot; — „Maak hot haar dan gemakkelijk,quot; bromde de man op den grond. „Ik wil het gedaan en uit hebben. Ik wil eoneind hebben aandien overlast in mijn huis. Ik wil niet langer zoo geplaagd worden. Gij komt nu weer om te snuffelen en uitte vragen, naar gewoonte. Ik weet wel, dat gij alles wilt uitpompen. Goed. Gij behoeft niet eens aan hot pompen te gaan. Ik zal u die moeite maar uithalen. Is mijne dochter aan het wasschen ? Ja, zij is aan het wasschen. Bekijk liet water maar; ruik het en proef het. Dat is hetzelfde dat wij drinken. Hoe bevalt het u, en wat denkt gij van jenever, in plaats? Ja, het is vuil — natuurlijk is het vuil, en natuurlijk is het ongezond ; en wij hebben vijf vuile, ongezonde kinderen gehad, die alle vijf dood zijn, en zooveel te beter voor hen en voor ons ook. Ih\'b ik het boekje gelezen, dat gij hier hebt gelaten? Noen, ik heb het niet gehzen. Er is niemand hier, die het lezen kan, en al was er iemand, het zon mij toch niet aanstaan. Ikt is een boekje voor een klein kind, en ik ben geen klein kind. Als ge mij eene pop hier liet,zouik er toch niet moi spelen. Hoe ik mij gedragen heb? Wel, ik ben drie dagen dronken geweest, en ik zou er vier dronken zijn geweest, als ik er gold voor had gehad, i )f ik nooit denk naar de kerk Ie gaan? Neen, ik denk nooit naar de kerk te gaan. ik zou daar niet eens gewacht worden, als ik kwam ; de kerkeknecht Is voel te fatsoenlijk voor mij. En hoe heeft mijne, vrouw dat blauwe oog gekregen? Wel, dat heb ik haar gegeven, en als zij zegt, dat ik het niet gedaan heb, is het gelogen.quot;

Hij had, om dit te zeggen, de pijp uit den mond genomen; en nu draaide hij zich naar den anderen kant om en begon weder te rooken. Mevrouw Pardiggle, die hem door haar bril had zitten aanzien met eene strakke bedaardheid, berekend, kon ik niet nalaten te denken, om hem nog wreveliger te maken, haalde een stichtelijk boek uit, alsof het een constable\'s-staf was, en nam de ge-heele familie in arrest. Ik meen natuurlijk in godsdienstig arrest; maar zij deed liet werkelijk a\'sof zij een onverbiddelijk moreel politiedienaar was, die hen allen naar een wachthuis medenam.

Ada en ik waren zeer slecht op ons gemak. Wij gevoelden, dat wij daar niet beter dan Indringers en niet op onze plaats waren; en wij dachten beiden, dat mevrouw 1 \'ardiggle veel meer zou zijn gevorderd, als zij niet zulk eene stokstijve manier had gehad om de mensehen onder haar gezag te nemen. De kinderen bleven norseh staan kijken; de familie gaf volstrekt geen acht op ons, behalve wanneer de jonkman den hond liet blaften, hetgeen hij gewoonlijk deed als mevrouw Pardiggle haar toon den grootsten nadruk gaf. Wij gevoelden beiden eene pijnlijke bewustheid, dat er tusschen ons i -n deze lieden een ijzeren slagboom was, dien onze nieuwe vriendin niet kon wegnemen. Door wien ofhoehijkon worden weggenomen wisten wij niet; maar niet door haar, dit wisten wij wel. Zelfs wat zij voorlas en zeide, scheen ons toe voor zulke toehoorders slecht gekozen te zijn, al was het hun met nog zooveel bescheidenheid ( n tact medegedeeld. Wat het door den man bedoelde boekje betrof, wij maakten er naderhand kennis mede; en mijnheer Jarndyce zeide. dat hij er aan twijfelde of Robinson • \'rusoe het wel had kunnen lezen, al had hij op zijn een zaam eiland geen ander boek gehad.

Het was onder deze omstandigheden eene groote verademing voor ons toen mevrouw 1\'ardiggle ophield. De man op den grond draaide teen zijn hoofd weder om en zeide brommig:

„Wel, gij hebt gedaan, niet waar?quot; „Voor vandaag, ja, mijn vriend. Maar ik ben nooit vermoeid. Ik zal op uwe geregelde beurt weder bij n komen,quot; antwoordde mevrouw 1\'ardlggle. met groote vertooning van opgeruimdheid. „Alsgij nu maar heengaat,quot; zeide hij, met een vloek zijné armen over elkander slaande en zijne oogen sluitende, „moogt gij naderhand doen wat gij wilt.quot;

Mevrouw Pardiggle stond dtis op en maakte in do bekrompene kamer een kleinen wervelwind, waaraan zelfs de pijp maar ternauwernood ontkwam. Een vanhare Jonge familioaan helde zijden bij de hand nemende, en den anderen bevelende om dicht hij haar te blijven, gaf zij hare hoop te kennen, dat de steenbakker en geheel zijn huis zich bekeerd zonden hebben als zij hen wodei zag, en stapte toen naar een ander huisje. Ik hoop dat ik niet te hard oordeel, als Ik zeg, dat zij bieren overal een lang niet innemend voorbeeld\'gaf, hoe men van zoogenaamde lléfdadigheid een ambacht maakt.

Zij meende dat wij haar volgden; maar zoodra

do plaats ons vrijgelaten werd, naderden wij de vrouw, die bij liet vuur zat, om haar te vragen of het kind ziek was,

Zij bleet\' het slecht.s aanzien, gelijk het daar op haar schoot Ing. Wij hadden te voren opgemerkt dat zij, als zij het aanzag, haar wankleurig oog met hare hand bedekte, alsof zij alles, wat aan I geweld en mishandeling herinnerde, van dat arme kind wilde verwijderd houden.

Ada, wier teeder hart door dit schouwspel be- I wogen werd, bukte om het gezichtje aan te raken. Toen zij dit deed, zag ik wat er gebeurde en trok haar terug. Het kind stierf op dat oogenblik. „O Ksther!quot; riep Ada. er bij op hare knieën 1 zinkende. „ZiehierI O Msther, lieve, dat arme kindje. /00 lief en zoo stil lijdend! Ik ben er zoo bedroefd om! 1 k ben zoo bedroefd om de moeder I Ik heb nog nooit zoo iets aandoenlijks gezien 1 O dat kindje, dat kindje!quot;

Zulk een medelijden, zulk een teedorheid, als waarmede zij zich schreiend neerboog en hare hand op die der moeder legde, hadden elk moe-I derhart, dat ooit klopte, moeten week maken. I Do vrouw staarde haar eerst met verbazing aan ; en barstte toen in tranen uit.

1 Kort daarop nam ik den lichten last van haar I schoot, deed wat ik kon om het kinderlijkje eene : meer bevallige houding van zachte rust te geven, legde hot op eene tafel en bedekte het met mijn | eigen zakdoek. Wij poogden do moeder te troosten | 111 fluisterdea haar too wat onze Zaligmaker van i de kinderen gezegd had. Zij gaf geen antwoord, | maar bleef zitten schreien heftig schreien.

Toen ik mij omkeerde, bevond ik dat de jonkman den hond naar buiten had gebracht, en voor de deur naar binnen stond te kijken, met droge oog* 11, maar stil. liet meisje was ook stil en zat in een hoek naar den grond te kijken. De man was opgestaan. Hij bleef nog met een uittartend gezicht zijne pijp rooken, maar hij zweeg.

Eene leelijke vrouw, zeer armoedig gekleed, kwam, terwijl ik dit aanzag, haastig binnen, en recht naar de moeder gaande, zeide zij: „Jenny, .Tenny quot; Toen de moeder zoo aangesproken werd, stond zij op en viel de vrouw om den hals.

Zij droeg de sporen van mishandeling op haar gi zicht enharearmen. Zij had nietsbevalligsover zich, behalve het bevallige van Innig on waar gevoel; maar toen zij de vrouw troostte en hare eigene tranen vloeiden, luid zij geen gebrek aan schoonheid. „Jenny. Jenny!quot; Anders lag alles in den toon wa irmede zij dit zeide.

Ik vond het zeor aandoefiiijk deze twee grove, armoedige, mishandelde vrouwen zoo vercenigd te /Jen; t\' zien WiitisU voor el kimdor konden /ijn; te zien hoe veel gevoel zij voor elkander hadden, hoe door de harde beproevingen van haar loven liet hart van de ei-ne voor de andere werd verzacht. Ik denk. dat de beste zijde van zulke niensehen bijna altijd voor ons verborgen blijft. Wat i\'e armen voor de armen zijn is weinig

bekend, behalve aan hen zeiven en aan God.

Wij gevoelden dat het beter was heen te gaan, en die twee ongestoord te laten. Wij slopen zachtjes heen, zonder dat iemand er op lette behalve de man. Hij stond bij de deur tegen den muur te leunen, en toen hij zag, dat er bijna geene plaats voor ons was om hem voorbij te komen, ging hij voor ons de deur uit. Hij scheen het niet te wil Ion weten, dat hij dit om onzentwil deed, maar wij merkten toch op, dat hij het werkelijk deed, en bedankten hem. Hij gaf geen antwoord.

Ada was onderweg naar huis zoo bedroefd, en Richard, dien wij thuis vonden, deed het zooveel leed haar in tranen te zien, (hoewel hij, toen zij er niet bij was, tegen mij zeide, hoe schoon zij zoo toch ook was!) dat wij afspraken om des avonds nog eens naar het huis van den steenbakker te gaan en 1 enige verkwikkingen mede te nemen. Wij zeiden er mijnheer Jarndyce zoo weinig van als wij konden, maar de wind veranderde toch terstond,

Richard vergezelde ons des avonds naar het tooneel van ons morgenbezoek. Op weg daarheen moesten wij eene tapperij voorbij, waar een aantal menschen voor de deur stond. Onder hen en het hoogste woord voerende in een geschil over het een of ander, was de vader van het kleine kind. Op korten afstand zagen wij den jonkman en den hond, uitmuntend gezelschap voor elkander. De zuster stond op den hoek van de rij huisjes met eenige andere meisjes en vrouwen te lachen en te praten; maar zij scheen zich te schamen, en keerde zich om toen wij voorbijkwamen.

Wij lieten onzen geleider eenige schreden van do woning des steenbakkers en gingen alleen verder. Toen wij aan de deur kwamen, vonden wij de vrouw, die zulk een troost had medegebracht, angstig staan uitkijken.

„Zijt gij daar, jonge dames?quot; zeide zij fluisterend: „Ik wacht naar myn baas. Het hart klopt mij in de keel. Als hij mij betrapte dat ik van huis was. zou hij mij haast vermoorden,quot; - „Meent gij uw man?quot; zeide ik. „Ja, juffrouw, mijn baas. Jenny is in slaap, geheel afgetobd. Zij heeft haar kind haast in geen zeven dagen en nachten van haar schoot gehad, arme vrouw, behalve als ik het voor een paar minuten kon nemen.\'

Toen zij voor ons op zijde stapte, gingen wij zachtjes binnen, en zette het medegebrachte bij hot ellendige bed, waarin de moedersliep. Er was geene moeite gedaan om de kamer te reinigen - het scheen uit haar aard hopeloos dit ooit te kunnen doen; maar de kleine wasachtige gedaante, die zulk een plechtigenernst verspreidde, was opnieuw afgelegd, gevvassehen en met eenige schoone lappen linnen netjes opgekleed, en op mijn zakdoek, die het arme wichtje nog bedekte, was door dezelfde ruwe, gelitteekende handen zoo licht en teer — een bosje welriekende kruiden gelegd.

„ De hemel mag u loonen!quot; zeiden wij tot haar.

„Gij x.ijt eene goede vrouw,quot; - ,Ik, jonge dames?quot; antwoordde zij met verwondering. ,St! Jenny! Jenny!quot;

De moeder had in haar slaap gekermd en zich bewogen. Het geluid der bekende stem scheen haar weder kalm te doen worden. Zij hield zich weder stil.

Hoe weinig dacht ik, toen ik den zakdoek oplichtte, om naar den kleinen slaper daaronder te zien, en ik een lichtkrans om het wichtje scheen te zien stralen door Ada\'s loshangende lokken.

luisterde, en beurtelings op haar vroegeren troos-tenden toon „Jenny, Jenny Iquot; zeide.

IX.

WENKEN i2N TEEK ENEN\'.

Ik weet niet hoehet komt. maar ik schijn altijd over mij zelve temoetenschrijven, ik wil gedurig over andere menschen schrijven, en tracht zoo

toen medelijden haar het hoofd deed buigen hoe weinig dacht ik toen, aan wier onrustigcn boezem die zakdoek eens zou kom« n te liggen, na ■ dat hij dat roerlooze, vreedzame, borstje had bedekt! Ik dachtalleen, dat, misschien de Eng(;l van het kind niet. geheel onbewust mocht zijn van de vrouw, die hem met eene zoo medelijdende hand weder uitspreidde; niet geheel onbewust van haar, kort daarna, toen wij afscheid hadden genomen en haar aan de deur hadden gelaten, en zij beurtelings, voor zich zelve beangst, uitker\'ven weinig mogelijk om mij zelve te denken en wanneer ik zelf weder in liet verhaal kom, erger ik er mij over en zeg; „Och,gij vervelend ding, ik won dal, L,^ri| dat liel!quot; maar het baat alles niet, Ik hoop, dat iemand, die misschien lezen zal wat ik schrijf. wel zal begrijpen, dat, als deze bladen voel over mij zelve bevatten, ik niet anders denken kan, dan dat het is omdat ik er wcrki lijk iets mede te maken heb, en erdus niet uit kan blijven.

Mijn lievelingetje en ik lazen, eu werkten, en speelden te zamen ; en wij vonden zoov\'-el om

onzen tijd aan te besteden, dat do winterdagen ons als fraai gevederde vogelen voorbijvlogen. Doorgaans in den namiddag, en altijd in den avond, gaf Richard ons zijn gezelschap. Hoewel hij een van de onrustigste jongens van de wereld was. hield hij toch zeker veel van ons bijzijn.

Ilij hield veel, zeer veel van Ada. Ik moet dit liever maar dadelijk zeggen. Ik had nog nooit jo»-geliedeti verliefd zien worden, maar ik betrapt\' hen zeer spoedig daarop. Ik kon dit natuurlijk niet zeggen, oftoonen dat ik er iets van wist. Integendeel, ik was zoo stemmig, en scheen zoo onnoo-zel te zijn, dat ik, terwijl ik zatte werken, dikwijls bü mij zelve overwoog of ik niet bedriegelijk begon te worden.

Maar dat was niet te veranderen. Al wat ik te doen had was mij stil te houden, en ik was zoo stil als t-i-n muisje. ZIJ waren ook zoo st il als muisjes, zoover woorden betrof; maarde onschuldige manier, waarop zij zich al meer en meer op mij verlieten, naarmate zij zich meer en meeraau elkander hechtten, was zoo bekoorlijk, dat ik veel moeite had om niet te toonen met hoeveel belangstelling ik hen gadesloeg.

„Ons lief oud vrouwtje is zulk een kapitaal oud vrouwtje,quot; zeide Richard wel eens, als hij mij \'s morgens vroeg in den tuin kwam opzoeken, met zijn genoeglijken lach en misschien met een zweempje vaneen blos, „dat ik zonder liaarniot voort kan. Eer ik mijn roestigen dag begin - eerst ploeteren met die boeken en instrumenten, en dan als een wildeman voort in galop over bergen dal de geheole streek in het rond. doet het mij zooveel goed eens eene stemmige wandeling te doen mot onze bedaarde vriendin, dat Ik hier alweer ben.quot; ,GiJ wlt; et wel, lief Hesje Darden,quot; placht Ada des avonds te zeggen, met haar hoofd op mijn schouder, terwijl het vuur haar in de peinzende oogen scheen, „als wij hierboven komen, verlang ik niet meer te praten. Alleenmaar een poosje te zitten mijmeren, met uw lief gezicht tot gezelsi-liap; en naar den wind to luisteren, lt; n te denken aan de arme matrozen op z.e. en quot;

Misschien zou Richard een zeeman worden. Wij hadden nu dikwijls daarover gepraat, en er werd ernst ig over gedacht om do neiging voor liet zeeleven, die hij In zijne kindsheid had opgevat, te bevredigen. Mijnheer Jarndyee had aan een aanverwant der familie, don grooton Sir Leicester Dedlock, ge-chreven. om hem in la i algemoea te verzoeken Richard met /ijn invloed te willen begunstigen; en sir Leicester had zfer vriendelijk geantwoord, „dat het hem verheugen zou dquot; vooi • uitzichten van den jongenheer te bevorderen, indien dit ooit blijken mocht in zijn Vermogen te zijn, hetgeen gehei 1 niet waarschijnlijk was en dal mylady hare complimenten zond aan den jongenheer (met wion zij zich zeerwel horinnerdi ineen verren graad vermaagschapt te zijn) en ver trouwde dat hij altijd zijn plichtzoudoen, in ieder eerv( beroep, waaraan hij zich zou toewijden.quot;

„Het Is dus vrij duidelijk, naar mij dunkt,quot; zeide Richard tot mij, „dat ik mij zei ven door de wereld zal moeten helpen. Ook al goed! Eene menigte mensehen hebben dat al moeten doen, en het ook gedaan. Ik wenschte maar dat ik het commando van een kaper had, om mee te beginnen, en den kanselier kon oppakken en hem zoolang op kort rantsoen honden, tot hij uitspraak In ons proces had gedaan. Hij zou mager worden, als hij niet oppaste.quot;

By eene luchtige, altijd het beste hopende vroo-lijkheid, die byna nooit verflauwde, had Richard eene zorgeloosheid in zijn karakter, die mij dikwijls verlegen maakte vooral omdat hij die, op eene allerwonderlijkste manier, voor voorzichtigheid aanzag. Deze trek blonk vooral doorin al zijne berekeningen over geldzaken, gelijk ik niet boter meen te kunnen ophelderen, dan door voor een oogenbllk op onze leenlngaan mijnheer Sklmpole terug te komen.

Mijnheer Jarndyee was het bedrag daarvan te i weten gekomen, hetzij van mijnheer Hkimpole zelf of van Coavinses, en had mij het geld ter hand gesteld met de aanwijzing om er mijn eigen deel van af te houden en het overige aan Richard te geven. De menigte van kleine, onbedachte uit- { gaven, welke Richard door het terugkrijgen van zijne tien pond wilde versehoonen. en het aantal malen dat hij mij daarover sprik, alsof hij die som zuiver bespaard of gewonnen had, zou eene ge-heelo optelling vereischen.

„Mijn voorzichtig Moedertje Hubbard, waarom niet?\' zoide hij, toen hij, zonder de minste bedenking, vijf pond aan den steenbakker wilde geven. „Ik heb met die zaak van Coavinses zuiver tien pond uitgehaald.quot; „Hoe zoo?quot; zeid ik. , Wel, ik had mij tien pond kwijt gemaakt die ik heel wel kwi jt wildezijn, en nooit dacht weerom te zien. Dat ontkent gij tochniet?quot; — „Neen,quot; zeide ik. „Heel goed. Toen heb Ik tien pond gekregen —quot; „Dezelfde tien pond,quot; merkte ik aan. „Dat heeft er niets mede te maken,quot; antwoordde Richard. „Ik heb tien pond meer dan ik gedacht had te zullen hebben, en dus kan ik die\'nu wel uitgeven zonder er veel om te malen.quot;

Op dezelfde wijs stelde hij. toen hij zich van de opoffering dezer vijf pond lïét terughouden, door zich te laten overtuigen, dat hij er geen hut mede zou doen, die som weder als winst te boek, om er later over lo beschikken.

..Laat zien!\' zeide hij, „ik heb met die zaak van den steenbakker vijf pond uitgehaald ; als ik dus eens met eeno postkoets heen en weer naar Lo n-d e n rijd en dat op vier pond reken, heb ik er nog een bespaard: en dat is iets goeds, want laat ik u zeggen, die een stuiver spaart, heeft een stuiver gewonnen.\'

Ik geloof dat Richard zoo openhartig en edelmoedig van karakter was, als iemand met mogelijkheid zijn kan. Hij was vol vuur en moed, en met al zijne wildheid en rusteloosheid, zoo zacht-

MIJMIKKK

aardig, dat ik hem in weinige weken voor een broeder hield. Die zachtaardigheid was hom mi-tuurlijk cn zou zich ookzonder Ada\'s invloed overvloedig vertoond hebben; maar met dien invloed werd hij een buitengemeen innemend jong-mensch : altijd was hij met zijne belangstelling gereed, en altijd zoo vergenoegd, blijgeestig en luchthartig. Ik weet zeker dat ik, als ik bij hen zat en met hen wandelde en praatte, en dag aan dag Opmerkte hoe zij inniger verliefd werden, en niets daarvan zeiden, maar beiden dachten dat die liefde een allerdiepst geheim was, waarvan zelfs de ander misschien nog niets vermoedde — ik weet zeker, dat ik zelve toen bijna nietminderbe-tooverd was dan zij zeiven, en bijna niet minder ingenomen met den streelenden droom.

Zoo leefden wij voort, toen mijnheer Jarndyce op zekeren morgen onder het ontbijt een brief ontving, en naar het adres ziende, zoide: „Van Boy thorn\'? Zoo, zoo!quot; waarna hij den brief met blijkbaar genoegen opende en las, en ons, toen hij halverwege was, als ineen tusschcnzin, berichtte dat Boythorn bij ons kwam logeeren. Wie was nu die Boythorn? dachten wij allen. En ik durfook wel zeggen, dat wij allen dachten ik voor mij weet wel dat ik zoo deed: „zou Boythorn zich ook op eenc of andere wijs bemoeien itiet hetgeen er omging yquot; „Ik heb met dien snaak, met Lawrence Boythorn, schoolgegaan,quot; zeide mijnheer Jarndyce, met zijn vinger op den brief tikkende, terwijl hij dien op de tafel legde, „langer dan vijf en veertig jaar geleden. Hij was de driftigste jongen, en nu is hij de driftigste man van de wereld. Hij was toon de luidruchtigste jongen, en nu is hij de luidruchtigste man van de wereld. Hij was toen de fennste en degelijkste jongen, en nu is hij de fennste en degelijkste man van de wereld. Hij is een geduchte kerel.quot; — „Door zijne natuur, mijnheer?quot; vroeg Richard. — „Ook zoo tamelijk in dat opzicht, Rick,quot; antwoordde mynheer Jarndyce, „want hij is tien jaar ouder dan ik, en een paar duim langer, met het hoofd achteruitgeze t als een oud soldaat, do breede borst vooruit, handen als een schoon gewasschen hoefsmid, en longen er bestaat gecne vergelijking voor zijne longen. Als hij praat, lacht of snorkt, doet hij de balken van het huis trillen.quot;

Terwijl mijnheel- Jarndyce zich in het beeld van zijn vriend Boythorn verlustigde, namen wij het gunstige voorteeken waar, dat er geen het minste blijk van eene verandering van wind was.

„Maar liet is het binnenste van den man, het warme hart van den man, het vmir van den man, het frissche bloed van den man, Rick en Ada, en kleine Spinrag ook, want gij hebt allen belang bij i quot;ii logeergast waarvan ik spreek,quot; vervolgde hij. „Zijnetaal is oven forsch al s zijne stein. Hij is altijd in een uiterste, altijd in den superlatief. Als hij iets afkeurt is hij alsrazend. Naar wat hij zegt zou men hem voor een menschenete;\'houden, en ik geloof dat hij bij sommige menschen

BOYTHOhN. 59

ook den naam daarvan heeft. Maar nu wil ik u vooruit niet meer van hem zeggen. 0 ij moet maar niet verwonderd zijn, als gij ziet, dat hij mij onder zijne bescherming neemt; want hij heeft nooit vergeten,dat ikop school een zwakke jongen was, en dat onze vriendschap daarmee begon, dat hij mijn tiran voor het ontbijt twee (hij zegt zes) tan-! den uit den mond sloeg. Boythorn en zijn knecht,quot; dit was tot mij, „zullen van middag hier zijn, melieve.quot;

Ik droeg zorg de noodige toebereidselen voor mijnheer Boythorn\'sontvangst te maken, en toen zagen wij met niet weinig nieuwsgierigheid zijne komst te gemoet. De middag verliep echter en iiij kwam niet. De t ijd voor den maaltijd naderde en nog kwam hij niet. De maaltijd werd een uur uitgesteld, en wij zaten om het vuur, zonder ander licht dan de vlam. toen do deur van het voorhuis eensklaps openvloog, en de volgende woorden, met de grootste drift en eene davere nde stem uitgesproken, door het voorhuis klonken:

„Wij zijn een verkeerden weggewezen, Jarndyce, door een overgegeven booswicht, die ons zeide dat wij rechts moesten omslaan, in plaats van links. Hij is de gruwelijkste schurk op het gelaat des aardrijks. Zijn vader moet al een godvergeten schelm zijn geweest, om ooit zulk een zoon gekregen te hebben. Ik zou zulk een kerel zonder het geringste gemoedsbezwaar laten doodschieten!\'\' - „Zou hij het met opzet gedaan hebben?\' zeide mijnheer Jarndyce. „Ik heb geen den minsten twijfel of de schavuit heeft geheel zijn leven doorgebracht met reizigers den verkeerden weg te wijzen,quot; was het antwoord. „Bij mijne ziel, ik vond al dat hij het uitzicht van den gemèensten rekel van de wereld had. toen hij mij zeide dat ik rechts moest omslaan. En toch heb ik dien kerel vlak voor mij zien staan, en hom de hersenen niet ingeslagen.quot; „Dé tanden niet uitgeslagen, meent gij.\' zeide mijnheer .laindyce. ,1 la. ha, halquot; lachte mijnheer Lawrence Boythorn, en deed werkelijk hot geheele huis trillen. „Wat! Hebt ge dat nog niet vergeten! Ha, ha, ha! — En dat was ook een overgegeven schavuit. Bij mijne ziel, het gezicht van dien knaap, toen hij nog een jongen was, was het gruwelijkste model van valsehlu id. lafheid en wreedheid, dat ooit als vogelverschrikker in een veld vol schelmen is gezet. Als ik dien weergalóozen tiran morgen opstraal tegenkwam, zou ik hem vellen als een verrotte boom.quot; „Daar twijfel ik niet aan,quot; zeide mijnheer Jarndyce. „Maar wilt gij nu bovenkomen„Bij mijne ziel, Jarndyce,quot; antwoordde zijn gast, die zijn horlogo scheen te raadplegen, „als gij getrouwd waart geweest, zou ik aan het hek van den tuin zijn omgekeerd, en weg geloopen zijn naar de versti toppen van het II i-m a I a y age b er g t e, liever dan op zulk i en ontijdig uur te komen.quot; „Toch niet heel en al zoo ver, hoop ik ?quot; zeide mijnheer Jarndyce. „Bij mijn leven en mijne oer, ja!quot; riep mijnht er Boy ;

thorn uit, „Ik zou mij voor niets in de wereld willen schuldig maken aan de vermetele insolentie om de vrouw van den huize zoolang te laten ^; wachten. Ik zou veel liever mij zolven van kant willen maken — oneindig liever.quot;

Zoo pratende gingen zij naar boven; en weldra hoorden wij hem in zijne slaapkamer. ,Ua, ha, ha!quot; en nog eens „Ha, ha, halquot; bulderen, tot de lt; traagste echo\'s in den omtrek er wakker van schenen te worden, en even smakelijk te lachen als hij zelf deed, of als wij deden, toen wij hem zoo i hoorden lachen.

Wij waren allen dadelijk gunstig voor hem ingenomen, want hij had zekere eerlijkheid in zijn lach, en in zijne krachtige, gezonde stem, en in de volmondigheid, waarmede hij ieder woord uit- j sprak, ja zelfs in de woede zijner krachtwoorden, die naar kanonschoten met los krult geleken en geen kwaad schenen te kunnen doen. Maar wy dachten niet, dat onze gunstige meening zoodanig door zijn voorkomen zou bevestigd worden, toen mijnheer Jarndyce met hem binnenkwam. Hij was niet alleen een zeer knap oud heer — zoo } rustig en stevig als hij ons beschreven was — met een deftig grijs hoofd, een gezicht vol edele bedaardheid als hij zweeg, eene gestalte, die zwaarlijvig had kunnen worden, als hij niet zoo gedurig in vuur was geweest dat hij zich nooit rust liet, en eene kin, die eene onderkin had kunnen krij gen, als zij niet telkens had moeten helpen om i don nadruk van zijne woorden te versterken ; maar hij was zulk een echt gen tie ma n In zijne manieren, zoo vol ridderlijke beleefdheid, en zijn gezicht word door een glim lach zoovol innemende vriendelijkheid verhelderd, en het scheen zoo duidelijk dat hij niets te verbergen had, maar zich , juist zoo vertoonde als hij was buiten staat (gelijk Richard zeide) om iets op eene bekrompene schaal te doen, en altijd kanonschoten met los kruit lossende, omdat hij geene kleine wapenen hoegi Ti aam d bij zich voerde — dat ik waarlijk niet kon nalaten, hem onder den maaltijd met evenveel genoegen aan te zien, hetzij hij zich glim-lachend ne t Ada en mij onderhield, of door mijnheer Jarndyce tot een salvo van superlatieven werd uitgelokt, of met achteroverge worpen hoofd dat geduchte „Ha, ha, ha!quot; uitbulderde.

„Gij hebt uw vogeltje melt;\'g( bracht, zou ik denken?quot; zeide mynheer Jarndyce. „By den hemel, het is het verwonderlijkste vogeltje van Europa,quot; was hetantwoord. „Ik zouggt; enduizend guinjes voor dat vogeltje willen aannemen,Ik heb ecu jaargeld alleen voor zijn oncli rhoud gela ten, in geval hot my overleven mocht. Het is een mi rake! van schranderheid en gehechtheid. En zijn vader voor hom was ook een van de verwonder-lijkste vog. Itjes die ooit geleefd hebben.*

Het voorwerp van dezen lof was een zeer klein kanarietje, dat zoo mak was. dat het door mijn-h\'lt;f Hoy thorn\'s kneeht op zijn voorvinger naar benoden weid gebracht, en nadat hot even de

kamer was rondgevlogen, zich op zijn meesters hoofd neerzette. Mijnheer Boythorn kort daarop de onverzoenlijkste en hartstochtelijkste gevoelens te hooren uitdrukken, terwijl dat teere diertje gerust op zijn voorhoofd zat, gaf iemand, dacht mij, een goed denkbeeld van zijn karakter.

„Bij mijne ziel, Jarndyce,quot; zeide hij, zeer voorzichtig een stukje brood ophoudende, om het kanarietje aan te laten pikken, „als ik in uwe plaats was zou ik morgenochtend al die heeren van de Kanselarij een voor een bij de keel pakken, en ieder zoolang schudden tot zijn geld uitzijne zakken rolde en zijne beenderen in zijn vel ratelden. Ik zou goedschiks ot\' kwaadschiks van iemand eene afdoening maken te krijgen. Als gij mij volmacht woudt geven om het te doen, zou ik het met het grootste genoegen vooru doen!quot; Onder-tusschen zat het kanarietje uit zijne hand te eten, „Wel bedankt, Lawrence, maar hel. proces is bezwaarlijk nog zoover gekomen,quot; antwoordde mijnheer Jarndyce lachende, „dat het veel verder zou gebracht worden, zelfs door den wettigen maatregel om de geheele rechtbank en de geheele balie zoo te schudden,quot; - „Er is nooit op liet gelaat des aardrljks zul keen helsche brouwketel geweest als die Kanselarij,quot; zeide mijnheer Boythorn, „Niets anders dan eene mijn er onder, op een drukken dag in de zitting, met al de documenten, reglementen en antecedenten in het Hof, en al de ambtenaren die er toe beboeren, hoog en laag, van zyn zoon den procureur-generaal tot zijn vaderden duivel, en dan alles in de lucht laten vliegen met honderdduizend pond buskruit, zou er de minste reform in kunnen brengen,quot;

Het was onmogelijk niet te lachen bij het vuur en den ernst, waarmede hij dezen krachtiger: hervormingsmaatregel aanbeval. Toen wierp hij la-chend zijn hoofd achterover, zette zijne breede borst vooruit, en wederom scheen het geheele land te daveren van zijn „Ha, ha, ha!quot; Dit bleek zijn vogeltje in het minste niet te ontrusten. Het bleef zich volkomen veilig gevoelen, en wipte nu op de tafel, met zijn levendig kopje nu naar den eenen. dan naar den anderen kant op zijde, en keek met zijn helder en schrander oogje zijn meester aan, alsof hij niet meer dan ook zulk een vogeltje was.

„Maar hoe staat gij met uw buurman in dat geschil over het recht van overpad?quot; zeide mijnheer Jarndyce. „Gij zijt immers zelf nog niet vrij uit de strikken van het recht?\' — „Dekerel heeft eene actie voor overtreding tegen mij ingesteld, en ik eene aet ie van denzelfden aard tegen li e m.\' antwoordde mijnheer Boythorn. „Bij den hemel, hij is de trotschte vont, die op de wereld ademhaalt. Het is eene moreele onmogelijkheid, dat hij Sir Leicester kan heeten. Het moet,sir Lucifer zijn,quot; „Een fraai compliment voor onzen verren bloedverwant!\' zeide mijn Voogd lachende tot Ada en Richard. — „Ik zou juffrouw Clare en

mijnheer Carstone verschooning verzoeken,quot; antwoordde onze gast, „als het mij niet geruststelde door op het lieve gezichtje van de jonge dame en in den glimlach van den jongenhei r te lezen, dat dit geheel onnoodig is, en dat zij hun verrenbloedverwant op een eerbiedigen afstand houden.quot; -„Of hij dat ons doet,quot; merkte Richard aan. [ „Bij mijne ziel!\' riep mijnheerBoythorn, eens-i klaps weder een salvo afvurende, „die kerel is, en zijn vader was, en zijn grootvader was, de hardnekkigste, onverdraaglijkste lom pert, die ooit, door eene onverklaarbare vergissing der natuur, in een anderen levensrang dan dien van een wandelstok geboren is! üiegeheele familie zijn de ingebeeldste, arrogantste deftige domkoppen! Maar dat doet er niet toe. I lij zal mijn pad nietaf-sluiten, al was hij vijftig baronets ineengesmolten, en al woonde hij op vijftig Kastanje-Hoven, het eene in het andere, gelijk de Chineesche ballen van ivoren snijwerk. Die kerel schrijft mij door zijn agent, of secretaris, of iemand anders; „Sir Leicester Dedlock, baronet, biedt mijnheer Lawrence Boythorn zijne complimenten aan, en is verplicht hem onder de aandacht te brengen, j dat het groene pad langs de oude pastorie, welke ^: thans het eigendom van mijnheer Lawrence Boy-: thorn is, aan Sir Leicester toebehoort, daar het niets anders is dan een gedeelte van het park van Kastanje-Hof, en dat Sir Leicester het raadzaam acht dit pad te laten afsluiten.quot; Ik schrijf den kerel: „Mijnheer Lawrence Boythorn biedt Sir Lei-I cester Dedlock, baronet, zijne complimenten aan, en is verplicht li e m onder de aandacht te brengen, dat bij alle mogelijke stellingen van Sir Lel-; cester Dedlock over alle mogelijke onderwerpen ten eenenmale ontkent; en heeft er bij te voegen, wat liet afsluiten van het bedoelde pad betreft, dat hij gaarne den man zou willen zien, die dit durft te doen.quot; De kerel zond een overgegeven schelm met iVn oog om een hek te timmeren. Ik laat op dien verfoelelljken schavuit met eene brandspuit spelen, tot hij denadem bijna kwijt is. De kerel zet in den nacht een hek. Ik hak ! het klein en verbrand het in den ochtend. Hij zenet zijne huurlingen om over het staketsel heen en weer te klimmen. Ik vang hen in klemmen zonder tanden, vuur met erwten naar hunne beenen, laat de brandspuit op hen spelen -met het vaste besluit om het menschdom van den on-draaglljken last van het aanzijn van zulke booswichten te bevrijden. Hij begint eene actie voor overtreding, ik ook. Hij begint eene actie voor daden van geweld, ik procedeer daartegen in en ga voort met daden van geweld. Ha, ha, ha!quot;

Als men hem dat alles met voorbeeldeloozc ; kracht hoorde zeggen, moest men hem voor den i oploopendsten van alle menschen houden; als men hem tegelijk naar het vogeltje, dat nu op zijn duim zat, zag kyken en hel de veertjesmet zijn voorvinger gladstrijken, moest men hem voor den zachtmoedigsten houden. Alsmen hem hoorde

lachen en de genoeglijke goedhartigheid van gt; zijn uitzicht zag, had men kunnen denken dat hij nooit zorgen, geschillen of onaangenaa mheden had gekend, maar geheel zijn leven een zomertochtje was.

„Neen, neen,quot; zeide hij, „geen Dedlock zal mij een pad afsluiten! Schoon Ik gaarne beken,quot; hier werd hij in een oogenblik geheel zachtheid, „dat Lady Dedlock de uitmuntendste dame van de wereld is, welke Ik gaarne alle hulde zou be- : wijzen, die een eenvoudig gentleman en geen baronet, met een kop van zevenhonderd jaren dik, bewijzen kan. Een man, die op zijn twintigste jaar bij zijn regiment is gekomen, en binnen de week den heerschzuchtlgsten en i ogebeeldsten zotskap van een commandant uitdaagde, die ooit door een dun middeltje den adem des levens heeft gehaald — is de man niet om zich door alle Sir Lucifer\'s te laten omverloopen. Ha, ha, ha!quot; — „En ook geen man om een jonger kameraad te laten omverloopen ?quot; zeide mijn Voogd. — „Zeker niet!quot; | zeide mijnheer Boythorn, hem op den schouder . kloppende, met eene beschermende houding, die wel iets ernstigs had, schoon hij er bij lachte. , Hij : zal altijd een zwakken jongen bijstaan. Gij kunt } op hem aan, Jarndyce. Maar van dat proces over l het pad gesproken met mijn excuus aan Juffrouw Clare en juffrouw Summerson, dat ik zoo- | lang bij dat droge onderwerp blijf - is er niets j

voor mij van uwe lieden, Kenge en Carboy ?quot; ...... I

„Ik geloof vanneen, Esther,quot; zeide mijnheer Jarndyce. ..Niets. Voogd.quot; „Wel verplicht!quot; I zeide mijnheer Boythorn. „Ik behoefde hetniet i eens te vragen na mijne geringe ondervinding j van juffrouw Summerson\'s zorgvuldigheid voor i iedereen.quot; (Zij prezen mij allen altijd; daar had- | den zij het opgezet). „Ik vroeg het maar omdat j Ik uit Lincolnshire komende, natuurlijk niet | in de stad ben geweest, en dacht dat er brieven i voor mij hier naar toe gezonden konden zijn. Zij ! zullen morgenochtend wel bericht zenden.quot;

Ik zag hem in den loop van den avond, diezeer j genoeglijk omging, zoo dikwijls naar Richard en Ada tun n, met eene belangstelling en tevreden- . beid, die zijn welgemaakte trekken iets bijzonder { Innemends gaven, terwjjl hij op eenigen afstand i van de piano naar de muziek zat te luisteren en hij behoefde ons niet eens te zeggen, dat Wj een hartstochtelijk liefhebber van muziek was, | want zijn gezicht toonde dit datik mijn Voogd, I terwijl wij aan het triktrakbord zaten, vroeg of mijnheer Boythorn ook getrouwd was geweest.

„Neen,quot; antwoordde hij. „Xeen.quot; — „Maarbij had toch willen trouwen?quot; zeide ik. „Hoehebt gij dat ontdekt?quot; antwoordde hij met een glimlach. — „WVI, Voogd,quot; zeide ik, niet zonder eenigszins te blozen, dat ik waagde te zeggen wat ik in mijne gedachten had, .gij heeft iets zoo zachts in zijn toon, en i.szoobeleefden vriendelijk voor ons, en —quot;

Mijnheer Jarndyce richtte zijne oogen naar do

plek waar hij zat, juist gelijk ik hem be.schreef.

Ik zeicle tiiets meer.

„Oij hebt gelijk, Vrouwtje Klein,\' antwoordde hij. „Hij was eens bijna getrouwd. Langgeleden. En maar eens.quot; .Stierf toen de dame ?quot; ,NVt n maar zij stierf toch voor hem. Die tyd heeft in vloed uitgeoefend op geluxl zijn later le ven. Zoudt gij denken, dat hij nog lt; en\'hoofd en hart vol romaneske grillen had?quot; , Mij dunk i \\\'oogd, ik had dat wel kunnen denken.Maar datisgemak-kelijk te zeggen, nu gij hi t mij gezegd hebt.quot; „Hij is sedert nooit weer geweest wat hij had kunnen zijn.quot; zeide mynhelt;f Jarndj-e(, „en nuziet gij hem in zijn ouderdom zonder iemand bij hem dan zijne dienstbodenen zijn kleinen, gelen vriend.

Het is uwe beurt, lieve!quot;

Ik begreep uit den toon van mijn Voogd, dat ik niet verder over het onderwerp kon spreken zonder den wind te doen veranderen. Ik wachtte mij dus wel om mei r U- vragen. Mijne belangstelling was opgewekt, maar ik was niet nieuwsgierig. Dien nacht, toen ik door mijnheer Boythorn\'s duchtig snorken word wakker gemaakt, dacht ik een poosje over die oude liefdesgeschiedenis, *ii beproefde ik iets zee r inoeielyks te doen mij oude lieden weder jong en met de bevalligheid der jeugd beschonken te verbeelden. Maar ik viel in slaap eer mij dat gelukt was, droomde van de dagen toen ik nog bij mijn peet in huis woonde, ik ben niet genoeg ire. t zulke dingen bekend, om te weten, of het iets opmerkelijks is,dat ik altijd van dat tijdperk vanin{jn leven droomde.

Des morgens kwam er een brief van de heeren Kenge en ( arbnv aan mijnheerBoythorn, met bc ■ richt dat tegen den middag e\' n van hunne klerken bij hem zou komen. Daarliet juist die das? van de wei k was. dat ik mijn rekeningen betaalde i en mijne boeken optelde, en alle huishoudelijke zaken zooveel mogelijk in orde bracht, blei fik thuis, terwijl mijnheer Jarndyce, Ada en Hiehard den zeer mooien dag waarnamen om een uitstapje | li doen. Mijnheer Boythnrn bleefopden klerk van Kenge en • arboy wachten, en zou hen dan t\' voet te gemoet gaan als zij terugkwamen.

Ik had het zeer druk met vvinkelbot kjes na te zien, mijne boeken op te tollen, geld uit te betalen en quitantii n aan t-\'rijgen, en maakte daarvan zeker nogal wat beweging, toon mijnheer Uuppy aangediend en binnengelaten werd. ik had reeds gedacht dat de klerk, die gezonden zou worden, missehien de jongeheer zou zijn, die mij aan het, diligencekantoor had afgehaald, en was Mijd. teen ik hem zag. daar hij in zeker verband stond met mijn tegenwoordig geluk.

Ik herkende hem bijna niet, zoo buitf ngemeen zwierig was hij. Hij had een geheel nieuw glanzig pak kIe*Ten aan, een blinkenden hoed, lila hatid-srhoenin.i ene das niet t ene menigte van kleuren, ei ne groote kasbloem In zijn knoopsgat, eti een zwan n gouden ring aan zijn pink. Bovendien vervuld. hij de geheele eetzaal met eetie lucht van berenvet en andere parfumerieën. Hijzagrnijaan met een oplettendheid, die mij geheel verlegen deed worden, toen ik hem verzocht te gaan zitten tot deknecht terugkwam; en terwijl hij daarin een hoek zat, en zijne beenen nu zoo, dan zoo over elkander sloeg, en ik hem vroeg of hijeenepleizierige reis had gehad, en hoopte dat mijnheer Kenge nog wel was, zag ik hem geene enkele maal aan, maar wist ik toch dat hi j mij op dezelfde uitvorschende, wonderlijke manier bleef aankijken.

Toen hom het verzoek werd gebrachtom boven naar mijnheer Boythorn\'s kamer te komen,zeide ik hem dat hij, als hij weder beneden kwam, eenige verversching gereed zou vinden, waarvan mijnheer Jarndyce hoopte dat hij gebruik zou maken. Hij zeide met zekere verlegenheid, terwijl hij de kruk van de deur in de hand had: .Zal ik dan de eer hebben van u hier te vinden, mejuffrouw?\' ik antwoordde ja, ik zou daar zijn; en met eene buiging en nog zulk een blik ging hij heen.

Ik hield hem slechts voor bloode en onhandig, want hij was blijkbaar zeer verlegen; en ik verbeeldde mij. dat ik best zou doen met maar te wachten tot ik zag, dat hij alles had wat hem noo-dig was, en hem dan alleen te laten. De tafel was spoedig gedekt, maar bleef geruimen tijd zoo staan. Het gesprek metmijnheer Boythorn duurde lang - en was onstuimig ook, moest ik denken ; want schoon zijne kamer tamelijk veraf was. hoorde ik zijne luide stem telkens opsteken, evenals een harde wind, en blijkbaar geheele salvo\'s van krachtige woorden uitbulderen.

Eindelijk kwam mijnheer Guppy terug, en se hoen na dat gesprek nog wat meer onthutst, „Drommels, juffrouw,quot; zeide hij zacht, „dat is een \'Turk!quot;

, Wees nu zoo goed om iets te gebruiken, mijnheer,quot; zeide ik.

Mijnheer (.iuppy Zette zich aan tafel en begon zenuwachtig In t voorsnijmes op de vork aan te zetten, waarbij hij mij aldoor op dezelfde ongewone manier aankeek gelijk ik gevoelde zonder hem aan te zien. Dat aanzetten duurde zoo lang. dat ik mijeindelijk eenigermato verplicht rekende om mijne bogen op te slaan en zoo de be-toovering op te heften, die hem scheen te belet ten er mede op te houden.

Toen keek hij dadelijk naar den schotel en begon te snijden.

,\\\\ at wilt ge zelve gebruiken, juffrouw ? Zult ge niet een brokje van iels nemen ?quot; „Neen, w. 1 bedankt,quot; Zeide ik. — ,,Zal ik u niet een stukje vaniets gevt n, juffrouw zeidemijnheer (iuppy, nadat, hij haastig een glas wijn had uitgedronken.

„Niets, wel bedankt,quot; zeide ik. „Ik heb maar gewacht om te zien ofu ietsontbiak. Isernegiets dat ik voor u kan laten komen?quot; - „Neen, wel zeer verplicht, juffrouw, zoowaar. Ik heb alles, wat ik verlangen kan om inmijn schik tezijn - of eigenlijk niet in mijn schik dat ben ik nooit;quot; hij dronk nog twee glazen wijn achter elkander.

Ik- meende liever te moeten heengaan.

„Neem tnlj niet kwalijk, juffrouw,quot; zeick: mijnheer Guppy, opstaande toen hij mij zag opstaan. | „Maar zoudt ge nüjeen afzonderlijk gesprek van een paar minuten willen vergunnen?\'

Niet wetende wat te zeggen, ging ik weder zitten.

„Wat nu volgt is zonder prejudicie, juffrouw ?.quot; zeidemijnheer Guppy, met zékeren angst, terwijl I hij met zijn stoel naarmijne tafel kwam, — , Ik blt; ■ ; grijp niet wat gy meent,quot; zeideik verwonderd.— j „Dat is een van onw rechtsgeleerde termen, juf-: fro uw. Gij zul ter geen gebruik tot mijn nadeel van maken, bij Kenge en Carboy, of ergens anders. Als mijn gesprek geen vorder gevolg heeft, zal ik | weder zijn gelijk ik tevoren was, en niet gecom-| promitteerd wat mijne positie of vooruitzichten 1 betreft. Kortom, het is geheel in vertrouwen.quot; — „Ik kan mij niet verbeelden, mijnheer,quot; zeide ik, „wat ge mij, die ge niet meer dan eens gezien hebt, in vertrouwen kunt hebben mede te deel»ai; maar het zou mij zeer spijten u te benadeelen.quot; — „Wel bedankt, juffrouw, daarvan ben ik overtuigd dat is geheel voldoende.quot; Al dien tijd zat mijnheer Guppy met zijn zakdoek over zijn hoofd te vegen, of de palm van zijne linkerhand met de palm van zijne rechter te wrijven. „Als gij mij vergunnen wilt nog een glas wijn te nemen, juffrouw, denk ik dat het mij helpen zou om voort te spreken, zonder die gedurige hapering in de ki el, dat niet missen kan wederzijds onaangenaam te zijn.\'

Hij dei d zoo en kwam terug. Ik nam degelegen-held waar om meer achter mijne tafel te schuiven.

„Gij wilt mij niet vergunnen er u een aan te bieden ?\' zeide Guppy, eenigszins verfrischt, naar het scheen. „Zoudtge, juffrouw V „ Toch niet,quot; zeide ik. — „Geen half glaasje ?quot; zeide mijnheer Guppy, „(ivt-n vierdepartje? Niet! Om dan voort te gaan. Mijn tegenwoordig salaris, juffrouw öum-merson, bij Kenge en Carboy, is twei pond in de weck. Toen ik het geluk had u voor het eerst te zien, was het maar een en vijftien, en was het lang op die hoogte gebleven. Sedert is het vijf schellingen verhoogd, en is mij eene verdere verhooging van vijf beloofd over stellig niet langer dan een Jaar. M ijne moeder heefteen klein vermogen, dat in eene lijfrente bestaat waarvan zij op een eenvoudigen voet maar onafhankelijk leeft, i n woont in OI d-S t r e r t Ho a d. Zij is buitengemeen gi schikt voor eene st iefmoeder. Zij bemoeit zich nooit met iets, is altijd voor rusten vrede, en gemakkelijk van humeur,Zy heeft haar zwak wie heeft dat niet, maar ik heb er haar nooit aan zien toegeven ais er menschen waren; dan kan men haar gerust met wijn, bier en sterke dranken vertrouwen. Mijne eigene woning is op kamers in P e n t on Place, Po n t on vi 11 e. Zij is nederig, maar luchtig, met een rmrn uitzicht van achteren, en wordt voor heel gezond gehouden. Juffrouw Summerson! Op het zachtst uitgedrukt ik aanbid u. Zoudt ge zoogoed willen zijn mij te

vergunnen om u eene declaratie aan te bieden ?\'

Daarmede zonk mijnheer Guppy op zijne knieën. Ik zat goed en wel achter mijne tafel en was niet erg verschrikt. Ik zeide:

„Mijnheer, sta dadelijk, op uit die belachelijke houding, of gij zult mij noodzaken om mijne stilzwijgende\' belofte te breken en te schellen,quot; — „Hoor mij uit, juffrouw!quot; zeide mijnheer Guppy, zijne handen vouwende, — „Ik kan geen woord meer hoeren, mijnheer,quot; antwoordde ik, „als gij niet dadelijk opstaat en aan tafel gaat zitten, zooals gij ook behoort te doen als gij nog eenig verstand hebt,quot; fc

Hij keek jammerlijk, maar stond toch op en ging weder zitten,

„ Welk eene grievende tegenstrijdigheid is het, juffrouw,quot; zeide hij, met de hand op het hart, en droevig zijn hoofd tegen mij schuddende over het blad heen, „op zulk een oogenblik voor voedsel te zitten, juffrouw. De ziel gruwt op zulk een oogenblik van voedsel.\' — „Ik verzoek uom voort te gaan,quot; zeide ik. „Gij hebt mij gevraagd om u uit te hoeren, en nu verzoek ik u er ook een einde aan te maken.\' — „Dat zal ik, juffrouw,quot; zeide mijnheer Guppy. „Gelijk ik u bemin en vereer, zoo gehoorzaam ik u ook. Ach, dat ik u tot voorwerp van die belofte konmaken, voerhetaltaar!quot; - „Dat is geheel onmogelijk,quot; zeide ik, „en komt in geone bedenking. „Ik ben wel bewust,\' zeide mijnhcerGuppy, over het blad voerovei leunende, en mij. gelijk ik op eene zonderlijke manier gevoelde, zonder dat ik naar hem zag, met zijn vorigen strakken blik aanziende, „ik ben wel bewust, dat mijn aanbod, uit een wereklsch oogpunt, naar allen schjjn zeer armoedig is. Maar, juffrouw Summerson! Engel! Neen, schel maar niet! Ik ben in eene goede school opgegroeid, en ben in alle vakken van de praktijk geoefend. Schoon nog maar een jongrnensch, iieb ik al getuigen opgespoord, zaken in orde gebracht en een boel van de wereld gezien. Met uwe hand gezegend, welke middelen zou ik dan nii r kunnen vinden om uwe belangen te bevorderen en u tot fortuin te helpen? Wat zou ik niet kunnen te weten komen, dat u van nabij betreft ? Ik weet nu zeker nog niets, maar wat zou ik niet kunnen te weten komen, als ik uw vertrouwen had, en gij mij op den weg bracht?quot;

Ik zeide hem dat hij even vruchteloos mijn be lang, of wat bij voor mijn belang hield, poogde te baatte nemen, als hij vroeger mijne genegenheid had willen opwekken; en dat hij nu moest begrijpen, dat ik hem verzocht om dadelyk heen te gaan „Wreede juffrouw,quot; zeide mijnheer Guppy, „hoor nog maar éi n woord. Ik denk, gij moet wel gezien hebben, dat ik door deze bekoorlijkheden getroffen werd, op tien dag, toen ik u van do diligence afhaalde. Ik denk, gi j moet wel hebben opgemerkt, dat ik mijne hulde niet aan die bekoor lijkbeden kon onthouden, toen ik de trede van de huurkoets opsloeg. Het wasvoor « eene tlauwe

hulde, maar zij was welgemeend. Uw beeld is sedert in mijne borst geprent gebleven. Ik heb dos avonds voor Jellyby\'s huis op en neer gewandeld ; alleen om do steenen te zien, die u eens omvangen hadden. Deze uitgang vandaag, een geheel noodelooze uitgang wat de boodschap aangaat, die maar het voorgewende doel was, werd door m ij alleen om uwentwil bedacht. Als ik van belangen spreek, is het alleen om mij zei ven en mijne nederige rampzaligheid aan te bevelen. De liefde was nonimer één, en zal nommeréén blijven.quot; - „Het zou mij spijten,m\\jnheer Ckippy.\'zeide ik, opstaande en mijne hand aan de schelkoord slaande, „om u of iemand anders, die het oprecht meende, hot onrecht aan te doen van zijn welwillend gevoel te verachten, al is de uitdrukking daarvan mij onaangenaam. Als gij mij werkelijk een bewijs van uwe goede meening hebt willen geven, hoe ontijdig en ongepast ook, begrijp ik, dat ik u behoor te bedanken. Ik heb zeer weinig reden om trotsch te zijn. en ik ben niet trotsch. Ik hoop,* ik denk, dat ik er dit bijvoegde zonder recht te weten wat ik zeide, „dat gij nu zult heengaan alsof gij nooit zoo buitensporig dwaas waart geweest, en op de zaken van de heeren Kenge en Carboy passen.quot; „Nog eene halve minuut, juffrouw.\'\' zeide mijnheer (iiippy; mij stuitende toen ik wilde schellen. „Dit alles is zonder prejudicie geweest?\' „Ik zal er nooit van spreken,quot; antwooordde ik, ,of i;ij moest mij later reden geven om dat te doen.quot; — „Nog eene kwart minuut, juffrouw. In geval gij u mocht bedenken — ooit, over hoelang ook, dat komt er niet op aan, want mijn gevoel kan nooit veranderen op wat ik u gezegd heb, vooral over wat ik nietzoukunnendoen — dan zal mijnheer William Guppy, Pen ton Place, nommer zeven en tachtig, of in geval van verhuizen of sterven (aan verwelkte hoop, of iets van dien aard) adres juffrouw Guppy, 01 d-St re e t Road, nommer driehonderd en twee. voldoende zijn.\'

Ik schelde, de knecht kwam, en mijnheer Guppy legde zijn geschreven kaartje op de tafel, maakte eene neerslachtige buiging, en vertrok. Mijne oogen opslaande, toen hij heenging, zag ik, dat hij nog eens naar mij keek nadat hij de deur al uit was.

Ik zat daar nog een uur langer aan mijne boeken en rekeningen, en deed nog een aantal zaken af. Toen ruimde ik mijn lessenaar op, borgde alles weg, i-n was zoo bedaard en welgemoed, lat ik meendr dii onvgt; rwachte voorval geheel uit het hoofd gezet te hebben Maar toen ik boven naar mijne kamer ging, verraste ik mij zelve door lt; r om te gaan lachen, en daarna nog meer door er om te gaan s( breien. Kortom, ik was een poosje tfelwel van mijri\'\' stn ek; en het was mij te moede alsof mene« ne oude snaar ruwer had aangeraakt dan neg ooit gebeurd was sedert de dagen der lieve oude pop, al zoolang in den tuin begraven.

DE BLADSCilKEJVKK.

Ten oosten van C h a n c e r y-L a n e, dat is te i zeggen, om het nader aan te duiden, in het Cook\'s \\ Hofje, in 0ursi tor-Street, is Snagsby, de gt; kantoorwinkelier, ter uitoefening van zijn eer- i zaam beroep gevestigd. In de schaduw van het 1 Cook\'s Hofje, meestal een schaduwrijk plekje, | heeft Snagsby handel-gedreven in oningevulde ! formulieren van allerlei akten en dokumenten; ■ in vellen en stukken perkament; in papier van verschillende grootte en kleur; in wissels; in gan- \\ zeschachten en stalen pennen, inkt, gomelas- i tiek, sand rak, spelden, potlooden, lak en ouwels; in rood band en groen lint; in portefeuilles, alma- j nukken, zakboekjes en kantoorlijsten; in liassen, : inktkokers (van lood en glas), pennemessen, scharen, priemen en ander klein kantoorgereed- j schap; kortom, in artikelen, te veel om op te noemen, al den tijd sedert hij zijne leerjaren heeft , volbracht en eene compagnieschap met Peffer I heeft aangegaan. Bij die gelegenheid werd het 1 Cook\'s Hofje eenigermate gerevolutioneerd door ! het nieuwe opschrift, met versche verf, Peffer en Snagsby,quot; dat den enkelen naam van i „Pefferquot; verving, van eerwaardige oudheid en niet gemakkelijk meer te ontcijferen; want de j rook, die het Londen\'sche klimop is, had dien ^: naam zoodanig omkranst, en zich zoodanig aan I de gansche woning gehecht dat de teedere klimplant den voedenden boom geheel had over- ¹ weldigd.

Peffer wordt tegenwoordig nooit meer in het • look\'s Hofje gezien. Hij wordt daar ook niet meer verwacht, want hij heeft al vyf en twintig jaren op het St.-Andrieskerkhof, in Hol n bom, gelegen, waar de wagens en huurkoetsen hem den ganschen dag en den halven nacht voorby brullen als een enkele groote draak. Als hij ooit, wanneer die draak rust, komt uitsluipen om nog eens in het Cook\'s Hofje een luchtje te scheppen, tot hij gewaarschuwd wordt om terug te keeren door het kraaien van den lichtgeloovigen haan in den kelder van het melkhuis in Cursitor-Street, wiens denk beelden van het daglicht merkwaardig zouden zijn om te vernemen, daar hij er door persoonlijke waarneming zoo goed ais niets van weet als Peffer ooit weder de bleeke schemering van het Cook\'s Hofje bezoekt, hetgeen geen I kantoorwinkelier stellig kan ontkennen, komt hij onzichtbaar, en weet niemand er iets van.

In zijn leven, en ook in Snagsby\'s leert jjd van zeven lange Jaren, woonde daar bij Peffer, in hetzelfde kantoorwinkeltje, een nichtje een . klein, vinnig nichtje, wat al te sterk ingependom lt;le middel, en met een scherp neusje, gelijk een , scherpen herfstavond, die tegen het einde wel ^: wat koud pleegt te zijn. De bewoners van het Cook\'s Hofje hadden een gerucht loopen, dat de

moeder van dit nichtje in do kindsheid harer dochter, gedreven door eene al te groote zorg om haar figuurtje de volmaaktheid te doen naderen, haar eiken morgen had ingeregen, met haar moederlijken voet tegen een stijl van het ledekant, om meer kracht te kunnen doen; en dat zij haar inwendig pinten azijn en limoensap toediende, welke zuren men geloofde, dat in den neus en het humeur der patiënte waren getrokken. .Met hoeveel tongen het gerucht dit vertelseltje ook verspreidde, het bereikte nooit de ooren van den jongen Snagsby, of maakte ten minste geen indruk op hem; want toen hij tot mannelijke jaren kwam, vrijde en trouwde hij liet schoone voor-kaal hoofd en slechts van achteren nog een borstelig bosje zwarte haren. Hij heeft eene overhelling tot tlauwhartigheid en zwaarlijvigheid. Als hij met zijn grijs winkeljasje en zijne zwarte katoenen morsmouwen aan zijne deur naar de wolken staal te kijken, of met eene breede liniaal gewapend achter zijne toonbank in zijn donkeren winkel staat, en met zijne twee leerlingen vellen pcrke-ment vierkant snijdt, is hij een bij uitstek stil on bescheiden manneke. Op zulke tijden rijzen dikwijls, als van een onrustige geest in zijn graf. klagende klanken op van de reedsgemeldestem ; en wanneer deze scheller worden dan gewoonlijk zegt snagsby wol eens tot zijne leerlingen: „Ik ge-

werp van dat gerucht, en trad zoo in twee compagnieschappen te gelijk. Mijidircr Snagsby. uit het Cook\'s Hofje in Cursitor-Street\', en het nichtje zijn dus irn; en het nichtje heeft nog veel op met haar figuurtje, dat, hoezeer smaken ook mogen verschillen,ongetwijfeld in zooverre kostbaar is, dat er zeer weinig zoo zijn.

Mijnheer en juffrouw Snagsby zijn niet alleen één been en één vleesch, maar ook, naar de buren denken, éénrstem. 1 )ie stem, die uit juffrouw Snagsby alleen schijnt voort te komen,wordt zeer dikwijlsin hel lt; look\'s Hofje gehoord ;dio van mijn-hoer Snagsby zeer zelden, dan in zooverre zij in deze schelle tonen wordt overgebracht. Hij is een zachtzinnig, bedeesd manneke, metee n blinkend loof, dat mijn vrouwtje liet weer to kwaad heeft met (insta.quot;

Deze naam is het eigendom, en wol het eonig eigendom, met uitzondering van vijftig schellingen \'sjaars en een zoor klein kistje, nog lang niet vol klooi en, van een mager meisje uit een werklui is (sominigon zijn van mooning, dat, zij Augusta gedoopt is), dat, hoewel zij in den tijd van haar groei bij een zachtaardig weldoener zijner mede inenscliiai, die te \'1\' oo t i n g woont, bij aanneming in den kost is geweest, en zieh dus onderdo gunst igsteomstandighoden moet ontwikkeld hebben, aan „toevallenquot; onderhevig is, waarvan hel kerspel goene reden kan geven.

Met die onverklaarbare,lastige toevallen wordt

heer. Wij moesten toen tamelijk veel werk uitgeven. ik kan u in een oogenblik/.eggen wie dit gekopieerd heeft, mijnheer, als ik mijn boek maar nazie.quot;

Snagsby neemt zijn boek uit de kast, slikt nog eens aan het brok brood met boter, dat ergens schijnt te blijven steken, kijkt schuins naar het stuk, en laat zijn rechtervoorvingereenblad van zijn boek langs gaan. , Jewby - Packer - Jarn-dyce.quot;

, Jarndyce 1 Daar zijn wij er, mijnheer,quot; zegt Snagsby. „O ja zeker, ik had het mij wel kunnen herinneren. Dit is uitgegeven, mijnheer, aan een schrijver, die hier vlak aan den overkant in de steeg woont.\'

Tulkinghorn heeft den post gezien, eer Snagsby hem vond, en reeds gelezen terwijl de voorvinger van de hoogte naar beneden kwam.

,11 o.- noemt gij hem? .Wmo?\' zegt Tulkinghorn. „Nemo, mijnheer. Hier staat het. Twee en veertig folio\'s. Uitgegeven woensdagavond achtuur, gele vrd donderdagmorgen half tien.quot; „Néino!quot; herhaalt Tulkinghorn. ,Nemo is niemand in hot Latijn.quot; - „Het moet in het Engelsch toch iets van iemand zijn. mijnheer, denk ik,quot; zegt Snagsby met. en onderdanig kuchje. „Het is iemands naam. 1 lier staat het, ziet ge. mijnhei r! Twee en veertig folio\'s. Uitgegeven woensdagavond acht uur, geleverd donderdagmorgen half tien.quot;

Ken hoekje van Snagby\'s oog-wordt bewust van juffrouw Snagby\'s hoofd, dat om de deur kijkt om te zien wal hetbeduidt, dat, hy zijne thee laat staan, Snagsby richt oen verklarend kuchje tot zijne vrouw, als wilde hij zeggen: „Een klant, liefste 1ⁿ

,,Halftien, mijnheer,quot; herImalt Snagsby, ,t )nze bladschrijvers, di- van stukwerk leven, zijn een wonderlijke troep; en dit zal misschien wel zijn naam met zijn, maar het is toch de naam, onder welken hij doorgaal. Ik herinner mij nu, mijnheer, dat hij dien zoo opgeeft in eene geschrevetu.\'advertentie, die hij aan sommige hoven aanplakt. O ij kent dat soort van briefjes wel, mijnluer schrijfwerk gevraagd?*

Mijnhe. r Tulkinghorn ziet doorliet venstertje naar het achterhuis van Coavinses.den deurwaarder, waar het licht door de vensters schijnt. Coa-vinses\' koffiekamer is daar, en de schaduwen van v» rseheiden heeren, die in ongelegenheid en voor-loopige heehtenis verki-eren, vertoonen zich op de gordijnen. Snausby neemt de gelegenheid waar om even zijn hoofdom te draaien.ovet- zijn schouder naar zi jn vrouwtje tlt; kijken, en met 5?ijn mond bewegingen te maken tot het vormen dér veront-schuldigeiide woorden .Tul-king-horn-rijk-ve( 1-in-vloed,quot;

„Fb-bt gij dien man al ne • r w ik gegeven ?quot; vraagt, mijnheer Tulkinghorn. „OHeereja, mijtilKer\' Weik vanui\' .Aan meer gewichtige zaken denkende, is het mij ontgaan waar gij gezegd hebt dat hij woont.quot; - „Aan den overkant in de steeg, mynheer. Om de waarheid te zeggen, hij woont in een,quot; Snagsby slikt nog eens, alsof die brok brood met boter onovei komelijk was, „in een winkel, waar men flesschen en vodden opkoopt.quot; „Kunt gij mij het huis wijzen, als ik heenga?quot; „Met het grootste genoegen, mijnheer,quot;

Snagsby trekt zijne morsmouwen en zijne grijze jas uit, zijn zwarten rok aan en neemt zijn hoed van den kapstok. „O, daar is mijn vrouwtje,quot; zegt liij overluid „Uieve, wilt ge zoo goed zijn om een van de jongens te zeggen zoolang op den winkel te passen, terwijl ik met mijnheer Tulkinghorn even de steeg inga? Juffrouw Snagsby, mijnheer — ik zal geen twee minuten uitblijven, lieve 1quot;

Juffrouw Snagsby buigt voorden rechtsgeleerden heer, gaat achter de toonbank, kijkt hen door het venster na,gaat zachtjes naar de achterkamer, lee-st de posten in het nog openliggende boek na is blijkbaar nieuwsgierig.

„Gij zult het een gemeen huis vinden, mijn heer,quot; zegt Snagsby, onderdanig op de groote steenen gaandeen het smalle voetpad aan zijn begunstiger overlatende, „en de man zelf is tameiyk grof en ruw. Maar zij zijn over het geheel een ruwe troep, mijnheer. De deugd van dezen man is. dat hij nooit slaap noodigheeft. 11 ij schrijft maar altijd door, als dat noodigis. zoolang als men maar wil.quot;

Het is nu geheel donker en degasvlammen doen hare volle werking. Geduwd en gestooten door klerken, die met brieven naar de post loopen, door advocaten en procureurs, die naar huis gaan om te eten. door klagers en beklaagden, door pleiters van allerlei soort, en tegen eene algemeene volksmenigte, in welker weg de rechtsgeleerdewijslu ld van eeuwen e-n mil hoen belemmeringen heeft geplaatst om de meest gewone aangelegenheid des levens te behandelen - door het beschrevene en on beschrevene recht heen wadende, en door die • ven geheimzinnige vuiligheid, destraatmodder, die bestaat tut niemand weet wat, en zich om ons heen verzamelt niemand weet van waar of hoe; men weet maar in het algemeen dat men, als er te veel van is, hot noodig vindt ze weg te scheppen komende rechtsgeleerde en het winkeliertje aan den oudroestwinkel, verzamelplaats van vodden en flesschen en allerlei mingeachte koopwaren, in de schaduw van den muur van Lincoln\'s Inn gelegen, en gehouden, gelijk allen, die het aangaat, door geverfde letters wordt bericht, door zekeren Krook.

„Iller woont, hij, mijnheel.* zegt Snagsby. — „Zoo, woont hij hier?quot; zegt de rechtsgeleerde onverschillig. „Wel bedankt.quot; „Gaat gij er niet binnen, mijnheer?quot;-- „Neen. ik ga nu naar de P\'i e ld s. Goeden avond. Wel bedankt!quot; Snagsby licht even zijn hoed open keert terug naar zijn vrouwtje en zijne thee.

Maar Tulkinghorn ga:it niet naar de F ields. Hij stapt een eind voort, keert terug, komt weder

aan den winkel van Krook, en gaat er dadelijk binnen. Het is er donker genoeg met een paar onge-snotene kaarsen voor de vensters, terwijl achterin een oud man en eene kat bij het vuur zitten. De oude man stoat op en gaat naar voren, met nog eene ongesnotene kaars in de hand.

„Zeg eens, is uw bovenbewoner thuis?quot; , Hij of zij, mijnheer?quot; zegt Krook. — „Hij, De bladschrijver.quot;

Krook heeft don spreker scherp aangekeken. Hij kent hem van aanzien, en heeft eene oiKluidelijke herinnering van zijne aristocratische reputatie.

„Woudtsjij hem spreken, mijnheer?quot; - „Ja.quot; „Dat is iets wat ik zelf zelden doe,quot; zegt Krook grinnikend. „Zal.ik hem beneden roepon ? Maar het is heel twijfelachtig of hij kornen zal, mijn-lieer.quot; , Dan zal ik bij hem boven gaan,quot; zegt Tulkinghorn. — „Tweede verdieping, mijnheer. Neem de kaars mee. Holla, daar boven!quot; Krook blijft, mot zijne kat naast hem, mijnheer Tulkinghorn onder aan de trap staan nakijken.,, Hi - Hi!quot; zegt hij, als mijnheer Tulkinghorn bijna verdwenen is. De rechtsgeleerde kijkt over de leuning naar benedon. De kat trekt een kwaadaardigen bek en blaast naar hem. .Bedaard. Lady Jane. Houd uw fatsoen voor vreemde hoeren, mylady. (iij weet wel wat zij van mijn bovenbewoner zeggen?quot; fluistert Krook, oen paar treilen opstappende. „ Wat zegt men dan van hom ?quot; „Dat hij zich aan den Bonze heeft verkocht; maar gij en ik weten wel beter die koopt niet. .Maar ik zal u toch wat zeggen; mijn huurder is zoo zwaarmoedig en somber, dat ik geloof, dat hij wel zulk een koop zou willen maken. Breng hem niet uitzijn humeur, mijnheer; dat raad ik u.quot;

Mijnheer Tulkinghorn knikt en gaat verder naar boven. Hij komt aan de zwarte deur op de tweede verdieping. Hij klopt, krijgt geen antwoord, doet de deur open, en toevallig gaat, terwijl hy dat doet, zijne kaars uit.

De lucht in de kamer zou haast benauwd genoeg zijn om ze uit te dooven. als zij niet al uit was. Het is een bekrompen Vertrekje, bijnazwart van rook en vuil. In een roestigen haard, in het midden in-geknepen als had de armoede hem eene neep gegeven, liggen eenige rood gloeiend^ kolen. In den hoek bij den schoorsteen staan eene vurenhouten tafel en een oude lessenaar; eene woestijn roet een regen van inkt besproeid. In een anderen hoek ligt een versleten valies op een van de twee stoelen, on dient tot kabinet of kleerkast; gei ai grooter is noodig. want het is ingezonken gelijk de wangen van een uitgehongerd man. De vloer is bloot, behalve dat eene oude touwmat, tot draden versleten, voor den haard ligt te vergaan. Geen venstergordijn verbergt de duisternis van den nacht, maar de luiken zijn gesloten, en door de twee ronde gaten daarin zou de honger wel kunnen binnenstaren de booze geest, die den man op het bed sedert lang heeft vervolgd.

Want op een laag bed tegenover het vuur, een

warhoop van vuil katoen, gestreepte tijk en grof zeildoek, ziet de rechtsgeleerde, die aarzelend in de deur blijft staan, een man liggen. Hij ligt daar gekleed met hemd en onderbroek, en met bloote voeten. Hij heeft eene gole kleur in het spookachtige schemerlicht der kaars, die zoolang is afge-loopen. tot de geheele pit (nog brandende) is omgeslagen en eene torenhooge doodceel heeft laten staan. Zijne verwarde haren vermengen zich met ; zijn evenzeer verwaarloosden baard. Zoo vullen dompig als de kamer en de lucht daarin zijn, is het niet gemakkelijk uit te maken welke dampen de zinnen het onaangenaamst aandoen; maar met de algemeene walgelijke dufheid m den reuk van muilen tabaksrook, krijgt de rechtsgeleerde den bitteren. Hauwen smaak van opium in den mond.

„Hallo, mijn vriend!quot; roept hij, en stompt met zijn ijzeren kandelaar tegen de deur.

Hij meent, dat hij zijn vriend heeft doen ont- | waken. Hij ligt een weinig van hem afgekeerd, maar zijne oogen zijn toch zeker open.

„Hallo, mijn vriend Iquot; roept hij notr eens. „Hallo! Hallo!quot;

Terwijl hij op de tafel beukt, gaat de kaars, die zoolang gekwijnd hoeft, uit, en laat hem in donker, terwijl de holle oogen der luiken naar hot bed staren.

XI.

ONZE WAARDE BUORDER.

Iets wat mijnheer Tulklnghorn\'s gerimpelde hand aanraakt, terwijl hij besluiteloos in de donkere kamer staat, doet hem schrikken en zeggen : „Wat is dat?quot; „Ik ben het,quot; zegt de oude man van den huize , wiens adem hij tegen zijn oor voelt, „Kunt gji hem niet wakker krijgen?quot; „Noen.quot; ■ - „Wat hebt gy met uwe kaars ge daan?quot; ../ij is uitgegaan. Hier is zij.quot;

Krook neemt ze. gaat naar hot vuur, buktover de roode kooltjes en beproeft, licht aan te krijgen, 1 let smeulend wegstervende vuur In ■eftgeen licht meer over, en zijne pogiimvu zijn vruchteloos. N\'a nog eens even vruchteloos zijn huurder te hebben geroepen, mompelt do oude man, dat hij naar beneden zal gaan en oeue brandende kaars uit den winkel halen, en vertrekt . Zekere nieuwe reden, die hij hoeft, doet Tulkinghorn niet in de kamer, maar buiten op de trap, naar zijne terugkomst wachten.

Weldra schijnt het gewonsclite licht op den muur, terwijl Krook langzaam naar bovenkomt, met zijne groenoogige kat dicht op zijne hielen. „Slaapt die man gewoonlijk zoo?quot;vi aagt drreehts-geleerde zacht, „Hl! Dat weet ik niet,quot; antwoordt, Krook, zijn hoofd schuddende en zijne wenkbrauwen optrek kende „Ik weet zoo goed als niets van zijne manieren, behalve dat hij zich heel gesloten houdt.quot;

Zoo fluistcivnde, gaanzij tezamen binnen.Terwijl het licht binnenkomt, schijnen do groote oogen in de luiken zich te sluiten. Metzoodc oogen op het bed.

„God bewaar onsl\' roeptTulkinghornuit. „Uil is dood Iquot;

Krook laat do zware hand, die hij heeft opgetild, zoo plotseling los, dat de arm over den kant van het bed zwiert.

/ij zien elkander een oogenblik aan.

„Laat een dokter halen! Roep jüÖ\'rouw Flite van boven, mijnheer. Hier staat vergift bij het bed! Hoop tOCh om juffrouw Flite, wilt ge?quot;\'zegt Krook,zijne magere handen als vampyr-vlougelon boven het lijk uitgespreid houdende.

Tulkinghorn haa^t zich naar het portaal en roept: „Juffrouw Flite! O, Juffrouw Flite! Kom 11 ns gauw hier, waar gij ookzljt! Juffrouw Flite!quot; Krook volgt hem mctzijnooogen,rnterwijl mijnheer Tulkinghorn roept, vindt hijgelegonheid om naar het oude valies te sluipen en weer terug te komen.

„Loop Fliti. loop ! De eerste de beste dokter! Loop!\' Dit zegt Krook tot tin halfkrankzinnig vrouwtje,, dat, insgelijks hij hem in huis woont. Zij verschijnt en verdwijnt in denzelfden adem, en komt spoedig terug, vergezeld door een knorrig, geneeskundig persoon, die van zijne tafel is gehaald met oene breede, besnuif-de bovenlip, en een broeden Sohotschen tongval.

„Wel nou kom an.quot; gt di-ze gonefskundi-ge, na een kort onderzoek wodi.-r opkijkende, „die man is zoo dood als eone pier.quot;

Mijnh( \' r Tulkinghorn (die nu bij het oude valies staat) vraagt of hij al eenigen tijd dood geweest is.

„Ëenigen fljd. mijnheer?quot; zegt de geneeskundige heer. ,Denkeiyk zal hij silwel drieutendood zijn gewe-\'-st.\' „N\'agennog zoolang, zou ik ook zeggerij\'\' merkt een bruinacfitig jonkman aan, die aan den anderen kant van het bed staat. „Is mijnheer ook van de faculteit, mijn-h\' i r?\' vraagt dlt;\' eerste.

De bruinachtig»; jonkman zegt ja.

„Dan zal ik maar I.....ngaan,quot; herneemt de ander. ,u uit ik kan toch no ts uitrichten.quot; Me t dit gezegde maakt hij een eind aan zijn kort bezoek en gaat hoon om zijn maaltijd te hervatten.

Do bruinachtige, jonge chirurgijn laat dlt;- kaars over In t gezicht hoon en weder gaan. en bezichtigt zorgvuldig den bladscbrijvei. die zijne aanspraak op zijn naam heeft gestaafd door inderdaad ren Nii mand te wordi-n,

..ik ki-nde dien man wel van aanzien,quot; zi gt hij. „ Hij heeft sed(it anderhalf Jaar nu in dan opium bij mij gekocht. Was iemand van de aanwezigen aan hem verwant?quot; Daarfdj zag liij de dri(\'om-standersaan. .Ik waazynhuiaheer/\'zegt Krook

bjnnirnig, en neemt (h kaars van den chirurgijn over; „en eens heelt hij mij gezegd, dat. ik de naa t. I.etrekk nu\' was. die hij had.quot; „Hij is

aan oene overmatige dosis opium gestor ven, quot;zegt de chirurgijn, „daar is geen twijfel aan. De kamer | ruikt er sterk naar. Er is hier nog genoeg,quot; een \\ ouden trekpot van Krook aannemende, „om een ¹ dozijn menschon om het leven tèhelpen.quot; „Denkt gij. dat hij het mot. opzet heeft gedaan?\' vraagt Krook. „Die overmatige dosis ingenomen ?quot; „Ja!quot; Krook smakt bijna met zijne lippen, zulk een gruwel ijken smaak heeft hij in iets ! akeligs. — „ Dat kan ik niet zeggen, ik zou hot niet i waarschijnlijk achten, daar hij gewoon was zooveel te gebruiken. Maar niemand kan het weten. 11ij was arm, zou ik zeggen?quot; , \\\\ el tedenken. ; Zijne kamer ziet er niet tijk uit,\'zegt Krook. die wel met zijne kat van oogen had kunnen rui- I len, terwijl hij zijn scherpen blik laat rondgaan. | ..Maar ik bon er nooit in gow(?est sedert Inj ze had, en hij was te achterhoudend om mij van zijne omstandigheden te spreken.quot; „Was hij u nog huur schuldig ?quot; - „Zes weken.quot; „Diezal hij dan wel nooit betalen!quot; zegt de jonkman, zijn onderzoek hervattende. „Er is geen twijfel aan of ^; hij is dood ; en naar zijn uitzicht en toestand te oordeelen zou ik zeggen, dat het eone gelukkige ^! verlossing was. Maar hij moet toch in zijne jeugd een goed voorkomen hebben gehad, en oen knap man zijn geweest.quot; 11 ij zegt dit niet zonder gevoel, terwijl hij op den kant van het lied zit, met zijn ^; gezicht naar dat andere gezicht gekoerd, en zijne hand op do hartstreek. ,.lk herinner nilj wel eens gedacht te hebben, dat hij in zijne manieren iets had, hoe ruw die nu ook waren, dat van betere dagonsprak. Il\'ij schoen Van hoogerstandje zijn vervallen. Was dat ook zoo ?quot; vervolgde hij, rondziende.

Krook antwoordt: „Gij zoudt mij evengoed kunnen vragen om u de dames te beschrijven, ; wier haren ik beneden in zakken bob. fkweet niet rneor van hem dan dat hij anderhalf jaar bij mij in | huis hoeft gewoond, en van schrijfwerk heeft ge- «\' leofd of niet geleefd.quot;

Onder dit gesprek is Tulkinghorn op een afstand bi j het oude valies bhjv* n staan, met do han- ; den op den rug, en naar het schijnt even vreemd aan alle drie do soorten van belangstelling, die by het bed worden aan den dag gelegd — aan de ^: eigenaardige belangstelling des chirurgijns in een doode, opmerkelijk als geheel onderscheiden van zijne aanmerkingen over den overledene als mensch ; aan de --makel hke nieuwsgierigheid dos ouden mans. en de- angst ige ontzetting van hot half krankzinnige vrouwtje. Zijn strak gezicht, he eft even weinig van zijne gedachten uitgedrukt als zijne vale kleeren. N\'iemand had zelfs kunnen zeggen, dat hij indien tijd aan iets gedacht had. Ihj heeft geduld noch ongeduld, aandacht noch verst rooidheid laten blijken. 1 lij hoeft niets laten zien dan zijne schil. Even licht zou no u de stemming van een fijn muziekinstrument uit zijne kas kunnen opmaken,aIs de st einming van mi jnheer Tulkinghorn uit zijne kas.

Nu komt hij nader, on spreekt den Jongen chirurgijn aan, op den gewonen, kouden toon van zijn vak.

„Ik ben hier ingekomen, even voor u,quot; zegt hij, „met voornemen om dezen overledene, dien ik nooit levend heb gezien, eenig werk te geven in zijn beroep als bladschrijver. Ik had van hem gehoord, door mijn leverancier van kantoorbehoeften Snagsby, in het Cook\'s Hofje. Daar niemand hier iets van hem weet, zal het misschien goed zijn Snagsby te laten roepen. Ja lquot; tot het halfgekke vrouwtje, dat hem dikwijls in het Hof heeft gezien, en met verschrikte gebaren aanbiedt om naar iSnagsby te gnun., Als gij dat eens deedt!quot;

Terwijl zij weg is, staakt deehirnrgijn zijn nutteloos onderzoek en bedi kt het voorwerp daarvan met de katoenen deken. Krook en hij wisselen nog eenige woorden. Tnikingliorn zegt niets meer, maar blijft weder bij het oudé valies staan.

Bnagsby komt haastig aanloopen, met zijne grijze- jas en zijne zwarte morsmouwen. .quot;Wel, wel,quot; zegt hij, ,is het daartoe gekomen! Heore , bewaar ons!quot; - „Kunt gij den man van het huis ook eenige inlichting ten aanzien van den overledene geven, Snagsby?quot; vraagt Tulkinghoni. „Hij was met zijne huur ten achteren, naar het schijnt. En hij moet begraven worden, weet gij.quot;

„Wel, mijnheer,quot; zegt Snagsby, mot zijn vlt; r-ontscluildiaend kuchje achter zijne hand, „ik weet waarlijk niii welken raad ik n zou kunnen aanbieden, behalve om den beadle te laten roepen.quot; „ik spreek niet van raad,quot; antwoordt Tulkinghoni. „Ik zou wel raad kunnen geven „Niemand beter, mijnheer, dat is zeker,quot; zegt Snagsby met zijn onderdanig kuchje. „Ik spreek van inlichtingen, om te kunnen ontdokken welke betrekkingen hij had, of waar hij vandaan kwam, of iets van dien aard.quot; „Ik verzeker u, mijnheer,quot; zegt Snagsby, na een kuchje van algernoeno deemoedigheid te hebben vooruit-gezonden, „dat ik evenmin weet waar hij vandaan kwam, als ik weet - quot; „Waar hij naar toe is. misschien,quot; zegt de chirurgijn, om hom er uit te helpen.

Keiie poos van stilte Tulkinghoni ziet snagsby aan. Krook staat met open mond te wachten of er weder iemand spreken zal.

, Wat zijne betrekkingen aangaat, mijnheer.quot; zegt Snagsby., als iemand togen m ijzelde: „Snagsby, daar is twintigduizend pond, die in do Bank van K ngt 1 a n d voor u klaar ligt, als gij er maar een van noemt,quot; dan zou ik hot nog niet. kunnen doen. Nagenoeg anderhalfjaar geleden zooveel ik weet, toen hij pas hier was komen wonen • —- ...la toen bij ishiergekomon.quot; zeirt Krook knikkende. „Nagenoeg anderhall\' jaar geleden,quot; hervat Snagsby, daardoor gerugsteund, „kwam hij op een ochtend na het ontbijt bij ons aan huis, en vond mijn vrouwtje (ik meen Juffrouw Snagsby. als ik dat zog) in den winkel, on haalde eene proef van zijn schrift voor den dag, en gaf haar te verstaan, dat hij schrijfwerk verlangde, en dat hij — om er niet te veel van te zeggenquot; - eene geliefkoosde verontschuldiging van Snagsby, als hij vreest onbescheiden te zijn, welke hi j alti jd mot zekere bedeesde rondborstigheid uitspreekt - „er slecht aan toe was. Mijn vrouwtje heeft niet veel igt;]gt; met vreemdelingen, vooral wanneer zij — om er niet te veel van te zeggen - iets noodig hebben. Maar zij werd eenigs-zins getroffen doorliet oen of ander aan dionman; hetzij omdat hij ongeschoren was, of omdat zi jn haar niet heel net zat, of om eene andore damesachtige roden, waarover ik u laat oordeelon, en zij nam hot proefschrift, aan en insgelijks hot adres. Mijn vrouwtje hoeft geen goed gehoor voornamen.quot; vervolgt Snagsby,naeon bedenkelijk kuchje van overleg aehtor zijne hand, „en zij hield N\'emo voor \'t zelfde als N imrod.En daardoor kwam zij tot de gewoonte om onder den maaltijd togen mij te zeggen: „Snagsby, hebt gij al wat werk voor N im-rod gevonden ?quot; of: „Snagsby, waarom hebt gij die acht en dertig kanselarij-folio\'s in Jarndyce niet aan Nimrod gegevenof iets dergelijks. En dat is de manier, waarop hij langzamerhand hot moeste stukwerk van ons kroeg; en dat is hetmeesto wat ik van hem wei t. behalve dat hij een vlug schrijver was en niet op nachtwerk zag; en dat, als gij hom op woensdagavond, zegge vijf en veertig folio\'s traaft, hij zo donderdagochtend al kwam brengen. Hetwelk alles -quot; ,Snagsby besluit door beloofd mot zijn hoed naar het bed te wuiven, als wilde hij er bijvoegen: „ik niet twijfel of mijn geachte vriend zou het bevestigen, als hij maar in staat was om dat te doen.quot; „Zou hot niet bost wezen na te zien,quot; zegt Tulkinghorn tot Krook, „of hij ook papieren had, die u inlicliting kunnen geven ? Er zal eene lijkschouwing plaats hebben, en dan zal u die vraag gedaan worden. Oij kunt lezen?quot; „Nei n. dat kan ik niet,quot; zegt do oude man (n grinnikt daarbij. - „Snagsby,quot; zoirt Tulkinghorn. „zie gij dan de kamer eens voor hom na. Hij zal anders in moeite of ongelegenheid ko men. Daar ik toch hier ben. zal ik zoolang wachten. als gij u wat haast: en dan kan ik voor hem gotuigon, als dat ooit, noodig mocht, zijn, dat alles naar bohooren is toegegaan. A Is gij voormijnhoor Snagsby de kaars wilt houden, mijn vriend, zal hij spoedig zien of\'er iels is, dat u helpen kan.quot; „Voon \' rst is ha r een oud valies, mijnheer.quot; zegt Snagsby.

.la zeker, oen oud valies\'. Tulkinghorn schijnt het niet vroeger gezien te bobben, schoon hij er zoo dicht bij stond en er weinig anders o-

l)e voddenkoopman houdt, het licht, en dt- kan toórwinkelier doet het onderzoek. I\'e chirurgijn staat tegen een hoek van den schoorsteen man tel te leunen; Julfrouw i\'lito blijft oven binnen do deur staan kijken en boven. Dgt; bekwame oude li erling \\ an d lt; oude s( hooi. met /.ij no dofzwarte broek met strikji-s aan de knieën, zijn lang zwart

Onder het dekkleed van den nacht komt de flauwhaitigeb e a d 1 e C h a n cery-Lauedoorzwerven met zijne oproepingen, waarin al de namen der gezworenen verkeerd gespeld zijn, en niets goeds gespeld is dan des li e a d 1 e\'s eigen naam, dien niemand kan lezen of verlangt te weten. De oproepingen overhandigd en de getuigen gewaarschuwd hebbende, gaat de b e a d 1 e naar het huis van Krook, om eene kleine afspraak te houden, welke hij met zekere bedeelden heeft gemaakt, die weldra komen en naar boven gebracht worden, waar zij de grooteoegen in de luiken iets aanmerkt. Dec oren e r zal zitting houden in de groote kamer van de Zon, waar tweemaal in de week do Muzikale Vereenigingen plaats hebben, en alsdan de presidentszetel wordt bezet door toonkunstenaars van erkenden naam, tegenover kleinen 8wills, den comischen zanger, die (volgens het biljet voor het venster) hoopt, dat zijne vrienden ware talenten zullen ondersteunen. De Zon doi■( dien gohcelenochtend goodi zaken. Zelfs de kinderen hebben, bij de algemeene opgewondenheid, zooveel hartsterking noodig. dat een koekjesmau, die zich bij deze gelegenheid op den

nieuws laten om naar te staren, in die laatst\'- woning. die Iemand en Niemand op aarde noodig heeft.

Dien geheelen nacht staat dr doodkist gereed bij het oude valie s, en dr eenzame gedaante op het bed, wiens levensbaan door vijf en veertig jaren breit gentrekt, ligt daar, zonder meer spoor i\'- hebben achtergelaten dan men v;in een te vondeling gelegd kind kan vinden.

Den volgenden dag is het Hofje zeer levendig het gillij kt naar eene kennis, gdijk jufl\'ouw l\'erkins. itiecr dan verzoend mei juffrouw Piper, in oen vriendelijk gespn-k met deze brave vrouw

buck van het Hofje heeft gevestigd, z.egl li-vreezen, dat hij gekrulde balh-ljes |.-kort zal komen, In dien I ijd vertoont de b e a d 1 e, die tussc.hen het huis van Krook en do Zon heen en weder dwaalt, de zeldzaamheid, die hij in zijne bewaring heeft, I aan eenige beseheidone nienw-uderigen. en neemt tot dank daarvoor een glas bier of zoo iets aan, i )p het bepaalde uur komt de c o r o n e i-, naar wien de gezworenen reeds wachten, en die met een snhiit van kegelballen in de kegelbaan van de Zon wordt, ontvangen. De c o r o n e r bezoekt moer herbergen dan eenig ander levend wezen, lgt;e reuk van zaagsel, bier, tabaksrook en sterke

dranken staat in zijn beroep in onafscheidbaar verband met den dood in zijne allerakeligste gedaanten. 11 ij wordt door den Ij eail 1 e enden kastelein naar de muziokzaal gebracht, waar hij zijn hoed op de piano legt, en plaats neemt aan het hoofd van eene lange talVl, gevormd uit verscheidene kleine tafeltjes aan elkander gezet, en versierd met kleverige ringen, eindeloos door elkander geslingerd, door kommen en glazen veroorzaakt. Zoovelen van do Jury als eraan kunnen, scharen zich om de tafel. l;e anderen plaatsen zich tusschen de spuwbakjes en de pijpen, of leunen tegen de piano. Boven des coroners hoofd hangt een Ijzeren kransje, het- hanüvatsel eener schel, hetwelk aan de Majesteit van het Hof «■•enigszins den schijn geeft alsof hij gehangen moet worden.

De Jury wordt opgelezen en heeedigd. Onder die plecht igheld wordt c r zekere opschudding veroorzaakt door het binnenkomen van een manneke met een bol glt; zicht, breode boordjes, waterige oogen en een Ontstoken neus, dat zich bescheiden bij de deur plaatst als een van het groote publiek, maar toch bijzonde r met de kamer bekend schijnt te zijn. Er gaat een gefluister rond, dat dit kleine Swjlls is. Men houdt hi t voor niet onwaarschijnlijk, dat hij het op «ene imitatie van den coroner heeft toegelegd, en dlt; ze des avonds tot het voornaamste- vermaak der Muzikale Vereeniging zal maken.

„Wel, mijne heen n,quot; begint do c o r o n e r. ,Stilte daarl\' roept de beadle, niet tot den coroner, -choon liet er wel naar gelijkt. ., \\\\ el, rnijiK hei ren,quot; hervat de c o r o n e r, gij zijt beeedigd om onderzoek te doen oaarden dood van zekei man. Er zullen getuigenissen voor u worden afgt.\'legd ten aanzien van lt;lc omstandigheden, die zijn sterven hebben ve rgezeld, en gij zult uitspraak doen naar dat kegelen — dat moet ophouden b e a d 1 e — naar die getuigenis, en niet naar iets anders. Het eerste, dat er moet plaatshebben, is het lijk te gaan bezichtigen.quot; .Maakt plaats daar!quot; roept de beadle.

Men stapt uit in ec ne ongeregelde processie, • enigszins op d\' manier van eene in de war ge- j raakte begrafenis, en houdt inspectie op de bo-venachterkamer ten huize van Krook, waaruit eenige gezworenen bleek en met overhaasting terugkomen, l\'e b « a d 1 e U vooral bezorgd, dat twee heeren. wier mouwen « n knoopen lang niet nieuw meer /ijn (en digt; hij in de muziekzaal een afzonderlijk tafeltje, dicht l)ii den c, or on «• r heeft verschaft^, alles zien wat er tlt; zien is Want zij zijn de- openbare, j)er re-gc-l betaalde, verslaggevers van zulke gei\'i -urt.eni ssen ;en hij is niet boven eb algemecnc mennchelijke zwakheid verheven, maar hoopt glt; drukt te zullen lezen wat . Mooney, eb - ijverige cn bekwameb e a d I e van het disti ie-tquot; ge/i trd en gedaan be.-ft; en ste-lt er zijne ( er in. dat de naam van Moom-x met evenwel lol\'en goedkeuring vermeld zal worden als die van den

scherprechter, in denjongsten tijd, gedaan wordt, j

Kleine Swills blijft wachten tot de cor on eren | de Jury terugkomen. Mijnheer Tulkinghorn ins- | gelijks. Deze laatste is me-t onderscheiding ont- | vangen en krijgt eene plaats dicht bij den c o r o- j n e r, tusschen dien beambte, een biljart en den | kolenbak. Men gaat voort met de zaak. De leden j van de Jury vernemen, dat het voorwerp van hun j onderzoek dood is, en meer vernemen zij niet. | „Een zeer aanzienlijk rechtsgeleerde is hier te- | genwoordig, mijne heeren,\' zegt de co r o n e r, | „die, naar ik verneem, ook toevallig tegenwoor- j dig was toen het sterfgeval is ontdekt; maar hij zou slechts cle verklaringen kunnen herhalen, die i gij reeds van den chirurgijn, den huisheer, de in- | woonster en den kantoorwinkelier hebt gehoord, | en het is dus onnoodig hem moeite te geven. Is er | iemand hier. die iets meer weid?*

Juffrouw Piper wordt door Juffrouw Perkins \\ vooruitgeduwel. Juffrouw Piper wordt beeedigd.

„Anastasia Piper, mijne heeren. Gehuwden i meerderjarig. Nu, juffrouw Piper, wat hebt gij er van te zeggen?\'

Wel, juffrouw Piper heeft veel te zeggen, voor- | namelijk in tnsschenzinnen en zonder punctuatie, i maar niet, veel, dat iets ter zake doet. Juffrouw Pipe-r woont in liet Hofje jen haar man is kabinet-werker) en het is lang en welbekend onder de buren de rekenen van bijna den dag af nog voor j den nood-doop van Alexander James Piper achttien maanden oud en pas vierdagen om reden, dat men niet dacht dat hij in leven zou blijven, ! zoove el had dat kind toen al uit te staan, heeren. | van de tandjesi dat de beklaagde — aldus vindt ,

juffrouw Piper goed den overledene te noemen..... i

ge/igd we rel zich zei ven ver kexdit te¹ hebben. De-nkt elat het uitzicht van den beklaagde reden gaf tot zulk een gerucht. Heeft den beklaagde dikwijls gezien en gedacht, dat hij een wre edaardig voorkomt n had, en niet over straat moest laten gaan om reden de kinderen soms schrikachtig zlin (en als men twijfelt, hoop ik. dat Juffrouw l\'erkins opgeroepen zal worden, want die is hier en zal haar man en zich zelve en hare familie eer aandoen). Heeft den beklaagde wel door de kinderen zien | plagen ••n kwellen (want kinderen zijn altijd kin-deren en gij kunt nie t verwachten, vooral als zb levendig van aard zijn, dat zij Met.hiisalem\'s zullen wezen dat gij ook niet zijt geweest). Daarom en om | zijn donker uitzicht he«-fi zij dikwijls gedroomd dat zij hem «-ene Injl uit zijn zak zag halen en Johnny het hoofd klooven (een kind dat van geen bang wor-den we-i t en hem dikwijls vlak achter zijne hielen beeft nageroepen). Evenwel den be klaagde nooit i ei ne bijl of. enig ander wapen zien opnemen, verrevan «laar. Heeft hem zie-h zien weghaasten als hij werd na geloop* n en nage n i pen, alsofldj niet van kinderen hielden heeft hlt;-m nooit met kinderiMiof volvv isscncnzien spreken (bedialve met den jongen | die de gt;iraat vee gt aan het eind van dc steeg aan den *;verkant öfnden hoek die als hij lmt was, ook

wel zou zeggen, dat men hem dikwijls met hem heeft zien spreken).

De c o r o n e r vraagt of die jongen daar is. De j beadle antwoordt: „neen, mijnheer,quot; dat hij er niet is. De coroner zegt: „Oa hem dan ha-I leu.quot; In afwezigheid van den ijverigen en bekvva-^; men, praat de coroner met Tulkinghorn.

Daar is de jongen, heeren!

Daar is hij, zeer beslijkt, zeer schor en zeer haveloos. Nu. jongen! - Maar wacht eens. Voorzichtigheid. Die jongen moet eerst eenige voorbereiding ondergaan.

Naam, Jo. Niets anders zooveel hij weet. Weet niet, dat iedereen twee namen heeft. Nooit van zoo iets gehoord. Weet niet-, dat.To de verkorting van een langer naam is. Vindt hem voor ii e m lang genoeg. Hij heeft er niets op te zeggen. Hem spellen ? Neen. Hij kan hem niet spellen. Geen vader, geene moeder, geene familie. Nooit op school ge wet st. Wat is een thuis? Weet dat een bezem een bezem en dat liegen slecht is. Herinnert zich niet wie hem dat van den bezem en van hel liegen heeft gezegd, maar weet het toch allebei. Kan niet recht zeggen wat er na zijn dood met hem gedaan zal worden als hij de heeren hier beliegt, maar gelooft dat het iets heel ergs zal zijn, om hem te straffen dat hij ook verdienen zou en zal dus de waarheid zeggen.

, Dat gaat niet aan, heen n!\' zegt de coront- r, zwaarmoe dig zijn hoofd schuddende. .Denkt gij, dat gij zijne getuigenis niet kunt aannemen, mijnheer?quot; vraagt een oplettend gezworene. „Niet aan te denken,quot; antwoordt, de coroner. „Gij hebt den jongen gohoord. „Kan nietrechtzeg-gen;quot; gaat niet aan. Wij kunnen dat niet vooreen gerechtshof brengen, heeren. Het i8 eene schrikkelijke bedorvenheid. Zet dien jongen ter zijde.quot;

De jongen wordtterzijdè gezet, tot grootte stichting der aanwezigen, vooral van kleinen Swills, den eomischen zanger.

„Is er nu nog een ander getuige?\' Geen ander getuige. „Zeker wel, heeren. Hier is een man, onbekend, bewezen sedert anderhalfjaar de gewoonte; gehad te hebben om opium in groote hoeveelheden te gebruiken, dood gevonden aan te veel opium. Als gij meent eene getuigen is gehoord te hebben, die u tot het besluit moet leiden, dat hij zelfmoord heeft geple* gd, moet gij tot dat besluit komen. Als gij denkt, dat het een geval van toevallig»-n dood is, moet gij dienoverei^nkornstig uitspraak doen.quot; „Dienovereenkomstig uitspraak. Toevallige dood. Zonder twijfel. Heeren, gij zijt ontsliigen. (ioed( ii avond quot;

Ter wijl de coron e r zijne jas dichtknoopt, geven Tulkinghorn en hij in e en hoek e» n byzonllH\' gehoor aan den afg» keurden getuige.

Dat heillooze schepsel we» ■[, al Ken, dat de doode ^ dien hij aan zijn geheel gezicht eii zijne zwart »■ In-ren heeft herkend) somt yds op straat werd uitgejouwd en nageloopen. Dat op ein kouden ■vin-t\'-ravond, teen hij. lt;le jongen, op een deurdrempel, bij zijn kruispad, zat te bibberen, die man naar hem omkeek, en terugkwam, en hem ondervraagd en gehoord hebbende dat hij geen vriend op de wereld had, zeide: „Ik ook niet. Geen een!quot; ; en hem toen geld gaf voor avondeten en een nachtverblijf. Dat de man hem sedert dikwijls had aan- • gesproken, en hem gevraagd had of hij \'s nachts good sliep, en hoe hij koude en honger verdroeg, • en of hij ooit wenschte te sterven, en dergelijke : vreemd» vragen had gedaan. Dat de man, als hij | geen geld had, in het voorbijgaan placht te zeggen; „Ik ben even arm als gij vandaag, Jo,quot; maar dat hij, als hij wat had, altijil tgi lijk .io van harte gelooft) blijde was hem iets te kunnen geven.

„Hij was heel goed voor mij,quot; zegt de jongen, met zijn ellendig stuk mouw zijne obgen afvegende. ..Toen ik hem zoo rechtuit zag liggen, wenschte ik, dat hij mij dat kon hoeren zeggen, Hij was heel goed voor mij, dat was hij.quot;

Terwijl hij naar beneden sloft, stopt Hnagsby. die voor hem op de wacht heeft gestaan, hem eene halve kroon in de hand. „Als gij mij ooit met mijn vrouwtje ik meen m» t eenejufl\'rouw ziet voorbijkomen,quot; zegt Snagsby. met zijn vinger aan zijn neus „spreek er dan maar niet van.quot;

Kenigen tijd blijven de gezworenen in de nabij held van de Zon met elkander praten. Vervolgens wordt een zestal verzwolgen in eene wolk van ta baksrook.dié in de gelagkamer van dat huis hangt: twee wandelen tezamen naar Ham pstead, en vier maken afspraakom desavonds voor halfgeld naar de komedie t».\' gaan en met oesters te besluiten. Kleine Swills wordt door ver.seheid» ne getrakteerd. Gevraagd zijnde wat hij van de zaak-den kt. noemt hij die een lariboel. De kastelein uit de Zon, ziende dat kleine Swills zooveel aandacht trekt, prijst hem ten hoogste, en merkt aan, dat hij vooreen comisch liedje in het kostuum zijne weerga ni» t heeft, en dat zijnekarakterkostunu s eene karrevracht zouden uitmaken.

Zoo wordt het langzamerhand duisterin de Zon, maar dan vlamt eensklaps het gaslicht op. Het uur voor de Muzikale Vereeiijging komt, en de vermaarde toonkunstenaar zet zich op den presidents/.»-! el; tegenover hem zet zich kleine Swills, en hunne vriehden vereenigen zich om hem heen om ware talenten te ondei.^teunen. Op lu\'t li» st van den avond zegt klein»\'Swills: „ Heeren, met uw V\' i lof zal ik eene kleine voorstelling pogen te geven van een tooneeltje uit het werkelijke leven, dat vandaag bier is opgevoerd,quot; Mij wonlt toeg» juicht en a.mg» moedigd, gaat alsiSwillsdekam» r uit, komt als coroner terug izond»■)\' de minst» gelijk i-n is »\'ven vvi\'11 en ge» it e»\'ii »■ voorst el ling van d» v( rhandeling, met afwisselend»- tusschenpoo-zon van pianomuziek als a»Tempagnenient bh h»\'i n-frein van; l zijn (namelijk d» s core-n e r s) tippy tol li d o 11, t i p p y t ol 1 i d o 11. t i p p y t o I i i doll, D i!quot;

Eindelek zwijgt d(^j klingelend»-piano en slui

meren de vrienden van muziek en gezelligheid op hunne peluwen. Dan komt er rust in den omtrek der eenzame gedaante, thans in hare laatste aardsche woning gelegd, en wordt zij in de stille uren van den nacht door de holle oogen in de luiken bewaakt. Als die ongelukkige man, In een profetisch gezicht, zoo liggende had kunnen gezien worden door de moeder, aan wier borst hij zich als een wichtje drukte, met de oogen naar haar liefde vol gelaat opgeslagen,terwijl het zachte handje nog nauwelijks den hals kon vatten, waarnaar het opkroop, welk oene onmogelijkheid zou dat visioen hebben geschenen! O. als in schoonere dagen het thans uitgedoofde vuur in zijn binnenste ooit gloeide voor eéne vrouw, die hem aan haar hart sloot, waar is zij dan nu, terwijl zijn lijk zoo boven aarde staat!

Met is alles behalve lt; -en nacht van rust in de woning van Srf!lgsby,waar Gusta het slapenonmoge-iijk maakt, door wel twintig toevallen achtereen te krijgen. De oorzaak daarvan is, dat Gusta een l,ceder hart heeft en een levendig iets, dat, zonder Tooting en haar beschermheilige, misschien verbeelding had kunnen worden. Wat het nu wezen mag. het werd bij het theedrinken zoodanig ontsteld door Snagsby\'s verslag van de lijk-schouwinsr, die hij had bijgewoond, dat zij onder het avondmaal zich zelve de keuken biffiiensmeet, voorafgegaan door eene vliegende kaas, en oen toeval van buitengewonen duur kreeg, waaruit zij slechts bijkwam om nog een toeval te krijgen, en toon nog een, en zoo eene geheele reeks van toevallen, met korte tussehenpoozeu, waarvan zij gebruik heeft gemaakt om juffrouw Hnagsby op liet aandoenlljkst te smeek en otn haar toch de huur ne t op te zeggen als ze weer heelemaal bijkomt, en alle aanwezigen te dringen om haar maar op desteenen te leggen en naar bed te gaan. Zoo komt het, dat Hnagsby, als bij eindelijk den ¹ haan in het melkhuis In Cursitor-Btreet zijne belangelooss verrukking over het daglicht hoort ontboezemen, eens diep ademhaalt en, hoewel hij de geduldigst• van alle menschen is. zegt: „Ik dacht waarlijk, dat gij dood waart!quot;

Welk vraagstuk die opgewonden haan meent uit. te maken als hij zich zoo inspant, of waarom hij zoo kraait (eveneens kraaien de menschen evenwel bij versiTiillendo publieke gelegenheden van zegepraal) over iets, dat van niet hlt; t minste ! belang v-ior hem kan wezen, is zijne /aak. Hei is genoeg, dat het daglicht aanbreekt, dat het ochtend en vervolgens middag wordt.

Dan komt de ijverige on bekwame, die als zoo-danitr in de ochtendbladen is gezet, mot zijn gezelschap van bédeelden naar de woning van Krook, en brengt het lichaam van „onzen waardon broeder hier verscheidenquot; naar een bekrompen, pest-aardig. walgelijk kerkhof, waaruit boosaardige ziekten wordenmedegi\'deeldaandelichamen van un/,i waarde broeders en zusters, die nog niet ver-soheid\'-n zijn; terwijl onze waarde broeders en zusters, die met offleieele achtertrappen bekend zijn — gave de hemel, dat zij verscheiden waren,— dit zeer gerust en weltevreden aanzien. Naar een beestelijk plekje grond, dat oen Turk als een on-menschelijk verfoeisel zou afkeuren, en waarvoor een Kaffer zou huiveren, brengen zij onzen waarden broeder hier verscheiden, om eene christelijke begrafenis te ontvangen.

Met huizen aan alU kanten, behalve waar een dampend riool van een.steegje toegang geeft naar het ijzeren hek waar alle sehandelijkheden dés levens vlak bij den dood, en al Ie vergiftige élementen van den dood vlak bij het leven in volle werking zijn, - hier laten zij onzen waarden broeder een paar voet in den grond zakken: hier zaaien zij hem in verderfelijkheid om tot verderf te worden opgewekt: een wrekende geest bij menig ziekbed: eene schandelijke getuigenis voor toekomstige eeuwen, hóe beschaving en barbaarschheid in dit hooggeprezen eiland hand aan hand gaan.

Kom nacht, kom duisternis, want gij kunt niet te vroeg komen, of te lang vertoeven, bij zulk eene plaats als deze. Komt, dwalende lichten voor de vensters der afzichtelijke huizen ;en gij, diedaarin goddeloosheid pleegt, doe het ten minste met dit akelige tooneel van ubuitengesloten! Kom, gasvlam, die zoo somber brandt boven het ijzeren hek, waarop de vergiftige lucht een slijmerigen aanslag vormt! Het is goed, dat gij eiken voorbijganger toeroept: „Zie hier!quot;

Met den nacht komt eene gebukte gedaante door het rioolsteegje naar het ijzeren hek, vat de traliën met beide handen aan, kijkt daar tusschen door naar binnen en blijft zoo eene poos staan.

De jongen want het is een jongen — veegt daarna met een ouden bezem, dien hij heeft medegebracht, zachtjes den drempel en den ingang sejioon. Idt doet hij zeer vlug en knap, kijkt nog een poosje naar binnen, en gaat dan heen.

Jo, zyt gij dat? Wel, wol! Schoon een afgekeurde getuige, die „niet reeht kan Z\'-vrif» nquot; wat er met hem gedaan zal worden in ntachtigorhanden dan dieder menschen, zyt gjj toch niet geheel in de buitenste duisternis, Kr is iets, dat naar een lichtstraal uit de verte gelijkt in uwe gemompelde reden voor dit bedrijf;

„Hij was heel goed voor mij, dat was hij!quot;

XII. :

OP DK WA\' UT,

Het heeft eindelijk opgehouden met regenen in L i n co I n sh i r o, en Kastanje-Hol heeft moed gevat. Juffrouw Rouneewell is vol gastvrije zorgen, want sir Leicester on mylady komen van I\'a rijs naar huis. Het, dagblad der modewereld heeft dit ontdekt, en deelt de blijde tijding aan het trouronde En ge 1 an d mede. Het heeft ook ontdekt, dat zij op het oude en gastvrije familie-

goed in Lincolnshire een schitterenden en gedistingeerden kring van gasten, uit de é 1 i teder beaumonde, zullen ontvangen — het dagblad der modewereld is zwak in het Engelsch, maar van reusachtige sterkte in het Fransch.

Om dien schitterenden en gedistingeerden kring, en Kastanje-Hof insgelijks, te meer eer aan te doen, is de ingevallen boog van do brug in het park hersteld : en het water, thans in zijne behoorlijke grenzen teruggevloeid, en wederom sierlijk overspannen, maakt in het gezicht uit het huis eene behaaglijke vertooning. De heldere, koude zonneschijn flikkert in de broze bosschen, en ziet met goedkeuring den wind de bladeren verstrooien en het mos drogen. Hij glijdt over het park de beweeglijke schaduwen der wolken na, en jaagt ze den ge heel en dag. zonder ze ooit te vangen. Hij kijkt de vensters binnen, en toetst de voorouderlijke portretten op met lichtstrepen en lichtplekken, waaraan de schilders nooit hadden gedacht. Over het portret van my lady, voor den grooten schoorsteen, werpt hij een breeden balk van licht, die krom naar beneden loopt, en het portret in tweeën schijnt te scheurenï

Door denzelfden kouden zonneschijn enden-zelfden scherpen wind, komen mylady cn sir Leicester, in hunne reiskoets (mylady\'s kamenier lt; n Sir Leicester\'s kamerdienaar vriendschappelijk op de achterbank) naar huis. Met veel gerommel en zweepgeklap, on Véél gesteiger van twee ongezadelde paarden en twee centauren met blinkende hoeden, groote laarzen en wuivende manen en staart, ratelen zij het voorplein van het hotel Bristol op de P j a ce V e n d o m e af, gt; n galoppee-ren tusschen de kolonnade van de liuede l!i-voli en den tuin van het noodlottige paleis van een hoofdeloozen koning en koningin, over het Eendrach tsplein; door de ELyseesche Velden en den Sterreboog, Parijs uit.

Om de waarheid te zeggen, zij kunnen niet te hard wegrennen; want zelfs hier heefnnylady Dedlock zich doodelijk verveeld. (Joncert, assemblee, opera, theater, wandelplaats, niets is nieuw voor mylady, onder den versleten hemel. Pas verleden zondag, toen arme ellendelingen vroolijk waren — binnen de muren, met kinderen spelende tusschen de gesnoeide boomen endestandbeelden van den Paleistuin; wandelende, twintig op eene rij, in de Elyseesche Velden, nog meer Elysoeseh gemaakt door gedresseerde honden en houten paarden; tusschenbeide (maar weinigen) naar de sombere kathedraal van Onze Lieve Vrouw dwalende, om een paar woordji s te fluisteren aan den voet van een pilaar, in het flikkerende schijnsel van een roestig ijzeren rooster vol afloopende kaarsjes —buiten de muren, geheel Pa rij s omgevende met dansen, galanterie, wijn drinken, tabak rooken, graven bezoeken, biljart-, kaart- en dominospelen, kwakzalvers aanhooren, en allerlei moorddadig ontuig, bezield en onbezield pas verleden zondag was mylady, door verveling tot wanhoop gedreven, bijna wangunstig op hare eigene kamenier, omdat deze in een goed humeur was.

Zij kan dus niet te snel Parijs uitrijden. Afgematheid van ziel ligt voor haar, zoowel als achter haar — haar Arii-l heeft een gordel daarvan om de geheele aarde geslagen, die niet ontsloten kan worden, maar het onvolmaakte geneesmiddel is altijd, de laatste plaatste ontvluchten waar men de kwaal ondervonden heeft. Werp dus Pa rijs achter u weg, en verruil het met eindelopze lanen en dwarslanen van winterachtige boomen! En wanneer gij het nog eens ziet, laat het dan op eenige uren afstands wezen, met den Sterreboog als t en wit stipje, dat in de zon glinstert, en de stad als een heuveltje in eene: vlakte, waaruit twee donkere torens oprijzen, en waarop lichten en schaduwen schuins nederdalen, gelijk de engelen in Jakob\'s droom.

Sir Leicester is doorgaans in eene genoeglijke stemming en verveelt zich zelden. Als hij niets anders te doen heeft, kan hy zijne eigene grootheid beschouwen. Het is een aanmerkelijk voorrecht als iemand zulk een onuitputtelijk onder werp heeft. Na het lezen van zijne brieven laathii zich in een hoek van het rijtuig zakken en houdt eene algemeene bespiegeling over zijn gewicht voor de maatschappij.

„(.Hi hebt van morgen eene buitengewoon drukke correspondentie?quot; zegt mylady na een langen tijd. Zij is moe van het lezen. Zij heeft in twintig mijlen bijna eene bladzijde gelezen. ,Maar toch niets van beduiden. Niets hoegenaamd.quot; Jk hel) een van mijnheer Tulking-horn\'s lange brieven gezien, naar ik meen ?\' „Gij ziet toch alles,quot; zegt Sir Leicester met be wondering. • „He!* zucht mylady. „Hij is een allervervelendst mensch.quot; — „Hij zendt ik moet u waarlijk verschooning verzoeken liii zendt.\' zegt sir Leicester, den brief uitzoekende en openvouwende, „eene boodschap voor u. Dat wij juist ophielden om van paanb-n te wisselen, toen ik aan zijn naschrift kwam, heeft het mij uit hot hoofd doen gaan. Ik verzoek u, mij dat niet kwalijk te nemen. Hij zegt. „Sir Leicester heeft zoo lang werk om zijn leesglas uit te halen en in orde te brengen, dat mylady eenigszins wrevelig kijkt. Hij zegt: „In de zaak van het recht op lietoverpad\' neem nujnit t kwalijk,dat is de plaats niet. I lij zegt Ja, hiei¹ heb ik lu i. Hij zegt; ,Ik verzoek mijne eerbiedige compliment en aan mylady, die, hoop ik, veel baat heeft gevonden bij do verandering van lucht. Wilt gi mij de gunst bewijzen om haar L-zeggen ials iets, dat haar misschien zal interesseeren), dat ik haar. bij hare terugkomst, iets heb te zeggen, ten aanzien van den persoon, die de verklaring in het kanselarij-proces heeft gekopieerd, welke- mylady\'s nieuwsgierigheid zoo bijzonder opwekte, ik heb hem gezien.quot;quot;

Mylady leunt voorover en kijkt uit het portier.

J uit is di booilschap,\' merktf Sir Leicester aan. ,Ik zou gaarne wat wandelen.\' zegt my lady, nog uit het portier kijkendo. „Wandelen?\' zegt Sir Leicester, op een toon van verwondering. , Ik zou gaarne wat wandelen,quot; zegt mylady, zoo duidelijk, dat het onmogelijk is haar verkeerd to verstaan. „Wees zoo goed even te laten ophouden.\'\'

De koets houdt op, de vriendschappelijke kamerdienaar klimt af, opent het portier, en laat, eene ongeduldige beweging van mylady\'s hand irohoorzamende. de tp de neer. Mylady stapt zoo snel af. en wandelt zoo snel op, dat Sir Leicester, metal zj) ne nauwgezette beleefdheid, buiten staat is om haar behulpzaam te zijn, en achterblijft. Hot duurt een paar minuten eer hij haar inhaalt. Zi) glimlacht met bi jzonder\' bevalligheid, neemt zijn arm, kuiert een eind weegs voort, verveelt zich erg, en herneemt hare plaats in het rijtuig.

Het ratelen en kletteren duurt liet grootste gedeelte van drie dagen voort, met meer of minder beliengerinkel en zweepgeklap, en meer of minder steigeren van centauren en ongezadelde paarden. Hunne hoffeiyke beleefdheid voor elkander is, in de hotels waar zij vertoeven, een voorwerp van alge meen e oe wondering. I lo- wel my lord wel wat oud is voor mylady, zegt madame, de kasteleines uit den Gouden Aap, en hoewel hij haar toegenegen vader zou kunnen zijn, kan men met een onkelen blik zien, dat. zij veel van elkander houden. Men ziet mylord met zijne witte haren en zijn hoed in de hand blijven staan, om mylady uit en in de koets te helpen. Men ziet hoe mylady de beleefdheid van mylord erkent, eti hem met ei ti ■ buiging van haar b v.iiiig Imofd hare zoo fijn gevormde vingers overlaat! liet is verrukkelijk I i)** zee heeft ge-en eerbied voor den grootsten man, maar silt er mede als met liet kleinste kriel. Gewoonlijk is zij onbarmhartig voor Sir Leicester, wiens gezicht zij met groenachtige plekken bedekt, gelijk sc himmel van kaas, en in wiens aristocratisch gestel zij egt;-ne akelige om wenteling teweegbrengt. Zij is voor hem een ra-dieaal der natuur. Evenwel komt zijne deftigheid dit na eene poos uitrustens tc boven, en rijdt hij met mylady verder naar Kast an je-Hof, op weg naar L i n col n s h i r e, sli ■.■hts een nacht in L o n-den vertoevende.

Door denzolfden kouden zoruieschijn kouder wanneer lt;!■ dag afneemt — en door denzolfden scherpen wind scherper wanneer de sohaduwon en enkele kale boomon zich in de bosschen tot. donkere massa\'s vereenigen, on wanneer de treesten wandeling, aan den Wesleiijken hoek door een vuurgloed in de lucht bescdienen, zich an i den naderenden nacht overgeeft - rijden zij het park in. De kraaien, zich wiegende in hare liooge woonsteden in do olmenlaan. schijnen over het rijtuig, d it daaronder doorrijdt, in wooi\'denwis se 11 tig te komen. Sommigen zijn het eens, dat Sir Leicester en mylady naar huis komen; somtnigon

kibbelen met dwarsdrijvers, die dit niet willen toestemmen; nu schijnen allen de vraag voor afgedaan te houden; dan barsten allen weder uit in eene heftige discussie, opgewekt door een koppi-gen, slaperigen vogel, die voor hot laatst nog wil tegenkrassen, Hen latende wiegen en krassen, rolt de reiskoets naar het huis, waar door sommige vensters een warme vuurgloed schijnt, hoe- ! wel niet door zoovelen, dat zij den donkeren geve] een bewoond aanzien geven. Maar de schitterende en gedistingeerde kring zal dit spoedig doen.

.fuffi\'ouw Rouncewell is op haar post, en ont vangt diep nijgende Sir Leicester\'s gewonen handdruk.

, Hoe vaart ge. Juffrouw Rouncewell ? Het doet mij genoegen u te zien,quot; „Ik hoop de eer te hebben van u in goede gezondheid te verwelkomen, Sir Leicester?quot; ,.ln uitmuntende gezondheid. juffrouw Rouncewell.quot; „Mylady ziet er heerlijk goed uit,quot; zegt juffrouw Rouncewell, nogmaals nijgende.

Mylady geeft, zonder eenig overtollig gebruik van woorden, te kennen, dat zy zoo verveelziek wel is als zij kan hopen te zijn,

M iar Rosa sta it op eenigen afstand achter de huishoudster, en mylady, die hare vlugheid viin opmerking nog niet heeft verdoofd, wat zij ook anders mag overwonnen hebben, vraagt:

„Wie is dat meisje?quot; — „Eene leerling van mij, mylady, Rosa,quot; ,Kom eens hier, Rosa 1quot; Lady Dedlock wenkt haar, zelfs met een schijn van belangstelling. „ Wol, weet gij al hoe bevallig gij zijt. kind?quot; gegt zij, haar schouder met hare twee voorste- vingers aanrakende.

Rosa, zeer onthutst, zegt: „Neen, als hot u belieft, mylady,quot; en kijkt op, en weder naar omlaag. en weet niet waar zij hare oogen zal laten, en wordt slechts des te bevalliger.

„Hoe oud zijt ge?quot; — „Xegentien. mylady.quot; — „Negentien;-quot; herhaalt mylady nadenkend. „Pas maar op, dat zij u niet met vJeierijen bederven.quot;

,.Ja, mylady.quot;

Mylady geeft haar een tikje op de ronde wang, met diezelfde fijne, gehandschoende vingers, cat gaat naar den voet van de eiken trap, waar Sir Leicester, als haar ridderlijke geleider, naar haar sta u t\'- wa.-hten. Een starende oude Dedlock, op paneel, levensgroot en ook even bot als hij levensgroot was, kijkt alsof hij niet wist wat er van te maken — dat waarschijnlijk ook in de dagen van koningin Elizabet h zi jn gewone gemoedstoestand was.

Dien avond, in de huishoudsterskamer, kap Rosa niets anders doen dan don lof van Lady Dedlo k prevelen. Zij is zoo vriendelijk, zoo schoon, zoo elegant, heeft zulk eene zachte stom en zulk eene teere manier van aanraken, dat Rosa het nog voelt! .Tuffrouw Rouncewell bevestigt dit alles, niet zonder persoonli jktul hoogmoed, alleen wat terughoudende op het punt van vriendelijk- !

heid. Juffrouw Rouncewell is daarvan zoo zeker niet. De hemel verhoede, dat zij ooit een woord zou zeggen om eenig lid van die uitnuintende familie te misprijzen, bovenal tnylady, welkodege heele wereld bewondert, maar als mylacly maar een „weinigje vrijerquot; wilde zijn, nietzoo hoe! koud en stijf, denkt juffrouw Rouncewell, dat het vriendelijker zou staan.

, Het is haast jammer.\' voegt juffrouw Kounce-well er bij „haastquot; z -gt zij, omdathetaangoddeloosheid grenst te onderstellen, dat iets hoegenaamd beter zou kunnen zijn dan het is, in iets, waarin zulk eene bepaalde beschikking der voorzienigheid plaats heeft, als in de aangelegenheden der Dedlock\'s, „dat mylady geene kinderen heeft. A Is zij nu eene dochter had, eene volwassene jonge dame, om haar te interesseeren, denk ik. dat zij ook de eenige soort van voortreffelijkheid zou Ik\'b-ben, die haar nog ontbreekt.quot; „Zou dat haar nog niet meer trots kunnen geven?quot; /.egt Watt, die naar huis geweest en weer teruggekomen is, zulk eon goed kleinzoon is hij. ,Meer en meest, jongenlief,\'\'\' antwoordt de huishoudster met deftigheid, „zijn woorden, die het mij niet voegt te gebruiken - niet eens tehóoren — als zij van iets ten nadeele van mylady worden gebezigd.quot; „Neem mij niet kwalijk, grootmoeder. Maar zij is toch trotsch, is zij niet?quot; „En zoo ja, dan heeft zij rr wel reden toe. De familie I )cdlock In ■(•ft al tijd reden om trotsch te zijn,quot; — „Wel,quot; zegt Watt, „dan is het te hopen, dat zij in hunne gebuden-boeken zeken; plaats uitschrappen, waar over glt;-meene lieden van hoogmoed en eigenwaan wordt gesproken. Neem mij niet kwalijk, grootmoeder. Het is maar scherts!quot; — „Sir Leicester en Lady Dcdloek, jongenlief, zijn geene geschikte onderwerpen om te schertsen.quot; „Sir Leicester zeker niet,quot; zegt Watt. „en ik verzoek hem wel nederig om verschooning- Ik geloof, grootmoeder, dat er, ook met de familie en hare gasten hier, toch niets tegen zal zijn, dat ik nog een paar dagen in liet Wapen van Dedlock blijf, zooals ieder ander reiziger zou kunnen doen?quot; „Wel neen, kind, zeker niet,quot; — Daar ben ik blij om,quot; zegt Watt, „want ik want ik heb een onuitsprekelijk verlangen om mij beter met deze schoone nabuurschap bekend te maken.quot;

Toevallig ziet hij naar Rosa, die hai eoogen neerslaat,en alzecrbedecsd is. Maar volgens liet oude bijgeloof moesten Kosa\'s ooren suizen, en niet hare frissche wangen gloeien, vant mylady\'s kamenier isjuist met groeten ijver uver haar aan liet spreken.

Mylady\'s kamenier is eene francaise van twee en dertig jaren, ergens uit het zuidoli omstreeks Avignon en Marseille afkomstig. Zij heeft eene bruine kleur, grobte oogen en zwarte haren, en zon schoon kunnen zijn, als haar mond niet iets zoo katachtigs, en haar gezicht over het geheel niet iets beenderigs had, waardoor de kaken en het voorhoofd te veel uitkomen. Over het geheel heeft zij iets dors en scherps, en zij heeft eene loerende manier om uit de hoeken hairer oogen te kijken, zonder haar hoofd om te draaien, die men niet aangenaam kan vinden — vooral wanneer zij in een slecht humeur en dichtbij messen is. Met al haar smaak om zich te kleeden en op te schik-den, komt dit onaangename toch zoodanig uit, dat zij veel naar eene keurig nette, half getemde wolvin gelijkt. Behalve dat zij zeer bedreven is in alles wat haar vak betreft, is zij bijna eene en-gelsche wat de kennis der taal aangaat — bijgevolg heeft zij geen gebrek aa n woorden om te zeggen hoe zij er over denkt, dat Rosa mylady\'s aan-dacht heeft getrokken; en stort zij die woorden uit met zulken bitteren spot, terwijl tfij aan haar maaltijd zit, dat haar metgezel, de vriendschappelijke kamerdienaar, het eenigszins eene verademing vindt als zij bij het eten haar lepel moet gebruiken.

„Ha, ha, ha! Zij, Hortense, vijf jaren lang in mylady\'s dienst, geweest, en altijdopegt; nafstand gehouden, en deze pop, dit wassen beeldje, door mylady geliefkoosd - inderdaad geliefkoosd zoodra zij in huis komt. Ha, ha, ha ! ,En weet gij al hoe bevallig gij zijt, kind?quot; „Neen, mylady,quot; Daarin hebt gij gelijk, „En hoe zijt ge, kind? En pas maar op dat zijn nietdoor vleierijen bederven, kind!quot; Het is comisch. Het iseenoklucht!quot;

Kortom, het is iets zoo aardigs dat mademoiselle Hortense het nietkan vergeten, maar dagen lang onder hare landgenooten, die in hare eigene betrekking met den troep logeergasten medeko-men, zich in stilte met diekluchtzitte vermaken

een genot, dat zij op hare eigenaardige gezellige manier uitdrukt, door haar gezicht nog strak-•ker te zetten, hare dunne lippen samen te knijpen, en een loerenden blik ter zijde te werpen; welke pantomime dikwijls, als mylady er niet bij is, door mylady\'s spiegels wordt teruggekaatst

Al de spiegels in het huis komen nu aan het werk, velen na eene lange werkeloosheid. Zij spiegelen schoone gezichtjes, onnoozelo gezichtjes, jeugdige gezicht jes, gezichten van zevent igjaren, die nog niet oud willen zijn; de geheide verzameling van gezichten, die een paar weken van Januari op Kastanje-Hof komen doorbrengen, en die het dagblad der modewereld overal in het oog houdt, van dat zi j aan het I lof van St. James voor het eerst te voorschijn komen, totdat de dood hen doet verdwijnen. Het buiten in Lincolnshire is nu zeer levendig. Over dag boort men gewi■\' r-schoteii en stemmen door de bosschen klinken; ruiters lt; u rijtuigen veiievendigen de wogen en paden door liet park; bedienden en afhangelingen vervullen het dorp en het Wapen van Dedlock, Bij den avond gezit n, door de openingen tusschen het geboomte, gelijkt de rij venstors van degn toto zaal, waar mylady\'s port ret voor den schoorsteen hangt, naar eene rij juweelen, in eone zwarte lijst gezet.Des zondags wordt het kille kerkje bijna verwarmd door zulk eene iianzlenlijke vergadering,

en de heerschende lucht van het stof der Dedlock\'a overweldigd door fijne parfumerieën.

üe schitterende en gedistingeerde kring bevat in zijn omtrekgeenegeringe hoeveelheid van beschaving, verstand, eergevoel, schoonheid en deugd. Maar er is toch iets, datniet deugt; in spijt van al die voorrechten. Wat kan dat zijn?

Zou het dandyïsmus wezen! Er is tegenwoordig geen koning ( ieorge de Vierde (jammer genoeg) om den dandytoon aan te geven ; er zijn nu geene gesteven witte dassen, geene rokken met korte lijven, geene valsche kuiten, geene keurslijven meer. En zijn nu gt-cne caricaturen meer van aldus gekleede, verwijfde exquisites, die in opera-loges uit overmaat van genot flauwvallen, en door andere even verteederde wezens worden opgewekt, die hun langhalzige reuktlesschen onder den neus duwen. Er is geen beau meer, die viermannoo-dig heeft om hem in zijn hartalederen broek te krijgen, of die naar alle exeeut ie-n gaat kijken, of dié door het zelfverwijt wordt gekweld, dat hij eens eene erwt heeft gegeten. Maar is er toch dandyïsmus in dien schitterenden ii) gedistingeer-dinkring, eendandyïsmus van gevaarlijker soort, dat ónder de oppervlakte is geraakt, en minder onschuldige dingen doet dan zich met st ijve dassen de keel too te binden, iets, waarvan geen re-del ijk wezen bijzonder bezwaar behoeft te maken ?

Ja zeker. Het kau niet, verbloemd worden. Er zijn dezo week op Kus la nje-1 lof eenige hceren en dames naar de nieuwste mode, die een dandyïsmus hebben verzonnen - in den godsdienst, bij voorbeeld. Die, uitllauwhartige zucht naareenige gemoedsbeweging, onder elkander een praatje hi bben begonnen, dat het ,gemeenquot; geen geloof meer heeft; meenende in dingen, die op de proef gesteld en valsch bevonden zijn, alsof een gememe kerel op eene onvf\'rklaarbare manier zijn geloof aan een valschen schelling verloor, na d( ontdekking dat hij valsch was. die het gemeen wederom geloovig en interessant zouden willen maken, door de wijzers van de klok des Tijds terug te zetten, en (\'enige honderden jaren van de geschiedenis uit te wisschen.

Er zijn ook heeren en dames van eene andere mode, niet zoo nieuw, maar zeei elegant, die afgesproken hebben om een blinkend vernis over de wereld te leggen en al hare werkelijkheden voor het oog te verbergen. Voor wie al les kwijnend zacht en bevallig moet zyn. Die dom euwigduren-den stilstand hebben uitgevonden. Die zich over niets moeten ve-rheugen of bedroeven. Die door geene denkbeelden in hunne rust gestoord moeien worden, Vnor wie zelfs de schoone kunsten, gepoeierd en achteruitstappende gelijk de lord kamerheer, zich naar de modeplaatjes van viv. -^efe geslachten moeten kleeden, en nauwkeurig moet; n zorg dragen om nooit in ernst te zijn, of .-enigen indruk van eene eeuw van beweging over te nemen.

Daar is hord Boodle, een vrij aanzienlijk man in zijne partij, die geweten heeft wat een ministerie is, en die Sir Leicester Dedlock na den maal- j tijd metfgrooten ernst vertelt, dat hij waarlijk niet | ziet waar het in dezen tijd naar toe moet. Eene I discussie is niet meer wat eene discussie placht te ; zijn ; het huis is niet meer wat het huis placht te zijn; zelfs een kabinet is niet meer wat het vroe- I ger was, Hy ziet met verbazing dat, indien het ■ tegenwoordige ministerie eens mocht vallen,de \\ keus der kroon, om een nieuw ministerie te vor- i men, tusschen I ,ord Uoodle en Sir Thomas Dood! e j zou beperkt zijn -het on mogelijk achtende,dat de ! hertog van i\'oodle met Goodie zou willen samenwerken, hetgeen te denken is wegens de verwij- i dering, ait die zaak met Hoodie ontstaan. Dan het i ministerie van Binnenlandsche Zaken en de lei- j ding van het Huis der Gemeenten aan Joodle ge- | vende, de schatkist aan Koodle, de Koloniën aan i Loodle, en Buitenlandsche Zaken aan Moodle, ! wat zal men dan met Noodle doen ? Men kan hem • het presidentschap van den Raad niet aanbieden ; \' dat blijft voor Poodle bewaard. Men kan hem niet ! in de wouden en bosscheri zetten, dat is nauwe- ! lijks goed genoeg voor Quoodle. AA at volgt daaruit? Dat het land verloren is, schipbreuk lijdt, ; vergaat (gelijk aan Sir Leicester\'s patriotismus volkomen duidelijk wordt gemaakt) omdat men i Needle niet weet te plaatsen I

Aan den anderen kant bespreekt de edelacht- j bare William Buffy (lid van het Parlement) met iemand anders over de tafel heen, dat de schip breuk des lands waaraan geen twijfel is; alleen • over de manier er van kan nog getwist worden aan Cutty is toe te schrijven. Als men metCufl\'y had gedaan wat men had moeten doen, toen hij pas in hel Parlement kwa\'m, en hem had verhinderd zich bij Duffy te\' voegen, zou men hem in verband im t Puffy gebracht hebben, zou men den invloed hebben gehad van zulk een knap redenaar als lt; iuffy, zou men bij verkiezingen op den schatrijken Huffy hebben kunnen rekenen, zou men voor drie graafschappen Jutly, Kuffy en Lulfy er in hebben gekregen, en zou men zijne administratie gesteund hebben door de practische kundigheden en bekwaamheden van Muffy. Zoo zou dat alles zijn geweest, in plaats dat men nu van eene enkele gril van Pufïy afhankelijk is.

Over dit punt, gelijk over eenigeandere minder beduidende onderwerpen, bestaat verschil van gevoelen ; maar het is den geheeienschitterenden en gedistingeerden kring volkomen duidelijk, dat er van niemand spraak kan zijn dan van Boodle en zijn aanhang, en van Buffy en zijn aanhang. Déze zijn do groote acteurs, voor wie hettooneel rneet worden opengehouden. Een volk is er, zonder twijfel — zeker getal (een groot getal) van figuranten, die nu en dan moeten worden aangesproken, en waarop men voor eerekreten en koren moet kunnen rekenen, evenals op het theatrale tooneel;maar Boodle en Buffy, hunne aanhangers en familiën, hunne erfgenamen.

executeuren, administrateuren on rechtverkrijgenden, zijn do geboren eerste acteurs, directeurs en hoofdpersonen, en geeno andere kunnen ooit en iu allo eeuwigheid ten toonoele verschijnen.

Ook hierin heerscht op Kustanje-Hofmeerdan-dyïsmus, dan de schitterende en gedistingeerde kring misschien op den duur voor zich zal goedvinden. Want het gaat zelfs met de stilste en beschaafdste kringen, evenals mot den kring, dien een toovenaar om zich heentrekt - daarbuiten ziet men dikwijls zeer vreemde verschijningen in levendige beweging; met dit verschil, dat er, daar zij werkelijkheden en geene schimmen zijn, groo-binnen te vallen, alsof hij er nooit was uitgeweest sedert men hem er voor de laatste maal zag, een knecht te verzoeken om !Sir Leicester te onderrichten dat hij gekomen is, in geval men hem mocht noodig hebben, en tien minuten voor het diner in de bibliotheek te verschi jnen. Hij slaapt in zijn torentje, met een krakenden vlaggestok boven zijn hoofd, en heeft buiten een looden plat, waarop men, ais hy daar is, op een fraaien ochtend voor het ontbijt zijne zwarte gedaante kan zien hoen en weer kuieren, gelijk eene groote soort van kraai.

Dagelijks voor het diner zoekt my lady naar hem in een donkeren hoek der bibliotheek, maar hij is

ter gevaar bestaat, dat zij in den kring zullen inbreken.

Hoe dit zij, Kastanje-Hof is nu zeer vol,zoo vol, dat er in de; borst der slecht gelogeerde kameniers een gloeiend en ohuitdoofbaar gevoel van onrecht oprijst. Slechts eéno kamer is ledig. Het is (-ene torenkamer van de derde orde van verdiensten, eenvoudig maar geriefelijk gemeubileerd, en die het voorkomen van een ouderwetsch schrijfvertrek heeft. Dit is mijnheerTulkinghorn\'s kamer, en zij wordt nooit am iemand anders gegeven, want hij kan ieder oogenblik komen. Hij is er nog niet. Het is zijne gewoonte met mooi weder stil van het dorp te komen wandelen, deze kamer

er niet. Dagelijks nan het diner zoek tmylady langs de t afel naar de ledige plaats, die naar hem zou wachten als hij zoo pas gekomen was, maar er is geen ledige plaats. Eiken avond vraagt mylndy toevallig aan hare kamenier:

I „Is mijnheer Tulkinghorn al gekomen?quot;

Eiken avond is het antwoord : „Neen, inylady, nog niet.quot;

O]) een avond, terwijl hare haren worden los gemaakt, verzinkt rnylady na dit antwoord in diepe gedachten, totdat zij haar eigen peinzend gezicht in den spiegel tegenover haar ziet,en daarboven een paar zwarte oogen, die haar nieuwsgierig waarnemen.

„Wees zoo goed om op uwe dingen to letten,quot; zegt mylady, zich tot het spiegelbeeld van Hpr-teiise richtende. „Gij kunt uwe schoonheid wel op een anderen tijd besciiouwen.quot; ,,Pardon 1 Het was mylady\'s schoonheid.\' , Die,quot; /.egt mylady, „behoeft gij geheel niet ti beschouwen.quot;

Eindelijk, op een namiddag, kort vooi-in t qn-dergaander zon, ais de groepen, die voor de laatste twee uren de Geestenwandelinghebben verlevendigd, zich verstrooid hebben, en sir Leicester en mylady alleen op liet terras zim gebleven, verschijnt mijnheer Tulkinghorn. Hij komt met zijn gewonen afgepasten tred, die nooit v rsneld en nooit vertraagd wordt, naar hen toe. lly draagt zijn gewoon uitdrukkingloos masker— indien liet een masker ir- en familiegeheimen in ieder lid van zijn lichaam en ieder plooitje van zijne kiet-ren. ()f Zijne geheele ziel aan de grooten is gewijd, dan of hij hun niets geeft behalve de diensten, die hij verkoopt, is zijn persoonlijk geheim. Hij bewaart dit, gelijk hij de geheimen zijner cliënten bewaart; hij is in dit opzicht zijn eigen cliënt, en zal zich zeiven nooit ve rraden.

„Hoe vaart ge, mijnheer Tulkinghorn?\'zegt .sir Leicester, hem de hand gevende.

Tulkinghorn is zeer wel. Sir Leicester is zeer wel. Mylady is zeer wel./Vlies ten uiterste voldoende De rechtsgeleerde wandelt, mot de handen op den rug, naast sir Leicester le t terras langs. Mylady gaat aan den anderen kant.

..Wil hadden li al vroeger verwacht,\' zegt Sir

i Leicv.sUT.Eene minzame aanmerking; zooveel als

! te zeggen: „Mijnheer Tulkinghorn, wy zien gedachtig aan uw bestaan als gij niet hier zijt, om ons daaraan door uwe tegenwoordigheid te herin-neren. Wij schenken u een gedt-eltevan«»nzlt;• aandacht. ziet gij. mijnheer 1\'

Tulkinghorn, dit begrijpende, buigt zijn hoofd en zegt, dat hij zeer verplicht is.

, Ik zou al vroeger zijn gekomen,quot; •/«•gt hij, „als ik het niet zoo druk had gehad niet die zaken in dc verschillende process, ntusschen uen Boy thorn.quot; — „Een man van eene zeer onredelijke denkwijze.quot; merkt Sir Leicester met strengheid aan. „Êonbuitengemeen gevaarlijk persoon in elke maatschai -pij. Een man van een zeer gemeen karakter.quot; „ilij is stijfhoofdig,quot; zegt Tulkinghorn. „Lat is natuurlijk voor zulk een man,quot; /egt .sir i ,eicestlt; r. met e, ti gezicht alsof hij de st i jfhoofdigheid zelf was. „Het verwondert mij niet dat te hooren.quot;

„De cenige vraag is.quot; hervat de rechlsgeieor-de, „of gij iets wilt toegeven.quot; „ÏS\'-en. mijnheer,quot; antwoordt Hir Leicesti-r. „Niets. I k toegeven ?quot; „ik nu en niet iets van belang. Natuurlijk wlt;\'et ik wel. dat gij daarvan niet zoudt willen hoo-ren. Ik meenocnofandorondergeschikt,punt.quot; — „Mijnhei rTulkinghorn.quot; antwoordt sir Leicest • r, „er kan geen ondergeschikt punt. wezen tusschen mij en mijnheer Boy thorn. Ais ik nog verderga, en aanmerk, dat ik niet wel kan begrijpen, hoe e en i g recht van mij een ondergeschikt punt k.ui zijn, spreek ik niet zoozeer met het oog op mij zeiven als een individu, als met het oog op de positie der familie, die ik behoor te handhaven!quot;

Tulkinghorn buigt nogmaals het hoofd, „Ik heb nu mijne instructiën,quot; zegt hij, „Mijnheer Boy-thorn zal ons veel moeite geven quot;

„Het ligt in zoo iemands karakter, mijnheer Tulkinghorn,quot; valt Sir Leicester hem in de rede, j „veel moeite te geven. Iemand, die alles ten onderste boven zou willen werpen. Iemand, die voor vijftig jaren waarschijnlijk voordeüld Bailey zen zijn terecht gesteld voor een demagogisch koni-piot, en streng gestraft zooniet,quot; voegt Sir Leicester er na een oogenblik bedenkens bij, „zoo niet gehangen en gevierendeeld.quot;

Sir Leicester schijnt door het uitspreken van dit vonnis zijne statige borst van een last te hebben bevrijd, alsof dit bijna even voldoende was als het vonnis ten uitvoer te laten brengen.

.Maar de avond valt.quot; zegt hij, „en mylady zal kou vatten. Melieve, laten wij naar binnen gaan.quot;

Terwijl zij zich naar de groote deur wenden, , spreekt myiady Dedlock mijnheer Tulkinghorn voor de eerste maal aan.

„Gij hebt mij eene boodschap gezonden betrnlc-kelijk dien persoon, naar wiensSchrift ik toevallig had gevraagd Men moest wel iemand als gij zijri om die omstandigheid te onthouden; ik had ze gei heel vergeten. Uwe boodschap bracht ze mij wei le r te binnen. Ik kan mij niet verbeelden welke herinnering ik had van eene dergelijke hand; maar ik had er toch zeker eene herinnering van.quot; , Een e herinnering?\' herhaalt Tulkinghorn. „Mij dunkt van ja,quot; antwoordt mylady onverschillig, „Eenigszins. En hebt gij u waarlijk de moeite gegeven om den schrijver van dat stuk op te zoekei i. W at was Ik -t ook weer. Eene verklaring?quot; „Ja.quot;

„Holt; zonderling!quot;

Zij gaan een somber ontbijt vertrek binnen, dal over dag door twee vensters in een zwaren muur wordt verlicht. Het is nu schemeravond. Het vuur werpt een helder schijnsel op de beschotene wan- | den, een bleeker en kouder op de vensterruiten, waardoor men nog het koudere landschap ziet, dat in den wind ligt te huiveren, en waarover een grauwe mist voortkruipt, de eenige reizi?» r j behalve de drijvende wolken.

Mylady zet zich op haar gemak in een leuning-stoei bij den haard, en Sir Leicester neemt eenn n-deren leuningstoel aan den overkant. De rechtsgeleerde staat voor het vuur, met z.yne hand op armslengte uitgestoken om zijn gezicht voor den glo« \'d te beschermen.Hij ziet over zijn arm naarmyhul y „Ja,quot; zegt hij, „Ik hel) naar dien man gevraagd en hem ook gevonden. En wat vreemd is, ik vond hem quot; „Geen persoon, die de moeite waard

was om naar te zoeken, vrees ik,quot; zegt mylady

metlustf loozeonverschilligheid.—„Ik vond hem dood.quot; „IJselijk!quot; zegt Sir Leicester, niet z( to-zeer getroff» n door th¹ zaak zelve, als wel daardoor dat men er melding van maakt, „Ik werd na-ar

heid en uitstel, waarop hij bij zijne geboorte is neergeworpen, vermeet ikrnij niet te zeggen; maar dat de Kanselarij, bij al hare andere zonden, er eenigermate voor verantwoordelijk is, kan ik duidelijk zien. Het heeft hem eene gewoonte doen aannemen, of hem daarin bevestigd, om alles uit te stellen om op deze en gene kans te rekenen, zonder te weten welke kans — en alles onbeslist , onzeker en verward te laten. Het karakter van veel ouder en degelijker mensdien kan wel veranderd worden door de omstandigheden, die hen omgeven. Men zou teveel verwachten als men dacht, dat een knaap, terwijl het zijne zich pas vormt, aan zulk een invloed zou ontkomen.quot;

Ik gevoelde, dat dit waarheid was; hoewel ik. als ik durf zeggen wat ik verder dacht, het ook zeer te beklagen vond, dat Richard\'s opvoeding dien invloed niet had tegengewerkt en eene andere richting aan zijn karakter gegeven.

Hij was acht jaren op eene openbare school geweest, en had daar, naar ik vernam, Latijnsche verzen van verscheidene soorten loeren maken, verwonderlijk fraai .Maar ik hoorde nooit, dat iemand er werk van had gemaakt om te ontdekken wat zijne natuurlijke neiging was, of wat zijne gebreken waren, of om hem eenige wlt; tenschap naar zijne vatbaarheid voor te dragen. Hij moest zich maar in het verzenmaken oefenen, en had die kunst in zulk eene volmaaktheid geleerd, dat ik denk, dat hij, als hij tot zijne meerderjarigheid op ; school gebleven was, niets anders had kunnen doen dan dezelfde verzen weder over en over te maken, of hij had zijne opvoeding moeten uitbreiden door het te verloeren. Evenwel, schoon ik niet twijfel of zij waren heel mooi, en heel stichtelijk, en heel nuttig voor vele oogmerken in het leven, en wel waardig om levenslang onthouden te worden, twijfelde ik toch of het niet voordeelig voor Richard zou zijn geweest, als Iemand hem een weinigje bestudeerd had, in plaats van hem zooveel daarop te laten studeeren.

(k wist wel is waar niets van de zaak, en weet zelfs nu nog niet, of de jonge hoeren van het classieke Rom e en O r i eken lan d ook zooveel verzen maakten en of de jonge heeren 1 van eenig ander land dat wel ooit deden.

„Ik kan maar volstrekt niet verzinnen,quot; zeide \' Richard peinzende, „wat ik liefst zou worden. Behalve dat ik zeer zeker weet, dat ik geen geestelijke wil worden, zou ik er wel orn willen

laten raden.quot; ..... „Gij hebt geene genegenheid

voor het vak van mijnheer Kenge?quot; zeide mijnheer .larndyce. ,i)at weet ik niet, mijnheer,quot; antwoordde Richard. „Ik houd veel van boot-roeien, en procureursklerken komen veel op het water. Het is een heerlijk beroep.quot; ,Chirurgijn quot; zeide mijnheer .Tarndyee, „Dat is het, mijnheer!\' riep Hichard uit.

Ik twijfel of h\\j er wel ooit voorheen aan gedacht had.

„Dat is het, mijnheer!quot; herhaalde Richard met

geestdrift. „Daar hebben wij het eindelijk, ühirur-gijn.quot;

Hij liet zich door geen lachen daarvan afbrengen, schoon hij er zelf hartelijk om lachte. Hij zeide, dat hij nu zijn beroep had gekozen, en hoe ^: moer hij er over dacht, des to duidelijker zijne roeping gevoelde; de heelkunde was juist zijn vak. Vreezende, dat hij alleen tot dit besluit kwam, omdat hij, nooit gelegenheid gehad hebbende om te ontdekken waartoe hij geschikt was, en nooit aanleiding gekregen hebbende om tot die ontdekking te komen, nu met het nieuwste ^: denkbeeld ingenomen was, en zich verheugde van den last van het overdenken bevrijd te zijn, verwonderde ik mij of het Latijnsche-verzemna- ! ken dikwijls daarop uitliep, dan of het geval van | Richard eene uitzondering was.

Mijnheer Jarndyce gaf zich veel moeite om ernstig met hem te spreken, en hem onder het oog te brengen dat hij in zulk eene gewichtige zaak zich zeiven vooral niet moest misleiden. Xa lt; zulk een onderhoud was Richard zelf eenigszins ernstig; maar telkens zeide hij Ada en mij, „dat alles goed was.quot; en begon dan over iets anders ! te praten.

„Bij den hemel!quot; riep mijnheerBoythorn uit, die zich krachtig voor de zaak interesseerde — schoon ik dit niet behoef te zeggen, want hij kon nooit iets Hauw doen, „ik ben opgetogen een jongmensch te zien, die zich met lust en ijver aan dat edele beroep wijdt! Hoe meer ijver er in is. des te beter voor het menschdom, en des te erger voor die gemeene groote heeren, ; die er behagen in scheppen om die heerlijke kunst bij de wereld in minachting te brengen. Bij alles wat laag en verachtelijk is,\'riep rnijn-heer Boythorn uit, „de behandeling der chitur-gijns op de schepen is zoodanig, dat ik de bee-iu n — beide beenen — van ieder lid van den Admiraiitcitsraad aan eene samengestelde beenbreuk zou willen onderwerpen, en ieder bevoegd heelkunstenaar op straf van deportatie verbieden ze te zetten, als het geheele stelsel niet in acht en veertig uren veranderd was.quot; „Zoudt gij hun geene week willen geven ?quot; vroeg mijnheel Jarndyce. „Neen,quot; zeide mijnheer Boythorn met vastheid. „Volstrekt niet. Acht envoeitig uren! Wat corporation, kerspelen, armbesturen en dergelijke vergaderingen van botterikken betreft, die bijeenkomen om zulke redevoeringen te wisselen, dat zij, bi j den hemel, voor de rest van hun ellendig aanzijn in kwikzilvermijnen moesten aan het werk gesteld worden, al waie het maar om hun verfoeilijk Engelsch te beletten eene taal te ontreinigen, die voor het aanschijn der zon gesproken wordt wat die kerels betreft, die laaghartig misbruik maken van den ijver van kundige mannen, om de onschatbare diensten van hunne beste levensjaren, hunne lange studie en kostbare opvoeding, te beloonen met een salaris, te gering voor een klerk, ik

wilde ze allen den hals laten omdraaien, en hunne schedels in de snijkamer ten toon laten stellen ter beschouwing voor de treheele faculteit opdat de jonge leden vroeg zouden kunnen zien en meten, hoe dik schedels wel kunnen worden.quot;

Hij besloot deze heftige verklaring met ons vriendelijk glimlachend in het rond aan te zien, en eensklaps een „Ha, ha, ha!\' uit te bulderen, hetwelk zoo lang aanhield, dat ieder ander mensch er onder had moeten bezwijken.

Daar Richard, na den afloop der herhaalde bedenktijden, die mijnheer Jarndyce hem had aangeraden, nog bleef zeggen, dat zijne keus gevestigd was; en hij Ada en mij nog even bepaald bleef verzekeren, „dat alles goed was,quot; werd het raadzaam mijnheer Kenge er over te spreken. Mijnheer Kenge kwam dus op zekeren dag dineeren, en in zijn stoel achteroverleunende, en zijn lorgnet al om en omdraaiende, in dezelfde houding die ik mij van hem herinnerde toen ik nog een klein meisje was, sprak hij met dezelfde heldere, galmende stem.

„Ha. ha!\' zeide mijnheer Kenge. „Ja well Een zeer goed vak, mijnheer Jarndyce, een zeer goed vak.\' — „Maar er moet vlijtig en ijverig gestudeerd worden om er in te vorderen,quot; merkte mijn voogd aan, met een blik naar Richard. ,0, zonder twijfel,quot; zeide mijnheer Kenge. „Vlijtig en ijverig.\' — „Maar dat is meer of minder het geval met ieder vak van eenig belang,quot; zeide mijnheer Jarndyce. „het is geene bijzondere noodzakelijkheid, die men door eene andere keus zou kunnen ontgaan.quot; - „Wel neen,quot; zeide mijnheer Kenge. „En mijnheel\' Richard Carstone, die zich zoo verdienstelijk heeft gekweten in de - zal ik zeggen in de classieke bosschages -waarin hij zijne jeugd heeft doorgebracht, zal zonder twijfel de naarstigheid, die hij zich heeft aangewend door het maken van verzen iu die taal, waarin, als ik mij niet vergis, gezegd is dat een dichter geboren, niet gemaakt wordt, nu toepassen op den bij uitstek practischen werkkring, dien hij binnentreedt.quot; „Gij kunt er op aan,quot; zeide Richard op zijn luchtig rondbor-stigen toon, „dat ik het fiks zal aanpakken en mijn best doen.quot; „Heel goed, mijnheel\'Jarndyce,quot; zeide mijnheer Kenge, vriendelijk knikkende. „Als mijnheer Richard ons verzekert, dat hij het, fiks zal aanpakken en zijn best doen,quot; nog eens met welgevallen knikkende bij deze uitdrukkingen, „wilde ik u in overweging geven, dat wij nog maar te zoeken hebben naar de beste manier om hem het doel zijner eerzucht te doen bereiken. Wat nu aangaat, mijnheer Richard bij een voornaam chirurgijn te plaatsen. Heeft men alreeds iemand op het oog?quot; „Niemand, Rick, geloof ik ?quot; zeide mijn voogd. — „Niemand, mijnheer,\' zeide Richard. — „Juist!quot; merkte mijnheer Kenge aan. „En wat nu de conditiën betreft. Heeft men daaromtrent eene bijzondere voorkeur?quot; — „Ne een,quot; zeide Richard. „Juist!quot; merkte mijnheer Kenge weder aan. — „ik zou gaarne wat afwisseling hebben,quot; zeide Richard. „Ik meen gelegenheid om veel ondervinding op te doen.quot; — „Een voornaam ver-eischte, zonder twijfel,\' zeide mijnheer Kenge. „ Ik geloof, dat dit gemakkelijk te schikken zal zijn, mijnheer Jarndyce. Wij hebben maar vooreerst een chirurgijn te vinden, die aan ons oogmerk voldoet, en zoodra wij ons verlangen — en. zal ik er bijvoegen, onze geneigdheid om een leergeld te betalen? bekend maken, zal onze eenige moeilijkheid zijn eene keus te doen uit een getal van aanbiedingen. In do tweede plaats moeten wij die- kleine formaliteiten in acht nemen, die ons door onzen leeftijd, en door de omstandigheid dat wij ons onder de voogdij van het Hof bevinden, worden voorgeschreven. Wij zullen het spoedig naar hartelust kunnen „aanpakkenquot;, om met mijnheer Richard\'s eigene cordaatheid te spreken. Het is eene toevalligheid,quot; zeide mijnheer Kenge, met iets zwaarmoedigs in zijn glimlach, „eene van die toevalligheden. die misschien wel en misschien niet eene verklaring vereischen boven niize tegenwoordige beperkte vermogens, dat ik een neef in het vak der chirurgie heb. Hij zou misschien door u geschikt kunnen geacht worden, en zou misschien genegen zijn om dit voorstel aan te nemen. Ik kan even weinig voor hem instaan als voorn, maar het zou misschien kunnen zijn.quot;

Daar dit reeds een uitzicht gaf\', werd er bepaald, dat mijnheer Kenge met zijn neef zou spreken. En daar mijnheer Jarndyce reede vroeger had voorgesteld om ons voor eenige weken naar L p n d e n te brengen, werd er dns anderen daags afgesproken, dat wij nu terstond zouden gaan, en Richard\'s aangelegenheid met deze reis in verband brengen.

Daar mijnheer Boythorn ons in die week ver liet, namen wij onzen intrek op vroplijke kamers, dicht bij O x f o r d - 81 r e e t, boven een behanger. Londen was een groot wonder voor ons, en wij waren uren achtereen uit, om de merkwaardigheden te zien, die minder onuitputfi-lijk bleken te zijn dan onze krachten. Wij bezochten ook met groot vermaak de voornaamste t heaters, en zagen alle stukken, die de moeit e waard waren. Ik spreek hiervan, omdat het in de komedie was, dat mijnheer (éuppy mij weder begon lastig te worden.

Ik zat op een avond met Ada voor in eene loge, en Richard was op de plaats, die hem het best beviel, achter Ada\'s stoel, toen ik toevallig naar beneden in het parterre kijkende, mijn-hein\' (Juppy zag, die met zijn haar glad over zijn hoofd gestreken, en een gezicht waarop het grootste jammer stond afgemaald, naar mij opkeek. ik gevoelde de geheele voorstelling door, dat hij geen oogenblik naar de acteurs keek, maar aanhoudend naar mij tuurde, en dat altijd

met eene zorgvuldig bestudt erde uitdrukking van di- grootste rampzaligheid en diepste neerslachtigheid.

Dit bedierf dien avond al mijn vermaak, omdat het zoo belachelijk was en mij zoo verlegen maakte. Maar van dien tijd af gingen wij nooit naar de komedie, of wij zagen mijnheer (lt;uppy in het parterre altijd met /.ijné haren gladgestreken, zijne boordjes omgeslagen en eene algemeene flauwheid in zijn uitzicht. Als hij er nog niet was als wij kwamen, en ik begon te hopen dat hij niet komen zou, en mij voor eene poos aan mijne belangstelling in het stuk overgaf, was ik zeker zijne kwijnende oogen te ontmoeten, als ik dit allerminst verwachtte, en van dat oogenblik af kon ik er op aan, dat zij den geheelen avond up mij gevestigd hieven.

Ik kan waarlijk niet zeggen, hoe onrustig dit mij maakte. Als hij zijne haren had opgestreken of zijne bopt\'djes opgezet, zou het toch al erg genoeg zijn geweekt; maar te weten, dat die zotte figuur mij altijd aanstaarde, \' n dat altijd met zulk eene ov rdi\' vem vertooning van neerslachtigheid, hinderde mij zoodanig, dat ik niet om het spel durfde lachen of schreien, ja niet eens spreken of mij bewlt; gen. Ik scheen niets natuurlijks nifor te kunnen doen. Mijnheer Guppy ti ontsnappen door achter in di loge te gaan zitten, kon ik ook niet, daar ik wist, dat Hicliard en Ada er op rekenden mij b\\j zich tlt;\' hebben, en nooit zoo genoeglijk, met elkander hadden kunnen pniten, als er iemand anders op mijne plaats had gezeten, ZoO zat ik daar. niet wetende waar ik mijiv oogen morst laten want waar ik quot;uk beenzag, overal volgden mil mijnheer Guppy\'s oogen: en dan U- denken aan de schrik kei ijki\' onkosten, waarop dat jonge mensch zich om mijnentwil joeg.

Somtijds dacht ik om er mijnheer Jarndyce over te spreken. Maar dan vreesde ik dat het jonge mensch zijtir hel rekking zou verliezen, en ik hem zon ruïneeren. Sumtijds dacht ik het aan Richard te zeggen, maar dan werd ik afgeschrikt door de mogelijkheid, dat hij met mynheer (inppy zou vechten en hem een blauw oog geven, somtijds dacht ik, moest ik ■ en donker gezicht legen hein zetten of mijn hoofd sc hudden. Maar dan geveelde ik, dal ik dit niet kon doen, somtijds dacht ik, quot;f ik niet nan zijne moeder zou schrijven, maar clan begreep ik, dat ik door eem briefwisseling te openen, de zaak nng erger zou maken. Altijd kwam ik ti n laatste tot het Iquot; • -luit, dat ik er niels aan kon doen. Mijnheel (hippy\'s volharding deed hem niei alleen geregeld in ieder theater komen waar wij hei n gingen, maar ook buiten in hel gedrang verschijnen, ja zelfs achter op onze vigilante klimmen waai ik zeker ben, dat men hem twee- ofdriemaal tns--iclien de geduchtste ijzeren pennen hoeft zier. ■ipartelen. Als wij thuis wan n gekomen, betrok hij de wacht by een paal tegenover ons huis.

De behanger, bij wien wij kamers hadden, woonde 0]) den boek van eene kruisstraat, en ikwasbang om aan het venster te komen, uit vrees van hem (gelijk ik eens bij maneschijn deed) tegen den paal te zien staan leunen en kou vatten. Als mijnheer Guppy niet, gelukkig voor mij, over dag-zijne bezigheden had gehad, zou ik waarlijk geene rust van hem gehad hebben.

Terwijl wij die vermakelijkheden bijwoonden, waaraan miinheer Guppy op zulk eene zonderlinge manier deel nam, werden de zaken, die ons gedeeltelijk naar de stad hadden doen komen, niet verzuimd. De neef van mijnheer Kenge was zekere mijnheer Bay ham Badger, die te O he 1-sea eene goede praktijk had, en bovendien aan eene grootc openbare inrichting was verbonden. Hij wus zeer genegen om Richard in huis te nemen en het oog op zijne studie te houden: en daar bet scheen, dat deze met goede vooruitzichten ondei niijnhei r Badgei \'s dak kon worden ondernomen, en mijnbeer Badger veel zin in Richard had, en Richard zeide, dat mijnheer Badger hem „wel genoegquot; beviel, werd er tent overeenkomst gesloten en de goedkeuring van den lord-kuiiseiier daarop verzocht, waarmede alles was afgedaan.

Op den dag toen de zaak in orde gebracht zou worden, waren wij allen bij mijnheer Badger ten eten gevraagd, 1 iet zou geheel en f a mill lt; wezen, zeide mevrouw Badger\'s briefje, en wit vonden dus geenedames behalve mevrouw Badger z.elvi . /ij zat in haar salon, omgeven van verschillende voorwerpen, die te kennen gaven dat zij wat b lt;•kende, wat piano speelde, wat guitaar speelde, wat harp speelde, wat zong, wat borduurde, wat las, wat verzen maakte en wat botaniseerde. Zij was eene damt- van ongeveer vijftig jaren, naar mij dacht, jeugdig gekleed, en had eene zeer fraaie kleur. Als ik bij de lijst hartT talenten nog voeg, dat zij een beetje r o u g e legde, wil ik niet zeggen dat daar eenig kwaad in stak.

Mijnheer Bayharn Badger zelfwas een l\'risch, blozend, levendig heertje, met eene zwakke stem. witte tanden, lichte haren en verwonderd! oogen, eenige jaren jonger, zou ik zeggen, dan zijne vrouw. Hij liep zeer hoog met haar, maar vooral om de maar het ons voorkwam) zonderlinge reden, dat zij drie mannen had gehad. Wij waren nauwelijks gaan zitten, of hij zeide tot mijnheer Jarndyce, op e» n triorn feerenden toon:

Jiij zoudt welhaast niet denken, dat ik mevrouw Hay li am Badger\'s derde was?quot; „indei daad?quot; zeide inljnheer Jarnd.vce. „Haar der delquot; zeide mijnheer Badger. „Mevrouw Baybam Badger heeft het aanzien niet, juffrouw iSutn-mei son, van eene dame, die al twee vorige man nen heeft gehad!quot; „Lang niet.quot; zei de ik, .Kn zeer merkwaardige mannen!quot; zeide mijn heer Hadgi r op een toon van vertrouwen. „Ka-

pitein Swosser, van de koninklijke marine, die mevrouw Badger\'s eerste man is geweest, was een zeer uitstekend otlider. De naam van professor Dingo, mijn onnmUleïlijken voorganger, heeft eene Europeesche vermaardheid.quot;

Mevrouw Badger hoorde iiem en glimlachte.

„Ja, melieve!quot; zeide mijnheer Badger, in antwoord op dien glimlach. „Ik maakte voor mijnheer Jarndyce en juffrouw Summerson de opmerking, dat gij al twee vorige mannen hadt gehad beide zeer uitstekende personen. Zij vonden dat, gelijk men algemeen doet, moeie-lijk te gelooven.quot; -• „ik was even twintig,quot; zeide mevrouw Badger, „toen ik met kapitein Swosser van de koninklijke marine trouwde. Ik ben in de Middellaridsehe Zee met hom gewenst, en ik ben een compleet matroos. Op den twaalfden verjaardag van mijne eerste bruiloft werd ik de vrouw van professor Dingo.quot; „Van Europee-sc-he vermaardheid,quot; voegde mijnhe r Badger er piiinensinonds bij. - „En toen mijnheer Badger en ik een paaiquot; werden,\' vervolgde mevrouw Badger, „trouwden wij ook op denzelfden dag van hei Jaar. ik luid eene gehechtheid aan dien dag gekregen.quot; „Zoodat mevrouw Badger met drie mannen getrouwd is — waarvan twee uitstekende personen,quot; zeide mijnheer Badger, do feiten opsommende, „en dat telkens op den een en twintigsten Maart, \'s morgens om elf uur.quot;

Wij gaven allen onze verwondering te kennen.

, A Is mijnheer Badgerniet zoo bescheiden was,quot; zeide mijnheer Jarndyce, „zou ik de vrijheid nemen om hem te verbeteren, en zeggen drie uitstekende personen.quot; „Wel bedankt, mijnheer Jarndyce Iquot; zeide mevrouw Badger, „wat ik hem ook altijd zeg!quot; „En, melieve,quot; antwoordde mijnheel- Badger, „wat zegi ku altijd? Dat ik zonder zooveel onderscheidingals ik in mijn vak mag hebben verwor ven (en welke onze vriend mijn heer i\'arstonc eerlang zal kunnen beoordeelt in te willen verkleinen, zoo verwaand niet ben neen, waarlijk zoo onredelijk niet ben,quot; zeide mijnheer Badger tot ons in het algemeen „om mijne reputatie gelijk te willen stellen met mannen vaii den eersten rang, zooals kapitein Swosser en professor Dingo. Misschien zult gij wel eenig belang stellen, mijnheer Jarndyce,\' vervolgde nüjnheer Badger vooruitgaande naar de achterkamer, „in dit portret van kapitein Swosser, IB t is geschilderd toen hij van liet Amerikaan-scho station rhuis was gekomen, waar hij de landziekte had geluid. Mevrouw Badger houdt het voor te geel. Maar la t is toch een zeer fraaie kop. Een zeer fraaie kop.quot;

W ij allen herhaalden: „Een zeer fraaie kop!\'

„Ik gevoel, als ik dit portret aanzie,quot; zeide mijnheer Badger, „dat dit een nnm is, dien ik gaarne had willen zien. Het teekent geheel en iil den man van den eersten rang, gelijk kapitein ,Swoss( r zoo bij uitstek was. Aan den anderen kant professor Dingo, ik heb hem wed gekend

- in zijne laatste ziekte over hem geprakti-zeerd; - eene sprekende gelijkenis! Boven de piano mevrouw Bayham Badger als mevrouw Swosser, Boven de sofa, mevrouw Bayham Badger als mevrouw Dingo. Van de tegenwoordige mevrouw Bayham Badger bezit ik het origineel, | en heb ik geene kopie.quot;

Men kwam nu zeggen, dat het diner ger ed was. en wij gingen naar beneden. Het was een I zeer fatsoenlijk diner, en alles op de tafel was j even fraai. Maar de kapitein en professor speelden mijnheer Badger nog altijd door het hoofd, en daar Ada en ik de eer hadden van ons onder zijne bijzondere zorg te bevinden, kregen wij nog genoeg van hen te liooren.

„Water, juifrouw Summerson. Laat ik! Niet dat glas, als het u belieft. James, geef professors glas,\'

Ada bewonderde eenigt• gemaakte bloemen onder eene stolp.

„Verbazend hoe hing zij zich goed houden!quot; j zeide mijnheer Badger. „Mevrouw Bayham Badger heeft ze present gekregen teen zij in deMid-dellandsche Zee was,\'

Hij noodigde mijnheer Jarndyce om een glas Bordeaux te drinken,

„Niet dien Bordeaux:quot; zeide hij. „Neem mij niet kwalijk! Dit is eene gelegenheid, en bij gt; ene gelegenheid kom ik voor den dag met een bijzonderen Bordeaux, dien ik toevallig heb. - James, kapitein Swosser\'s wijn! Pit is een wijn, mijnheer Jarndyce, diemde kapitein heeft meegebracht, ik durfniet zeggen hoeveel jaar geleden, Melieve, ik wil gaarne eens van dien wijn niet u drinken. James, kapitein Swe.ssers Bordeaux voor mevrouw, Melie ve, uwe gezondheidl* Na den maaltijd, toen wij daim.- hlt; engingen, namen wij mevrouw Badger\'s eersten ent weeden echtgenoot met, ons mede. Mevrouw Badge r gaf ons in he t salon eene korte schets van het leven en bedrijf van kapiu in Swosser vóór zijne huwelijk, e\'ii een uitvoerig bericht van hem sedert don tijd toen hij op haar verliefde, op een bal aan boord van de Crippler, eloor de; olticieren van dat schip gegeven, toen het op de reodo van Plymouth lag,

„Die lieve, oude Crippler!\' zeide mevrouw Badger haar hoofd schuddende. «Bet was een mooi schip, en een eerste zeiler, zooals kapitein Swosser placht te zegge n. (üj moet het, mij niet kwalijk nomen als ik nu ep dan ee-fl, scheeps-woord gebruik; want eens was ik complcet eeïii matroos. Kapitein Swosser hield van dat schip om mijnentwil. Toen het geen dienst meer deed, zeide hij dikwijls, dat hij, als hij rijk genoeg was om het oude hol te koopen, een opschrift zou laten zetten in de planken van het halfdek, waar wij indequad ril le hadden gestaan, toen hij ove rstaag werd gi smeten eloor dat schot uil mijn top. Dat was zijne scheepsniiinier om van mijne oogen te spreken.quot;

Mfvrouw Badger schudde haar hoofd, zuchtte en keek in den spiegel.

„Het was eene groote verandering van kapitein Swosser op professor Dingo,\' hervatte zij met een zvvaannoedigen glimlach, „ik had er in het eerst veel gevoel van. Zulk eene geheele om wenteling in mijne manier van leven. Maar de gewoonte, met de wetenschap vereenigd vooral de wetenschap verhardde mij ertegen. Daar ik professors eenig gezelschap was op zijne botanische tochtjes, vergat ik bijna, dat ik ooit op het water was gewei st, en werd ik zelve een geleerde. Het is zonderling, dat professor geheel het tegendeel van kapitein Swosser was, en dat mijnheer Badger niet het minst naar een van beiden gelijkt.quot;

Toen gingen wij over tot een verhaal der sterfgevallen van kapitein Swosser en professor Dingo, die beide zeer erge kwalen schenen gehad te hebben. in den loop van dit verhaal deelde mevrouw Badger ons mede, dat zij nooit meer dan eens smoorlijk verliefd was geweest ; en dat het voor-werp (ie/er hartstochtelijke genegenheid, die nooit mei hare eerste frischheid teruggeroepen kon worden, kapitein Swosser geweest was. De professor lag nog allerakeligst te sterven, en mevrouw Badger gaf ons juist eene nabootsing van de manier, waarop hij met groote moeite uitbracht: „Waar is Laura? Laat Laura mij mijn broodwater geven!\' toen het binnenkomen der heeren hem naar het graf verwees.

Nu merkte ik dien avond op, gelijk ik reeds eenige dagen had opgemerkt, dat Ada en Richard meer dan ooit op elkanders gezelschap gesteld waren; hetgeen niet meer dan natuurlijk was, daar zij zoo spoedig zouden moeten scheiden. Ik was dus met zeer verwonderd, toen ik, thuis gekomen en met Ada alleen zijnde, haar stiller dan gewoonlijk vond; hoewel ik er niet op verdacht was geweest, dat zij in mijne armen zou vallen en haar gezichtje verbergen, om zoo met mij te spreken.

,Lieve Ksther,quot; fluisterde Ada. „Ik heb u een groot geheim te vertellen.\'\'

Een machtig geheim zeker,mijn liefje! dacht ik.

, Wat is het, Ada?quot; „O Esther, gij zoudt, het nooit raden.\' — „/.al ik beproeven het te raden?quot; ,.() neen! Hat niet! Och neen, doe dat niet!quot; zeido Ada, erg schrikkende van de gedachte, dat ik dit zou doen. „Nu zal het mij toch verwonderen wat het wezen zal,quot; zeide ik, alsof ik ei\' mij op bedacht. „liet is,quot;zeide Ada tluisterend. „Het is over mijn neef Ki-chard.quot; ..We|. mijn liefje!\' zeide ik, hare glanzige lokken kussende, die alles waren wat ik van haar zien kon. „En wat van hem?\' ,0 Ksther, gij zoudt het nooit raden!quot;

Het was zoo streelend haar zich zoo aan mij te voelen vastklemmen en haar gezichtje wegstoppen: en te weten, dat zij niet van droefheid schreide, maar in eene zachte verrukking van blijdschap, fierheid en hoop, dat ik haar nog niet wilde helpen,

,11 ij zegt ik weet wel, dat het heel dwaas

is, want wij zijn allebei nog zoo jong.......maar hij

zegt,quot; met eene uitbarsting van tranen, „dat hij mij innig lief heeft, Esther.quot; - „Doet hij waarlijk?quot; zeide ik. „Wel, zoo iets heb ik nog nooit gehoord! Wel, meisjelief, dat had ik u voor weken en weken al kunnen zeggen.quot;

Ada haar blozend gezichtje met blijde verrassing te zien opheffen, en mij om den hals vallen, en lachen, en schreien, en nog hooger blozen, en wederom lachen, was zoo streelend!

„Wel, liefje,quot; zeide ik, „voor welk een gansje moet ge mij toch houden! I w neef Richard heeft u al liefgehad, en dat zoo duidelijk laten zien als hij kon, voor ik weet niet hoelang!quot; — „En gij hebt er toch nooit een woord van gezegd!\'

„Neen, liefje. Ik wachtte, tot men het mij zou zeggen.quot; „Maar nu ik het u gezegd heb, vindt gij het toch niet kwaad van mij, doet gij wel!\' hervatte Ada. Zij had mij door hare liefkoozingen kunnen bewegen om „Neenquot; te zeggen, al was ik de hardvochtigsto Duenna van de wereld geweest. Dit nog niet zijnde, zeide ik zeer gewillig „Neen.quot; — „En nu,quot; zeide ik, „weet ik het ergste.quot; ,(), dat is eigenlijk nog het ergste niet, lieve Esther!quot; riep Ada, mij vaster omklemmende, en legde nog eens haar hoofdje aan mijne borst. — „Niet?quot; zeide ik. „Zelfs dat nog niet?quot; ~ „Neen, zelfs dat nog niet,\' zeide Ada, haar hoofd schuddende. „Wel, gij wilt toch niet zeggen quot; begon ik schertsende.

Maar Ada zag op, glimlachend door hare tranen heen, en zeide; „Ja, dat doe ik. Gij — gij weet het wel.\' En toen snikte zij uit: „Metgeheel mijn hart. met geheel mijn hart, Esther!quot;

Ik zeide haar lachende, dat ik dit ook wel geweten had, evengoed als ik het andere had geweten. AVij gingen voor het vuur zitten, en ik had een poosje al den praat alleen (hoewel dat toch ook niet veel was) en Ada was spoedig kalm en vergenoegd.

„Denkt gij, dat mijn neef John iets weet. Besje Durden?quot; zeide zij. — „Als mijn neef John niet blind is, liefje,quot; antwoordde ik, „zou ik denken, dat mijn neef John nagenoeg evenveel weet, als wij weten.quot; - „Wij wilden met hem spreken eer Richard heengaat,\' zeide Ada schroomvallig, „en wij wilden, dat gij ons raad zoudt geven en hot hem zeggen. Misschien zoudt gij er niet tegen hebben, dat Richard binnenkwam, Besje Durden?\' „O, Richard staat buiten, doet hij, liefje?quot; zeide ik. „Ik ben er niet heel zeker van,quot; antwoordde Ada, met eene bedeesdheid en eenvoudigheid, die mijn hart zouden gewonnen hebben, als zij het niet reeds lang had gewonnen; „maar ik denk toch dat hij voor do deur staat te wachten.\'

Paar stond hij natuurlijk. Zij zlt; tteri aan beide

kanten van mij een stoel, en namen mij zoo tusscben hen beiden, en schenen waarlijk op mij verliefd te zijn geworden, in plaats van op elkander ; zoo vertrouwelijk waren zij met mij en zoo liefkoosden zij mij. Ik liet hen eene poos op hunne wilde manier begaan, zonder hen te stuiten ik had er zelve te veel behagen in, - en toen kwamen wij langzamerhand tot de overweging hoe jong zij nog waren, en hoe er nog verscheidene jaren moesten veiioopen eer er iets vah deze jeugdige liefde kon komen, en hoe er dan alleen geluk van kon komen als zij bijt, naar mijn voogd in de kamer, die wij in de stad in plaats van de bromkamer gebruikten, en zeide hern, dat mij in vertrouwen was opgedragen hem iets te zeggen.

„Wel. vrouwtje,\' zeide hij, zijn boek dichtslaande, „als gij die opdracht hebt aangenomen, kan er geen kwaad insteken.quot; - ,. Ik hoop van neen, Voogd,quot; zeide ik. „Ik kan er voor instaan, dat er geene achterhoudendheid )n steekt, want het is pas gisteren gebeurd.\' „Zooien wat is het, Esther?quot; „Voogd,quot; zeide ik, „gij herinnert u nog wel den gelukkigen avond,

waar en duurzaam was, en hun een vast besluit inboezemde om hun plicht jegens elkander te betrachten, met trouw en volharding, altijd de een om des anderen wil. Richard zeide, dat hij zich voor Ada de vingers tot op het been toe wilde afwerken, en Ada zeide, dat zij hetzelfde voor Richard wilde doen, en zij gaven mij allerlei teedere en verstandige namen, en wij zaten daar den hal ven nacht te raadplegen en te praten. Eindelijk beloofde ik hun, eer wij scheidden, dat ik des anderen daags met hun neef John zou spreken.

Zoo ging ik des anderen daags, na hetont-toen wij pas op het Verlaten Huis waren gekomen. Turn Ada in die donkeiv kamer zat te zingen ?quot;

Ik wenschte hem den blik in het geheugen te brengen, dien hij mij gegeven had; en als ik mij niet zeer vergis, zag ik, dat mij dit gelukte.

„Omdat,quot; zeide ik, met eene kleine weifeling. ,Jigt;, molieve quot; zeide hij. „Haast u maar niet.\' „Omdat,\' zeidi\' ik, „Ada en Kichard op elkander verliefd zijn, cn elkander zoo gezegd hebbrn.quot; ..N^ru al ?quot; riep mijn voogd nit, geheel verbaasd. „Ja,quot; zeide ik. „en om u de waarheid te zeggen. Voogd, ik had het wel

et-nigszins verwacht.quot; Wel verduiveld,quot; zeide hij, .iiadl t,\'i dat?quot;

Uil zat zich i-ene poos te bedenken, niet ciilt;;n glimlach, die zph vriendi\'lijk was en hein zoogoed stond, op zijn levendig gelaat, en verzocht mij toen hun te doen weten, dat hij hen vei langde te spreken Toen zij kwamen nam hij Ada, op zijne- vaderlijkr manier, in zijn ei nen arm, i-n sprak hij Kiehai fl nu t Idijnioedigen ernst aan.

, Rick,quot; zeide mijnhei-r Jarndgt;\'ce. Jk hen blijdr, dat ik uw vertiouwen hel) gewonnen. Ik hoop het te behouden. Toen ik mijdeze betrekkingen tusschen ons vieren voorstelde, die mtin leven zoodanig hebben verhelderd, en zoovele- nieuwe redenen van belangstelling i n nieuwe vermaken hebben gegeven, dacht ik zeker wi-l in de verte aan demogelijkheid, dat gij en uw bevallig nichtje hier iwees maar niet verlegen, Ada, wees maar niet vi-liegen, liefje) het eens zoudt kunnen worden om ti zamen door het leven te wandelen. Ik zag, en zit nog, vele redenen die dat wen-se hel ijk maakten. Maar dat was in de verte. Rick, zeer in de verte!\'\' „Wij zien ook in di verti-, mijnheer.quot; zeid( Richard. ^Vel.quot; /.eide mijnhei-r Jarndyee. ,Dat is veigt;.t;indig. Hoort mij nu i.-c-ns aan, lieve jongelieden. Ik zou n kunfr-n zeggen, dat gij zeiven nog niet weei wat gij • igi-nlijk wilt; (lat er duizend dingen kunnen gebeuren om n van elkander te verwijderen; dat liet goed is, dat de keten van hloe-nu n, die gij opgenomen hebt, gemakkelijk te bi i-ken is. daar zij and\', rs \' i-ne keten van lood zou kunnen worden. Maar Hat wil ik niet doen. Zulke wijshi-id /al spoedig geno(-g komen,durf ik wel zeggen, als zij dan al komen moet. Ik wil aannemen, dat gij over ecnige jaren in uwe harten neg voor elkander zult zijn wat gy vandaag zijr. Al wat ik zeg. eer ik volgens die voor-cmderstelling ga sprirken, is. als gij moch t veranderen als gij m oC h t ondi-rvinden, dat gij ais man en vrouw meet\'\'-en alledaagscht-neetquot; en nicht voor i Ikandi r zijt, dan gij als knaap en rmTsje waart (neem mij ni\' t kwalijk, Rick. dat ik u nog voor geen man boud), schaamt u dan ook niet (an hi-t mij t,i- vertrouwen, want dat zou ook ni\' ts slechts of ongi-woons zijn. Ik ben maar alleen uw vriend en verre bloedverwant, ik heb gi-eni- macht liolt;\'lt;;tlt;naanul overu. Maar ik wi-nsrh en hoop uw vertrouwgt;\'n te belumilorij als ik zelf niets doe om het ti verbeuren.quot; Jk ben overtuigd, niijnlu-er.quot; antwoordde Ri i-hard. ..dat ik ook vooi- Ada sprnik, als ik zeg, dat gij di-sii-i ksti-macht over ons ln-zit - «• -»lt;• maclit, op ei-rbied, dankbaarhi id lt;-n geru-gen-hi id gt-grond, ••n die met eiken dag sterker wordt.quot; „Lieve neel Johti.quot; zeide Ada. op /tai «i-liouder lenm-nde, .mijn vaders plaatskan nooit w. • r ledig zijn. Al de liefde en eerbied, de- ik hem had kunnen bewij/.en. heb ikopu -iv. rgebre-ht, Kom aan 1quot; /.i idi ntijnh\'• i Jarnciyce. ..Nu ovi-r onze onderstelling. Nu slaan wij onze oogen op en zien hopend in het verschiet 1 Rick, de wereld ligt voor u, en het is waarschijnlijk, dat zij u zóó zal ontvangen als gij haar intreedt. Vertrouw op niets dan op de-Voorzienigheid en uwe eigene pogingen. Scheid j die twee nooit van elkander af, gelijk de hei- ¹ densche voerman deed. Standvastigheid Inde \' liefde is iets goeds; maar zij beduidt niets, en is niets, zonder standvastigheid in allerlei soort | van pogingen. Als gij de bekwaamheden iiadt van alle groote mannen, van voorheen en thans, zoudt gij niets goeds kunnen doen, zonder het ^: ernstig te willen en er sverk van te maken. Als j gij denkt, dat gij ooit in iets, hetzij groot of i klein, kunt slagen door het bij ongeregelde vlagen aan te vatten, in de gedachte, dat gij de Fortuin zoo wel zult dwingen, zie dan van dat verkeerde denkbeeld af, of zie van uw nichtje Ada af.quot; — „ik zal daarvan afzien, mijnheer,quot; antwoordde Richard met een glimlach, „als ik er tot nog toe iets van heb geloofd (maar ik hoop van neen), en ik zal mij door werken een weg banen naar mijn nichtje Ada in het hoopvolle verschiet.quot; ,1\'v st!quot; riep mijnheer .larn-dyce uit. „Als gij haar niet gelukkig zoudt ma-ktüi, waarom zoudt gij haardan willen winnen?quot; „Ik zou haar niet ongelukkig willen maken ^: neen, zelfs niet voor hare liefde,quot; zeide Richard trotsch. „Wel gezegd!\'riep mijnheer Jarndyee uit. „Dat is wel gezegd! Zij blijft bij iiiij tliuis. Bemin haar. Richard, in uw werkzaam leven, niet minder dan thuis, als gij haar bezoekt, en alles zal goed gaan. Anders zal alles slecht gaan. Dat is het eind van mijne preek. Ik denk, dat gij en Ada nu liever eene wandeling moest, gaan doen.quot;

Ada omhelsde hern teeder. Richard drukte hem hartelijk de hand, en toen gingen neef en nicht !•- kamer uit maar keken terstond nog eens binnen, om te zeggen dat zij naar mij zouden wachten.

De deur stond open, en wij beiden volgden

hen im t onz......gen, terwijl zij de naaste ka.

nier, waarin de zon scheen, door- en aan het andere einde uitgingen. Richard, met gebogen hoofd en hare hand door zijn arm getrokken, fprak zeer ernstig met haar ; en zy keek luisterende naar hem op en sehVen niets anders te zien. Zoo jong. zoo schoon, zoo vol hoop i-ti belofte. gingen zij met liriite schreden door den /.onneschijn, gelijk hunne ||lijde gedachten mis-scliii-n de aanstaande jaren doorvlogen \'-n die alien tot jari-n van zonm sriujn maakten. Zoo traden zij in de schaduw en verdwenen. Het was maar lt;•• n enkele lichtstraal geweest, die zoo geschitterd had. Toen zij heengingen werd de kamer donker en kwam er eene wolk voor de zon.

„Hel» ik gelijk gehad. Esther?quot; zeide mijn voogd, teen zij heen waren

Hij w a - zoo goed in zoo w\\js —en mij dan ti vragen of hij gelijk had gehad !

„Rick zal hierdoor missdiien de eigenschap bekomen, die hem nog ontbreekt - nog ontbreekt, al heeft hij zooveel goeds,quot; zeide mijnheer Jarndyce, zijn hoofd schuddende. „Ik heb Ada niets gezegd, Esther. Zij heeft hare vriendin en raadgeefster altijd bij zich.quot; En hij legde zijne hand vriendelijk op mijn hoofd.

Ik kon niet nalaten te toonen, dat ik eenigs-zins ontroerd was, schoon ik mijn best deed om het te verbergen.

„Kom, kom!quot; zeide hij. „Maar wij moeten ook oppassen, dat ons vrouwtje haar leven niet geheel in de zorg voor anderen verslijt.quot; „Zorg? Lieve Voogd, ik geloof dat ik de gelukkigs:c mensch van de wereld ben!quot; „Dat geloof ik ook,quot; zeide hij. „Maar de een of ander zal toch misschien ontdekken, wat Esther nooit ontdekken zai dat ons vrouwtje wel waard is om boven alle andere menschen in gedachten te worden gehouden.quot;

tk heb vergeten op de rechte plaats te vermelden, dat er nog iemand anders bij dat huiselijk diner was geweest. Dit was geene dame, maar een heer, een jong chirurgijn — bijzonder donker van kleur. I lij was vrij stil, maar ik vond hem verstandig en innemend. Ten minste, Ada vroeg mij of ik dat niet deed, en ik zeide ja.

X1V

WKUlKMAMKHÜIIHII).

Richard verliet ons reeds den volgenden avond, om zijne nieuwe loopbaan in te treden, en beval Ada in mijne zorg, met grpipte leederheid voor haar en groot vertrouwen op mij. Het trof mij toen, en het treft mij nog meer (als ik liet mij herinner) hoeveel zij beide om mij dachten, zelfs op dien tijd toen zij om zooveel anders t denken hadden. Ik was een deel van al hunne |dan-nen voor het tegenwoordige en de toekomst. Ik zou Richard eens in de week schrijven, en hem een getrouw bericht van Ada geven, die zelve om den anderen dag aan hom schrijven zou. Ik zou door zijne eigene hand van al zijn arbeid en al zijne vorderingen onderricht worden; ik zou zien hoe standvastig en volhardend hij zou zijn; ik zou Ada\'s spc elnootjt wezen als zij t rouw den; ik zou naderhand bij hen wonen; ik zou al de sleutel» van hun huis onder ïnij hebben; ik zou zoo gelukkig gemaakt worden als de dag lang wa-lt;.

„En als het proces ons rijk mocht doen wor den, Esther dat wel gebeuren kan, weel ge lquot;* zeide liicliard. om alles |c he kronen.

Ada\'s gezichtje betrok eenigszins.

„Mijne lieve Ada,quot; zeidlt;- Uichard. „Waarom niet?quot; „Het zou beter zijn als het on- maar terstond voorarm verklaarde.quot; zeide Ada. „O, dat wrri ik nog niet,quot; antwoordde Hie „maar in allen gevalle, het zal zoo terstond nog niets verklaren. Het heeft, de hemel weet in hoeveel jaren, nooit iets verklaard.quot; „Maar al te waar,quot; zeide Ada, „Ja, maar,\'hervatte Richard, veeleer datgene, wat haar blik aanduidde, dan hare woorden beantwoordende, „hoe langer het duurt, lieve nicht, des te dichter moet het bij de afdoening zijn, op eene of andere manier. Is dat nu niet redelijk ?quot; — „Gij weet het best, Richard. Maar ik vrees, dat het ons ongelukkig zal maken, als wij erop vertrouwen.\'

„Maai\', mijne Ada, wij zullen er ook niet op vertrouwen,quot; riep Richard vroolijk uit. „Wij kennen het te goed om er op te vertrouwen. Wij zeggen maar dat, als het ons rijk m och t maken, wij er niet tegen zouden hebben om rijk te worden. Het Hof is. volgens eene plechtige uitspraak der wet, onze knorrige, oude Voogd, i n wij moeten maar deuken dat, wat hei ons geeft (als het ons iets geeft), ons van rechtswege toekomt. Wij behoeven daaromtrent geene bedenkelijkheden te maken.quot; „Neen,quot; zeide \\da, „maar het kan wed beier zijn de geheele zaak te vergeten.quot; „Welnu!quot; riep Richard uit, „dan zullen wij ze vergeten. Wij laten het geheel proces in vergetelheid verzinken. Besje Durden zet een goedkeurend gezicht, en het is afgedaan.quot; ,Bosje IHirden\'s goedkeurend g« -zicht,quot; zeide ik, uit den kolï\'er opkijkende, waarin ik zijne boeken pakte, „was niet zeer zichtbaar toen gij er van spraakt; maar het staat toch goedkeurend, en zij denkt, dat gij niet beter kunt doen.quot;

Zoo zeide Richard dat het afgedaan was, en begon dadelijk, op geen anderen grondslag, zoovele luehtkasteelen te bouwen als tor versterking van den Ohineeschen muur genoeg zouden zijn. ilij vertrok zeer goedsmoeds. Ada en ik, die er op rekenden hem zeer te zullen misse n, begonnen onze stillere loopbaan-

Toen wij pas in Londen kwamen, waren wij bij mevrouw Jellyby aangegaan, maar waren niet zoo gelukkig geweest van haar thin is te vinden. Het bleek, dat zij ergens was gaan theedrinken en jongejuffrouw Jellyby had mede genomen. Behalve het theedrinken, zou er ook een redevoeren en briefschrijven plaats hebben over het nuttig\'! van he! kollieplantenj in verband niet de beschaving dei inboorlingen, in de volksplanting van Bo r r i oboola-O h a. Dit alles zou zonder twijfel genoeu aanwending van pen en inkt vereischen om dien uitgangvoorlian-dochter tot alles behalve i-ene vaeanlie ie maken.

Daar In i nu over den voor mevrouw Jellyby\'s terugkomst bepaalden tijd was, gingen w\\j nog eens bij haar aan. Zij was in de stad, maarniel thuis, daar zij zich terstond na haar ontbijt naar Mile Knd had begeven, voor zaken van Her ri obool a, in verband met eene maatschappij, die zich de Oost-Londenschc Hulp-liamifkalit noemde. Daar ik bij ons vroeger be/nek l\'eep\\

niet had gezien (dewijl hij toen nergens te vinden was en de keukenmeid half en half dacht, | dat hij met de aschkar moest zijn meegekuierd), vroeg ik nu wederom naar hem. De oesterschel-i pen, waarvan hij een huisje had gebouwd, lagen nog in do gang, maar hij was nergens te ont-| de kken, en de keukenmeid meende, dat hij de .schapen was nageloopen.quot; Toen wij met ecnige ! verwondering het woord „schapen\' herhaalden, zeide zij. o ja, op marktdagen liep hij zo som-| tijds na tot geheel buiten de stad en zag er dan, i als hij terugkwam, ontoonbaar uit.

Den volgenden morgen zat ik met mijn voogd aan het venster, en was Ada met schrijven bezig natuurlijk aan Richard toen juffrouw Jel-| lyby werd aangediend, en binnenkwam met Peepy aan de hand, dien ?4j gepoogd had eenigs-zins presentabel te maken, door het vuil in de 1 hoekjes van zijn gezicht en zijne handen te vegen, en zijne haren nat te maken en met hare vin-• gers op te kroezen. Alb s wat het lieve kind i aanhad was hem of te groot of te klein. Onder zijne andere tegenstrydigi\' sieraden droeg hij ren 1 hoed met een rand als een bisschop, en mofjes zoo klein als voor een bakerkindje. Zijne schoenen waren, op eene kleine schaal, lompe boerenschoenen, terwijl zijne beentjes, zoodanig met krabben overkruist, dat zij wel naar landkaarten geleken, bloot te voorschijn kwamen uit een zeer kort geruit broekje, uitloopende in twee geplooide strookjes van geheel verschillend patroon. D\'* knoopen, die van zijn geruit kieltje waren afgeraakt, waren blijkbaar aangevuld met andere van een rok van mijnheer Jellyby, zoo erg kopenichtig en zooveel te groot waren zij. Ze- r ongemee ne staaltjes van naaiwerk vertoonden zich op verschillende plaatsen zijner kleeding, waar deze! in der haast gelapt was. en ik he rkende dezelfde hand aan die van jonge\'juf-frouw .lellyby. Maar voorkomen had evenwel eene onverklaarbare verbetering onde rgaan. en zij zag e-r nu zeer aardig uit. Zij was zich wel bewust, dat de arme kleine Peepy met al hare moeite¹ toch nog eene mislukking was, en toonde dit, toen zij binnenkwam, door de manier, waarop zy eei\'r-.t naar hem omkeek e;n toen naar ons opzag. ..O lieve hemel!quot; z.eide mijn vooud... Vlakemst!quot; Ada en ik gaven haar eene hartelijke welkomst, en presenteerden haar aan mynheer .Tarneiyce, tot wieti zij, nadat zij was gaan zitte-n, zeide: „Compliment, van ma, en zij hoopt dat gij haar wel zult excuse-eten, want zij is aan hete-orri-geeren van proeven voor het plan. Zij zal vijf duizend nieuwe circulaires uitzenden, en zij weet wel. dat het u interesse, ren zal dit te hooren. Ik he\'b er een van nmdege\'bnielit. t\'ompliment van ma.quot; Daarmede legde zij het papier tanv.-üjk neirsi\'h op tafej. , Wel bedankt.\'\' z.eide mjiti vijul\'iI ,Ik !gt;■ n ntevrniiw .bdivby zcei- verplicht. lt;gt; He-ere.! Dat is toch een lastige wind!quot; W i; h elelen het druk met l\'e-e\'py, name n hem

zijn geestelijken hoed af, vroegen hem of hij ons kende en zoo voort, Peepy verschool zich eerst achter zijn elleboog, maar op het gezicht van oen koekje word hij vriendelijker, en liet toe, dat ik hem op mijn schoot nam, waar hij het stil zat op te knabbelen Mijnheer Jarndyce begaf zich daarop naar ele tijdelijke bromkamer, en jonge juffrouw Jellyby opende met hare gewone heftigheid het gesprek.

„ 1 Iet gaat in ThaviesTn n nog even slecht als ooit,quot; zeide zij. „Ik heb geen lust of rust in mijn leven. Praat van Afrika! Ik zou het niet erger kunnen hebben al was ik, hoe is het ook weer een man en een broeder!quot;

Ik wilde iets zeggen om haar te troosten.

„Het helpt niet, juffrouw Summerson,quot; riep zij uit, „schoon ik u toch bedank voor uwe goede meening. Ik weet hoe ik behandeld word, en ik Iaat mij niet ompraten. Gij zoudt u ook niet laten ompraten, als gij zoo behandeld werdt. Peepy, ga nu wat wilde-beestje spelen onder de piano.quot; ,,Ik wil niet,quot; zeide Peepy. - „Heel goed, gij ondankbare, stoute, ongevoelige jongen,quot; antwoordde jonge juffrouw Jellyby met tranen in de oogen. „Ik zal ook nooit weer ele moeite doen otn u aan te kleoden.quot; „Ja, ikzal gaan,Caddy!\' riep Peepy. die waarlijk een goed kind was, en door de verdrietelijkheiel zijner zuster zoodanigge-troffen werd, dat hij terstond ging. - „Hetschijnt iets heel gerings om van te gaan schreien,quot; zeide ele arme juffrouw Jellyby verontschuldigend, „maar ik ben geheel afgetobd. Ik heb vanmorgen teit twee! uur toe adressen op de nieuwe circulaires zitten schrijven. Ik heb zulk ee-n hekel aan het heele ding, dat ik daardoor alleen eene hoofdpijn krijg, dat ik uit mijne oogen niet zien kan. En ziet eens naar dat ongelukkige kind. Is er ooit zulk een vogelverschrikker geweest als hij?quot;

Peepy, gelukkig onbewust van zijn onooglijk voorkomen, zat achter een poot van do piano, en keek ons uit zijn hok met kalmte aan, onder het mommelen van zijn koekje.

, Ik heb hem naar he-t andere eind van de kamer gezonden \' zeide juffrouw Jellyby, haar stoel dichter naar ons toeschuivende, „omdat ik hem niet wilde; laten hooren wat wij zeggen. Hie kleine dingen zijn zoo slim! Ik wilde zeggen, dat het werkelijk erger met ons gaat dan nog ooit. Pa zal binnenkort bankroet moeten maken, en dan hoop ik. dat ma tevreden zal zijn. Dat zal aan niemand te danke n zijn dan aan ma.quot;

Wij zeiden te hopen, dat mynheer Jellyby\'» zaken nog niet in zulk een slechten staat waren.

„Hopen helpt niet, schoon het heel vriendelijk van u is,quot; antwoordde jonge juffrouw Jellyby, haar hoofd schuddende. „Pa heeft mij pas gistermorgen gezegd, (en schrikkelijk naar is hij er oven dat hij het niet langer kon uithouden, Als al onze winkeliers ons maar alles thuis zenden wat zij kwijt willen zijn, en de meiden daarmee doen wat zij willen, en ik geen tijd

heb om voor iets te zorgen, iil kon ik dat doen, en ma om niets geeft, dan zou ik wel eens willen weten hoe pa het kon uithouden, ik verklaar u, als ik pa was, zou ik wegloopen.quot; — „Lieve,quot; zeide ik met een glimlach. „Uwpapa denkt, zonder twijfel, om zijn huishouden.quot; ,0 ja, zijn huishouden is alles heel mooi, jutfrouw öummerson,quot; antwoordde zij, „maar wat voor pleizier heeft hij van zijn huishouden ? Zijn huishouden is niets anders dan rekeningen, vuil, ver-waarloozing, levenmaken, van de trappen vallen, verwarring en verdriet. Zijn ongeregeld huis gelijkt de geheele week door naar een groeten wasch -dag — behalve dat er niets gewasschen wordt quot;

Zij stampte met haar voet op den grond en veegde hare oogen af.

„Ik heb waarlijk zulk een medelijden met pa.quot; zeide zij, „en ben zoo boos op ma, dat ik geene woorden kan vinden om mij uit te drukken. Maar ik zal het niet langer verdragen, dat bt nik vast voornemens, ik wil niet al mijn leven eene slavin zijn, en ik wil mij niet langer door mijnheer Quale laten lastig vallen. Een mooi ding, ■waarlijk om met een Philanthroop te trouwen! Alsof ik daarvan nog niet genoeg had!quot;

Ik moet bekennen, dat ik zelve niet kon nalaten mij eenigszins boos op mevrouw Jellyby te maken, als ik dit verwaarloosde meisje hoorde, en wist hoeveel bittere waarheid er in hare scherpe gezegden lag,

„Als wij niet vertrouwelijk met elkander hadden gesproken, toen gij bij ons aan huis waart,quot; j vervolgde zij, „zou ik mij vandaag geschaamd hebben om hier te komen, want ik weet wel welk eene figuur ik bij u moet maken. Maar ik heb toch maar besloten om bij u aan te komen, vooral omdat ik u denkelijk niet zal weerzien, als gij weder in de stad komt.quot;

Zij zeide xlit zoo veelbeteekenend, dat Ada en ik elkander aanzagen, begrijpende, dat er nog meer zou komen,

„Neen,quot; zeide zij, haar hoofd schuddende, „geheel niet denkelijk! Ik weet, dat ik u beiden kan vertrouwen. Ik ben zeker, dat gij mij niet zult verraden. Ik ben geëngageerd.quot; „Zonder dat men er thuis van weet ?quot; zeide ik. „Wel, goede hemel, juffrouw Summerson,quot; antwoordde zij, zich met drift maar zonder gramstorigheid rechtvaardigende, „hoekan lietanders zijn? Gij weet wat rna is en ik behoef mijn armen pa niet nog mistroostiger te maken door i het hem te zeggen.quot; - „Maar zal het zijn ongeluk niet nog meer vei grooten, als gij zonder zijne voorkennis en goedkeuring trouwt, nielieve?quot; zeide ik. „Neen,quot; zeide jutfrouw Jellyby aangedaan, „Ik hoop van neen. Ik zou mijn best doen om het hem genoeglijk te maken als hij mij kwam zien; en l^cepy en de anderen zou ik beurtelings bij mij nemen; en dan zou er toch eenigszins op hen gepast worden.quot;

Die arme Caddy had toch een goed en gevoelig hart. Zij werd, toen zij dit zeide, al meer en meer aangedaan, en schreide zooveel over het ongewone huiselijk tafereeltje, dat zij zich voor den geest had geroepen, dat Peepy, in zijn hol onder de piano, er door geroerd werd, en zich met luide jammerklachten op zijn rug wierp. Het was niet voordat ik hem gehaald had om zijne zuster een kus te geven en ik hem weder op mijn schoot had genomen, en hem had laten zien, dat Caddy lachte (zij lachte met dat oogmerk opzettelijk), dat wij zijne gemoedsrust konden terugroepen; zelfs toen hing die een tijd lang daarvan af, dat hij ons beurtelings bij de kin mocht pakken en met zijn handje over ons gezicht strijken. Eindelijk, daar zijn gemoed nog niet tegen eene verbanning onder de piano bestand zou zijn, word hij op ten stoel gezel, om uit het venster te kijken, en toen hervatte zijne zuster, hem bij een been vasthoudende, hare vertrouwelijke mededeeling,

„Het begon daarmede, dat gij bij ons in huis kwaamt,quot; zeide zij.

Wij vroegen natuurlijk hoe zoo?

„Ik gevoelde, dat ik zoo lomp was,quot; antwoordde zij, „dat ik het besluit nam mij in allen gevalle in dat opzicht te verbeteren en te loei en dansen. Ik zeide ma, dat ik mij voor mij zelve schaamde en moest loeren dansen. Ma keek mij aan op die hatelijke manier van haar, alsof ik niet in het bereik van haar gezicht was; maar ik had vast voorgenomen om te loeren dansen, en zoo gina\' ik naar mijnheer Turveydrop\'s dans-academie in Newman-street,quot; — „Rn was het daar, lieve,quot; begon ik. „Ja, daar was hot,quot; zeide (\'addy, „en ik ben nui mijnheer Turveydrop geëngageerd. Er zijn twee hoeren Turveydrop, vader en zoon. Mijn mijnheer Tur veydrop is de zoon natuurlijk. Ik wonschte maar. dat ik beter was opgevoed en eene betere vrouw voor hom kon worden, want ik houd heel voel van liem.quot; —- Hot spijt mij dit te Imoivn, moei ik bekennen,quot; zeide ik. ,, Ik weet niet waarom het ii spijten zou,quot; antwoordde zij, een weinig angstig naar het scheen; „maar hoe dat zij, ik ben met mijnheer Turveydrop geëngageerd en hij houdt heel veel van mij. liet is nog mi go helm, zelfs aan zijn kant, omdat de oude heer Turveydrop aandeel aan de dansschool heeft, en hel hem hot hart zou breken, of anders toch oen schok geven, als het hom op eens gezegd werd. De oude heer Turveydrop is oen uiterst fatsoenlijk man uitorstfatsoonlijk.quot; - „Weet zijne vrouw er van ?quot; vroeg Ada. „De vrouw van den ouden heer Turveydrop?quot; antwoordde Caddy, met wijdgeopende oogen. „Wel. er is zoo iemand niet. Hij is weduwnaar.quot;

Wij werden hier door l\'eepy gestoord, aan wiens been zijne zuster, als zij iets met nadruk | zeide. zat te trekken en te rukken alsof hot eene schelkoord was, hetgeen hem zoo zeer deed, dat hij zich nu met een zeer treurig geluid owr zijn

lijden begon te beklagen. Daar hij mij om meck-lijden aanriep, en ik slechts toeluisterde, nam ik op mij om hem vast te houden. Jonge jut\'-frouvv Jellyby ging, na met een kus [\'eepy\'s vergiffenis gevraagd en hfcm verzekerd te hebben, dat zij hot niet zoo gemeend had, weder voort.

«Zoo staan de zaken,quot; zeide zij. „Als ik ooit mij zelve iets verwijt, denk ik toch altijd, dat het ma\'s schuld is. Wij zullen trouwen wanneer wij kunnen, en dan zal ik naar pa\'s kan-looi¹ gaan en aan ma schrijven. Het zal haar niet zeer ontroeren ; Ik ben voor h a a r maar pen en Inkt. Ken groote troost is,¹ zeide Caddy met een snik, „dat ik nooit meer van Afrika zal hooren als ik getrouwd ben. De jonge mijnheer Turveydrop haat dat land om mijnentwil; en als de oude heer weet, dat er zulk eenc plaats is, zal het al veel zijn.quot; „Hij was liet, dien gij zoo uiterst fatsoenlijk hebt genoemd, als ik wel heb,quot; zeide ik. — „Ja.quot; zeide Caddy, „hij is bijna overal vermaard om isfjne welgi•manier»! h\'-id,quot; „( 1\' •.•ft hij daarin dan les ?quot; vi gt;• .\\\';a.

„Neen, hij geeft geen les In leis bijzonders,quot; antwoordde Caddy. „Maar zijne welgemanierdheid is uitstekend.quot;

Caddy zeide vervolgens, met veel schroom en tegenzin, dat er nog iets was, dat zij ons wenschte te doen weten, en begrBëp, dat wij het moesten weten en hoopte, dat wij het niet kwalijk zouden nemen. Hit was, dat zij nader kennis had gemaakt, met juffrouw Kilte, dat half gekke oude vrouwtje; dat zij dikwijls s morgens vroeg daar naar toe ging. en haar minnaar voor het ontbijt eenlgi minuten lang sprak eenlge minuten maar. „ik ga daar ook wel op and\' ie uren,quot; zeide Caddy, „maar dan komt Prince er niet. !gt;• jonge mijnheer Turveydrop heet Prince; Ik wenschte wel, dat hij zoo niet heette, want het klinkt alsof het een hondennaam was, rnaar hij heeft natuurlijk zich zeiven niet gedoopt. De oude heer Turveydrop heeft hem zoo laten doopen, ter gedachtenis van den prins-regent. Ik hoop, dat gij niet slechter over mij denken zult. omdat ik die afspraakjes by juffrouw Kilte heb gemaakt, waar ik eerst met u gekomen ben-, want ik houd veel van le i arme juffrouwtje zelve, en ik geloof, dat zij ook van mij houdt. Als gij den jongen mijnheer Turveydrop maar eens kondt zit n, ben ik zeker, dat gij goed over hem zoudt denken ten minste ben ik Z( kor, dat gij onmogelijk kwaad van hem zoudt kunnen denken, ik durf u niet vragen om met mij mei te gaan, juffrouw Snmmerson; als gij dat doen woudt,quot; /.• ide • iddy, dl( met groeten ernst en al bevende had gesproken, „zou Ik heel

idij wezen - heel blij.*

Toevallig hadden wij juist met mijn voogd afgesproken om dien dag naar juffrouw Kilte ■ g.ian Wij hadden hem van ons vorig bezoek verteld, en ons berieht had zijne belangstelling opgewekt; maar er was altijd iéts geweest, dat ons verhinderde daarheen te gaan. Daar ik vertrouwde genoegzamen Invloed op jonge juffrouw Jellyby te hebben om haar van een roekeloozen stap terug te houden, als Ik bereidwillig aan het vertrouwen beantwoordde, dat het arme meisje in mij stelde, stelde ik voor, dat zij, ik en Peepy naar de dans-aca-demle zouden gaan, en naderhand mijn voogd en Ada bij juffrouw Klite afwachten, wier naam Ik nu voor de eerste maal hoorde. Dit was op voorwaarde, dat jonge juffrouw Jellyby en Peepy met ons zouden terugkomen om te eten. Toen het laatste punt van liet verdrag door beiden met blijdschap was ingewilligd, knapten wij Peepy, met behulp van eenlge spelden, wat zeep en water en een haarborstel, wat op, en gingen uit, onze schreden naar Newman-Street richtende, dat zeer dichtbij was.

Ik vond de dans-academie gevestigd in een tamelijk smerig huls op den hoek van eene poort, met borstbeelden In al de trapvensters. In hetzelfde huls woonden ook, gelijk ik uit de plaatjes op do deur vernam, een teeken-ineester. een steenkolenkooper (voor zijne steenkolen was er zeker geen plaats) en een lithograaf, Op ei ne plaat, die door grootte en plaatsing boven al de anderen uitblonk, las ik ,.M r, \'I u r v e y d r o p.\' De deur stond open, en het voorhuis was gebarricadeerd met eene groote piano, eene harp en verscheidene andere muziekinstrumenten in kisten, die zachtjes aan werden weggehaald, en er bij dag niet ooglijk uitzagen. Jonge juffrouw Jellyby onderrichtte mij, dat de danszaal den vorigen avond voor een concert was geleend.

Wij gingen naar boven — het was eens een fraai en deftig huis geweest, toen het nog iemands zaak was om het schoon en knap te houden, en niemands zaak om er den gehee-len dag in te rooken en kwamen in mijnheel- Turveydrop\'s groote zaal, die achteruit boven een stal was gebouwd en door een lantarenvenster werd verlicht. Het was een kaal, holklinkend vertrek, dat een stalreuk had, met banken langs de muren en die muren op ge-n gelde afstanden versierd met geschilderde lieren en kleine kristallen armblakers voor kaarsen, die hunne oudervvetsche bellen schenen te strooien gelijk verdorde boomtakken hunne bladeren. Vorscheidene leerlingen, meisjes van dertien of veertien jaren tot twee of drie en twintig, waren hier verzameld, en Ik keek naar den onderwijzer rond, toen Caddy mij in den arm kneep en het introduclleformuljeruitsprak ; „Juffrouw Sumrnerson, mijnheer Prince Turveydrop.quot;

Ik neeg voor een klein heertje met eene blanke kleur, blauwe oogen en eert jeugdig voorkomen, wiens vlasblonde haren in het midden gescheiden waren en hem krullend om het hoofd

hiMgen Hij liitfl eeue kleine viool onder den linkerarm en den strijkstok in de linkerhand. Zijne dansschoentjes waren buitengemeen klein, c^n hij had iets onschuldigs en vrouwelijks in zijn voorkomen, dat. mij niet alleen voor hem innam, maar ook den zonderlingen indruk op : mij maakte, dat het mij deed denken, dat hij ui) zijne moeder geleek, en dat zijne moeder | niet veel geacht of wel behandeld was geworden,

„Het verheugt mij zeer juffrouw Jellyhy\'s vriendin te zien,quot; zeide hij, met eene diepe buiging voor mij. „Ik begon te vreezen,quot; met schroomvallige teederheid, „daar het al over den tijd was, dat juffrouw Jell\\by niet zou komen.quot;

„Ik verzoek u de goedheid te willen hebben om dat aan mij toe te schrijven, die haar ¹ heb opgehouden, mijnheer, en mijne verontschuldigingen aan te nemen,quot; zeide ik. — „O Iquot; zeide hij. „En hiat ik mogen verzoeken.quot; : vervolgde ik, „geene oorzaak van nog meer ^! oponthoud te zijn quot;

Met deze verontsehnldiging nam ik plaats op eene bank, tusschen Peepy (die daaraan wel gewoon, reeds in een hoekplaatsje wasgeklau-j terd) en eene oude dame met een gemelijk uitzicht, wier twee niehtjes onder de leerlingen behoorden, en zeer verontwaardigd waren over Peepy\'s schoentjes. Prince Turveydrop streek , eens met een vinger over de snaren zijner | viool, en de jonge juffertjes stonden op om te gaan dansen. Juist toen verscheen, uit eene zijdeur, de oude heer Turveydrop, in den vollen glans zijner welgemanierdheid.

Hij was een zwaarlijvig oud heer,met eene valsche kleur, valsche tanden, valsche bakke | baarden en eene pruik. Hij droeg een bonten • kraag, en de borst van zijn rok was hoog opgevuld; er ontbrak maaifeene ster of een breed blauw lint aan om geheel compleet te zijn. Hij was zoo eig ingepend en opgezet, en uitgerekt en neergetrokken, als hij maar met; mogelijkheid kon uithouden. Hij had zulk eene das om (die zijne oogen, veel meer dan natuurlijk was, deed uitpuilen, en waarin zijne kin, ja zelfs zijneooren wegzonken) dat het scheen alsof hij, indien zij werd losgemaakt, onvermijdelijk in elkander zou moeten zakken. Hij had. onder zijn arm. een hoed vati grooten omvang en zwaarte, die van don bol naar den rand schuins afliep, en in zijne hand een paar witt.; handschoenen, waarmede hij dien hoed afklopte, terwijl hij op zijn ééne been stond te balanceeren, in eene | houding, met hoog opgetrokken schouders en geronde ellebogen, dieonvergelijkelijk elegant was. I ilij had een rotting, en een lorgnet, en eene ^! snuifdoos, en mouwboorden hij had alles behalve een zweempje van natuurlijkheid; hij geleek niet naar een jong rnenseh, en ook niet : naar een oud man, hij geleek naar niets in de wereld dan naar een model van welgemanierdheid,

„Vader 1 Kene visite. JuPrpuw Jellybv\'s vriendin, ju fïrouw Hammerson.quot; „Zeer vereerd,quot; zeide mijnheer Turveydrop „door juffrouw Bum-m er son\'s tegenwoordigheid.quot; Toen hij in dien ingependen toestand voor mij boog, meende ik kreukjes in het wit van zijne oogen te zien komen. - „Mijn vader,quot; zeide Prince, ter zijde tot mij, met een waarlijk aandoenlijk geloof aan hein, „is een beroemd persoon. Mijn vader wordt algemeen bewonderd.quot; „Ga voort. Prince ! Ga voort!quot; zeide mijnheer Turveydrop. met zijn rug naar het vuur staande, m goedgunstig met zijne handschoenen wuivende, „(la voort, mijn zoon!quot;

Op dil bevel, of na dit genadig verlof, werd do les voortgezet. Prince Turveydorp speelde somtijds, al dansende, op de viool; somtijds speelde hij, staande, op di: piano;somtijds neuriede hij, met zooveel adem als hij over had, de wijs, terwijl hij eene leerlinge te recht zette; altijd deed hij zorgvuldig met de ininstgevorderde de passen en figuren méde; nooit gunde hij zich een oogenblik rust. Zijn beroemde vader deed niets hoegenaamd, behalve dat hij als een model van welgemanierdheid voorliet vuurstond.

J\'.n hij doet nooit iets anders.quot; zeide de oude dame met hef gemelyke gezicht. „ En zoudt gij toch gelooven, dat z ij n naam op de deur staat ?quot;

.Zijn zoon heeft denzelfden naam, zooals ge weet,quot; zeide ik. .Hij zou zijn zoon geheel geen naam laten, als hij hem dien kon afnemen.quot; antwoordde de oude dame. „Zie maar eens naar zijn zoons kleeren.quot; Zeker was zijne kleeding slecht kaal gesleten bijna smerig. „En toeh moei de vader opgeschikt en opgeflikt wezen,quot; zeide de oude dame, „om zijne welgemanierdheid I Ik zou hem wel andere manieren leeren!quot;

Ik werd nieuwsgierig om meer van dien man te weten, en vroeg: „Geeft hij nog les in de welgemanierdheid?\'\' „Nog!quot; antwoordde de oude dame kortaf. „Nooit gedaan.quot;

Na, eene poos bedenkens zeide ik, dat het schermen misschien zijn talent was geweest.

„Ik geloof zelfs niet. dat hij kan schermen, juffrouw.quot; antwoordde de oude dame.

Ik zag haar verwonderd en vragend aan. De oude darne. die zich onder het voortspreken al moor en meer boos op den meester i n do welgemanierdheid maakte, gaf mij eenigi bijzon* derheden van zijn leven, niet krachtige verzekeringen, dat /.ij alles nog zeer verzachtte.

Ilij was mei een dansmeester»•*ji• gi•(rouwd, dat een zoer zacht humeur en eene tamelijke klandizie had, (hij zelf had vroeger nooit iets gedaan dan zijne welgemanierdheid getoond) en had haar zich laten doodwerken, om hem van geld te voorzien voor de uitgaven, die in zijne positie onvermijdelijk waren. Te gelijk om zijne welgemanierdheid aan de beste niódellen te vertoonen, en om de beste modellen gedurig voor zijne oogen te kunnen hebben, had hij het

^! lijden begon to bekladen. Daar hij mij om medelijden aanliep, en ik slechts toeluisterde, nam ik op mij om hem vast te houden. Jonge juffrouw Jullyby ging, na met «.-en kus Peepy\'s ! vergiffenis gevraagd en lu-m verzekerd te hebben, dat zij het niet zoo gemeend had, weder voort.

„Zoo staan dlt;- zaken,quot; zeide zij. ,Als ik ooit mij zelve iets verwijt, denk ik toch altijd, dat hei ma\'s schuld is. Wij zullen trouwen wanneer wij kunnen, en dan zal ik naar pa\'s kan-tooi\' gaan en aan ma schrijven. Het zal haar niet zeer ontroeren; ik ben voor haa r maar pen en inkt. Een groote troost is.quot; zeidu Caddy hut i\'en snik, „dat ik nooit mlt;-er van Afrika zal hooren als ik getrouwd ben. De Jonge mijnheer Turveydrop haat dat land om mijnentwil; en als de oude heer weet, dat er zulk eene plaats is. zal het al veel zijn.quot; „Hij was hot, dien gij zoo uiterst fatsoenlijk hebt genoemd, als ik wol heb,quot; zeide ik. — „.Ta,quot; zeidf Caddy, „hij is bijna overal vermaard om z^jne welgemanierdheid.quot; „Gi eft hij daarin dan 1lt; s^-.quot;* vroeg Ada.

„Neen. hij g ■■ft gi-ni llt;-s in ids bijzonders,quot; antwtjorddi: (Jadd.v. „Jlaar zijne welgemanierdheid is uitstekend.quot;

Caddy zdde vervolgens, met vn l schroom en tegenzin, dat er nog iets was. dat zij ons wenschte te doen woteu, en begreep, dat wij het moesten weten en hoopte, dat wij het niet kwalijk zouden nemen. Het was, dat zij nader kenfits had gemaakt met jufirouw Flite, dat half gekke oude vrouwtje: dat zij dikwijls \'s morgens vroeg daar naar toe ging. en haar minnaar voor het ontbyt eenige minuten lang sprak eenige minuten maar, „Ik ga daar ook wel op andere uren,quot; zeide Caddy. ..maar dan komt Prince er niet. H jonge mijnhei. r Turveydrop heet Prince; ik wenschte wel, dat hij zoo niet heette, want het klinkt alsof het een hondennaam was, maar hij heeft natuurlijk zich zeiven niet gedoopt. De oude lieer Turveydrop heeft hem zoo laten doopen, ter ge daelitenis van den prins-resent. Ik hoop, dat gij niet slechter over mij denken zult. omdat ik die afspraakjes bij juffrouw Flite heb gemaakt, waar ik eerst tnlt; t u gekomen ben; want ik houd veel van het arme juffrouwtje zelve, en ik geloof, dat zij ook van mij houdt. Als gij den jongen mijnheer Turveydrop maar eens kondt zien, ben ik zeker, dat gij goed over hern zoudt denken ten minste ben ik zeker, dat gij onmogelijk kwaad van hem zoudt kunnen denken. Ik durf u niet vragen om met mij mee te gaan, juffrouw JSummeison; als trij dat • ioen wondt,quot; z.eido ¹ .iddy. die met groeten ernst en al bevende had gesproken, „zou ik Ie el

blij wezen heel l)]ii quot;

Toevallig hadden w ij juist met mijn voogd afgesproken om dien dag naar juffrouw Flite t» gaan Wij hadden hom van ons vorig bezoek verteld, lt; n ons bericht had zijne belangstelling opgewekt; maar er was altijd iets geweest, dat ons verhinderde daarheen te gaan. Daar ik vertrouwde genoegzamen invloed op jonge juffrouw Jellyby te hebben om haar van een roekeloozen stap terug te houden, als ik bereidwillig aan het vertrouwen beantwoordde, dat het arme meisje in mij stelde, stelde ik voor. dat zjj. ik en Peepy naar de dans-aca-domie zouden gaan, en nad(\'rhand mijn voogd en Ada bij juffronw Flite afwachten, wier naam ik nu voor de eerste maal hoorde, Dit was op voorwaarde, dat jonge juffrouw Jellyby en Peepy met ons zouden terugkomen om te eten. Toen het laatste punt van het verdrag door beiden met blijdschap was ingewilligd, knapten wij Peepy, met behulp van eenige spelden, wat zeep en water en een haarborstel, wat op, en gingen uit. onze schreden naar Newman-y t r e e t richtende, dat zeer diehtbij was.

Ik vond de dans-acadeinie gevestigd in een tamelijk smerig huis op den hoek van eene poort, met borstbeelden in al de trapvensters. In hetzelfde huis woonden ook, gelijk ik uit de plaatjes op de deur vernam, een toeken-mééster. een stoenkolenkÖoper (voor zijnestoen-kolen was er zeker geen plaats) en een lithograaf. Op eene plaat, die door grootte en plaatsing boven al de anderen uitblonk, las ik „Mr. Turveydrop.\' De deur stond open, en het voorhuis was gebarricadeerd met eene groote piano, eene harp en verscheidene andere muziekinstrumenten in kisten, die zachtjes aan werden weggehaald, en er bij dag niet ooglijk uitzagen. Jonge juffrouw Jellyby onderrichtte mij. dat de danszaal den vorigon avond voor een concert was geleend.

Wij gingen naar boven ---het was eens een fraai en deftig huis geweest, toon het nog iemands zaak was om hot schoon en knap te honden, en niemands zaak om er den gehee-len dag in te rooken en kwamen in mijnheer Turveydrop\'s groote zaal, die achteruit boven een stal was gebouwd en door oen lantarenvenster werd verlicht. Het was een kaal, holklinkend vertrek, dat een stalreuk had, met banken langs de muren én die muren op go-regelde afstanden versierd met geschilderde lieten en kleine kristallen armblakers voor kaarsen, die hunne ouderwetsche bellen schenen te strooien gelijk verdorde boomtakken hunne bladeren. Verscheidene leerlingen, meisje- van dertien of veertien jaren tot twee of drie en twintig, waren hier verzameld, en ik keek naar den onderwijzer rond, toen raddy mij in den arm ktieep en het introductioformulioruitspi alï : „Juffrouw ïSummorson. mijnheer Prince Turveydrop.quot;

Ik neeg voor een klein heertje mot eene blanke kleur, blauwe oogen en ■onjeugdig voorkomen, wiens vlasblonde haren in het midden gescheiden waren en hem krullend om het hoofd

hingen Hij had eene kleine viool onder den linkerarm en den strijkstok in de linkerhand. Zijne dansschoentjes waren buitengemeen klein, en hij luid iets onschuldig.-* en vrouwelijks in zijn voorkomen, dat mij niet alleen voor hem innam, maar ook den zonderlingen indruk op mij maakte, dat het mij deed denken, dat hij op zijne moeder geleek, en dat zijne moeder niet veel geacht of wel behandeld was geworden.

„liet verheugt mij zeer juffrouw Jellytiy\'s vriendin te zien,quot; zeide hij. niet eene diepe buiging voor mij. ,lk begon te vreezen,quot; niet schroomvallige toedorheid, „tiaar het al over den tijd was, dat juffrouw Jellyby niet zou komen.quot;

„Ik verzoek u de goedheid te willen hebben om dat aan mij toe te schrijven, die haar heb opgehouden, mijnheer, en mijne verontschuldigingen aan te nemen,quot; zeide ik, — „O !quot; zeide hij, „En laat ik mogen verzoeken,quot; vervolgde ik, „geene oorzaak van nog meer oponthoud te zijn quot;

Met deze verontschuldiging nam ik plaats op eene bank, tusschen Peepy (die daaraan wel gewoon, reeds in een hoekplaatsje was geklauterd) en eene oude dame met een gemelijk uitzicht, wier twee nichtjes ónder de leerlingen behoorden, en zeer verontwaardigd waren over Peepy\'s schoentjes. Prince Turveydrop streek eens met een vinger over de snaren zijner viool, en de jonge juffertjes stonden op om te gaan dansen. Juist toen verscheen, uit eene zijdeur, de oude heer Turveydrop, in den vollen glans zijner welgemanierdheid.

Mij was een zwaarlijvig oud lieer, met eene valsche kleur, valsche tanden, valsche bakkebaarden en eeno pruik. Hij droeg een bonten kraag, en de borst van zijn rok was hoog opgevuld: er ontbrak maar eene ster of een breed blauw lint aan om geheel compleet tc zijn. Hij was zoo erg ingepend en opgezet, en uitgerekt en neergetrokken, als hij maar met mogelykheid kon uithouden. Hij had zulk eene das om (die zijne oogen, veel meer dan natuurlijk was, deed uitpuilen, en waarin zijne kin, ja zelfs zijne ooren wegzonken) dat hel scheen alsof hij, indien zij werd losgemaakt, onvermijdelijk in elkander zou moeten zakken. Hij had, onder zijn arm, een hoed van groeten omvang en zwaarte, die van den bol naar den rand schuins atliep, en in zijne hand een paar witte handschoenen, waarmede hij dien hoed afklopte, terwijl hij op zijn ééne been stond te balanceeren, in eene houding, met hoog opgetrokken schouders en geronde ellebogen, dieonvergelijkelijk elegant was. Hij had een rotting, en een lorgnet, en eene snuifdoos, en mouwboorden hij had alles behalve een zwi-empje van natuurlijkheid; hij geleek niet naar een jong menseh, en ook niet naar een oud man, hij geleek naar niets in de wereld dan naar een model van welgemanierdheid.

„Vader! Eene visite. JUttrpuw Jellyby\'svriendin, juffrouw Summerson,quot; „Zeer vereerd,quot; zeide mijnheer Turveydrop „door juffrouw Sum-merson\'s tegenwoordigheid.quot; Toen hij in dien ingependen toestand voor mij boog, meende ik kreukjes in het wit van zijne oogen te zien komen. „Mijn vader.quot; zeide Prince, ter zijde tot mij, met een waarlijk aandoenlijk geloof aan hem, „is oen beroemd persoon. Mijn vader wordt algemeen bewonderd.quot; „Ga voort. Prince 1 Ga voort Iquot; zeide mijnheer Turveydrop. met zijn rug naar het vuur staande, en goedgunstig met zijne handschoenen wuivende, „(la voort, mijn zoon!quot;

Gp dit bevel, of na dit genadig verlof, werd de les voortgezet. Prince Turveydorp speelde somtijds, al dansende, op de viool; somtijds speelde hij, staande, op de piano; somtijds neuriede hij, met zooveel adem als hij over had, de wijs, terwijl hij eene leerlinge te recht zette; altijd deed hij zorgvuldig met de minstgevorderde de passen en figuren mede; nooit gunde hij zich een oogenblik rust. Zijn beroemde vader deed niets hoegenaamd, behalve dat hij als oen model van welgemanierdheid voorliet vuur stond.

„En hij doet nooit i\'cts anders.\' zeide de oude dame met het gemelijke gezicht. „Enzoudtgij toch gelooveai, dat zij n naam op de deur staat?quot;

„Zijn zoon heeft denzelfden naam,zöoals ge weet,quot; zeide ik. „Hij zou zijn zoon geheel geen naam laten, als hij hem dien kon afnemen.quot; antwoordde de oude dame. „Zie maar eens naar zijn zoons kleeren.quot; Zeker was zijne kleeding slecht kaal gesleten bijna smerig. „En toch moet de vader opgeschikt en opgeflikt wezen,quot; zeide de oude dame, „om zijne welgemanierdheid 1 ik zou hem wel andere manieren loeren!quot;

ik werd nieuwsgierig om meer vandien man te weten, en vroeg: „Geeft hij nog les in de welgemanierdheid?* „Nog !\' antwoordde de oude dame kortaf, „Nooit gedaan.quot;

Na eene poos bedenken^ zeide ik, dat lu i schermen misschien zijn talent was geweest.

„Ik geloof zelfs niet, dat hij kan schermen, juffrouw,\' antwoordde do oude dame.

Ik zag haar verwonderd en vragend aan De oude dame, die zich onder liet voortspreken al meer en meer boos op den meestor i n de wel-gemanierdheid maakte, gaf mij eenigo bijzón-dorheden van zijn loven, mol, krachtige verzekeringen, dat zij alles nog zet-r verzachtte.

Hij was mei een dansmeesteresje getrouwd, dat een zeer zacht humeur en eene tanu lijke klandizie had, (hij zelf had vroeger nooit iets gedaan dan zijne welgemanierdheid getoond) en had haar zich laten doodwerken, om hem van geld te voorzien voor de uitgaven, die in zijne positie onv( rmydolijk waren. Te gelijk om zijne welgemanierdheid aan de beste modellen te vortoonen. en om de beste modellen gedurig voor zijne oogen te kunnen hebben, had hij hot

«6 HET VEKIJ

noodig bevonden alle verzamelplaatsen der mo-devvereld te bezoeken, zich in het seizoen te B r i g h t o n en elders te laten zien, en kostbaar gekleed ledig te loopen. Om hem daartoe in staat te stellen, had het liefderijke dansmeesteresje gewerkt en gezwoegd, en zou zij tot op dat uur gewerkt en gezwoegd hebben, als hun krachten zoolang geduurd hadden. Want het merkwaardigste van het verhaal was, dat in spijt van mynheer Turveydrop\'s overdrevene baatzucht, zijne vrouw (door zijne welgemanierdheid verblind) tot het laatste toe in hem geloofd had, en hem, op haar sterf bed, met de aandoenlijkste bewoordingen aan haar zoon had toevertrouwd, als iemand, die een onverjaarbaar recht op hem had, op wien hij niet trotsch genoeg kon z\\jn, en wien hij nooit genoeg eerbied kon betoonen. De zoon, die het geloof zijner moedor had ge-erfd, en deze welgemanierdheid altijd voor zich had, was altijd in dezelfde verblinding gebleven; en nu, dertig jaren oud, werkte hij nog twaalf uren daags voor zijn vader, en zag hy nog met denzolfden eerbied naar de oude denkbeeldige hoogte op.

„En zulk een air als de kerel zich geeft,\' zeide mijne berichtgeefster, metsprakelooze verontwaardiging haar hoofd tegen mijnheer Tur-veydrop schuddende, terwijl hij zijne nauwe handschoenen stond aan te trekken, natuurlijk onbewust vim de hulde, die zij hem bewees. ..Hij gelooft: vast, dat hij tot. de aristocratie behoort En hij is zoo minzaam voor den zoon, dien hij zoo gruwelijk bij den neus heeft, dat gij hem voor den allerbraafsten vader zoudt kunnen houden. O!quot; zeide deoud\' dame. met onbe-scluijfelijke heftigheid het woord tot hem richtende, .ik zou u wel kunnen bijten.quot;\'

Ik kon niet nalaten te lachen, schoon hetgeen zij mij zeide mij waarlijk leed was. Het was moeielijk er aan te twijfelen, terwijl ik vader en zoon voor mij had. Wat ik van hen zou gedacht hebben zonder het bericht der oude dame, of wat ik van het bericht der oude dame zou gedacht hebben zonder hen, kan ik niet zeggen. Het een paste zoo geheel by het ander, dather geheel onweerstaanbaar overtuigend was.

Mijne oogen zwierven nog van den jongen mijnheer Turveydrop, die zoo hard werkte, naar den i.iideti mijnheer Turveydrop. die zijne wel gemanierdheid zoo heerlijk liet uitblinken, toon di laatste naar mij toe kwam trippelen en in gesprek trad.

I lij vroeg mij vooreerst, of ik L o n d en geene groot o eer bewees en eene groote bekoorlijkheid mededeelde door er te komen wonen? Ik achtte het niet noodig te antwoorden, dat ik zeer wol wist dit in geen geval te zullen doen, maar zeide hem eenvoudig waar ik woonde

..Iv-ne dame zoo vul bevalligheid ea talenten,quot; zeidf hij. zijn rechterhandschoen kussende en ei- daarna mede naar de leerlingen zwaaiende.

TEN IIl is.

„zal al het hier ontbrekende wel met ooglui- ^! king beschouwen. Wij doen ons best om te polijsten altijd polijsten polijsten\'!\'

1 lij zette zich naast. mij. zich moeite gevende, naar mij dacht, om op de bank de houding aan te nemen, waarmede zijn doorluchtig model op I de sofa was afgebeeld. Inderdaad, hij geleek j er zeer naar.

„Polijsten polijsten — polijsten!quot; herhaalde { hij, een snuifje manende, en zachtjes met zijne vingers wuivende. „Maar men is niet meer -als ik zoo zeggen mag tot iemand, door natuur j en kunst met zooveel sierlijks begaafd,quot; eene : buiging met opgetrokken schouders, die hij on- ! mogelijk scheen te kunnen doen zonder te ge- | lijk zijne wenkbrauwen op te trekken en zijne i oogen te sluiten, „wat men placht te zijn op ; het punt van welgemanierdheid.quot; - „Niet. mijn- | heer?\' zeide ik. — „Men is zeer verbasterd,quot; I antwoordde hij, zijn hoofd schuddende, hetgeen | hij, uit hoofde van zijne das, maar eventjes kon : doen. „Eene eeuw, die alles gelijk wil maken is niet gunstig voor de welgemanierdheid. Zij be j vordert de ongemanierdheid. Misschien spreek ik ; niet zonder partijdigheid. Misschien voegt het mij ¹ niet te zeggen, dat ik reeds sedert jaren gentleman Turveydrop ben genoemd, of dat Zijne Koninklijke Hoogheid de Frins-Begent, toen hij he t paviljoen te B r i g h t o n (dat fraaie gebouw i kwam uitrijden, en ik mijn hoed voor hem afnam, mij de eer heeft bewezen van te zeggen; „Wie is hij? Wie duivel is hij ? Waarom ken ik hem niet ? Waarom heeft hij geen dertig duizend pond ^?s jaars?quot; Maar dit zijn kleine anekdoten — algemeen eigendom, mejuffrouw — die nog nu en dan onder de hoogere klassen worden verteld.quot; „Inderdaad?quot; zeide ik.

Hij antwoordde met zijne sierlijke buiging. „Waar zooveel als ons van de welgemanierdheid nog overt il ij ft. moet gezocht worden. E n g e I a nd helaas, mijn vaderland! — is zeer verbasterd, en verbastert nog meer mot eiken dag. Er zijn niet vele gentle m e n meer over. Wij zijn gering in getal. En ik zie niets om ons op te volgen dan een geslacht van wevers.quot; „Men zou hopen, dat het geslacht van g e n 11 e m e n hier in stand zoti blijven,quot; zeide ik,— „Oljzijtwel goed!\' antwoordde hij glimlachend, alweder met zijne buiging. „Oy vleit mij. Maar, neen — neen! Ik ben nooit in staat geweest om mijn armen zoon dat gedeelte van zijne kunst bij te brengen. l gt;e hemel verhoede, dat ik mijn dierbaar kind zoube-lasteren, maar hy heeft geene welgemanierdheid.quot; ..1 lij schijnt toch een uitmuntend meester te zijn,quot; merkte ik aan. — „Versta mij wel, mejuffrouw, hij is oen uitmuntend meestor. Al wat gelee}*\' I kan worden, heeft hij geloerd. Maar er zijn dingen,quot; hij nam nog een snuifje, en maakte nog eens zijne buiging, als wilde hij er bijvoegen: „deze dingen, bij voorbeeld.quot;

Ik zag naar het midden van de zaal, waar (\'ad-

dy\'s minnaar, nu met enkele leerlingen bezig, zich nog moer inspande dan te voren.

„Mijn beminnenswaardig kind,quot; proveldomijn-heer Turveydrop, zijne das verschikkende. ,liw zoon is waarlijk onvermoeibaar,quot; zeide ik. „Het is eene belooning voor mij,quot; antwoordde mijnheer Turveydrop, ,u zoo te hooren zeggen. In sommige opzichten treedt hij in de voetstappen zijner gezaligde moeder. Zij was een wezen vol liefde en trouw. Maar gij vrouwen, beminnelijke vrouwen,quot; zeide mijnheer Turveydrop, met zeer onaangename galanterie, .wolk eene sekse zijt gij!quot;

Ik stond op en ging naar jonge juffrouw Jel-ton, om drie uur.quot; ,,Dan heb ik den tijd nog, vader,quot; zeide Prince, „om haastig wat te eten, en dan ga ik heen.quot; „Mijn beste jongen,quot; antwoordde zijn vader. „Gij zult u zeer moeten haasten. Gij zult het koude schapen-vleesch nog op de tafel vinden.quot; - „Bedankt, vader. Gaat gij nu uit, vader?quot; „Ja, mijn jongen, ik meen,quot; zeide mijnheer Turveydrop, met bescheiden gevoel van eigenwaarde, zijne oogen sluitende en zijne schouders ophalende, „dat ik mij, volgens gewoonte, in de stad behoor te vertoonen.quot; „(lij moest dan liever ergens op uw gemak gaan eten,quot; zeide de zoon.

- „Dat ben ik voornemens, mijn dierbaar kind.

lyby, die nu haar hoed opzette. De les scheen afgeloopen, en er had een algemei n hoedopzet-ten plaats. Wanneer jonge juffrouw Jellyby en de ongelukkige l\'rineo gelegenheid hadden gevonden om zich met elkander te engageeren weet ik niet, maar ditmaal hadden zij zeker geene gelegenheid om een dozijn woorden te wisselen.

„Mijn waarde,quot; zeide mijnheer Turveydrop zeer minzaam tot zijn zoon, „weet gij wel hoe laat het is?quot; „Neen vader.quot; De zoon had geen horloge. De vader had er een van goud en zeer fraai, dat hij nu uithaalde met een air, waaraan het menschdom ren voorbeeld had kunnen nemen. „Mijn zoon,quot; zeide hij, „het is twee uur. Denk om uwe school te K c n s i n g-

Ik zal denk ik, mijn d i n e r t j e bij den Franschen kok, in de Opera-kolonnade gaan gebruiken.quot;

„ 1 \'at is goed. Goedendag dan, vader.quot; zeide Prince, hem de hand gevende. „Goedendag, mijn zoon. God zegen u!quot;

Mijnheer Turveydrop zeide dit op een vromen toon, en het scheen zijn zoon goed te doen. Prince was, toen hij heenging, blijkbaar zoodanig met zijn vader ingenomen, zoo vot eerbied voor hem. en zoo trotsch op hem, da-het mij bijna was alsof ik den jongen man ver! ongelijkte door niet blindelings in den ouden te kunnen gelooven. De weinige oogenblikken, die Prince nog besteedde om al\'srheid van ons te nemen, (inzonderheid van een van ons, gelijk

noodig bevonden alle verzamelplaatsen der mo-devvcrold te bezoeken, zich in het seizoen te Brighton en elders to laten zien, en kostbaar gekleed ledig te loopen. Om hem daartoe in staat te stellen, had het liefdi rijke dansmeesteresje gewerkt en gezwoegd, en zou zij tot op dat uur gewerkt en gezwoegd hebben, als hare krachten zoolang geduurd hadden. Want het merkwaar-digsti \' van het verhaal was, dat in spijt van mijnheer Tnrveydrop\'s overdrevene baatzucht, zijne vrouw (door zijne welgemanierdheid verblind) tot het laatste toe in hem geloofd had, en hem, op haar sterfbed, met deaandoenliikstebewoordingen aan haar zoon had toevertrouwd, als iemand, die een onverjaarbaar recht op hem had, op wien hij niet trotsch genoeg kon zijn, en wien hij nooit genoeg eerbied kon betoenen. De zoon, die het geloof zijner moeder had geërfd, en deze welgemanierdheid altijd voor zich had. was altijd in dezelfib\' verblinding gebleven ; en nu, dertig jaren oud, werkte hij nog twaalf uren daags voor zijn vader, en zag hij nog met denzclfden eerbied naar de oude denkbeeldige hoogte op.

,,En zulk een air als de kerel zich geeft,¹ zi ide inijno berichtgeefster, metsprakelooze verontwaardiging haar hoofd tegen mijnheer Tur-vrydrop schuddende, terwijl iiij zijne nauwe handschoenen stond aan te trekken, natuurlijk onbewust van de hulde, die zij hem bewees. „Hij gelooft vast, dat hij tot de aristocratie behoort. En liij is zoo minzaam voor den zoon, da-n hij zoo gruwelijk bij den neus heeft, dat gij hem voor den allerbraafsten vader zoudt kunnen houden. O!quot; zeide de oude dame, met onbe-schrijfelijko heftigheid het woord tot hem richtende, „ik zou u wel kunnen bijten.\'\'

Ik kon niet nalaten te lachen, schoon hetgeen zij mij zeide mij waarlijk leed was. Het was tnoeieHjk er aan te twijfelen, terwijl ik vader en zoon voor mij had. Wat ik van hen zou gedacht hebben zonder het bericht deroudi\' dame, of wat ik van het bericht der oude dame zou gedacht hebben zonder hen, kan ik niet zeggen. liet een paste zoo geheel bij het ander, dalhel. geheel onweerstaanbaar overtuigend was.

Mijne oogen zwierven nog van den jongen mynheer Turveydrop, die zoo hard werkte, naar den ouden mijnheer Turveydrop, die zijne welgemanierdheid zoo heerlijk liet uitblinken, toen de laatste naar mij toe kwam trippelen en in gesprek trad.

1 i ij vroeg mij vooreerst, of ik L o n d e n geene groote eer beweesen eene groote bekoorlijkheid mededeelde door er te komen wonen? Ik achtte het niet noodig te antwoorden, dat ik zeer wel \\\\ ist dit in geen geval te zullen doen, maar zeide hem eenvoudig waar ik woonde.

,.Eene dame zoo vul bevalligheid en talenten,quot; zeide hij, zijn rechterhandschoen kussende en er daarna mede naar de leerlingen zwaaiende.

„zal al het hier ontbrekende wel met oogluiking beschouwen. Wij doen ons best om te po- j lijsten altijd polijsten polijsten\'!\' quot; Hij zette zich naast mij, zich moeite gevende, naar mij dacht, om op de bank de houding aan , te nemen, waarmede zijn doorluchtig model op ^: de sofa was afgebeeld. Inderdaad, hij geleek er zeer naar.

„Polijsten — polijsten — polijsten!quot; herhaalde ; hij, een snuifje nemende, en zachtjes met zyne vingers wuivende. „Maar men is niet meer - | als ik zoo zeugen mag tot iemand, door natuur j en kunst met zooveel sierlijks begaafd,quot; eene ; buiging met opgetrokken schouders, die hij on- ; mogelijk scheen te kunnen doen zonder te ge- ; lijk zijne wenkbrauwen op te trekken en zijne I oogen te sluiten, „wat men placht te zijn op | het punt van welgemanierdheid.quot; - „Niet, mijn- ! heer?quot; zeide ik. „Men is zeer verbasterd,quot; antwoordde hij, zijn hoofd schuddende, hetgeen hij, uit hoofde van zijne das, maar eventjes kon doen. „Eene eeuw, die alles gelijk wil maken | is niet gunstig voor de welgemanierdheid. Zij be- | vordert de ongemanierdheid. Misschien spreek ik niet zonder partijdigheid. Misschien voegt hetmii niet te zeggen, dat ik reeds sedert jaren gentleman Turveydrop ben genoemd, of dat Zijne Koninklijke Hoogheid de Prins-Regent, toen hij het paviljoen te B r i g h t o n (dat fraaie gebouw) j kwam uitrijden, en ik mijn hoed voor hem af- i nam, mij de eer heeft bewezen van te zeggen: „Wie is hij.\' Wie duivel is hij? Waarom ken ik hem niet? Waarom heeft hij geen dertigduizend pond \'s jaai s?quot; Maar dit zijn kleine anekdoten — j algemeen eigendom, mejutfrouw —die nog nu en dan onder de hoogere klassen worden verteld.quot; „Inderdaad?quot; zeide ik.

Hij antwoordde met zijne sierlijke buiging. „Waar zooveel als ons van de welgemanierdheid nog overblijft, moet gezocht worden. E n ge I a nd helaas, mijn vaderland! - is zeer verbasterd, en verbastert nog meer met eiken dag. Er zijn niet vele g e n 11 e m e n meer over. Wij zijn gering in getal. En ik zie niets om ons op te volgen dan een geslacht van wevers.quot; „Men zou hopen, dat het geslacht van g e n 11 e m e n hier in stand zou blijven,quot; zeide ik.— „Gijzijtwel goed !quot; antwoordde hij glimlachend, alweder met zijne\'buiging. „Gij vleit mij. Maar, neen neen! Ik ben nooit in staat geweest om mijn armen zoon dat gedeelte van zijne kunst bij te brengen. De hemel verhoede, dat Ik mijn dierbaar kind zou belasteren, maar hij heeft — geene welgemanierdheid.quot; „Hij schijnt toch een uitmuntend meester te zijn,quot; merkte ik aan. — „ Versta mij wel, mejuffrouw, hij is een uitmuntend meester. Al wat geleerd kan worden, he\' ft bijgeleerd. Maar er zijn dingen,quot; hij nam nog een snuifje, en maakte nog eens zijne buiging, als wilde hij er bijvoegen: „deze dingen, bij voorbeeld.\'

Ik zag naar het midden van de zaal, waar Cad-

dy\'s minnaar, nu met enkele leerlingen bezig, zich nog meer inspande dan te voren,

„Mijn beminnenswaardig kind,quot; preveldemijn-heer Turveydrop, zijne das verschikkende. -„U w zoon ia waarlijk onvermoeibaar,» zeide ik. „Het is eene belooning voor mij,quot; antwoordde mijnheer Turveydrop, ,u zoo te hooren zeggen. In sommige opzichten treedt hij in de voetstappen zijner gezaligde moeder. Zij was een wezen vol liefde en trouw. Maar gij vrouwen, beminnelijke vrouwen,quot; zeide mijnheer Turveydrop, met zeer onaangename galanterie, „wolk eene sekse zijt gij!quot;

Ik stond op en ging naar jonge juffrouw Jel-ton, om drie uur.quot; - „Dan heb ik den tijd nog, vader,quot; zeide Prince, „om haastig wat te eten, en dan ga ik heen,quot; „Mijn beste jongen,quot; antwoordde zijn vader. „(!ij zult u zeer moeten haasten. G-ij zult het koude schapen-vleesch nog op de tafel vinden.quot; - „Bedankt, vader, (iaat gij nu uit, vader?\' „Ja, mijn jongen. Ik meen,\' zeide mijnheer Turveydrop, met bescheiden gevoel van eigenwaarde, zijne oogen sluitende en zijne schouders ophalende, „dat ik mij, volgens gewoonte, in de stad behoor te vertoonen.\' „(iij moest dan liever ergens op uw gemak gaan eten,\' zeide de zoon, — „Dat ben ik voornemens, mijn dierbaar kind.

lyby, die nu haar hoed opzette. De les scheen afgeloopen, en er had een algemeen hoedopzotten plaats. Wanneer jonge juffrouw Jellyby en de ongelukkige Prince gelegenheid hadden gevonden om zich met elkandei te engageeren weet ik niet, maar ditmaal haddeii zij zeker geene gelegenheid om een dozijn woorden te wisselen, „Mijn waarde,quot; zeide mijnheer Turveydrop zeer minzaam tot zijn zoon, „weet gij wel hoe laat het is?quot; „Neen vader,quot; De zoon had geen horloge. De vader had er een van goud en zeer fraai, dat hij nu uithaalde meteen air, waaraan het menschdom een voorbeeld had kunnen nemen, „Mijn zoon,quot; zeide hij, „hel is twee uur. Denk om uwe school te K e n s i n g-

Ik zal denk ik, mijn d i n e r t j e bij den Franschen kok, in de Opera-kolonnade gaan gebruiken.\'

„Dat is goed. Goedendag dan, vader,quot; zeide Prince, hem de hand gevende, ~ „Goedendag, mijn zoon. God zegen u!\'

Mijnheer Turveydrop zeide dit op een vromen toon, en het scheen zijn zoon goed te doen. Prince was, toen hij heenging, blijkbaar zoodanig met zijn vader ingenomen, zoo vot eerbied voor hem, en zoo trotsch op hem, (ia-het mij bijna was alsof ik den jongen man verl ongelijkte door niet blindelings in den ouden te kunnen gelooven. De weinige oogenbiikken, die Prince nog besteedde om afscheid van ons te nemen, (inzonderheid van een van ons, gelijk

ik zag, daar ik in het, geheim was) versterkten bij mij den gunstigen indruk van zijn bijna kinderachtig karakter. Ik gevoelde te gelijk genegenheid voor hem en medelyden met hem. toen hij zijne kleine viool in zijn zak stak en te gelijk daarmede zijn verlangen om nog wat bij lt; \'addy te blijven —en goedschiks heenging naar zijn koud schaiirnvleeseh en zijne school te K e n-singtoil, die inij bijna niet minder boos opzijn vader deden worden als de gemelijke oude dame.

De vader opende de deur voor ons en liet ons de zaal uit, op eene manier, moet ik bekennen, die zijn schitterend origineel waardig was. Met hetzelfde air ging hij ons weldra aan den overkant der straat voorbij, op zijn weg naar het aristocratische gedeelte der stad, waar hij zich aan de wi-inige andere nog overgeblevene ge n-11 e m e n gitiL\' vertonnen. Eenige oogenblikken was ik zoo verdiept in hetgeen ik in N^T e w m a n-•Street had gehoord en gezien, dat ik geheel buiten staat was om met Caddy te praten, of zelfs mijne aandacht te vestigen op hetgeen zij zeicle; vooral toen ik bij mij zelve begon te vragen, of er ooit, andere heeren geweest waren, geene dansmeesters van beroep, die alleen van hunne wclgemanit rdheid gelei fd en zich daardoor alle\'n \'-en naam gemaakt hebben. Dit werd zoo verbijsterend, door mij aan de mogelijkheid van zoovele mijuheeren Turveydrop te doen denken, dat ik zeide: „Esther, gij moet maar besluiten om geheel van die zaak af te stappen en op Caddy te letten.\' ik deed dit dus, en het overige van den weg naar Lincoln\'s Inn bleven wij druk aan het praten.

Caddy vertelde mij, dat haar minnaars opvoeding zoo verwaarloosd was, dat het niet altijd gemakkeUjk was zijne briefjes te lezen. Zij zeide, ais hij niet angstig over zijne spelling was, en zich minder moeite gaf om die duidelijk te maken, zou het hem beter gaan; maar hij zette in korte woorden zooveel onnoodige letters, dat zi j somtijds geheel en nl het voorkomen van Engelse,h verloren. «Hij doet h\' t met «h beste inzichten,\'\' n,\'rkte (\'addy aan, „maar het heeft toch het gevolg niet, dat hij bedoelt, arme jongen!quot; Caddy beredeneerde verder, hoe men niet verwachten kon, dat hij een geleerde zou zijn. daar hij geheel zijn leven in de dansschool had gesleten en niet- gedaan dan dansles gegeven, ochtend, middag en avond. Maar wat kwam dat er op aan? Zij kon brieven genoeg voor beiden sehrijven, gelijk zij tot haar leedwezen wist, «•n het was vei l befi-r, dat hij goedaardig was, dan geleerd. .Buitendien, het is niet alsofikzelve zoo knap wns om mij airs te mogen gewen,quot; zeide Caddy; „ik wi • i weinig genoeg, dank zij ma,quot;

,Er is uiig iets, dat ik u wil vertellen, nu wij alleen ziju,quot; vervolgde Caddy. ,en waarvan ik niet gaarne had willen spreken, als gij Prince niet gezien hadt, juffrouw Summeraon. (quot;lij weet wi I, w\'Ik een huis het Inj ons is. Hel baat niet of ik in on s huis mijn best doe om iets te leeren, dat mij als vrouw van I\'rince nuttig zou ziju. Wij leven in zulk een warboel, dat dit onmogelijk is, en als ik het beproefde, ben ik altijd maar nog moedeloozer geworden. Zoo oefen ik mij een beetje bij wie zoudt ge donken ? Bij die arme jutfrouw Elite. Des morgens vroeg help ik haar hare kamer opruimen en hare vogeltjes schoonmaken, en zet ik een kopje koffie voor haar (natuurlijk heeft zij mij dat geleerd), en ik heb dat zoo goed leeren doen, dat Prince zegt, dat het de beste koffie is. die bij ooit geproefd heeft, en dat de oude heer Turveydrop er mede in zijn schik zou zijn, want die is heel keurig op zijne koffie. Ik kan ook al poddings maken, en weet hoe ik een schapenhals moet koopen, en thee en boter, en suiker en nog meer huis-houdgoed. Ik beu nog niet knap met de naald,quot; zeide Caddy, met een blik naar het lapwerk van Peepy\'s kieltje; „maar misschien zal ik wel beter leeren. En sedert ik met Prince geëngageerd ben. en dat alles heb gedaan, ben ik in een veel beter humeur geweest, hoop ik, en veel meer vergevensgezind voor ma. Van morgen bracht het mij eerst van mijn stuk, dat ik u en juffrouw Clare zoo netjes zag, en ik mij over Peepy en ook over mij zelve moest schamen, maar over het geheel hoop ik, dat ik beter van humeur ben geworden en meer vergevensgezind voor ma.quot;

liet arme meisje, dat zulk een zvvaren kamp had, zeide dit uit haar hart en trof het mijne. „Lieve Caddy.quot; antwoordde ik, „ik begin groote genegenheid voor u te krijgen, en ik hoop, dat wij vriendinnen zullen worden.quot; — „O, doet gij?quot; riep Caddy uit. „Hoe gelukkig zou mij dat maken.quot; „Lieve Caddy,quot; antwoordde ik. „Laten wij dan van dezen tijd af vriendinnen zijn, en dikwijls over die zaken praten, en ons best doen om den rechten weg te vinden.quot;

Caddy was opgetogen. Ik zeide al wat ik kon, op mijne ouderwetsche manier, om haar te troosten en te bemoedigen; en ik vond het voor den ouden heer Turveydrop een al te groot geluk, dat hij zulk eene schoondochter zou krijgen.

Wij waren nu aan het huis van mijnheer Krook gekomen, waarvan de zijdeur openstond. Er was op den post een briefje aangeplakt, met de aankondiging, dat er op de tweede verdieping eene kamer te huur was. Dit herinnerde Caddy om mij, terwijl wij naar boven gingen, te vertellen, dat er een onverwacht sterfgeval en eene lijkschouwing in huis waren geweest, en dat onze klein» vriendin ziek van den schrik was geworden. Daar de deur en het vi nster der ledige kamer openstonden, keken wij er binnen. Het was de kamer met de donkere deur. waarop juffrouw Flite heimelijk mijne aandacht had gevestigd, toen ik laatst in huis was Iv\'ii treurig, armoedig vertrek was het; oen somber, naargeestig vertrek, dat mij een

zonderling gevoel van zwaarmoedigheid, ja zelfs van angst gaf. „Gij ziet bleek,quot; zeide Caddy, toen wij er weder uit waren, „en gij zijt koud.quot; Het was alsof de kamer mij had doen rillen.

Wij hadden, onder liet praten, langzaam gewandeld; en mijn voogd en Ada waren ons liter voorgekomen. Wij vonden hen in juffrouw Flite\'s zolderkamertje. Zij keken naar de vogeltjes, terwijl een dokter, die zoo goed was om juffrouw Plite uit medelijden te bezoeken en met veel oplettendheid te verzorgen, hij het vuur op vroolijken toon niet haar stond te spreken.

„Ik heb nu gedaan met mijne doctorale bezoeken,quot; zeide hij, naar voren komende, „Juffrouw Plite is veel beter, en kan, daar zij er zoo op gesteld is, morgen weder naar het Hof gaan. Men heeft haar daar zeer gemist, naar ik hoor,quot;

Juffrouw Plite nam dit compliment met welgevallen aan en neeg voor ons in het algemeen,

„Zeer vereerd,quot; zeide zij, „niet nog een bezoek van do pupillen in Jarndyce. Zeer verheugd, den Jarndyce van liet Verlaten Huis,quot; in het bijzonder voor hem nijgende, „onder mijn nederig dak te mogen ontvangen, Pitz Jarndyce, melievequot; ~ zij had. naar het scheen, dezen naam aan Caddy gegeven, en noemde haar altijd daarbij, - „dubbel welkom!quot; — „is zij ziek geweest?\' vroeg mijnheer Jarndyce aan den dokter, dien wij bij haar hadden gevonden Zij antwoordde dadelijk zelve, hoewel hij deze vraag fluisterend had gedaan. — „Ongesteld! zeer ongesteld!quot; zeide zij vertrouwelijk. „Geene pijn, maar benauwdheid. Niet zoozeer lichamelijk als wel zenuwachtig. Om de waarheid te zeggen,quot; met eene gesmoorde stem en bevende, „wij hebben den dood hier gehad. Pr was vergift in huis. Ik ben zeer gevoelig voor zulke ijselijkheden. Ik was er van geschrikt. Mijnheer Woodcourt alleen weet hoe erg. Mijn dokter, mijnheer Woodcourt,quot; zeide zij met groote statigheid. „De pupillen in Jarndyce — Jarndyce van het Verlaten Huis — Pltz Jarndyce,quot; „Juffrouw Plite,quot; zeide mijnheer Woodcourt, met eone ernstige, vriendelijke stem, alsof hij zich op haar beriep terwijl hij tot ons sprak, en zijne hand zacht op haar arm leggende, „beschrijft hare ziekte mot hare gewone nauwkeurigheid. Zij was geschrikl van een voorval hii r in huis, waarvan wel een veel sterker persoon had kunnen schrikken, en werd ziek van aandoening en ontsteltenis. Zij haalde mij hier, in de eerste opschudding bij de ontdekking, hoewel te laat orn den on-gelukkigen man van eenig nut te zijn. Ik heb mij voor die teleurstelling schadeloos gesteld door sedert hier te komen en haar van eeni-gon dienst te zijn.quot; - „Do vriendelijkste dokter van de geheele faculteit,quot; fluisterde juffrouw Plite mij toe. „Ik verwacht eene uitspraak. Op den dag des Oordeels. Kn dan zal ik landgoederen uitdeelen.quot; „Zij zal in een paar dagen weder zoo gezond zijn,quot; zeide mijn-lieer Woodcourt, haar niet een opmerkzamen glimlach aanziende, „als zij ooit zijn zal. Met anderen woorden, geheel gezond, natuurlijk. Hebt gij al van haar fortuin gehoord?\' — „Al-lerongemeenst!quot; zeide juffrouw Plite met een helderen glimlach. „Gij hebt nooit zoo iets gehoord. melieve! Eiken zaterdag stopt Conver-satio-Kenge, of Guppy (de klerk van Conversatie-Kenge) mij een papiertje met schellingen in de hand, verzeker ik u. Altijd hetzelfde getal in oen papiertje. Altijd een voor eiken dag van de week. Denk eens aan! Zoo juist van pas, niet waar? Ja! Waar komen die papiertjes vandaan, zult gij zeggen? Dat is de groote vraag. Natuurlijk. Zal ik u zeggen wat ik denk ? I k denk,quot; zeide juffrouw Plite, met een zeer scherpzinnigen blik haar hoofd oprichtende, en veelbetekenend haar recht er voor vinger schuddende, „dat de lord-kanselier, wel wetende j hoelang het Groote Zegel al open is geweest (want het is al lang open geweest), mij die papiertjes doet toekomen. Totdat de uitspraak, | die ik verwacht, gegeven wordt. Dat is heel mooi van hem, niet waar? üp die manier te | bekennen, dat hij wel een beetje langzaam is voor het menschelijk leven. Zoo delicaat! Toen | ik laatst in het Hof was ik woon geregeld de zittingen bij — met mijne documenten zeide ik hem, dat ik wel wist wat hij deed, \' en hij bekende het bijna. Dat is ik lachte: tegen hem van mijne plaats, en h ij lachte tegen ! mij van zijne plaats. Maar het is een fortuintje, i niet waar? En Pitz Jarndyce weet het gelei heel voordeelig voor mij te besteden, ik ver zeker u, aliervoordeeligst!\'

ik feliciteerde haar (daar zij zich vooral tot mij richtte) met deze gelukkige vermeerdering van haar inkomen, en wenschte haar eene lange voortduring daarvan. Ik dacht niet veel over de bron, waaruit die vermeerdering kwam, of verwonderde mij niet wiens menschliovendheid zoo bedachtzaam was. Mijn voogd stond voor mij naar de vogeltjes te kijken, en ik behoefde niet verder te zoeken dan hem.

„En hoe noemt gij die kleine beestjes, juffrouw?quot; zeide hij nu l zijne vroolijke stem. „Hebben zij ook namen?quot; „Ik kan voor juf- | frouw PIif⁽* antwoorden, daf zij er hebben,quot; • zeide ik, „want zij heeft ons eens beloofd te i zullen zeggen hoe- zij heeton. Ada. weet gij i het nog wol?quot;

Ada wist het nog zeer wel.

„Hebt ik dat gedaan?\' zeide juffrouw Plite;. „Wie is daar aan mijne deur? Waarom slaat gij aan mijne deur te luisteren, Krook ?quot;

De oude man van den huize stiet nu de deur open. en vertoonde zich, met zijne bonten muts in de hand en zijne kat op zijne hielen.

„Ik stond niet te luisteren. jufFnniw Plite.\'

zeide hij. „Ik wilde juist aankloppen, maar gij zijt zoo gauw.quot; „Laat uwe kat naar heneden gaan. Jaag ze weg!quot; riep de oude vrouw gramstorig uit. „Kom kom! Er is geen gevaar, heeren en dames,quot; zeide Krook, langzaam en scherp in het rond ziende, tot hij on-; allen een voor een had aangekeken, „zij zou nooit op de vogeltjes losgaan als ik er bij | was. of ik moest het haar zeggen.quot; „Gij zult mijn huisheer wel verschoonen,quot; zeide de ^! oude juffrouw, met eene deftige houding. „Zoo zoo — heel en al, zoo zoo. Wat moet gij hier, Krook, als ik gezelschap heb?quot; „Uilquot; ant-| woordde de oude man, „Gij weet wel, dat ik de kanselier ben.quot; „Welnu?* zeide juffrouw Flite. „Wat zou dat?quot; „Voor den kanselier,quot; ^! zeide de oude man grinnikend, „niet met een | Jarndyce kennis te maken zou wonderlijk zijn, | niet waar, juffrouw Elite? Zou ik zoo vrij mogen wezen? Uw dienaar, mynheer. Ik ken Jarndyce en Jarndyce bijna evengoed als gij, | mijnheer. Ik heb den ouden heer Tom gekend, 1 mijnheer. Maar ik heb u toch, zooveel ik weet, I nog nooit gezien, zelfs niet in het Hof. Even-wel kom ik daar dikwijls genoeg.quot; — „Ik kom ; daar nooit,quot; zeide mijnheer Jarndyce; en dat I deed hij ook nooit, om geene reden hoege-^! naamd, „Ik zou liever ergens anders gaan.quot;

„Zoudt ge?quot; antwoordde Krook grijnzende. „Gij hebt een slechten dunk van mijn edelen en geleerden broeder, mijnheer; schoon dat, misschien, voor een Jarndyce niet meer dan natuurlijk is. Het gebrande kind, mijnheer! Wat. kijkt gij naar de vogeltjes van mtjne huurster, mijnheer Jarndyce .quot; De oude man was langzamerhand de kamer ingekomen, tot hij nu mijn voogd met zijn elleboog aanraakte en hem, met zijn bril op, vlak in het gezicht keek. „Het is een van hare vreemde manieren, dat zij nooit de namen van die vogeltjes zal zeggen, als zij het laten kan, hoewel zij ze allen een naam heeft gegeven.quot; Dit werd gefluisterd. „Zal ik ze eens oplezen, juffrouw Plite?quot; vroeg hij overluid, ons wenkende en naar haar wijzende, terwijl zij zich omkeerde en zich hield alsof zij den haard aanveegde.

„Als gij wilt.quot; antwoordde zij haastig.

De oude man keek ons nog eens aan. keerde zich toen naar de kooitjes en zeide de lijst op.

„Hoop, vreugde, jeugd, vrede, rust, leven, stof, asch, verkwisting, gebrek, ruïne, wanhoop, krankzinnigheid, dood, list, dwaasheid, woorden, pruiken, vodden, schapenvel, roof. antecedent, lari en lorrendraaierij. Dat is de ganse he verzameling,quot; zeidede oude man, „allen te zamen opgekooid door mijn edelen en geleerden broeder\' — „Het is een scherpe wind,quot; mompelde mijn voogd. „Als mijn edele en geleerde broeder zijne uitspraak geeft, zullen zij vrijgelaten wordt n,quot; ■/.gt; ide Krook, ons wederom wenkende. „En dan.quot; voegde hij er fluisterend en grinnikend bij, „als dat ooit gebeuren mocht- dat het niet zal — zouden de vogels, die nooit gekooid zijn geweest, ze doodpikken.quot; „Als ooit de wind in het oosten was,quot; zeide mijn voogd, veinzende uit het venster naar een weerhaan te kijken, „is hij het vandaag, naar mij dunkt.quot;

Wij vonden het zeer moeielijk uit het huis weg te komen. Het was juffrouw Flite niet, die ons ophield; wat oplettendheid betrof voor hetgeen anderen gelegen of ongelegen zou zijn, was zij zoo verstandig als iemand zijn kon. Het was mijnheer Krook. Hij scheen buiten staat om zich van mijnheer Jarndyce los te rukken. Als hij aan hem vastgeboeid was geweest, had hij bijna niet dichter bij hem kunnen blijven. Hij deed het voorstel ent ons zijn Kanselarij-Hof te laten zien, en geheel het vreemde mengelmoes, dat het bevatte; en gedurende onze bezichtiging (die hij zelf zeer lang rekte) bleef hij dicht bij mijnheer Jarndyce, en hield hem somtijds, terwijl wij verder gingen, onder een of ander voorwendsel op, alsof hij gemarteld werd door het verlangen om van een geheim onderwerp te spreken, en toch niet daartoe kon besluiten. Ik kan mij geen gezichten geene houding verbeelden, die meer voorzichtigheid en besluiteloosheid, eene bestendige neiging om iets te doen, dat hij dan toch niet durfde wagen, konden uitdrukken, dan het gezicht en de houding van mijnheer Krook dien dag deden. Hij hield mijn voogd bestendig in het oog, keerde zijne oogen bijna niet van zijn gezicht af. Als hij naast hem ging, bespiedde hij hem met de sluwheid van een ouden, witten vos. Als hij vooruitging, keek hij achterom. Als wij stilstonden, plaatste hij zich vlak voor hem, en dan met zijne hand over zijn open mond strijkende, met eene zonderlinge uitdrukking van gevoel van macht, en zijne grijze wenkbrauwen neertrekkende, tot zijne oogen geheel dicht schenen, scheen hij eiken trek van zijn gezicht te doorzoeken.

Eindelijk, nadat wij (altijd door zijne kat ver-gezeld) het geheele huis door geweest waren, en den geheelen voorraad van allerlei prullen hadden gezien, die zeker merkwaardig was, kwamen wij weder achter in den winkel. Hier stond, op eene ledige ton, een inktkoker, waarbij eenige stompen van pennen en eenige vuile too-neelbiljetten; en tegen den muur waren verscheidene gedrukte alphabets aangeplakt.

„Wat voert gij hier uit?quot; vroeg mijn voogd.

„Hier probeer ik mij zeiven te leeren lezen en schrijven,quot; zeide Krook. „En hoe komt ge daarmee voort?quot; — „Langzaam. Slecht,quot; antwoordde de oude man ongeduldig. „Het is een moeielijk ding op mijne jaren.\' — „Het zou gemakkelijker zijn als gij het u door iemand anders liet leeren.\' zeide mijn voogd. - „Ja, maar dan zouden zij mij wel verkeerd kunnen leeren,quot; antwoordde de man, met eene verwonderlijk achterdochtige flikkering in zijne

oogen. ,Ik weet niet hoeveel ik al verloren mag hebben, doordat ik niet vroeger heb geleerd. Ik zou niet gaarne nog meer verliezen door nu verkeerd geleerd te worden.quot; -- „Verkeerd?quot; zeide mijn voogd met zijn goedhartigen glimlach. „Wie denkt gij, dat n verkeerd zou leo-ron?quot; „Dat weet ik niet, mijnheer Jarn-i dyrc van het Verlaten Huis!quot; antwoordde de i oude man, zijn bril op zijn voorhoofd schui-j vende en in zijne handen wrijvende. „Ik denk niet. dat iemand mij verkeerd zou leeren — ik | wil liever mij zeiven vertrouwen dan iemand | anders.\'

Deze antwoorden en zijne geheele houding I waren vreemd genoeg, om mijn voogd, toen i wij allen te zamenliin coin\'s Inn doorgingen, | aan mijnheer Woodcourt te doen vragen, of \' mijnheer Krook inderdaad niet wel bij het hoofd was, gelijk zijne huurster het wilde doen voorkomen. De jonge dokter antwoordde, neen, hij had geene reden gezien om dit te denken. Hij was zeer wantrouwig, gelijk onkundigen doorgaans waren, en hij was altijd meer of minder onder den invloed van de klare jenever, die hij bij groote hoeveelheden dronk, en waarvan, gelijk wij konden opgemerkt hebben, achter in zijn winkel een sterke reuk heerschte; maar hij hield hem nog niet voor krankzinnig.

Onderweg naar huis won ik zoodanig Peepy\'s genegenheid, door hem een windmolentje met twee meelzakjes te koopen, dat hij zich door niemand anders van hoed (;n handschoenen wilde laten ontdoen, en aan tafel nergens wilde zitten dan naast mij. Caddy zat aan mijne andere zijde, naast Ada. aan welke wij, zoodra wij terugkwamen, de geheele geschiedenis van het engagement mededeelden. Wij maakten veel werk van Caddy, en van Peepy insgelijks; en Caddy helderde bijzonder op, en mijn voogd was even vroolijk als wij, en wij waren allen zeer vergenoegd, tot Caddy des avonds met eene huurkoets naar huis ging, met Peepy gerust in slaap, maar stijf zijn windmolentje vasthoudende.

Ik heb vergeten te zeggen ten minste ik heb nog niet gezegd dat mijnheer Woodcourt dezelfde bruinachtige jonge chirurgijn was, dien wij bij mijnheer Badger hadden ontmoet - en dat mijnheer Jarndyce hem dien dag ten eten vroeg en dat hij kwam en dat, toen zij allen heen waren en ik tot Ada zelde : „Kom aan, lievelingetje, laten wij nu wat over h\'i-chard praten,quot; Ada lachte en zeide

Maar ik geloof niet, dat het er op aankomt wat mijn lievelingetje zeido.Zij was altijd vroolijk.

XV.

BELL YARD.

Terwijl wij te Londen waren, word mijnheer Jarndyce gedurig lastig gevallen door dien troep opgewondene heeren en dames, wier manier van doen ons zoozeer verwonderd had. Mijnheer Quale, die zich kort na onze aankomst kwam presenteeren, deed in al zulke dingen mede. Hij scheen die twee glanzige knobbels aan zijne slapen in alles te duwen wat er omging, en zijn haar al verder en verder achteruit te borstelen, tot het bijna met wortel en al uit zijn hoofd vloog, van onverzoenlijke philanthropie. Alle zaken stonden voor hem gelijk, maar vooral was hij altijd gereed voor inteekeningen om den een of ander een eerebllik te geven. Zijn grootst vermogen scheen zijn vermogen van onbegrensde bewondering te zijn. Hij kon, onverschiilig hoelang, met het grootste genot zijne slapen in het licht van elke philanthropische zon zitten baden. Daar ik hem eerst geheel verzonken in bewondering voor mevrouw Jellyby had gezien, had ik gemeend, dat zij het alles te boven gaande voorwerp zijner aanbidding was. Ik ontdekte spoedig mijne vergissing en bevond, dat hij sleepdrager en orgeltrapper van een geheelen stoet van zulke lieden was.

Mevrouw Pardiggle kwam eens met eene in-teekening voor iets — en met haar kwam mijnheer Quale. Al wat mevrouw Pardiggle zeide, herhaalde mijnheer Quale voor ons; en evenals hij mevrouw Jellyby had helpen uitkomen, deed hij het nu mevrouw Pardiggle. Mevrouw Pardiggle\' schreef een brief van aanbeveling aan mijn voogd, ten behoeve van haar weisprekenden Vriend, mijnheer Qusher. Met mijnheer Gusher verscheen wederom mijnheer Quale. Daar mijnheer (lusher een bol opgeblazen heer was, met eene klamme oppervlakte, en oogen zooveel te klein voor zijn volle-maansgezicht, dat zij oor-spronkeli jk voor iemand anders schenen gemaakt te zijn, was hij op hei eerste gezicht niet zeer innemend, en toch was hij nauwelijks gezeten, of mijnheer Quale vroeg Ada en mij, niet onhoorbaar, of hij niet een uitstekend inenBch was -- hetgeen hij zeker was, namelijk; uitstekend bel opgeblazen; maar mijnheer Quale bedoelde zijne intellectueele schoonheid en vroeg of wij niet getroffen waren over het massieve van zijn voorhoofd. Kortom, wij hoorden onder dit soort van lieden van een groot aantal roepingen van verschillenden aard, maar niets was ons hall\' zoo duidelijk dan dat het mijnheer Qua.le\'s roeping was om altijd in verrukking te zijn over eens anders roeping, en dat dit de populairste roeping van allen was.

Mijnheer Jarndyce was door de zachtheid van zijn hart en zijn ernstige zucht om zooveel goed te dóen als in zijn vermogen was. onder dit

gezelschap geraakt; maar hij zei de ons ronduit, dar hij dikwijls weinig behagen vond in een kring, waar d(r weldadigheid zulke stuipachtige viirint-naannam ; w;;ar do mfnschlicvendheid.als eene bepaalde uniform, werd aangenomen door luide schreeuwers, speculanten in goedkoope vermaardheid, die heftig in hmmi-betuigingen, rusteloos en ijdel in hun doen waren, die slaafsche gedionstigheid voor de grooten tot het laaghar-tigst uiterste dreven, elkander wedtrkoerigophemelden, en hatelijk wai\'en tegen hen, die de zwakken liever voor een val wilden bewaren, dan hrn nmt veel omslag en eigenlof weder een weinig opbeuren als zij gevallen waren. Toen er door mijnheer (lusher eone inteekening voor een cerebiyk aan mijnheer Quale werd geopend, en mynheer (.;usher (dit or ret.-ds een had, dat hein door mijnheer Quale was bezorgd\'i anderhalf uur lang over die zaak sprak voor oene vergadering, grootendeeis uit twee liefdadige scholen van kleine jongens en meisjes bestaande, die nadrukkelijk aan het penningske der weduwe werden herinnerd, en vermaand om met hunne halve stuive rs voor den dag te komen en welgevallige offeranden te brengen, geloof ik, dat de wind ten minste drie weken lang in het oosten bleef.

Ik maak hiervan melding, omdat ik zoo weder op mijnheer Ökimpole kom. Het kwam mij voor, dat zijne luchtige betuigingen van kinderlijkheid en zorgeloosheid, door haar contrast met zulke dingen, eene groote verademing voor mijn voogd waren en des te gemakkelijker geloof vonden; daar het niet missen kon hem genoegen te doen, onder zoovelen van een geheel tegenstrijdig karakter, één volmaakt argeloos en oprecht mensph \'• vinden. Het zou rnij spijten hiermede te doen denken, dat mijnheer Kkim-pole dit W\' I raadde en er op rekende; ik heb hem waarlijk nooit genoeg doorgrond om dit te kunnen W\'t en. Wat hij voor mijn voogd was. was hij ook zekerlijk voor de geheele overige wereld, ilij was niet heel wel geweest; en dus hadden wij hem, schoon hij in Londen woonde, tot nog toe niet gezien. Nu kwam hij op een ochtend aan, zoo vroolijk en onderhouiietul als ooit,

haar was hij, zejde hij. Hij was galachtig gewei st; maar rijke lieden wan nook dikwijls galachtig, en dus had hij zich overreed, dat hij een man van vermogen was. Dat was hij ook werkelijk In zeker opzieht wat zijne milde gezindheid betrof. Hij had zijn dokter schatrijk gemaakt, [lij had zijn visih geld altijd verdubbeld, somtijds viermaal verdubbeld. Hij had tot hein gezegd: „Mijn beste dokter, het is geheel en al een zelfbedrog van u, te donken, dat gij mij gratis bedient. Ik overstelp u nu t geld wat mijne milde gezindheid betreft als gij het maai wist!quot; Kn werkelijk, zi-idf hij, rmende hij dit zoo sterk, dat hij het bijna, voor hetzelfde hield als het te doen. Als hij die stukjes metaal of dun papier. Waaraan de menschen zooveel waarde hechten, had gehad om ze den dokter in de hand te stoppen, zou hij ze hem in de hand hebben gestopt. Nu hij ze niet had, gaf hij den wil voor de daad. Heel goed! Als hij het werkelijk meende als zijn wil waar en oprecht was. hetgeen hij was dan kwam het hem voor, dat dit hetzelfde was als klinkende munt, en de verplichting geheel uitwischte.

„Het kan gedeeltelijk zijn omdat ik niets van de waarde, van het geld weet,quot; zeide mijnheer skimpole, „maar ik gevoel dit dikwijls zoo. Het schijnt zoo billijk! Mijn slager zegt, mij, hij wil dat „rekeningetjequot; hebben. Het behoort tot de streelende onbewuste poëzie van \'s mans karakter, dat hij het altijd „rekeningetjequot; noemt om de betaling ons beiden gemakkelijk te doen voorkomen. Ik antwoord den slager: „Mijn goede vriend, als gij het maar wist, zijt gij al betaald. Gij hadt de moeite niet eens behoeven te doen van om dat rekeningetje te komen vragen, fiij zijt al betaald. Ik meen het,quot;\' — „Maar als nu de slager,quot; zeide mijn voogd lachende, „het vleesch op de rekening ook maar had gemeend, in plaats van het te brengen?quot; „Mijn beste .Tarndyee.quot; antwoordde hij, „gij verwondert mij. Gij stelt u in.de plaats van den slager. Een slager, met wien ik eens te doen had, plaatste zich op hetzelfde standpunt. „Mijnheer,quot; zpgt hij, „waarom eet gij het beste lams-vleesch van achttien stuivers het pond?\' „Waarom ik het beste lamsvleesch eet van achttien stuivers het pond, mijn brave vriend ?quot; zeg ik, natuurlijk verbaasd over die vraag, „Ik hond veel van best lamsvleesch.quot; Dit was in zooverre overtuigend, „Wel, mijnheer,quot; zegt hij, „dan wensch ik, dat ik het lamsvleesch maar had gemeend, zooals gij het geld meent.quot; „Mijn goede man,quot; zeide ik toen, „laten wij toch verstandig redeneeren. Hoe kon dat zijn? Het was onmo-gelijk. Gij hadt, het lamsvleesch w e I, en ik heb het geld niet. Gij kondt het lamsvleesch niet werkelijk meenen, zonder het te bezorgen; daarentegen kan ik het geld wel meenen, en meen ik het ook waarlijk, zonder het te betalen!quot; Hij had geen woord meer te zeggen. Daarmee was de zaak afgedaan.quot; „En nam hij geene gerechtelijke maatregelen?quot; vroeg mijn voogd. „Ja, hij nam gerechtelijke maatregelen,\' zeide mijnheer skimpole. „Maar daarin liet, hij zich door zijne drift, niet door zijne rede, besturen. Dat woord drift doet, mij aan Boythorn denken. Hij schrijft mij, dat gij en de darm - hem gt; en kort bezoek hebt beloofd op zijn buiten in Lincolnshire.quot; „Hij is een groot gunsteling van mijne meisjes,quot; antwoordde mijnheel\' Jarndyce, „en ik heb voor haar ja gezegd,quot; „De natuur heeft vergeten hem te betinten, denk ik,quot; zeide mijnheer \'Skimpole tot Ada, en rnij, „Wat al te woelig evenals de zee. Wat al ti heftig—evenals

een stier, die zich voorgenomen heeft om iedere kleur voor rood te houden. Maar ik geef toe. dat hij cene soort van mookhamerachtige verdienste heeft.quot;

Het zou mij verwonderd hebben, als die twee zeer hooge gedachten van elkander hadden gehad; mijnheer Boythorn. die aan vele dingen zooveel gewicht hechtte, en mynheer Skim-pole, die zoo weinig dm iets gaf. Buitendien had ik meer dan eens opgemerkt, dat mijnheer Boythorn op het punt was om in cene krachtige demonstratie uit te barsten, als er van mijnheer Ökimpole melding werd gemaakt. Natuurlijk viel ik Ada bij, toen zij zeide, dat wij zeer met hem ingenomen waren.

„Hij heeft mij ook gevraagd,quot; zeide mijnheer Skimpole, „en als een kind zich in zulke handen kan vertrouwen waartoe het hier aanwezige kind wel haast raced zou hebben, met de vereenigde teederheid van twee engelen om hem te bewaken zal ik gaan. Hij stelt voor om mij vrachtvry heen en weer te brengen. Ik onderstel, datdit geld zal kosten?Schellingen misschien? Of ponden? Of iets van dien aard? A propos. (Joavinses! Gij herinnert u onzen vriend Coavinses wel, juffrouw Summeison?quot;

Hij vroeg mij dit, toen het hem zoo inviel, op zijn innemend luchthartigen toon en zonder de minste verlegenheid.

„O ja, quot; zeide ik. „Coavinses is gearresteerd door den grooten deurwaarder,quot;\' zeide manheer Skimpole. „Hij zal den zonneschyn nooit weer geweld aandoen.quot;

Het ontzette mij dit te hooren; ik had mij reeds, in eerie alles behalve ernstige stemming, het beeld voor den geest gehaald van den man, die op den avond op de sofa zijn hoofd zat af te vegen.

,./ajn opvolger heeft mij gisteren daarvan onderricht.quot; zeide mijnheer Skimpole. „Zijn opvol-gi r igt; nu juist bij mij aan huis in possi ssie, geloof ik. noemt hij liet. Hij is gisteren gekomen. op den verjaardag van mijne blauwoogige dochter. Ik hield hem voor: „Dit is onredelijk en onaangenaam. Als uij eeneblauwoogige dochtei hadt, zoudt ge niet gaarne willen, dat i k on-genoodigd op haar verjaardag kwam.quot; Maar hij bleef toch.quot;

Mijnheer Skimpole lachte over die comische ongerijmdheid, en sloeg luchtig de piano aan, waarbij hij zat.

„Bn hij zeide mij,quot; vervolgde hij, telkens eene kleine liguur spelende, waar ik een streepje zal zetten. „Dat «joavinses drie kinderen had nagelalen zonder moeder en dat omdat • \'oavinses\' beroep eenigszins gehaat was de aankomende Coavinscs\'en er vrij slecht aan toe waren.\'

Mijnheer Jarndyce stond op, wreef zijn hoofd en begon op en neer te stappen. Mijnheer Skimpole speelde dé\'melodie van een van Ada\'s meest beminde liederen. Ada en ik zagen beide naar mijnheer Jarndyce, denkende dat wij wel wisten wat er in zijn gemoed omging.

Nadat hij verscheidene malen was blijven stilstaan en zijn wandelen had hervat, en verscheidene malen had opgehouden met zijn hoofd te wrijven en weder was begonnen, legde mijn voogd zijne hand op de toetsen en stuitte mijnheel- Skimpole in zijn spelen. „Dat bevalt mi) niet, skimpole,quot; zeide hij.

Mijnheer Skimpole, die de zaak reeds geheel vergeten had, zag verwonderd op.

„Die man was noodzakelijk,quot; vervolgde mijn voogd, heen en weer stappende in de zeer korte niimte tnsschen de piano en het eind van de kamer, en het haai\' van zijn achtei iioofd opwrijvende alsof een storm uit het oosten het zoo had opgewaaid. „Als wij zulke lieden noodzakelijk maken door onze gebreken en dwaasheden, of door ons gebrek aan wereldkennis, of door onze tegenspoeden, moeten wij ons niet op hen willen wreken. Br stak geen kwaad in zijn beroep. Hij onderhield er zijne kinderen van.Men zou daarvan wel wat meer willen weten.quot; ,01 Coavinses?\' riep mijnheer Skimpole uit, eindelijk begrijpende wat hij meende. „Niels gemakkelijker. Een wandelingetje; naar Coavinses\' hoofdkwartier, en gij kuntte weten kernen wat gij maar wilt.\'

Mijnheer Jarndye knikte ons toe, die naar dit sein zaten te wachten. „Kom aan, liefjes, wij zullen dien weg eens opwandelen. Waarom dien weg niet evengoed als een ander!\'

Wij waren spoedig gereed en gingen uit. Mijnheer skimpole ging mede, en had zeer veel vermaak indien tocht. Het was zoo nieuw en ver-frisscheiid voor hem, zeide hij, om Coavinses uit ti\' gaan, in plaats van «Joavinses om hem.

Hij bracht ons eerst naarC u rsi t.or-s tre e t, bij eha nc ery-l, a n e. waar een huis stond nn t getraliede vensters, dat hij Coavinses\' Kasteel noemde. Toen wij de gang ingingen en aan de schel trokken, kwam er een afschuwelijk leelijke Jongen uit een soort van kantoor, en keek ons aan ovei een hek met ijzeren pennen.

„Wien moet gij hebben?quot; Zeide de Jongen, twee van die peniién inzijne kin drukkende. „Kr is een oppasser, of boodschapper of zoo iets hier geweest,quot; /,eid( mijnheer .iarndyce, „die dood is.quot; „la.\' zeide de jongen. „Wel?quot; „Ik wilde zijn naam wet en, als hol u belieft.\' „Hij hei lli Neckett,quot; zeide de jongen „Bn zijn adn s V „ B( 1 1. V lt;1 r d,quot; zeide de jongen. ..Kaarsenwinkel, aan de linkerhand, Blimber is de naam.\' „Was hij ik weel niet hoe ik de vraag zal inrichten,quot; mompelde mijn voogd „was hij oppassend ?\' ..Neckett ?quot; z.eide dc Jongen, „.la wel, bijzonder. Hij werd nooit moe op de wacht. Hij kon acht of tion uren achtereen op den hoek van eene straat staan, als hij dat aannam.quot; „Hij had erger kunnen doen,quot;

hoorde ik mijn voogd bij zich zeiven zeggen. „Hij had het kunnen aannemen en toch niet doen. Wel bedankt. Dat is al wat ik wilde weten.quot;

Wij lieten den jongen, met zijn hoofd op zijde en zijne armen op het hek, aan de pennen staan zuigen, en gingen terug naar Lincoln\'s Inn, waar mijnheer Skimpole, die niet gaarne dichter bij Coavinses had willen blijven staan, ons wachtte. Toen gingen wijallen naar B e 1 1 V a r d, eene smalle steeg, niet veraf. Spoedig vonden wij den kaarsenwinkel, met eene oude vrouw daarin, van een goedhartig uitzicht, die het water of eene borstkwaal, of misschien allebei had.

„Neckott\'s kinderen?quot; zeidezij, tot antwoord op mijne vraag. „Ja zeker, juffrouw. Drie trappen hoog als het u belieft. Deur vlak over de trap.quot; En zij reikte mij over de toonbank heen een sleutel toe.

Ik zag naar den sleutel en toen naar haar; maar zij scheen te begrijpen, dat ik wol wist wat er mede tedoen. Daar de sleutel niet anders dan voor de kamer, waarin de kinderen waren, bestemd kon zijn, ging ik, zonder meer te vragen, vooruit de trap op. Wij hielden ons zoo stil als wij konden, maar met ons vieren maakten wij toch cenig gerucht op de krakende planken ; en toen wij aan do tweede verdieping kwamen, stond daar een man uit zijne kamerdeur te kijken.

,ls het Gridley. naar wien gij zoekt?quot; zeide hij. mij aanziende, met een dreigend starenden blik „Neen, inijnlieer,quot; zeide ik, „ik moet hoogi \'rop.quot;

Hij zag ook Ada, mijnheer Jiirndyce en mijnheer Skimpole aan, op ieder denzelfden gram-Htorigen blik vstigende. naarmate zij hem voorbijgingen. Mijnheer Jarndyce wenschte hem goedendag. „(iiM-dendaglquot; zeide hij kort en stroef. Hij was een lang man, met eene vaalbleeke kleur, een door zorgen uitgeteerd gezicht, met diepe rimpels, zeer weinig haar meer op hel. hoofd, en uitpuilende oogen. Hij zag er ruzieachtig uit, en had iets opvliegends in zijn toon, dat met zijne gestalte vereenigd • nog breed en forsch, hoewel blijkbaar afgevallen mij eenigszins ongerust maakte. Ilij had eene pen in de hand. en toen ik in hel. voorbijgaan even zijne kamer binnenkeek, zag ik, dat die vol verstrooide papieren lag.

Hem daar latende staan, gingen wij verder naar boven, Ik klopte aan de deur, en een schel stemmetje van binnen zeide: „Wij zijn opgesloten. Juffrouw Blinder heeft den sleutel.quot;

Dit hooiende stak ik den sleutel in het slot en deed de deur open. In een armof dig vertrekje. mei een schuinsch dak en zeer weinig meubelen, was een kleine jongen, van vijf of zes jaar, \'net een zwaar kind van achttien maanden in de armen. Er lag geen vuur aan, hoewel het koud genoeg was; om dit te vergoeden waien bi\'idi kinderen in eenige oude doeken

en kragen gewikkeld. Hunne kleed ing wasechter | zoo warm niet, of hunne neuzen zagen rood en hunne gezichtjes betrokken van de kou, ter-| wijl de kleine jongen op en neer stapte on het kind suste, dat het hoofd op zijn schouder liet hangen.

„Wie heeft u hier alleen opgesloten?quot; vroegen wij natuurlijk. — „üharley,quot; zeide het jongetje, terwijl hij bleef stilstaan om ons aan te staren.-- „Is Charley oen broer van u?quot; „Neen. Zij is mijne zuster Charlotte, Vader noemde haar Charley.quot; Zijn er nog meer van u behalve Charley?quot; „Ik.quot; zeide het jongetje, „en Emma,quot; dit zeggende streek hij het kind, dat hij droeg, : over het nankingsche mutsje, „en Charley.quot; — „Waar is (;harley nu ?quot; „Uit wasschen,quot; zeide de kleine jongen, en begon weder op en neer I te wandelen, waarbij hij, daar hij te gelijk naar I ons wilde kijken, met liet nankingsche mutsje .wel wat te dicht bij het ledikant kwam.

Wij zagen elkander aan, en toen weder naar die twee kinderen, toen er nog een kind binnenkwam, een zeer klein meisje, nog geheel kinderlijk van gestalte, maar met een veel ouder, bijzonder schrander gezichtje — en een bevallig gezichtje toch ook, — met een hoed voor eene volwassene vrouw op het hoofd, die haarveel te groot was, en een vrouwenvoorschoot voor, waarmede zij hare blooto armen afveegde. Hare vingers waren wit en gerimpeld van het wasschen. en het. zeepsop, dat zij van hare armen veegde, rookte nog; anders had men haar voor een kind kunnen houden, dat waschvrouwtje speelde en met de vlugge opmerkzaamheid van : een kind zulk eene arme vrouw nabootste.

Zij was van ergens in de buurt komen aan-loepen en had zich zooveel gehaast als zij kon. Daardoor, hoewel tenger en licht genoeg, was zij buiten adem en kon zij in het eerst niet spreken. Zoo stond zij daar te hijgen en hare armen af te vegen, en zag ons met kalme bedaardheid aan.

daar is Charley!quot; zeide het jongetje.

Het kleine kind stak de armpjes uit en schreeuwde, orn door Charley te worden overgenomen. Het meisje nam het ook, met iets i van eene volwassene vrouw in tiaar doen, dat : bij den hoed en het voorschoot paste, en stond ons over hare vracht heen aan te zien, terwijl die vracht zich feeder aan haar vastklemde.

„Is het mogelijk,quot; zeide mijn voogd, toen wij i en stoel voor het meisje hadden geplaatst en haar met hare vracht daarop neergezet, terwijl het jongetje dicht bij haar bleef en haar aan haar voorschoot vasthield, „dat dit kind i voor de anderen werkt? Zie dat eens I Om Cods wil, zie dat eens!\'

Het was wel iets om naar te zien Die drie kinderen zoo dicht bij elkander, en twee van tien geheel afhankelijk van het derde, en dat derde zoo jong en toch met iets zoo oudachtigs

en degelijks, dat zoo zonderling bij haar kinderlijk voorkomen paste.

,Charley, Charley!quot; zeide mijn voogd. „Hoe oud zijt ge wel?\' — „Over de dertien, mijn-lieer,quot; antwoordde het kind. -- „O, welk een ouderdom,\' zeide mijn voogd. „ Welk een groote ouderdom, Charley!quot;

Ik kan geen denkbeeld geven van de teeder-heid, waarmede hij sprak, half schertsend, en toch slechts des te medelijdende!\' en treuriger.

„En woont gij hier zoo alleen met die kinderen, Charley?quot; zeide mijn voogd. „Ja, mijn-toen Emma pas geboren was,quot; zeide het meisje, naar het gezichtje aan hare borst kijkende. „En toen zeide vader, dat ik zoo goed eene rnoedei voor haar wezen moest als ik kon. En zoo heb ik toen mijn best gedaan. En zoo heb ik toen thuis gewerkt, schoongemaakt, en huis gehouden en gewasschen, lang voor dat ik uit werken begon te gaan. En zoo kan ik dat nu, ziet ge, mijnheer?\' — „En hoe dikwijls gaat gij uitwerken?\' „Zoo dikwijls als ik kan,quot; antwoordde lt; barley, hare oogen wat wijder openende en met een glimlach, „om de schellingen en halve schel-

„iii.i is zoo giii d als goud,\'\' zcidc hel; kleine meisje — o, op zulk lt;-cin.- moederlijke- volwassen-vrouwachtige manier. „En als Emma moe is, legt hij haar in bed. Kn als hij moe is, gaat hij zelf naar bed. Kn als ik thuis kom en de kaars aansteek, en een stukje te eten heb, komt hij weer op en eet met mij mee. Niet waar, Tom ?quot;

,(gt; ja, i\'barley!quot; zeide Tom, „dat doe ik.\' En hetzij door de gedachte aan dit grootste genot van zijn leven, of uit dankbaarheid en liefde voor Charley, die alles in alles voor hem was, drukte hij zijn gezichtje tusschen de dunne plooien van haar rok, en ging van lachen tot schreien over.

Uet was de eerste maal sedert ons binnenkomen, dat een van deze kinderen een traan had gelaten, liet kleine wee smeisje had van hun vader en hunne moeder gesproken, alsof al dat leed gesmoord word door de noodwendigheid om moed te vatten, en door haar kinderlijk gevoel van eigenwaarde omdat zij in staat was om to werken. Maar toen nu Tom schreide hoe-Wel hij stil bleef zitten, en ons met kalme bedaardheid aanzag, en door geene beweging de andere kinderen in het minste ontrustte zag ik twee stille tranen langs hare Wangen rollen.

Ik stond voor het venster met Ada, alsof wij naar de daken der huizen, de zwarte schoor-steenen, en de armoedige bloemen en gekooide vogeltjes, die aan de buren toebehoorden, keken, toen ik opmerkte, dat juffrouw Blinder, uit den winkel bineden, binnengekomen was, i misschien had zij al dien tijd noodig gehad om d\' trap op te komen) en met mijn voogd sprak.

„liet is niet veel hun de huur kwijt te schelden, mijnheer.\' zeide zij, „Wie zou ze van hen kunnen aannemen ,\'quot; „Wei, wel,quot; zeide mijn voogd, ons beiden aanziende. „Het is genoeg, dat er een tijd zal komen wanneer deze- goede vrouw zal vinden, dat het w e 1 veel was, en dat. voor zoover zij dit aan den minsten van deze heeft gedaan. Dit kind,quot; vervolgde hij na eene poos, .zou het mogelijk zijn, dat zij het zoo volhield «Waarlijk, mijnheer, ik geloof van ja.\' antwoordde juffrouw Blinder, die moeielijk ademhaalde. .Zij is zoo handig als iemand maar met mogelijkheid wezen kan, Zeg( n u, mijnlu ( r. zonals zi j die twe e kinderen heeft opg( past, nadat de moedor dood was. was het praatje- van dopehei le buurt,! En het was verbazend haar bij hem te zien, toen hij ziek was geworden, dal was bet waarlijk. „Jntfronw Blinder,quot; zeide hij tegen mij, en het waren eb- laatste woorden, die hij sprak hij lag daar „jnlfrouw Blinder, wat voor beroep ik eek gehad heb, ik heb van nacht een engel hier in de kan er bij mijn kind zien zitten, en ik vertrouw haar aan Onzen Vaderquot; , I lad hij geen ander lx roep ?quot; zeidlt; mijn voogd. „Neen. mijnheel,quot; antwoordde julfreniw Blinder, „hij was niet anders dan zoo n handlanger. Toer; hij \'pas hier kwam wonen, wist ik nil t wat

hij was; en ik moet bekennen, toen ik het ontdekte, zeide ik hem de huur op. Men vond het , niet goed in de buurt. En het beviel aan de andere inwoners niet. Het is geen heel fatsoenlijk beroep,quot; zeide juffrouw Blinder, „en de meeste menschen hebben er tegen. Mijnheer Gridleyhad er heel erg tegen, en hij is een goed huurder, • al heeft zijn humeur veel geleden.quot; — „En dus i werd hem de huur opgezegd?quot; zeide mijn voogd. | „Zoo zeide ik hem de huur op,quot; zeido juf- I frouw Blinder. „Maar waarlijk, toen de tijd ; kwam, en ik geen ander kwaad van hem wist, begon ik te twijfelen. Hij was prompt van betalen e-n ijverig, hij deed wat hij te doen had, mijnheer,\' zeide juffrouw Blinder, zonder opzet haar oog op mijnheer Hkimpole vestigende, „en het zegt al iets in deze wereld, als men dat maar doet.\' - „En dus hebt gij hem toch gehouden?\'

- ., Wel, ik zeide als hij het met mijnheer Orielley kon schikken, zou ik het wel met deandere huurders schikken, en zou ik er niet zooveel om geven ; of men het in de buurt goedvond of niet. Mijnheer Gridley gaf zijne toestemming; - wel stuursch maar hij gaf ze toch. Hij was altijd stuursch tegen hem, maar hij is sedert goed voor de kinderen geweest. Men kent iemand nooit voordat hij oji de prot t\' wordt gesteld.\' „Zijn er veel menschen goed voor de kinderen geweestV\' Jgt;at is, over het geheel, nog al zoo kwaad niet, mijnheer,* antwoordde juffrouw Blin- j der, „maar zeker niet zooveel als er geweest zoueh n zijn als hun vader een ander beroep had gehad. Mijnheer lt; \'oavinsi s gaf eene guinje, en de andere handlangers maakten een potje. Sommige buren, die altijd gelachen en op hun schouder geklopt hadden als hij voorbijging, kwamen met eene inte-ekenlijst voor den dag, en over het geheel nog al zoo kwaad niet. Eveneens niet (\'harlotte. Sottimige nienschen willen haar niet gebruiken, omdat zij het kind van zoo\'n handlanger is; sommige menschen, die haar gebruiken, gooien dat haar toch voor eie voeten; sommigen rekenen het zich tot ve rdienste, dat zij haar laten werken, niet dat en al het andere, dat zij tegen zich heeft, en betalen haar daarom misschien minder en vergen meer van haar. Maar zij is geduldiger dan anderen zouden zijn, on is knap ook, en altijd gewillig, zoover hare krachten maar reiken en nog verder. Zoo zou ik dus over het geheel zeggen, mijnheer, nog al zoo kwaad niet, maar het mocht toch wa l beter.quot;

Jnlfrouw Blinder ging zitten, om te beter haar adem terug te krijgen, die opnieuw was uitgeput, door zooveel te spreken eer zij hem geheel terug had. Mijnheer Jarndyce keerde zich om en wilde ons aanspreken, maar werd g( stuit door de onve rwachte komst van dien mijheer Oridley, van wien wij gehoord hadden, en dien wij onderweg naar boven hadden gezien.

„Ik weet niet wat gij hier misschien doet, | heeren en dames,quot; zekle hy, alsof hi] zich boos I maakte dat wij daar waren, „maar gij zult mij wel niet kwalijk nemen, dat ik binnenkom. Ik kom niet binnen om rond te kijken. Wel Charley! Wel Tom! Wel kleintje, hoe maken wij het allemaal vandaag?quot;

Hij boog zich liefkoozend over de groep, en werd blijkbaar door de kinderen voor een vriend gehouden, hoewel zijn gezicht even stug bleef, en zijn toon tegen ons zoo grof was als hij maar zijn kon. Mijn voogd merkte dit op, en wilde den man achting toonen.

„Niemand, zekerlijk, zou hier komen om | rond te kijken,quot; zeide hij zachtzinnig. „Kan | wel zoo zijn, mijnheer, kan wel zoo zijn,\' ant-| woordde Grid ley, hem ongeduldig afwuivende | en Tom op zijne knie nemende. „Ik wil met | geene heeren en dames argumenteeren, ik heb al genoeg argumenten gehad om er levenslang mijn bekomst van te hebben.quot; „Gij hebt reden genoeg, durf Ik zeggen,quot; zeide mijnheer Jarndyce, „om onvergenoegd en ongeduldig te zijn quot; — „Daar alweer!quot; riep Gridlex uit, op eens geweldig kwaad wordende. „Ik ben ruzieachtig van humeur. Ik ben niet beleefd!\'

„Niet bijzonder, dunkt mij.quot; — „Mijnheer,quot; zeide Gridley, het kind neerzettende en naar mijnheer Jarndyce toe komende, alsof hij hem een slag wilde geven. „Weet gij iets van het Hof dei\' Kanselarij?quot; „Misschien wel, tot mijne spijt.quot; — „Tot uwe spijt,quot; zeide Gridley, zich bedarende. „Als dat zoo is, verzoek ik n verschooning. Ik ben niet beleefd, dat weef. ik wel. Ik verzoek u verschooning. Mijnheel,quot; vervolgde hij, met vernieuwde heftigheid. „Ik ben vijf en twintig jaar lang over gloeiend j ijzer gesleept, en ben het ontwend om op Hu-weel te treden. Ga naar het Hof der Kanse-| larlj daar ginds, en vraag wat een van de vaste aardigheden is, die somtijds de zaken wat verlevendigen, en men zal u zeggen, dat de grootste klucht, die zij hebben, de man uit .Shropshire is. Jk,quot; zeide hij, hartstochtelijk met de ! eene hand in de andere slaande, „ben de man : uit Shropshire.quot; ,.Ik geloof, dat ik en mijne familie insgelijks de eer gehad hebben van dat ernstige Hof eenige uitspanning te verschaffen,quot; zeide mijn voogd bedaard. „Gij zult misschien mijn naam wel gehoord hebben Jarndyce,quot; „Mijnheer latndyce,quot; zeide i Gridley, met eene ruwe soort van groet, „gij verdraagt uwe grieven met meer kalmte dan ik de mijtte kan doen. Nog meer. Ik kan u zeggen on ik zeg het dezen heer en deze Jonge dames, als zij vrienden van u zijn als ik myne grieven op eene andere manier opnam, zou ik gek worden! Het is alleen door er mij woedend over te maken, en er in mijne gedachten wraak over te nemen, en toornig om de rechtvaardigheid te roepen, die ik nooit

krijg, dat ik mijn verstand bijeen kan houden. Alleen zoo is het!quot; zeide bij, met een boer-schen tongval en groote heftigheid sprekende. „Gij moogt zeggen, dat ik mij al te driftig maak. ik antwoord, dat het in mijn aard ligt, dat te doen, als ik onrecht lijd, en dat ik hot doen moet. Ik heb geene keus dan om zoo te doen, of om in den onnoozelen toestand te verzinken van dat gekke vrouwtje, dat alle dag in het Hof komt. Als ik er eens stil onder ging zitten, zou ik suf en kindsch worden.quot;

De drift, waarin hij was, en de manier, waarop zijne trekken zich verwrongen, en de heftige gebaren, waarmede hij zijne gezegden vergezelde, waren pijnlijk om aan te zien.

„Mijnheer Jarndyce,quot; hervatte hij, „bedenk mijn geval eens. Zoo waar als er een hemel boven ons is, is dit mijn geval. Mijn vader (een landman) maakte een testament, ( n liet zijne hoeve en zijn vee aan mijne moeder zoolang zij leefde. Na haar dood zou alles aan mij komen, behalve een legaat van driehonderd pond, dat ik mijn broeder moest uitbetalen. Mijne moeder stierf. Eenigen tijd later elschte mijn broeder zijn legaat op. Ik en eenige van mijne betrekkingen zeide. dat hij een gedeelte daarvan al gehad had, in kost en inwoning, en eenige andere dingen. Let nu wel op. Dat was de kwestie, en niets anders. Niemand betwistte het testament, niemand twijfelde aan iets dan of een gedeelte van die driehonderd pond rei ds betaald was of niet. Om die kwestie te beslissen moest ik, toen mijn broeder eene actie begon, in die vervloekte Kanselarij komen. Ik rnoest daar komen, omdat de wet er mij toe dwong, en mij nergens anders wilde laten gaan. Zeventien menschen werden als gedaagden opgeroepen in die eenvoudige zaak. Kerst na verloop van twee Jaren kwam zij voor. Toen werd zij voor nog twee jaren opgehouden, terwijl do meester (moge zijn hoofd er voor afrotten !i onderzoek deed of ik mijn vaders zoon was waarover met geen sterfelijk mensch eenig ge-, schil was. Toen ontdekte bij. dat er nog geen gedaagden genoeg waren bedenk, wij waren nog maar met ons zeventienen maar dat er nog een komen moest, die vergeten was en alles weder opnieuw moest begonnen worden, De kusten van dien tijd — eer do zaak nog begon bedroegen driemaal het b gaat. Mijti broeder had gaarne van zijn legaat willen afzien om maar niet meer kosten te hebben. Mjjn geheele goed, dat mij in dat test,aim nt van mijn vader gemaakt was, is aan de kosten opgegaan. Het proces, nog onbeslist, heeft allen, die er in betrokken waren, toch ongeluk, ellende, en wanhoop gebracht — en hier bon ik nu op de/,en dag! Nu, mijnheer Jarndyce, in uw proces is het om duizenden en duizende n te deen. in het mijne maar om honderden. Is het mijne daarom minder hard om te dragen, of nog harder, om-

dat geheel mijn bestaan er aan hing, en zoo scliandelyk is uitgezogen?quot;

Mijnheer Jarndyee zeide. dat hij hem van gan-scher harte beklaagde, en niet wilde zeggen, dat hij zelf de eenige was, die door dat gedrochtelijke stelsel van rechtspleging onrechtvaardig was behandeld.

„Daar alweer!quot; zeide Grid ley, met even-groote heftigheid. „Het stelsel ! Van alle kanten zegt men mij, het is het stelsel. Ik moet niet op de personen zien. Het is het stelsel. Ik moet niet voor het Hof komen en zeggen : , My. lord, ik verzoek dit van u te mogen weten is dit recht of onrecht ? Hebt gij het hart om mij te zeggen, dat ik recht heb ontvangen en daarom word weggezonden ?quot; Mylord weet er niets van. Hij zit daar maar om het stelsel in toepassing te brengen. Ik moet niet naar mijnheer Tul-kinghorn, den solllciteur in L i n c o I n \'s I n n P i e I d s, gaan en hem zeggen, als hij mij woedend maakt dour altijd zoo koi-l en wehrvreden te hly ven - gelijk zy allen doen, want ik weet wel, dat zij er uit winnen, terwijl ik verlies; doe ik niet? Ik moet niet tegen hem zeggen ik wil mijn ongeluk op den een of ander verhalen, ik wil van iemand vergoeding hebben, goedschiks of kwaadschiks ! Hij is er niet ver-antwoordrlijk voor. Het is hei steNH. Maar als ik den een of ander eindelijk niet aan het lijf kom, mag ik I Ik weet niet wat er gebeuren kan, als ik eindelijk buiten mij zei ven geraak ! — Ik zal hen, die dat stelsel tegen mij in werking hebben gebracht, in hun aangezicht voor de groote eeuwige rechtbank beschuldigen!\'

.Ik heb gedaan.quot; zeide hy, zich neerzettende en zijn gezicht afvegende, „Ik heh gedaan, mijnheer .larndyce. Ik bén driftig, dat weet ik. Ik moet hot wel wezen. Ik ben in de gevangenis ireweeüt voor beleediging van het Hot\'. Ik ben in de gevangenis geweest, omdat ik dien sol. liciteur had bedreigd. Ik ben in allerlei ongelegenheden geweest, en zal er wel in nog meer komen. Ik ben de man uit s h r lt;» p s h i r e, en doe somtijds nog wat meer dan hen amuseeren -hoewel zij dat ook al amusant hebben gevonden om mij in hechtenis te zien nemen, en als gevangene te zien voorbrengen, en dat alles. Het zou beter voor mij zijn, zeggen zij mij. als ik mij inhield Ik zeg hun. als ik mij inhield, zou ik gek worden, Mijn humeur was voorheen goed genoeg, geloof ik l)e mensehen in de streek, waar ik vandaan ben, zeggen, dat zij zich dat nog van mij herinneren; maar nn moet ik mijn gevoel van onreeht zoo lucht geven, of ik zou mijn verstand niet by elkander kunnen hóuden. „Het zou veel beter voor u zijn, mijnhfier (;rid-ley.quot; zeide de lonl-kanselier my verleden week, ,hier uw tijd niet te verspillen, ma.ir in S h r o p-shire te blyven en u nuttig bezig h\'houden,\' „Mylord. mylord, dat weet ik wel,quot; zeide ik tegen hem, .■ n het zou veel beter voor mij geweest zijn, nooit den naam van uw hoogen post gehoord te hebben ; maar ongelukkig voor mij, kan ik liet verledene niet te niet doen, en het verledene jaagt mij hier naar toe.\' „Buitendien,\' vervolgde hij, woest uitbarstende, „ik zal hen beschaamd maken. Tot het laatste toe zal ik mij in dat Hof laten zien om het schande aan te doen. Als ik wist wanneer ik zou sterven, en mij daarheen kon laten dragen, en nog stem genoeg had om te spreken, zou ik daar stervende zeggen: „(lij hebt mij hier gebracht en weer weggezonden, dikwijls en dikwijls. Zend mij nu nog eens heen, met de voeten vooruit.quot;quot;

Zijn gezicht had zich, misschien sedert jaren, zoo in die gramstorige trekken vastgezet, dat zelfs, nu hij bedaard was, de uitdrukking niet zachter werd.

„Ik kwam om die kindertjes voor een uurtje naar mijne kamer te halen,quot; zeide hij, weder naar hen toe gaande, „en ze daar wat te laten spelen. Ik was niet voornemens dat alles te zeggen, maar het komt er niet veel op aan Ge zijt toch niet bang voor mij, niet waar. Tom ?\' — „Noen,quot; zeide Tom. „Gij zijt toch niet boos op mij.\' „Daar hebt gij gelijk in, kind, (iij gaat weer heen, Charley? Ja? Kom dan, kleintje !quot; Hij nam het jongste kind op den arm, waar het gaarne scheen te willen blijven, „Het zou mij niet verwonderen als wij een soldaat van koek beneden vonden. Laten wij eens naar hem gaan kijken.quot;

Hij herhaalde zijn vorigeö ruwen groet, welken het toch niet aan zekeren eerbied ontbrak, voor mijnheer Jarndyce, boog even voor ons, en ging met do kinderen naar zijne kamer.

Daarop begon mijnheer Skimpole, voor het eerst sedert onze komst, te praten, op zijn gewonen vroolijken toon. Hij zeide : „Wel, het was waarlijk aardig te zien hoe de zaken zich van zelf ten beste schikten. Hier was die mijnheer Gridley, een man met een forschen wil en van verwonderlijke geestkracht, en hij kon zich gemakkelijk verbeelden, dat die Gridley jaren lang had rondgeloopen, zoekende naar iets om zijne overtollige krijgshaftigheid aan te besteden — eene soort van jonge liefde onder de doornen toen het Hof der Kanselarij hem in den weg kwam, en hern juist verschafte wat hij noodig had. Voortaan kon hij zich daaraan houden. Anders had hij een groot generaal kunnen zijn, en allerlei steden in de lucht laten vliegen, of hij had een groot staatsman kunnen zijn en allerlei parlementaire welsprekendheid uitkramen; maar nu waren hij en het Hof der Kanselarij alleraardigst bij elkander gekomen, zonder dat het iemand hinderde, en Gridley was, om zoo te zeggen, voor altijd bezorgd. Zie dan eens die üoavinses l Hoe heerlijk deed die arme (Joavinses (vader van die lieve kinderen) denzelfden regel uitkomen. Hij. mijnheer Skimpole zelf, had somtijds gemord over het bestaan van (Joavinses. Hij

had gevonden dat Coavinses hem in den weg was. Hij had Coavinses wel willen missen. Er waren tijden geweest, wanneer hij, als hij een sultan geweest was, en x.ijn grootvizier op een ochtend gezegd had: ,Wat verlangt debeheerscherder geloovigen uit do handen van zijn slaaf?\' er wel toe had kunnen komen om te antwoorden: „Het hoofd van Coavinses.quot; Maar wat bleek het geval te zijn? Dat hij al dien tijd werk en brood had gegeven aan een zeer verdiensteUjk man; dat hij een weldoener voor Coavinses was geweest; dat hij Coavinses in staat had gesteld, om die lieve kinderen op die allerliefste manier op te brengen, en die huiselijke; en maatschappelijke deugden te ontwikkelen! Zoozeer, dat hem het hart nu vol was geworden, en hem de tranen in de oogen waren gekomen, toen hij in de kamer rondzag en dacht: „Ik was de groote begunstiger van Coavinses, en de kleine genoegens van zijn leven waren rn ij n werk!quot;

Er was iets zoo innemends in de luchtige manier, waarmede hij deze fantastische snaren tokkelde, en hij was zulk een blijgeestig kind naast die ernstiger kindsheid, die wij gezien hadden, dat hij zelfs mijn voogd deed glimlachen, toen deze zich van een afzonderlijk praatje met juffrouw Blinder naar hem omkeerde. Wij kusten Charley en namen haar mede naar beneden, en bleven baar bij do deur staan nakijken, toen zij heenliep naar haar werk. Ik weet niet waar zij naar toe ging, maar wij zagen haar, zulk een klein schepseltje, met haar vrouwenhoed en vrouwenvoorschoot, eene poort aan het eind van do steeg doorloopen, en zich in het gewoel en gerucht der C i t y storten, gelijk een dauwdroppel in den oceaan.

[XVI.

TOM-A l.L-AhONK\'S.

Lady Dedlock is onrustig, zeer onrustig. Hot modedagblad weet nauwelijks te zeggen waar zij te vinden is. Vandaag is zij op Kastanje-I lof; gisteren was zij in haar huis in de stad; morgen kan ze wel op reis zijn, voor zoover het modedagblad met zekerheid kan voorspellen. Zelfs Sir Leicester\'s galanterie hooft eenigo moeite om haar bij te houden. Zij zou nog meer moeite hebben, als zijn andere trouwe bondgenoot het podagra — hem niet in zijne oude eikenhouten slaapkamer op Kastanje-Hof kwam opzoeken, en hem bij beide beonen pakte.

Sir Leicester ontvangt het podagra als een lastigen demon, maar toch ten demon van adellijken rang. Al de Dedlock\'s van het mannelijk geslacht hebben zooveren verder dan menschon-geheugen het tegendeel kan zeggen, het podagra gehad. Dit kan bewezen worden, mijnhoer. De vaders van andere lieden mogen aan de rhou-matiok zijn gestorven, en lage smetstoffen bobben opgenomen uit het vuile bloed van het zieke gemeen; maar de Dedlock\'s hebben iets exclusiefs in de familie gehouden, zelfs in het alles gelijkmakend sterflot, door aan hun eigen familiepodagra te sterven. Dat podagra is het doorluchtige geslacht bijgebleven, evenals het zilver of de schilderijen, of het buiten in Lincolnshire. Het behoort onder de eeretitols daarvan. Sir. Leicester is misschien niet geheel vrij van het denkbeeld, hoewel hij het nooit in woorden heeft gebracht, dat de engel des doods, bij het waarnemen van zijn noodzake-lijken post, zijn aankondiging aan de schimmen der aristocratie aldus inricht: „ilylords en hoeren, ik heb de eer u nog een Dedlock te presenteeren, volgens zijn certificaat alhier gearriveerd per familiepodagra,quot;

Vandaar geeft Sir Leicester zijne fainiliebee non aan de familiekwaal ten beste, alsof dit de leenpllcht was, waaronder hij naam en vermogen hield. Hij gevoelt, dat het wel wat vrijpostig is een Dedlock te dwingen om op zijn rug te blijven liggen en hem in de benedenste ledematen te bijten en te knijpon, maar hij denkt: „Wij hebben ons allen daaraan onderworpen ; het is iets, dat ons eigen is; het staat sedert •■enige honderd jaren vast, dat wij den grafkelder in het park op geen edeler manier interessant kunnen maken; en ik voeg mij naar dat vergelijk.quot;

En eene deftige vertooning maakt hij, daar liggende in een gloed van rood en goud, in het midden van het groote salon, voor het portret van mylady, met breede strepen zonnelicht, die op eene lange rij door de reeks van vensters naar binnen schijnen, en met zachte schaduwstrepen afwisselen. Buiten staan de statige eiken, sedert eeuwen geworteld in den groenen grond, die nooit het kouter heeft gekend, maar reeds eene warande was toen de koningen nog met zwaard en schild ten oorlog, en met boog en pijlen ter jacht reden, en leggen getuigenis van zijne grootheid af. Binnen schijnen de voorvaderen die hein van do wanden aanzien, te zeggen: „leder van ons was eone vluchtige werkelijkheid hier, on liet hier deze gekleurde schaduw van zich zolvon, en smolt weg in eene nagedachtenis even droomerigals de stemmen dor kraaien die u uit de verlo in slaap krassen;quot; en leggen Insgelijks getuigenis van zijne groot beid af En hij is zeer groot vandaag en wee Boy thorn of ieder ander vermetelen waaghals, die zich verstout om hem een duimbreed gronds te betwisten.

Mylady wordt thans bij Sir Leicester door haar portret voitogenwoordigd. Zij is naar de stad gevlogen, maar zonder voornemen om daar te blijven, en zal terstond weder hierheen komen vliegen, om het modedagblad te beschamen on in de war te brengen. Hot huis in de stad is niet voor hare ontvangst gereed. Het is don-

kor i n somber. Slechts oen ccpooierdt M\'-rcurius staat neerslachtig aan het venster van het voorhuis te geeuwen; en hij heeft gisteravond tot een anderen Mercurius van zijne kennis, die aan een gezellig leven gewoon is, ge/.egd, dat er, als hel, zoo duren moest, op zijne eer. niets anders voor hem zou overschieten dan zich de keel af te snijden.

Welk verband kan it bestaan tusschen het buiten in Lincolnshire, het huis in de stad, den gepoi-irrden Mercurius. en het oponthoud van Jo, het uitvaagsel der maatschappij, met zijn bezem, wien die straal van licht uit de verte bescheen, toen hij den drempel der poort van het kerkhof veegde? Wolk verband kan er bestaan hebben tusschen vele menschen in de ontelbare geschiedenissen der wereld, die evenwel, door groote kloven gescheiden, op de zonderlingste wijs van tegenovergestelde zijden by elkander worden gebracht!

Jo veegt den geheelen dag zyn eindje straat, onbewust van dat verband, indien er een verband bestaat. Hij somt, als hein iets gevraagd wordt, zijn geesteiyken toestand op. door te antwöbrden „dat hij niets weet.quot; Mij weet, dat het moeielijk is. bij morsig weder de modder van zijn overpad te houden, en nog moeieiijker van dat werk te leven. Niemand heeft hem zoo-vi el zelfs geleerd; hij heeft het zelf ontdekt.

Jo leeft dat is te zeggen, Jo is nog niet gestorven in eene vervaliene buurt, die bij zijns gelijken onder den naam van T o m-A. 11-A 1 o n e\'s bekend is. Het is eene zwarte, bouwvallige straat, door alle fatsoenlijke lieden vermeden; waar de wrakke huizen, toen hun verval reeds ver gevorderd was. door eenige stoute landloopeis in bezit werden genomen, die ze, eens daar gevestigd, bij gedeelten aan anderen verhuurden. Thans bevatten die half ingestorte woningen, des nachts, een drom van ellende En gelijk op den verwoesten men-schelijken ellendeling een woekerend ongedierte verschijnt, zoo heeft zich in deze verwoeste menschenverblijven een drom van onreine wezens voortgebracht, die door de gaten in muren en planken in en uitkruipen, en zich, waar de reiren doorslaat, als maden bijeengekropen, te slapen leggen; die daar komen en gaan, ■ n p( -taardige koortsen halen en brengen, en in al hunne voetstappen meer kwaad zaaien, dan Lord C\'oodle, en Sir Thomas Doodle, en de hertog van Toodle. en al die fraai\'\' heeivn met groot\' posten, tot aan /oodle toe, in vijfhonderd jaar zullen terecht brengen ai zijn zij daartoe opzettelijk geboren.

Tweemaal in den lautsten tijd heeft men in T o m- \\ 1 l-A I o n e\'s een plof gehoord en eene stofwolk gezien. alsof er eene miin gesprongen was, en telkens was er een huis ingestort, l\'u-zv ongelukken hebben eene paragraaf in de nieuws-bladen en ei n paar bedden in ht t naaste gasthuis gevuld. De opene plekken zijn zoo gebleven, en tusschen het puin vindt menigeen nog een nachtverblijf. Daar nog verscheidene huizen bijna gereed zijn om in te storten, kan men verwachten , dat de volgende plof in T om-A 11-A I o n e\'s een goede plof zal zijn.

Dit kostbare eigendom is natuurlijk in do Kanselarij. Het zou eene beleediging voor het verstand van iemand met een half oog wezen, hem dit te zeggen. Of .Tomquot; de representant van den oorspronkelijken eischer of gedaagde in Jarndyce en Jarndyce is; dan of Tom hier geheel alleen woonde, toen het proces de straat tot eene woestijn had gemaakt, tot de andere volkplanters hem kwamen opzoeken, dan of die op de overlevering gegronde benaming eene zinnebeeldige aanduiding is van eene wijkplaats, waar men voor geen eerlijk gezélschap te vreezen heeft en waar ook de hoop is buitongesloten, weet misschien niemand. Zeker is het, dat Jo het niet weet.

„Want ik weet niets,quot; zegt Jo.

Het moet een vreemde toestand zijn, die van Jo! Zoo langs de straat te sloffen, ongemeenzaam met de vormen en geheel onbekend met de beteekenis van die geheimzinnige teekenen, die men in zulk eene menigte boven de winkels, op de hoeken van straten, op de deuren en voor de vensters ziet! De menschen te zien lezen en schrijven, en den brievenbesteller brieven te zien rondbrengen, en geen het minste denkbeeld van die geheele taal te hebben in dit opzicht blind en doofstom te zijn! Het moet verbijsterend voor hem zijn op zondag de betere klassen met boeken in de hand naar de kerk te zien gaan en te denken (want misschien denkt Jo toch wel eens) wat dat alles beduidt, en of het voor iemand iets beduidt, en hoe het komt. dat het voor mij niets beduidt! Geduwd, gestooten en weggejaagd te worden ; en werkelijk te gevoelen dat het waar schijnt te zijn, dat ik hier en overal niets te maken heb; en daarbij te moeten denken, dat ik hier toch ben, en dat ieder mij over het hoofd heeft gezien tot ik het schepsel werd, dat ik ben ! Het moet een vreemde toestand zijn, niet alleen te hooren, dat ik bijna geen menschelijk wezen ben (zooals wanneer jk mij tot getuigen kom aanbieden), maar dit geheel mijn leven lang zelf te gevoelen! Mij door paarden, honden en koeien te zien voorby loopen, en te weten, dat ik in onkunde tot hen behoor, en niet tot de meer verhevene wezens in mijne gedaante, wier kieschheid ik beleedig! Jo moet vreemde denkbeelden hebben van een crimineel proces, of van een bisschop, of van eene regeering, of van dat kostbare juweel, voor hem (als hij het maar wist), de constitutie. Geheel zijn -toifelijk en onstoffelijk leven is verbazend vreemd; zijn dood het vreemdste ding van alles.

•To komt T o in • A11 - A1 o n e\'s uit en gaat den tragen morgen te gemoet, die daar altijd pas laat komt, en mommelt onder het voortgaan zijn vuil stuk brood. Zijn weg loopt door vele straten, en daar de huizen nog niet open zijn, zet hij zieh om te ontbijten op de stoep van het gebouw der Maatschappij tot Verbreiding van hot Evangelie in vreemde gewis-ten, en geeft die, als hij gedaan heeft, tot dank, eene streek met zijn bezem. Hij bewondert de grootte van het gebouw, en verwondert zich waar het eigenlijk toe dient. Hij heeft geen denkbeeld, de rampzalige, van de geestelijke nooddruft van een koraalrif in de stille Zuidzee, of wat het kost om onder de kokosnoten en broodvruchten naar dierbare zielen te gaan zoeken.

Ilij gaat naar zijne standplaats en begint zijne taak. De stad ontwaakt, de groote bromtol wordt opgezet om een dag lang te draaien en te gonzen; al dat Onbegrijpelijke lezen en schrijven, dat eenige uren lang was opgeschort, vangt weder aan. Jo en de dieren van lager soort helpen zich zoo goed zij kunnen door den onbegrijpelijken warboel heen. Het is marktdag. De verblinde ossen, overjaagd, maar nooit geleid, loopen in verkeerde plaatsen en worden er met slagen weder uitgedreven, en rennen, schuimbekkend en met roode oogen. tegen stee-tien muren aan, en beschadigen dikwijls de onschuldigen en dikwijls zich zolven. Zeer gelijkend naar Jo en zijne klasse; zeer gelijkend!

Er komt een troepje muzikanten en speelt. Jo luistert, er naar. Zoo doet ook een hond een veedrijvershond, die buiten een slagerswinkel naar zijn meester staat te wachten, en blijkbaar denkt aan die schapen, die hij eenige uren lang op het hart heeft gehad en nu gelukkig kwijt is. Hij schijnt in de war te zijn met drie of vier daarvan; kan zich niet herinneren waar hij ze gelaten heeft, kijkt de straat op en neer, alsof hij half en half verwachtte ze daar te zien dwalen ; steekt op eens de ooren op en herinnert zich alles. Ben echte vagebond van een hond, aan gemeen gezelschap en lier-bergen gewoon; een geduchte hond voor de schapen — op een fluitje gereed om over hunne ruggen heen te springen en ze bekken-vol wed uit te plukken; maar ook een gedresseerde, zedelijk ontwikkelde hond, wien men zijne plichten heeft geleerd en die ze nu weet te vervullen. Hij en Jo luisteren naar de muziek, waarschijnlijk met dezelfde mate van dierlijk genot; wat ontwakende herinneringen, treurige of blijde, of berouwvolle gedachten aan dingen buiten het bereik der zinnen betreft, staan zij waarschijnlijk ook met elkander ge-lijk. Maar hoever i- anders hel redelooze dier boven den menschelijken luisteraar verheven!

Laat de afstammelingen van dien hond in het wild loopcu. gelijk Jo, en in weinige jaren zullen zij zoo verbasteren, dat zij zelfs het blaften ontleeren rnaar niet het bijten.

Later op den dag verandert het weder, het wordt donker en regenachtig. Jo vecht er tegen in, tusschen de modder en de wielen, de paarden, de zweepen en de paraplu\'s, en ontvangt slechts een karig sommetje om zijn ellen dig nachtverblijf te betalen. Het wordt schemeravond; het gas begint in de winkels op te vlammen; de lantaarnopsteker loopt met zijne ladder langs den kant van het voetpad. Het wordt een gure. ellendige avond.

Mijnheer Tulkinghorn zit er in zijne kamer I over te denken om morgén den naasten magistraatspersoon om eene volmacht tot hechtenis te vragen, firidly, oen te leur gesteld pleiter, is daar vandaag geweest en heeft hem doen schrikken. Hij wil niet bevreesd zijn voor zijne persoonlijke veiligheid, en diegemeene kerel zal weder borg moeten stellen. Van den zolder wijst do Allegorie, in den persoon van een on moge-lijken. ten onderste boven gekeerden Romein, met een Simsons-arm (ontwricht en ongepaard) , in het oogloopend naar het venster. Waarom zou mijnheer Tulkinghorn, om zulk eene nietige j reden, uit het venster kijken? Wijst die hand | niet altijd naar dien kant? Hij kijkt dus niet i uit het venster.

En als hij het deed, wat zou hij dan zien aan eene vrouw, die daar voorbijgaat? Er zijn vrouwen genoeg in de wereld, denkt Tulkinghorn — te veel zelfs; zij zijn de oorzaak van al jiet kwaad, dat er in gebeurt, hoewel zij, wat ^: dat betreft, ook oorzaak zijn. dat de rechtsge-; loerden wat te doen hebben. Wat. zou het be-| duiden, daar eene vrouw te zien voorbijgaan, al deed zij dat in het. geheim? Zij steken allen vol geheimen. Mijnheer Tulkinghorn weet dit zeer wel.

Maar zij gelijken niet allen naar de vrouw, die nu hem en zijn huis achter zich laat, en tusschen welker eenvoudige kleeding en fijne beschaving eene zonderlinge tegenstrijdigheid : bestaat. Zij zou, volgens hare klei-ding, eene fatsoenlijke dienstbode zijn, maar naar hare houding en tred, hoewel de laatste haastigen : de eerste nagebootst is in zooverre /.ij die | nabootsing op de modderige straat, die zij met | ongewonen voet betreedt, kan in acht nemen,

is zij eene aanzienlijke dame. Zij heeft eene voile voor het gezicht, en toch verraadt, zij zich genoeg om meer dan een voorbijganger scherp re doen omkijken.

Zij zeiv( keert nooit het hoofd om. Dame of : dienstbode, zij heeft een doel en gaat daarop at. Zij keert hel hoofd niet om, tot zij aan d( plek kómt waar Jo staat te vegen, li ij loopt met haar mee- en bedelt. Nquot;g keert zij haar hoofd niet om tot zij aan den overkant van de straat is gekomen. Dan wenkt zij hem even en zegt: ..Kom hierquot;\'

Jo volgt haar een paar stappen naar een | still en hoek.

,Zyt gij de jong»-n. van wlen ik in de couranten heb gelezen?quot; vraagt zij achter hare j voile. „Dat weet ik niet,quot; antwoordt Jo, met botte verwondering naar de voile kijkende, i „Weet niets van de courant. Weet niets van i nicrnenclal.\'\' „Zijt ge dan niet bij eene lijkschouwing in het verhoor geweest?\' - ,lk weet niets van nie -- waar de b e a d 1 e mij naar toe bracht,meent gij?quot; zegt Jo „Heette die jongen, dien g\\| meent, Jo?quot; „Ja!\' ,Dat ben ik,quot; zegt Jo. - „Kom wat verderop.quot; — „Gij meent over dien man?quot; zegt Jo, haar volgende. „Hij, die toen dood was?quot;— „St. Spreek heel zacht, j Ja. Zag hij er, toen hij nog leefde, zoo zieke- | lijk en armoedig uit?quot; — „0 ja!quot; zegt Jo. -„Zag hij er uit zooals toch niet zooals gij?\' i zegt de onbekende mei afgrijzen. — „Niet zoo erg als ik.quot; zegt Jo. „Ik ben er heelemaal een. Gij hebt hem toch niet gekend, hebt ge?quot; „Hoe durft ge mij vragen of ik hem gekend heb?quot; - „Neem me niet kwalijk, mylady,quot; zegt Jo zeer nederig, want zelfs hij is tot het ver i moeden gekomen, dat zij eene dame van rang is. „Ik ben geene lady. Ik ben eene meid.quot; — „Et:ne aardige meid!quot; zegt Jo, zonderde min- j sto gedachte om iets beleedigends te zeggen: ! alleen als eene schatting van bewondering. „Luister en zwijg stil. «preek niet tegen mij i en ga wat verder van mij af. Kunt gij mij al die plaatsen wijzen, waarvan gesproken wordt in liet verslag, dat ik gelezen heb? De plaats, waarvoor hij schreef, de plaats waar hij stierf, de plaats waar hij gebracht werd, en de plaats | waar hij begraven is ? Weet gij de plaats waar ! hij begraven wei l?quot;

Jo antwoordt met een knik; hij heeft ook ge-kni kt toen de andere plaatsen genoemd werden.

.Ga mij vooruil en wijs mij die akelige plaatsen. Blijf voor ieder daarvan staan, maar spreek niet tegen mij als ik niet tegen u spreek. Zie niet j otn. Doe wat ik van u wil, en ik zal u goed ¹ bi t alen.quot;

Jo let nauwkeurig op terwijl zij deze bevelen I gwft, telt ze als het ware af op zijn bezemstok, daar hi j ze wat moeielijk te begrijpen vindt: denkt er ei ns ovei wat ze beduiden; meent ze begrepen te hebben en knikt nog eens.

„Ik ben leuk,quot; zegt Jo. „Maar die leuk is-weet ge? Geen spat zetten!quot; „Wat meent het akelige schepsel toch!quot; roept zij uit, voor 1 hern terugdeinzende, „Niet de plaat poetsen, weet ge.\' zi u\'t Jo. — „Ik begrijp u niet. G i mij vooruit. Ik zal u meer geld geven dan gij ooit in uw leven gi-had hebt.quot;

Jo spitst zijn mond om te thiiten, wrijft zijn ; rui gen kop eens, neemt zijn bezem onderden arm en gaat vooruit, met zijne bloote voeten hirbtig over de harde steenen en door modder en plassen stappende.

Cook\'s Hofje, Jo blijft staan. Stilte. „Wie woont hier?quot; — „Hij, die hem schrijfwerk gaf en mij een halve dikke,quot; zegt Jo fluisterend, zonder over zijn schouder te zien. -„Ga voort naar de volgende.quot;

Het huis van Krook. Jo blijft weder staan. Eene langere stilte,

„Wie woont hier?quot; — „Hij woonde hier,quot; antwoordt Jo op dezelfde wijs als te voren.

Na nlt; gt;g eene poos van stilte wordt er gevraagd: „In welke kamer?quot; — „De achterkamer boven. Gij kunt aan dien hoek het venster zien. Daar omhoog. Daar heb ik hem afgelegd zien liggen. Dit is de herberg, waar hij gebracht werd.quot; „Ga voort naar liet volgende,quot;

Dit is eene langere wandeling; maar Jo, van zijne eerste vermoedens teruggekomen, houdt zich aan de hem opgelegde voorwaarden en ziet niet achterom. Langs vele bochtige straten, dampende van allerlei vuil, komen zij aan het rioolachtige steegje, aan de nu brandende gas-lantaren en aan het ijzeren hek.

„Daar hebben zij hem gelegd,quot; zegt Jo, zich aan de traliën vasthoudende en naar binnen kijkende, „Waar? O, welk een afgrijselijk gezicht!quot; „Daar,quot; zegt Jo, wijzende. „Ginder aan den overkant, Tusschen die hoopen beenen, j en dicht bij dat keukenraam. Hij ligt haast ge- ■ heel bovenaan, /.ij moesten er op stampen om I ze er in te krijgen. Ik zou ze met mijn bezem ^: voor u bloot kunnen vegen, als het hek maar open was. Daarom doen zij het ook op slot, zou ik denken,\' en hij schudt aan het hek. „Het is altijd dicht. Kijk die rat eens!quot; roept Jo, opgewekt, „He ! Kijk ! Daar looptzij. Ho! Den grond i in l\'

De meid kruipt bevend in een hoek •— in een I hoek van die afschuwelijke poort, met die doo- | (lelijke vlekken, die haar kleed bezoedelen; en | hare beide handen uitstekende, en hem hartstochtelijk bevelende om van haar af te blijven, | want dat bij haar walgelijk is, blijft zij eenige i oogenblikken zoo staan. Jo staat te staren en ! doet dit nog als zij zich herstelt.

.is die afgrijselijke plek gewijde grond?quot; „Ik weet van geen gewijde grond,quot; antwoordt Jo, nog starende. ,Gezegend, meen ik?* -„Wat?quot; zegt Jo, ten hoogste verbaasd. „Is dat kerkhof gezegend?\' — „Ik mag gezegend zijn als ik het weet,quot; antwoordt Jo, nog strak- 1 ker starende dan ooit, „maar ik zou denken vail j neen. Gezegend?quot; herhaall Jo, (quot;enigszins on- ; rustig naar het schijnt. „Als dat zoo is, heeft | het er niet veel goeii aan gedaan. Gezegend? Ik zou denken - wel andersom. Maar ik weet niets van niemendal.quot;

De meid let zoo weinig op hetgeen hij zegt als zij schijnt te denken om hetgeen zij zelve gezegd heeft. Zij trekt haar handschoen uit, om gold uit hare beurs te nemen, Jo let er stilzwijgend op hoe wit en klein liaro hand is, en

welk cene rijke meid zij moet wezen om zulke schitterende ringen te draden.

\'/Aj laat een stuk geld in zijne hand vallen, zonder die aan te raken, en huivert als hunne handen Hkander naderen. „Wijs mU de plek nu nog eens,quot; zegt zij.

Jo steekt zijn bezemstok tusschen de traliën en wijst met alle macht. Eindelijk omkijkende, om te zien of hij het duidelijk genoeg heeft gemaakt, bevindt hij zich alleen.

Het eerste wat hij doet is het stuk geld in het schijnsel der gaslantaren te houden, en van blijdschap op te springen, als hij ziet, dat het goud is. Zijn volgend bedrijf is, in den rand te geen beter gezelschap dan het podagra, is onrustig en ongedurig; hij klaagt tegen juffrouw Kounci well, dat de regen zulk een eentonig gekletter op het terras maakt, dat hij zelfs bij het vuur in zijne eigene besloteue kleedkamer, de courant niet kan lezen.

.sir Leicester zou beter gedaan hebben den anderen kant van het huis te probeeren, kindlief,quot; zegt juffrouw Eouncewell tot Rosa. „Zijne kleedkamer is aan mylady\'s kant. En in al die jaren heb ik den voetstap op de eestenwandeling nooit duidelijker gehoord dan van avond.quot;

byten, om dlt;\' echtheid te om! rzocken. Zijn daar-opvolgend. het veiligheidshalve In den mond te steken, en met groote zorgvuldigheid den ge-heelen ingang schoon ti- virgi n. Deze taak verricht hebbende, begct-li hij zich op weg naar ï om-A 1 1-A 1 o n e \'s; onderweg nog onder een aantal gaslantarens stilstaandquot;. om het goudstuk uit /jijn mond te nemen en er in te bijten, ten einde zich nogmaals te overtuigen dat het echt\'is,

1 )e gepoeierde Mercnrius hoeft dien avond geen i gebrek aan gezelschap, want mylady gaat naar een groot diner en naar drie of vier bals yir I Leicester, daar buiten op KastanjeHof, met

XVII.

VU KI IA Al.

Richard k

Swam ons, zoolang wij nog t d e n bleven, dikwijls opzoekt n (hoewel dig traag in het brievensc zijne levendigheid van geest zijne vroolijkheid en friseiih schap altijd een genot. Maar meer van hen) begon te ho hem leerde kennen, gevoeld

•er hoe jammer het was, ling niet, aan vlijt en b

gewond. Het stelsel, dat hem eveneens als honderden andere jongens, allen verschillend van karakter en aanleg, had behandeld, had hem in staat gesteld om zijne taak altijd vlug af te werken, altijd met eer en dikwijls met onderscheiding, maar had hem juist daardoor bevestigd in zijn vertrouwen op die hoedanigheden, welke vooral bestuur en leiding hadden noodig gehad. Het waren groote hoedanigheden, zonder welke niemand door zijne verdiensten eene hoogt* plaat-, kan verwerven; maar gelijk hi t vuur en hot water, waren zij, hoewel uitmuntende dienaren, zeer slechte meesters. Indien zij onder Richard\'s heerschappy hadden gestaan, zouden zij zijne vrienden zijn geweest; maar nu Richard onder hare heerschappij stond, werden zij zijne vijanden.

Ik schrijf deze meeningen terneer, niet omdat ik geloof, dat uit of iets anders juist zoo was, omdat ik zoo dacht; maar alleen omdat ik zoo dacht, en omdat ik volkomen oprecht wil zijn over alles wat ik dacht en deed l)ii waren mijne gedachten over Richard. Bovendien meende ik dikwijls op te merken hoezeer mijn voogd gelijk had in hetgeen hij gezegd had; en dat de onzekerheid, en de vertragingen van het Kanselarij-proees zijn karakter iets van de loszinnigheid van een speler hadden doen aannemen, die gevoelde dat hij een deel van een groot hazardspel was.

Toen mijnheer en mevrouw Hayham Bad-g r eens op een namiddag aankwamen, en mijn voogd niet thuis was, vroeg ik in den loop van het gesprek natuurlijk naar Richard,

,0, mijnheer Garstone is heel wel,quot; zeide mevrouw Badger, „en ik verzeker u, hij is eene groote aanwinst voor onzen krintr. Kapitein Swosser placht van mij te zeggen, dat ik altijd nog beter was dan land voor den boeg en den wind van achteren voor de onderoffi-cierstafel, als de kost van den viotualiemeester zoo taai was geworden als de voormarszeil nokbindsels. Dat was zijne zeemansmanier om te zeggen, dat ik eene aanwinst voor ieder gezelschap was. ik mag mijnheer Carstone inderdaad hetzelfde compliment maken Maar ik gij zult het niet voor voorbarig houden als ik er van -.preek?quot;

Ik zeide neen, daar mevrouw Badger\'s vleiende toon zulk een antwoord schren te ve^r-eischen.

„En juffrouw Clarlt; ook niet?quot; zeide mevrouw Badger uiterst vriendelijk.

Ada /.eide insgelijks noon en keek ongerust.

.We], gij ziet, inijngt; liefjes,\'\' zeide mevrouw Badger, ,oy zult het niet kwalijk nemen,- dat, ik u mijne liefjes noem\',\'quot; Wij verzochten mevrmiw Badgei om er toch niet van te spre ken. „Omdat gij dat waarlijk zijt, als ik zoo vrij mag wezen om dat te zeggen,quot; zeide mevrouw Badger, .zoo charmant, \'■ij ziet we , mijne liefjes, dat, schoon ik nog jong ben of mijnheer Bayham Badger maakt mij een compliment met zoo te zeggen —„Neen, geheel niet,quot; riep mijnheer Badger, op den toon van iemand, die in eene openbare ver-gadering iets wil logenstraffen, „Heel goed,quot; zeide mevrouw Badger glimlachend, „wij zullen dan \'Zeggen nog jong,quot; „Zondeiquot;twijfel,quot; zeide mijnheer Badger. „Mijne liefjes, schoon ik nog jong ben, heb ik toch al veel gelegenheid gehad om jongelieden waar te nemen. Er waren er velen aan boord van dien troeden ouden Crippler, dat verzeker ik u. Daarna, toen ik met kapitein Swosser in de Middellandsche Zee was, nam ik elke gelegenheid waar om de adelborsten onder kapitein Swosser\'s bevel mijne welwillendheid te toonen en met hen om te gaan. (üj zoudt hunne scheepstaal waarsehi.jnlijk niet eens verstaan, liefjes; maar met mij is het anders, want het blauwe water is een tweede vaderland voor mij geweest, en ik was toen een comploete matroos. Toen weder met professor Dingo.\' „Een man van Europeesche vermaardheid,quot; mompelde mijnheer Badger. „Toen ik mijn dierbaren eersten verloor en de vrouw van mijn dierbaren tweeden werd,quot; zeide mevrouw Badger, van hare vorige echtgenooten sprekende alsof zij de gedeelten van eene charade waren, „had ik wederom gelegenheid om de jeugd waar te nemen. De klasse, die de lessen van professor Dingo bijwoonde, was groot en het werd mijn trots, als vrouw van oen uitstekend geleerde, die zelve in de wetenschap den grootsten troost zocht, dien zij kon verleenen, het huis voor de studenten open te zet ten als eene soort van wetenschappelijke Beurs. Eiken dinsdagavond was er limonade, met een beschuitje voor allen, die aan deze ververschingen wonsehten deel te nemen. En wetenschap was er zonder eenige beperking.quot; — „Opmerkenswaardige vergadering, juffrouw fSummerson,\' zeide mijnheer Badger met eerbied. „Er moet veel intellectueele wrijving hebben plaats gehad onder do oogen van zulk een man.quot; „Rn thans,quot; vervolgde mevrouw Badger, „nu ik de vrouw van mijn dier-ban n derdon, mijnheer Badger, ben, blijf ik nog trouw aan dn gewoonte van waarnemen, dio ik in don leeftijd van kapitein Swosser heb gevormd, en in den leeftijd van professor Dingo tot nieuwe en onverwachte doeleinden heb aangewend. Ik ben dus niet als eene nieuwelinge tot de waarneming van mijnheer Carstone gekomen. En toch ben ik sterk van gevoelen, mijne liefjes, dat hij zijn boroep niet met oordeel gekozen heeft.quot;

Ada keek nu zoo angstig, dat ik mevrouw Badger vroeg waarop die onderstelling gegrond was.

..Mijne lieve\' juffrouw Summerson,quot; antwoordde mevrouw Badger, „op mijnheer Carstone ska-

rakter en gedrag. Hij in zoo buigzaam van aard, dat hij het waarschijnlijk nooit de moeite waard zou achten om te zeggen, hoe hij er zelf over denkt: maar hij is toch werkelijk lauw voor zijn beroep. Hij heeft er die bepaalde belangstelling niet voor, die het tot zijne roeping j zou maken. Als hij er eenige bepaalde gedachte over heeft, zou ik zeggen, dat zij wezen moest dat het een vervelend vak is. Nu belooft dit niet voel goeds. Jongelieden, geiyk mijnherr Allan Woodcourt, die het uit ware belangstel-| ling in hetgeen dit vak doen kan aanvatten,

• zullen daarin eenige belooning vinden, als zij ! voor zeer weinig geld zeer veel werk moeten j doen, en zich door jaren van ontbering en te-i leurstelling moeten heenworsteleii. Maar ik ben ; overtuigd, dat dit nooit met mijnheer Oarstone ¹ het geval zou zijn.quot; — „Denkt mijnheer Badger er ook zoo over?\' vroeg Ada schroomvallig. „Wel, om de waarheid te zeggen, juf-

j frouw Clare,quot; zeide mijnheer Badger, „was dat oogpunt van de zaak mij nog niet onder | de aandacht gekomen voordat mevrouw Bad-^; ger er melding van maakte. Maar toen mevrouw Badger ze in dat licht plaatste, nam ik ; het natuurlijk in ernstige overweging: wel we-j tende, dat mevrouw Badger\'s geest, behalve ^: zijne natuurlijke gaven, het. voorrecht heeft van gevormd te zijn door twee zulke uitste-j kende (ik wil zelfs Zeggen beroemde; publieke;

• personen als kapitein Swosser en professor Dingo. De slotsom, waartoe ik gekomen ben, is — kortom, is mevrouw Hadger\'s slotsom.quot;

„Het was een stelregel van kapitein Swosser,quot; zeide mevrouw Badger, „in zijne flguur-, lijke zeemanstaal, dat wanneer men pik heet maakt, men het niet te heet kan maken ; en dat, al heeft men maar eene plank zwab-| beren, men zwabberen moet alsof Davy Jones u achternazat. Het komt mij voor, dat deze I stelregel zoowel op het beroep van heelmeester als op dat van zeeman toepasselijk is.quot; — „Op alle beroepen,quot; merkte mijnheer Badger aan. „Het was mooi gezegd van kapitein Swosser. Hoer lijk gezegd!quot; - „De menschen hadden er tegen.\' vervolgde mevrouw Badger, „dat professor Dingo, toon wij na ons trouwen in het noorden van Devon loguorden, eenige huizen en andere grebouwen ontsierde, door stukjes van den steen met een geologisch hamertje af te bikken. Maar de professor antwoordde. dat hij van geen gebouwen wist, behalve van den Tempel der Wetenschap, lier beginsel is hetzelfde, naar mij dunkt?quot; — „Volmaakt hetzelfde,quot; zeide mijnheer Badger. „Fraai uitgedrukt! Do. professor maakte dezelfde aanmerking, juffrouw Summerson, in zijne laatste ziekte, toen hij (aan het ijlen zijnde) er op stond om zijn hamertje onder zijn kussen te honden, en ei- de gezichten van zijne oppassers mee wilde afbikken. Doheerschonde hartstoehtlquot;

Hoewel wij de langdradigheid, waarmede mijnheer en mevrouw Badger in dit gesprek ! het woord voerden, wel hadden kunnen mis-I sen. gevoelden wij beiden, dat het belangelooze , welwillendheid van hen was, die hen hun gevoelen aan ons had doen mededoelen, en dat er groote waarschijnlijkheid voor het grondige van ■ : dat gevoelen bestond. Wij kwamen overeen om er mijnheer Jarndyce niets van te zeggen voordat wij met Richard hadden gesproken; en daar i hij den volgenden avond kwam, besloten wij ; ; een ernstig onderhoud met hem te hebben.

Nadat hij dus een poosje bij Ada geweest was, kwam ik binnen, en vond mijn lievelingetje volkomen gereed (gelijk ik wel wist dat zij doen zouj om hem in al wat hij zeide volkomen gelijk te geven. „En hoe gaat het met de studie, Richard?quot; zeide ik. Ik zette mij altijd aan zijn anderen kant. Hij maakte geheel en al eene zuster van mij. ,0, goed genoeg,quot; zeide Richard. „Beter kan hij toch niet zeggen, niet waar?\' riep mijn lievelingetje zegevierend uit.

Ik poogde haar met een aller wijst gezicht aan te zien, maar het spreekt van zelf dat ik dat niet kon. „Goed genoeg?quot; herhaalde ik. — „Ja,quot; zeide Richard, „goed genoeg. Het is wel wat eentonig en vervelend. Maar het zal toch zoo goed er mee gaan als iets anders.quot; — „O. mijn lieve Richard!quot; zeide ik berispend.

„Wat scheelt er aan?quot; zeide Richard. „Zoo goed als iets anders!quot; „Mij dunkt, dat daar geen kwaad in steekt. Besje Darden,\' zeide Ada, mij voorbij hem heen, o zoo vertrouwelijk aanziende. „Want als het zoogoed gaat als iets anders, zal het heel goed gaan, hoop ik,quot; — „Ja, dat hoop ik ook,quot; zeide Hi-chard, luchtig zijn haar van zijn voorhoofd strijkende. „Misschien is hot toch maar een soort van probeeren tot ons proces maar ik vergeet daar! Ik mag niet van het proces spreken. Verboden grond. O ja, dat is alles goed en wel. Maar laten wij nu van iets anders spreken.quot;

Ada had dit gaarne willen doen. en dat mot volle overtuiging, dat wij de vraag op eene zeer voldoende manier hadden beslist. Maar ik dacht, dat het niet baten zou als wij het daarbij lieten blijven, en begon dus weder.

„Neon. maar Richard.quot; zeide ik, „en mijne lieve Ada ! Bedenkt van hoeveel gewicht het voor • u beiden is. en welk een punt van eer tegenover uw neef. dat gij, Richard, zonder eenig voorbehoud ernstig uwe godaciiten zegt. Mij dunkt waarlijk, dat wij er liever nog wat over moesten spreken, Ada. lied spoedig zal het tlt; laat zijn.quot; .() ja. Wij moeten er nog war over spreken,quot; zeide Ada. „Maar mij dunkt toch, dat Richard gelijk, heeft.quot;

Wat baatte het mij of ik al wijs wilde kijken, terwijl zij zoo bevallig was, en zoo innemend en zoo met hem ingenomen I

.Mijnheer en mevrouw Badger zijn gisteren hier geweest. Hichard.quot; zeide ik, „en zij schenen te denken, dat gij geen groot*-n kist luidt in uw vak.quot; — ,/,oo, deden zij dat?\' zeide Richard. „ Welnu, (lat verandert de zaak. want ik had er geen denkbeeld van dat zij zoo dachten, en ik zou hen niet gaarne willen teleurstellen of hun onaangenaamheden veroorzaken. De waarheid is, dat het mij niet veel schelen kan. Maar dat komt er niet op aan. liet zal toch wel zoo goed voor mij zijn als iets anders.quot; - „Gij hoort hem, Ada,quot; zeide ik. „De waarheid is.quot; vervolgde Richard, half nadenkend, hall\'schertsend, „hot is niet heel wat ik wenschen zou. ik krijg er geen plezier in. En ik hoor ook te veel van mevrouw Badger\'s eersten en tweeden.quot; .Maai dat is toch waarlijk heel natuurlijk!\' riep Ada opgetogen uit. ..luist hetzelfde dat wij gisteren allebei zeiden, Esther.quot; — „En dan is het zoo eentonig,quot; vervolgde Richard ; „vandaag gelijkt al te veel naar gisteren, en morgen al te Veel naai vandaag.quot; — „Maar ik vrees,quot; zeide ik, „dat dit een bezwaar van alle soorten van beroepen is van het leven zelf, behalve onder zeer buitengewone omstandigheden.quot; „Denkt gij dat?quot; antwoordde Richard peinzende .Mi-scliien. Welnu,quot; vervolgde hij, eensklaps weder vroolijk wordende, „wij komen dus van zelf weer terug op wat ik zoo even zeide. Het zal evengoed voor mij zijn als iets anders. O ja, het is wel genoeg. Laten wij van wat anders praten.quot;

Maai zelf.- Ada, met haar liefdevol gezichtje en als dat mij onschuldig en vertrouwelijk voorkwam, toen ik het voor do eerste maal zag, in dien gedenkwaardigen N\'ovemb( i-mist, hoe-veel meer dan thans, nu ik haar onschuldig en vertrouwelijk hart kende zelfs Ada schudde hierop haar hoofdje, en keek ernstig. Ik achtte het dus eeru goede gelegenheid om Richard een wenk te geven, dat, als hij somtijds wat zorgeloos voor zich zeiven was, ik mij toch overtuigd hield, dat hij nooit zorgeloos voor Ada zou willen zijn; en dat het een deel van zijne liefderijke zorg voor haai moegt;l uitmaken, niet h licht te denken over het gewicht van een stap, die zooveel invloed op hun beider leven kon hebben. Dit deed hem bijna ernstig worden

„Mijn lief moedertji Hubbard,\' zeide hij, „dat is juist de zaak! Ik heb verscheidene malen daarover gedacht, en ben dikwijls boos op mij zeiven geworden, dat ik zoo gaarne in ernst zou willen zijn, en dat toch eigenlijk net was. Ik weet niet hoe het is; ik ^\'hijn gebrek te hebben aan het een of ander om mij aan vast te houden. Zelfs L\'ij hebt geen denkbeeld hoe vee] ik van Ada houd, 10, mijn lief ni\' htje, ik heb n zoo lie*\'!) maar in andere dingen kan ik maar tot geone standvastigheid komen. Alles is zoo moeielijk en heeft zoovel tijd noodig!quot; zeide Hichard met e. n venire tig gezicht, „Dat kan wel zijn,* merkte ik aan, „omdat gij geen zin hebt in het vak, dat gij hebt gekozen,quot; „Arme jongen!quot; zeide Ada, „Ik verwonder mij er waarlijk niet over,quot; Neen, het baatte-niet het minste of ik al wijs wilde kijken. Ik beproefde het nog eens, maar hoe kon ik het doen, of hoe kon het eenigen indruk maken, terwijl Ada hare gevouwene handen op zijn schouder liet rusten, en hij in hare teedere blauwe oogen. zag, en deze hem aanzagen,

„(lij ziet wel, mijn kostbaar meisje,quot; zeide Richard, hare gouden krullen om zijn vingers windende, „ik ben misschien wat haastig geweest; of misschien heb ik mijne eigene neigingen verkeerd beoordeeld. Zij schijnen niet naar dien kant te strekken. Ik kon dat niet weten, eer ik het geprobeerd had. Nu is de vraag of het de moeite waard is op het gebeurde terug te komen. Dat zou toch wel schijnen eene groote opschudding te maken over niets van beduiden,quot; „Mijn lieve Richard,\' zeide ik, „hoe kunt gij toch zeggen over niets van beduidenVquot; „Ik meen dat niet zoo volstrekt,\' antwoordde hij, „Ik meen, dat hi t wel niets van beduiden kan zijn, omdat ik hel misschien nooit zal noodig hebben,\'

Ada en ik hielden hem, tot antwoord, dringend voor, dat het niet alleen wel de moeite waard was op het gebeurde terug te komen, maar dat dit zelfs mo* si geschieden. Toen vroeg ik Richard, of hij ook aan een ander vak had gedacht, dat hem beter zou bevallen,

„Zie, mijne lieve Vrouw Shipton,quot; antwoordde Richard, „nu komt gij op den man af. Ja, dat heb ik. Ik heb gedacht, dat de rechten juist een ding voor mij zouden zijn,quot; „ De rechten! quot; zeide Ada, alsof zij bang was voor dat woord „Als ik bij Kenge op het kantoor kwam,quot; zeide Richard, „en bij hem als klerk was in g( schreven, zou ik het oog kunnen houden op hm op den verboden grond en zou ik dien kunnen bcstudeeren en mij overtuigen, dat er niets verzuimd en alksnaar behooren behartigd werd. Dan zou ik voor Ada\'s belangen kunnen zorgen, en voor mijne eigene belangen (die dezelfde zijn) en zou ik met geduchten ijver achter dien Blackstone en al die kerels heenzitten.quot;

Ik was daarvan lang zoo zeker niet; en ik zag hoe zijn hunkeren naar liet onbestemde, dat nog eens van die lang uitgestelde hoop zou moeten komen, Ada\'s gezichtje deed betrekken. Maar ik achtte het best hem in zijn voornemen van standvastige vlijt aan te moedigen en waarschuwde hem alleen onti nu zeker te wezen, dat hij wel wist wat hij wilde,

.Mijn lieve Minerva.quot; zeide Hichard, „ik sta nu even vast in mijne schoenen als gij. Ik heb eene vergissing begaan; alle menscben zijn aan vergissingen onderhevig, maar nu zal ik dat niet moei- doen, en ik zal zulk een rechtsgeleerde worden als men niet dikwijls ziet. Dal is, weet ge.quot; zeide Hichard, wederom in twijfel verval-

lende, „als het werkelijk de moeite waard is zoo-veel op.sclnulding over niets te maken.quot;

Dit noopte ons om nog eens met grooten ernst alles tr zeggen wat wij reeds gezegd hadden, en naderhand tot ongeveer hetzelfde besluit te komon. Maar wij gaven liichard zoo dringend den raad, om zonder een oogenblik uitstel rondborstig en openhartig niet mijnheer Jarndyce ; te spreken, en zijn karakter was zoo afkeerig van alle achterhoudendheid, dat hij hem terstond ging opzoeken (ons daarbij medenemende) en eeiie volledige bekentenis voor hem aflegde. „Rick.quot; zeidc mijn voogd, na hein oplettend te hébben aangehoord, „wij kunnen nog mi\'t eer terugtrekken, en dat zullen wij. Maar wij moeten oppassrn om ons nichtje, Rick, om ons nichtje dat wij niet meer zulke vergissingen begaan. Wat \' dus die rechten betreft, zullen wij eerst goed de proef nemen, oer wij iets beslissen. Wij zullen goed voor ons kijken eer wij den sprong doen, en daar tijd genoeir toe m men.quot;

Richard\'s ijver was van zulk een opvliegenden, ongeduldigen aard, dat hij niets liever zou gewild hebben dan terstond naar mijnheel- Ken-u-i \'s kantoor te gaan om zich als klerk te verlun-gt; \'• \'ii. Zich i\' vi\'ii wtd goedschiks onderwerpende aan dé voorzichtigheid, die wij hem geloond hadden dat zoo noodig was. vergenoegde hij zich met vroolijk te gaan zitten praten.\' alsof zijn eenig onwankelbaar doel. van zijne kindsheid af, datgene geweest was, dat hem nu zoo geheel vervulde. Mijn voogd was zeer vriendelijk en hartelijk voor hom, maar eonigszins ernstig; ernstig genoeg om Ada, toen Richard vertrokken ! was en wij gereed waren om naar bod te gaan, 1\' doen zeggen:

..Neet John, ik hoop niet, dat gij ongunstiger over Richard denkt?quot; „Neen, liefje,quot; zelde hij. ,Omdat het toch heel natuurlijk wiigt;, dat iiichard zich in zulk eene moeilijke zaak vergiste. Dat is nilt; I ongewoon.quot; „Neen, neen, liefje.quot; z.i\'ide hij. „Kijk maar niet bedroefd. - „O, ik bon niet bedroefd, neef John !quot; zeide Ada, met een heldoren glimlach en hare hand nog op zijn schouder, waar zij die gelegd had toen zij horn goeden nacht wenschte „Maar ik zou dat toch wel een bei t ji\' zijn, alsgj j (\'enigszins ongunstiger over liichard dacht,quot; - „Mefje,quot; zi ide mijnheer Jarndyce, „ik zou dan alleen oii--^riinstigei over hem denken.alsgij doorzijn toedoen ooit in het minst ongelukkig werdt. En Z\' Ifs dan zou ik mei r boos pp mij zeiven zijn dan op den armen Rick; want ik heb u bij elkander gebracht. Maar, kom, kom, dat is alles iiii\'iiiendal. 1 [ij heeft tijd voor zich, en moei zijn best. maar doen. Ik ongunstig öyer hom denken? Ik niet, mijn liefderijk nichtje. Bn gij ook \'det. dal durf ik zweren.quot; „Neen. waarlijk, neef John. zeide \\da. „Ik ben overtuigd, ik zou geen kwaad van Rictiard kunnen danken.

al deed dat de gehecie wereld. Ik zou dan nog beter van hom denken dan ooit!quot;

Zoo zacht en zoo oprecht zeide zij dit, met hare handen op zijne schouders - beide handen nu - en hem in de oogen ziende als een beeld der oprechtheid zelve!

,lk denk,quot; zeide mijn voogd, haar peinzend : aanziende, „ik denk, er moet ergens geschreven zijn. dat do deugden der moeders somtijds aan de kinderen bezocht zullen worden, zoowel als de zonden der vaderen. Goeden nacht, myn rozeknopje! Goeden nacht, Vrouwtje Klein! Een zoeten sluimer! Gelukkige droomin!quot;

lgt;it was de eerste maal, dat ik hem Ada met zijne oogen zag volgen, mei: zekeren nevi l over hunne welwillende uitdrukking. Ik herimu rde mij den blik, waarmede hij naar haar en iiichard luid gezien, toen zij in het schijnsel van het vuur zaten te zingen ; het was nog maar kort geleden, sedert hij hen had nagezien toen zij de kamer doorgingen, waarin de zon scheen,

en in de schaduw verdwenen, maar nu was zi in uitzicht veranderd, en zelfs de stille blik van vei ti ouwen in mij, die wederom volgde, was niet zoo vol hoop on gerustheid als die In het eerst was geweest.

Ada prees liichard dien avond meer voor mij, dan zij hem nog ooit had geprezen. Zij ging slapen met een braceletje, dat hij haar gegeven had, om haar arm. Ik verbeeidde mij. dat zij van hom droomde, toen ik, nadat zij een uur geslapen had, haar een kus gaf on zag hoe kalm en vergenoegd haar gezichtje stond

W ant ik z.i \'I vi\' had dien avond zoo weinig slaap, dat ik bleef zitten worked. Het zou op zich zelf niet de moeite waard zijn er van te spreken, maai ik was bijzonder wakker en eenigszins neerslachtig. Ik weet niet waarom. Ten minste, ik denk niet, dat ik weet waarom. 01\'ten minste. misschien weet ik het wel, maar denk ik niet, dat het er op aankomt,

In allen gevalle, ik nam mij voor om zoo ge ducht vlijtig te zijn, dat ik geen oogenblik tijd hield om neerslachtig te wezen. Want natuurlijk zeide ik: „Esthor! \'üj neerslachtig zyn!

\'lij- En het was waarlijk tijd om dat te zeggen, want ik ja, waarlijk, in mijn spiegel zag ik, dat ik bijna schreide. .Alsof gij iets hadi om u droevig te maken, in plaats van alles om u vergenoegd te doen zijn, gij ondankbaar hart!\' zeide ik.

Als ik mij zelve had kunnen dwingen om dadi ■ lijk te gaan slapen, zou ik het gedaan hebben; maar daar ik dit niet kon, nam ik een orna mentWerkje voor ons huis (ik meen het Verlaten lluisi, waaraan ik toen be/ig was, uit mijn mandje, en ging met groote vastbera\'den-heid ziften, liet was eene noodzakoliikheid al de stoken van dat werk te tollen, en ik besloot daaraan fe blijven tot ik mijne oogen niet meer kon openhouden, en dan naar bed te gaan.

Weldra was ik vol ijver aan den gang. Maar ik had zekere zijde in een werktafeltje in de tijdelijke Bromkamer gelaten; on toen ik uit gebrek daaraan moest ophouden, nam ik mijne kaars en ging zachtjes naar beneden om ze te halen. Tot mijne groote verrassing vond ik toen ik binnenkwam, mijn voogd daar in de asch van het vuur zitten kijken. Hij was in gedachten verdiept, zijn boek lag vergeten naast hem, zijne verzilverde, ijzergramve haren waren ongeregeld over zijn voorhoofd verspreid, alsof zijne hand daarin\'had gewoeld, terwijl zijne gedachten elders waren, en zijn gezicht stond betrokken. Bijna verschrikt dat ik zoo onverhoeds by hem kwam bleef ik een oogenblik stilstaan; en ik zou zonder spreken weder zijn he. ngegaan, als hij mij niet gezien had, toen hij nog eens verstrooid met de band door zijne haren streek, i en niet met zekeren schrik .Esther!quot; had gezegd.

Ik zeide hem waarom ik kwam.

.Zoo laat aan het werk, liefje?quot; „Ik ben van avond laat aan het werk. zoido ik. „omdat ik niet slapen kon en mij moe wenschte te maken. Maar, lieve voogd, gij zijt ook nog laat op, en ziet lt;t toch afgemat uit. lt;gt;ij hebtgei ne onrust, hoop ik, om u wakker te houden .Niets, Vrouwtje Klein, dat gij gemakkelijk zoudt begrijpen.quot; zeide hij.

Hij sprak op een verdrietigen toon, die iiiij ^; zoo nieuw was. dat ik bij mij zelve herhaalde, alsof dat mij helpen zou om op zijm- meening te konen; ^ Ni ets. dat ik gemakkelijk zou begrijpen !quot;

.Blijf een oogenblik, Esther,quot; zeide hij. ,tlij waart, mij juist in de gedachten.quot; „ik hoop niet, dat ik de reden van onrust was, voogd ?quot;

Hij wuifde even met zijn\'\' hand en nam zijn gewoon uitzicht weder aan. IV verandering was zoo opmerkelijk, en hij schoen die door de kracht van zooveel zelfbeheei sching te bewerken, dat ik nog eens bij mij zelve herhaalde : .,Niets, dat ik zou begrijpen!quot; „Vrouwtje Klein,quot; zeide mijn voogd. ,ik dacht daar juist — dal is. ik h\' h hier zitten denken dat gij toch van uwe eigene geschiedenis zooveel behoort te weten als ik er van weet. Dat is zeer weinig. Bijna niets.quot; „l.ievt voogd.quot; zeide ik, .toen gij mij de vorige maal daarover hebt gesproken. „Maar sedert,quot; viel hij mij ernstig in de rede, wel radende wat ik wilde zeggen, „heb ik bedacht, dat, of gij mij iets te vragen hebt. en of ik ii iets te zeggen heb, twee verschillende dinu\' ii zijn, listhei\'. Misschien is het mijn pli\'di! u het weinige, dat ik weet. toch mede te deel. n \' — .Als gij zoo denkt, voogd, is het wel.quot; ,lk denk zoo,quot; antwoordde hij zeer zacht en vriendelijk, maar te gelijk zeer duidelijk. „Ik denk zoo nu, melieve. Als uwe positie Iets wezenlijk nadeeligg kan hebben, in de gedachten van eonig man of vrouw, die zeil eene gedachte waardig is, is het behoorlijk, dat gij dat nadeel niet voor u zelve vergroot, door u eene ^: onbestemde en overdrevene voorstelling daarvan te maken.quot;

Ik ging zitten, en zeide, na eene kleine inspanning om zoo kalm te zijn als ik wezen moest; j „Een van mijne vroegste herinneringen, voogd, j is de herinnering van deze woorden: „l we moeder, Esther, is uwe schande, en gij waart de j hare. De tijd zal komen, en dat spoedig, dat ^!

gy dit beter zult begrijpen, en het zult gevoelen

ook, gelijk niemand dan eene vrouw dat kan doen.quot;quot;

Ik had mijn gezicht met mijne handen be- | dekt, toen ik deze woorden herhaalde; maar j ik nam ze nu weder weg, met eene betere soort , van schaamte, hoop ik, en zeide, dat ik aan hem den zegen te danken had, dat ik het van mijne kindsheid af tot dat oogenblik toe nooit, nooit, nooit had gevoeld. Hij stak zijne hand op, als om mij te stuiten. Ik wist wel, dat hij nooit bedankt moest worden, en zeide niets meer.

„Negen jaren, melieve,quot; zeide hij. na zich eene poos te hebben bedacht, .zijn er vei ioopen, sedert ik van eene in stille afzondering levende dame een brief ontving, geschreven met eene hartstochtelijke strengheid en eene kracht van uitdrukking, die hem tot geheel iets anders maakte dan alle brieven, die ik ooit gelezen heb.

Hij was mij geschreven (gelijk mi) uitdrukkelijk

daarin gezegd werd), misschien omdat het. karakter der schrijfster haar bijzonder dreef om dat vertrouwen in mij te stellen, misschien om-⁵ dat mijn karakter dat vertrouwen zou rechtvaardigen. Ik hoorde daarin van een kind, een meisje, een weesje, toen twaalf jaren oud, met dergelijke wreede woorden als die in uwe herinnering leven. Ik hoorde daarin, dat de schrijfster haar van hare geboorte af in stilte had opgevoed, elk spoor van haar bestaan had uitgewischt, en dat, indien de schrijfster stierf eer liet kind volwassen was, het meisje zonder eenige betrekkingen, zonder naam en geheel onbekend zou achterblijven, Ik werd daarin gevraagd om te overwegen, of ik in dat geval zou willen voltooien wat de schrijfster begonnen had.quot;

Ik luisterde in stilte en zag hem oplettend aan.

,r we vroegere herinnering, melieve, zal u wel voor den geest brengen uit welk een sombei oogpunt de schrijfster dat a,lies beschouwde, en welk eene verkeerd gewijzigde godsdienstigheid haar gemoed verduisterde met gedachten, dat dit kind veroordeeld was om voor een misstap te boeten, waaraan het geheel onschuldig was. Ik gevoelde medelijden met het arme schepseltje in haar donker Ie vf\'n, en antwoordde op den brief.quot;

Ik vatte zijne hand en kuste ze.

.Die brief schreef mij ook voor, dat ik nooit zou vragen om de schrijfster te zien, die sedei t lang van allen omgang met de wereld was vervreemd. maar die met een vertrouwd zaakgelastigd\'.\' zou spreken, als ik zoo iemand wilde

benoemen Ik gaf volmacht aan mijnheer Kenge. De dame zeidr, uit eigene beweging, en zonder dat hij daarnaar vroeg, dat zij een aangenomen naam voerde. Dat zij, indien er in zulk een geval ecnige betrekking bestond, do tante van het kind was. Dat zij, om alles in de wereld, niets meer dan dit wilde ontdekken; en hij was wel overtuigd, dat zij standvastig bij haar besluit zou blijven. Nu, uk lieve, heb ik u alles gezegd,quot;

Ik hield zijne hand een poosje in de mijne.

„Ik zag mijne pupil meermalen dan zij mij zag,\' vervolgde hij op een vroolijken toon,\'alsof hij er luchtig overheen wilde stappen, „en Ik zag altijd, dat zij bemind, nuttig en gelukkig was. Zij beloont mij twintig-duizendvoud, en twintigmaal meer, ieder uur van eiken dag.quot; — ,.En nog meermalen,\' zeide Ik, „zegent zij den voogd, die een vader voor haar is,quot;

Bij het woord vader zag ik de vorige onrust weder op zijn gelaat komen. Hij bedwong die evenals te voren, en zij was in een oogenblik verdwenen; maar zij was er toch geweest, en was zoo snel op mijne woorden gevolgd, dat ik wel gevoelde, dat zij hem een schok hadden gegeven. Wederom herhaalde ik verwonderd bij mij zelve: „Niets, dat Ik gemakkelijk zou begrijpen!\' Neen, het was waar. Ik begreep het niet — in vele, vele dagen niet.

.Neem nu een vaderlijk goedennacht,melieve,quot; zeide hij, mij een kus op het voorhoofd- gevende. „en ga ter rust. Het is veel te laat om nog te werken en te denken. Gij doet dat voor ons allen, den gansehen dag lang, huishoudstertje.\'

Ik weikte of dacht dien avond niet meer. Ik opende mijn dankbaar hart voor den hemd. om de zorg te erkennen, die Zijne Voorzienigheid voor mij gedragen had, en viel in slaap.

Wij kregen den volgenden dag een bezoek. Mijnheer Allan Woodcourt kwam. Hij kwam afscheid van ons nemen; hij had beloofd dit te komen doen. Hij ging naar Indie en China als scheepsdokter. Hij zou lang, zeer lang wegblijven.

Ik geloof of liever. Ik weet dat hij niet rijk was. Al wat zijne moeder, eene weduwe, kon missen, was besteed on: hem voor zijn vak te laten studeeren. Dit vak was niet winstgevend voor een jongmensch, die te Londen zeer weinig protectie had; en schoon hij nacht en dag eene menigte van armen ten \'dienste stond, en wonderen van geduld en bekwaamheid voor hen verrichtte, won iiij daarmede Z\'er weinig geld. Hij was zeven jaren ouder dan ik. Niet, dat ik dit hier behoef te vermelden, want het schijnt bezwaarlijk bij iels te pas te komen.

Ik geloof ik meen, dat hij het ons vertelde dat hij drie of vier jaren in de praktijk was gewei st, en dat, hij, indien hij had kunnen hopen er nog drie of vier door te worstelen, de reis niet zou aanvaard hebben, die hij nu ging doen. Maar hij had geen vermogen of bijzondere Inkomsten, en zoo vertrok hij. Hij was ons meermalen komen bezoeken. Wij vonden het jammer, dat hij heenging; want hij onderscheidde zich reeds zeer gunstig In zijn vak. en vele van de grootste mannen, die daartoe behoorden, hadden eene hooge meening van hem.

Toen hij ons kwam vaarwelzeggen, bracht hij voor de eerste maal zijne moeder mede. Zij was eene nog bevallige oude dame, mot heldere zwarte oogen; maar zij scheen trotsch te zijn. Zij kwam uit Wales, en had lang geleden tot voorvader een uitstekend persoon gehad. die Morgan ap-Kerrig heette van eene plaats, die als (limiet klonk die de beroemdste man was. dien men ooit had gekend, en wiens betrekkingen eene soort van koninklijke familie vormden. Hij scheen zijn leven gesleten te hebben met altijd tusschen bergen te trekken en iemand te bevechten; en een Hard. wiens naam als Crumlinwallimver klonk had zijn lof gezongen In een gedicht, dat. zoo goed ik het kon opvangen, Mewlinnwillinwodd heette.

Nadat mevrouw Woodcourt eenigen tijd over den rof m van haar gi ooten bloed ver vï ant had uitgeweid, zeide zij, dat haar zoon Allan, zonder twijfel, waarhij ook heengIng,zijneaikonist gedachtig zou zijn, en nooit eene verbintenis aangaan, die beneden hem was. Zij zeide hem, dat er in I nd i e vele bevallige Engelsche dames waren, die op speculatie daarheen gingen, en dat er ook wel te krijgen waren, die geld hadden; maar dat geene schoonheid of schatten voor den afstammeling van zulk een geslacht voldoende waren zonder geboorte, die dus altijd de hoofdzaak moest wezen, /ij praatte zooveel over geboorte, dat ik voor een oogenblik dacht, en dat met smart maar welk een ijdele gedachte was het mij te verbeelden, dat zij naar mijne geboorte zou vragen!

Mijnheer Woodcourt scheen eenigszins verdrietig over hare wijdloopigheïd, maar was te kiesch om haar dit te laten zien, en wist met : fijnheid het gesprek erne wending te geven, dat hij mijn voogd zijn dank kon betuigen voor zijne gast vri jheid, en voor du zeer gelukkige uren hij noemde ze de zeer gelukkige uren, - die hij bij : ons had doorgebracht,. De herinnering daarvan, zeide hij, zou hem overal bijblijven en zou altijd een schat, voor hem zijn. En zoo gaven wij hem de een na den ander de hand ten minste^zij deden het, en ik ook. en zoo bracht hij Ada\'s hand aan zijne lippen - en de mijne ook; en zoo vertiok hij op zijne lange, lange reis!

Ik had het dien geheeleti dagzeerdruk,schreef orders aan do dienstboden thuis, en briefjes voor mijn voogd, en stofte zijne boeken en papieren of, en liet met het een en ander mijne sleutels

(luchtig rammelen. M«;t schememvond was ik nog bezig¹, en stond met mijn werk bij het venster, toen ik op eens (Jaddy zag inkomen, die ik geheel nic| verwacht had.

,Wnl, liovi: Caddy,quot; zeide ik. ,welklt;\' mooie bloemen!quot;

Zulk een keurig ruikertji\' had zij in de hand.

,Dat vind ik ook, Esther,quot; antwoordde Caddy „Zij zijn de liefste, die ik noy ooit gezien heb.\'\'

, Prince,lievf?quot; zeide ik (luisterend. .N\'een.quot; antwoordde t\'ruldy, haar hoofd schuddende, en mij de bloemen voorhoudende om er aan te ruiken, „Prince niet.quot; „Wel zoo waarlijk. Caddy!quot; zeide ik. „Dan moet go twee vrijers hebben.quot; „Wat? Zien zij er naar zoo iets uit?quot; zeide i\'addy. ,of zij er naar zooiels uitzien?quot; antwoordde ik, haar in de wang knijpende.

Caddy lachte maar eens; en mij zeggende dat zij voor een half uurtje ingekomen was, en (Jat Prince dan Op den hoek naar haar wachten zou, bleef zij met Ada en mij voor het venster zitten praten, mij nu en dan nog eens de bloemen gevende of beproevende hoe zij tegen mijn haar uitkwamen. Eindelijk, toen zij heenging, bracht zij mij naar mijne kamer en stak ze mij voor de borst.

„Voor nhj?quot; zeide ik verwonderd. „Vooru,quot; zeide Caddy rnel een kus. „Zij zijn door zeker iemand achtergelaten.quot; . Achtergelaten?quot; „Bij dat arrm juffrouwtje Flite,quot; zeide Caddy. „Zeker ie mand, die heel goed voor haar geweest is. moest, een uur geleden, haastig weg om aan boord van een schip te komen, en heeft deze bloemen laten liggen. Neen, neen. N\'. .-m ze niet wet?. Laat die mooie dingetjes daar steken!quot; zlt; ide Caddy, ze behoedzaam nog wat vaster stekende, „want ik ben er zelf bij g.-woest, on hei zou mij niet verwonderen als ■ai ker iemand ze met opzet had lateil lisr-_\'eii.quot;

„Zien zij er naar zoo iets uit?quot; zeide Ada. die lachend achter mij kwam, en mij schertsend om de middel greep. „O ja. dat doen zij wel waarlijk. Besje Durden Zij zien er sterk, heel sterk naar zoo iets uit. Zeer sterk naar uit, beste!quot;

xv ril.

I.AIA DKDLOi K.

Ihl was niet zoo gemakkelijk als he¹ on-eerst was voorgekomen, voor Richard sehikkin-tren te maken lot een proeftijd Op het kant quot;or van mijnheer Kepgc. Richard zelf was de vigt;\' r-naam-ai- hinderpaal. Zoodra het in zijne macht stond om mijnheel Badgei ieder oogenblik te verlaten, begon hij C twijfelen of hij hem wel wildt verlaten. Hij zeide, dat hij het waarlijk niet. wist. Het was toch zoo\'n kwaad vak niet: hij kon niet zeggen, dat hij er een tegenzin in had; misschien beviel het hem evengoed als hem iets anders zou bevallen als hij er nog eens de proef van nam! Daarna sloot hij zich eenige weken lang met eenige boeken en eenige beenderen op, en scheen zich vrij wat kundigheden toe te eigenen. Nadat zijn ijver eene maand geduurd had begon die te verkoelen, en toen hij geheel was afgekoeld begon hij weder warm te worden. Zijn weifelen tusschen het recht en de medicijnen duurde zoo lang, dat het al op het eind van Juni was eer hij bepaald van mijnheer Badger afscheid nam, en bij de heeren Kenge en Carboy zijn proeftijd aanvaardde. Met al die ongestadigheid, rekende hij het zich tot eene groote verdienste, dat hij ditmaal voornemens was geweest er ernst van te maken en hij was altijd zoo goed van humeur, en zoo levendig, en zoo teeder voor Ada. dat het inderdaad zeer moeielijk was anders dan weltevreden met hem te zijn.

„Wat mijnheer Jarndyci betreft,quot; die ik zeggen moet. dat in dezen tijd veel oostenwind voelde. ,.wat mijnheer Jarndyce betreft.quot; zeide Richard meermalen tot mij, „hij is de beste man van de wereld, Esther.; en ik moet wel oppassen, al was het maar om hem genoegen te geven, dat ik mij nu in ernst aan mijne taak zet, en van dit vak eens degelijk de proef neem.quot;

Het denkbeeld, dat hij zich met ernst aan zijne taak zou zetten, met dat lachende gezicht en dien luchtigen toon. en met een geest, die zich door alles liet aantrekken en niets vasthield. had eene comische tegenstrijdigheid. Evenwel, hij zeide ons somtijds, dat hij zoodanig aan den gang was, dat hij zich verwonderde, dat zijn haar niet grijs werd. Het geheel kwam d i rep neer, dat hij. gelijk ik zeide, tegen het eind van Juni naar mijnlie* r Kenge ging. om te zien hoe het hem daar beviel.

Al dien tijd was hij in geldzaken, gelijk ik vrneger van hem heb gezegd: mild, spilziek, tot in het woeste zorgeloos, maar ten volle overtuigd, dat hij veeleer berekenend en voor-ziehtig was. Tegen den tijd dat hij naar mijn la er Kenge ging, zeide ik eens, in zijn bijzijn, half schertsend, half ernstig tot Ada, dat hij wel de beurs van Fortunatus noodig had. omdat hij het geld zoo weinig telde; en dit beantwoordde hij op deze manier:

.Mijn juweeltje van een lief nichtje, hoort gij dit oude wijfje wel\' Waarom zegt zij dat? Omdat ik eenige dagen geleden acht jpóhd (\'of zooveel het, w.ts) voor zeker mooi vest met versierde knoopeii heb gegeven Maar als ik bij Badger gebleven was. had ik op eens twaalf pond moe ten nitg ven voor zékere hartverscheurende col-|, gelden. Dus win ik met dat overleg glad vier pond quot;

Het was eene vraag, waarover tusschen hem

en mijn voogd veel gesproken werd, welke;schikkingen er voor zijn verblijf in L o n d e n zouden gemaakt worden, terwijl hij de proef nam van de rechten ; want wij waren reeds lang naar liet Verlaten Huis teruggekeerd, en dat was te ver dan dat hij meermalen dan eensin do week kon overkomen. Mijn voogd zeide mij, dat hij, als Richard bij Kongo mocht blijven, kamers voor hem zou huren, waar wij ook nu en dan eenige dagen konden logeeren; „maar, Vrouwtje Klein,quot; zeide hij, zeer nadrukkelijk zijn hoofd wrijvende, „ik zie het nog niet, dat hij daar blijft!quot; Het

Terwijl deze aangelegenheden nog in behandeling waren, werd ons bezoek bij niijnheer Boy-thorn uitgesteld. Maar toon Richard eindelijk zijne kamer in bezit had genomen, was cr niets moer om ons vertrek te verhinderen. Hij liad in dien tijd van het jaar zeer wel met ons kunnen meegaan; maar hij was in het eerste nieuw van zijne nieuwe positie, en deed de krachtigste pogingen om lie geheimen van het noodlottige proces te ontraadselen. Wij gingen dus zonder hem, en mijn lievelingetje was opgetogen, dat zij hom prijzen kon omdat hij zoo werkzaam was.

overleg liep daarop uit,dat wij bij de maand eene net gemeubileerde kamer, in (.•en stil oud huis bij Q u e e n - Sq u ar e, voor hem huurden. Dade-lijk begon hij al zijn gold uit to geven, om do wonderlijkste ornamentjes on kleine gemakken voor deze kamer te koopen: en zoo dikwijls Ada en ik hem terughielden van zich iets aan te schaffen, waaraan hij gedacht had en dat bijzonder noodeloos en kostbaar was, rekende hy dit voor zooveel gewonnen, en begreep in|,dathlj door iets minder aan iets anders te besteden, dit verschil had uitgehaald.

Wij doden met de diligence eeno vermakelijke reis naar L i n e ol n sh i re, en hadden aan mijn heel- Skiiiipolo eononderhoudend gezelschap. Zijne meubelen waren allen weggehaald, bleek nu. door den persoon, die zo op den verjaardag zijner blauwoogigo dochter in beslag had genotnen, maar hij scheen werkeli jk c ene oplucht ing te vinden in de gedachte, dat zij weg waren. Tafels ₁ en stoelen, zeide hij, waren vervelende dingen; 1 zij waren eentonige denkbeelden, zij hadden geené | verscheidenheid van uitdrukking, zij keken u al-i tijd even Strak aan. Hoe verniakelijk dan. aan

geilt;no liijzondcio stoelen en tafels gebonden te zijn, maar als een vlinder onder allerlei huur-meubelen te dartelen, en van het rozenhout naar het mahonie-, en van het mahonie- naar het note-boomhout, en van het eene model naar het andere te fladderen, naarmate de luim daartoe opkwam.

„Het grappige van de zaak is,quot; zeide mijnheer Skimpole, met een fijn gevoel voor het com ische, „dat mijne tafels en stoelen niet betaald waren, en mijn huisheer er toch maar mee heenkuiert, zoo bedaard als maar mogelijk is. Daar steekt toch iets wonderlijks in. De koopman van de stoelen en talels had nooit beloofd om mijn huisheer mijne huur te betalen. Wat heeft rnijn huisheer met h e rn ruzie te maken ? Als ik een puistje op mijn neus heb, dat mijn huisheers bijzondere denkbeelden van het schoone onaangenaam is, behoeft mijn huisheer toch den neus van mijn stoel en tafelleverancier niet te krabben, die er geen puistje op heeft. Hij schijnt niet gezond te redeneeren.^ ,Wel,quot; zeide mijn voogd zeer opgeruimd, „het is vrij duidelijk, dat hij, die voor de stoelen en tafels borg heeft gesproken, ze zal moeten betalen.\' — „Juist 1quot; zeide mijnheer Skimpole, „en dat zet het onredelijke van de zaak de kroon op. Ik zeide tegen mijn huis-heer: „Mijn goede man. begrijpt gij niet, dat mijn uitmuntende vriend Jarndyce voor die dingen zal moeten betalen, die gij zoo ongegeneerd \\\\\' gp.ikt. Hebt gij geen eerbied voor z Ij n eigendom ?quot; Dien had iiij volstrekt niet.quot; „ Kn wees alle voorslagen af ?\' zeide mijn voogd. .Wees alle voorslagen af.quot; antwoordde mijnheer Skimpole. „Kn ik deed hem goede voorslagen om een accoord temaken. Ik nam hem in mijne kamér, \'ti zeide : .«.ij zi.jt een man, die gewoon is zaken te doen, geloof ik ?quot; , Dat ben ik,quot; antwoordde hij. «Heel goed,quot; zeide ik, „laten wij dan iets doen. IIii-r is een inktkoker, hier zijn pennen en papier, hier zijn ouwels. Wat moet gij hebben! Ik heb een aanmerkelijken tijd in uw huis gewoond, ik geloof tot ons wederzijdsch genoegen, tot dit ongelukkige misverstand tusschen ons opkwam ; laten wij terstond op eene vriendschappelijke manier iets doen. Wat wilt gij meer van mij hebben vquot; Totantweord hierop maaktehij gebruik van de figuurlijke uitdrukking — die waai lijk iels Oostersch had, dat hij nog nooit de kb ur van mijn geld had gezien. „Mijn beminnelijke vriend,\' zeide ik, „ik heb nooit geld gehad. Ik heb nooit, iets van geld geweten.quot; „Wel, mijnheer.quot; zeide hij, .wat stelt gij dan voor, als ik u tijd geef?quot; „Mijn goede man,quot; zeide jk, „ik heb geen denkbeeld van tijd; maar gij zegt, dat gij gewoon zijt. zaken te doen, en voor alles wat gij doen kunt met pen en inkt en papier en ouwels ben ik klaar. Betaal u zeiven niet ten koste van een ander idat eert\' dwaasheid is), maar laten wij iets deen.quot; Dat wilde hij evenwel niet en daarbij

bleef lift,quot;

Indien zulke dingen tot de nadeelen van mijnheer Skimpole\'s kinderlijkheid behoorden, bezat deze echter ook voorzeker hare voordee-len. Op reis had hij bijzonder veel smaak in alle ververschingen, die in ons bereik kwamen (waaronder een mandje met keurige perziken uit de broeikas behoorde), maar dacht er nooit aan om iets te betalen. Zoo ook toen de koetsier rondging om zijne fooi, vroeg hij hem vriendelijk, wat hij wel voor een goede fooi hield — een heel goede, ruime, rijke fooi, en toen de man daarop antwoordde: „eene halve kroon voor een enkel passagier,quot; zeide hij, dat dit, alles wel bedacht, weinig genoeg was, en liet het aan mijnheer Jarndyce over om het hem te geven.

Het was verrukkelijk weder. Het groene koren wuifde zoo sierlijk, de leeuweriken zongen zoo vroolijk, de heggen waren zoo vol wilde bloemen, de boomen waren zoo dicht in het blad, de akkers met boonen, waarover een luchtig windje blies, vervulden de lucht met een verkwikkelijken geur! Laat in den namiddag kwamen wij aan de marktstad, waar wij de diligence moesten verlaten een stil stadje, met een spitsen toren, en een marktplein, en een fel zonnige straat, en een wed, waarin een oud paard zijne pooten stond te verkoelen, en eenige weinige menschen, hier en daar slaperig liggende en staande in de kleine plekjes schaduw, die zij konden vinden. Na het ritselen der bladeren en het wuiven van het graan naast den geheelen weg, zag dit stadje er zoo stil en zoo heet uit als E n g e 1 a n d er een kon opleveren.

Voor de herberg vonden wij mijnheer Boy-thorn te paard met een open rijtuig staan wachten, om ons naar zijn huis te brengen, dat nog eenige mijlen ver was. Hij was zeer verheugd ons te zien, en stapte met grooto drift af.

„Bij den hemel,quot; zeide hij, na ons met hartelijke beleefdheid te hebben gegroet, „het is een .schandaal, die diligenct-. Zij is het schreeu-wendste voorbeeld van een verfoeilijk openbaar middel van vervoer, dat ooit de aarde heeft beslagen, /.ij komt van middag vijf en twintig minuten over den tijd. De koetsier behoorde ter dood gebracht te worden.quot; „Komt zij werkelijk over haar tijd?quot; zeide mijnheer skimpole, tot wien hij toevallig het woord had gericht. „Gij kent mijn zwak wel.quot; „Vijf en twintig minuten ! Zes en twintig minuten !\' zeide mijnheel- Boy thorn, zijn horloge raadplegende. „Met twee dames in de diligence is dit.\'schavuit met opzet zes en twintig minuten t e lang onderweg gebleven. Met opzet ! Met is onmogelijk, dat het een toeval kan zijn! Maar zijn vader

en zijn oom waren al de beschonkenste koetsiers, die ooit op een bok hebben gezeten,quot;

Terwijl hij dit op den toon der grootste ver- :

ontwaardiging zeide. hielp hij ons met de grootste vriendelijkheid in het rijtuigje en deed niets dan glimlachen.

,Het spijt mij, dames,quot; zeide hij. blootshoofds bij liet portier blijvende staan, toen alles gereed was, „dat ik u een omweg van bijna twee mijlen moet laten maken. Maar on/.e rechte weg loopt door Sir Leicester Dedlock s park, en ik heb gezworen om op den grond van die n kerel nooit een voet of\'een paardenpoot van niii te zetten, zoolang ik leef, en zoolang tie betrekkingen tusschen ons niet veranderd zijn \' En hier een blik van mijn voogd opvangende, barstte hij uit in zulk een gednehten lach van hem, die zelfs het roerloozt marktstadje scheen te doen dreunen, „Zijn de Dedlock\'s buiten, Lawrencu?quot; zeide mijn voogd onder het rijden, terwijl mijnheer Boythorn over het groene gras langs den weg draafde. „sir Ingebeeld Domkop is er,quot; antwoordde mijnheer Boythorn, „Ha, ha, ha! Sir Ingebeeld Domkop is er, en is, mag ik met pleizier zeggen, hier bij de beenen gepakt. Mylady,\' bij hot noemen van deze maakte hij altijd eene hofte-lijke buiging, alsof hij haar geheel buiten het geschil wilde houden, ,wordt, geloof ik. dagelijks verwacht. Het verwondert mij geheel niet, dat zij hare verschijning zoo lang mogelijk uit stelt. Wat die weergalooze vrouw kan bewogen hebben, om dat sternen beeld van een baronet te trouwen, is een van de endoor-dringbaarste geheimen, die ooit het monsche-lijk verstand hebben teleurgesteld. Ha, ha, ha!quot; „ik denk toch,quot; zeide mijn voogd lachende, „dat wij wel een voet in het park zul len mogen zetten, terwijl wij hier zijn? Het verbod strekt zieh immers niet tot ons uit, niet waar ?\' — „ik leg mijne gasten onder geen verbod.quot; antwoordde hij. voor Ada en mij buigende, met dien beleefden glimlach, die hem zoo goed stond, „behalve wat hun vertrek aangaat Het spijt mij maar, dat ik het genoegen niet kan hebben van hun geleider door Kastanje-Hof tf zijn, dat rme zeer fraaie plaats is. Maar bij het licht van dezen zomerdag. Jam-tlyce, als gij den eigenaar gaat bezoeken terwijl go bij mij logeert, is het te denken, dat gij maar eene koele ontvangst zult vinden. Hij is altijd zoc) stijf als oen vergulde Franschepi ndule een van die pendules, die nooitloopen ofzullen loopen, ha, ha, ha! - maar hij zal nog wat stij ver zijn, dat be\'loof ik u, voord\' vriendon van zijn vriend en buurman Boythorn.\' „Ik zal hem niet op de proef stellen,quot; zeide mijn voogd. „Hij is even onverschillig voor de eer van mij te kennen, durf ik wel zeggen, als ik voorde eer van hem te kennen. De lucht van liet buiten, en misschien zulk een kijkje van het huis als ieder vreemdeling kan krijgen, zijn mij volkomen geneeg.quot; „Wej, daar ben ik over het geheel blij om,quot; zeide mijnheer Boy

thorn, „Het staat beter. Ik word hier in het j rond voor een tweeden Ajax gehouden, dioden bliksem uittart. Ha, ha, hal Als ik op een zon- ^: dag in ons kerkje kom. verwacht een aanzienlijk gedeelte der onaanzienlijke vergadering mij op de steenen te zullen zien neervallen, verplet onder het grootmachtig ongenoegen der Dedlock\'s. Ha, ha, ha, ik twijfel niet of hij is zelf verwonderd, dat het niet gebeurt, want hij is de verwaandste en botste, de zotkappig-ste en de hersenlooste ezel, die ooit op twee beenen heeft geloopen.quot;

Toen w\\j op den top van een heuvel kwamen, had onze vriend gelegenheid om ons Kastanje-Hof zelf te wijzen, en zoo werd onze aandacht van den meester afgetrokken.

Het was een schilderachtig oud huis, in een fraai boschrijk park. Tusschen de boomen en niet ver van het woonhuis wees hij ons den toren van het kerkje, waarover hij gesproken had, O, die plechtige bosschen, waarover lichten en schaduwen heenvlogen, alsof hemelsche vleugelen met weldadige boodschappen belast door de zomerlucht zweefden; de offone groene hellingen, het glinsterende water, de tuin. waar de bloemen in perken van de heerlijkste kleuren waren geschikt hoe schoon was dat alles! Het huis. met puntgevel, en schoorsteen en toren, en hoekspits, en donkere poort, en | breed terras, tusschen welks balustrade ge-heelo bosschen van rozen zich om de vazen slingerden het scheen bijna niets anders dan een droombeeld te kunnen zijn, zoo licht en zoo massief te gelijk, en vooral mot die heldere, vreedzame rust over alles in hot rond. Voor Ada en mij had doze invloed vooral de overhand. Over alles, huis, terras, tuin, groene hellingen, water, oude eiken, varens, mos, bosschen, on ver weg voorbij de openingen in het uitzicht, waar het verre verschiet zich voor ons uitspreidde meteen purperen blos daarover heen, scheen zulk eene ^; ongestoorde rust te heerschen.

Toen wij aan het dorpje kwamen en eene kleine herberg voorbijreden, waarvoor, aan den overkant van den weg, het Wapen van Dedlock | hing te zwaaien, wisselde mijnheer Boythorn een \' groet met een jong heer, die op eene bank voor de deur der herberg zat en eenig vischgereed-schap naast zich had liggen,

„Dat is de kleinzoon van de huishoudster,quot; | zeide hij, „mijnheer Kouncewoll van naam, en hij is verliefd op een mooi meisje in het Huis. Lady Dedlock heeft ook zin in het mooie meisje gekregen, en wil het bij zich houden eene eer, die mijn Jonge vriend geheel niet op prijs stelt. Evenwel, hij kan nog niet trouwen, al was zijn rozeknopje al gewillig; en dus moet hij zich maar schikken. Ondertusschen komt hij vrij dikwijls hier, voor een dag of twee, om -- te vis-schen. Ha, ha, ha. ha !quot; —- „Zijn hij lt; n dat mooie meisje geëngageerd, mijnheer Boythorn?quot; vroeg

Ailu. , Wei. lievr Juttrouw ( IMnantwoordde hij. .ik denk, dat; zij misschien elkander wel verstaan; maar «ij zult hen spoedig wel zelf zien, en ik moot in zulk een opzicht van u leeren ^ niet gij van mij.quot;

Ada bloosde; en mijnheer Boythorn draafde op zijn fraaien schimmel vooruit, stapte voor zijne eigene deur af, en stond duar, met uitgestrekten arm en den hoed in de hand, gereed om ons vv\' lkom te lu-eten toen wij kwamen.

Hij woonde in eon fraai huis, voorheen de pastorie, met een grasperk er voor, een vroo-lijken bloementuin or naast, en een welbeplan-ten boomgaard en moestuin er achter, omsloten met een oerwaardigen muur, die op zich zelf reeds een roodachtig gerijpt voorkomen had. Maar eigenlijk had alles op (lit buitentje een voorkom, n van rijpheid en overvloed. De oude lindenlaan geleek naar eeno gewelfde gang, zelfs de si haduwen der appel-en kerseboomen waren zwaar van vruchten, de bessenstruikon waren zoo geladen, dat hare takken ombogen en op don grond hingen, aardbeien en frambozen wa-i\'en ^,-i\' in denzelfden overvloed, en d\'¹ perziken koesterden zieli bij hondi rden aan den muur. Tusschen de netten en glasramen, die in den zp.nneschijn flikkerden, hingen zulke hoopru van peulvruchten, meloenen en konikommi rs, dat elke voet grond- oene schatkamer van plantgewassen scheen te zijn, terwijl de geur van wel-riekende kruiden en allerlei heilzaam groen (om niet van de naburige vvHden to spreken, waar men aan hot hooien was» de gansche lucht tot een grooten ruiker maakte. Zulk eeno stilte en k ilmt\' hoorscht\'ii er bime n de ordelijko grenzen van den ouden roodert muur, dat zelfs de vederen, die in slingers waren opgehangen oni do vogels bang te maken, zich nauwelijks bè-wog- n; on d- muur had zulk een rijpendon in-vloed. da.t waar hier .n daar omhoog een on gebruikte spijker mot een stukje zelfkant zat, men zich gemakkelijker kon verbeelden, dat hij i door don loop der seizoenen murw geworden, dan dat hij volgens het gewone lot verroest en vergaan was.

liet huis. schoon oen weinig onordelijk, met den Uiin verg! leken, was o.ti echt oud huis, met bmikon in den schoorsteen van de ne t klin kei Mi •- be vloerde keuken, en gro( gt;te balken d\\sars over de zoldi i ingen. \\an den eencn kant daarvan lag Ik i sriirikkehjko stnk gronds. in gescjiil,

waai i n i j n 1 iei ; Hoy thorn na cl i (, en di i.g een schlld-^W:quot;\'ht in ei ii linnen kiel had slaan, wiens plicht vermeend werd te /ijn, ingeval van een aanval, terstond eeno groot,- klok te luiden, die tot dat \'-inde daar hing, ei-n geooten bulhond los te maken. die, is zijn bondgefioot, in een hok lag. | n in In t algeme« n den vijand te vernielen. Met tevreden niet de/.lt;- voorzorgen, had mijnheer Hii\\ thorn daa.r op l\'i schilderde borden no t grootc lettefs de volgende ernstige, door hem opgestelde waarschuwingen laten plaatsen : , Wacht u voor den bulhond. Hij is heel kwaadaardig. Lawrence Boythorn.quot; ,Do donderbus is mot gan-j zenhagel geladen. Lawrence Boythorn.quot; „Hier liggen dag en nacht altijd voetangels en klemmen. Lawrence Boythorn.quot; .Kennisgeving. Dat iedereen, die zich verstout om wederrechtelijk op dezen grond te komen, ten gevoeligste daarvoor getuchtigd en verder met de grootste streng-hoid der wet vervolgd zal worden. Lawrence Boythorn.quot; Deze borden wees hij ons uit het venster van zijn salon, terwijl zijn vogeltje over zijn hoofd wipte, en hij. onder liet wijzen, zoo hard „Ha, ha, ha, ha!quot; lachte, dat ik waarlijk dacht, dat hij zich een ongeluk zou berokkenen.

. Maar zoo geeft gij u toch veel moeite,quot; zeide mijnheer Skimpole op zijn luchtigen toon, .voor iets, dat gij immers niet ernstig meent?quot;

..Viit ernstig tneenen!quot; antwoordde mijnheer Boythorn. met onbeschri)felijko warmte! „N\'iet ernstig tneenen! Als ik inaar gehoopt had hem te kunnen dresseeren, zou ik een leeuw gekocht hebben in plaats van dien hond, en zou ik hem hebben losgelaten op den eersten verfoeilijken booswicht, die inbreuk op mijne rechten durfde maken. Laat Sir Leicester Dedlock maar bewilligen om de zaak met een duel uit te maken, en ik zal hem afwachten met ieder wapen, dat het menschdom in eenige eeuw of eenig land gekend hoeft! Zoo ernstig meen ik het!quot;

W ij waren op een zaterdag daar gekomen. ()p zondagmorgen gingen wij allen te voet naar het ¹ kerkje in het park. Toon wij, vlak bij den betwisten grond, liet park waren ingegaan, volgden wij een vermakelijk voetpad, dat door hot frissche gras tusschen fraaie boomen slingerde, tot het ons aan de kerkdeur bracht.

De gemeente was zeer klein en bestond geheel uit landlieden, met uitzondering van een geheelen troep bedienden van Kastanje-Hof, waarvan sommige reeds gezeten waren, terwiü andere nog oen voor een aankwamen. Er waren eoni.-ro deftige lakeien, en er was een volmaakt model va n een oud koetsier, die er uitzag alsof oij do officieoie vertegenwoordiger was van alle praal en ijdelheid, die ooit in zijne koets hadden gezeten. Kr was een heel aardig troepje jonge vrouwen; en boven allen stak\'do huishoudster uit met haar nog fraai, bejaard g.--zicht en hare deftige gestalte, waaraan als het ware te zien was welk oene verant woordeli jkheid op haar rustte. Hot mooie meisje, waarvan mijnheer Boythorn ons verteld had, zat vlak bij haar. Zij was zoo bevallig, dat men haar wol aan hare schoonheid had kunnen kennen, al had ik niet gezien welk eene blozende bewust -lu id zij toonde van de oogen van den jongen visschor, dien ik niet veraf ontdekt,-. Een gezicht, en dat niet innemend was, hoewel de ^f rokken fraai waren, scheen dit bevallige meisje, en eigenlijk iedereen en alles daar, boosaardig

j gade te slaan. Dit gezicht wasvaneene Francaise.

I)aar de klok nog luidde en de groote lieden nog niet gekomen waren, had Ik tijd om in de kerk rond te zien, die een aardn uk had als een graf, en te denken wolk een somber, oud, eerwaardig kerkje het toch is. De vensters, zwaar door het geboomte beschaduwd, lieten slechts een flauw licht door, dat de gezichten om mij heen deed verbleeken, de oude koperen platen in den vloer en de door tijd en vochtigheid be-knaagde monumenten nog donkerder maakte en den zonneschijn in het kleine portaal, waar oen luier eentonig aan de klok stond te trekken, onbeschrijfelijk helder deed worden. Maar eene beweging aan dien kant. een zweem van eerbiedig ontzag op de boersche gezichten, en van goedaardige strakheid op dat van mijnheer Boy-thorn, alsof hij zich voornam om hardnekkig onbewust van iemands bestaan te blijven, waarschuwden mij, dat de groote lieden gekomen waren en de dienst zou beginnen.

„Treed niet in het gericht, rnet uw knecht, o Heer, want in uwe oogen

Zal ik ooit het snelle kloppen van mijn hart vergeten, veroorzaakt door den blik, dien ik ontmoette, toen ik opstond! Zal ik ooit vergeten, hoe dir fraaie, trotsche oogen uit hunne kwijnende onverschilligheid schenen op te schieten en de mijne vast te houden! Het duurde slechts oen oogenblik eer ik de mijne weder losgelaten, als ik zoo mag zeggen neersloeg op mijn boek; maar ik had in dien korten tijd het schoone gelaat duidelijk genoeg gezien om het voor altijd te kennen.

En allervreemdst, er werd iets in mijn binnenste opgewekt, dat met de eenzame dagen bij mijne peet in verband stond; ja, zelfs met tl ie dagen, toen ik nog op de teenèn moest gaan staan om mij voor mijn spiegeltje; te kleeden, nadat ik mijne pop had gekleed. En dat, hoowel ik het gezicht van die dame nog nooit in mijn leven gezien had daarvan was ik zeker volkomen zeker.

Het was gemakkelijk te zien, dat de deftige, jichtige, grijsharige heer, de eenige, die bij haar in de groote bank zat, Sir Leicester Ded-lock was, en dat die dame Lady Dedlock was. Maar waarom haai gezicht, zonder dat ik wist hoe, als het ware een gebroken spiegel voor mij was, waarin ik brokken van oude herinneringen zag, en waarom ik zoo onthutst en ontroerd moest wezen (want dat was ik nog) omdat ik toevallig hare oogen had ontmoet, kon ik niet begrijpen.

Ik gevoelde wel, dat het maar eene kinderachtige zwakheid van mij was, en poogde die te boven te komen door te letten op de woorden. die ik hoorde. Toen, W/derorn allervreemdst, scheen ik die te hooien, niet met de stem van den voorlezer, maar met de mijïnog welbekende stem van mijne peet. Dit deed mij denken, of

Lady Dedlock\'s gezicht ook toevallig op dat van mijne peet geleek? Dit kon wel zijn, eenigs-zins; maar de uitdrukking was zoo verschillend, en de stugge vastheid, die in het gelaat mijner peet was gegrift, gelijk de sporen van het weder in eene rots, ontbrak zoo geheel aan het gezicht voor mij, dat het die gelijkenis niet wezen kon, die mij zoo getroffen had. Ook had ik de statigheid en trotschheid van Lady Dedlock\'s gezicht nooit bij iemand anders opgemerkt. En toch scheen ik, — ik, kleine Esther Sum-merson, hot kind, dat een afgezonderd leven had geleid, en op welks geboortedag geene blijdschap was voor mijne eigen oogen op te rijzen, uit het vorledene te voorschijn geroep» n door zekere macht in deze voorname dame, welke ik mij niet alleen verbeeldde nooit te hebben gezien, maar die ik wel zeker wist, dat ik nog nooit had gezien.

Deze onverklaarbare ontroering deed mij zoodanig beven, dat het mij zelfs hinderde de aandacht der Fransche kamenier te trekken, schoon ik wel wist dat zij. van het oogenblik dat zij in de kerk kwam af, overal scherp had rondgekeken. Langzamerhand, maar zeer langzaam kwam ik deze ontroering te boven. Na langen tijd keek ik nog eens naar Lady Dedlock. Het was toen men zich gereedmaakte om te gaan zingen, voor de preek. Zij lette niet op mij. en het kloppen van mijn hart was weg. Het kwam ook niet dan voor weinige oogen blikken terug, toen zi j eens of twé» maal naderhand door haar lorgnet naar Ada of mij keek.

i\'oen de dienst was afgeloopen bood Sir Leicester zeer statig en galant Lady Dedlock zijn arm - hoewel hij zelf niet kon gaan dan met behulp van i eii dikken stok — en leidde haar de kerk uit naar het hittemvagentje, waarmede zij gekomen waren. Daarop ver.-trooiden zich de bedienden en de gemeente insgelijks, welke Sir Leicester aldaar had zitten beschouwen tzeide mynheer Skimpole tot groote opgetogenheid van mijnheer Boythorni, alsof hij een aanzienlijk landeigenaar in den hemel was.

„Hij gelooft, dat hij dat is!quot; zeide inijnheo r Boythorn. „Hij gelooft dat vast. En zoo deed zijn vader, en zijn grootvader, en zijne overgrootmoeder,\'\' „Weei gjj wel,quot; vervolgde mijnheer Skimpole zeer onverwacht tot mijnhci r Boythorn, „het is mij 7.1 er aangenaam een man van dat soort te zien.\' „Is het?quot; zeide mijnheer Boythorn. „Zeu\' nu, dat hij mij wil patron isen en,quot; ver volgde mijnheer .skimpole. „Heel goed. Ik verzet er mij niet tegen!quot; „Ik wel,quot; zeide mijnbeer Boythorn krachtig. „Doet gij waarlijk ?quot; zeide mijnh( er Skimpole op zijn lucli-tigen toon „Maar dan geeft gij u toch moeite. En waarom zoudt gij u moeite geven ? Hier ben ik. gewillig om alles kinderlijk aan te nemen zooals het valt; en ik geef mij nooit eenige moeite.

Hier kom ik li.v., en vind een machtig potentaat, die hulde vordert. Heel goed! Ik zeg; „Machtig potentaat, hier is mijne hulde! Het is gemakkelijker ze te geven, dan ze terug te houden. Mier is zij. Als gij iets van een aan-genamen aard hebt om mij te laten zien, wil ik het, zeer gaarne zien; als gij iets van een aangenarhen aard hebt om mij te geven, wil ik het zeer gaarne aannemen quot; De machtige potentaat Zegt bij zich zeiven zooveel als; „Dit is .-.•n verstandig man. Ik vind, dat hij heel goed is voor mijne spijsvertering en mijn galachtig gestel. Hij brengt mij niet in de noodzakelijkheid om mij op te roMeu als een stekel varken, met mijne pennen Daarbuiten. Ik verruim mij, ik open mij. ik keer mijne zilveren viiering naar buiten gelijk Milton\'s wolk, dat is aangenamer voor ons beiden.quot; Dat is mijne beschouwing van zulke dingen als een kind gesproken.quot; „Maar als gij dan morgen ergens anders kwaamt,quot; zeide mijn heer Boy thorn, .waar gij den vijand van dien kerel vondt. Hoe dan?quot; — „Hoe daö?quot; zeide mijnheer Skimpole, met het voorkomen der grootste eenvoudigheid en openhartigheid. „Dan juist eveneens, ik zou zeggen ; „Mijn hoogg- acht»- Boythorn,quot; - om u tot de personificatie van onzen denkbeeldigen vriend te maken „mijn hooggeachte Boythorn, gij verklaart u tegen dien machtigen potentaatv Heel goed! Ik ook.quot; Ik houd het er voor, dat het in de maatschappij en de samenleving mijne zaak is mij aangenaam te maken. Ik houd het er voor, dat dit eigenlijk ieders zaak is. Dat is een stelsel van harmonie. Kortom; als gij u dus tegen le m verklaart, doe ik het ook. En nu, uitmuntende Boythorn, laten wij aan tafel gaan Iquot; „Maar die uitmuntende Boythorn zou wel \' ens kunnen zeggen,quot; antwoordde onze gastheer, opzwellende en geweldig rood wordende. „ik mag quot; „Ik begrijp u al,quot; zlt;-id»!

mijnl...... .skimpole. „Zeer waarschijnlijk zou hij

dat.\' „„Als ik met hem aan tafel wi 1 gaan!quot;quot; zeide mynheer Boythortt met een geweldige uitbarsting. stampte met zijn stok óp den grond. „En waarschijnlijk zou hy er bijvoegen ; „Zijn er dan niet zulke dingen als beginselen, mijnheer Harold .Skimpole?\'\' „En daarop zou Harold Skimpole antwoorden, weet gij,quot; zeide deze op zijn vroolijksten toon en met zijn hartelijksten glimlaeh: „Bij mijn leven, dar\' heb ik niet het minsto denkbeeld van. Ik weet, niet wat die dingen zijn. die gij zoo iiuemt, of waar zij zijn, of wie ze heeft. Als gi j ze hebt. en ze pleizieri^ vindt, ben ik er hartelijk blij om en feliciteer ik u er me\' M lar ik weet er mets van. dat verzeker ik n; want ik bon maar een kind. en ik maak er ge. ne aanspraak op, en ik heb ze niet noodig. Zoo ziet gij, dat (!gt;■ uitmuntende Boythorn en ik toch wel te /amen aan de tafel zouden gaan.quot;

Dit was een van de vele gesprekken tusscheti

hen, die ik altijd verwachtte, dat op eene heftige uitbarsting van den kant van onzen gastheer zouden uitloopen, en dit onder andere omstandigheden ook wel zouden gedaan hebben. Maar hij had zulk eene hooge meening van zijne verantwoordelijke positie als gastheer, en mijn voogd lachte zoo hartelijk om en met mijnheer Skimpole, als een kind, dat den geheelen dag \'loor bellen blies en brak, dat de zaak nooit verder liep dan tot zoover. Mijnheer Skimpole, die nooit bewust scheen te zijn van zich op on-veiligen grond te hebben gewaagd, ging dan in het park eene schets beginnen, die hij nooit afmaakte, of brokken van melodieën op de piano spelen, of brokken van liedjes zingen, of op zijn rug onder een boom liggen en naar de lucht kijken hetgeen hij niet nalaten kon te denken, zeide hij, dat alles was, waarvoor hij bestemd was, zoo goed vleide het hem,

„Ondernemingsgeest en zielskracht,quot; zeide hij ons dan, zoo op zijn rug liggende, „vind ik verrukkelijk. Ik geloof, dat ik waarlijk een wereldburger ben. Ik heb de innigste sympathie daarvoor. Ik lig op een beschaduwd plekje, zooals hier, en denk met bewondering aan de ondernemende geesten, die naar de noordpool gaan of in het hart der verzengde luchtstreek doordringen, Baatzuchtige wezens vragen; ,Waartoe is het van nut, dat iemand naar de noordpool gaat? Wat doet het voor goed?quot; Dat kan ik niet zeggen, maar voor zooveel ik zeggen k a n mag hij wel daarheen gaan met de bestemming — schoon hij dat niet weet om mijne gedachten bezigheid te geven terwijl ik hier lig. Neem eens een uiterste. Neem de slaven op de Amerikaansche plantages. Ik durf wel zeggen, dat men hen hard laat werken. en dat. hun dit niet te best bevalt; ik durf wel zeggen, dat zij over het geheel eene onaangename ondervinding hebben; maar zij bevolken vnor mij het landschap, zij geven het voor mij iets dichterlijks, en misschien is dat een van de meer aangename oogmerken van hun aanzijn. Al.- dat zoo is. ben ik er zeer gevoelig voor; en het zou mij niet verwonderen als het zoo was!quot;

Ik verwonderde mij bij zulk eene gelegenheid altijd of hij ooit aan mevrouw Skimpole en de kinderen dacht, en in welk licht zij zich voor zijn wereldburgerlijken geest vertoonden. Zoo-veel ik begrijpen kon, kwamen zij hem maar zeer zelden voor den geest.

De week was verloopen tot den volgenden zaterdag, nadat mijn hart in de kerk zoo had geklöpt; en elke dag was zoo helder en blauw geweest, dat het oen verrukkelijk genot was door de bosschen te dwalen, en het licht door de bladeren te zien schijnen en tusschen de ineengevlochtene schaduwen der hoornen te zien llikkeren, terwijl de vogelen hunne zangen uitstortten en de lucht sapperig werd van het ge-

gons der insecten. Wij hadden één geliefkoosd plekje, diep in het mos en do bladeren van het vorige jaar, waar eenige gevelde hoornen lagen, die men geheel van den bast had ontdaan. Daar tusschen gezeten, zagen wij door eene reeks van groene gewelven, op duizenden i natuurlijke kolommen, de grijze stammen der | hoornen, rustende, in een open verschiet, dat I door het contrast met de schaduw, waarin wij i zaten, zoo schitterend helder werd, dat het | naar een uitzicht in betere gewesten geleek, j Op dien zaterdag zaten we daar, mijnheer j Jarndyce, Ada en ik, tot wij in de verte den i donder hoorden rommelen en groote rugendpop-! pels voelden, die kletterend door de bladeren i neerkwamen.

Het weder was de geheele week zeer zoel j geweest, maar hot onweer brak zoo plotseling , los - voor ons ten minste op die belommerde j plek, - dat, eer wij den zoom van het bosch i bereikten, de bliksemstralen en donderslagen I elkander bijna zonder tnsschenpoozen opvolgden, I en de regen door de bladeren kwam storten alsof elke droppel een stuk lood was. Daar dit i geen tijd was om onder de hoornen te blijven | staan, liepen wij het bosch uit en over de met | mos begroeide trap heen, die Over de schutting van het park voerde en naar twee breede tegen elkander geplaatste ladders geleek, en zoo naar ; eene boschwachterawoning dichtbij. Wij hadden dikwijls op de sombere schoonheid van dit huisje gelet, dat in de donkere schemering van het geboomte stond, en hoe het klimop het overdekte, en op eene steile holte dichtbij, waar wij eens des boschwachters hond in de varens hadden zien duiken, alsof het in water was.

Het was, met die betrokken lucht, zoo donker in het huisje, dat wij niemand andei s zagein dan den man, die naar de deur kwam, toen wij daar schuilplaats zochten, en twee stoelen zette, voor Ada en mij. De knusvenstertjes stonden allen op, en wij zaten vlak bij de deur naar het on weder te zien. Hel was\'een verheven schouwspel hoe de wind opstak ¹ 11 de boomen deed buigen, en den regen als eene rookwolk voor zich uitjoeg, terwijl de donder plechtig dreunde en de bliksemstralen flikker-den; en terwijl wij tiiet ontzetting dachten aan de geduchte machten, die ons broze wezens omgaven, en ons daarbij ook herinnerden hoe Weldadig zij waren, en hoe ait deze schijnbare woi\'d\' reeds op de kleinste bloemen en blaad jes eene frischheid werd uitgestort, die de geheele schepping sche -n t,e vernieuwen.

, Is het niet gevaarlijk op zulke eene opene plek te blijven zitten?quot; „Och heen, lieve Ksther,quot; zelde Ada zacht.

Ada zeide dit tot mij; maar ik had niet gesproken.

Het klopjien van mijn hart kwam weder erug. Ik had de steirl nooü gehoord, gelijk ik het ge-127

zicht nooit gezien had, maar zij deed mij op dezelfde zonderlinge wijs ontroeren. Wederom rezen in een oogenbiik ontelbare schilderijen van mij zelve voor mij op.

Lady Dedlock had, voordat wij aan het huls kwamen, daar schuilplaats gezocht, en was nu uit het donker naar voren gekomen. Zij stond achter mijn stoel, met hare hand daarop. Ik zag haar met hare hand dicht bij mijn schouder, toen ik mijn hoofd omkeerde.

„Ik heb u doen schrikken?quot; zeide zij.

Neen. Het was geen schrikken. Waarom zou ik geschrikt hebben?

„Ik geloof,quot; zeide Lady Dedlock, zich naar mijn voogd koerende, „dat ik het genoegen heb van mijnheer Jarndyce te spreken.quot; — ,l\'w geheugen bewijst mij meer eer dan ik gedacht had, dat het\'doen zou. Lady Dedlock,quot; antwoordde hij. „ik herkende u verleden zondag in de kerk. Het spijt mij, dat plaatselijke geschillen van Sir Leicester die hij evenwel niet gezocht heeft, geloof Ik eene waarlijk ongerijmde moeielijkheid veroorzaken om u hier eenige oplettendheid te bewijzen.quot; „Ik ben bekend met de omstandigheden.quot; antwoordde mijn voogd, „en blijf 11 toch evenzeer verplicht.quot;

/.ij had hem hare hand gegeven, op eene onverschillige manier, die zij scheen te hebben aangewend, en sprak op een daarmede overeenkomstigen onverschilligen toon. hoewel met een0 zeer welluidende, aangename stem. Zij was even gracieus als schoon ; scheen zich zelve geheel meester te zijn; en had het voorkomen, dacht mij, van iedereen te kunnen San-trekken en belang inboezemen, dien zij dit de moeite waardig achtte. De boschwach\'ter had haar een stoel gebracht, waarop zij zich nu tusschen ons In zette,

„Is die jonge heer al bezorgd, over wienglj aan Sir Leicestoj; hebt geschreven, en wiens weuschen het Sir Leicester zeer speet niet te kunnen bevorderen?quot; zeide zij over haar schouder tot mijn voogd. „Ik hOop van ja.quot; antwoordde hij.

Zij scheen eerbied voor hem te hebben, en zelfs te wenschen hem te verzoenen. Er was iets zeer itmemends in hare trotsche manleren, en deze werden gemeenzamer ik wilde zeggen ongedwongerier, maar dat konden zij bezwaarlijk toen zij zoo over haai schouder met hem sprak,

„Ik meen, dat dit uwe andere pupil is, juffrouw (Jlare?quot;

Hij presenteerde haar Ula naar behooien, „(fij zult hei belangelooze van uw Don-Qui-choi.s-kanikt.er verliezen,quot; Zeide Lady Dedlock tol mijnheer Jarndyce, weder over haar schouder, „als gij alleen het oni\'echl van eene sclioone gelijk deze herstelt. Maar presenteer mij ook aan deze jonge dame.quot; En daartjjede

ki erclt; zij zich geheel naar mij toe. «Juffrouw Snmnu-rsou is waarlijk mijne pupil,quot; zeide iTiijnhet r Jarndyce. „Ik ben in haar geval aan geen lord-kanselifr verantwoordelijk.quot; ,ll( i ft lufl\'rouw Suinnui-son beide hare ouders verloren?quot; zeide inylady. „Ja.quot; ,Zijiszeer gelukkig in haar voogd.quot;

Lady Dedlock zag mij aan, en ik zag haar aan en zeide, dat ik dat waarlijk was. Op eens keerde zij zich haastig, en met een gezicht, dat bijna misnoegen of afkeer aanduidde, van mij af. en sprak hem weder over haar schouder aan.

„Het is eeuwen geleden, dat wij gewoon waren elkander te ontmoeten, mijnheer Jarndyce.quot; ,/eer lang. Ten minste, ik dacht, dat het zeer lang was, tot ik u verleden zondag weer zag,quot; antwoorddt hij. .Wat! Zelfs gij zijt een ho-vi ling, of acht hi t noodig er voor mij een te wnrdeii Iquot; /.t ide zij met zekere minachting. „Zulk eine reputatie heli ik mij dus verworven, moet ik denken.quot; „fiij hebt u zooveel verworven. Lady Dedlock,quot; zi ide mijn voogd, „dat gij daarvoor zeker w|teene kleine boete moet betalen. M.iar niet e.an mij.quot; „Zoovt\'el!quot; herhaalde zij, even laehendf. ,Jalquot;

Met hare houding van meerderheid, macht, bewustheid van schoonheid en ik weet niet wat, scheen ze Ada en mij als weinig meer dan kinderen te bi-schouwen. Terwijl zij dus zoo lachte, i-n naderhand naar den iv^en scheen te kijken, scheen zij zoo op haar gemak te zijn en zich zoo viij met hare eigene gedachten bezig te houden alsof zij alleen was geweest.

.11: denk, dat aij mijne zuster, toen wij te zamen op r-is waren, ben r gekend hebt dan mij?quot; zeide zij, weder naar hein omziende .Ja, het toeval wild-, dat wij elkander meermalen aantroffen,quot; antwoordde hij. - ..Wij gin-treil iedt! onzen weg,quot; zeidi Lady Dedlock, ,en haddi-n weinig met ♦ Ikander gemeen, zelfs voordat wij het -ens werden om ongenoegen te krjj-

gen. Dat was wel te bejammeren, moet ik den-

.

Lady Dedloi k zat wederom naar den regen tgt; kijken. Pb t anwi der dreet spoedig over. De regen werd minder, het lichten hield op, de donder rolde tus.-\' hen de heuvelen in de verte, d\' zon brak door en llikkerdo op de natte biadei en en don n ••jr vallenden rlt; iren. Terwijl wij daar stil zaten, zagen wij .-nn hittenwagentje op een vroolljki ii draf aankomen.

,lgt;aai kntiit ■!.• b-de terug, nuiady,\' z-de dlt;\' boschwachh r. „niet het rijtuig.\'

Toen het wagont.ie -tilhii lel. zagen wu, dat ei\' twei- personen in zaten. Zij stapten er uit no t ceiiige dock\' ii en niantel-. 11 rst de Francaise, die ik in di kerk had gezien, en daarna, het oi -vallitrf meisje ; de Frnii(;aisi met zekere uitdagende drii stheid, het meisje beschroomd • n ver-li gen.

.Wat nu zeide mylidy. .Twee?* „Ikben

uwe kamenier, mylady, vooralsnog,quot; zeide de Francaise. „De boodschap was om uwe Oppasseres.quot; .Ik was bang, datge mij zoudtineenen, mylady,quot; zeide het aardige meisje. , Iktneende n ook, kind,quot; antwoordde hare meesteres zeer ; kalm. „Doe mij dien doek om.quot;

Zij bukte even, en het meisje liet den shawl licht op hare schouders vallen. De Frangaise stond er onopgemerkt bij, en keek met dicht-geknepene lippen toe.

.Het spijt mij,quot; zeide Lady Dedlock tut mijnheer Jarndyce, „dat wij onze vroegere kennis j waarschijnlijk niet zullen kunnen vernieuwen. ! (lij zult mij wel vergunnen om het rijtuig terug j te zenden voor uwe twee pupillen. Het zal ter- | stond weder hier zijn.quot;

Maar daar hij dit aanbod volstrekt niet wilde aannemen, nam zij vriendelijk afscheid van Ada, j

geheel niet van mij, legde hare hand op zijn aangeboden arm en stapte in haar rijtuigje, ■ dat een laag kapwagentje was, geschikt om ; door de paden van een park te rijden.

.Kom bij mij, kind,quot; zeide zij tot het aardige : meisje, „Ik zal u noodig hebben. Rijd voort!quot; !

Het rijtuig rolde heen, en de Francaise bleef staan waar zij was afgestapt, met de mantels, die zij had medegebracht, over haar arm

Ik geloof dat er niets is, dat de trots zoowel- i nig verdragen kan als den trots zei ven. en dat zij voor hare heerschzuehtige manieren werd gestraft. Hare wraak was de zonderlingste, die ik mij had kunnen verbeelden. Zij bleef stokstijf | staan tot het wagentje de laan in was, en toen trok zij, zonder haar gezicht ih het minst te bewegen, hare schoenen uit, liet die op den grond staan, en stapte bedaard in dezelfde richting ; heen, door het natste van het natte gras.

„Is die jonge dochter gek?quot; zeide mijn voogd. .Wil neen, mijnheor, dat niet,quot; zeide de boschwachtor, die haar met zijne vrouw stond na te zien. „Hortensi-is zoo goed bij haar •verstand ais iemand. Maar zij is geweldig hoogl tartig en driftig schrikkelijk hooghartig en driftig; en nu haar de huur is opgezegd en zij anderen boven zich gestold zilt; t. noemt zij dat ni et vriendelijk op.quot; „Maar waarom wandel t zij zonder schoenen door al dat water?quot; zeide mijn voogd. „Wel. mijnheer, dat zal wezen om haar bloed wat te verkoelen,quot; zeide de man.

„Of zij moe t zich verbeelden, dat het blood is,quot; zeide de vrouw. „Zij zou evengoed daardoor heen waden als door iets anders, denk ik. als haar bloed aan het gisten is.quot;

Wij kwamen oonige minuten later het huis op gi\'iingen afstand voorbij./00 vrecdyaam als het er had uitgezien, toon wij het voor do eerste maal zagen, scheen het dit nu nog meer, nu de diamanten droppels overal fonkelden, ec n luchtig windje waaide, de vogels zich niet meer stilhielden, maar vroolijk zongen, alles door den regen vi rfrischt was, en het wagentj\'■ voor de

deur stond te blinken, alsof het het zilveren koetsje van cene fee was. Stil op het huis afgaande, insgelijks eene vreédzame gedaante in het landschap, stapte mademoiselle Hortense, zonder schoenen, door hét natte gras.

XIX.

KEN VERSCHOPPELtNO.

Het is groote vacantie in de gewesten van O h a nco r y -L ane. De goede schepen Law en Equity, die van theakhout gebouwde, met koper de Fields toe, gelijken naar havens en reeden bij laag water, waar gestrande processen, geankerde kantoren, met ledige klerken, die op gekenterde stoelen zitten te dutten, welke niet weder recht zullen komen eer de zittingvloed woder opkomt, hoog en droog in het slib der groote vacantie liggen. Buitendeuren van kantoren zijn bij dozijnen afgesloten, boodschappen en pakjes bij schepels moeten bij den portier worden gelaten. Er zou gras groeien tusschen de reten der steenen voor Lincoln\'s inn Hall, indien de boodschaploopers, die niets te doen hebben dan daar in de schaduw te zitten, met hunne witte voorschoten over het hoofd om

gedubbelde, met ijzeren bouten versterkte, door alles heen zeilende, maar lang niet snelzeilende klippers, liggen afgetakeld. Vliegende Hollander, met eene bemanning van spookachtige cliënten, die iedereen, dien zij ontmoeten, smee-ken om hunne papieren na ie zien, is, voor zoolang, de hemelweet waarheen gedreven. De gerechtshoven zijn allen gesloten, de kantoren lig. gen in een heeten slaap; Westm ins ter Hall zelfs is (.ene schaduwrijke eenzaamheid, waarin nachtegalen zouden kunnen zingen en nu eeno meer teedere klasse van pleiters wandelt,dan men gewoonlijk daar vindt.

De Temple, ClïancerjftLane, Serjeant\'s Inn en Lincoln\'s Inn, zelfs tot aan de vliegen weg te houden, het niet uitwiedden en peinzend opkauwden.

Er is nog maar een rechter in de stad. Zelfs hij komt maar tweemaal in de week in zijn kantoor zitting houden. Als de builenlieden uit de zittingplaatsi-n van zijn district hem nu eens konden zien I Oerne deftige pruik, geme roode tabbaard, geen bont, geene hellebaardiers, geene witte staven. Niets anders dan een gladgeschoren heer, mei witte broek en willen hoed, met het bruin van het zeestrand op het ivrh-terlijk gelaal, en een streepje vel door de zonnestralen van den rechterlijken neus gebrand, die onderweg in don oesr.envinkel aangaat, om met ijs verkoold gemberbier tlt; drinken!

De balie van Engeland is over het gelaat des aardryks verstrooid. Hoe Engeland de vier lange zomermaanden kan doorkomen /.onder balie hare eenige toevlucht in tegenspoed, hare eenige ware roem in voorspoed is de vraag niet; zeker is het, dat Brit a n n i es schild en beukelaar nietbenoodigd ziiu. De geleerde heer die altijd zoo schrikkelijk vt rontwaardigd is over

de voorbeeldeloozebeleediging, diehet gevoel van zijn dient door de tegenpartij is aangedaan, dat hij hèt nooit scliijnt kunnen te boven komen, maakt het in Zwitserland veel beter dan men zou Lredacht hebben. De geleerde heer. die de verdelgende slagen toebrengt, en al zijne opposanten met zijne snerpende sarcasmen vernietigt, is op eeiT Pransche badplaats zoo vroolijk als • en lijster. De geleerde heer, die bij de geringste aanleiding tranen met tuiten s -hreit, heeft in zt. s weken ireen trane-n gelaten. De zeorsjeleerde heer, die de natuurlijke hitte zijner pt\'perkoek-kieur in de fonteinen en waterplassen derrechts-geleerdheid heeft afgekoeld, tot hij doortrokken j is met de ingewikkeldste argumenten, onbe- • grijpelijk voor oningewyden, en voor dt meeste i ingewijden ook, dwaalt nu, met eigenaardig welbehagen in stof en droogheid, in l\\ ons tan t i-nopel rond. Andere verstrooide brokken van hetzelfde groote Palladium zijn op de kanalen van Venetië, bij den tweeden waterval van den Nijl, op de badplaatsen van Dui t sc hl an d, en gesprankeld over het zeezand der geheele Engelsehe kust, te vinden, Nauwelijks een is er in het vt tlaten gebied van (jh an eer y-Lan e ie ontmoeten. Als zulk een eenzaam lid van de balie die woestijn komt doorvliegen, en een loi -renden eli\'-nt tlt; genkomt, dis; niet: in staat is om de toonei len van zyn angst te verlaten, doen Zi; elkander schrikken en nemen zy naar te-genovergestelde kanten in de schaduw de wijk.

Het is de heetste gruot vacantP, die men in V\' ie jaren heeft gekend. Aide jonge klerkenz^jn razend verliefd, en smaehte-n, overeenkomsi.ig hun verschilleud\' ii rang, naar zaligheid met het bemind* vjorwerp. te Margat\'. Hamsgat\' of \'rr ivf send. Al de liejaardlt;- kh-rken vinden hun huisiioud^n te gr^ot. Al de honden zonder meester, \'ie op lt;1. pleintjes ronddw:ilen, en op trappen - n andere dngt;gquot; plaatsen hygend naar water zoeken, huilen tusschenbeidcai van geme-Uikheld. Al d honden van blindemannen op straat trekken hunne ue i - naar pompen, of laten hen over emmers struikelen. Een Winkel met een zonneblind, en eene met water besproeide stoop, en I\'lie korn met goud-en zilvervisschen voor het vensti:!\', is eeti heiligdom. Temple 15 a r wordt zoo heet, dat hit voor het nabijte 1\'■ ge11 strand en Fleet-Stre\' t U, wat het gl-eiende yzer in een theeketel is, en ze den geheelnn nacht aan de kook houdt

K,r zyn wel kantoren in de I n it\'s of (\'ou r t, waar iemand koel zou kunnen zi jn, als men koelheid zoo duur voor eentonigheid wilde koopen ; maar de straatjes vlak iti den omtrek van die koele plekken schijnen toch te gloeien. In het hofje van Ivrook is het zoo heet, dat de men-schen hunne huizen ten binnenste buiten koeren, en met stoelen op de straatsteenen zitten ■ Krook insgelijks, die daar zijne studiën voortzet, met zijne kat (voor wie het nooit te heet is) naast hem. De Zon heeft de muzikale ver-eeuigingen voor dit seizoen gestaakt, en kleine Swills is geëngageerd in den Pastoralen Tuin aan de rivier, waar hij zich zeer onnoozol houdt en comische liedjes van eene jeugdige kleur zingt, berekend (gelijk het biljet zegt) om de kiesch-hold van het beschaafde publiek niet te kun- : nen kwetsen.

Over do geheel«.• rechtsgeleerde buurt hangt, gelijk een groote sluier van roest, of een reusachtig spinrag, dlt; traagheid en mijmerigheid der groote vacantie. Mijnheer Hnagsby. de kantoorwinkelier, wordt insgelijks dien invloed gewaar, niet alleen in zijn gemoed, als een teerhartig en tot stille bespiegelingen geneigd man, maar ook in zijn beroep, als kantoorwinkelier. Hij heeft in de groote vacantie meer tijd om in Staple Inn en Rolls Yar d te peinzen, dan in efuig ander jaargetijde ; en hij zegt tot zijne twei leerlingen hoe aardig het toch is met zulk heet weder te bedenken, dat men op een eiland woont, waar de zee om u heen buldert,

(.iusta is op dezen namiddag in de groote va-( antiei in het pronkkamertje b(r/,ig, waarrtnags-by en zijne vrouw gezelschap denken te ontvangen. De verwachte gaston zijn veeleer uitgelezen dan talrijk, want zij bestaan uit mijnheer Chad-baud en zijne vrouw. Daar mijnheer Ciiadband gewoon is veel van vaten te spiekenen ook zich zeiven. zoowel mondeling als in geschrifte, oen vat ti noemen, houden vreemdelingen (of spotters misschien) hem somtijds voor een kuiper ; maar hij is, gelijk hij zegt, „een dienaar des woords.quot;¹ Als zoodanig heeft hij zich aan geene bijzondere sekte verbonden, en zijne vijanden mee non, dat hij over het gewichtigste van alle onderwerpen geenszins zooveel te zeggen heeft, dat zijn geweten hem behoeft te dringen om op zijne eigene hand te prediken; maar hij heeft toch zijne volgelingen, en JuflVouw Snagsby behoort onder dat getal.

Aldus maakt (Iusta, dieer zeer mede vereerd is. dat zij zieh voor zoolang als de dienstmaagd van lt; \'hadband kan beschouwen, en van wien zij weet, dat hij de gaaf bezit om vier uren achtereen te kunnen redevoeren, het pronkkamertje voor de theevisite in gereedheid. Al de meubelen zijn afgestoft en geboend, de portretten van •Hnagsby en zijne vrouw zijn met een natten doek opgofrischt, het beste theeservies is uit lt;£./et, \'ii de tafel pronkt met een uitmunten den voorraad van lekker versch brood, brosse gebakjes, koek versehe boter, dunne sneetjes

I ham, ossetong en rookworst, en aardige kleine rijtjes ansjovis in oen bedje van pieterselie, om niet spreken van de eieren, die in een servet warm zullen opgebracht worden, en den heoten geboterden toast. Want Chadband is een goed eter ■ zijne vijanden zeggen oen gulzige vraat en kan zulke vleeschelijke wapens als mes en vork wel hanteeren.

Snagsby staat in zijn besten rok al deze toe-1 bereidselen aan te zien, kucht achter zijne hand 1 zijn kuchje van onderdanigheid, en zegt tot zijn 1 vrouw:

„Hoe laat verwacht gij mijnheoren mevrouw Ghadband, lieve?quot; ,Togen zes uur.quot;

Snagsby merkt zeer zacht en als toevallig aan, „dat het al daarover is.quot;

,Missehien zoudt ge wel zonder hen willen beginnen,^-\' is juffrouw Snagsby\'s verwijtend i gezegde.

Snagsby zet een gezicht alsof hij dit zeer gaarm • I zou willen, maar zegt met zijn kuchje vanzoet-| sappigheid: „O neen, melicve, neen. Ik sprak maar van den tijd.quot;

„Wat is de tijd,quot; zegt juffrouw Snagsby, „bij de eeuwigheid?quot; „Wel waar. lieve,quot; zegt Snagsby. „Maar als iemand dingen klaarzet voor thee, doet hij dat toch meer - misschien ^! met het oog op den tijd. En als er een tijd voor thee bepaald is, is het beter op zijn tijd te pas i sen.quot; — „Alsof mijnheer Chadband zich door gt; iemand de wet moest laten stellen,quot; zégt juffrouw Snagsby streng. - „O, geheel niet, lieve.\'\' zegt Snagsby.

Hier komt Gusta, die uit het venster van de slaapkamer heeft gekeken, de trap af- en (ie kamer binnenstuiven, met de aankondiging, dat mijnheer 0 luid band en zijne vrouw in het hofje verschenen zijn. Terstond daarop tinkelt de bel in de gang, en juffrouw Snagsby vermaant hare dienstmaagd, op straff- van weder naar haar beschermheilige te worden gezonden, de plechtigheid van hot aandienen niet te verzuimen. Gusta\'s zenuwen (die te voren in de beste orde waren) krijgen door dit dreigement zulk een schok, dat zij die plechtigheid geheel en al bederft door te zetrgen: ..Mijnheer en mevrouw übeoseming, ik wil zeggen, hoe hee-ten zij ook weer!quot; en daarop ontsteld de vlucht neemt

Mijnheer Ohadband is een Ianu\' m.m, met ei ne gele kleur, een vetten glimhu h. en over het geheel een voorkoiivn alsof hij veel traan in de aderen had. Mevrouw Ohadband is ëene .stille vrouw, zei\'r strengen stroef van uitzidit. Mijn lieer Ohadband stapt zacht en wiigeleiul, niet ongelijk aan een beer, dien men n ehtop heeft leeren gaan Hij is zeer verlegen met zijne armen, alsof zij hem lastig waren, en hij er wel mede wilde voortkruipen. Zijn hoofd is meestal /.wee-terig: en hij spreekt nooit zonder eerst zijne groote hand op te steken, als om zljii\'• hoorders een teeken te geven dat hij hen zal gaan stichten.

„Mijne vriendenJ\' zegt Ohadband. „Vrede zij dezen huize! Vrede zij den meester daarvan, en de meesteres, en de jonge maagden, en den jongelingen! Mijne vrienden, waarom wensch ik u vrede? Wat is vrede? Is het oorlog? Neen. Is het strijd? Neen, Is de vrede liefelijk en zacht, en schoon, en aangenaam, en helder en vreugdevol? O ja! Daarom, mijne vrienden, wensch ik vrede over u en de uwen,quot;

Daar juffrouw Snagsby zeer gesticht kijkt, houdt haar man het over het geheel voor raadzaam om „Amenquot; te zeggen, hetgeen goed wordt opgenomen.

„Nu, mijne vrienden,quot; vervolgt Chadband, „daar ik op dat onderwerp ben

Gusta komt binnen. Juffrouw Snagsby zegt met eene spookachtige basstem en zonder hare oogen van Chadband af te wenden, met geduchte duidelijkheid: „Ga heen!quot;

„Nu. mijne vrienden,quot; zegt Ohadband, „daar ik op dat onderwerp ben gekomen, en het op mijne nederige wijze tot stichting poog quot;

Men hoort Gusta de onverklaarbare woorden prevelen: „Eenduizend zevenhonderd twee en tachtig.quot; De spookachtige stem herhaalt nog plechtiger: „Ga heen!quot;

„Nu, mijne vrienden,quot; hervat Chadband, „willen wij in een geest van liefde onderzoeken quot;

Gusta blijft nog mompelen: .Eenduizend zevenhonderd twee en tachtig.quot;

Ohadband staakt zijne rede met if -gelatenheid van een man, wel gewoon om vervolgd te worden, plooit traaglijk zijne kin tot een vetten glimlach en zegt: „haten wij de jonge dochter hooren ! Spreek, jonge dochter!\'

„Een duizend zeven honderd twee en tachtig als \'! ii belieft, mijnheer. En wil weten waar die schelling voor was,quot; zegt Gusta ademloos.

„Waarvoor?quot; antwoordt Ohadband, „Voor zijne vracht.quot;

Gusta hervat, dat hij lt; en schelling en acht stuivers wil hebben of zal laten dagvaarden. Mevrouw Ohadband en julfrouw Snagsby b( ginnen schel te worden van verontwaardiging, maar Ohadband stuit het gerucht door zijne hand op te steken.

„Mijne vrienden.quot; /.••srt hij. „ik herinner mij een onvervulden plicht van gisten-n. Het is rechtvaardig, dat ik door eene boete word gekastijd. Ik behoor niet te mUrmureeren. Kachel, betaal de acht stuivers quot;

Terwijl juffrouw Snagsby, diep adeiiihaloude. haar man strak aanziet, als wilde /.,j ;• ggen : „Hoort gij dien apostel wel?quot; en terwijl Chad-hand blinkt van nederigheid en traan, betaalt zijne vrouw het geld. Het is O had band\'s gewoonte - en het is de voornaamste grond, waarop hij/.ijne aanmatu:ingen vestigt - deze

ZOO\'N

Hoort ge wel, Jo? Het komt er voor u of ■ iemand anders niet op aan, dat de groote lichten van liet parlement niet weten te zeggen I waar gij naar toe moet. Het blijft toch de groote wet voor n de regel van uw vreemd bestaan op aarde: Hier vandaan en daar vandaan! Maar i toch niet de wereld uit. Jo, want daarover zijn 1 de groote lichten van het parlement het ook niet eens kunnen worden. Het is genoeg. Hier en daar en overal vandaan!

Snagsby zegt zoo iets niet. hij zegt geheel | niets, maar kucht zijn benauwdst kuchje, het-I geen te kennen geeft, dat hij er geheel geen weg op weet. Thans zijn mijnheer en mevrouw j Chadbank en juffrouw Snagsby, de woordenwisseling hoorende, naar en op do trap ge-I komen; en daar (insta aan het eind van de : gang is blijven staan, is het geheele huisgezin j bijeen.

„De vraag is eenvoudig, mijnheel-,\'\' zegt do I politiedienaar, „of gij dezen jongen kent. Hij zegt van ja.quot;

Juffrouw Snagsby roept dadelijk uit de hoogte : | „Neen, dat doet hij niet.quot;

„Vrouwtjequot; zegt Snagsby, de trap Opkijkende. „Lieve, laat ik toch mogen spreken. Heb een oogenblik geduld, beste! Ik weet wel ! iets van dien jongen, en in hetgeen ik van ■ hem weet, kan ik niet zeggen, dat eenig kwaad steekt; misschien wol het tegendeel, constable.quot;

En nu vertelt do kantoorwinkelier wat hij 1 van Jo weet, maar zwijgt van de halve kroon.

„Wellquot; zegt de politiedienaar, ,in zooverre, schijnt het, had hij grond voor wat hij zeide. Toen ik hem in Hol bom oppakte, zeide hij, dat hij bij u bekend was. En toen zeide een Jongmensch in het gedrang, dat hij u kende, en dat gij een fatsoenlijk man en gezeten burgen\' waart, en dat hij, als ik navraag wilde doen, ook hier zou komen. Het jonge mensch schijnt niet genegen om zijn woord te houden, maar — o, daar is hij!^-\'

Nu treedt Guppy binnen, die Snagsby gemeenzaam groot, en met de ridderlijke galan ter ie van een klerk aan zijn hoed tikt voor lt;le dames op de trap.

„Ik deed juist een kuiertje, toon ik dat standje aan den gang vond.quot; zegt Guppy tot Snagsby, „en daar ik uw naam hóórde noemen, dacht ik. dat het goed zou zijn ais de zaak onderzocht werd.quot; „Dat was heel vriendelijk van u, mijnheer.\' zegt Snagsby, „en ik bon u wel verplicht;\' en wederom vertelt. Snagsby wat liij van den jongen weet. en wederom zwijgt iiij van de halve kroon. „Nu weet ik ook waar gij woont.quot; zegt de politiedienaar daarop tot Jo. „Gij woont daar in Tom-All-Alone\'s. Eene mooie, ordentelijke buurt om in te wonen, niet waar?\' - „Ik kan in geen beter buurt gaan wonen, mijnheer,quot; antwoordt Jo. ,.Zij zouden

JONGEN. 133

: mij niet willen hebben, als ik in eene goede buurt zou willen gaan wonen. Wie zou eene ordentelijke kamer verhuren aan zulk eenjon-I gen als ik !quot; — „Gij zijt dus heel arm, niet waar?quot; zegt de politiedienaar. - „Ja. mijnheer, waarlijk heel arm,quot; - „Nu laat ik u oordeelen. Ik heb hem deze twee halve kronen uit den zak ! doen rollen,quot; zegt de politiedienaar, ze aan het gezelschap vertoonende, „toen ik hem maar even | aanpakte.quot; „Dat is wat ik nog overheb, mijnheer Snagsby,quot; zegt Jo, „van een souverein, die mij door eene dame met eene voile gegeven is, die zeide, dat zij eene meid was, en eens | op een avond op straat bij mij kwam waar ik j veeg, en wilde, dat ik haar dit huis zou aan- \' { wijzen, en het huis waar hij gestorven was, | dien gij schrijfwerk hadt gigeven, en het kerkhof waar hij begraven ligt. Zij vroeg mij, of ik die jongen was van de schouwing. Kn toen zei ik: „Jaquot;. En toen zei ze: „kunt ge mij die plaatsen wijzen?quot; En toen zei ik: „Ja, dat kan ik.\' En toen zei ze: „doe het dan,quot; en toen deed ik het, en toen gaf zij mij een souverein, en toen poetste ze zich w.g. En ik had niet eens zooveel aan dien souverein.\'zeide Jo, met vuile tranen, „want ik moest daar in Tom-AH-A I one\'s vijf schellingen geven eer zij hem wilden wisselen; en toen ontstal een jongen mij er nog vijf terwijl ik sliep, en een andere jongen ontstal mij nog negen stuivers, en dekastedein en een troep anderen Wilden er nog van getrakteerd worden.quot; — „(üj verwacht toch niet, dat ieanand dat gelooven zal van die dame em eleii souverein.quot; zeide de politiedie naar, hem in de schuinte met onuitsprekelijke verachting aanziende - „Dat woet ik juist niet, mijnheer,quot; antwoordt Jo. .Ik verwacht nooit veel, mijnheer, maar dat is toch de ware geschiedenis ea\' van.quot; „(üj ziel wat hij is.\' zegt de politiedienaar, het g.-heelo gehoor aansprekende. „ Wed, mijnheer Snagsby, als ik hem dezen keer niet modeneem, wilt gij er dan voor instaan, dat hij hier vandaan zal gaan?\' ..Veen 1\' roept juffrouw Snagsby van ele trap. —- „Maar, vrouwtje!quot; brengt Snagsby bedeesd hiertegen in. „Consta ble, ik twijfel niet of hij zal wel hier vandaan gaan. Gij weet wel, gij zult toch moeten,quot; vervolgt hij tot Jo. „Ik ben tot alles gewillig,quot; zegt de; ongelukkige Jo. ..Doe dat dan.quot; merkt de politiedienaar aan, „Gij we.\'et nu wat ge to doen hebt. Doe dat. En onthoud, dat gij er een andermaal niet zoo gemakkelijk zult afkomen. Daar, pak uw geld em. Kn hoe eer gij nu vijf mijlen ver zijt. lïöe beter voor iedereen.quot;

Met dezen wenk ted afscheid,; en naar do ondergaande zon wijzende, als eene plaats waar Jo misschien naar toe zou kunnen «aan, weiischi de politiedienaar het gehoor goeden avond, en wandelt langzaam aan don schaduwkant van het (looks hofje\' heen, met zijn hoed, die van

binni a oi/n ijztrtii rund hcc ft, in do hand, om zich wat te verluchten.

Nu heeft Jo\'s oiiwaai-schijulijkr geschiedenis van de dame 011 den souverein het geheide gezelschap meer of minder nieuwsgierig doen worden. Guppy, die ren onderzooklievrnden geest heeft, en gedurende do grootC\' vacant!\' reeds erg aan verveling heeft geleden, vat zooveel belang steil in u- voor d(- zaak op, dat liij den getuige nog e-rus geregeld in het verhoor neemt, dat de dames zoo interessant vinden, dat juffrouw Hnagsby hem beleefdelijk uitnoodigi om boven te komm on ecri kop thee te drinken, al^ liij het wil verschoonen, dat de theetafel reeds in de war geraakt is. Daar Guppy dit voorstel aanneemt, wordt Jo verzocht om te volgen; maar in de kamerdeur n- blijven staan, waar Guppy hem als een getuige onderhanden neemt, hem nu in dezen dan in genen vorm kneedt, even als een boterkooper met eene kluit boter doet, en hem naar liet voorbeeld der knapste; advocaten door kwellend\' strikvragen in de wai zoekt te brengen. Over het geheel heeft deze examinatie vrij veel van menig verhoor voorde rechtbank, zoowel in dit opzicht, dat er niets nieuws meer door aan den dag komt, uls dat het zeer langdradig is; want Guppy is bewust van zijn talent, en jutfrouw Snagsby gevoelt niet alleen hare meuwsirierigheid bevredigd, maar ook het etablissement van haar echtgenoot tot een hoog\' r trap verheven. Ondertus-schen blijft (\'hadband, wiens talent van een geheel anderen aard is, stilzwijgend zitten luisteren.

„Wel,quot; zegt (luppy, „of die jongen blijft er aan kleven als sdioenmaker.-pek, of er steekt iets ongemeens achter, dat alles te boven gaat wat ik ooit van dien aard bij Kenge en Carboy het) ondervonden.quot;

Mevrouw ehadband fluistert juffrouw Snagsby iets toe, waarop deze uitroept: „Wat ge mij daar zegt lquot; „Jaren lang!quot; antwoordt mevrouw ¹ \'hadbami, — „Heeft het kantooi van Kenge .n ( .U\'bo\\ jaren lang bekend,quot; zegt jutfrouw rinag.-bj op zegevierenden toon, om Gupp\\ deze Wdordenwisssling te verklaren. ,Mevrouw ( hadband de vrouw van dezen heer do eeiwaardi-heer Chadband.quot; „Zoo w larlijk!quot; zeut Guppy. „Eerik niet mijntegen-woordigen man getrouwd was.quot; zegt mevrouw i baetband, „Waart gij partij in iets,mevrouw ?quot; zt\'gt Guppy, lt;en nieuw yi-rhoor beginnende!. -•

Ne en.quot; .,(leen partij in iets, mevrouw ?quot; zegt

(luppy.

Mevrouw \'\'tuidbaneJ schudt haar hoetd.

„Misscliie-n waart gil dan bekend met iemand, dii\' partij in iets was, mevrouw?quot; ze\'gt Guppy, die in /.(ju gesprek niets li\' v r doei elan de ivge-len der bale te volgen. „jiai jnistook niet,quot; antweieirelt. me vrouw rhadband met een streieven glimlach over de/.e aardigheiel, „Dat juist ook niet:quot; herhaalt Guppy. „Hoel goed. Laat Ik mogen vragen, mevrouw, was het eene dame van | uwe kennis, die zaken had (wij willen nog niet i zeggen welke zaken) met het kantoor van Kenge ¹ en Carboy, of was het een heer van uwe kennis. Bedenk u maar, mevrouw. Wij zullen er zoo meteen wel opkomen. Man of vrouw, mevrouw ?quot; „Geen van beiden,quot; zegt mevrouw Chadband, evenals te voren, - „Zoo! Dus een kind!quot; zegt Guppy, de bewonderende juffrouw Snagsby den scherpen advoeatenblik toewerpende, die eene jury wordt toegeworpen. „Nu, mevrouw, zult gij misschien ele goe dheid hebben om ons te zegden, wat voor een kind.quot; — „Eindelijk zijt gij er op gekomen, mijnheer,quot; zegt mevrouw Chadband, met nog een stiroeven glimlach, „Wel, mijnheer, het was denkelijk voor uw tijd, naar uw voorkomen te oordcelen. Ik was toen belast met de zorg voor een meisje, dat Esther Sum-mei son heet te en door de heeren Kenge en Carboy verder op een instituut bezorgd werd,quot; .Juffrouw .Summerson, im vrouwlquot; roept Quppydrif-tiguit, „Ik noem haarEstherSummerson,quot; zegt mevrouw Chadband met strengheid. „In mijn tijd werd dat meisjenietgejuffrouwd,Toen heette zij maar Esther. Het was „Esther, doedit,Esther, dóe dat!quot; En dan moest zij liet doen.quot; — „Mijne lieve mevrouw!quot; antwoordt Guppy, naar haar toe komende, „de nederige persoon, die u nu aanspreekt, heeft die jonge dame in Londen ontvangen, toe n zij pas hier kwam van het Instituut, dat gij bedoelt. Vergun mij het genoegen van u de hand te mogen geven.quot;

Chadband, die eindelijk zijm kans klaar ziet, geeft zijn gewoon sein, en staat op met een dampend hoofd, dat hij met zijn zakdoek afveegt. Juffrouw Snagsby fluistert: „St.quot; „Mijne vrienden,quot; zegt Chadband, „wij hebben met matigheidquot; (hetgeen zeker wat hem betrof lie t geval niet was) „genoten van de goede gavon, die voor ons bereid waren. Moge dit huls ievon van het vette des lands; mogen koorn en wijn steeds overvloedig daarin zijn ; moge het Kroelen, bloeien en gedijen; moge hot wassen, vorderen, vooruitgaan! Maar, mijne¹ vrienden, hebben wij flpg iets anders genoten? Gee\'Stedijke: voeiirechte n? Stichting? Ja. Dooi wien hebben wij die stichting genoten? Mijn jong\' vriend, kom nader.quot;

Jo, aldus aangesproken, scharrelt achteruit, en dan weder vooruit, en dan eens heen en weder, en blijft dan voor den weisprekenden Chadband staan; me t blijkbaren twijfel aan zijne bedoelingen

„Mijn jonge vriend,quot; zegt Chadband, „gij zijt voor ons eene parel, gij zijt voor ons een diamant, gij zijt voor ejus een edelgesteente, gij zijt voor óns e(\'n juweel. En dat waarom, mijn jonge vriendVquot; „Dat weet ik niet,quot; antwoordt Jo. „Ik weet niets,quot; „Mijn jonge- vriend,quot; hervat i\'hadband, „het is juist omdat gij niets weet, dat gij voor ons een edelgesteente en een juweel

zijt. Want wat zijt gij, mijn jonge vriend ? Zijt gij een dier des velos? Neen. Een vogel der lucht? Neen. Een visch der zee of derrivier? Neen. (lij zijt een menschelijke jongen, mijn jonge vriend. Een menschelijke jongen! O, heerlijk een menschelijke jongen te zijn ! En waarom heerlijk, mijn jonge vriend? Omdat gij vatbaar zijt om de lessen der wijsheid te ontvangen, omdat gij in staat zijt om gesticht te worden door deze rede, die ik nu ten uwen nutte uitspreek, omdat gij geen stok, of staf, of blok, of steen, of paal, of pilaar zijt. O, een stroom van genot en zaligheid vloeit uit dat verheven woord -menschelijke jongen! En verkoelt gij u thans in dien stroom, mijn jonge vriend? Niet? quot;Waarom verkoelt gij u niet indien stroom? Omdat gij nog in een staat van duisternis zijt, omdat gij nog in een staat van donkerheid zijt, omdat gij nog in een staat van zondigheid zijt, omdat gij nog in een staat van slavernij zijt. Mijn jonge vriend, wat is slavernij ? Laten wij dit, in een geest van liefde, onderzoeken.\'\'

Op dit dreigende punt der redevoering wrijft Jo, die langzamerhand in sufheid schijnt te verzinken, met zijn rechterarm over zijn gezicht en geeuwt allerontzettendst. Juffrouw Bnagsby geeft met verontwaardiging haar geloof te kennen dat hij een duivelskind is,

,Mijne vrienden,quot; zegt Ohadband, terwijl zijne belasterde kin zich weder tot zijn vetten glimlach plooit, en hij in het rond kijkt, „het is billijk, dat ik vernederd worde, het is billijk, dat ik beproefd worde; het is billijk, dat ik gekastijd worde ; het is billijk, dat ik bestraft worde. Ik struikelde verleden sabbat, toen ik niet hoogmoed dacht aan mijne stichtelijke rede van drie uren. De rekening is nu gunst ig gesloten; mijn schuldeischer heeft een akkoord aangenomen. Laten wij dankbaar zijn! Dankbaar zijn ! (), laten wij dankbaar zijn!quot;

Juffrouw Hnagsby is diep geroerd;

„Mijm vrienden,quot; zegt (Jhaclband, in het rond ziende, tot besluit.; „ik zal nu niet, verder voortgaan met: mijn jongen vriend. Wilt gij morgen hier komen, mijn jonge vriend, en aan deze goede dame vragen waar ik te vinden ben om u stichtelijk toe te spreko^n; wilt gij dan komen alseene dorstige zwaluw, en ook daags daaraan, en wederom daags daaraan, en eene menigte heilrijke dagen daaraan, om stichtelijke reden te hooren?quot; Dit alles met do levendigheid van een os.

Jo. die om niets schyut te denkt n dan om maar op eene of andere manier weg te komen, knikt hierop. Guppy werpt hem een stuiver toe; juffrouw Snagsby roept (insta om hem vIIIk de deur uit te laten. Maar eer iiij naar beneden gaat, bevracht Snagsbj hem mot. eenige overschotjes van de tafel, die Jo in zijne armen gesloten medeneemt.

Ohadband van wien zijne vijander zeggen.

dat het te verwonderen is hoe hij zoolang achtereen zuike gruwelijke wartaal kan spreken, terwijl het daarentegen te verwonderen is, dat hij er ooit mede ophoudt, als Inj ooit de de onbe-i sehaamde vermetelheid heeft om te beginnen houdt zich vervolgens stil, tot een so u p e r t j e hem gelegenheid geeft om weder een traan-kokerij te beginnen. Jo wandelt, door de groote vacantie, naar Blackfriarsbrug, waar hy een steenen hoekje vindt om zich aan zijn maaltijd te zetten.

En daar zit hij te knabbelen en te kauwen, en naar het groote kruis op den top der St.-Pauls-kerk te kijken, dat boven eene met rood en violet gekleurde rookwolk schittert, l it het gezicht van den jongen zou men kunnen opmaken. dat dit heilige zinnebeeld de onbegrijpelijke kroon was van do geheeleonbegrijpelijkheid der groote stad; zoo goud. zoo hoog in de lucht, zoo ver buiten zijn bereik. Daar zit hij, terwijl de zon ondergaat, de rivier onder hem heen, en do volksmenigte hem voorhljstróomt alles in beweging met een of ander doel en tot een of ander einde tot ook hij weder in beweging wordt gebracht door een bevel om te maken dat hij daar vandaan komt.

XX.

KKN MKl\'WK UUrBDiai,

De groote vacantie nadert langzaam kuierend de heropening der gerechtshoven, gelijk eene trage rivier op haar gemak door een vlak land naar de zee stroomt. Guppy kuiert even langzaam mede. Hij heeft zijn pennemes bot gemaakt en er de punt afgebroken door dat instrument in alle richtingen in zijn lessenaar te steken. Niet dat hij dien lessenaar een kwaad hart toedraagt, maar hij moet toch iets doen, en dit iets moet van een aard zijn, dat bet noch de krachten van zijn lichaam, noch die van zijn geest te veel vergt. Hij vindt, diit niets hem zoo wel bekomt, dan opéén poot van zijn kantoorstoel te zitten draaien, met/.yn pennemes naar zijn lessenaar te steken en te geeuwen.

Kenge en Carboy zijn uit de stad, en de gea-greéerde klerk heeft oen jachtakte genomen en is builen bij zijn vader, en Guppy\'s twee kameraden, do andore gesalarieerde klerken, zijn met verlof. (iuppgt; en Diehard (\'arstohe houden te zamen de m r van het kantoor op. Maar mijnheer Oarstonc is voor dien ti jd in di kamer van Kenge gevestigd, waarover Guppy wrevelig is. Zoo wrevelig, dat bij zijne moeder, in een vertrouwelijk ongenblik, terwijl hij bij haar eon kreoftenslaatje gebruikt, mei bijtenden spot on-den iebt , dat Inj vreest, dat het kantoor eigenlijk niet goed genoeg voor saletjonkers is, en hij, als hij geweten had, dat cr eon salt tjonker

zou komen, het zou hebben laten schilderen. |

Guppy vermoedt, dat iedereen, die in liet kantoor van Kengt! en Carboy een stoel komt bezetten, vijandige oogmerken tegen hem koestert. Het is duidelijk, dat zoo iemand hem wil | verdringen. Als men hem ooit vraagt, hoe, i waarom, wanneer of waartoe, knijpt hij een oog j dicht en schudt hij zijn hoofd. Deze diepe in- j zichten bewogen hem zich ontzaglijk veel moeite i te geven om tegen komplotten te waken waar geen komplot bestaat, en zonder tegenpartij een zeer diep doordacht schaakspel te spelen.

Het is dus eene bron van streelend genoegen j voor Guppy, te zien, dat de nieuweling aanhoudend in de papiere n van Jarndyce en Jarndyce tuurt; want hij weel wel, dat daaruit niets an- | ders dan verwarringen teleurstelling kan sprul- ! ten. Zijn genoegen deelt zich mede aan een der- j den persoon, die in het kantoor van Kenge en Carboy door de groote vacant ie kuiert, te weten aan den jongen Smallweed.

Of de jonge Smallweed (zinnebeeldig Small (de kleine) en ook Chik Weed (vogeltjesgroen) gt; genoemd, als om schertsend aan te duiden, dat hij nog maar een nestvogeltje is, ooit een jongen is geweest, is iets dat in Lincoln\'s inn zi \'T betwijfeld wordt. Mij is nu nog wat beneden de vijftien, maar toch reeds een oud student in de rechten. Uit de grap zegt men, dat hij verliefd is op eeip dame in een sigarenwinkel in de nabijheid van C h ah c e r y • L a n e, en dat hij om harentwil do betn kking zoude heb ben afgebroken mot eene andere dame, met welke hij oenigo jaren geëngageerd was geweest. Hij is een gt; «ht Londensch product, klein van gestalte en ineengeschrompeld van trekken; maar men kan hem toch op aamnerkelijken afstand zien door middel van zijn zeer hoogeu hoed. Ken Guppy h\' worden is het dool zijner eerzucht. Hij kleedt zich gelijk die heer (door wiet) hij gepatroniseerd wordt), poogt zijne spraak en zijn gang na te bootsen, en neemt hem geheel en al tot model. Hij is vereerd met Guppy\'s bijzonder vertrouwen, en voorziet hem somtijds , van raad, uit de diepe bronnen zijner ondervin ding, over nioeielyke punten in het gewone leven.

Guppy heeft don geheelen morgen uit het venster liggen kijken, nadat hij al de kantoorstoelen achten i n had geprobeerd en geen daarvan ge-makkeiyk gevonden, en nadat hij verscheidene malen zijn hoofd in de ijzeren brandkas had gi stoken, niet öe gedachte om het zoo te verkoelen. Smailwi \' d is tweemaal uitgezonden om het benoodigde voor limonade gazeuse te halen, en heeft dien drank tweemaal gereedgemaakt in t wee groote bierglazen eu met een liniaal omgeroerd, Guppy geeft smallweed de paradoxe .stelling in overweging, dat men, hoe meer men drinkt des te dorstiger wordt, en laat zijn hoofd op di vensterbank rusten in een toestand van hopelooZ\' kwijning.

Terwijl hij aldus in de schaduw van O 1 d-S q u a r e, in L i n c o 1 n\'s I n n, uitkijkt, en de onuitstaanbare steenen beschouwt, ontdekt Guppy een mannelijken bakkebaard, die uit de gaanderij beneden te voorschijn komt, en naar zijn gezicht wordt opgekeerd. Tegelijk klinkt er een zacht gefluit door de .1 n n en roept eene gesmoorde stem: „Hipl Guppy!quot;

„Wat, zijt gij daar?quot; zegt Guppy, wakker wordende. „Small, daar is Jobiing.quot; Small kijkt insgelijks uit het venster en knikt tegen Jobling. ,Waar komt gij vandaan?quot; viaagt Guppy. „Van do moestuinen daar bij Dept for d. Ik kan het niet langer uithouden. Ik moet dienst nemen. Zeg eens ! Gij moest mij eene halve kroonleenen. Bij mijne ziel, ik rammei van den honger.quot;

Jobling ziet er zeer hongerig uit, en óp zijne kleen n schijnt daar in do moestuinen bij Dept-ford geene wol te zijn gegroeid.

„Zeg eens! Gooi eene halve kroon uit het raam, als gij er een kunt missen. Ik moet wat gaan eten.quot; „Wilt ge met mij gaan eten?quot; zegt Guppy, hem het muntstuk toewerpende, dat Jobling behendig opvangt. „Hoelang zou ik het dan nog moeten uithouden?quot; vraagt Jobling.

„Geen half uur. Ik wacht hier maar tot de vijand aftrekt,quot; antwoordt Guppy, zijn hoofd een zwaai naar binnen gevende. «Welke vijand?quot; „Een nieuwe. Die hier geagreëerde

klerk moet worden. Wilt gij wachten?quot; .......

„Kunt gij iemand zoolang iets te lezen geven ?quot; zegt Jobling.

Smallweed maakt molding van de Rechtslijst. Maar Jobling verklaart met grooten ernst, dat hij dat niet kan uithouden.

„Dan kunt gij de courant krijgen,quot; zegt Guppy. „Hij zal hem naar beneden brengen. Maar gij moest u liever hier niet laten zien. Ga op de trap zitten lezen. Daar is het stil.\'

Jobling antwoordt met een knik van verstandhouding en bewilliging. De schrandere Smallweed bezorgt hem de courant, en gaat nu en dan op het portaal naar hem kijken, als eene voorzorg, dat het wachten hem niet zal gaan vervelen en hij daarom zal heengaan. Eindelijk trekt de vijand af, en dan haalt Smallweed Jobling boven.

„Wel, en hoe gaat het?quot; zegt. Guppy, hém de hand gevinde. — „Zoo, zoo. En hoe gaat het u ?quot;

Daar Guppy antwoordt, dat hij niet veel daarop kan roemen, waagt Jobling de vraag: . Hoe maakt z ij het ?quot; (iuppy neemt dit als eene vrijpostigheid op en zegt: „Jobling, er zijn snaren in het inonscholijk gemoed —quot; Jobling verzoekt verschooning.

„leder onderwerp behalve dat,quot; zegt Guppy mot somber genot van zijne grieve. „ Want er zijn snaivn. Jobling quot;

Jobling verzoekt nog eens verschooning.

(mder dit korte gesprek heeft de vlugge

bmallweed, die mede zal gaan eten, met groote letters öp een strookje papier geschreven: „Zoo dadelijk terug.quot; Deze kennisgeving aan allen die het aangaat, steekt hij in de brievenbusi en dan zijn hoogen hoed opzettende, met denzelfden graad van schuinschheid, waarmede Guppy don zijnen draagt, onderricht hij zijn patroon, dat zij zich nu kunnen wegmaken.

Zij begeven zich dus naar eene naburige res-tauratie, niet van den eersten rang, waarvan de bedienende dame. eene welgedane joive maagd van veertig, gezegd wordt zekeren in-1 \'quot;-J ⁰⁰¹¹ *gt;ort van versteenden kabouter is geworden, en men, om rekenschap van zijn bestaan te geven, in de kantoren zegt, dat zijn vader en moeder rechtsgeleerde flcti. n waren, en ook dat zijne eerste lange van een blauwen zak gemaakt waren Zondei zich te laten roeren door dc kende uitstalling voor het venster dei ratie kunstmatig gewitte bloemkool en quot;kip-pen, groene mandjes met doperwten, koele komkommers, en paterstlikken. gereed voor het spit gaat JSniallweed vooruit binnen. Men

lt;lruk op den teerhartigen Smallwe( 1 te hebben uemaakt, van wien men zou kunnen aanmerken ••\'tl li ij ecu wissd kind is, voor wien do jMreniiicl.s te beduiden hebben. Hij is nu reeds\'in het bezit van eeuwen van nilachtige wijsheid. Als hij ooit eene wieg had, schijnt het,

een rok met lange panden daarii ben gelegen. Mij heeft een oud oog, dé weed; en hij drinkt en rookt op eene tige manier; en zijn hals staat stijf stropdas; en hij kan nooit beetgenomen wor-\'l\';quot;; en hij weet alles van alles, wat het ook zijn mag. Kortom, hij is zoodanig grootgebracht

kent en ontziet hem daar. Hij heeft zijne vaste plaats, hij bespreekt al de papieren.\' hij blaft \'^,f\' ^0U(1^(! beer, n aan, die ze na dien tijd nog j langer dan tien minuten houden. Hot baat niet hem een broodje te willen geven, dat de i volle grootte niet heef!,, of hem van het vleeseh letn andeis dan de beste sneden voor te /,rt ten. Wat jus betreft is bij zoo hard als diamant.

Bewust van kaboutermacht, en zich aan zijne geduchte ondervinding onderwerpende, raad ploegt lt;iupp\\ hom over i\\r keus van het diner ili) ziet hem met een vragenden blik aan, ter\'

wijl de tafelnii-id de lijst der gerechten opleest, en zt-gt: ..Wat neemt gij. Chick?quot; Uit de diepte zijner slimheid verkiest Chick „kalfs-vleesch met ham en tuinboontjesquot; „en vergeet de saus niet, Polly,quot; (met bovennatuurlijk dichtknijpen van zijn eerwaardig oog.) Guppy en JoblitiL\'\' doen dezelfde bestelling. Drie pintskannen half en half worden daarbij gevoegd. Spoedig komt de meid terug, iets dragende, dat naar een model van den toren van Babel gelijkt, maar waarlijk een stapel borden en platte blikken deksels is ömallwet d, het hem voorgezette goedkeurende geeft zijn eerwaardig oog et ne uitdrukking van slimme goedertierenheid en lonkt haar aan. Daarop bevredigt het rechtsgeleerd driemanschap zijn et t-lust onder een gestadig in- en uit- en rondloopen, en een gekletter van aardewerk, en een op- en neer-rommelen van de machine, die de spijzen uit de keuken aanbrengt, en een schel geroep om nog meer spijzen door de spreek-pijp, en een schi l oprekenen der kosten van liet opgegetene. en een algemeenen reuk en damp van warm vleesch, en een aanmerkelijk Vi rhitten dampkring, waarin de morsige mes-si-n «-n tafellakens geheel vanzelf vetvlekken en bierspatti n schijnen te krygen.

Jobling is dichter toegeknoopt dan de netheid alleen zou schijnen te vereischen. Zijn hoed vertoont aan de kanten een eigenaardig verschijnsel van glinsterenden aard, als ware hij eene geliefkoosde wandelplaats van slakken geweest. Hetzelfde verschijnsel is op summige deelen van zilne jas, vooral aan de naden zichtbaar. Hij heeft het verschoten voor-komen van een gentleman in bekrompene omstandigheden; zelfs zijne lichte bakkebaarden hangen met zekere schraalheid neer.

Zijn eetlust is zoo krachtig, dat men daar-lioor aan een karigen kost voor eenigen tijd rugwaarts moet denken. Hij maakt zoo spoedig gedaan rnet zijn bord kalfsvlc sch met ham, helw\' Ik hij geheel geledigd Ie quot;ft, (•« r zijne metgezellen nog halverwege me\' het hunm zijn, dat («uppv hem \'f nog een voorstelt. „Wel verplicht öuppy,\' zegt Jobling, „maar Ja, mij dunk: ik ■ il er nog • • n nejoen.quot;

Het wordt gebr.e\'ht, \' ti hij begint n-■tr ei ns mei lust.

Guppy slaat hem tu-schenfaeiden stilzwijgend gade. tot hij halverwelt;;e door zijn tweede bord heen is, lt;11 dan ophoudt om gt; i.tie smakelijk» teng uit, zijni insgelijks vi-rnieiiwie kan half en half te\' nemen, en dan zijne beenen uitrekt n zijne handen wrijft. Hern met dien gloed van tevredenheid op het gezicht aanseliouwende, zegt Guppy:

..N\'u zijt ge weer een man, Tony!quot; ,Ja, maar toch niet geheel,quot; zegt Jobling. „Zeg, /.mi pas geboren.quot; , Wilt g, o»\'I: nog anden grin nten nemen ; Hpergelt;? Doperwten? Groene kool?quot; „Wel verplicht. Guppy,quot; antwoordt i Jobling; „maar ja, mij dunkt ik zal nog wat groene kool nemen.quot;

De bestelling wordt gedaan met het spottende bijvoegsel jvan Smallweed): „Zonder slakken, j Polly!quot; en de kool verschijnt.

„Ik groei al, Guppy.quot; zegt Jobling, met sma- | keiijken ijver mes en vork reppende. - „Dat | doet mij pleizier.quot; — „Eigenlijk ben ik nu zoo pas over de tien,quot; zegt Jobling.

Hij zegt niets meer voordat hij zijne taak j heeft volbracht, hetgeen hem juist gelukt als { Guppy en Smallweed met de hunne gereed | zijn, zoodat hij deze heeren ruim een portie ; kalfsvleesch met ham en eene portie kool af- ; wint.

„Nu, Small,quot; zegt Guppy. „Wat zoudt gij I

nu voor gebak aanraden?quot; ..... „Mergpoddings,quot; 1

zegt Smallweed terstond. „Zoo, zoo!quot; roept Jobling met oen schalkachtig» 11 blik. „Denkt gij | dat? Wel verplicht. Guppy; maar ja, mij dunkt ik zal nog een poddinkje nemen.quot;

Nadat de drie poddingen gebracht zijn, voegt Jobling er schertsend bij, dat hij nu gauw meer- ; derjarig zal worden. Daarop volgen nog, op i hevel van Smallweed, „drie kazenquot; en „drie rummetjes.\' Dit toppunt van het feestmaal gelukkig bereikt hebbende, legt Jobling zijne beenen op de gekussende bank (daar hij den j eenen kant van de tafel voor zich alleen heeft), j laat zich tegen den muur leunen, en zegt: „Nu ben ik volwassen, Guppy. Nu ben ik tot rijpe jaren gekomen.\' - „Wat denkt ge nu,quot; zegt

Guppy, „van.....gij stoort u toch niet aan Small-

weed?quot; — „Geheel niet Ik heb het pleizier van zyne gezondheid te drinken.quot; — „De uwe, mijn- , heer,quot; zegt Smallweed. „Ik zeide daar, wat j denkt gij nn van dh nst nemen?quot; hervat Guppy.

„Wel wat iemand na den eten denkt, mijn j beste Guppy,\' antwoordt Jobling, „is geheel iets anders dan wat inj misschien voorden eten denkt, j Maar toch, zelfs na den eten moet ik mij de vraag I doen : Hoe zal ik het maken? Hoe zal ik aan den kost komen? Ill fo manger, weet ge wel,quot; | zegt Jobling, die woorden uitsprekende gelijk geen l\'ranschman zou kunnen doen. „til fo man- I L\'1 r. ZoO zeggen de Franschen, en het mange-ren is voor mij even noodzakelijk als voor een | Franschman, of nog meer.\'

smallweed is stellig van oordeel „veel meer.quot; j

.. Als iemand mij gezegd had,quot; vervolgt Jobling, „zelfs znfi kort geleden als toen wij te ¹ zamen dat toertje in Lincolnshire deden. ^; Guppy, en dat huis op Noten-Hof gingen ; zien - quot;

Smallweed verbeterd hem „Kastanje-Hof.quot;

.Kastanje Hof Ik bedank mijn edelaehtba-1 en vi \' iid voor de ten ehtwijzing. Als iemand miji teen gezegd had, dat ik er eens zoo erg aan toe zou zijn als ik werkelijk ben, dan zou — dan zou ik hem een slag in zijn gezicht heb-

ben gegeven,quot; zegt Jobling, en neemt meteen gezicht vol wanhopige berusting een teugje rum met water. „En toch, Tony, zat gij toen al in de pekel,quot; merkt Guppy aan. „inde chais hebt gij haast van niets anders gesproken.quot; „Dat wil ik niet ontkennen. Guppy,quot; zegt Jobling. „ik was toen al op zwart zaad. Maar ik dacht, dat het wel zou losloopen en zich schikken.quot;

O, dat algemeene geloof aan losloopen en zich schikken, terwijl men zelf alles maar laat losloopen !

„Ik geloofde vast, dat liet wel zou losloopen en op zijne pooten neerkomen,quot; zegt Jobling met zekere onbestemdheid van uitdrukking en misschien ook van meening, „maar dat deed het niet. En toen hot zoover kwam, dat crediteuren aan het kantoor maling kwamen maken, en rnenschen, die met het kantoor te doen hadden, kwamen klagen over ellendige kleinigheden van geleend geld, was het gedaan met die betrekking ook. want als ik morgen om een getuigschrift kwam vragen, zou men het te weten komen en mij weer komen plagen. Wat zal iemand dan doen? Ik heb mij uit den weg gehouden en goedkoop geleefd, daar in die moestuinen ; maar wat baat het of men goedkoop leeft, als men geen geld heeft? Dan zou men evengoed duur kunnen leven.quot; „Nog beter,quot; denkt Smallwoed. „Zekerlijk. Dat is de manier in de modewereld. En de modewereld en bakkebaarden zijn mijn zwak geweest, en het kan mij niet schelen wie dat weet,quot; zegt Jobling. „Zij zijn een groot zwak nu ja, een groot zwak. Welnu,quot; vervolgt Jobling, nadat hij eenc uitdagende teug rum met water heeft genonn-n, „wat kan iemand dan doen, vraag ik u, behalve dienst nemen?quot;

Guppy wil nu gaan uiteenzetten wa iemand, naar zijne meening, nog doen kan. Zijn toon is deftig en nadrukkelijk als van een man. die zich nog nooit heeft geconilromittecrd, behalve dat hij het slachtoffer van een teeder harteleed is geworden.

„Jobling,quot; zegt Guppy, „ik zilf en onze we-derzijdsche vriend Smallwced quot; „Gentlemen allebei,quot; merkt Smallweed bescheiden aan en drinkt. „ Hebben moer dan eens óver die zaak gesproken, sedert gy quot; «Zeg maar den zak hebt gekregen!quot; roept Jobling met bitterheid uit. „Zeg hei maar, Guppy, (lij meenl het toch.quot;

„Neen. De l n n hebt verlaten,quot; oppert Small-weed met kieschheid. „Sedert gij de 1 n n hebt verlaten, Jobling.quot; zegt Guppy, „en toen heb ik onzen wederzijdschen vriend al van een plan gesproken, dat ik u dacht voor te stellen. Gij kent Snagsby, den kantoöjfvyinkelier?quot; ,lllt; weet, dat hij er is,quot; zegt Jobling. „Maar hij was onze leverancier niet, en ik bon niet mei hem bekend.quot; „Hij is de onze, Jobling, en ik ben wel met hem bekend,quot; zegt Guppy, „wel, mijnheer, ik ben binnenkort nog beter met hem bekend geworden door zekere toevallige omstan- j digheden, die mij ook als huisvriend toegang bij hem hebben verschaft. Het is niet noodig, rneer van die omstandigheden te zeggen. Zij kun- \' nen - of kunnen ook niet - in zeker verband staan misschien met iets, dat misschien of misschien ook niet eene schaduw op mijn leven heeft geworpen.quot;

Daar Guppy gewoon is, door zeker geheimzinnig pralen met zijne rampzaligheid, zijne vrienden te verlokken om zich daarover uit te laten, en zoodra zijhet onderwerp aanroeren, bun met bijtende strengheid eene vermaning te geven ; over de snaren van het menschel ijk gemoed, i ontwijken Jobling en Smallweed beiden dien strik, j door geheel stil te zwijgen,

„Dat kan zoo zijn,quot; herhaalt. Guppy, „of ook niet. Dit behoort niet tot de zaak. 1 let is genoeg te zeggen, dat mijnheer en juffrouw Snagsby zeer bereidwillig zijn om mij te verplichten; en dat Snagsby. in den drukken tijd, veel kopieerwerk heeft uit te geven. Hij heeft alles van Tulkinghorn, en eene uitmuntende klandizie buitendien. Ik geloof, als onze wederzijdsche vriend als getuige werd opgeroepen, zou hij dit kunnen verklaren.\'

Smallweed knikt, en schijnt te verlangen om maar beeedigd te worden.

„Nu, heeren van de Jury,quot; zegt (Uippy „ik meen, nu, Jobling, zult gij misschien zeggen, dat dit een armoedig vooruitzicht is om aan den kost te komen. Toegestemd, Maar het is toch beter dan niets, en beier dan dienst nemen. Gij hebt maar tijd noodig. Er moet tijd zijn om die laatste dingen te laten overwaaien. En gij zoudt dien tijd op eene veel slechter manier kunnen doorbrengen, dan met ondertus-sclien voor Snagsby te schrijven.quot;

Jobling wil hierop invallen, wanneer de schrandere Smallweed hem stuit door een droog kuchje en di woorden; „Hm! Shakspeare!quot;

„Er zijn twee punten in aanmerking te nemen, Jobling,quot; zegt (iuppy. „Dit is pas het eerste. Nu kom ik aan het tweede (lij kent Krook, den kanselie r wel, daar aan den overkant van de steeg. Koffi aan, Jobling,quot; zegt Guppy, op een toon alsof hij bij een verhoor een getuige wilde aanmoedigen, „ik denk, dat gij Krook, den kanselier, daar aan den overkant van de steeg, wel kent?\' „Ik ken hem van aanzien.quot; .1 lei ] goed, Kn gij kent ook dat julfrniiwtje Kilte wel?quot; „Die kent iedereen,quot; zegt Jobling.-„Die kent iedereen. Z eer goed. Nu is het sedert eenigen tijd een van mijne plichten geweest, om dat juffrouwtje zekere wekelijksclm toelaag te belalen, na aftrek v;in ban weckhunr. die ik (volgens de mij gegevene inslructiel geregeld aan Krook zelf, in hare tegenwoordigheid, betaal. Dit beeft mij in aanraking mot Kronk gebracht en met zijn huis en zijne Dianier van

leven beki tul doen worden. Ik weet:, dat hij eene kamer te huur heeft. Gij kunt daar zeer goedkoop wonen, onder welken naam gij maar verkiest, on zoo stil alsof gij honderd mijlen ver waart. Hij zal u niets vragen, en zou u, opeen woord van nuj, tot huurder willen nemen eer de klok weer slaat, als ge zoo mocht willen. En ik zal u nog eens iets zeggen, Jobling,quot; zegt Guppy, die eensklaps zijne stern laat dalen én weder een gemeenzamen toon aanneemt, „hij is een wonderlijke oude snaak altijd snuffelt hij in een warboel van papieren, en slooft zich af om ongeholpen te leeren lezen en schrijven, zonder ln-t minste te vorderen, naar het mij voorkomt. Hij is een allerwonderlijkste oude snaak, mijnheer. Ik weet niet of het kon voor iémand wel de tijfi\'ite waard zijn om hem wat na t\' gaan.quot; „Gij meent toch niet quot; be gint Jobling. .Ik meen,quot; antwoordt Guppy, met gepaste bescheidenheid zijni-si houd\'rs op-haV nd \' „dat ik niet uit hem wijs kan worden. Ik beroep mij op onzen wederzijdschen vriend Smallweed, of hij mij al of niet he^ft hooren aanmerk- n. dat ik niet uithem wijs kan worden.quot; smallweed logt de beknopte getuigenis af: Nog al ( i ns.quot;

,lk heb iets van h t vak gezien, en iets van de wereld gezien, Tony,quot; zegt Guppy, „en het gebeurt zelden of ik kan uit iemand wijs worden, meer of minder. Maar zulk een ouden vos als deze, zoo slim en achterhoudend, schoon ik niet geloof, dat hij ooit nuchter K heb ik nog nooit ontmoet. Hij meet al geweldig oud zijn, weet c.-, en hij heeft geen mensch bij zich, \' ti men zi u;. dat hij ontzettend rijk is; en hetzij hij een smokkelaar is. of een heler van gestolen goed, of een geheime lommerdhouder, of een geldschieter en dat alles heb ik op verschil lenden tijden waarschijnlijk g\' vonden het zou wel voordeelig voor u kunnen zijn, wat kennis met hem te maken. Ik zie niet waarom gij nieï bij hem zoudt gaan wonen, als al de rest u aan--i aat

Jobling, (iuppv en Smallweed leunen allen met de ellebogen op de tafel en kijken, met de , kin in de handen, naar den zolder. Na eene poes drinken zi j eens, laten zich achteroverzinken, steken de handen in de zakken gt; n zien elkander aan

, Als ik de geestkracht had, di* ik eens bezat, Tony!quot; zegt öupp\\ met ■ en zneht. .Mi ir er zijn snaren in hei iiienschelijk gemoed quot;

liet overschot van die uitboezeming in rum met water smorende, besluit Guppy met het avonl uur aan Tony Jobling over te laten, en hem te berichten, dat gedurende de vaeantii en ter wijl de zaken sbip gaan, zijne beurs .tot dri\' of vier. of zelfs tot vijf pond tee,quot; vooi hem zal epenstaan, .Wam men zal noeii /egg- ti.quot; voegt (}upp\\ er met nadruk bij. „dat William Gupp\\ ooit een vriend in den nood heeft gelaten,quot;

Dit gezegde komt zoojuist ter snede, dat Jobling met aandoening zegt; „Guppy, brave kerel, uwe vuist!quot; Guppy steekt ze toe en zegt: „Jobling, mijn jongen, daar is zij!quot; Jobling hervat: „Guppyi wij zijn nu al eenige jaren kameraads geweest.\' Guppy antwoordt: „Jobling, dat zijn : wij,quot; Zij schudden elkander de hand, en Jobling zegt op een toon vol gevoel: „Ik ben u wel verplicht, Guppy, maar ja, mij dunkt ik zal toch | nog een glas nemen, van oude kenniswege.quot;

„Krook\'s laatste huurder is daar gestorven,\'\' merkt Guppy als het ware toevallig aan. „Zoo waarlijk !quot; zegt Jobling. „Er was eene schouwing. Uitspraak: toevallige dood. Daar geeft gij toch niet om ?quot; „Neen,quot; zegt Jobling, ; „ik geef er niet om. Maar hij had toch evengoed ergens anders mogen sterven. Het is duivels raar, dat hij op mijne kamer moest gaan sterven,quot; Jobling maakt zich wrevelig over deze vrijpostigheid, en komt er verscheidene malen op terug met aanmerkingen zooals : „Er zijn toch plaatsen genoeg om te sterven, zou ik denken 1\'of: „Hij zou toch niet graag gehad hebben, dat ik op z ij ne kamer kwam sterven, durf ik welzeggen,quot;

Evenwel de zaak is nu afgesproken, en Guppy stelt voor om den vertrouwden Smallweed uit te zenden om te vernemen of mijnheer Krook thuis is, daar zij in dat geval de onderhandeling terstond kunnen beginnen en ten einde j brengen. Daar Jobling dit goedkeurt, plaatst Smallweed zich onder den hoogen hoed, en brengt dezen geheel op Guppy\'s manier de deur uit. Weldra komt hij terug met het bericht, dat Krook thuis is, en dat hij hem door de winkeldeur in zijne achterkamer heeft zien zitten, „slapende als een os.quot;

„Dan zal ik betalen,quot; zegt Guppy, .en dan kunnen wij mar hem toegaan. Small, hoeveel zou het zijn ?quot;

Smallvvéi d, door een oogwenk de aandacht der bedienares t rekkende, antwoordt dadelijk als volgt: .Vier kalfsvleesch met ham is drie, en vier aardappelen is drie en vier, en eene kool is drii; en zgt; s, en drie poddingen is vier en zes, en z.es broodjer, is vijf en drie kaas is vijf en drie, en vier pintjes half en haif is zes en drie, en vier rummetjes is acht en drie, en drie l\'ol-ly\'s is acht en zes. Acht en zes is een halve souveroin en achttien stuivers weerom.

Geheel niet v rhit door deze verbazende berekeningen, groet Smallweed zijne vrienden met een koel knikje, en blijft zitten om naar gele-g- nheid nog een blikje van bewonderende aandacht te schenken, en de couranten te lezen, die bij hem vergeleken, nu hij zijn hoed niet opheeft, zoo groot zijn, dat hij. als hij den Times omhoog houdt om zijn oog de kolommen langs te laten gaan, wel reeds naar bed gegaan en onder het dek verdwenen schijnt te zijn.

Guppy en Jobling begeven zich naar den voddenwinkel, waar zij Krook nog vinden zitten sla-

pen als een os, dat is, zwaar snorkende, met de kin op de borst, en geheel onaandoenlijk voor alle geluiden, ja zelfs voor een zacht schudden. Op de tafel naast hem staan, tusschen de gewone prullen, eene ledige jeneverflesch en een glas. De ongezonde lucht is zoodanig met den damp van dit vocht beladen, dat zelfs de groene oogen der kat op de kasplank, die beurtelings geopend en gesloten, de vreemdelingen glinsterend aangluren. dronken schijnen te zijn.

„Heila daar!\' zegt Guppy, denineengezakten ouden man nog eens schuddende. „Mijnheer Krook! Heila, mijnheer!\'

Maar het zou even gemakkelijk schijnen een hoop oude kleeren, met eene smeulende sterken-dranks-hitte daarin, wakker te maken.

„Hebt gij ooit zulk eene verdooving gezien als waarin hij verzinkt, tusschen slapen en waken?quot; zegt Guppy. „Als dat zijn gewone slaap is,quot; antwoordt Jobling, eenigszins ongerusi, „zal iiij eens heel lang duren, geloof ik.quot; .liet gelijkt altijd meer naar een toeval dan naar een dutje,\' zegt Guppy. _BHolla, uwe lordschap! Wel. hij zou wel vijftigmaal bestolen kunnen worden\'! l)oe uwe oogen eens open!\'

Na nog veel moeite opent hij ze, maar zonder dat hij de vreemdelingen ofiets anders schijnt te zien. Hoewel hij hot eene been over het andere slaat, en zijne handen vouwt, en verscheidene malen zijne verdroogde lippen opent en sluit, schijnt hij overigens even gevoelloos te zijn als te voren.

,llij leeft in allen gevalle toch nog,quot; zegt Guppy. „Hoe vaart ge, mylord kanselier? Ik heb een vriend van my meegebracht, mijnheer, om over een zaakje te spreken,quot;

De oude man blijft nog zitten, dikwijls met zijne droge lippen smakkende, zonder eenig teeken van bewustheid to geven. Nu verloop van eenige minuten doet hij eene poging om opto staan. Zij helpen hem op, hij doet wankelend eenige schreden naar den muur, blijft daartegen staan leunen, en staart hen aan.

„Hoe gaat het, mijnheer Krook ?\' zegt Guppy eenigszins benauwd. „Hoe gaat liet, mijnheer? Gij ziet er kostelijk uit. Ik hoop, dat gij tamelijk wel zijt?quot;

De oude man doet in het wilde een slag naar Guppy, of in de lucht, draait zich waggelend om en komt zoo met zijn gezicht tegen den muur. Daartegen aangezakt blijft hij een paar minuten staan, en dan strompelt hij den winkel door naar de voordeur. De lucht, de beweging op straat, het verloop van tijd, of dat alles te zarnen, doet hem bekomen. Hijkomtniet tamelijk vaste schreden terug, schuift zijne bonten muts terecht en ziet hen scherp aan.

„Uw dienaar, heeren. Ik heb wat gedut, ik ben somtijds inoeielijk wakker te krijgen.\' „NVel eenigszins. mijnheel.quot; antwoordt Guppy,

„Wat? Gij hebt. mij willen wakker maken ?\'

zegt de achterdochtige Krook. „Maar eventjes geprobeerd,quot; zegt Guppy.

De oude man krijgt de tlesch in het oog, neemt ze op, bekjjkt ze, en keert ze langzaam het onderste boven.

„ Holla,quot; roept hij, „daar is iemand aan geweest.\' „ Ik verzeker u, dat wij zo zoo gevonden hebben,quot; zegt Guppy, „Zoudt ge mij willen vergunnen ze voor u te laten vullen?quot; „Ja zeker zou ik,quot; zegt Krook, zeer verheugd, \' „Zeker zou ik dat. Spreek er maai- niet meer ! van. Laat ze maar hier naast de deur vullen in de Zon voor den lord kanselier, van veer j tien stuivers o lleere, ze kennen mij daar!quot;

Hij dringt Guppy de ledige flesch zoodanig op, dat deze heer, zijn vriend een knikje gevende, i de boodschap aanneemt, heensnelt en met de gevulde tlesch terugkomt. De oude man knelt ze in zijne armen gelijk een bemind kleinkind, en streelt ze teederlijk,

.Maar zeg eens,quot; fluistert hij, na geproefd te hebben, mei dicht geknepene oogen. „Die is niet van veertien stuivers. Die is van achttien stui- ! vers!quot; \'„Ik dacht, dat die u nog beter zou sma- j ken,quot; zegt Guppy. „(lij zijt een edelman, mijnheer,quot; antwoordt Krook, nog eens proevende, en zijn heete adem schijnt als oene vlam naar I hen toe te komen. „Gij zijt een baron,quot;

Dit gunstig oogenblik waarnemende, pres^n-teert Guppy zijn vriend onder den voor de vuist bedachten naam van mijnheer \\Veevle,en vermeldt het oogmerk van hun bezoek, Krook met zijne flesch onder den arm (hij komt nooit voorbij zeker punt van dronkenschap of van nuchter-Ie id) neemt er den tijd toe om zijn voorgestelden huurder te bezien, en schijnt hem goed te keuren. „Zoudt gij de kamer willen zien, jonkman?\' zegt hij, „O, het is zoon goede kamer. Gewit geworden. Schoongemaakt met groene zeep en soda. Hi! Dubbel de huur waard ; om niet te spn ken van mijn gezelschap als gij dat verlangt, • ii zulk eene kat om de muizen weg te houden.quot;

Aldus de kamei aanprijzende, biviigt de oude man hen naar boven, waar zij het inderdaad veel zuidelijker vinden dan hei placht te zijn, en oofji eenige Oude meubelen zien, die hij uit zijn onuit- j pullelijken voorraad heeft opgedolven. \'1 Akkoord is spoedig gesloten want «ie lórd-kanselier kan niet i ingemakkeiijk zijn voor mijnheer Guppy, die mei Kcnge on Carboy, en Jarndyce en .larndyce in betrekking staat, en nog andere aanspraken op zijne achting heelt, - en men sprc kt af. dat mijnheer Weevlo zijne nieuwe woningdesande ren daags zal betrokken, he heeren Weevle en (Hippy begeven zich dan naar het Cnpk\'s Hofje, waar de eerste aan mijnheer Snagsby wordt ge preseiitoord i ii (wat van nog meer gewicht is) de st ei ii en de belangstelling van juffrouw Snags by voer hem worden gewonnen. Daarna gaan zij \\ bericht brengen aan den braven smallweed, diV\' ^: met zijn hoogen hoed op aan het kantoor daarop is

blijven wurht\'.-n, eu scheiden, nadat Guppy heeft vrVkhuml, dat hij het kleine nnthaai gaarne zou willen ligt; slnitlt; n met nog op do komedie te trak-teei en, maar dat er snaren in het menschelijk gemoed zijn. die dit tot eene akelige valsehheid en eene boenende b\'spotting zouden maken.

Di -n volgenden dag. tegen de avondschemering, komt Weevle zich zeer beschenlen ten huize van Krook aanmelden, gofiiszins met bagage ovorla-den, en vestigt zich in zijne nieuwe woning waar do twoo oogen in de vensterluik\' n hom in zijn slaap aanstaren alsof zij zeer verwonderd waren. Degt; anderen daags leent Weevle, die een handige jongen is, al past hij ongelukkig niet te best op, ei ne naald en draad van juffrouw Plite, en een hamer van zijn huisheer, en gaat aan het werk om i-eno soort van gordijnen voor de vensters te maken, on eene soort van kast te timmeren, en hangt zijne twee theekopjes, zijne melkkanen andere dingen aan de haakjes, die hij zieh daartoe voor een stuiver heeft aangesohaft, gelijk een zeeman, die schipbreuk hooft go-leden, zieh zoo goed mogelijk zoekt te beholpen. Maar datgene, waarop Weevle onder al zijne w-inigo bezittingen don me\' sten prijs stelt (nazij no lichte bakkebaar-| den, voor welke hij eeüe gehechtheid hoeft, die alleen bakkebaarden in eene mannelijko borst kunnen opwekkon), is eene keurige verzameling van koperen platen uit dat oebt nationale werk, de (iodinnen van Albion of sterrongalerij van Britsche Schoonheid, afbeeldingen van dames van rang en aanzien in de modewereld, in alle vi rseheidonhoden van gemaakte houdingen en lacli.i\'s. die de kunst, door kapitaal geholpen, in siuat is voort te brengen Mot dez--iieeriyke portretten, gediiroiide- z\\jno afzondering in de moestuinen onwaardig in eene bordpapieren doos w gg\' stopt, versiert hij zijne kamer, en daar dez.e sterrengalorij van Britsche Schoonheid allerlei soorten van maskeradekostuum draagt.- n allerb i muzi\' kinstrument(;n bespeelt, en allerlei soorten van hondjes liefkoost, en op achtoi-gronden van allerlei bloemvazen en balnstr.ides rust, is de werking van het geheel inderdaad

buiienuemeeii.

Maar dgt; ne-dow r\'ld tl jft Weevle\'s zwak, evenals zij dit van \'i\'ony .lobüiig was i)es avonds

eene courant van den vorlgen dag uit de Zon

te leenen, -ai daarin van de schitterende en go-ilisting- - r ie verb\'-vellngen te lez.en, die in alle richtingen door Ie ^: uiispan^\' l vande modewereld schieten, verschaft he-m e-en onuitspreke lyken troost. Te w« ten welk lid van welken schittorend\'-n en godislinureerden kring gisteren het, s. hitteroniïe i-n godistingeerdon kunststuk heeft verricht van dien te komen bezoeken,

of het niet minder schitterend\' en gedistingeerde kunststuk in den zin hoeft van zo morgen te verlaten, schenkt hem eene tinteling van genot. Tlt; vernemen wat de sterrengalerij van Sfhoonlicid uitvoert en denktnit te voere^y en welke huwelijken er op het tapijt, en welke geruchten er in omloop zijn, is toch bekend te worden met de verhevenste bestemming der menscbhoid. Weevle keert zich van deze berichten naar de daarin besprokene portretten, en schijnt dan de origineel en te kennen en aan hen bekend te zijn.

Voor het overige is hij een stil huurder, vol handige verzinselen en uitvindsels om zich als bovengemeld te behelpen, in staat om zelf te koken en schoon te maken, zoowel als te timmeren, en met een grooten aanleg tot gezelligheid, die zich vooral ontwikkeld wanneer de duisternis van den avond op het Hofje is neergedaald, Wanneer hij op zulk een tijd geen bezoek ontvangt van (luppy. of van een kleiner licht in zijne gelijkenis onder oen zwarten hoed gedompt, komt hij zijne sombere kamer uit — waar hij erfgenaam is geworden van den woestijn-achtigen vurenhouten lessenaar met een regen van inkt bespat en zoekt een praatje met Krook,of „maaktzich heel familiaar,\'\' gelijk men in het Hofje tot zijn lof zegt, met leder, die zich genegen toont om zich met hem te onderhouden. En daarom gevoelt julfrouw l\'iper, die in het Hofje den toon geeft, zich godrongen om juffrouw Perkins twee opmerkingen mede te doelen: Vooreerst, als haar Johnny nu een bakkebaard kreeg, zou zij wel wonschen, dat hij precies eender was. als die van dat jonge mensch; en ten tweede: „Let op mijne woorden, Juffrouw Perkins. en laat het u volstrekt niet verwonderen als dat jonge mensch eindelijk nog om den ouden Krook zijn geld komt,quot;

XXL

DK KAMILIK sMALLWKKl).

In eene tamelijk le-elijke en kwalijk riekende buurt, hoewel een dei* hoogste plekken daarvan den naam van Mount Pleasant draagt, Is do kabouterachtige Small weed, di-- Bartholomeus gedoopt, maar in het huishouden als Bart bekend is, gewoon dat beperkte gedeelte van zijn tijd door te brengen, waarop het kantoor en doka ntoorzaketigöeuoaanspraak i,iaken. I[ij woont In een smal straatje, altijd eenzaam, donker en treurig, aan alb kanten zot dicht ingemetseld als oen grafkelder maar waar nog do stomp van een ouden boom blijft kwijnen, waarvan hetgroon omtrent oven frisch en natuurlijk is als de jeugdigheid van Small woed.

Kr is, sedert vele geslachten, maar één kind in de familie Small weed geweest. Kleine oude mannetjes en vrouwtjes beeft men er wel in gi -had, maar geen kind, totdat Smallweed\'sgrootmoeder, nu nog inleven, zwak van vermogens werd en (voor de eerste maal) tot een staat van kindschbeid verviel. Door zulke kinderlijke aan-

i valligheden als een volslagen gemis van begrip, geheugen en belangstelling, en eene eeuwige neiging om bij het vuur in slaap en er in te vallen, heeft Small wood\'s grootmoeder ontwijfelbaar de familie opgevroolijkt.

Smallweed\'s grootvader is insgelijks nog in le-i ven. Hij is geheel verlamd wat zijne beneden-¹ ste, en half wat zijn bovenste ledematen be-¹ treft; maar zijn geest heeft nog niets geleden, j Deze houdt nog zoo goed als ooit de vier hoofd-I regelen der rekenkunst onzekere kléine verza-I meling van de onvorzettelijkste daadzaken vast. | Wat zijne organen, van idealiteit, eerbied, ver-i wondering en andere zulke phrcnologische eigen-| schappen betreft, is liet niet slechter met hein I gesteld dan het placht te zijn. Alles wat Smallweed\'s grootvader ooit in zijn gemoed opnam was van het begin af eene rnps en is eene rups i gebleven, In geheel zijn leven heeft hij nooit een ¹ enkel vlindertje uitgebroed.

De vader van dezen aardigen grootvader was j een hoornhuidige, tweebeenige, geldwinnende ] soort van spinnekop, die netten spande om arge-looze vliegen te vangen, en zich dan in een hol verschool tot zij verstrikt waren. De naam van ! den afgod van dien ouden heiden was Interest-| op-Interest. Daarvoor leefde hij, en trouwde hi], en daaraan stierf hij. Toen hij eens dooreen zwaar i verlies werd getroffen bij een eerlijk ond» rne-j mingje, waarbij al het verlies aan den anderen | kant had moeten zijn, brak er iets in zijn binnenste iets, dat hij noodig had om te leven | en dat dus zijn hart niet kon wezen - en toen was het uit met hem. Daar hij geen goeden naam I had en in eene armschool was opgevoed, waar hij in vragen en antwoorden grondig onderwijs had genoten aangaande die oude volken, de Amorieten en Hethieten, werd hy dikwijls aan-• gehaald als een voorbeeld hoe weinig erne goede opvoeding somtijds kan baten.

Zijn geest blonk wederom door in zijn zoon, dien hij altijd had voorgepreckt, dat men vroeg : met geldwinnen moet beginnen, en die op : twaalfjarigen ouderdom klerk op het kantoor van een knappen notaris werd. Daar had de jongeheer zijn geest, die bekrompen en inhalig was, aanmerkelijk verruimd, en, den aanleg der familie : ontwikkelende, zich langzamerhand tot het be | roep van geldschieter verheven. Vroeg aan het geldwinnen begonnen en laat trouwende, gelijk zijn vader voor hem gedaan had, gewon ook hij ren bekrompen en inhaligen zoon, die, op zijne beurt, vroeg aan het geldwinnen beginnende , (üi laat trouwende, vader van twei lin-gen, Bartholomeus en .Judy Mnallwe. ii, werd. Gedurende den geheelen lijd. tot den langza-men groei van dezen -tamboom vereischt, iiad het huis van Smallweed, altijd vroeg geldwinnende eri laat trouwende, zijne practische richting al meer en meer versterkt, alle vermaken afgeschaft, alle bookjes met prenten, sprookjes

en fabelen verboden, en alle lichtzinnigheden hoegenaamd verbannen. Vandaar de streelende omstandigheid, dat er nooit een kind in geboren werd, en dat de complete mannetjes en vrouwtjes, die het voortbracht, naar de oude apen geleken, met iets drukkends op het gemoed.

In een donker voorkamertje, eenige voeten blt;\'lieden de oppervlakte der straat een on-plcizierig, leelijk, naargeestig kamertje, alleen vorsierd met oen allergrofst wollen tafelkleed en (jen allerhardst blikken theeblad, en aldus wat ornamentatie betrof, geene slechte allegorische voorstelling gevende van grootvader small-weed\'s gemoed zitten thans, in twee groote zwarte gekussende leuningstoelen, de oude heer en juffrouw Smallweed hunne genoeglijke uren t«\' slijten. Op de kachel staan een paar treeftjes voor de potten en ketels, waarop grootvader Smallweed gewoon is te zitten passen, en uit den schoorsteenrnantel tusschen hen in steekt eenlt;■ soort van koperen galg uit om vleesch aan ti braden, waarop hij, als dit geschiedt, ook zit te passen. Onder de zitting van des eer-vraardigen grootvaders stoel, en door zijna spille-beenen bewaakt, is eene lade, waarin het gerucht zegt, dat fabelachtige schatten bewaard ■worden. Naast hem ligt\'een overtollig kussen, quot;waarmede hij altijd voorzien is, om iets te heb-beii. dat hij de gezellin van zijn eerwaardigen ouderdom naar het hoofd kan smijten, wanneer /.ij van geld begint te praten een onderwerp, waarop hij bijzonder gevoelig is.

..En waar is Bart?quot; vraagt grootvader small-weed aan Judy. Hart\'s tweelingzuster. —„Hij is nog niet thuis gekomen,quot; zegt Judy. „Het is toch zijn theetijd al, niet waar?quot; „Neen,quot;

„Hoeveel zegt gij dan nog dat hel scheelt?\'

„Tien minuten,\' ,11( .Tien minu

ten,quot; schreeuwt Judy. „I to!quot; zegt grootvader Smallweed, „Tien minuten.quot;

Daar grootmoeder Smallweed, die heefl zitten mommelen en haar hoofd t« gen de I reefjes schudden, van getallen hoort spreken, denkt zij aan geld, en ki ijscht zij. als eene afschuwelijke oude papegaai zonder veeren: „Tien ponds banknoten 1quot;

Grootvader Smallweed smijt haar dadelijk het kussen naar hel hoofd.

„Duivelin, houd u stil,quot; zegt de goede oudo man.

Do werking van dit gooien is tweevoudig Niet alleen doet het grootmoeder Smallw\'-ed mei hel hoofd tegen de leuning van haar stoel zakken, en blijkt haiv muts. als hare kleindocht. r haar weder ophelpt, erg verhavend O zijn. maar de noodige inspanning heeft onk ei ne tei ngsverking op grootvader Smallweed. die insgelijks, als eene gobrokenè pop, achlerover in zijn stoel zaki. De goede oudo heer, die in zulk een geval het voorkomen heeft van een hoop kleeren met (■ n zwart

mutsje er boven op, geeft geen teeken van leven voordat zijne kleindochter hem twee ope-ratiCn heeft doen ondergaan, door hem te schudden als eene groote flesch en op te .stompen als eene groote bulster. Nadat op deze wijze weder eenigszins een hals bij hem ontwikkeld is, blijven hij en de deelgenoote van zijn levensavond in hunne leuningstoelen tegenover elkander zitten, gelijk twee schildwachten, lang door den zwarten sergeant de Dood op lam post vergeten.

Judy is een waardig gezelschap voor dit paar. Zij is zoo ontwijfelbaar de tweelingzuster van den jongenheer Sm al! weed, dat de twee tot een gekneed nauwelijks een jongmensch van gewone groote zouden uitmaken; terwijl zij zulk em gelukkig voorbeeld geeft van de voor-glt;•melde familiegelijkenis op h\' t apengeslacht, dat zij, met een rood rokje en een mutsje uitgedost, boven op ^ n draaiorgel het land zou kunnen doorwandelen, zonder veel aandacht te trekken als een aap van buitengewone soort. Thans evenwel draagt zij een eenvoudig schraal japonnetje van bruine stof.

Judy heeft nooit eene pop in eigendom gehad. nooit van Asschepoetster gehoord en nooit eenig spel gespeeld. Zij is. toen zij tien Jaren oud was, eens of tweemaal niet kinderen in gezelschap gekomen; maar de kinderen konden niet met haar te recht komen, en zij niét met hen. Zij scheen een dier van eene verschillende soort te zijn, en aan beide kanten bestond f en instinctmatige tegenzin. Het is zi er twitfelachtig of Judy kan lachen. Zij heeft het zoo zelden zien doen. dat de waarschijnlijkheid sterk daartegen is. Van iets, dat naar een Jeugdigen lach gelijkt, kan zij voorzeker geen begrip hebben. Als zij zulk een lach wilde probeeren, zouden hare tanden haar hinderen ; zend\' r het te weten heeft zij de uitdrukking en de bewegingen van haar gezicht naar het model van een afziehteiykm ouderdom leeren voegen. Zulk een wezen is Judy.

Haar tweelingbroeder zou, al was het om zijn leven te doen, geen tol kunnen opzetten. Hij weet niet meer van Jack den Keuzendon-(h i of van sindbad den Zeeman dan hij van de bewoners der sterren weet. Hij zou evengoed haasjeover of cricket kunnen spelen, als zich zei ven in een haas of krekel (c rick e t) her-cheppen. Maar hij is er in zooverre beter aan toe dan zijne zuster, dat er in zijne be-krompene wereld eene opening is gekomen, die hem een uit/ieht aanbiedt op de riiliriere gewesten waarin Guppy /.ich beweegt. Vandaar de bewondering en de naijver, die dit .schitterend personage hem heeft ingeboezemd.

Judy zet met een brommenden slag, als van een gong, een der ijzeren theebladen op de tafel, en schikt met vee-I gerammel en gerinkel de kopjes en schoteltjes. Het brood legt zij in eene ijzeren broodmand, en de boter i (niet veel) doet zij op een tinnen bordje. Groot- , vader Smallweed kijkt scherp naar de thee ter- | wijl die in den pot wordt gedaan, en vraagt | Judy waar de meid is.

„Charley, meent gij?\' zegt Judy. — „He?quot; j zegt grootvader small weed. ,Meent gij ! charley?\'

Dit wekt bij grootmoeder Smallweed eene her- ¹ innering op, en naar gewoonte tegen detreef- j tjes grinnikende, roept zij : „Over het water! Charley over het water, Charley over het water, over het water naar Charley, Charley over het water, over het water met Charley Iquot; en geraakt daarover geheel in vuur. Grootvader kijkt naar het kussen, maar is zijne laatste inspanning nog niet genoeg te boven.

.Hal\' zegt hij als er stilte komt. „Als zij zoo heet. Zij eet veel. Hot zou beter zijn haar kost- j geld te geven.quot;

Judy schudt haar hoofd, knipoogende evenals } haar broeder doet, en knijpt haar mond tot een ! „neen,quot; zonder dit uit te spreken.

„Niet ?quot; zegt de oude man. .Waarom niet?quot;— I „Zij zou zes stuivers daags willen hebben,quot; ant- i woordt Judy. ,en wij kunnen het voor minder | doen.quot; „Zeker?quot;

Judy antwoordt met een knikje van de diepste | beteekenis. en terwijl zij boter op het brood ! smeert, met alle voorzorgen tegen overdaad, roept zij: „Charley, waar zijt ge?\' Met bedeesde gehoorzaamheid verschijnt op dit roepen een I klein meisje met een grof voorschot en eene | groote muts, de handen met zeepsop bedekt en 1 een boender in de eene hand, en nijgt.

„Aan wat voor werk zijt ge nu ?\'zegt Judy. • haar toesnauwende gelijk een vinnig oud wijf zou doen. „Ik ben de bovenachterkamer aan het srhoonmaken. juffrouw,quot; antwoordt Charley. - „Pas op, dat gij het terdege doet en niet ; talmt. Luieren gaat, niet bij mij. Voort maar! ; Gauw!quot; roept Judy, op den grond stampende, ¹ „Gij meiden geeft ons zooveel last als ge i waard zijt.quot;

Terwijl deze strenge matrone terugkeert tot hare taak van broodsnijden en botersmeren, ziet zij de schaduw van haar broeder, die het i venster binnenkijkt. Met mes en brood in de i hand doet zij de deur voor hem open.

„Zoo, zoo, Bartzegt grootvader Smallweed. ..Daar zijt ge he?* „Daar ben ik.\' zegt Hart. - „Weer naar uw vriend geweest, Bart?quot;

Bart knikt.

„Voor zijn geld gegeten, Bart?quot;

Bart knikt, nog eens.

„Goed zoo. Leef op zijne kosten zooveel gij maar kunt, Bart, en laat u waarschuwen door zijn dwaas voorbeeld. Dat is het nut van zulk een vriend. Het eenige, waarvoor gij hem ge-bruiken kunt.\' zegt de wijze.

Zijn kleinzoon, zonder dezen goeden raad

met zooveel eerbied aan te nemen als hij we! mocht, vereert dien toch met eens te knipoogen en te knikken, en neemt plaats aan de theetafel. De vier oude gezichten zweven dan hoven de kopjes, gelijk eene groep akelige cherubijntjes ; grootmoeder Smallweed zit gedurig met haar hoofd te schudden en tegen de treefjes te grinniken, en grootvader Smallweed moet herhaaldelijk opgeschud worden.

„Ja, ja,quot; zegt de goede oude heer, nog eens op zijne wijsheidsles terugkomende. „Dat is zulk een raad als uw vader u zou gegeven hebben, Bart. Gij hebt uw vader nooit gezien. Des te meer jammer. Hij was mijn echte zoon.quot; Of dit maning aan grootmoeder Smal! wei d, is bijzonder indrukwekkend, maar niet zeer behaaglijk; vooreerst, omdat de beweging doorgaans zijn zwart mutsje over zijn eene oog doet zakken, en hem zoo het uitzicht van een spotzieken kabouter geeft; ten tweede, omdat hij daarbij de heftigste verwenschingen tegen grootmoeder Small-weed mompelt; en ten derde, omdat het contrast tusschen die krachtige uitdrukkingen en zijne machtelooze gedaante hem iets kwaadaardigs geeft, alsof hij veel kwaad zou willen doen als hij maar kon. Dit alles is echter in dezen familiekring zoo gewoon, dat liet volstrekt geen maakt. De oude heer wordt slechts op-

moet te kennen geven, dat hij om die reden bijzonder pleizierig was om aan te zien, blijkt niet. „Hij was mijn echte zoon,quot; herhaalt de oude heer, zijne snee gebotcvd brood op zijne knie toé vouwende; „een goed rekenaar, en hij is nu al vijftien jaar dood.

Grootmoeder Smallweed, haar gewoon instinct volgende, barst uit niet: ,,Vijftmnhonderd pond. Vijftienhonderd pond in eene zwarte kist, vijftienhonderd pond achter slot, vijftienhonderd pond stilletjes weggel\'orpin!\' Haar waardige echtgenoot legt zijne boterham neer, smijt haar het kussen naar het hoofd, doet haar achterover in haar stoel zinken, en zakt zelf uitgeput in elkander. Zijn voorkomen, na zulk eenever-geschud, het kussen wordt op de gewone plaats naast lienrl gelegd, \'ii de oude vrouw wordt, misschien mei eenlt; weder terecht geschoven muts, misschien ook niet, weder op haar stoel geplaatst, gerei d om weder als een kegel te werden omgesmeten.

Er verloopt nu eenige tijd voordat de aide heer genoegzaam bekoeld is om zijne reden te hervatten; en zelfs vermengt hij die met verscheidene stichtelijke tusschenreden, tot zijne bewustelooze levensgezellin gericht, die met niets op de wereld gemeenschap houdt behalve met de treeftjes. Gelijk aldus;

„Als uw vader, Bart, langer geleefd had-had hij veel geld kunnen winnen gij satan.

sche kakelaarster. - maar juist toen hij hei huis begon op te bouwen, waarvan hij met vele jaiea werketis de grondvesten had gelegd,

gy slet van een ekster, gij bonte kraai, gij kaketoe, wat wilt ge toch? - kreeg hij eene sl\'uipkoorts; hij was altijd zwakkelijk geweest en had schraal\' geleefd, altijd vol zorgen voor zijne zaken, en stierf daaraan ik zou u graag ; met eetv kat willen smijten in plaats van mot een kussen, «n dat zal ik ook als gij u zoo vrduiveld zot blijft aanstellen 1 — enuwi\' moeder. die eene zuinige vrouw was, zoo droog als een houtje, molmde ook weg als verrot hout, nadat gij en Judy geboren waart. -• Gij oud varken 1 Gij zwijn van den satan! Gij varkenskop!quot;

Judy, geen het minste belangstellende in iets, dat zij dikwijls heeft gehoord, begint het overschot uit den trekpot en de kopjes in eene kom te gieten, om de kleine schoonmaakster tot avonddrank te dienen. Eveneens verzamelt zij, in de ijzeren broodmand, zooveel korsten en kantjes brood als de strenge zuinigheid van het huis heeft overgelaten.

„Maar uw vader en ik waren compagnons, Bart,quot; zegt de oude lieer, „en als ik eens weg ben, zult kÜ en Judy alles krijgen wat er is. Het is goed voor u beiden, dat gij al vroeg aan het geldwinnen zijt gegaan -Judy met de bloemen m gij met het recht. Gij zult liet nier. behoeven te verteren. Gij kunt daar buiten wel den kost winnen, en het kapitaal nog vergroo-tcn. Als ik eens weg ben, zal Judy weer aan de bloemen gaan, en gij zult by het recht blijven.quot;

t\'it Judy\'s voorkomen had men kunnen opmaken, dat zij meer met doornen dan nu t bloemen te doen had gehad, maar werkelijk is zij in haar tijd bij eene kunstbloernenmaak-ster in de leer geweest. Bon scherp opmerker zou misschien in haar oog zoowel als in dat van haar broeder, wanneer hun eerwaardige grootvader van het vooruitzicht opzijn weg zijn spreekt, eenig ongeduld ontdekken om te weten wanneer hij eens weg zal zijn, en eene wrevelige mi i-ning, dat het tijd voor hem is om te gaan.

„Als nu iedereen gedaan heeft,* zegt Judy, hare toebereidselen voltooiende, „zal ik die meid laten binnenkomen voor hare thee. /.ij zou er nooit mee gedaan hebben, als ik het haar alleen in de keuken gaf.quot;

Charley wordt dus geroepen, en zet zich, onder een kruisvuur van oogeii, bij hare kom en bij eene Druïdische ruïne van broodkorsten, in de manier, waarop zij met «lit meisje omspringt, schijnt Judy Bmallweed een geologi-schen ouderdom t.lt; bereiken en tot het verst verwijderde tijdp-rk «gt;p te klimmen, ih\'t syste-niatNrhe, waarmede zij haar besnauwt en op haar uitschiet, hetzij met of zonder eeuig voorwendsel, is verwonderiyk, en toont eene vol inaakt.heid in d\' kunst van moiden-afjakk\'-ren, waartoe zelfs de oudste beoefenaarsters daarvan het maar zelden brengen.

„Zit nu niet den heelen dag rond to kijken, roept Judy, haar hoofd schuddende en met haar voet stampende, als zij toevallig een \'dik j opvangt, die te voren de diepte der theekom heeft gepeild, „maar maak. dat gij het op-krijgt en weer aan uw werk komt.quot; — „Ja, juffrouw,quot; zegt Charley. — „Zeg maar geen \'ja,quot; antwoordt Judy, „want ik weet wel hoe ; gij meiden zijt. Doe het maar zonder het te zeggen, en dan zal ik u beginnen te gelooven.quot;

«Jharley verzwelgt een groeten slok thee, ten teeken van onderwerping, en gooit de Drui-dische ruïne zoodanig uit elkander, dat jut-frouw Smallweed haar belast om niet te schrokken. dat „van u meiden,quot; merkt zij aan, zoo gemeen U. Charley zou misschien nog meer moeite hebben om haar, in h\' tgeen zij begnjpt dat van meiden te vergen is, te voldoen, als er niet juist aan de deur werd geklopt.

„Zie eens wie daar is, maar kauw niet als gij opendoet,quot; snauwt Judy.

Als het voorwerp barer aandacht daartoe heiaigaat, neemt Judy de gelegenheid waar om de broodkorsten weder bij elkander te schudden, en een paar vuile kopjes in de half ge-ledige kom op zijde te leggen, als een wenk, dat zij het eten en drinken nu voor gedaan houdt.

„Nu. Wat is er en wat moet men?quot; zegt de snibbige Judy.

Het is zeker „mijnheer George,quot; naar het blijkt. Zonder verdere aandiening of complimentei) stapt «11« mijnheer binnen.

„Ba, wat is \'het hier heet,quot; zegt mynheer George. „Altijd vuur aan? Nu, misschien hebt gij gelijkt er u aan te gewennen.quot; Mijnheer Qeorge maakt deze laatste aanmerking bij zich zei ven, terwijl hij tegen grootvader Smallweed knikt. „Zoo, zijt gij het?quot; roept de oude heer hem toe. „Hoe gaat het? Hoe gaat het.quot;

„Zoo tamelijk,quot; antwoordt George, een stoel nemende. „I we klein«.locht«ⁱr IkJ) ik de e«?i gehad om al vroeger te zien. I w dienaar, juffrouw.quot; „Dit is mijn kleinzoon,quot; zegt grootvader Smallweed. „Hem hebt gij nog niet gezien. Hij is op een rechtsgeleerd kantoor, en nh-t veel thuis.quot; \' „Zijn dienaar dan ook! Hij geiyktop zijne zuster, if ij gelijkt ve«d op zijne zuster duivels veel op zijne zuster,quot; zegt George, met sterken, niet zeer vlekaiden nadruk op het laatste bijvoegsel. „Mn hoe maakt de werehl hot nu met u. mynheer George ?quot; vraagt grootvader Smallweod, langzaam zijne beenen wrijvende.

, Nagenoeg als gewoonlijk, is Imt antwoord. „Alsof ik een kaatsbal was quot;

Hij is oen man van vijftig jaren met eene bruine, door lucht en zon nog meer gebruinde kleur; welgemaakt en met welgevormde trekken, donker krullend haar, heldere oogen en eene breedc borat. Zijne forsch gespierde ban-

illJMIEEK

den, even bruin als zijn gezicht, zijn blijkbaar aan een tamelijk ruw handwerk gewoon. Iets opmerkelijks aan hem is, dat hij voor op zijn | stoel gaat zitten, alsof hij, uit lange gewoonte, : nog ruimte liet voor een stuk van kleeding of I ! uitrusting, dat hij nu niet meer draagt. Zijn t stap is ook afgemeten en zwaar, en zou goed | passen hij het kletteren van eene sabel en liet rinkelen van sporen. Hij is nu gladgeschoren, • maar zijn mond is gesloten alsof zijne bovenlip jaren lang aan groote knevels gewoon was geweest, en de manier, waarop hij nu en dan de opene palm zijner breede bruine hand daarop legt, geeft denzelfden indruk. Over het geheel i zou men kunnen raden, dat mijnheer George voorheen cavalerist is geweest.

Met de familie Smallweed vormt George een buitengemeen contrast. Nooit was een cavalerist ingekwartierd bij een huishouden, dat minder ! naar hem geleek. Hij is een pallas bij een oester- : mes. Zijne wel ontwikkelde gestalte, en hunne ; verschrompelde vormen; zijne forsche manieren, waardoor hij de geheele kamer schijnt te vullen, en hun benepen uitzicht; zijne klinkende stem, en hunne scherpe, schrale tonen, vormen de sterksteen vreemdste tegenstelling. Daar zittende in hot naargeestige voorkamertje, | een weinig voorovergeleund, met de handen op \' de dijen en de ellebogen vierkant naar buiten, schijnt het alsof hij, als hij daar lang zoo zat, het geheele huishouden en het geheele huis van vier kamers in zich zou opslurpen, met ach- l terkeuken en al.

, Wrijft gij uwe beenen zoo, om er leven in te wrijven?\' vraagt hij grootvaderSmallweed, nadat hij in de kamer heeft rondgekeken. — „Wel, het is gedeeltelijk gewoonte, mijnheer George, en - ja, gedeeltelijk bevordert het de circulatie,quot; is het antwoord. „De clr-cu-la-tie 1quot; herhaalt George, de armen over de borst slaande, en schijnt daarbij nog eens zoo groot te worden. „Die hapert nogal, zou ik denken.quot;

- „Het is waar, ik word oud, mijnheer George,\'\' zegt grootvader smallweed. „Maar ik draag mijne Jaren nog al wel. Ik ben ouder dan zij,quot; naar zijne vrouw knikkende, „en zie wat zij is, Gij satansche kakelaarster !\' roept hij \\ met eene plotselinge opwelling zijner laatste driftigheid. - „Arme oude ziel!\' zegt (ïeorge, zijn hoofd naar haar omdraaiende. „Scheld de oude vrouw niet uit. Zie haar daar eens met die on-irelukkige muts half van haar hoofd, op een hoop in haar stoel gezakt. Kom wat op, juffrouw. Zoo is le f beter. Daar zijn wij ei\'. Donk om uwi\' moeder, mijnheer Smallweed,quot; zegt George, naar zijn stoel terugkomende, nadat hij haar geholpen heeft, „als i .we vrouw niet genoeg is.quot; „Ik denk, dat gij een uitmuntend zoon moet zijn geweest, mijnheer George,quot; zegt do oude man, met een grijnzend gezicht.

De kleur van (feorge\'s gezicht wordt eenigs-

GEORGE, 147

zins hooger als hij antwoordt: „Och neen. Dat ben ik niet geweest.quot; „Daar ben ik verbaasd over.quot; - „Ik ook. Ik had een goed zoon belmoren te zijn, en ik denk, dat ik er ook wel den wil toe had. Maar dat ben ik toch niet ge- | weest. Ik ben een donderdags slechte zoon en j nooit iemand tot eer geweest, zoo is het.quot; -„Verwonderlijk!quot; zegt de oude man; —„Even- ¹ wel,quot; hervat George, „hoe minder daarvan ge- i zegd hoe beter. Kom aan I Gij weet de afspraak wel. Altijd eene pijp van de twee maanden in- j terest. Het is alles in orde. Gij behoeft niet i bang te zijn om de pijp te laten komen. Hier is ¹ het nieuwe briefje, en hier is het geld voor twee i maanden interest, en duivels moeielijk is het om ^: het uit mijne verdiensten bij el kaar te schrapen.\'

George zit, met over elkander geslagen armen, de familie on de kamer te verteren, terwijl grootvader Smallweed door Judy uit een gesloten bureau aan twee zwart lederen portefeuilles wordt geholpen, in een van welke hij het pas ontvan-gene document bergt, terwijl hij uit de andere een dergelijk document neemt, dat hij aan Geor- i ge overgeeft, die het ineendraait om er zijne pijp mede aan te steken. Daar de oude mandoor zijn bril eiken op-en neerhaal van de twee documenten bezichtigt, eer hij het eene overgeeft en j het andere in de lederen gevangenis stopt ; en daar hij het geld driemaal overtelt, en hij Judy ieder woord, dat zij spreekt, ten minste tweemaal laat zeggen, en daar zijne spraak en zijn doen zoo langzaam en beverig zijn als maar mogelijk is, duurt het lang eer die zaak is afge-loopen. Dan, en niet eer, trekt hij zijne gretige oogen en vingers er van af, en beantwoordt hij I George\'s laatste aanmerking door te zeggen: „Bang om de pijp te laten komen? Zoo gierig zijn wij niet, mijnheer. Judy, zorg dadelijk voor de pijp en het glas brandewijn met water voor mijnheer George.quot;

De vroolvjke tweelingen, die ondertusschen recht voor zich hebben gekeken, behalve wan- i neer de twee zwarte portefeuilles hunne aandacht trokken, gaan te zamen heen; zij selnjnen i zich niet metden vreemdeling tewillen bemoeien, maar hem aan den oüden man over te laten, gelijk twee beren welpen een reiziger aan don ouden beer zouden overlaten.

„En daar zit gij, denk ik, den ganschen dag lang, he ?quot; zegt (Ïeorge, met óver elkander geslagene armen, „Juist, Juist.,quot; zegt de man,

„Met niets ter wereld om u bezig te hou- i den „Ik pas op het vuur — en het koken |

en braden quot; „ Als er wat is,quot; zegt George met groeten nadruk. „Juist. Als er wat is.quot;

„ Eee^t gij niet, of laat gij u niet voórlozen ?quot;

De oude man schudt zijn hoofd met zekeren slu* wen triomf, „ Neen, neen. Wy zijn in onze fa milie nooit lezers geweest. Dat, brengt geen geld op. I Gekheid, Malligheid. Dwaasheid. N en, neen!quot;

„Er is niet voel te kiezen tusschcn den toe-

■it,and van u beiden,quot; zegt George, te zacht voor het doffe gehoor des ouden mans, terwijl hij beurtelings naar dezen en naar zijne vrouw ziet, „Zeg eens!\' vervolgt hij luider. „Ik hoor u wel.quot; „Gij zult eindelijk mijn boel laten ver-koopen, als ik een dag achterstallig blijf.quot; .Mijn lieve vriend,\' roept grootvader .Smallweed, beide handen uitstekende om hem te omhel/,, n. ,Nooit! Nooit, lieve vriend. Maar mijn vriend in de City, dien ik heb overgehaald om u het geld te leenen hij zou wel kunnen :\' „O! Gij kunt niet voor hem instaan ?\'zegt George, enquot; besluit deze vraag door er zacüter bij te voegen : „\'iij logenachtige oud. schelm!\' „Mijn lieve vriend, hij is niet te vertrouwen. Ik zou hem nooit vertrouwen. Hij wil altijd hebben wat hem toekomt.quot; ,De duivel mag aan hem twijl\'elen,quot; zegt George,

Charley komt nu binnen met een blaadje, waarop eem- pijp, een papiertje met tabak en het glas brandewijn met water.

,tlor komt gij hier ?quot; zegt George. „GIJ hebt het familiegezicht nirt,\' „Ik ga uitwerken, mijnheer,quot; zegt Charley.

De cavalerist (als hij dit is of geweest is i neemt haar haar hoed af, met eene lichte beweging voor zulk ei ne forsche hand, en tikt haar even op het hoofd. J iij geeft het huis bijna ei ngezond aanzien,\' z.cg\'t hij. „Het li» • ft wel een beetje jlt; ugdig-heid noodig, evengoed als frissche lucht.quot; Dan laat hij haar gaan, steekt zijne pgp aan, en drinkt op mijnheer Small weed\'s vriend in de City het ( enige gewrocht der verbeelding van den ach-tenswaardigen ouden heer.

,Dus denkt, gij, dat hij mij hard zou kunnen vallen, he ?quot; „Ik denk wel van ja ik vrees van ja. Ik heb hem dat wel twintigmaal zien doen.quot; zegt groot vader Smallweed onvoorzichtig, (mvoorzichtiir omdat zyne malende wederhelft, dif.....nigen tijd bij het vuur heeft zitten dutten, nu wakker wordt en snatert : „Twintig duizend pond. Twintigduizend pond aan bankhrief Jes in een geldkistje, twintig guinjes.twint ig mil-lioen, twintig percent quot; en dan wordt gestuit door het vliegende kussen, hetwelk George, voor wien deze zonderlinge kunstgreep iets nieuws schijnt te zijn, haar weder van het gezicht neemt, als zij op de gewone manier achteroverzlnkt, „Gij satansche malloot! Gij schorpioen dui-velsrtie schorpioen! (.I\\j Venijnige padde ! Gij kakelachtige heks. gij moest verbrand worden !quot; brengt de oude man, op zijn stoel in elkande r gezakt, luidend uit. „Mijn lieve vriend, wilt ge mij een beet.i\' opschudden ?\'

George, die nu naar den een dan naar de andere heeft gekeken, alsof hij zelf van zijne zinnen geraakte, pakt, op dit verzoek, zijn eerwaardigen bekende naar de keel, trekt hem overeind, zoo gemakkelijk ulsof hij eene pop was, en schijnt te twijfelen of hij hem al of niet alle verdere kracht om met kussens te gooien wil uitschudden en voorgoed in zijn graf schudden. Deze verzoeking wederstaande, maar hem toch heftig genoeg schuddende om zijn hoofd te ; doen tollen als dat van een harlekijn, zet hij | hein met een schok weder op zijn stoel, en , schuift zijn kapje zoo onzacht te recht, dat • de oude man een minuut lang met beide oogen ! zit te knippen.

,0 Heere!\' hijgt grootvader Smallweed, „Dat i is genoeg. Bedankt, lieve vriend, dat is genoeg. O iievt deugd, ik ben geheel buiten adem. Och Heere!quot; Mijnheer Smallweed zegt dit, niet zonder blijkbaren angst voor zijn lieven vriend, die zoo vervaarlijk groot voor hem staat.

Die onrustbarende gedaante zakt echter lang- j zamerhand weder op een stoel en gaat met ; lange trekken zitten rooken, zich troostende i met de wijsgeerige bedenking: „De naam van ; uw vriend in de City begint met een D, ka- j meraad, en gij hebt gelyk dat hij altijd wil heb- i ben wat hem toekomt,quot;

„Zegt gij iets, mijnheer George?quot; vraagt de oude man.

De cavalerist schudt zijn hoofd; en voorover-leunende, met zijn rechterelleboog op de rechterknie en zijne pijp in die hand, terwijl de andere hand, op het rechterbeen rustende, den linkerelleboog krijgshaftig vierkant zet, blijft hij zitten rooken. Ondertusschen ziet hij groot i vader Smallweed met ernstige aandacht aan, en nu en dan waait hij de rookwolk weg om hem duidelijker te zien.

„Ik geloof wel,quot; zegt hij, juist zooveel verandering in zijne houding makende, dat hij het glas met een ronden zwaai aan zijne lippen kan brengen, „dat ik de eenige ben (levend of dood), die de waarde van eene pijp tabak van u krijg.quot; „Wel,quot; antwoordt de oude man, „het is waar, dat ik niet veel gezelschap zie, mijnheer Oeorge, en dat ik niemand trakteer, Ik kan dat niet bekostigen Maar nu gij, uit aardigheid en op uwe aardige manier, eene pijp tabak tot conditie hebt gemaakt „Wel. het was niet om de waarde daarvan. ; die beduidt niet veel. Het was een inval om I dat toch van u te krijgen — om toch iets voor mijn geld te hebben.\' „Ha! Gij zijt een overleggend man, een voorzichtig berekenend man, mijnheer!quot; zegt grootvader Smallweed, zijne bee nen wrijvende. „Ja. Dat ben Ik altijd geweest.quot; Eene rookwolk, „Het is een vast bewijs van ! mijne voorzichtigheid, dat ik ooit hier geko- ^! men ben.quot; Nog eene rookwolk. „Het is wel be kend hoe voorzichtig ik ben,quot; zegt, George, be- j daat\'d voortrookende. „Daardoor ben ik ook zoo j vooruitgekomen.quot; „Wees niet neerslachtig, mijnheer. Gij kunt nog wel vooruitkomen.quot;

George lacht eens en drinkt.

„Hebt gij geene betrekkingen,quot;zegtgrootvader ; smallweed met eene flikkering in zijne oogen, | „die dat sommetje konden afbetalen, of die u |

OMTRENT KAI\'

i\'c» paar goede namen konden leenen, waarmee ik rniln vriend in de (Jity kon overhalen om u nog wat voor te schieten! Twee goede namen zouden voor mijn vriend in de City voldoende zijn. Hebt gij geene zulke betrekkingen, mijnheer George?quot;

George, die nog bednard blijft voortrooken, antwoordt; „Als ik ze had, zoii ik ze toch niet willen lastig vallen. Ik ben hun in mijn tijd genoeg tot last geweest. Hot mag een\'r heel goede soort van boetvaardigheid zijn voor een vaerebond. die den besten tijd van zijn leven heeft verspild, om weer terug te gaan naaide ordentelijke menschen, die hij nooit tot eer is geweest, en op him zak te gaan leven; maar het is geene soort naar mijn smaak. De beste soort van boete, als men is voortgegaan, is, naar mijne gedachten, om maar weg te blijven.\' — ,Maar natuurlijke gehechtheid, mijnheer George,quot; zegt grootvader Smallweed, om een wenk te geven. „Voor twee goede namen, he?quot; zegt George, zijn hoofdschuddende en nog bedaard voortrookende. „Neen, dat is ook mijn smaak niet.\'

Grootvader Smallweed is, sedert hij de laatste maal is opgeholpen, weder langzamerhand in zijn stoel gezakt, en is nu wederom een hoop kleeren, met cone stem daarin, die om Judy roept. Deze Houri verschijnt, schudt hem op de gewone manier op, en wordt door den ouden heer belast om bij hem tc blijven. Want hij schijnt niet genogen om zijn bezoeker om eene herhaling van zijne vorige beleefdheid lastig te vallen. -* „Ha!\' zegt hij, als hij weder in orde is. „Als gij den kapitein maar hadt kunnen opsporen, zou het u er bovenop hebben geholpen. Toen gij de eerste maal hier kwaamt op onze advertontiOn in de courant als ik ..onzequot; zeg meen ik do advertentiön van mijn vriend in dr city, en nog een of twee anderen, dilt; hunne kapitalen op dezelfde manier beleggen, en zon vriendelijk voor mij zijn om mij somtijds voor mijn kapitaaltje ook een kansje te geven als gij ons toen \'hadt kunnen helpen, mijnheer George, zou het u tot een man gemaakt hebben.quot; „Ik had toen wel gaarne tot een man gemaakt willen wórden, zooals gij het noemt,quot; zegt George, die niet meer zoo rustig zit te rooken als te voren, want sedert het binnenkomen van Judy wordt hij eenigszins daarin gestoord door eene verstrooidheid niet van bewonderenden aard, die hem noodzaakt naar haar te kijken, gelijk zij daar by haar groot vaders stoel staat; , maar over het geheel ben ik toch blij, dat hot niel ge-heurd is.\' .,Waarom,mijnheer(ieorge? Waai om in des satans naam?quot; zegt grootvader Smallweed met duidelijke blijken van kwaad worden. terwijl de naam, dien hij aanroept, hem daardoor in de gedachten schijnt te worden gebracht, dat zijn oog op de sluimerende groot-

ITBl.V HAWDOJS MO

moeder Smallweed valt, - „Om twee redenen, | kameraad.quot; — „En welke twee redenen,mijn-heer George? Welke twee redenen, vraag ik u in den naam van quot; „Van onzen vriend in de City?\' zegt George en drinkt eens. - „Ja, als gij wilt. Welke twee redenen?quot; „Vooreerst,quot; zegt George, maar blijft naar Judy kijken. alsof het, daar zij zoo oud en zoo gelijkend op haar grootvader is, onverschillig was, wien van de twee hij aansprak, „omdat gij heeren mij hadt willen foppen. Gij hadt geadverteerd, dat mijnheer Hawdon (kapitein Hawdon, als gij bij dat zeggen wilt blijven, eens kapitein altijd kapitein,) iets tot zijn voordeel zou hoeren.quot; „Wel?quot; antwoordt de oude man schel en scherp.

„Wil!quot; zegt George, voortrookende. „Met zou niet veel tot zijn voordeel zijn geweest door een | troep Londensche geldschieters in de gevangenis geplakt te worden.quot; „ Hoe weet gij dat? Zijne rijke familie zou misschien zijne schulden \'betaald of een akkoord gotrotFen hebben. Buitendien, hij had ens gefopt. Hij was ontzettende sommen schuldig, ik had iiem liever willen verworgen dan er iets voor terug te krijgen. Als ik hier aan hem zit tc- denken.quot; krijscht de oude man, zijne machtelooze tien vingers uitstekende, „zou ik hem nog wel willen verworgen.quot; En in eene plotselinge vlaag van woede smijt hij het kussen naar de schuldelooze grootmoeder Smallweed, maar het vliegt, nu, zonder kwaad tc- doen, haar stoel voorbij. „Hetbehoeft niet gezegd te worden,quot; zegt de cavalerist, de bijna uitgebrande pijp uit zijn mond nemende en in den kop kijkende, nadat hij het vliegende kussen heeft nagezien, „dat hij erg doorgehold en zich daardoor geruïneerd had. Ik ben langen tijd zijne rechterhand geweest, toen hij zoo in vollen galop in zijn ongeluk rende. Ik ben bij hem geweest toen hij ziek en gezond, rijk en arm was. Ik heb hem met deze hand vastgehouden, toen hij alles had doorgebracht en alles hem begaf, en hjj een pistool voor zijn hoofd zette.quot; „Ik wou. dat hij het had afgeschoten.quot; zegt de menschlievende oude man, „en zijn hoofd in zooveel stukken geblazen als hij ponden schuldig was quot; „Dat zou een schot zijn geweest,quot; antwoordt de cavalerist koeltjes. „Maar wal ik zeggen wil is, hij was in dien vroeger tijd Jong en knap en vol hoop ; en ik ben blij, dat ik hem niet gevonden heb om hem aan zulk een voordeel te helpen, toen hij niets van dat alles meer was. Dat is reden nom-mer een.quot; „Ik hoop, dat nommer twee evengoed is,quot; snauwt de oude man „Neen, hei was meer eene reden van eigenbelang. Om hem te vinden, had ik hem in de andere wereld moeten gaan zoeken. Daar was hij.quot; „Hoe weet gij, dat hij daar was ?quot; ..Hij was hier niel me el-,quot; „Hoe weet gij. dat hij hier niet meer was.quot; „Verlies nu uw goed humeur maar niet zoowel als uw geld,quot; zegt George.

bedaard zijne pijp uitkloppende. „ Hij was al voor lang verdronken. Daarvan ben ik overtuigd. Hij ging over boord. Met opzet of zonder opzet, dat weet ik niet. Misschien weet uw vriend in di Citgt; het w I. \\V. k wel wat die wijs is, mijnheer Small weed?quot; vervolgt hij, na afgebroken te hebben om er een te fluiten, waarbij hij met de ledige pijp op de tafel trommelt.

„Wijs\'quot;\' antwoordt de oude man. „Neen. Wij zingen of fluiten hier niet.quot; ,Dat is de Dood\' nmai sch in Saul. Daarmee worden soldaten begrav n, en zoo is dat een natuurlijk einde van de gansche historie. Als nu uwi lieve kleindochter neem mij niet kwalijk, juffrouw zoo goed wil zijn om deze pijptwee maanden ti\' bewaren, zulk-n wij de volgende maal de kosten van ime pijp uithalen. Goeden avond, mijnheer Hmalhveed.quot; ,Miin lieve vriend!quot; de oude man gei lt hem beide handen. - „Dus denkt gij, dal uw vriend in de City mij hard zal vallen, als ik niet prompt betaal?quot; zegt de cavalerist, als een reus op hem neerziende. „Mijn lieve vri\'ml. ik vre\' s van ja,quot; antwoordt de oude man. als een Pygmee naar hem opkijkende.

George lacht; en met nog een blik op groot vader iSrnallweed eu ren afscheidsgroet tot Judy gericht., die zich niet verwaardigt terug te groeten, stapt hij de kumor uit en laat onder het gaan t en denkbeeldigen pallas kletteren.

„Vervloekte schurk!quot; zegt de oude heer, eon afschuwelijk gezicht trekkende tegen de pas ge-sloten»- deur. „Maar ik zal je wel beetkrijgen, hond, ik zal je wel beetkrijgen!quot;

Na dit vriendelijk gezegde verheft zijn geest zich wedei mar die bekoorlijk*,\' gewesten van gepeins, die /.ijne opvoeding\' iizijn beroep voor hem geopend hebbe n; en wederom slijten hij ( n grootmoeder .smallweed de streelende uren, als tw. e on.i fgeloste schild wachten, gelijk vroeger gezegd, door den Zwarten Sergeant vergeten.

Terw ijl de/\' t\\vei- fiouw op hun post blijven, stapt George nu t een kolussiilen tred en een ernstig gezicht door de straten. Het is nu acht uur en de avond begint te vallen. Dicht by de VVaterloobrug blijft hij staan, h-e.-t een tooneel-biljet en besluit om naar Astlev theater to gaan. Daar zijnde, is bij opgetogen over de paarden en gymnastische kunsten; hij bezichtigt de wapenen met het oog van een kenner, is ontevreden over de gevechten, als blijken gevende van gebrek aan bedrevenheid in het schermen, maar wordt «••troffen door de roerende gezegden. Bij hef laatste tooneel, wanneer de keizer van Tartarye in een wagen opstaat en de ver-ei\'iiigdi gelieven zegent door diMngelsche zee-vlag over hen :• zwaaien, worden zijne oogen V()chtig van aandoening.

Na het einde der voorstelling gaat George de brug weiier over en begeeft zich naar dat zonderlinge gewest. India omtrek van de Hay market en Lei c e s ter S q u a r e gelegen, dat een punt van aantrekking is voor smerige vreemde hotels en kale vreemdelingen, kaatsbanen, boksers, schermers, garde-soldaten, oud porselein, speelhuizen, tentoonstellingen, en eene groote | mengeling van gemeenheid en schuilhouderij. i Tot in het hart van dit gewest doordringende, i komt hij, over een pleintje en een lange witte gang, aan een groot gebouw van rooden steen, i dat uit kale muren, een vloer, dakbalken en | lantarenramen bestaat, en op welks voorgevel (alsmen zeggen kan, dat het een voorgevel heeft) , met geschilderde letters te lezen.staat: „cieouob s j scu i-aiMsi itooi,,quot; enz.

Hij gaat daarbinnen, en daarbinnen zijn gas- j lichten (nu gedeeltelijk uitgedraaid)en tweewitte | schijven om naar te schieten, en alle benoo- ; digdheden om zich met pijl en boog te oefenen, alsmede voorde scherm-en de Engelsche boks-kunst. Geen van die vermaken of oefeningen is op het oogenblik in het gebouw aan den gang, hetwelk zoo ledig is, dateen grotesk manneke, met een bijzonder groot hoofd, het geheel voor zich alleen\' heeft en op den grond ligt te slapen.

Dit manneke is eenigszins als een geweermaker gekleed, met een sloofje en muts van groene baai en zijn gezicht en handen zijn zwart van het kruit, en begroezeld door-het laden van geweren. Daar hij in het licht is gaan liggen voor de schitterend\'witte schijf, ziet men het zwart, | dat hem aankleeft, reeds in de verte blinken, j Niet veraf staat de sterke ruwe tafel, met eene 1 bankschroef, waaraan hij heeft zitten werken, i Het gezicht van dit manneke schijnt geheel in elkander geknepen te zijn en ook, naar de blauwe | plekken op een zijner wangen to oordeelen, in de uitoefening van zijn beroep meer dan eens schade te hebben geleden.

„Phil,quot; zegt de cavalerist met eene zachte stem. „Bij de hand!quot; roept 1\'hil. opkrabbelende, „ Iets omgegaan ?quot; „Verduiveldslap,quot; zegt Phil. „Vijf dozijn geweer, een dozijn pistool. En mikken!quot;\' Do herinnering doet 1\'hil een huilenden kreet uitstooten. — „sluit dan maar, 1\'hil!quot;

Als Phil dit bevel gaat ten uitvoer brengen, blijkt het, dat hij kreupel is. hoewel hij | zich toch zeer sik 1 kan bewegen. Aan den ge- [ plekten kant van zijn gezicht heeft hij geen, | i n aan den anderen kant eene zware zwarte wenkbrauw, welk gebrek aan symmetrie hem • •en zeer zonderling,een igszins afschrikkend voorkomen geeft. Aan zijne handen schijnt alles gebeurd te zijn wat. er met mogelijkheid aan kon gein uren, zonder hem een van zijne vingers te kosten: want zij hebben overal muien en littee-kens. Mij schijnt zeer sterk te zijn, en licht zwa-re banken op alsof hij er geen denkbeeld van had wat zwaarte is. Hij heeft eene zonderlinge manier om met zijn schouder tegen den muur voort te hinken, en dan schuins af te steken naar

de dingen, die hij wil aanvatten, in plaats van er recht op af te gaan, en heeft zoo een veeg langs alle vier de muren gelaten, die daar ,,het merk van Pliilquot; pleegt genoemd te worden.

Deze opzichter van George\'s schermschool in George\'s afwezigheid besluit zijn arbeid, wanneer hij de groote deur gesloten en al de lichten uitgedraaid heeft, op één na, dat hij even laat branden, met uit een afgeschoten hokje in een hoek twee matrassen en verder bedegoed te komen aansleepen. Nadat deze dingen naar tegenovergestelde einden van het gebouw zijn gebracht, maakt de cavalerist zijn eigen bed op en Phil het zijne.

„Phil!quot; zegt zijn meester, zonder rok en vest naar hem toekomende, en ei\'zoo met zync bretel nog krygshaftiger uitziende dan te voren. „Gij zijt immers op straat voor eene deur gevonden, niet quot;waar?quot; „Inde goot,quot; zegt Phil. „De nachtwacht struikeldi: over my.quot; „Dus is het bivakkeeren u van den eersten af natuurlijk gewec st ?quot; - „Zoo natuurlijk als maai\'mogelijk is,quot; zegt Phil. „Goedennacht 1quot; „Goe-clennacht, conirnandant.quot;

Phil kan zelfs niet rechtuit naar bed gaan, maar vindt liet noodig aan twee zijden van het gebouw langs den muur te schuiven, en dan schuins naar zyne matras te lavecren. De\'-ava-lerist wandelt nog een paar malen op en neer, kijkt op naar de maan, die nu door de lantaren-ramen schijnt, stapt langs een korter wegnaar zijne eigene matras en gaat insgelijks naar bed.

XXII.

ml in hk kr ulckht.

De Allegorie houdt zich in i, i n c o 1 n\'s 1 n n F i e 1 d s tamelijk koel, hoewel het een warme avond is; want de beide vensters van mijnheer Tulkinghorn staan wijd ope n, en dlt; kamer is hoog, tochtig en somber. Ditzyn misschien ge( ne zeer wenschelijke eigenschappen, wanru\'er November met mist en regen, of Januari met ijs en sneeuw aankomt ; maar in het drukkende weder dei\'groote vacafitie hebben zjj tocli hunne voordeelen. YA] stellen de Allegorie, hoewel zij wangen als perziken, knieën als trossen appelbloesem en roode gezwellen in plaats van kuiten aan de beenen en van spieren aan de armen heeft, in staat om zich van avond, op het uiterlijk aanzien, tamelijk koel te honden,

Er komt, een overvloed van stof door de vensters van mynheer Tulkinghorn binnen, en reeds had zich een overvloed daarvan uit zijne meubelen en papieren ontwikkeld. Het ligt overal dik op. Wanneer een windje van het vrije veld, dat hier verdwaald is, bang wordt en rnet blinde haast, weder naar buiten poogt te vliegen, blaast het de Allegorie zooveel stof in de oogen. als

de rechtsgeleerdheid of niijnheer Tulkinghorn, een van hare waardigste vertegenwoordigers bij gelegenheid de onkundige leeken in de oogen mag strooien.

In dit dreigend magazijn van stof, de alge-meene grond, waarin zijne papieren en hij zelf, en al zijne cliënten, en alle bezielde en onbezielde dingen der aarde, zich eindelijk oplossen, zit mijnheer Tulkinghorn bij eene der opene vensters, en drinkt op zijn gemak eene flesch ouden portwijn. Hoewel een st roeT.aehterhoudend,droog en ongezellig man, smaakt een glas oude wijn hem toch zoo goed als iemand. In een kunstig verborgen kelder onder het gebouw heeft hij eene onbetaalbare mand portwijn, welke een van zijne menigvuldige gi ■heinnmi uitmaakt. Als hij alleen op zijne kamer eet, yeli jk hij vandaag heeft gedaan, en zich zijn stukje visch en zijne karbonade of zijn hoentje uit een naburig koffiehuis laat brengen, daalt hij met eene kaars naai de hol weergalmende gewesten onder het doodsche gebouw af, en komt, de)or een rollenden weerklank van donderende deuren voorafgegaan, deftig terug, met eene duflo aardlucht omhuld, en niet eene llesch in de hnnd,waaruith\\j een fonkelenden nectar schenkt, van vijftigjarigen ouderdom, die in liet glas bloost, dat hij zich zoo beroemd vindt, en degeheele kamer met den geur van zuidelijke druiven vervult.

Mijnheer Tulkinghorn. in de schemering bij het opene venster gezeten, drinkt met smaak zijn wijn. Alsof dat vocht hem iets toefluisterde, van deszelfs vijftigjarige stilte en afzondering, doet het hen) zich zclven des te dichter toesluiten. .Meei\' ondoordringbaar dan ooit zit hij daar en drinkt, en rijpt als liet ware in geheimzinnigheid, terwijl hij in dat schemeruur zit te peinzen over al de geheimen, die hij weet, en hetzy met nu donke r wordende hosschen op het land, of holle, ledigt\', geslotene huizen in de stad in verband staan. Misschien heeft hij ook nog wel eene enkele gedachte over voor zich zeivenen zijne l\'aniilicgeschieelenis, zijn geld en zijn testament — alles geheimen voor iedereen en dien ongotronwden vriend van hem, een man van elenzellden siempel en ook een rochtsge-lei rdt. die hi t zeiftU sikirt van leven leidde t ot hij vijf en zeve-nt ig jaren mul was, en toen, eensklaps begrijpende (naar rneii vd inoedt). dat het toch al ti\' eentonig wns. op een zomeravond zijn goud horloge aan zijn kapper gaf, op zijn gemak naar huis, in den Tem |i 1 e, kuierde en zich ophing.

Doch mynheer Tulkinghorn is van avond niet alleen, en kan dus niet zoolang als gewoonlijk blijven peinzen Aan dezelfde tafel, maar met zijn stoel op eene bescheideiie en ongemakkelijk i manier ach ter uitgesi\'hoven, zit een man mei een zaelitzinnig voorkomen en een blinkend kaal hoofd, die met eerlued de hand vooi den mond houdt en kucht, als de rechisgeleerde heer hem verzoekt zich eens in te sehenken.

,Nu, Snagsbjzegt Tulkinghorn, „om weder eens op die rare historie te komen.\' —• „Als\'t u belieft, mijnheer.quot; ,Gij hebt mij gisteravond gezegd, toen gij zoo goed waart om hier eens aan te komen . ..„Waarvoor ik u wel verschooning moet verzoeken, mijnheer, als het al te vrijpostig was; maar ik wist. dat gij zekere soort van belangstelling voor dien persoon hadt getoond, en daarom hield ik het voor mogelijk, dat gij misschien eenigszins -zoudt kunnen wenschen om ...quot;

Tulkinghorn is de man niet om hem voort te helpen, of iets te willen toestemmen, dat hem zeiven met eenige mogelijkheid kan aangaan. Snagsby redt zich dus door dralend en met een verlegen kuchje te zeggen; „Ik moet u waarlijk verzoeken, mijnheer, om mijne vrijpostigheid te verschoonen,quot;

„In geenen deele,quot; zegt Tulkinghorn nu. „i; ij hebt mij gezegd, SQagsby, dat gij uw hoed naamt en hier naar toe kwaamt, zonder uwe vrouw van uw voornemen te spreken. Dat vind ik voorzichtig, omdat het geenlt;- zaak van zooveel belang is, dat het noodig was er melding van li maken.quot; ,,\\Vi l mijnheer,quot; hervat Snagsby, „mijn vrouwtje is — om or niet te veel van te zeggen wel wat nieuwsgierig— ja, wel wat te nieuwsgierig. Iilt;\'t goede zieltje is aan krampen onderhevig, en het is goed voor haar als zij haar gee st bezighoudt. Daarom houdt zij dii n dan ook bezig — ik zou haast zeggen met alh-s wat zij maar kan opvangen, hetzij In t haar aangaat of niet maar vooral als het haar niet aangaat. Mijn vrouwtje is bijzonder levendig van geest, mijnheer quot;

.Snagsbj drinkt eens en prevelt, met een bewonderend kuchje achter zijne hand; „He, d;U is waarlijk fijne wijn!quot;

„Daarom hebt gij dus uwe boodschap verleden avond maar voor u gehouden?quot; zegt Tulkinghorn, „En dezen avond ook?\' „Ja, mynheer, en dezen avond ook. Mijn vrouwtje is om er niet te veel van te zeggen tegenwoordig vroom geworden, of wat zij voor vroom houdt, en woont de Avond opwekkingen bij (zoo worden die dingen genoemd) van zeker eerwaardig personage, die ( hadband heet. Hij is zonder twijfel ze. r welsprekend, hoewel ik zelf niet veel met zijn trant van welsprekendheid opheb. Maar dat doet. er nn niet toe. Ik wil n aar zeggen, daar mijn vrouwtje nu zoo werd op gehouden, was het mij gemakkelijk eens stil-let;es uit te gaan.quot;

Tulkinghorn knikt toestemmend.

„Dank je wel, waarlijk, mijnheer,quot; antwoordde het winkeliertje, met zijn eerbiedig kuchje. „Dat is overheerlijke fijne wijn, mijnheel-.quot; „Hel is tegenwoordig een zeldzame wijn,quot; zegt Tulkinghorn. ..Hij is vijftig\' .laar oud „Is hij dat waarlijk, mijnheer? Maar hel verwondert mij eigenlyk niet dat Ie. hooren. Hij zou haast - ik weet niet hoe oud kunnen zijn.quot; Na deze hulde aan den wijn te hebben gebracht, vraagt Snagsby nog met een bescheiden kuchje achter zijne hand verschooning, dat hij zulk een kostbaar vocht durft drinken, — „Wilt gij nog eens opleze n wat de jongen zcide ?quot; hervat Tulkinghorn, zijne handen in de\' zakken zijner rossig zwarte broek stekende en op zijn stoel achteroverleunende. „Met pleizier, mijnheer.quot;

Daarop herhaalt he t winkeliertje, zeer getrouwelijk, hoewel met eenige wljdloopigheid, wat Ju ten aanhoorgt; van de ten zijnen huize; verzamelde gasten had verklaard. Aan het eind van zijn verhaal gekomen, springt hij verschrikt op en breekt af met den uitroep: „Hemel, mijnheer. ik wist niet, dat er nog iemand hier was!quot;

Wat Snagsby zoo doet ontstellen is, dat hij nu, tusschen hem en den rechtsgeleerden heer, op eenigen afstand van de tafel, een man met hoed en stok in de^ hand ziet staan luisteren, die daar nog niet was toen hij zelf binnenkwam, en sedert noch door de deur noch door een der vensters is binnengekomen. Er is eene gesloten kast in de kamer, maar de hengsels hebben niet gepiept, en men heeft ook geen voetstap op den grond gehoord. En toch staat daar die dorde persoon, met zijn oplettend gezicht, met hoed en stok in de handen, en de handen, op den rug, zeer bedaard e n stil te luisteren. Hij is een zwaar gebouwd man, van middelbare jaren, met scherpe oogen en in het zwart gekleed. Behalve dat hy Snagsby aanziet alsof hij zijn portret wilde teekenen, heeft hij op het eerste gezicht niets bijzonders. dan al leem de spookachtige manier, waarop hij verschijnt.

„stoor u maar niet aan dien heer,quot; zegt Tulkinghorn, pp zijne bedaarde manier. „He t is mijnheer Bucket maar.quot; „Zoo waarlijk, mijnheer,quot; antwoordt het winkeliertje, en treeft door een kuchje te kennen, dat hij volstrekt niet begrijpt wie mijnheer Bucket kan weazen. — „Ik wilde hem die\' geschiedenis laten hooren,quot; zegt Tulkinghorn, „oinelat ik (om redenen) half en half voornemens ben er verder onderzoek naar te doen, en hij in zulk dingen zeer schrander is. Wat zegt gy er van. Bucket?quot; „Het is duidelijk genoeg, mijnheer. Daar onze lieden dien jongen hebben opgejaagd, en hij niet meer op zijne oude plaats te vinden is, kunnen wij hem in minder dan een paar uren tijeis hier brengen, als mijnheer Snagsby or niet tegen heeft om met mij naar Tom-A 1 i-Al one\'s te gaan en hem aan te wijzen. Ik kan het natuurlijk wel zonder mijnheer snagsby doen, maar dit is ele kortste manier.quot; „Mijnheer Bucket is officier bij de geheime politie, Snagsby,quot; zegt Tulkinghorn, tot opheldering. „Zoo waarlijk, mijnheer,quot; zegt Snagsby, en voelt in zijn bosje haar eene sterke neiging om te berge te rijzen. „Kn als gij er geen wezenlijk bezwaar in vindt om mijn-

heer Bucket naar de bedoelde plaats te vergezellen,quot; vervolgt Tulkinghorn, „zal het mij zeer verplichten als gij dat doen wilt.quot;

in het oogenbiik, dat Snagsby staat te aarzelen, doorgrondt Bucket hem tot op den bodem zijner ziel.

„Wees maar niet bang, dat gij den jongen benadeelen zult,quot; zegt hij. „Dat zult gij niet. Wat den jongen betreft, steekt er geen kwaad ia. Wij zullen hem maar hier brengen, om hem een paar vragen te doen; en dan zal hij voor zijne moeite betaald en weer weggezonden wor-.. Ik ben u zeer verplicht voor uwe goede nioening,quot; antwoordt het winkeliertje mot zijn bescheiden kuchje; „maar....quot; - „Ja, ja. dat z\\jt ge.\'vervolgt Bucket. „Nu is het wel niet noodig om een man zooals gij zijt, iemand, die in een vak is, dat een vak van vertrouwen is, en iemand vereischt, die goed wakker is, zijne oogen en ooren weet te gebruiken en zijn verstand by elkander heeft (ik heb eens een oom in uw vak gehad) - hot is wel niet noodig een man zoo-als gij zijt te zeggen, dat het best en verstandigst is zulke kleine zaakjes als dit gedekt te

den. Het zal nog een buitenkansje, voor hem wezen. Ik beloof u als een man, gij zult zien, dat de jongen goed en wel weer heengaal. Wees maar niet bang, dat gij hern zult benadeelen; dat zult gij niet.quot; „Heel goed, mijnheer Tulkinghorn,quot; roept Snagsby vroolijk en gerustge-steld uit, „daar het zoo gelegen is ....quot; — „ia. en luister eens, mynheer Snagsby.quot; hervat Bucket, op een zeer vertrou wel ijken toon, terwijl hij hem bij een arm ter zgde neemt en gemeen zaarn op de borst klopt, „(lij zyt een man van de wereld, niet waar, en een man van zaken en oen man van verstand. I gt;at zijt gij immers ?quot; houden. Begrijpt ge wel V Ciedekt ?quot; „Zeker, zeker,quot; antwoordt Snagsby. „Ik durf u wel zeggen,quot; hervat Bucket, met een imvemenden schijn van openhnriigheid, „dat er, zoover ik het begrijp, een twyt\'ol schijnt te bestaan, ol\' die overledene geen recht op zeker eigendem had, en of die vrouw geene streken tmi, dat eigendom heeft gespeeld. BegriJ|it ge wel?quot; „I) zoo!quot; zegt Snagsby, maar seliijnt het toch niet zeer duidelijk te begrijpen, „Watgiinu moet willen,quot; vervolgde Bucket, Snagsby nogmaals vriendelijk en als het wan\' geruststellend op de borst kloppende, „is. dat iedereen krijgt

wat hem van rn htswegc toekomt. Dat moet gij imriKTs willen?quot; — .Wel zeker,quot; antwoordt Snagsby knikkende. «Daarom dus. en tegelijk ten believe van een - noemt gij het in uw vak een klant of cliënt ? Het is m\\j ontschoten hoe mijn oom het noemde.quot; — „Ik zeg doorgaans maar klant,quot; antwoordt Snagsby „Gij hebt groot gelijk,quot; hervat Bucket, en schudt hem zeer vriendschappelijk de hand. „Daarom dus, en om tegelijk een goeden klant te believen, zijt ge bereid om met mij, in vertrouwen, naar T o in-A 11-A1 o n e\'s te gaan, en naderhand de geheele zaak gedekt te houden en er nooit iemand over te spraken. Dat is ten naastenbij uw voornemen, als ik u wel begrijp —— „Gij hebt gelijk, mijnheer, volkomen gelijk.quot; zegt Snags-b\\ „Hier is dan uw hoed,quot; herneemt zijn nieuwe vriend, die den hoed reeds zoo goed schijnt te kennen, alsof hij hem zelf gemaakt had; „en als gij klaar zijt, ben ik het ook.quot;

Zij verlaten Tulkinghorn, die, zonder dat zich renige kabbeling op do oppervlakte zijner onpeilbare diepten vertoont, zijn ouden wijn blijft zitten drinken, en gaan de straat op.

„Kent gij bij toeval ook iemand, een heel goed slag van een man, die Gridley heet?quot; zegt Bucket, bij manier van een vriendschappelijk ge-sprek aan te knoopen. „Neen,quot; antwoordt Snagsby, zich bedenkende. „Ik ken niemand van dien naam. Waarom?quot; — „Niets bijzonders,quot; zegt Bucket. „Maar hij helt;-ft zich een weinigje door zijn humeur laten foppen en tegen eenige fatsoenlijk\'\' lieden dreigementen gedaan; en nu houdt hij zich schuil voor oene dagvaarding, dio ik legen hem heb ~ hetgeen jammer is, dat een man van verstand ooit doen zon.quot;

\'11 rwijl zij voortwandeb-n, merkt Snagsby als iets nieuws op, dat /ijn metgezel, hoe snel zij ook voortstappen, toch op zekere onbeschryfe-lijke manier schijnt te loeren en te gluren;en ook. dat hij als zij links of rechts moeten omslaan. vaat voornemens veinst te zyn om recht door te stappen, en pas op het allerlaatste oogoiv blik een korten draai neemt. Nu en dan, als zij een politiedienaar op zijn post ontmoeten, merkt Hnagsby op, dat die man en zijn geleider als zij eikander naderen, eene vlaag van verstrooidheid krijgen, elkander geheel schijnen voorbij te /.jen en in de ledige ruimte staren. Enkele malen, wanneer mijnheel Bucket een halfwassen Jonkman achterop komt, met een blinken-den hoed op en eene stijl\'gekrulde haarlok plat aan elke zijde van het hoofd, raakt jiij hem, bijna zonder naar hem te zien, evt n met zijn gt;iquot;k aan, waarop de Jonkman omkijkt en dadelijk verdwijnt Meestal kijkt mijnheer Bucket maar in het algemeen rond, met een gezicht, dat. zoo wlt; i nig verandert, als de groote trouwring aan zijnen pink, ol\' de speld, nu t een zeer kleinen diamant in eene groote kas. die hij voor de borst draagt.

Wanneer zij eindelijk aan T o m-A 11-A 1 o n e\'s komen, blijft Bucket op den hoek even staan, j neemt van den constable, die daar op de wacht staat, een brandend lantaarntje over, en laat dezen man, die nog zijn eigen lantaarntje draagt, medegaan. Tusschen zijn twee geleiders stapt Snagsby voort op het midden eener gruwelijke straat, zonder licht of lucht, zonder | riool, met diepe plassen van zwarte modder en \\ stinkend water hoewel elders de straten droog | zijn en waar zulke dingen te zien en te ruiken | zijn, dat hij, die al zijn leven in L o n d e n heeft ! gewoond, zijne zinnen niet kan gelooven. Op deze j straat met hare puinhoopen komen nog andere [ straten en stegen uit, zoo afschuwelijk, datSnags- : by naar ziel en lichaam begint te walgen en het ! hem te moede is, alsof hij ieder oogenblik in den helschen poel verzonk.

„Ga hier een beetje op zij, mijnheer Snagsby,quot; zegt Bucket, bij het naderen eener armoedige soort van palankijn, door een luidruchtigen troep menschen omringd. „Daar komt de rotkoorts de straat door.quot;

Terwijl de onzichtbare ellendeling wordt voorbijgedragen, blijft de volkshoop, het voorwerp verlatende, dat eerst de aandacht had getrokken, gelijk een drom van afschuwelijke men-schengezichten om de drie vreemdelingen dwarrelen, verdwijnt dan in steegjes en achter bouwvallige muren, en blijft, nu en dan een waarschuwend geschreeuw of gefluit latende hooren, om hen heen gieren zoolang zij in de straat zijn.

„Zijn dat de koortsige huizen, Darby ?quot; vraagt Bucket koeltjes, terwijl hij het licht van zijn lantaarntje op eene rij stinkendebouwvallen laat schijnen.

Darbv antwoordt, dat zij allen koortsig zijn, en bericht verder, dat in allen, maanden aan maanden, de menscheu bij dozijnen ziek zijn geworden en dood of stervend zijn weggedragen. Weder voortgaand». maakt Bucket tegen Snagsby de aanmerking, dat hij er uitziet alsof hij niet recht wel was. waarop Snagsby antwoordt, dat het hern is alsof hij in die akelige lucht geen adem kan halen

Er wordt in verschillende huizen navraag gedaan naar een Jongen, die Jo moet heeten. Daar weinige menschen in T o m-A 1 1-A 1 o n e\'s bij eenige christelijke aanduiding bekend zijn, moet Snagsby gedurige wedervragen beantwoorden of hij den Kolonel, den Ruigoor, den Langbeen, den Baksteen of iemand anders meent. Snagsby geeft nogmaals en nogmaals eene beschrijving van den. bedoelden knaap. Men is het niet eens over het origineel zijner schilderij. Sommigen denken, dat het de Ruigoor moet zijn, anderen zi ggen de Baksteen. De Kolonel wordt opgezocht, maar gelijkt niet. het minste naar den bedoelden. Telkens wanneet Snagsby en zijne geleiders blijven stilstaan .komtde volk.sdrom op hen toestroo-men en stuwt uit hare walgelijke diepten een ge-

dienstigen raad naar Bucket op. Wanneer zij zich bewegen, en de geduchte lantaarnlichtjes rond-flikkeren, verdwijnt de drom weder, en blijft gelijk te voren, achter de muren enpuinhoopen om hen neen dwalen.

Eindelijk vindt men een logies, waarde Taaie des nachts slaapt, en men vermoedt, dat die Taaie wel Jo zou kunnen zijn, Eene woordenwisseling tusschen Snagsby en de eigenares van het huis een dronken gezicht in zwarte doeken gemoffeld, dat uit een hoop vodden op den vloer van een hondenhok, dat hare slaapkamer is, komt opkijken strekt om dit vermoeden te versterken. De Taaie is naar den dokter om eene flesch medicijn voor eene zieke vrouw te halen, maar zal spoedig terugkomen,

„En wie hebben wij hier van avond?quot; zegt Bucket, terwijl hij eene andere deur opent gt; n hot licht van zijn lantaarntje laat binnenschij-nen, „Twee dronken mannen? En twee vrouwen ? De mannen kunnen van nacht geen kwaad;quot; en daarmede nam hij den slapenden een voor een den arm van het gezicht om hen aan tu zien, „Zijn dat uwe mannen, vrouwtjes?quot; - „Ja, mijnheer,quot; antwoordt eene der vrouwen. ,Steenbakkers, niet waar ?quot; — „Ja mijnheer,\' — „Wat doet gij hier ? Gij behoort toch niet in Lon d *■ n thuis.quot; „Neen, mijnheer. Wij behooren in Hertfordshire,quot; - „Waaromtrentin Hertfordshire?quot; „Saint Albans.quot; „Te voet hier naar toe gesukkeld?quot; — „Wij zijn gisteren hier gekomen. Daar bij ons is tegenwoordig geen werk; maar het helpt ons nog niet veel, dat wij hier gekomen zyn, en ik geloof niet, dat wij het er beter door zullen krijgen.quot; „Dat is de manier niet om het beter te krijgen,quot; zegt Bucket, omkijkende naar den kant der bewuste-looze gedaanten op den grond. „Neen waarlijk niet,quot; antwoordt de vrouw met een zucht, „Jenny en ik weten dat maar al te wel.quot;

De kamer, hoewel twee of drie voet hooger dan de deur, is toch zoo laag, dat de langste, der bezoekers mot zijn hoofd do zwart berookt e zoldering zou aanraken, als hij rechtop stond. Alle zinnen worden hier onaangenaam aangedaan; zelfs de gemeene kaars brandt bleek on flauw in de vuile lucht. Er staan een paar ban ken, en eene hoogere bank, dilt; tot tafel dient. De mannen liggen te slapen, waar z(j neergetui-meld zijn, maar de vrouwen zitten by do kaars. In den arm der vrouw, die gesproken heeft, ligt een nog zeer jong kind.

„Hoe oud is dat schepseltje wel ?quot; zegt Bucket, „lift ziet eruit alsof het pas gisteren ter wereld was gekomen.quot; Hij zegt dit op Volstrek! geen ruwen toon; en terwyl hy zijn licht zachtjes op het wichtje laat schijnen, moet Snagsby, hij weet niet hoe, aan een ander kind, met licht omschenen, denken, dat hij op schilderijen heeft ge zien.

„Hij is nog geen drie weken oud, mijnheer,quot; zegt de vrouw. „Is Int uw kind?quot; — „Ja,quot;

De andere vrouw, die eroverheen gebogen was toen zij binnenkwamen, bukt wederom en kust het zooals het daar ligt te slapen,

„Gij schijnt er evenveel van te houden alsof gij zelf de moeder waart,quot; zegt Bucket, —■ „Ik I ben ook moeder geweest, mijnheer, van zulk een kindje, dat gestorven is,quot; „Och Jenny, Jenny,quot; zegt de andere vrouw tot haar; „beter zoo. Veel beter dood dan levend om aan te denken, Jenny, Veel beter.quot; „Wel, vrouw,quot; herneemt Bucket op straffen toon, „gij zijt toch zoo Onnatuurlijk niet, hoop ik, dat gij uw eigen kind dood wenscht.quot;

- „God weet, dat gij de waarheid spreekt, mijnheer,quot; antwoordt de vrouw, „Ik ben zoo onnatuurlijk niet. Ik zou het tegen den dood verdedigen, met mijn eigen leven, als ik dit kon; zoo trouw als de mooiste dame,quot; „Praat dan niet op zulk eene verkeerde manier,quot; zegt Bucket, wederom verzacht. „Waarom doet gedat?quot;-„Het komt mij maar in het hoofd, mijnheer,quot; antwoordt de vrouw, „als ik het kind zoo zie liggen. Als het nu eens nooit weer mijest wakker worden, zoudt ge denken, dat ik razend was, zoo zou ik te werk gaan; dat weet ik wel. Ik was bij Jenny toen zij het hare verloor was ik niet, Jenny? en ik weet hoe bedroefd zij was. Maar zie hier eens nmd. Zie ei ns naar hen;quot;

met een blik naar de slapers op den grond. „Zie den jongen eens aan, naar wien gij wacht, en die uitgegaan is om mij een goeden dienst te doen. Denk aan do kinderen,met wie gij door uw post zoo dikwijls te doen krijgt en die gij ziet groot worden.quot; ./Welnu.quot; zegt Bucket, „breng hem maar ordentelijk groot, dan zal hij een troost voor u zijnen voor u zorgen als gij oud wordt.quot; — „Ik zal er mijn uiterste best toe doen,quot; antwoordt z\\j, hare oogen afvegende, „Maar van avond ben ik moo on voel weer koorts, en zoo zal ik te denken aan alles, dat hem in den weg zal zijn. Mijn man zal er tegen zijn, en hij zal geslagen worden, on mij zien slaan en bang worden om naar huis te komen en misschien in het wildrondloopen. Al werk ik nog zooveel en nog zoo hard voor hem, er is niemand om mij te helpen; en als hij slecht mocht uit vallen, in spi jt van al wat ik doen kan, en de tijd dan kwam, dat ik bij hem zat in zijn slaap, zoo verhard on veranderd, is het dan niet haast zeker, dat ik aan hem denken zal zooals hij nu in mijn schoot ligt, en wenschen, dat hij gestorven was, gelijk Jenny\'s kind gestorven is?\' .Kom, komIquot; zegt Jenny. „Gij Zijt moe en ziek, Lizzy. Laat ik hem overnemen,quot; Dit doende v« rschnift zij de kleeding der moeder. maar stri jkt dio snel weder over di gekwetste en gekneusde borst heen, waartegen het wichtje heeft gelegen.

„Het is mijn dood kind,quot; zegt Jenny, .dat mij dit kind zoo doet lief hebben, en het is mijn dood kind ook, dat haar dit z/m\'i doet liefhebben, dat zij er aan moet denken hoe het haar zou

kunnen ontnomen worden. Terwijl zij dat denkt, denk ik welke schatten ik geven zou, om mijn lieveling terug te hebben. Maar wij meenen hetzelfde als wij het maar wisten te zeggen; dat doen wij twee moeders in onze arme harten.quot;

Terwijl Snaasby zijn neus snuit en zijn me delijdend kuchje kucht, hoort men buiten een voet stap. Bucket laat zijn licht naar dr deur schijnen en zegt tot Snagsby_: , Wel, wat zegt gij nu van den Taaie? Is hij het?quot; ,Datis.To:ⁿ zegt Snagsby.

Jo staat verbaasd in den lichtkring, gelijk eene groteske figuur in e\'-ne tooverlantaren, en beeft bij de gedachte, dat bij tegen de wet zal gezondigd hebben door niet ver genoeg weg te loepen. Daar Snagsby hem echter de troostrijke verze-kering geeft: ,ilet is maar om een karreweitje, Jo, waarvoor gij betaald zult worden,quot; herstelt bij zich;en nadat Bucket hem huiten de kamer heeft genomen om alleen met hem te spreken, Vertelt hij. hoewel hy nog buiten adem is, alles wat men van hein weten wil.

„Ik heb don jongen al uitgehoord,quot; zegt Bucket, terugkomende, .en hij is de rechte. En nu, mijnheer snagsby, zijn wij voor u gereed.quot;

Kei -t moet Jo nog zijne taak van welwillendheid voltooien, door de medici jn, dii hij gehaald heeft, over te geven, hetgeen hij doet met de laconische, mond\' linge aanwijzing, „dat alles dadelijk moet worden ingenomen.quot; Ten tweede moet Snagsby e,-ne halve kroon, zijn gewoon universeel middel tegen eene oneindige verscheidenheid van kwalen, op de tafel leggen. Ten derdf moet Buek\' ! Jo bij dt-n arm vatten, een weinig boven den elleboog, en zoo voor zich uit duwen; daar zonder deze ■•ereoionie een jongen van dat soort onmogelijk naar L i n c oln\'^ inn Fields kon gebracht worden. Dit alles gedaan zijnde, wensehen zij de vrouwen goeden avond en stappen wederom de donkere vuile straat op.

Langs dezelfde walgelijke paden, waarmede zij in dien put zijn afgedaald, komen zij er nu lang-/. unerhand weder uit; terwijl dezelfde troop Hui-ten de en loerende om hen Ie • n dwarrelt, totdat zi aan den rand des afgronds komen, waar men Darby ie-t lantarentje teruggeeft. Hif-rkeert de drom. g lijk oen troep\'gevangene duiveloi;. gillende en krijs^hende terug en laat zich niet meer zien. Men stapt i-n rijdt nu door lt;ie ^(dinonei e en frissrhere sti ati-n, naar Hnagsby\'s meening nooit zoo gehoon en friseti als nu. tot mende deur van Tulkinghorn bereikt.

\'I erwi.il men de donkere t rap opklimt (daar de kamers van Tulkinghorn op de tweede verdieping zijn), zegt BiKket, dat hij den sleutel der buitendeur in zijn zak heeft en men dus niet be hoeft te schellen-. Voor een man, zoo handig in de meeste dingen van dien aard, gebruikt Burket veel tijd om de deur te openen en maakt hij ook tamelijk veel leven. Het is wel mogelijk, dat hij dit doet om te w i irschuwen.

Hoe dit zij, men komt eindelijk op het portaal, waar eene lamp brandt, en zoo in Tulking-horn\'s gewone kamer die kamer, waarhij van avond zijn ouden wijn zat te drinken. Hij is daar nu niet, maar zijne twee ouderwetsche kandelaren zijn er toch ; en de kamer is tamelijk licht.

Bucket, die Jo nog behoorlijk vasthoudt en, naar het Snagsby voorkomt, een onbeperkt getal oogen schijnt te bezitten, gaat een eindje de kamer in. totdat Jo verschrikt blijft stilstaan.

..Wat scheelt er aan?quot; vraagt Bucket fluisterend. „Daar is zijlquot; roept Jo. „Wie ?quot; -„De dame,quot;

Eene dicht gesluierde vrouwelijke gedaante staat in het midden der kamer, vlak in het licht. Zij is stil en onbeweeglijk, en hoewel naar de binnenkomenden toegekeerd, schijnt zij niet op hen te letten, maar blijft als een standbeeld staan. „/eg mij nu eens,quot; zegt Bucket hardop, „hoe gij weet, dat dit die dame is.quot; ,Ik ken de voile,quot; antwoordt Jo. de gedaante aanstarende, „en den hoed, en de japon.quot; „Pas op, dat gij goed weet wat gij zegt,quot; hervat Bucket, scherp op hem lettende, „kijk nog eens.quot; „Ik kijk al zoo hard als ik kijken kan.quot; zegt Jo, wien de oog»-11 uit het hoofd puilen, „en daar is de voile, de hoed en de japon,quot; , ICn hoe met die ringen, waarvan ge mij gezegd hebt?quot; vraagt Bucket „Die moeten daar zitten en o zoo flikkeren.quot; zegt Jo, met de vingers zijner linkerhand over de knokkels zijner rechter wrijvende, zonder zijne oogen van de gedaante aft e wenden.

De gedaante trekt den rechterhandschoen uit en laat de hand zien.

„Wat zegt ge nu daarvan?quot; vraagt Bucket.

Jo schudt zijn hoofd. Die ringen gelijken er lang niet naar, en de hand ook niet.

„Wat praat ge nu?quot; zegt Bucket; maar blijkbaar is hij zeer in zijn schik. „De hand was vi el blanker vee] fijner, en veel kleiner,quot; ant ■ woordt Jo, „Gij zult mij straks nog zeggen, dat ik mijne eigene moeder ben,quot; laat Bucket hierop volgen. „Zoudt gij de stem van die dame nog kennen?quot; „Ik denk wel van ja,quot; antwoordt Jo.

De gedaante spreekt: .Klonk die stem zooals deze. Ik zal spreken zoolang als gij wilt, als ge nog nier zeker zijt. Was het deze stem of maar eenigszins deze stem?quot;

Jo kijkt Bucket verslagen aan. „(leheel niet.\'

., Waarom hebt gij dan gezegd, dat dit de darm was \'quot; hervat Bucket, naar de gedaante wijzende.

„Omdat,quot; zegt Jo, en kijkt zeer v rbijsterd, maar zonder ( enigszins aan het wankelen te ge raken. „omdat dat daar de voile, de hoed en de japon is. /ij is het en zij is het toch niet. Maar dat daar is de voile, do hoed en de japon, en zij draagt ze op dezelfde manier als toen, en ha re lengte is ook eveneens als toen z\'u mij een -inv\' i\' in gaf.quot; „Wel,quot; zegt Bucket losweg, .wij zijn met u niet veel gevorderd. Maar hier

zijn toch vijf schellingen voor u. Pas op hoe gij ze verteert, en maak, dat gij er niet door in moeite komt.quot; Bucket lelt de schellingen tersluiks van de eene hand in de andere — dit is eene manier, die hij zich zoo heeft aangewend, stopt ze op een hoopje den jongen in de hand en brengt hem de deur uit, terwijl Snagsby, onder deze geheimzinnige omstandigheden lang niet op zijn gemak, met de gesluierde gedaante alleen blijft. Doch zoodra Tulkinghorn de kame r binnenkomt wordt de voile opgeslagen, en vertoonen zich de trekken eener Frangaise, die er tamelijk goed uitziet, hoewel de uitdrukking van haar gelaat wel wat scherp is, „ Wel bedankt, mademoiselle flor-tense,quot; zegt Tulkinghorn met zijne gewone gelijkmoedigheid. „Ik zal u geenu verdere moeite meer geven met die kleine weddenschap.quot; „Gij zult wel zoo vriendelijk zijn om te onthouden, mijnheer, dat ik op het oogenblik niét geplaatst ben?\' zegt mademoiselle. „Zekerlijk, zekerlijk.quot; — , En mij de gunst verleenen Van uwe hooggachte recommandatie?quot; ,, W aar ik maar kan, mademoiselle Hortense.quot; —- „Een woord van mijnheer Tulkinghorn heeft zooveel invloed.quot;

„Ik zal het niet vergeten, mademoiselle.\'\' „Ontvang de verzekering mijner innige dankbaarheid, mijnheer.quot; „Goedeiinacht.quot;

Mademoiselle gaat met aangeborene gratie de deur uit; en Bucket, die in geval van nood evengoed voor ceremoniemeester als voor iets anders kan spelen, helpt haar, niet zonder galanterie, de trap af.

„Welnu, Bucket?quot; zegt Tulkinghorn bij zijne terugkomst. — , Het komt alles uit zooals ik gezegd heb, mijnheer. Er is geen twijfel aan of het was de andere met de kleuren van deze. De jongen had gelijk in de kleuren en alles. Mijnheer Snagsby, ik heb u als een man beloofd, dat hij goed en wel weer zou heengaan./eg nu eens of het zooniet was.\' „(üj hebt uw woord gehouden, mynheer,* antwoordt Snagsby; „en als ik verder niet van dienst kan zyn, mijnheer Tulkinghorn, geloof ik, daar mijn vrouwtje ongi rust zal worden ....quot; „Wel bedankt,Snagsby,

niets vorder noodig,quot; antwoordt Tulkinghorn. „Ik ben u zeer verplicht, voor do moeite, die gij reeds genomen hebt.quot; „G-eeno moeite, mijnheer. Ik wensch u goedenavond.quot; „Weetge wel, mijnheer Snagsby,quot; zegt Bucket, die hem de deur uitlaat en nogmaals en nogmaals de hand geeft, „wal. mij van u bevalt, is, dat. gij een man zijt, die zich nooit laat uithooren dat zijt gij immers? Als gij ééns weet, dat gij iets hebt afgedaan, steh gij het ook uit uw hoofd, en daarmee is het uit zoo doetgij immers?quot; ..Dat is zekerlijk wat ik poog te doen, mijnheer,quot; antwoordt Snagsby. „Neen, nu schat gij u zeiven niet hoog genoeg. Dat is niet wat gij poogt t( doen,quot; zegt Bucket, hem nog eens allervriendelijkst de hand drukkende, „maar wat gij doet.

En dat is het wat ik bij een man in uw vak zoo hoog acht.quot;

Snagsby geeft een voegzaam antwoord, en gaat huiswaarts, zoo verbijsterd door de gebeurtenissen van dien avond, dat hij twijfelt of hij wel wakker is, twijfelt aan het werkelijk bestaan der straten, die hij doorgaat, twijfelt aan de werkelijkheid der maan, die boven hem schijnt. Weldra wordt hij in al deze opzichten gerustgesteld dooi\' de onbetwistbare werkelijkheid van juffrouw Snagsby, die met haar hoofd in een volmaakten bijenkorf van papillotten, met eene nachtmuts bekroond, naar hem zit te wachten ; die Gusta naar het politiebureau heeft gezonden met officieel bericht, dat haar echtgenoot te zoek is geraakt, en die. in de laatste twee uren, met de grootste staatsie alle graden van bezwijming heeft doorloopen. Maar, gelijk de goede vrouw met treurige aandoening zegt, zij krijgt er veel dank voor.

XXIII.

KSTHKIt\'s V Kil HAAI-.

Na zes vermakelijke weken kwamen wij van mijnheel Boythorn weder naar huis. Dikwijls waren wij in hot park en in het bosch, en zelden gingen wij het huisje voot bij, waar wij ge schuild hadden, zonder eens in te kijken om een praatje met de vrouw te maken; maar Lady Dedlock zagen wij niet meer, behalve des zondags in de kerk. Er waren gasten op Kastanje-Hof; en hoewel verscheidene schoone gezichtjes haar omringden, bleef haar gelaat dénzelfdeu invloed op mij uitoefenen als in het eerst. I k weet zelfs nu nóg niet of die invloed smarteiyk of aangenaam was; of hij mij aantrok of voor liaar d\' ■ d terugdeinzen. Ik geloof, dat ik haar met zekere vrees bewonderde, en ik weet wel, dat in hargt; tegenwoordigheid mijne gedachten, gelijk zij de eerste maal hadden gedaan, altijd naar dal vroi ■ gere tijdperk van mijn leven wegdwaalden.

Op meer dan een dezer zondagen verbeeldde ik mi j. dat ik voor deze dame het zelfde was, wat zij op zulk eene onverklaarbare manier voor mi; was ik meen, dat ik hare gedachten verwarde, gelijk zij de mijne deed, hoewel op eene verslt; bil lende wijs. Maar wanneer ik lei sluiks •■en Mik naar haar wierp, en haar zoo bedaard, zoo schro-meli jk ver van mij af en zoo ongenaakbaar zag zitten, bogn-ep ik, dat dit eene dwaze zwakheid was. Ik gevoelde zelfs wel, da.t de geheele toe stand van mijn gemoed met betn kking tot haar iets zwaks en onredelijks was. en poogde er zooveel ik maar kon tegen te redeneeren.

Een voorval, dat nog plaats had eer wij hot huis van niijnheer Boythorn verlieten, zal ik 1quot; sl hier kunnen vermelden.

Ik wandelde met Ada iu den tuin, toen mij

gezegd werd, dat er iemand was, die mij verlangde te spreken. Naar het ontbijt vertrek gaande, waar die persoon mij wachtte, bevond ik. dat het de Franse he kamenier was, welke op dien dag, toen het zoo zwaar onweerde, hare schoenen had uitgedaan en door het natte gras had geloopen

„Mademoiselle.quot; begon zij, mij strak met hare al te scherpe oogen aanziende, hoewel zij anders een tamelijk innemend voorkomen had, en noch met vrijpostigheid, noch met slaal\'sche onderdanigheid sprak: „ik heb eene groote vrijheid genomen met zoo maar hier te komen, maar gij zult dat wel wrschoonen, daar gij zoo vriendelijk zijt.quot; „\'lij behoeft u niet te verontschuldigen,quot; antwoordde ik, „als ge mij wenscht te spreken.quot; „Dat is mijn verlan^n, mademoiselle. Duizendmaal dank voor het verlof. Ik heb dus vrijheid om te spreken, niet waar?\'zeide zij, op een snelhai natuurlijken trant, „Zekerlijk,quot; zeide ik. „Mademoiselle, gij zijt zoo vriendelijk. Luister dan, .als het u belieft. Ik hel) mylady verlaten. Wij konden niet met elkander terecht. Mylady is zoo trotsch, zoo erg trotsch. Verschooning. mademoiselle, gij hebt gelijk.quot; Hare schranderheid deed haar begrijpen wat ik misschien terstond zon gezegd hebben, en nu nog maar gedacht had. „liet past mij niet hierover mylady te komen klagen. Maar ik zeg, dat zij zoo trotsch, zoo erg trotsch is. Ik zal geen woord mé\' r zeggen. Dat weet de hoele wereld.\'\' „lt;fa voort, als hetn belieft,\' zeide ik. „Voorzeker, mademoiselle, ik ben dankbaar voor uwe beleefdheid. Mademoiselle, ik heb ei n onuitsprekelijk verlangen om in dienst te komen bij eene jonge dame, die goed, verstandig en schoon is. (rij zijl goed, verstandig en .schoon als een engel. O, kon ik de eer heb-beti van uw-• bediende te zijn!\'\' „Het. spijt mij,quot; besjnn ik. „Zend mij niet zoo spoedig heen, mademoiselle!quot; Terwijl zll dit zeide, trok zij onwillekeurig hare fraaie, zwarte wenkbrauwen samen. „Laat ik hopen; een oogenblikl Mademoiselle. ik weet, dat deze dienst stiller zou zijn dan dien ik V\'-rlateu heb. Welnu, dat wensch ik. Ik weet, dat deze minder Voornaam zou zijn dan dien ik verlaten heb. Welnu, dat wensch ik. Ik weet, dat ik hier minder salaris zou hebben, (ioed. Ik b\'ii er mee tevreden.\' „Ik verzeker u,\' zeide ik, schrikkende van de gedachte om zulk eene bediende te hebben, „dat ik geene kamenier houd,.,.quot; „O, mademoiselle, waarom niet? Waarom niet, als gij er eene kunt krijgen, die u zoo toegewijd zon zijn? Die zoo verrukt zou zijn, als zij n maar mocht dienen ; die zoo trouw, zoo ijverig zou zijn, alt ijd. M id\'moisell\' . ik wnsch met al mijn hart u te dienen, .spn-\'-k nu maar niet van geld. Neem mij gelijk ik ben. Voor niet.quot;

/aj sprak met zulk lt; en zonderlingen ernst, dat ik achteruitschoof, bijna bevreesd voor haar

Zonder dat zij in haar ijver hierop scheen te letten, bleef zij bij mij aandringen. Zij sprak snel en met eene gesmoorde stem, hoewel altijd met zekere sierlijkheid en welgemanierdheid.

„Mademoiselle, ik kom uit het zuiden, waar . men vurig Is, waar men sterk bemint en haat. | Mylady was te trotsch voor mij; ik was te trotsch voor haar. Dat is gedaan — voorbij — ten einde! i Neem mij in uw dienst, en ik zal u goed dienen. Ik zal meer voor u doen dan gij u nu kunt verbeelden. St! Mademoiselle, ik zal - maar daarvan wil ik niet spreken; ik zal alles doen wat | mij maar mogelijk is, in alle dingen. Als gij mijn j dienst aanneemt, zal het u niet berouwen. Mademoiselle, het zal u niet berouwen, en ik zal i u goed dienen. Gij weet niet hoe goed!\'

Toen zij mij stond aan te staren, terwijl ik | haar verklaarde hoe onmogelijk het rnij was haar in mijn dienst te nemen, (zonder dat ik het noodig achtte er bij te voegen, hoe weinig ik mij daartoe ! geneigd gevoelde) nam haar gezicht iets zoo dreigends aan, dat ik mij verbeeldde eene van die vrouwen voor mij te hebben, welke men te F a- i rijs onder het schrikbewind op de straten zag. i Zij hoorde mij aan zonder mij in de rede te vallen, en zeide toen, met haar aardig accent en hare zachtste stem:

„Welnu, mademoiselle, ik heb dus mijn antwoord! Het spijt mij. Maar ik moet elders heen- i gaan, en zoeken wat ik hier niet gevonden heb. ! Wilt gij zoo goed zijn mij uwe hand te laten kussen?quot;

Zij zag mij, toen zij die aannam, nog strak- | ker aan, en scheen bij die oogenblikkelijke aanraking ieder adertje, dat er aan te voelen was, op te merken.

„Ik vrees, dat ik u wel verbaasd heb, mademoiselle, op dien dag van den storm,\'zeide zij, toen zij reeds neeg om heen te gaan.

Ik moest bekennen, dat zij ons allen verbaasd had,

„Ik deed toen een eed, mademoiselle,\' zeide zij glimlachende, „en ik wilde hem in mijn gemoed prenten, om hem getrouwelijk te houden, j En dat zal ik. Adieu, mademoiselle!\'

Daarmede eindigde ons onderhoud, en ik was I zeer verheugd, dat het was afgeloopen. I k meende dat zij uit het dorp vertrok, want ik zag haar niet meer; en er viel niets meer voor om onze stille zomergenoegens te storen, totdat de zes weken om waren en wij weder naar huis gingen, gelijk ik daar reeds heb gezegd.

Toen en nog vele weken na dien tijd kwam Richard ons zeer getrouw bezoeken. Behalve dat hij (dken zaterdag of zondag overkwam en dan tot . maandag bleef, deed hij dikwijls onverwacht een ritje te paard, sleet den avond bij ons, en reed des anderen daags vroeg weder heen. Hij was zoo levendig als ooit en vertelde ons, dat | hij zeer vlijtig was; maar ik was toch bij mij ! zelve niet gerust over hem. Het kwam mij voor,

datzijno vlijt, eenegeheel verkeerde richting nam. Ik kon niet zien, dat zij tot iets voerde, dan om hem eene bedrieglijke hoop te doen opvatten ten opzichte van dat proces, dat reeds de verderfelijke oorzaak van zooveel smart en onheil was geweest. Hij was nu tot in het diepste van dat geheim doorgedrongen, zeide hij ons; en niets kon duidelijker wezen, dan dat het testament, volgens hetwelk hij en Ada ik weet niet hoeveel duizend pond zouden krijgen, ein-] delijk geldig zou moeten verklaard worden, in-i dien er in het Hof der Kanselarij nog gezond I verstand of rechtvaardigheid te vinden was

maar o, hoe geducht klonk dat indien mij • in de ooren en dat deze afloop niet lang meer j vertraagd kon worden. Hij drong zich zei ven I het bewijs hiervan op niet al de afgezaagde argumenten aan dien kant van het geschil, welke hij gelezen had; en elk daarvan deed hem nog | dieper in zijne verdwaasdheid verzinken. Hij was zelfs begonnen de zittingen van het Hof gen \'-| geld bij te wonen. Hij vertelde ons, hoe hij Juffrouw Plite daar dagelijks zag; hoe zij met elkander praatten, en hij haar kleine vriendelijkheden bewees; en hoe hij, terwijl hij om | haar lachte, haar toch in zijn hart beklaagde. Maar nooit dacht hij nooit, mijne arme, lieve, i zich zooveel belovende Richard, die toen voor zooveel geluk vatbaar was en zooveel betere dingen voor zich had — welk eene noodlottige koten er reeds gesmeed werd tusschen zijne I frissche jeugd en haar verwelkten ouderdom; | tusschen zijne vrije dartelende hoop en hare op, 1 gekooide vogeltjes, haar armoedig zolderkamertje en haar verbijsterden geest,

Ada had hem al te lief om hem veel te wan-i trouwen in iets, dat hij zeide of deed; en tnijn i voogd, hoewel hij dikwijls over den oostenwind | klaagde en meer dan gewoonlijk in de Brom-kamer zat te lezen, bewaarde het stilzwijgen over de geheele zaak. /00 kwam ik op de gedachte om, toen ik eens naar I.onde n ging om Caddy Jellyby, op hare uitnoodiging, te gaan opzoeken, Richard te vragen om mij aan het diligencekantoor af te halen, opdat wij eens met elkander konden praten. Ik vond hem daar : toen ik aankwam, en wij wandelden gearmd ¹ voort.

„Wel, Richard,quot; zeide ik, zoodra ik een ern-stigen toon kon aannemen, ,begint gij 1111 al beter op dreef te komen?quot; ,0 ja, melieve,quot; antwoordde Richard, ,lkbenwel tevreden.quot; „Maar op dreef?\' zeido ik. ,lIoc meeatgy dat, op dreef?quot; hervatte Richard, met zijn vrool ijken lach, „Op dreef in uw vak,quot; zeide ik, „O ja,quot; antwoordde Richard. „Ik ben wel tevreden.\' Dat hebt ge mij nog al eens gezegd, lieve Richard,\' „En gij vindt, dat dit geen antwoord is, niet waar? Nu mis seinen wel niet. Op dreef? (iij meent of ik al op eene vaste dreef kom?\' „Ja \' „Neen,

op eene vaste dreef ben ik eigenlijk nog niet.quot; antwoordde Richard, met bijzonderen nadruk op het woord ,vaste\', alsof daarin moeielijk-heid gelegen was, „want men kan niet op eene vaste dreef komen, zoolang die zaak nog niet op dreef is. Als ik die zaak zeg, meen ik natuurlijk het - verboden onderwerp.quot; , Denkt gij dan, dat die ooit op dreef zal komen?quot; „ Daar is geen de minste twijfel aan,quot; antwoordde Richard,

Wij stapten een eindje voor! zonder te spreken ; maar weldra sprak Richard mij op zijn gulsten en hartelijksten toon aldus aan:

„Lieve Esther, ik versta u wel, en ik wenschte, dat ik wat bestendiger van aard was. Ik meen niet wat mijne trouw aan Ada betreft, — want haar heb ik altijd lief — dagelijks liever maar trouw aan mij zeiven. Ik meen eigenlijk iets, dat ik niet best kan uitdrukken, maar gij zult het wel begrijpen. Als ik bestendiger van aard was geweest, zou ik mij of aan Badger of aan Kenge en Carboy hebben gehouden, en nu al bedaard en geregeld zijn geworden, en geene schulden hebben, en .,,,\' — ,11 e bt gij schulden, Richard?quot; — „Ja,quot; antwoordde Richard, „eenige kleintjes, melieve. En ik ben ook wat veel aan het biljarten en zoo al meer geweest, , Nu is het geheim er uit; en nu veracht gij mij, ! niet waar, Esther?quot; - „Dat weet gij wel beter,quot; zeide ik, — „(Jij zijt toegeutlijker voor mij dan ik dikwijls voor mij zeiven ben,quot; hervatte hij, „Och, lieve Esther, het is wel ongelukkig, | dat ik niet bestendiger ben, maar hoe kan ik dat wezen? Als gij in een onafgemaakt huls moest wonen, zoudt gij er niet op uw gemak ^: in kunnen gaan zitten; als gij veroordeeld waart, om alles wat ge mocht ondernemen, onvoltooid te laten, zoudt gij het moolelijk vinden u op iets toe te leggen; en dat is toch mijn ongelukkig geval. Ik ben in dien altijd onbeslisten rechtsgeleerden oorlog, mot al zijne kansen en afwisselingen, geboren, en dat begon mij al ■ ongeduldig en wispelturig te maken eer ik nog recht wist wat een proces was; dit is hoe langer hoe erger geworden; en nu denk ik somtijds, dat ik niet genoeg waard ben om mijn vertrouwelijk nichtje Ada tedurvenliefhebben,quot;

Wij waren op eene eenzame plaats ; hij hield 1 zijne hand voor zijne oogen en snikte toen hij dit zeide.

„O Richard,quot; zeide ik. „ontróer u zoo niet. Cij hebt een edel hart, en Ada\'s liefde zal u dagelijks meer barer waardig doen worden,quot; „Ik Weel, lieve Vl\'i elldin,quot; a II t WciOI\'dde i 1 i j, 1U i ju arm drukkende, „ik weet dat alles wel. Gij moot er niet op letten, dat ik wat week\', liaiilg ben, want ik heb dit, alles reeds lang op het gemoed gehad, en dikwijls heb ik er u van willen spreken, maar somtijds ontbrak het \\ mij aan gelegenheid en somtijds aan moed. Ik ! weet. wat de gedachte aan Ada voor mij doen

nioc.st; maar zij doet hot tocli niet. Ik ben zelfs daartoe te onrustig. Ik heb haar teeder lief; (iii toch benadeel ik haar eiken dag en ieder uur, door mij zelven te benadeelen. Maar het kan niet altijd duren. Wij zullen eindelijk aan de laatste procedures komen en een voor ons gunstig vonnis krijgen, en dan zult gij en Ada zien wat ik inderdaad wezen kan.quot;

Het had mij diep getroffen hem te hooren snikken en de tranen langs zijne vingers te zien druppelen; en toch had mij dit oneindig minder aangedaan dan de levendigheid der hoop, waarmede hij dit zeide.

„Ik heb de papieren goed bestudeerd, Esther, Ik heb er mij maanden lang in verdiept,quot; vervolgde hij, in een oogenblik zijne opgeruimdheid herkrijgende, „en gij kunt er op aan, dat wij zullen zegevieren. Spreekt men van nog jaren van vertraging, daaraan heeft het, dat weet de hemel, niet ontbroken, en des te grootor is de waarschijnlijkheid, dat wij de zaak spoedig tot een einde brengen; zij staat nu zelfs op de rol. Alles zal eindelijk goed uitkomen, en dan zult gij zien.quot;

Mij herinnerende, hoe hij zoo even de hoeren Kenge en Carboy op dezelfde lijn had geplaatst met mijnheer Badger, vroeg\' ik hem of hij voornemens was zich in 1, i n c o 1 n\'s I n n te laten inschrijven

,Daar alweder\' Ik ben het geheel niet voornemens, Esther,quot; antwoordde hij mot zichtbaren tegenzin. „Mij dunkt ik heb er genoeg van gehad. Nu ik als een galeiboef aan Jarn-dyce en Jarndyce heb gewerkt, is mijn dorst naar do rechtsgelooi hoid gelescht, en heb ik mij overtuigd, dat hot vak mij niet, zou bevallen. Bovendien, ik bevind, dat hot mij hoe langer hoe ongeduriger maakt, bestendig zoo op het tooneel van don strijd te blijven. Waaraan denkt gil dus.quot; vervolgde Richard, nu weder vertrouwelijk, „dat ik natuurlijk heb moeten denken ?quot; „Dat kan ik niet i uien,quot; zeide ik. „Kijk maar zoo ernstig niet,quot; hervatte Richard, „want het is het beste, dat ik doen kan, li\' ve Hsthor. daar bon ik zeker van Hot is niet, alsof ik oen beroep noOdig had, om geheel mijn loven bij to blijven. Dat procos moet aan oen eind komen, en dan bon ik bezorgd. Neen, ik beschouw het als een vak, dat door zijn aard moer of mindtr onrustig is, en daardoor wel gepast ik mag zeggen juist gepast is voor den toestand, waarin ik tijdelijk verkoor Wat is het nu, dat mij natuurlijk in gedachten moet komen ?quot;

Ik zag hern aan en schudde mijn hoofd.

„Wat anders dan de militaire dienst ?\'zeide Richard op don toon der volste overtuiging. „Ofllej. r worden /• idt ik. „Ofticier, na-luurhjk. \\l wat ik t,o doen heb is maar te maken, dal ik oene aanstelling krijg, en dan bon ik klaar,quot; zoido Ri\' hard.

Daarop betoogde hij mij, en bewees het door uitvoerige berekeningen in zijn zakboekje, dat indien hij bulten militairen dienst, zegge tweehonderd pond schuld had gemaakt en in een gelijk tijdperk als officier geheel geone schuld, \\ (hetgeen hij vast voornemens was) deze stap j tot oene bezuiniging van vierhonderd pond in een jaar, of van tweeduizend pond in de vier ■ jaren, moest voeren wat eene aanzienlijke som was. En toen sprak hij zoo oprecht en | wolmoenend van opoffering die hij bracht, door zich voor een tijd van Ada te verwijderen, en van den ernst, waarmede hij streefde — gelijk i hij in zijne gedachten altijd deed, dat weet ik ; zeker om hare liefde te vergelden en haar gt; geluk te verzekeren, en al het verkeerde, dat in hem was, te overwinnen en de bestendigheid in eigen persoon te worden, dat hij mij | het hart van weedom deed wogkrimpen. Want = ik dacht, hoe zou en moest dit atloopon, wan- | neer al de mannelijke eigenschappen van zijn karakter zoo spoedig en zoo zeker bedorven werden door do noodlottige smetstof, die alles, } waarop zij bleef ruston, verwoestte\'

Ik sprak tot Richard met al den ernst, dien i ik gevoelde, en al de hoop, die ik niet gevoelen kon, en bad hem, om Ada\'s wil, niet lan- | gor eenig vertrouwen in de Kanselarij tostellen, Tot al vvat ik zeide gaf Richard bereidwillig zijne toestemming; hij wilde, op zijne i luchtige manier, van hot Hof en al het andere \' afzien, en schilderde de vroolijkste taferoelen van hetgeen hij worden zou, als hij eons bestendig werd — helaas, wanneer eerst dat geduchte proces hem niet meer boeide! Wij haddon oen lang gesprek, maar hoofdzakelijk kwamen wij altijd daarop terug.

Eindelijk kwamen wij aan S o h o 8 q u a r e. waar Caddy Jcllyby op mij zou wachten, daar dit eene stille plek was, in do nabijheid van | N e w in a n-S t r o o t. Caddy was in den tuin | op het midden van het plein en kwam, toen ^; ik naderde, haastig naar buiten. Na eene vroo-lijke woordenwisseling liet Richard ons bij elkander.

„Prince hoeft oen leerling aan don overkant, Esther,quot; zeide Caddy, „en heeft don sleutel van I het hok voor ons gekregen. Als gij dus hier wat ■ met mij wilt rondwandelen, kunnen wij ons hier opsluiten, on kan ik u op mijn gemak vertollen wat do roden is. waarom ik uw goed en lief ge-zieht weer eens wenschte te zien.quot; ,71 eel good, lieve,quot; /.eido ik. „Hot zou niet beter kunnen zijn.quot;

Dus sloot Caddy, nadat zij hot goede lieve glt; zicht, gelijk zij hot noemde, een vriendelijk kneepje had gegeven, het hok, en begonnen wij zeer genoeglijk den tuin rond te wandelen.

„(lij moet weten, Esther,quot; zeide Caddy, die zoor in haar schik was mot dit vertrouwelijk praatje, „toen gij mij gezegd had, dat het ver-

keord was te gaan trouwen, zonder dat ma er van wist, of zelfs ma langer onkundig van ons engagement te laten -- hoewel ik niet geloof, dat ma veel om mij geeft, dat moet ik zeggen, hield ik het voor best aan Prince te vertellen hoe gij er over dacht. Vooreerst omdat ik gaarne alles wil doen wat gij mij zegt, en ten tweede omdat ik voor Prince geene geheimen heb.\' „Ik hoop, dat gij er tevreden mee was, Caddy?quot; „O lieve, ik verzeker u, hij zou tevreden zijn met alles wat ge maar zeggen kondt. (\'iij kunt ii niet verbeelden welk eene hooge meening hij van u heeft.quot; „Ei?quot; „Esther, het „ ITince, daar juffrouw Sumraerson . . . .quot; - „Ik hoop, dat gij niet juffrouw Summerson hebt gezegd?quot; - „Neen, dat deed ik ook niet,quot; riep Caddy, zelt;T in haar schik rn met i^jen allervroo-lijkst gezichtje. ,Ik zeide Esther.quot; Ikzeide tegen Prince; „Daar Esther stellig van die meening is, IT ince, en mij zoo heeft gezegd, en er altijd terugkomt als zij die lieve briefjes schrijft, ge mij zoo graag hoort voorlezen, ben ik geil ma de waarheid te ontdekken, wanneer gij m.iar goedvindt. En ik denk, Prince,quot; zeide

ik. „dat Esther denkt, dat het ook beter en oprechter zou zijn. en over het geheel fatsoenlijker

zou genoeg zijn om iodereeu, behalve mij, .ia-loersch te maken,quot; zeide Caddy, lachendeen haar hoofd schuddende, „maar ik ben er niet anders dan blij om, want gy zijt de eerste vriendin, die ik ooit gehad heb, en de beste vriendin, die ik ooit hebben kan, en niemand kan u naar mijn zin ooit te veel achten en liefhebben.quot; ,Op mijn woord, Caddy,quot; zeide ik. „gij zijf ook al in de algemeene sattieiizwering om mij in een goed humeur te houden. Welnu, lieve?quot; „ Wel, dat zal ik u zeugen,quot; antwoordde Caddy, innig vertrouwelijk beide handen kruiselings op mijn arm leggende. „Wij hebben er vrij lantr over gepraat, en zoo zeide ik tegen Prince;

zou staan, al- gij bij uw papa hetzelfde deedt.quot;quot; ,Ja, melicve,quot; zeide ik. .Zekerlijk denkt K.-thei er zoo over.quot; — „Dus had ik gelijk, ziet gelquot; riep Caddy uit. „Wel. dit maakte Prince toch heel angstig, niet omdat hij er in het minst aan twijfelde, maar omdat hij lu i gevoel van den ouden heer \'jftirveydrop zoo ontziet, en bang wa-, dal zijn papa van schrik zou stem n, of flauw vallen, of het zich op eene of andere ziel roerendf manier aantrekken, als hij zoo iets hoorde. Hij vreesde, dat de oude heer het voor onkinderlijk zou houden, en het hem eeualti groot en schok zou geven. Want gij weet wel. Esther, de oude heer Turveydrop is zulk een

welgemanierd man,quot; voegde Caddy er bij, „en zoo uiterst gevoelig.quot; ,1* iiij. liefje ? „O, buitengemeen gevoelig. Dat zegt I\'rince. Nu, dit hoeft mijn jongetje-lief ik had u die uitdrukking niet willen laten hooron, Esther,quot; zeide Caddy verontschuldigend en metquot; een hoogen blos op de wangen, „maar gewoonlijk noem ik Prince mijn jongentje-lief.quot;

Ik lachte; Caddy lachte insgelijks, bloosde nog eens en vervolgde:

., Dit heeft hom dus....quot; „Wien heeft hot, kindlief.quot; — „O gij plaaggeest!quot; zeide Caddy ; lachende,, terwijl haar bevallig gezichtje geheel on al gloeide. „Mijn jongetje lief, als ik dan | zeggen moet. Dit heeft hem eenige woken van i onrust veroorzaakt, en het hem van angst al

langer en langer doen uitstellen. Eindelijk zeide , i hij tegen mij: , Caddy, als juffrouw Summerson, van wie mijn vader zooveel werk maakt, kon i overgehaald worden om er bij te zijn. als ik ¹ van de zaak begon te spreken, dan dunkt mij, dat ik het zou kunnen doen.quot; Ik beloofde dus, dat ik het u eens vragen zou. En dan dacht ik ook,quot; vervolgde Caddy, mij met een blik vol hoop, maar toch schroomvallig aanziende, „als ttii daar niet tegen hadt. wilde ik u naderhand vragen om met mij naar ma te gaun. Dit is liet wat ik meende, toen ik in mijn briefje zeide, dat ik u eene groote gunst te verzoeken had. En als gij nu dacht ons die te kunnen toestaan, Esther, zouden wij beiden u zeer dankbaar zijn.quot;

.Laat eens zien, Caddy,quot; zeide ik en veinsde mij te bedenken. „Ik geloof, dat ik nog wol iets móeielijkers zou kunnen doen, als de nood drong. Ik ben voor u en het jongentje-lief gereed, zoo dra gij maar wilt.quot;

Caddy was geheel en al verrukt over mijn antwoord;\'want zij was, geloof ik, zoo gevoelig voor de minste vriendelijkheid of aanmoediging, als eenig teeder hart. dat ooit in deze wereld klopte, en nadat wij nog een paar malen den tuin waren rondgewandeld, terwijl zij een paar splinternieuwe handschoenen aantrok en zich nog zooveel mogelijk opknapte, om den mees-tei in welgemanierdheid zoo weinig schande aan te doen, als zij maar eenigszin- kon, gingen wij rechtstreeks naar N\' •• w rn a n-S t r e • t.

Prince was natuurlijk aan het les geven. Wij vonden hom bezig met eene juist niet veelbelovend\'- leerlinge een stug klein meisje, niet een norsch voorhoofd, eene grove stem e-n eene lustolooze ontevredene mama. die zeker niet beter gestemd Werd door de verwarring, waarin wij den leermeester brachten. Eindelijk kwam de les. na zooveel haspelens als maar mogelijk was. aan n ••inde; en toen het meisje van schoenen h id verwisseld, en haar wit jurkje onder een grooten omslagdoek was weggestopt, King •/.ij he«.-n Na eene korte voorloopige woordenwisseling Kin-¹/ it wij mijnheer Turveydrop opzoeken, wien wij, met zijn hoed en zijne handschoenen een groep vormende, als een model van ; welgemanierdheid, op de sofa in zijne eigene kamer vonden de eenige goede kamer in het geheele huis. Hij scheen zich, in de tusschen-poozen van een licht collation, op zijn gemak gekleed te hebben; zijn toiletkistje, borstels, en : zoo voort, alles van eene zeer elegante soort, waren nog niet weggeborgen.

„Vader, juffrouw Summerson; Juffrouw Jel-lybv.quot; „Zeer verheugd! Zeer vereerd !quot; zeide de heer Turveydrop, met eene zwierige buiging, opstaande. ,Vergun mij!quot; 11 ij zette stoelen. „Weest zoo goed om plaats te nemen!quot; Hij kuste de vingertoppen der linkerhand. „Huitengemeen verheugd!quot; Hij kneep zijne oogen dicht en liet de appels rondrollen. „Mijne stille woning wordt tot een paradijs.quot; Daarmede liet hij zich weder op de sofa zakken volmaakt gelijk de tweede gentleman van E u r o p a. „Wederom vindt gij ons, juffrouw Summerson,quot; zeide hij, ,te midden van onze kunstjes om te polijsten. Wederom komt de schoone sekse ons aansporen en beloonen door de gunst harer beminnelijke tegenwoordigheid. Het is al veel in dezen tijd (want het zijn lang de dagen niet moer van zijne koninklijke hoogheid den prins-regent mijn beschermheer, als ik mij vermeten mag zoo te spreken) te ondervinden, dat de welgemanierdheid niet geheel en al door handwerkslieden met voeten wordt getreden. Dat zij zich nog in den glimlach der schoonheid kan koes-i teren, mejuffrouw.quot;

Ik zeide niets, hetgeen ik voor een voegzaam antwoord hield; en hij nam een snuifje.

„Mijn waarde zoon,quot; zeide de heer Turveydrop. „Gij hebt vier scholen dezen namiddag. Ik zou u een haastig boterhammetje recomman-deeren.quot; „Wel verplicht, vader,quot; antwoordde Prince. „Ik zal zorgen op mijn tijd te passen, j Mijn waarde vader, mag ik u verzoeken uw gemoed voor te bereiden op iets, dat ik wensch te zeggen?\' , Goede hemel!quot; riep het model van welgemanierdheid bleek en ontsteld uit, toen I\'rince en Caddy zich hand aan hand voor hem nederbogen. „Wat is dit? Is dit waanzin? Of wat is het?quot; - „Vader,quot; antwoordde Prince met groote onderdanigheid, „ik bemin deze jonge dame en wij zijn geëngageerd.\' „Geëngageerd!\'\' riep de heer Turveydrop uit, liet zich op de sofa achteroverzakken en hield zijne hand voor zijne bogen, als om dit schouwspel niet te zien, „Een dolk op mijn hart gemunt, door mijn eigen kind!\' — „WIJ zijn reeds eeni-g\'-n tijd geëngageerd geweest, vader,quot; stamelde Prince, „en toen juffrouw Summerson daarvan hoorde raadde zij ons, dat wij er u kennis van zouden geven, en was zoo vriendelijk van wel bij deze gelegenheid tegenwoordig te willen zijn. Juffrouw Jellyby is eene jonge dame, die den diepsten eerbied voor u koestert, vader.quot;

De heer Turveydcoj) slaakte nui kermenden zucht.

„Meen. zoo niet, zoo niet, vader,quot; smeekte zijn zoon. .Juffrouw Jeliyby is eene jonge dame, die den diepsten eerbied voor u koestert, en ons eerste verlangen is voor uw gemak en genoegen te zorgen.quot;

De heer Turveydrop snikte.

„Och neen, vader, zoo niet!quot; riep zijn zoon.

— „Knaap,* zeide de heer Turveydrop, „het is gelukkig, dat uwe zalige moedor voor dit leed is bewaard gebleven. Stoot toe, en spaar niet. Stoot toe. stoot toe!quot; „Och neen, vader, spivek zoo niet,\' bad Prince met tranen; „dat gaat mij aan het hart. Ik verzeker u. vader, dat het onze eerste wensch en ons ernstig voornemen is, voor uw gemak en genoegen te zor gen. Caroline en ik vergeten onzen plicht niet

- wat mijn plicht is, is ook Caroline\'s plicht, gelijk wij elkander dikwijls gezegd hebben

en met uwe goedkeuring en toestemming, vader, zullen wij er ons aan toewijden om u het leven aangenaam temaken.quot; , Stoot toe!\'prevelde Turveydrop, „Stoot tóe!quot;

Maar hij scheen toch ook te luisteren, naar mij dacht.

„Mijn waarde vader,quot; hervatte Prince, „wij weten wel aan welke kleine gemakken gij gewoon zijt en waar gij recht op hebt; en het zal altijd ons streven en onze trots wezen om daarvoor boven alles te zorgen. Indien gij ons met uwe goedkeuring en toestemming wilt zegenen, vader, zullen wij aan geen trouwen denken voordat u dit volkomen aangenaam is; en wanneer wij getrouwd zijn, zullen wij u natuurlijk tot onze eerste zorg maken. Gij moet hier altijd heer en meester blijven, vader; en wij gevoelen hoe onnatuurlijk het van ons zijn zou. als wij dit niet wilden weten, of als wij ons niet alle mogelijke moeite gaven, om u te behagen.quot;

De heer Turveydrop had een zwaren inner-lyken strijd door te staan. Hij kwam weder overeind op de sofa, en zat daar, met over zijne stijve das opgebolde wangen, als een smaakvol model van welgemanierd vaderlijk gevoel.

.Mijn zoon!quot; zeide de heer Turveydrop. „Mijne kinderen! Ik kan uwe gebeden niet wederstaan. We est gelukkig!quot;

De goedertierenheid, waarmede hij zijne aanstaande schoondochter ophief en zijn zoon de hand toestak (welke deze met liefderijken eerbied en dankbaarheid kuste), was iets om over versteld te staan.

„Mijne kinderen,quot; zeide de heer Turveydrop, vaderlijk zijn linkerarm om Caddy, die nu naast hem zat, heenslaande en zijne rechterhand sierlijk op zijne heup zettende. „Mijn zoon en dochter, uw geluk zal mijne zorg wezen. Ik zal over u waken. Gij zult altijd bij mij bajven Wonen;quot; natuurlijk meenende, ik zal altijd bij u blijven wonen ; „dit huis is voortaan even zeer liet uwe als het mijne; doet er geheel alsof gij thuis waart. Moogt gij nog lang leven om het met mij mee te doelen.quot;

De macht zijner welgemanierdheid was zoo groot, dat zij waaldijk zulk eene overstelpende dankbaarheid voor hem gevoelden, alsof hij, in plaats van zich voor het overige van zijn leven bij hen in te kwartieren, eene groote opoffering voor hen had gedaan,

„Wat mij betreft, mijne kinderen,quot; zeide de heer Turveydrop, „ik begin mijne herfstdagen te naderen, en het is onmogelijk te zeggen hoelang de laatste flauwe sporen der welgemanierdheid van een gentleman nog in deze wevende en spinnende eeuw zullen toeven, Maar zoolang zal ik toch mijn plicht jegens de maatschappij vervullen en mij, gelijk gewoonlijk, door de stad vertoonen. Mijne behoeften zijn weinig en eenvoudig. Mijn appartementje hier, de weinige benoodigdheden voor mijn toilet, mijn sober ochtendmaal en mijn d i n e r t j e zullen voldoende zijn. Ik verwacht, dat uwe kinderlijke genegenheid in deze geringe behoeften zal voorzien en belast mij zelven met al het overige,quot;

Deze buitengemeene edelmoedigheid overstelpte hen opnieuw.

„Mijn zoon,quot; zeide de heer Turveydrop, „wat die kleine punten betreft, waarin gij nog te kort schiet punten van welgemanierdheid, die met iemand geboren worden die door oefening volmaakt, maar nooit aangeleerd kunnen worden. kunt aij u nog op mij vertrouwen. Sedert de dagen van zijne koninklijke hoogheid den prins-regent ben ik getrouw op mijn post gebleven, en zal dien nu niet verlaten. Neen, mijn zoon. Indien gij ooit de nederige positie van uw vader niet een gevoel van hoogmoed hebt beschouwd, kunt gij verzekerd zijn, dat hij niets zal doen om die te bevlekken. Wat u betreft, Prince, gij hebt een ander karakter. Wij kunnen niet allen eveneens wezen, en het is ook niet raadzaam, dat wij dit zouden zijn. Werk, wees vlijtig, verdien geld en breid uwe connection zooveel mogelijk uit.quot; „(Hj kunt er op aan, dat ik dat doen zal, waarde vader,quot; zeide Prince. „Uwe hoedanigheden zijn niet schitterend, mijn waarde zoon, maar degelijk en bruikbaar,quot; vervolgde de heer Turveydrop. „En u beiden, mijne kinderen, wil ik alleen zeggen, in den geest óenergezalipde vrouw, op wier pad ik, naar ik geloof, het geluk had een straal van licht te werpen draagt zorg voor het huishouden, draagt zorg voor mijne eenvoudige behoeften, en ik zetren u beiden,quot;

De oude heer Turveydrop werd toen, ter eere van de gelegenheid, zoo bijzonder galant, dat ik (\'addy zeggen moest, dat wij, als wij di- n dag nog naar T ha vies Inn wilden komen, er terstond moesti n heengaan Wij vertrokken dus;

en i)|) onze wandeling was y.ij zoo vergenoegd en zoo onuitputtelijk in den lof van den ouden heer Turveydrop, dat ik voor niets in de wereld een woord tot zijn nadeel had willen zeggen.

Aan het huis in Thavies 1 tin komende, zag ik briefjes voor de vensters, die aankondigden, dat hetquot; te huur was, en het zag er vuiler, somberder en akeliger uit dan ooit. De naam van den ouden heer Jellyby was slechts een dag of twee te voren op de lijst der bankroetiers verschenen ; en hij zat nu met twee heeren hi een hoop blauwe zakken, kantoorboeken en papieren in de eetkamer opgesloten, de wanhopigste po-gingen doende om den staat zijner zaken te doorgronden. Zij kwamen mij voor geheel boven zijn begrip te zijn, want toen Caddy mij bij vergissing in de\' eetkamer bracht, en wij den heer Jellyby daar zagen zitten, door de tafel en de tw( \'• heeren in oen benauwden hoek geklemd, scheen hij de geheel»; zo;\\k te hebben opgegeven, . n spraak en bewustheid verloren te hebben.

Toen wij boven naar do kamer van mevrouw Jellyby gingen (de kinderen waren in de keuken aan hi t gillen, i-n er was geene meid te zien), vonden wij dez.\' dame in het midden barer om-slachtige correspondentie, lu zigmet het openen, b zen en sorteeren van brieven, met een grooten hoep opengescheurde omslagen op den grond. Zij was zoozerr in gedachten verdiept, dat zij mij in het eerst niet herkend»-, hoewel zij ndj met haar zonderlingen, in de verte starenden blik zat aan te kijken.

,lia. juffrouw surnne rson.quot; zeidi ze ein»igt; -lijk, ,Ik da-dit aan zoo geheid iets anders\' Ik hoop, dat gij nog wel vaart. Mijnheer Jarndyce en juffrouw Clare nog wi l .\'quot;

Ik hoopt»; daarent\'-sen. dat mijnheer Jellyby

geheel wel was,

Nid •/.,„gt; gehilt;-l wet, lievi; juffrouw zlt;-ide mevrouw jellyby zeer kalm. -Hij is ongelukkig in zijne zaken gew • st -n is •■••n weinigje van str» « k. Gdakkig vlt;\'or mij, lu\'b ik liet Z(.»o • Iruk. dat ik geen tijd heb »ini er aan te denken. Wij hebben op het oogenblik honderd zeventig huisgezinnen. juffrouw sumne rson, ieder door • Ik-andf r gi ï no n van vijf personen, die naar den linkeroever van den Niger vertrokken zijn ol

zullen vertrekken.quot; ,

Ik dacht aan dat •• m huisgezin zoo dicht bij ons dat nil t naar den »gt;ev» r van den Niger vei -trokken was of zou vertrekken, en vf-rwonderde mij hoe /.ij zoo gelijkmoedig kon Mijven.

»li] hebt ¹ quot;adds meilegebnudit zie ik. mei kte

„„quot;vrouw Jell vb v aan, met een blik naar hare ilorhbT. „Het Is iets ongewoons geworden haar ■ ens hi\' r t» zien. Zij heet! han oudlt; taak bijna ■j, h» 11 lat\' n steken, en mmhaakt iiiji daardoor orii een jongen t» gebruiken.quot; ..Nbeu\' rna.quot; ; .Ce we.-t immers wi :. Caddy,

vi. i bare moeder hierop in. maar zeer zarht-zii : : e ik e. n quot;iigon gebruik, die nu jmst

is gaan eten. Waartoe zoudt ge dus tegenspreken?quot; „Ik wilde niet tegenspreken, ma,quot; antwoordde Caddy. „Ik wilde maar zeggen, dat ge toch zeker niet verlangen zoudt. dat ik gehe» 1 mijn leven eene slavin bleef.quot; , Ik geloof, kindlief.quot; zeide mevrouw Jellyby, altijd nog bezig met hare brieven te openen, die zij met hare heldere oogen glimlachend doorkeek en op verschillende hoopjes legde, „dat gij In uwe eigene moeder een voorbeeld van werkzaamheid voorn hebt. Behalve dat. Eene slavin! Als gij eeniggevoel hadt voor de bestemming der menschheid, zou dat u hoog boven zulk een denkbeeld verheffen. Maar dat hebt gij niet. Ik heb het u al dikwijls gezt gd, Caddy, gij hela zulk een gevoel niet.quot; „Gevoel voor Afrika, neen, ma, dat | lub ik niet,quot; „Dat zeg ik daar immers ook. Als ik het nu niet gelukkig zoo druk had, juf-frouw Summerson,quot; zeide mevrouw Jellyby, mij | voor een oogenblik zeer lieftallig aanziende, ter- ^; wijl zij zich bedacht waar zij den brief zou leg- | gen, dien zij juist geopend had, „zou dit mij teleurstellen en bedroeven. Maar ik heb zoo veel te denken over alles wat Borrioboola j G ha betreft, en het is zoo noodzakelijk, dat ik | al mijne aandacht op één punt bepaal, dat ik | daardoor er niets van gevoel.quot;

Daar Caddy mij een smeekenden blik toewierp, i n mevrouw Jellyby. door mijn hoed en mijn hoofd heen, recht naar Afrika keek, achtte: ik het (ene goede gelegenheid om tot het doel van mijn bezoek te komen en mevrouw Jellyby\'s aandacht te trekken.

«Misschien,\' zeide ik. „zult inj u verwonderen. wat mij hier heeft doen komen om u te storen?quot; „Ik ben altijd verheugd juffrouw summerson te zien,quot; antwoordde mevrouw Jellyby met een vergenoegd glimlachje. „Schoon ik wel wenschte,quot; en daarbij schudde zij haar hoofd, „dat zij meer belang stelde in dat Bor-rioboolaanscheplan.quot; „Ikben met\' addy hier cekomen.quot; zei»le ik. „omdat e\'addy terecht g»-ïooft, dat zij voor hare moeder geen»; geheimen behoort te hebben, en zij zich verbeeldt, dat ik haar zal bemoedigen « n heipon (schoon ik waarlijk niet weet hoei, om er u een mede te deelen\'.quot; „Caddy,quot; zeide mevrouw Jellyby, even met hare bezigheid ophoudende, en die daarna weder blijmoedig voortzettende, nadat zij flauw haar hoofd had geschud, „gij hebt zeker \'-ene of andere dwaasheid te zeggen.quot;

( addy strikte de linten van haar hoed los. nam haar hoed af, liet hem bij de linten beng»den, begon hartelijk te schrekn en zeide: ,Ma,ikbeng» i nga geerd.quot; „Hoe kunt ge zoo mal wezen, kindlquot; merkte me vrouwJellyby verstrooid aan, t» TWijl zij de laatst» geop»^,nde»l»igt;\' ch»■ fl»»irkeek,,, VV at zijt g»■ toch lt; en gansje!quot; „Ik ben gei ngage»\'rd, ma,quot; snikte Caddy, „met den jongenheer Turvey-drop van de dans academie; en de oude heer Turveydrop die waarlijk ei n heel deftig man

is) heeft zij tie toestemming gegeven, eu nu bid en smeek ik u om ook ons dé uwe te geven, ma, omdat wij anders nooit gelukkig zouden i kannen zijn nooit, nooit!quot; snikte Caddy, al hare redenen tot beklag over hare moeder, en : alles behalve haar kinderlijk gevoel vergetende.

„Daar ziet gij al weder, juffrouw Summer-son,quot; merkte mevrouw Jellyby zeer gelijkmoedig aan, „welk een geluk hot is zooveel drukte i te hebben als ik heb, en daardoor genoodzaakt te zijn al zijne gedachten op één punt te ves-I tigen. Daar is Caddy nu geëngageerd met een dansmeesterszoon en heeft eene verbintenis j aangegaan met mensehen, die even weinig ge-j voel voor de bestemming der menschheid hebben als zij zelve en dat bovendien nu, nu juist i mijnheer Gusher, oen der eerste philanthropen van onzen tijd, mij gezegd heeft, dat hij wer-I kelijk overhelde om zieh voor haar te interesseeren,quot; — „Ma, ik heb altijd den grootsten he-j kei aan mijnheer Gusher gehad,quot; snikte Caddy, „Caddy, Caddy lquot; hervatte mevrouw Jellyby, met de grootste bedaardheid weder een brief | openende, „Daar twijfel ik ook niet aan, Hoe kon het anders wezen, daar het u geheel ontbreekt aan het verhevem gevoel dat hem vervult! Als nu mijne openbare plichten niet zoo goed al a oen lievelingskind voor mij waren, als ik mij niet met groote maatregelen op eene uitgebreide schaal bezighield, zouden die geringe beuzelingen mij zeer kunnen verdrieten, juffrouw Summerson, Maar kan ik dulden, dat de nevel van eene door Caddy bedrevtme dwaasheid (van wie ik niets anders verwachtte) het groote vasteland van Afrika aan mijn blik zou onttrekken? Neen, neen,¹\' herhaalde mevrouw Jellyby, met eene kalm en helder klinkende stem, terwijl zij gedurig al meer brieven opemli en terecht legde. „Neen, waarlijk niet.quot;

Schoon ik wel niets anders had kunnen verwachten, was ik toch zoo verwonderd over deze koele onverschilligheid, dat ik niet wist wat te zeggen, Caddy scheen dit even weinig te weten. Mevrouw Jellyby bleef aan het openen en doorkijken van hare brieven, en herhaalde nu en dan, op een allervriendolijksten toon en meteen zeer genoeglijk glimlachje: „Neen waarlijk niet,quot; ,[k hoop, ma.\' snikte de arme Caddy eindelijk „dat gij niet boos zijt.quot; „O, Caddy, het is toch ongerijmd van u,quot; antwoordde mevrouw Jellyby, „zulk eene vraat; te doen, nadat ik u gezegd heb hoe ik mijn hoofd vol heb.\' „En ik hoop, ma, dat gij ons uwe toestemming geeft en ons geluk wenscht.quot; zeide i\'addy.

„liet is allerzotst van u, dat gij zoo iets gedaan hebt, kind,quot; zeide mevrouw Jellyby. „en des te meer verkeerd, daar gij u aan het groote plan hadt kunnen toewijden. Maar de strip is gedaan, en ik heb een jongen aangenomen, en er is niets meer van te zeggen Och (\'a Idy.\' vervolgde zij, want Caddy viel haar om den ; hals en wilde haar kussen, „houd mij nu maar niet op in mijn werk, en laat ik mij door dien hoop papieren heenwerken eer de namiddagpost aankomt,\'

Ik dacht niet beter te kunnen doen dan maar afscheid te nemen, maar werd nog een oogen-blik opgehouden, daar Caddy zeide:

„Gij zult er dus niet tegen hebben, dat ik hem hier breng om u te bezoeken, ma?quot; „Och Heere, Caddy,quot; riep mevrouw Jellyby uit, die weder om iets anders dacht, „begint gij nog eens? Wien meebrengen?\' „Hem, ma.\' „Caddy, Caddy,\' zeide mevrouw Jellyby, deze beuzelingen nu geheel moede. „Dan moet gij hem brengen op een of anderen avond, als er geene maatschappij-vergadering of afdee-lings-vergadering is. Gij moet in het oog houden hoe weinig tijd ik over heb. Lieve juffrouw Summerson, het is wel vriendelijk van u. dat gij hier zijt gekomen om dat ohnoozele kuikentje voort te helpen, Gnedendag nu. Als ik u zeg, dat ik van morgen acht en vijftig nieuwe brieven van .familiéa uit de arbeidende klasse heb gekregen, die inlichting omtrent de koffiecultuur en de inboorlingen verlangen, zal ik mij niet behoeven te verontschuldigen, dat ik weinig tijd heb,quot;

Het verwonderde mij niet, dat Caddy neerslachtig was, toen wij naar beneden gingen; of dat zij mij om den hals viel en opnieuw begon te snikken, of dat zij zeide, dat zij veel liever bekeven dan zoo onverschillig behandeld had willen worden, of dat zij mij toevertrouwde, dat zij zoo armoedig in de kleeren zat, dat zij niet wist hoe zij ooit met fatsoen zou kunnen trouwen. Ik beurde haar langzamerhand op, door haar onder het oog te brengen hoeveel zij. als zij een eigen huishouden had, voor haar ongelukkigen vader en voor Peepy zou kunnen doen; en eindelijk gingen wij naar de Vóchtige, donkere keuken, waar Peepy en zijne broertjes en zusjes over den steenen vloer lagen te wiemeien, en waar wy zoo met hen aan het stoeien geraakten, dat ik, om niet geheel aan stukjes geplukt te worden, tot mijne tooversprookjes de toevlucht moest nemen. Van tijd tot tijd hoorde ik in de voorkamer boven ons luide stemmen, en somf ijds een geweldig gebons met meubelen. Het laatste geluid werd, vrees ik, daardoer veroorzaakt, dat de arme heer Jellyby, telkens wanneer hij eene nieuwe pnging aanwendde om den staat zijner zaken te begrijpen, van achter do tafel losbrak en naar het venster vloog, met oogmerk om zieh in het keldergat te storten.

Toen ik na het geweid van dien dag des avonds stil naar huis reed, dacht ik veel aan Caddy\'s engagement en gevoelde ik mij (in weerwil van den oudsten heer Turveydrop) in mijne hoop bevestigd, dat zij er gelukkiger en beter door zou worden. En indien er maar zeer gering\'- kans scheen te bestaan, dat zij en haar man ooit zon-

den ontdekken wat het model van welgemanierdheid werkelijk was och, dit was ook al des te boter. Wie had kunnen wenschen, dat zij wijzer waren ? ik wenschte niet, dat zij wijzer waren, en was waarlijk half besi haamd, dat ik zelf niet volkomen in hem geloofde. En ik zag naar dé sterren op, en dacht aan reizigers in verre landen en de sterren die zij zagen, en hoopte dat ik altijd zoo gelukkig en gezégend mocht wezen om met mijne geringe krachten iemand nuttig te kunnen zijn.

Toen ik thuis kwam waren zij, gelijk altijd, zoo blijde mij te zien, dat ik wel van blijdschap had kunnen gaan zitten schreien, indien dat niet juist de manier was geweest om mij onaangenaam te maken. Iedereen in huis, van den hoogsten tot den laagsten, ontving mij met zulk een vroolijk verwelkomend gezicht, en sprak op zulk een opgeruimden toon, en was zoo verheugd iets voor mij te kunnen doen, dat ik geloof, dat niemand in de wereld het beter kon hebben dan ik.

Wij zaten dien avond gezellig bij elkander, en daar Ada en mijn voogd mij uitlokten om hen alles van l\'addy te vertellen, bleef ik maar zonder einde voortpraten. Eindelyk zat ik toch op mijne kamer, blozende bij de gedachte hoe ik gebabbeld had; en toen hooide ik een zacht kloppi n aan mijne deur. Ik zeid^ „binnenquot; en er kwam een aardig klein meisje binnen, netjes in den rouw gekleed, en neeg voor mij.

„Met uw believen, juffrouw,quot; zeidehet meisje met een zacht stemmetji-, „ik ben Charley!quot; , Wij Ja, die zijt gij ook,quot; zeide ik, zei r verwonderd, i n bukte om haar een kus te geven. „Wat ben ik blij u eens te zien, Charley!quot; „Met uw believen, juffrouw,quot; vervolgde Charley, met hetzelfde zachtje steinmetie; „ik ben uwe kamenier.quot; Wat zegt gij, Charley?quot; „Met uw believen, juffrouw, ik ben een presentje voor u, no t de vriendelij kegroete van mijnheerJarndyce.quot;

Ik zetti mij neer met nüjni hand omlt; \'harley\'s hals geslagen, en zag haar zoo aan.

,Kn o, jutfrouw,quot; zeide Charley, in hare han-di a klappende, terwijl de tranen over hare wangen rolden. „Tom is op school, en hij leert zoo goed. En kleine Emma, die is bij juffrouw Blinder, juffrouw, en er wordt zoo goed op haar gepast. En Torn zou al veel vroegei op school z\\jn gewei gt;t, en Emma bij juffrouw Blinder, en ik al hiei ; maar mijnheer Jarndyce dacht, dat Tom en Emnni en ik er eerst wat aan mei sten wennen om van • jkander af te wezen; wij waren nog /00 klein. O, schrei toch met, juffrouw, als lu t u belieft.quot; — „Ik kan het. niet laten, Charley quot; „Nei ti, juffrouw, en ik kan het ook niet laten. En niet uw believen. Juffrouw, gij moet wel ib gioete van mijnbeer .larndyce hebben, i n hij denkt, dat gij wrl liwt zult hebben om mij nu en dan wat te leeren. En met uw believen zullen Tom en Emma en ik elkander eens in de maand zien. En ik ben zoo blij en zoo dankbaar, juffrouw.quot; zeide Charley met eene zwoegende borst, „en ik zal mijn best doen om zulk eene goede kamenier te zijn.* „O, lieve Charley, vergeet toch nooit wie dat alles gedaan ^: heeft!quot; „Neen, juffrouw, dat zal ik nooit; en Tom ook niet, en Emma ook niet. Het komt alles van u, juffrouw.quot; - „Ik heb er niets van geweten. Het komt van mijnheer Jarndyce, Char- | ley.quot; - ,Ja, juffrouw, maar het is alles ter liefde van u gedaan, en opdat gij m jjne meesteres zoudt worden. Met uw believen, juffrouw, ik ben een ! presentje van hem, en het is alles ter wille van u gedaan. Tom en ik hebben dat wel onthouden.quot; ;

Charley droogde hare tranen af en aanvaardde ¹ haar post, op hare eigenaardige manier, die haar | het voorkomen van een klein huismoedertje gaf, door de kamer gaande en alles opvouwende wat . haar voor de hand kwam. Weldra kwam zij weder naar mij toe sluipen en zeide: „O, schrei toch i niet, juffrouw, als het u belieft.quot; En ik zeide wederom : „Ik kan liet niet laten, Charley.quot; En Charley zeide wederom ; „Neen, juffrouw, en ik kan het ook niet laten.\' En zoo schreide ik dus i maar van blijdschap, en zij insgelijks.

XXIV.

KK.NK ZAAK IN AITKI,.

Zoodra Richard en ik hét gesprek hadden ge- . had, waarvan ik vroeger verslag heb gedaan, | openbaarde hij den toestand van zijn gemoed aan den heer Jarndyce. Ik twijfel er niet aan, of mijn voogd door deze mededeeling wel ge-hei j onverwacht werd vi rrast, hoewel zij hem veel teleurstelling en onrust veroorzaakte. Hij en Richard zaten des avonds laat en des morgens vroeg bij elkander opgesloten, sleten ge-lieele dagen in Lon de n, hadden ontelbare bijeenkomsten met den heer Keugi. en werkten zich door een hooponaangenarn e beslommeringen heen. Terwijl zij hiermede bezig waren, bleef mijn voogd, hoewel hij veel last had van den oostenwind, en hij zoo bestendig zi jn hoofd wreef, dat get n onkel haar ooit op de rechte plaats zat, vooi\' Ada en mij even vriéndelijk als anders, maar over die zaken b» waarde hij het strengst\'- stilzwijgen. En daar al onze pogingen Richard zeiven niets anders konden ontlokken dan al-gerneene vei zekeringen, dat alles uitmuntend ging en Inderdaad wel eindelijk terecht zou komen, werd onze bekommering door hem niet veel verminderd.

Na, verloop van tijd vernamen wij echter, dal er ten behoeve van Richard als een onmondig kind en pupil, en ik we. t niet wat al meer i-en nii uw aanzoek bij den lord-kanselier was gedaan ; en dat i r veel gepraat was; en dat de lord-kanselier hem openlijk inliet Hofeenlas-

tig en wispelturig onmondig kind had genoemd; on dat de zaak verschoven en weder verschoven, geresumeerd en gerapporteerd en be-petitioneerd , was, tot Richard (gelijk hij ons zeide) begon te ! twijfelen, ofalshij ooitin militairen dienst kwam, het niet als een veteraan van zeventig of tachtig Jaren zou zijn. Eindelijk werd hij besteld om nog eens voorden lord kanselier in zijne eigene kamer te komen, en daar berispte de lord-kanselier hem ernstig, dat hij zijn tijd verbeuzelde en zelf niet wist wat hij wilde „een aardige zet, naar mij dunkt, van dien kant,quot; zeide Richard - en eindelijk kwam het er op neer, dat zijn verzoek zou worden toegestaan. Zijn naam werd aan het ministerie van oorlog ingeschreven als adspirant voor een vaandrigsplaats; de koopprijs werd bij een gelastigde gedeponeerd, en Richard begon terstond met zijn eigenaardige drift de militaire weten- • schappen te bestudeeren, en stond eiken morgen ten acht uur op om zich in het schermen te oefenen.

Zoo volgde vacantia op zitting, en zitting op vacantie. Somtijds hoorden wij, dat Jarndyce en Jarndyce op de rol stond of niet op de rol stond, of dat er het een of ander in verricht werd; en zoo ging het af en aan. Richard, die in Londen moest blijven, kon ons minder dikwijls komen zien dan vroeger; mijn voogd bewaarde nog hetzelfde stilzwijgen; en zoo verliep de tijd, tot Kicliard eeno aanstelling kreeg en last ontving om zich bij zijn regiment in Ier 1 and te voegen.

Op een avond kwam hij in groote haast met dit beticht aan, en had een lang gesprek met mijn voogd. Het duurde langer dan een uur, oer mijn voogd zijn hoofd binnen de kamer stak, waar Ada en ik zaten, en zeide: „Komt binnen, liefjes!quot; Wij gingen binnen en vonden Richard, wien wij de laatste maal zeer vroolijk hadden gezien, met een verdrietig en gramstorig gezicht tegen den schoorsteenmantel staan leunen.

„Richard en ik, Ada,quot; zeide de heer Jam- i dyce, „zijn het giet volkomen eens. Koihj kom, \' Richard, zet een vroolijker gezicht.quot; ,(.iij zijt nu zeer streng voor mij, mijnheer,quot; zeide Richard, „en dat treft mij des te meer, omdat gij in alle ¹ andere opzichten zoo toegeellijk voor mij gewlt; est zijt. en mij meer goedheid hebt bewezi n, dan ik ooit kan ei kennen. Zonder u zou ik nooit zoover gekomen zijn.quot; „Goed, goed,* zeide de heer Jarndyce, „maar gij moet nog verder komen, en ik wil er voor zorgen, dat gy geen verkeerden stap dóet.quot; „Ik Hoop, dat gij het verontschuldigen zult, mijnhei r,quot; antwoorde Richard op een driftigen toon, maai\'toch met eerbied, „als ik zog, dat ik over dit punt zelf hel best meen ; te kunnen oordeoleii.quot; „ik hoop, mijn beste Rkhard,* antwoordde de heer Jarndyce, „dal gij het verontschuldigen zult, als ik zeg, dat hot zoor natiuniijk van u is. dit te meen en, maar dat ik er nnders ovi r denk. Ik moet mijn plicht

doen, Richard, of gij zoudt mij, als gij weer koel zijt, nooit meer kunnen achten, en ik hoop, dat gij mij altijd achten zult, koel of driftig.quot;

Ada was zoo bleek geworden, dat hij haar in zijn leesstoel liet plaats nemen, en zich naast haar zette.

„Het is niets, liefje,quot; zeide hij, „het is niets. Richard en ik hebben maar een vriendelijk verschil gehad, dat wij u moeten mededeelen, want gij zijt het onderwerp er van. Nu wordt gij al bang voor wat er komen zal.\' „Neen, waarlijk niet, neef John,quot; antwoordde Ada met een glimlachje, „als het van u moet komen.\' „Dank voor uwe goede meening, lieve. Geef mij nu eens r en oogenblikje aandacht, zonder naar Richard te kijken. En gij. oud vrouwtje, doe hetzelfde. Meisjelief,quot; en daarmede legde hij zijne hand op de hare, die op een arm van den stoel lag, „gij herinnert u nog wel het gesprek, dat wij met ons vieren gehad hebben, toen dat oude vrouwtje mij van zekere min narij had verteld.quot; —- „Het is niet waarschijnlijk, dat Richard of ik ooit uwe goedheid van dien dag kunnen vergeten, neef John,quot; - „Ik kan ze nooit vergoten.quot; zeide Richard. „ik ook niet,quot; zeide Ada.

„Zooveel te gemakkelijker wordt datgene, wat ik te zeggen heb, en zooveel te gemakkelijker zullen wij het met elkander eens wórden,quot; zeide mijn voogd, terwijl goedheid en rechtschapenheid hem uit de oogen schenen te stralen. „Ada, melieve. gij moet weten, dat Richard nu voor de eerste maal een beroep heeft gekozen. Alles, waarop hij met zekerheid kan rekenen, zal besteed wezen wanneer hij ti n volle is uitgerust, Hij heeft zijne middelen uitgeput, en is nu voortaan gebonden aan den boom, dien hij geplant heeft.quot; - „liet is waar, dat ik mijne tegenwoordige middelen heb uitgeput, en ik vind het zeer goed, dat ik dit weet. Maar datgene, waarop ik met zekerheid kan rekenen, mijnheer,quot; zeide Richard, „is niet al wat ik heb.quot;

,lüchard, Richard !quot; riep mijn voogd uit, met plotselingen schrik in zijn gezicht, en eeno ge-ie i-l veranderdi stem, terwijl hij zijne handen opstak, alsof hij zijne ooren wilde dichthouden, „om Gods wil, vestig toch gei-ik-hoop of verwachting op don vloek onzer famili\' ! Wat gij ook aan deze zijde van het graf doen moogt, worp nooit een blik van vertrouwèn naar het gru-wolijk spooksel, dat ons zoovele jaren vervolgd heeft. Beter I oenen, heter bedelen, bot er si it ven 1quot;

Wij ontstelden allen van den angstigen nadruk di /.er waarschuwing. Richard boet op zijne lippen, hield zijn adem in, en zag mij aan alsof hij gevoelde, en wist dat ik ook gevoelde, hoezeer hij die noodig had.

„Eieve Ada,quot; zeide. de heer Jarndyce, zijne opgeruimdheid hernemende, „dit zijn krachtige woorden van raad; maar ik woon in hot Verlaten Huis, en ik heb daar iets gezien. Genoeg daarvan. Al wat Richard had om hem lot den

wedloop des levens uit te ruston, is nu gewaagd. Ik raad hem en u, om zijnentwil en uwentwil, dat hij van ons vort rekken zal in liet begrip, dat er nog geenerlei verbintenis tusschen u bestaat. Ik moet nog verder gaan, en ik zal voor u beiden rondborstig spreken. Gij hebt mij vrijelijk wrtrouwd, en ik zal u vrijelijk vertrouwen, ik verlang, dat gjj voor het tegenwoordige van alle betrekking afziet, behalve uwe verwantschap.quot; ,Beter maar dadelijk te zoggen, mijnheer,quot; antwoordde Richard, „dat gij mij alk- vertrouwen onttrc kt, en dat gij Ada aanraadt om hetzelfde te doen.quot; ■ „Beter niets van dien aard te zeggen, Richard, omdat ik hét niet meen,quot; .Gij denkt, dat ik slecht begonnen ben, mijnheer.quot; hervatte Richard: „en dat ben ik ook, dat weet ik wel.quot; „Hoe ik hoopte, dat gij beginnen zoudt, en hoe voortgaan, heb ik u laatst gezegd, toen wij over die dingen

spraken.quot; zeide ,1.. Iiimt Janidye. op , i-n har-

telijken, bemoedigenden toon. „Gij hebt dat begin nog niet gemaakt; maar er is een tijd voor alle dingen, en de uwe is nog niet voorby is veel. , r nu pas ten volle gekomen. Begin nu zinver van nieuw af aan. Gij twee ibeiden nog \'/■ft jongi ^zyt net\'f en nicht. Tot n-tc toe zijt gij niets inc-er. Wat er nog meer kan komen, moet komen als bet verdiend is, Richard, en niet eerder.quot; ,(lij zijt ze.-i-hard voor mij, ni nheei.quot; /,i¹ id• ■ Richard, „hardei\' dan ik had kumv ti donken, dat gij zijn zoudt.quot; „Boste jongen,quot; zeide de he.T Jarndyi ., „ik beu nog hard. r voor mij /elv.-u. :i|s ik iets doi;, dat u smart veroorzaakt, (iij hebt zelf het middel in handen om u te helpen. Ada. het is beter voor hom, dat hij Vri; is, i n dat er geen j. ugdig engagc\'iiient tusschen u besta.it. Richard, het i.- beter voor baar, vi • 1 beter; gij zijt haar dat verplicht. Kern tanl \'iij zult ieder doen wat het best voor den ander, zoo niet wat liet best v.mif u zei vei i i.-,quot; „Waarom is dat het best, mijnheer?quot; antwoordde Richard haastig. .Het was zoo niet, toen wij ons hart voor u openden. Toen bobt gij zoo niet gesproken.quot; „Ik heb sedert on lervinding geliad. ik laak u niet, Riejiard m iar ik heli seiie.rt ondervinding gehad.\'\' „Gij meent \\ an mij, mijnheer.quot; .Welnu, :i, van . I/. .den.quot; z.-id. deheerJarn-dyce vriendelyk. .Het is voor u no^\'geen tijd om aan elkander gebonden ilt; zijn. Het is niet goed, en ik moet, zulk een oand niet erkennen. Kom, kom, jongelieden, begint ireh\'-.tl opnieuw Wat voorbij is moet voorby zijn.enuij moeteen nieuw blad omslaan om uw leven op t. schrijven.quot;

Richard wierp een angstigen \'dik naar Ada, maar /.. id\' niets,

„Ik liob tiiij tot nog toe onthouden van e. n enkel woord tot, een van beiden, of tot Esther te zegglt; n,quot; hervatte Jarndy. e, .opdat wij zoo open als d. dag zoiub ri kunnen zijn, en allen met elkander gelijk staan. \\u raad ik u liefderijk.

en bid ik u ernstig, gij twee, om te scheiden zooals gij hier gekomen zijt. l.aat al liet overige aan den tijd, aan trouw en standvastigheid over. Als gy anders doet, zult gij verkeerd doen; en gij zult maken, dat ik moet zeggen verkeerd gedaan te hebben, door u ooit bij elkander te brengen.quot;

Er volgde eene lange stilte.

.Neef Richard,quot; zeide Ada toen, hare blauwe oogen met teoderheid naar hem opslaande, „na hetgeen onze neef John daar gezegd heeft, dunkt mij, dat ons geene keus gelaten is. Uw gemoed kan over mij geheel gerust wezen; want gij zult mij onder zijne zorg laten, en zeker zijn, dat ik niets te wenschen kan hebben — volkomen zeker, als ik zijn raad maar in acht neem. Ik ■ ik twijfel niet, neef Richard,quot; vervolgde zij oehigszins bedremmeld, „of gij houdt heel veel van mij, en ik ■ ik geloof niet, dat gij op iemand anders verliefd zult geraken. Maar ik zou toch willen, dat gij er wel over nadacht, evenals ik willen zou, dat gij in alle opzichten gelukkig waart. Gij moogt op mij vertrouwen, neef Richard, want ik ben geheel niet veranderlijk; maar ik ben ook niet onredelijk, en ik zou u nooit laken. Zelfs neef en nicht mag het spijten als zij scheiden ; en waarlijk. hot spijt mij zeer, Richard, schoon ik weet dat het tot uw wolzijn is. Ik zal altijd met genegenheid aan u denken, en dikwijls met Esther over u spreken en misschien zult gy somtijds ook een beetje aan mij donken, neef Richard. Nu,quot; zeide Ada, naar hem toegaande en hem haar bevend handje gevende, .zyn wij dus weder maar neef en nicht, Richard — voor een tijd misschien en ik bid om zegen over mijn lieven neef, waar hij ook zijn maglquot;

Het kwam mij vreemd voor, dat Richard niet in staat zou zijn het mijn voogd to vorgeven, dat deze dezelfde meening van hem had opgevat, welke hij mij met veel sterker uitdrukkingen betuigd had van zich zeiven te koesteren. Evenwel, dit was toch maar zoo. Ik merkte met groot leedwezen op, dat hij van dat unr af nooit weder zoo vrijmoedig en openhartig voor don he.-r -Tarndyce was als hij vroeger was geweest. Deze had hem alle redenen gegeven om dit te blijven, maar hij bleef het toch niet, en er begon, geheel en al van zijn kant, eene vervreemding tusschen hen te ontstaan.

Spoedig vergat hij in de drukte van toebereidselen en uitrustingen alle andere dingen, zelfs zijne smart over de scheiding van Ada, die in Herf ordsli ire bleef, terwijl hy. de heer Jarn-dye» en ik voor oene w ek naar Londen gingen Hij dacht wel bij buien en vlagen om haar, somtijds zelfs met eene uitbarsting van tranen, en maakte mij dan tot vertrouwde van zijn heftig zelfverwijt. Maar eeiiige minuten later begon zijne verbeelding weder te spelen met een of ander hersenschimmig middel, waardoor zij beiden voor

altijd rijk en gelukkig zouden worden, en werd hij weder zoo vroolijk als maar mogelijk was.

Het was een drukke tijd, en ik draafde den geheelen dag met hem rond, om allerlei dingen te koopen, die hij noodig had. Van de dingen, die hij zou gekocht hebben, als men hem zijn eigen zin had laten doen, zeg ik niets, Hij was met mij geheel vertrouwelijk, en sprak dikwijls met zooveel verstand en gevoel over zijne gebreken en goede voornemens, en weidde zoodanig uit over de bemoediging, welke hij uit die gesprekken putte, dat ik nooit moede voogd, die toevallig mot mij alleen was. „Mijnheer Carstone zal terstond hier zijn. Ondertus-schen doet het juffrouw Summerson genoegen u te zien, dat weet ik. Ca zitten.quot;

Hij nam plaats, (enigszins bedremmeld door mijne tegenwoordigheid, naar mij dacht, en zonder mij aan te zien streek hij met zijne zware; bruine hand verscheidene malen over zijne bovenlip. „Gij past zoo precies op uw tijd als de zon,quot; zeide de heer Jarndyce. — „Eene mi litaire gewoonte, mijnheel\',quot; antwoordde hij. „ Enkel gewoonte, mijnheer Op mijne zaken ben

deed liij het wel. inijnhi er, maar naderhand niet meer. Niet al zijne intentie. Misschien heeft hij iets anders in het hoofd eene jongejuffrouw misschien.quot; Zijne donkere oogen zagen mij nu voor de eerste maal aan. „Mij heeft hij niet in het hoofd, mijnhei r George, dat verzeker ik u,\' zei de ik lachende, ,schoon ge mij schijnt te verdenken.quot;

Hij bloosde eenigszins door liet bruin zijner kleur heen en maakte f en stijve buiging.- „Niet kwalijk genomen, hoop ik, juffrouw. Ik ben wat ongepolijst.quot; „Volstrekt niet. zeide ik. ,lk neem het als een compliment op.quot;

Had hij mij te voren niet aangezien, thans wierp hij drie- of viermaal achtereen een snellen blik op mij.

,N\'eem mij niet kwalijk, mijnheer,\'\' zeide hij tot mijn voogd, met zekere mannelijke schroomvalligheid, „maar gij hebt mij de eer gedaan van mij den naam van die jongejuffrouw te zeggen.quot; — „Juffrouw Summerson.\' — „Juffrouw summerson,quot; herhaalde hij ni zag mij wederom aan. „Kent gij dien naam ?quot; vroeg ik. — .Neen, juffrouw. Zoover ik weet heb ik hem nooit gehoord. Ik dacht, dat ik u ergens gezien had.quot;

,Ik geloof van neen,quot; antwoordd( ik, van mijn werk opkijkende om hem aan te zien; en hij had iets zoo oprechts in zijnespraak en manieren, dal ik blijde was met dc gelegenheid. „Ik kan heel goed gezichten onthouden.quot; .Ik ook, juffrouw,quot; antwoordde hij, mijn blik met zijneopene oogen en breed voorhoofd opvangende, „iiml Wat deed mij dan daaraan denken ?\'\'

Daar hij wederom bloosde en door zijne pogingen om zich te bedenken meer en meer ver-letren scheen te worden, kwam mijn voogd hem ti hulp.

„Hebt ge veel leerlingen, mijnheer George?quot;

.liet getal is afwisselend, mijnheer. Meestal is het troepje klein genoeg om van te leven.quot; „En welke soorten van menschen komen zich zoo uit liefhebberij in uwe inrichting oefenen ?quot;

„Allerlei soorten, mynheer. Engelschen en buitenlanders, van groote heeren af tot leerjongens toe. Kr zijn voorheen pok wel Fransche vrouwen bij mij gekomen, die al heel knap in het pistoolschieten waren. Gekken zonder getal, natuurlijk maar dm komen overal waarde deur openstaat.quot; ..Maar er komen toch, hoop ik, L\'eene menschen, die een wrok legen . nde-i\' n hebben en voornemens zijn eindelijk naai levende schaven tlt; schieten ?quot; zeide mijn voo^\'d mei een glimlach. - ,Niet dikwijls, mijnhe. i. schiion dat ook wel gi\'bi urd is Meestal komen /.ij uit liefhebberij of omdat zij niets beters v, ■ten te doen. Zes om d\' eene. en een half dozijn om de andere reden. Neem mij niet kwa lijk. mijnhi\'T.\' zeide George, zich styf oprichtend\'\' en de handen op de kiik-én zettende, znodat (ie elh bogen hoekig uitstaken, maar ik no\' ü, dat gij een proces in de Kanselarij hebt,

als ik wel heb gehoord?quot; ..Tot mijne spijt moet ik ja zeggen.quot; „Dan heb ik eens een van uwe lotgenooten bij mij gehad, mijnheer.quot; — „Hoe zoo?quot; zeide mijn voogd. — „Wel de man was zoo baloorig, dat hij zoo eindeloos van | stuurboord naar bakboord werd gesmeten,quot; zeide j George, „dat hij haast niet meer wist, wat hij | deed. Ik geloof wel niet, dat hij er aan dacht om op iemand te mikken, maar hij kon zoo \\ woedend kwaadaardig zijn, dat hij vijftig schoten vooruitbetaalde en er dan op los vuurde, tot hij gloeiend hf-t was. Eens toen er niemand bij was en hij mij bitter het onrecht had geklaagd, dat hij lijden moest, zeide ik tegen hem; „Als dat schieten eene veiligheidsklep is,kameraad— goed en wel; maar dat gij er in uwe tegenwoordige stemming zooveel werk van maakt, bevalt mij niet geheel en al ; ik had liever, dat gij ietsan- ^: ders bij de hand naamt.quot; Ik was op mijne hoede, dat hij mij een slag zou willen geven, zoo driftig i was hy ; maar hij nam het zeer goed op en zag I er dadelijk van af. Wij gaven elkander de hand en sloten eehe soort van vriendschap.quot; — „Wat was die man vroeg mijn voogd met vernieuwde belangstelling, — „ Wel. hij was eerst een klein ! hoevenaar in H h r op s h i r e, eer zij een razen-den stier van hem maakten,quot; zeide George. Jieett\' hij Gridley?quot; ..Ja, zoo heette hij, mijnheer.quot;

Mijnheer George richtte eene nieuwe reeks van snell e, flikkerende blikken op mij, toen mijn voogd en ik een paarwoorden van verrassing over dezen samenloop van omstandigheden wisselden; en ik | verklaarde hem dus hoe het kwam, dat die naam ons bekend was. Hij maakte wederom eene militaire buiging, om mij te bedanken voor wat hij mijne beleefdheid noemde.

„Ik weet niet wat mij al weer daarop brengt,quot; zeide hij, terwijl hij mij aanzag: „maar och 1 wat haal ik mij door het hoofd ?quot; Hij streek een van zijn grove handen over zijne donkere gekrulde i haren, als wilde hij die losse gedachten uit zijn brein vegen, en bleef een weinig vooroverge- , bogen zitten, met de eene hand in de zijde, de j andere op zijn been, en peinzend naar den grond kijkende. „Het spijt mij te vernemen, dat dezelfde drift dien Gridley opnieuw in ongelegenheid heeft gebracht, en hij zich tegenwoordig me\'t • huilhouden,quot; zeide mijn voogd. - „Zoo ^: heb ik gehoord, mijnheer,quot; antwoordde George, nog peinzend voor zieh kijkende. .Zoo heb ik gehoord.\' „Gij weet niet waar ?quot; „Nien,myn-heer.quot; antwoordde de i aval\' rist, zijne oogen opslaande en uit zijn gemijmer ontwakende. „Ik kan niets van hem zeggen. Hij zal gauw versleten zijn, denk ik. Het hart van een sterk man mag zoo iets jaren lang uithouden, maar eindelijk freekt het toch onveiwarht,quot;

Richard\'s komst deed het gesprek staken. George stond op, maakte nogmaals eene militaire buiging voor mij, wenschte mijn voogd goe-

dendag en stapte met zware schreden de kamer uit.

Dit was in den morgen van den dag, die tot Richard\'s vertrek bestemd was. Wij behoefden niets meer te gaan koopen; ik had vroeg in den namiddag al zijn goed gepakt, en wij hadden den tijd aan ons tot des avonds, wanneer hij naar Li v e r p o o 1 zou vertrekken, om zich van daar naar II o 1 y h e a d te begeven. Daar Jarndyce en Jarndyce dien dag weder zou voorkomen, deed Richard mij het Voorstel, dat wij eens te zarnen naar het Hof zouden gaan en hoomi wat er omging. Daar dit zijn laatste dag was, en hij veel lust had om te gaan, en ik nog nooit daar geweest was, gaf ik mijne toestemming, en wandelden wij te zamen naar Westminster, waar het Hof toen zitting hield. Onderweg kortten wij ons den tijd met afspraken over du brieven, die Ricluuxl aan mij zou schrijven en die ik aan hem zou schrijven, en met een aantal veelbelovende plannen. Mijn voogd wist waar wij heengingen en ging dus niet mede.

Toen wij aan het Hof kwamen, zat daar de lord-kanselier - dezelfde, wien ik in L i n c o 1 n\'s I n n in zijne kamer had gezien zeer statig en deftig op zijn zetel, met den staf en de zegels voor hem op eene lager geplaatste roode tafel, benevens een reusachtigen platten bloemruiker, die naar een bloementuin geleek en het geheele Hof parfumeerde. Weder lager dan de tafel, zat eene lange rij van solliciteuren, met bundels papieren op de mat voor hunne voeten; en dan waren er nog hoeren van de balie met pruiken en tabbaarden sommigen wakker, anderen in slaap gevallen, en een die praatte, terwijl niemand veel luisterde naar hetgeen iiij zeide. De lord-kanselier leunde in zijn zeer ge-makkelijken stoel achterover, met zijn elleboog op de zijleuning, terwijl zijn voorhoofd op zijne hand rustte. Sommigen der aanwezigen zaten te dutten, anderen lazen eene courant; sommigen wandelden rond of stonden in groepen te fluisteren; allen schenen volkomen op bun gemak, volstrekt niet gehaast, zeer onbekommerd en buitengemeen welvarend.

Alles hier zoo elfen te zien voortgaan, en te denken hoe ruw er mot hen wlt; rd geleefd, wier belangen hier behandeld werden; al die staatsiekleederen en ccreBioniën te zien, en te denken aan het gebrek, do armoede en ellende, waarvan zij zinnebeelden en vertegenwoordigers waren; te bedenken, dat terwijl do kwaal van vertraagde hoop in zoovele harten woedde, deze fraaie tooneelvertooning, van dag tot dag en van jaar tot jaar, zoo bedaard en in zulke goede orde werd voortgezet; den lord-kanselier en den geheelen stoet van praktir\'ajns onder hem elkander en de toeschouwers, te zien aankijken, alsof niemand ooit gehoord had, dat de naam, waaronder zij vergaderden, door gehee l K ti g e-1 a n d een bitter spotwoord was geworden, nu l

: algemeene verfoeiing, verachting en verontwaardiging was beladen, bekend stond als iets zoo hemeltergend slechts, dat weinig anders dan een wonder er ooit voor iemand iets goeds uit kon halen; dit was voor mij, die er geene ondervinding van had, iets zoo vreemds en innerlijk tegenstrijdigs, dat het mij eerst ongelooflijk was en ik het niet kon begrijpen. Ik bleef j zitten waar Richard mij geplaatst had. en deed \' mijn best om te luisteren en rond te zien; maar het geheele tooneel scheen geen werkelijk bestaan te hebben, behalve die arme, gekke juffrouw F li te, die op eene bank tegen alles stond te knikken.

Juffrouw Flite bemerkte ons weldra en kwam naar ons toe. Zij heette mij vriendelijk welkom in haar domein, en wees mij, met veel ingenomenheid en trots, de voornaamste merkwaardigheid daarvan aan. De heer Kenge kwam ook met ons spreken, en legde ons, met de vriendelijke nederigheid van een eigenaar, het een en ander uit. Het, was geen beste dag om daar te komen, zeide hij; hij had liever een ; eersten dag eener zitting verkozen; maar het was toch indrukwekkend, zeer indrukwekkend.

Toen wij omtrent een half uur daar geweest waren, scheen de zaak, die in behandeling was indien ik een woord mag bezigen, dat aldus toegepast belachelijk klinkt, aan hare eigene flauwheid weg te sterven, zonder tot eenigen uitslag te komen en zonder dat iemand dit ook i scheen te verwachten. Daarop wierp de lord-kanselier een bundel papieren van zijn lessenaar naar de hoeren beneden hem, en zeide iemand; „Jarndyce en Jarndyce.* Daarop volgde I een gemompel en een gelach, terwijl de om-j standers algemeen heengingen, en men groot e hoepen, stapels en zakken-vol papieren bin-[ nenbracht,

Kr werd over eene nadere uitspraak aangaande zekere rekening van onkosten gehandeld, zoover mijn begrip er van ging, dat verward ge-| neeg was. Maar ik telde drieën twintigheeren met pruiken, die zeiden dat zij „er inquot; waren, en geen van allen scheen het veel beter te begrijpen dan i ik. Zij praatten er over met den lord-kanselier, en haspeldon er over onder elkander, en sommigen zeiden dat het zóó was, en anderen zeiden weder andersom, en sommigen deden schertsend het voorstel om dikke boeken met belt; edigdo ver-ï klaringen voor to lezen, en allen, die het aanging. maakten er zich vroolijk mede, en niemand kon er iets van maken. Nadat dit omtrent ! een uur zoo geduurd had en menige redevoering begonnen en weder afgebroken was, werd de zaak weder „aangehouden,quot; gelijk de heer Kenge zeide, mi werden de papieren weder opgepakt, eer nog de klerken gedaan hadden met /,( bin-; nen te brengen.

Na den afloop van dit hopelooze tooneel zag ik Richard aan, en ik schrikte, znn vervallen en

neerslachtig als zijn jougilig gi-iaat er uitzag: Het kan niet altijd zoo duren, Dame Duraen. Iv n aiidfiinaal beti rlquot; was al wat hij zeini-.

Ik had öuppy papieren zien inbrengen en voor den heer lv ngt in orde leggen; en hij had mi) jTezien .m eene jammerhartige buiging voor mij uemaakt, die mij verlangend deed worden om het Hof te verlaten. Richard had mij zijn arm ingeven en ging juist met mij heen toen mijn-

lieer Guppy aankwam. -

Ik verzoek u verscliooning, mijnheer Car-^toiie quot; zeidr hij fluisterend, ,_t n juffrouw Sum-m. rson insgelijks, maar er is eene juffrouw hier, . ene vriendin van mij, die haar kent en het genoegen wenscht te hebben van haar de hand i.. geven.quot; Nauwelijks had hij dit gezegd, ot ik zag alsof zij zoo levend uit mijn geheugen was npgérezen. juffrouw Raehel, die ik bij mijne peet-nKM -dei- had gekend, voor mij staan. „Hoe vaart u-ii. l\'Ntherquot;quot; zeide zij. „Kent ge mij nog?quot; quot; ik gaf haar de- hand. zeide haar van ja en dat ik haar zeer weinig verouderd vond.

Jln verwondert mij, dat gij nog van dien tijd wilt weten, Esther, hervatte zij met hau o\'ude scherpheid. „Het is nu een geheel andere

tijd Nu, ik ben blij, ^{llat ik u een8 m}\' ^{en ook} tdij. dat «zij niet te trotsi.h zijt om mij nog te kennen.\' Maar het scheen haar eigenlijk te leur te stellen, dat ik dat niet was. . 1 rotsdi, juffrouw Rachel!\' zeide ik daarop. .ik ben weer _\'etrouwd, Ivsth\'T,\' antwoordd\' /.ij. mn koel i--recht zettende, en heet nu juffrouw Chadband.

Welnu, ik wenBch u goedendag, en hoop. dat het u gof.\'d zal gaan.quot;

Mijnheel Ouppv, die oplette-nd naar dit korte gesprek had g. Inisterd, slaakt*- een zucht vlak aan mijn oor. en werkte zich zei ven en juffrouw Rachelquot; door het troepje menschen heen, dat m-• 11 Uitliep en dat bij d- afwisseling der werkzaamheden van hef Hof zich zoodanig had opgedrongen, dat wij er midden in waren geraakt. Riehard en ik drongen er insgelijks door heen, , n de koellu id di.-r laatste herkenningen gaf mij nog e-en onaangenaam gevoel. toen ik. maai zim-der dat hij ongt; zag. mijnheer «Jeorge naar ons tof zag komen. Hij stoorde zich, al voortstap-pende, v(ilstr- kt niet aan de rnenschen om hem

hi-en, en-taar.ii ov-r hunne hoofden heen naar

het ruim der zaal.

„O*-orgelquot; zeid- Richard toen ik zijne- aan-daeht op lie111 vestigd\' ,Blij dat ik n zi(-.niijn-lier,quot; intwoordd- ¹ e gt;r■ n , f,ok, jntli ,-a . Zoildt g\' mij iemand kunnen vvijzen, naar wi -ik zoek? ik bon hier niet thuis.\'\'

/ji h onder le-t spreken omkeer- nd-- - n met gemak ruimte voor ons makende, ble- f iiij, to( n wij uit het (redratv,: waren, in --en hoek aeht(-r ---•ne groot\'- rood- gordijn staan.

„Kr is e- n h ilf g\'-k oii-l vrouw!]- Z l-- gon h.,i ,dai. ... .quot;

Ik stak mijn vinger op, want juffrouw Hite

was vlak bij ons; daar zy. al dien tijd naast mij was gebleven en de aandacht van veischei-dene barer rechtsgeleerde bekenden (gelijk ik tot mijne verlegenheid maar al te wel had gehoord) op mij gevestigd had, door hun in het nor te fluisteren; „St! Fitz-Jarndyce aan mijne linkerhand!quot; , .

,Hm!\' zeid-:- George. „Gij weet wel, juffrouw, dat wij van morgen terloops over zeker iemand hebben gesproken? Gridley. fluisteilt;li\' hy zacht achter zijne hand. „Ja,quot; zeide ik._ „Hij is IMj mij verscholen, ik kon dat toen niet zeggen. Was er niet toe gemachtigd. Hij is op zijn ïaatsten marsch, juffrouw, en heeft nu eene gril gekregen om \'haar te willen zien. Hij zegt, dat zij elkander kunnen verstaan, en dat zij hier haast zoo goed als --ene vriendin vooi hem is geweest, ik kwam dus naar haar zoeken, want toen ik van middag bij Gridley zat. scheen ik den doodenmarscli al tehoon-n.\' „Zal ik het haar zeggen?quot; vroeg ik. ,Zoudt. gij zoo goed willen zijn?quot; antwoordde hij. met een blik, die wel iets vreesachtigs had. naar juffrouw Elite omziende „Het is een geluk, dat ik u ontmoet h.-b. juffrouw; ik twijfel of ik wel motdat vrouwljo had kunnen terechtkomen.quot; En hij stak de eene hand in de borst en bleef in eene krijgshaftige houding staan, terwijl ik juffrouw Elite den inhoud zijner vriendelijke boodschap toefluisterde.

„Mijn driftige vriend uit 8h ropsh i n\', Bijna ev\'-n beroemd als ik zeltl tiep zij uit. 1 waarlijk! Melieve, ik zal hem met het grootste vei\'maak g-ian i^t zookon.\' „Mij woiut s(.hiiii-gehouden bij mijnheer George,quot; zeide ik „St^. Dit is mijnheer George.quot; „In -der- daad. ;Mit woord de juffrouw Elite. „Ten hoogste vereerd! Een militair persoon, melieve. Ziet ge wel, i

ron volmaakt generaal!quot; fluisterde zij mij toe Om hare achting voor den militairen stand te toonen, scheen de arm-- juffrouw Elite hot noodig te achten zoo beleefd te zijn en zoo dikwijls te nijgen, dat het niet gemakkelijk was haar buiten -Ie zaal te brengen. Toen dit eindelijk gelukt was, gaf zij (ieorge, wien zij gedurig „generaalquot; noemde, haar arm, tot groot vermaak van eenige toekijkers. Hij was zoo vei-legen en bad mij zoo e- rbiedig en dringend om h--in „niet in den steek te laten, dat ik daai-toe nog niet kon besluiten, vooral daar juff rouw i-\'lite voor mij altijd handelbaar was, en zij ook zeide- Eitz-Jarndyee, melieve, gij zult ons na-

: aurlijk vergez-llen - Daar Richard insgelijks g.i-

nee- n scheen om deze twee veilig naar -1-- plaats hunner bestemming te brengen, gaven wij toe; ,„ daar Cieorge ons berichtte, dat (iridley, nadat hij van het gesprek van dien Ochtend had ge-li.\'ior-l. een geheek-n namiddag over den heer Jarndyce had gemaald, schreef ik haastig niet potlood eon briefje aan mijn voogd, om hem te berichten waar wij heen waren en waarom, (reoige rach-tteerde \'het in een koffiehuis, opdat het tot

geene ontriekking aanleiding zou geven, en wij zonden het met een kruier.

Daarna namen wij eene huurkoets en lieten ons in de nabijheid van Leicester Square afzetten. Wij gingen cenige nauwe steegjes door, waarvoor mijnheer George versehooning vroeg, en kwamen weldra aan de schermschool, die gesloten was. Toen hij aan de schel trok, kwam een zeer deftig oud heer, met grijs haar, een bril, een breed gelanden hoed en eene rotting met een gouden knop, naar hein toe.

„Neem mij niet kwalijk, goede man,quot; zeide hij, „maar is dit George\'s schermschool en schiet-galerij?quot; -- „Ja, mijnheer,quot; antwoordde mijnheer George, en keek op naar de groote letters, waarmede die woorden op den gewitten muur geschilderd waren. ,0, wel zeker,quot; zeide de oude heer, zijn oogen volgende. „Wel bedankt. Hebt gij al gescheld?quot; „Ik heet Genrge, mijnheer, en ik heb gescheld.quot; „Zoo waarlijk,quot; zeide de oude heer. „Gij heet George? Dan ben ik even gauw hier als gij, ziet ge. Gij zijt mij zeker zelf komen roepen?quot; - „Neen, mijnheer. Ik heb het plezier niet van u te kennen.quot; — „Zoo waarlijk?quot; hervatte de oude hei r. „Dan is het uw jongetje geweest, dat om mij kwam. Ik ben een dokter en heb vijf minuten geil den eene boodschap gekregen om in George\'s schermschool en schietgalerij bij een zieke te komen.quot; „De doodenmarsch,quot; zeide mijnheer George, zich naar Richard on mij koerende en ernstig zijn hoofd schuddende. „Gij zijt dus terecht, mijnheer. Wilt gij zoo goed zijn om binnen te gaan?quot;

Daar de deur op dat oogenblik werd geopend door een allerzonderlingst manneke, met eene muts en een voorschoot van groen baai, en wiens gezicht, kleeren en handen geheel en al zwart waren, gingen wij eon donkere gang door naar eene groote lange zaal mol kale stoenen muren; hier en daar waren schietschijven, geweren, degens en andere dingen van dien aard. Toen wij allen daar binnen waren, bleef de doktor staan, en zijn hoed afnome-ndo. scheen hij door tooverij te verdwijnen en een geheel ander man in zijne plaats te laten.

„Luister eens. George.quot; \'/\' ide deze man, zich snel naar hom omkeerende en hem met een langen voorvinger op de borst \'ikkende. „i gt;ij kont mij en ik kon u. lt;iij zijt een man van de wereld en ik ben oen man van do wereld. Ik heet. Bucket, zooals gij weet, en ik heb eene volmacht tegen Gridloy. Gij hebt hem languit den weg gehouden en dat hebt gij kunstig gedaan gij hebt er eer van,quot;

George zag hem strak aan, beet op zijne lippen en schudde zijne hoofd,