I i.

DE PICKWICK,.CJ/UB.

Den eersten schitterenden lichtstraal in de I duisternis, waarin de vroegere gosclüedenis der | wetonsciiappelijke loopbaan van den onsterfc-Ui ken Pickwick schijnt gehuld te zijn, ontvangt I men bij het. doorlezen van de volgende notulen. die in de „Verhandelingen van de Pick-wickclubquot; zijn opgenomen en de- schrijver van dit boek niet het grootste genoegen zijnen l\'e-zeirt voorlegt, :ijs een bewys van de nauwgezette oplettendheid, onvermoeide vlijt en grootc .schranderheid, waarmede hij de papieren, die hem waren toebetrouwd, \' heeft doorzocht.

..Zitting van (Jen 12«» Mei 1827, onder voor-| zitterschap van den heer Joseph Smiggers, L. ¹ V. p., L, i\'. c. i), i:fet volgende wordt met | I algemeene stemmen besloten:

„1°. De Pickwickclub heeft met groote tevredenheid en onbeperkte goed keuring het opstel hooren voorlezen van den heer Samuel Pickwick, P., 1;. P. (;. getiteld „Onderzoe-i kingen aangaande den oorsprong der Vijvers van liampstead ^:!i, met eenige Opmerkingen

li l.i\'vrnalang Viri\'-prpsidenl, l.id l\'ickwick-clul)

2 l\'residfint. Lid l\'ii kwick-cUili.

•gt; i^orp in na!)ijlieicl van J,onlt;ioii. Hoi

ligt honger flan het kruis drr SI. l\'nuhiwkfrk en wordt vooral op Zatcrdajren t*ii Zortdagf\'ii /.omerK 0111 zijne gr-zonde Inrht zeer druk ho/.oeht. Het wordt niet de Parken „de Longen van Londenquot; genoemd. |.;.

betrotiende de Leer der Stekelbaarzen; die Verfeniging betuigt daarvoor haar warmsteu dank aan den genoemden lieer Samuel Pickwick, P. I,. P. c,

„2° Genoemde Vereeniging ziel de groote voordeden in, welke de wetenschap moeten ten goede komen uit het geschrift, waarop zjj juist gewezen heeft, zoowel als uit de onvermoeide I onderzoekingen van den heer Samuel Pickwick, \' P., L, P. C., in Hornsey, Ilighgate, Brixton j en Carnberwell i); en zij gevoelt levendig de I onschatbare voordeelen welke ongetwijfeld zijn j te verwachten, indien men het onderzoekings-1 veld, de reizen en bijgevolg den gezichtskring i van den geleerden man uitbreidt, ter bevorde-j ring der wetenschap en verspreiding van kennis, „ho. De Vereeniging heeft met het juist genoemde oogmerk in overwoging genomen een voorstel, gedaan door den bovengenoemden heer Samuel Pickwick, P., L. P. C, en drie andere, beneden genoemde Pickwickisten, tot vorming | eener nieuwe afdeeling Vereenigde Pickwick-1 isten onder den titel van .. Jorrespondeerende j Afdeelingquot; der Pickwickclub,

„4°. Genoemd voorstel is door de Vereeniging \' goedgekeurd en bekrachtigd. | De Correspondeerende Afdeeling der

| Pickwickclub wordt daarom op deze vergade-! riti- samengesteld; de heeren Samuel Piek-j wick, P., L. P. C., \'I\'racy Tupman, L, P, C., Auirustus Stockwall, L. P. C. en Nathanif\'-i l Winkb werden tot leden benoemd en hun I verzocht van tijd tot tijd aan de Pickwickclub, I geVestkd te Londen, vertrouwbare verslagen i van hunne reizen quot;n onderzoekingen, van de karakters .-n gewoonten, die zi,] leeren kennen, | en van al hunne lotgevallen te doen, alsmede .i ni genoemde (lub alle verhalen en opstellen I te zenden, waartoe plaatselijke gesteldheden of i gedachten verbindingen aanleiding geven.

De Vereeniging neemt gaarne de voor-I waarde van elk lid der Correspondeerende A f-I deelinu aan, dat hij zijne eigene reiskosten zal bei alen. en maakt volstrekt geen bezwaar, dat j deleden van genoemde afdeeling hunne onder-| zoekingen, zoolang zij verkiezen, op dezelfde I voorwaarde voortzetten.

„7°. Den leden van bovengenoemde Correspondeerende Afdeeling wordt op deze vergade-\\ ring bericht, dat hun voorstel om de frankeering : hunner brieven en de vracht hunner pakjes te j betalen, door de Vereeniging is overwogen ; dat zulk een voorstel door haar wordt beschouwd als den grooten mannen tot eer te strekken, van wie tiet uitging «u daarom haar geheole ■ toestemming erlangt.quot;

Ken toevallige opmerker, voegt de secretaris er by, aan wiens aanteekeningen wij het volgende verslag versehuldiurd zijn - een toevallige

1 Dorpen in lt;1 nahijheid van Londfii.

opmerker zou misschien niets bijzonders hebben gezien in het kale hoofd en de ronde bril-leglazen, welke gedurende het lezen van de bovenstaande besluiten, strak op zijn (des secretaris) gelaat gericht waren. Voor hen, die wisten, dat Pickwick\'s reuzenbrein in dat hoofd aan het werk was, en dat zijne vurige oogen achter die brilleglazen schitterden, was het gezicht inderdaad merkwaardig. Daar zat de man, die de groote Vijvers van Hampstead tot hunnen oorsprong nagespoord en de wetenschappelijke wereld met zijne Stekelbaarzen-theorie in opschudding had gebracht D, even kalm en rustig als de diepe waters van de eerste bij vorst of een enkel voorwerp van de laatste in het diepste gedeelte van een aarden pot. Kn hoeveel te merkwaardiger werd hot tafereel, toen op het gelijktijdig geroep van „Pickwickquot; uit den mond zijner volgelingen, die beroemde man, tot volle levendigheid en opgewektheid gerakende, den stoel beklom waarin hij te voren gezeten had, en het woord richtte tot de club, die hij zelf had opgericht. Wat een studie voor een kunstenaar bood dat verrukkende tooneel aan! De welsprekende Pickwick met de eene hand bevallig achter zijne jaspanden verborgen en de andere in de lucht zwaaiende om zijne vurige redevoering kracht bij te zetten; zijne verheven plaats,die de spanbroek en de slobkousen deed zien, welke misschien niet zouden zijn opgemerkt, als zij een gewoon man gekleed hadden, maar die, als Pickwick -) er in zat — indien ik die uitdrukking mag gebruiken — onwillekeurig eerbied en ontzag inboezemden; Pickwick,omgeven door de mannen, die bestemd waren om in de gevaren zij ner reizen en den roem zijner ontdekkingen te doelen. Aan zijne rechterhand zat de heer Tracy Tupman, de al te gevoelige Tupman, die aan de wijsheid en ervarenheid van rijpere jaren het vuur en den ijver eens jóngelings paarde in de merkwaardigste en ver-geeflijkste inenschelijke zwakheid — de liefde. De tijd en de opvoeding hadden zijn eens romantische gestalte uitgezet; het zwart zijden vest was al wijder en wijder geworden; duim bij duim was de gouden horlogeketting, die er

1 V it hior gezegd wordt van lt;!•\' Vijvers vpii Hampstead en de I.eer d^r Stekelhaarzen, de ondhoidknnditfc ^; ontdekking in hoofdstuk XI. en de heschonwin^en waartoe l\'irkwick\'s lantaarn den geleerden heer t»-Bristol aan-leidiiur .. afquot;, zijn satirieke toefipelingen op schijn-en hall-! geleerden. Dicken-; was anders een groot voorstander der wetenschap. J. K-

2) l-en naam van Piekwirk heeft Dickens ontleend aan een beroemd rijtuigverhmirder te Bath, zijn voor-komen en klceding aan eenc h«\'s( hrijving, die ( hapman i hem gaf van een vriend te Kiclimond. zekeren/\'o.f/rr, een dikken, ouden pronker.

John. l-\'oK-n a. I.rv), vm Dickens. Bij \'quot;hapman and Hall tf Londen verscheen de eerste uitgave van The l\'ickwick Papers.

digd door de eerlijke, openhartige en volledige j verklaring van zijn achtbaren vriend. Hij ver- ! zocht, dat men aan zijne eigene opmerkingen slechts eene Pickwicksche uitlegging zou geven. (Gejuich.)

Hier eindigen bedoelde notulen en zonder twijfel ook do woordenstrijd, die nu zulk een hoogst bevredigende en verstaanbare wending had aangenomen. Wij hebben geene ofticieele i opgave van de gebeurtenissen, welke de lezer | in de volgende hoofdstukken zal verhaald vin-| den, maar zij zijn alle zorgvuldig bijeengegaard ! uit brieven en andere handschriften, zoo ontwijfelbaar echt, dat men gerechtigd is, ze in 1 egt;\'ti aaneengeschakelden vorm mede te deeien.

DE EERSTE DAGREIS.

De zon, die altijd zoo nauwkeurig op haar tyd past en ook zooveel te doen heeft als eene „meid alleenquot; in eene drukke huishouding, was den iS\'iequot; Mei 1827 pas opgekomen, en nog bezig met licht aan te steken, toen Samuel Pickwick, als eene tweede zon, zijne rustplaats verliet, het venster openschoof, en naar buiten keek. Gr os well-street lag aan zijne voeten, Gos well-street strekte zicli rechte en links uit, zoover zijn gezicht reikte, en de overkant van Goswo\'l l-street was al wat hij vlak voor zich aanschouwde, ..Kvenzoo bekrompen, \' dacht Pickwick, „zijn de begrippen dierphilo-sofen, die zich tevreden stellen met hetgeen vlak voor hen ligt, en niet naar waarheden zoeken, welke op grooteren afstand verborgen liggen. Zoo zou het met mij ook gaan, indien ik mij vergenoegde met altijd (}os we 11 street aan te staren, zonder eene poging te doen om de thans voor mijn oog verborgen oorden te ontdekken, welke deze plek aan alle zijden omringen.quot; Nadat hij deze treffende opmerking ¹ had gemaakt, begon hij zijne kleederen aan ^: te trekken en zijn valies te pakken. Groote mannen zijn zelden zeer kieskeurig op hun

uitwendigen tooi; het scheren, aankleeden en koffiedrinken nam bij l\'iekwick niet veel tijd weg; en binnen een uur stond hij met zijn valies in zijn hand. zijn verrekijker in zijn jaszak, en zijn notitieboekje, waarin hij alle ontdekkingen die der moeite waard waren, wilde aantockeiien, in zijn vestzakje, bij het wagen voer in Saint Martin\'s Ie Grand,

„Hei daar! Eene cabriolet!quot; riep ^ickwick, „Hier, mijnheer!quot; schreeuwde een zonderling staaltje van het Kuropeesch menschenras, in een linnen buis, en met eene g\'nommerde ko-neren plaat op zijne borst, als ware hij reeds

een museum van rariteiten genommerd. Het

was de oppasser. „Hier, mijnheer!quot; riep hij. „Kom voor den dag, eerste cab!quot; En nadat de „eerste cabquot; uit de herberg voor den dag was gekomen, hielp men Pickwick met zijn valies in het rijtuig.

„Go ld en-Crossquot; zeide Pickwick.

„Dat is maar één shilling, Tom!quot; zeide de voerman knorrig tot zijn vriend den oppasser.

„Hoe oud is dat paard, vriendje?quot; zeide Pickwick toen zij een eindje op weg waren,

„Twee en veertig jaar,quot; antwoordde de voer- ! man, den vrager zeer onvriendelijk aanziende j

„Wat?quot; riep Pickwick uit, terwijl hij zijn notitieboekje voor den dag haalde. De voerman I herhaalde zijn gezegde. Pickwick koek den man | scherp in het gezicht; maar toen deze geen blijk van verlegenheid gaf, schreef hij de vreemd \\ luidende opgaaf in zijn zakboekje op.

„En hoelang houdt gij hem wel achtereen | in quot;het tuig?quot; vroeg Pickwick nieuwsgierig. „Twee of drie weken,quot; was het antwoord. „Weken?quot; herhaalde Pickwick met verbazing en deed zijn zakboekje weer open,

„ Wij durven hem zelden uitspannen,quot; zeide de voorman zeer onverschillig, „omdat hij zoo i zwak is,quot;

„Omdat hij zoo zwak is?quot; herhaalde Pickwick weder met toenemende verbazing,

„Als hij uitgespannen is, kan hij slecht op | de\'been blijven,quot; vervolgde de voerman, „maar in het tuig kan hij zoo licht niet vallen, als ! wij het maar wat kort houden. En is hij eens \' aan den gang, dan loopen de wielen vanzelf, j /oo moet hij wel voort — willen of niet.quot; Pickwick schreef dit alles woordelijk in zijn i ^; notitieboekje op, om het de club voor te lezen, | i als een zeldzaam bewijs, hoe taai van leven i

sommige dieren, met name de paarden, zijn. Hij

was nauwelijks hiermede gereed, toen zij Golden-Gross bereikten. De voerman sprong van i zijn bankje, en Pickwick Klom uit het rijtuig, terwijl de heereu l\'upman, Stockwall \'i en i Winkle, die hier reeds een poos gewacht had- I i den, toesnelden om hem te begroeten.

„Daar is de vracht,quot; zeide Pickwick, terwijl \\ j hij\'den voerman een shilling toereikte.

Hoe groot was zijn verbazing, toen de zonderlinge voerman het geld op den grond smeet, en hein in spreekwoordelijke uitdrukkingen het voorstel deed om er eens om te boksen. -) „Ben je dronken?quot; riep stockwall uit. „of gek?quot; vroeg Winkle,

Deze Iwcr heet ^Snodgrass in

O ven.

•Z) Omlor liet Londenacli geuie. n het zeer gewoon, (lilt ii-muml, (lie (•«■n under te lijf wil, (lezen yniaL\'t, ot hij om eene of andere kleinigheid met hem wil boksen, om door het. gevecht den schijn te geven eener wedding srlmp, die door eene boksparl ij wordt hes hst en zi-h

nlzoo huilen het hereik der wet tegen gewelddndige mui-vallen te houden. * ^Equot;^T-

voorkomen had iets eigendommelijks, dat moei-elijk te beschrijven zou zijn, maar op eene onmiskenbare wijze eene vermeteleenkoelbloedige onbeschaamdheid aanduidde.

Zoo zag de man er uit, dien Pickwick door zijn bril (dien hij gelukkig teruggekregen had) aanstaarde, en wien hij, toen zijne vrienden eindelijk zwegen, op zijne beurt zijn hartelijken dank voor de bewezen hulp betuigde,

„Al wel zoo!quot; zeide de vreemdeling, die hem spoedig in de rede viel; - „genoeg gezegd. Pen knappe bokser, die voerman — maar als ik uw vriend met het jachtbuis was geweest — duivels! zou hem geraakt hebben — oliekoe-kenrnan er by - mij niet klein krijgen,quot;

Deze onsamenhangende rede werd afgebroken door den voerman, die naar Rochester moest, en binnenkwam om te zeggen, dat de Commodore terstond zou afrijden.

„Commodore!quot; riep de vreemdeling op-springende. „Daanneê moot ik weg — plaats genomen — buitenop — gij zult den cognac wel betalen geen klein geld groote haast.quot;

Het geval wilde, dat Pickwick en zijne drie reisgenooten insgelijks besloten hadden om Rochester tot hunne eerste rustplaats te maken, en nadat zij hun nieuwen bekende hadden medegedeeld, dat zij naar dezelfde\'stad gingen, spraken zij af om ile achterbanken der diligence te bezetten, waar zy bij elkander konden blijven.

„Een — twee hoep!quot; zeide de vreemdeling. terwijl hij Pickwick met zooveel overijling naar boven duwde, dat het dezen zeer moeie-lijk viel zijne gewone deftigheid eenigszins te bewaren.

„Ook bagage, mijnheer?quot; vroeg de conducteur.

„Wie — ik? Dit pakje -• anders niet - ander goed vooruil met het schip — pakkisten -zoo groot als huizen - zwaar — verduiveld zwaar,quot; zeide de vreemdeling, terwijl hij alle moeite denl, om het pakje, dat naar zijne grootte en fatsoen te oordeelen, één hemd en één zakdoek bevatte, in zijn zak te stoppen.

,. iiuk - hoofden omlaag!quot; riep do luidruchtige vreemdeling, toen zij onder den lagen boog kwamen, welke in dien tijd den ingang van het koetsplein vormde. „Gevaarlijk hier laatst nog vijf kinderen moeder lange vrouw at een boterham dacht niet om de poort bons krak kinderen zien op moeders hoofd af boterham neg in de hand geen mond om hem in te steken ijselijk Gij ziel naar Whitehall, mijnheer! mooi gebouw klein venster daar ook iemands hoofd af zag ook niet genoeg voor zich In !quot; \')

1) Kar-\'l I werd voor Whilf\'hftll onthoofd, en door venHter op liet s» hnvot gpbmclu. Vki.t.

„Ik dacht juist na.quot; zeide Pik wiek „over de zonderlinge onstandvastigheid van het onder-maansche,quot;

„Ha ik begrijp - den eenen dag de deur , van het paleis in — den anderen het venster uit. — Philisoof mijnheer?quot;

„Ik ben ten minste gewoon waar te nemen i en na te denken,quot; antwoordde Pickwick.

„Ik ook — de meeste menschen, als zij weinig te doen en nog minder te verdienen hebben. Dichter, mijnheer?quot;

„Mijn vriend Stockwall heeft veel aanleg voor ! poëzie,quot; antwoordde Pickwick.

„Ik ook,quot; zeide do vreemdelidg. „Heldendicht

tienduizend regels - Juli-n volutie - op de plek geschreven — Mars over dag Apollo des nachts in den eenen arm het geweer-in den anderen de lier.quot;

„Zijt gij dan in persoon tegenwoordig ge- j . weest bij de glorierijke gebeurtenis?quot; vroeg ; Stockwall.

„Tegenwoordig? Of ik! mijn geweer afgeschoten een idee in het hoofd - naar de herberg — opgeschreven — terug — afgevuurd

weer een idee — weer naar de herberg pen en inkt weer terug-- een heerlijke tijd, mijnheer! Jager, mijnheer?quot; vroeg hij, zich plotseling tot Winkle keerend.

„Zoowat, mijnheer!quot; antwoordde deze.

„Eene edele liefhebberij! — Honden, mijnheer?quot;

„Voor het tegenwoordige niet,quot; washetant- | woord.

„O! moest honden houden — schrandere dieren -- ook eens een hond - staande hond — i verbazend schrander eens uitjagen — kwam binnen eene heining — lloot — hond kwam niet

tloot nog eens -- nog niet Pon to!

bleef staan - Pon to. Pon to! bewoog ! zich niet — stond naar een bord te kijken — ging ook kijken — las; „De boschwachter heeft j order, om alle honden, die hij binnen deze hei- ; ning vindt, dood te schieten.quot; Wilde daar niet voorbij verbazend schrander. he?quot;

„Eene zeer opmerkenswaardige omstandigheid.quot; zeide Pickwick. „Wilt gij mij vèroorlo- | ven die op te teekenen?quot;

„Gaarne, mijnheer! gaarne nog honderd anekdoten van hetzelfde dier. — Een mooi meisje mijnheer!quot; Dit laatste gezegde werd tot Tup- i man gericht, die een meisje, dat hun tegenkwam, met een bijzonder vriendelijken blik had vereerd.

„Ja waarlijk,quot; zeide Tupman.

„Engelache meisjes niet zoo mooi als de Spaansche edele vormen — zwart haar -zwarte oogen lieve schepseltjes heerlijk.quot;

„Zijt, gij dan in Span j e geweest, mijnheer?quot; | vroeg Tupman.

„Gewoond — jarenlang.quot;

„Vele avonturen, mijnheer?quot; vroeg Tupman. i

I „Avonturen? - Bij duizenden. - Don Bo-lara Eizzgig — een Griande van .Spanje

— eenige dochter — Donna Christina — eta-I tige dame — smoorlijk opinij verliefd — ijver-; znclitige vader — grootmoedige dochter wel-j gemaakt Engelschman — Donna Christina j wanhopig — blauwzuur ingenomen maag-

j pomp in mijn valies - operatie gedaan - de oude Bolaro opgetogen keurt ons huwelijk : goed — handen in elkander en een vloed van j tranen — uiterst romanesk.quot;

j ..Is deze dame tegenwoordig in Engeland, | mynheer?quot; vroeg Tupman, op wien de vermelding harer bekoorlijkheden een diepen indruk i had gemaakt.

j „Dood, mijnheer - dood,quot; zeide de vreemde-1 ling, terwijl hij het overschot van oen katoenen zakdoek voor zijn rechteroog hield. „Nooit weer \' ^wel na dat pompen - gestel ondermijnd | werd het slachtoffer.quot;

.■Eu haar vader?quot; vroeg de poëtische IStock-i wall.

„Wroeging i n ellende,quot; zeide de vreemd\'-ling. „Op eens verdwenen de stad er vol van

- overal zoeken niets te vinden fontein op de markt hield in eens op met springen weken lang - schoongemaakt - vijver afgetapt — sc.hoonvader met zijn hoofd in de groote pijp, met eene geschreven biecht in zijne rech-terlaars — uitgehaald en de fontein weer aan den gang.quot;

„ Wilt gij mij vergunnen, den inhoud van den kleinen roman op te schrijven?quot; vroeg stock-wall diep getroffen.

„Gaarne, mijnheer! gaarne - nog vijftig, als gij ze hooren wilt. - Een vreemd leven, dat ik gehad heb vol avonturen.quot;

Op deze wijze ging de vreemdeling voort, tusschenbeide eens afbrekende, om een glas bier te drinken, als de diligence van paarden verwisselde, totdat zij de brug van R o c h est e r bereikten, tegen welken tijd^de zakboekjes zoowei van Pickwick als van Stock wall, bijna volgeschreven waren met eene bloemlezing uit zijne avonturen.

..Welk eene eerwaardige ruïne Iquot; riep Stock-wadi uit, niet al le t dichterlijke vuur dat hem quot;igen was, toen zij het statige oude kasteel in het gezicht kregen.

„Welk een onderwerp van nasporingen vooreen oudheidkenner!quot; waren de woorden, die 1 Pickwick ontvielen, toen hij zijn verrekijker ^; voor zijn oog plaatste.

„O zoo mooi!quot; zeide de vreemdeling. „Zware muren ingevallen botren - donkere gaten -gebroken trappen dan de kerk gratlucht lage deuren rare snaken, die monniken telkens vindt men wat munten en penningen — sabels ook - en oude legenden vreemde histories.quot; Met. deze alleenspraak ging I de vreemdeling voort, totdat de diligence voor \' ^: de herberg de Stier hield.

„Blijft gij hier, mijnheer?

vreemdeling.

„Ik — neen - maar u zou ik het raden — Wiigts is het andere logement duur geweldig duur — eene halve kroon op de rekening, als men den oppasser maar aankijkt.quot;

Winkle keerde zich om, en (luisterde met Pickwick en de anderen; allen knikten. Pickwick trad nader, en sprak den vreemdeling aan.

„Oi.j hebt ons dezen morgen een gewichtigen dienst bewezen, mijnheer!quot; zeide hij. „Wilt gij s ons vergunnen u een gering blijk onzer dankbaarheid te geven, doorn te verzoeken, ons met uw gezelschap bij den maaltijd te vereeren?quot; „Met zeer veel genoegen. Niet on best-hei-niaar gebraden hoenders en chainpiLr-nons - keurig! Hoe laat?quot;

„Laat zien!quot; hernam Pickwick, op zijn horloge kijkende. „Het is nu drie: zullen wij vijf zeggen?quot;

„Opperbest,quot; zeide de vreemdeling. „Vijf uur precies tot weerziens dan !quot; Hiermede lichtte hij zijn hoed eenige duimen van zijn hoofd, zette dien vrij schreef weder op, en ging heen met het paKjo, dat half nit zijn rokzak kwam kijken.

„Blijkbaar een reiziger, die vele landen heeft doorgezworven, en een nauwkeurig opmerker van menschen en zaken,quot; zeide Pickwick.

„Ik had gaarne dat gedicht gelezen,quot; zeide Stockwall.

„Ik zmi dien hond wel eens willen zien,quot; zeide Winkle.

Iupman zeide niets; maar hij dacht aan Don na Christina, de maagpomp en de fontein en zijne oogen schoten vol tranen.

Nadat men een middagmaal in eene afzonderlijk^1, kamer bestek! en de slaapvertrekken bezichtigd had, ging het gezelschap uit, om de stad en den omtrek in oogenschouw te nemen.

Bij het h\'/.én der aanteekenlngen van den geleerden l\'ickwick over de vier steden Stroud, Koe he ster, Chat tam en B romp ton, is hel ons gebleken, dat zijne gedachten over haat uitwendig voorkomen in geen wezenlijk opzichi v;iii die der andere reizigers verschillen, welke dezelfde plaatsen zijn doorgetrokken. Zijne algemeene beschrijving kan gemakkelijk wat verkort worden.

„De voornaamste voortbrengselen dezer steden.quot; zegt de heer Pickwick, „schynen in soldaten, matrozen, Joden, krijt, garnalen, oflicie-ren en kruiers te bestaan. De waren, die men meestal op de straten te koop ziel, zijn oude kleeron, harde beschuit., appelen, platviseh en oesters. De straten hebben een druk en levendig voorkomen, door de gezellige vroolijkheid der militaiien. Met isstreelend vooreen menschlie-vend gemoed, wanneer men deze dapperen, door een moreole en matorieele opgewondenheid

overweldigd, waggelend ziet voortstappen; vooral wanneer men bedenkt, dat het naloopen en voor den gek houden dezer brave lieden goedkoop en onschuldig vermaak voor de jeugdige bevolking oplevert.

Het verbruik van tabak,quot; vervolgt de heer Pickwick, „moet zeer groot wezen; en de reuk, die in de straten heerscht, is gewis zeer aangenaam voor iemand, die veel van rooken houdt. Een oppervlakkig reiziger zou ontevreden kunnen zijn over de morsigheid, welke deze steden kenteekent; maar voor hen, die haar als een I blijk van de drukte en den bloei des koophan-i dels beschouwen, is zij zeer aangenaam.quot;

GEBEUKT E.N ISSEN OP DEN EERSTEN AVOND, EN DE OHVOLGEN DAARVAN.

Precies te vijf uur kwam de vreemdeling, en i kort daarop was het middagmaal gereed. Hij was van zijn pakje ontslagen, maar had geene | verandering in zijne kleeding gemaakt, en was, • zoo mogelijk, nog spraakzamer dan te voren.

„Wat is dat?quot; vroeg hij, toen de knecht het deksel van een der schotels nam,

„Tongen, mijnheer!quot;

„Tongen! - ah lekkere visch — komen | van Londen - manden vol wagens vol-i altijd aftrek een glas wijn, mijnheer?quot;

„Üaarne,quot; antwoordde Pickwick, en de vreemdeling dronk een glas, eerst met hem en vervolgens met elk lid van het gezelschap, met bijna dezelfde snelheid als hij praatte.

„Duivelsch woelig op (b- trap vriend 1quot; zeide do vreemdeling tol den knecht. ..Banken naar boven timmerlieden naar beneden - lampen

glazen — harpen wat zal dat geven?quot;

..Een bal, mijnheer!\' antwoordde de knecht, „ten voordeele van een weldadig genootschap.quot;

„Wi et gij ook of er hier in du stad veel mooie meisjes zijn?quot; vroeg Tupman, met zeer ¹ veel belangstelling.

„Een aantal Kent, mijnheer ieder weet het van Kent appelen, kei sen, hop en _i vrouwen. — (lias wijn, mijnheer?quot;

„Met genoegen,quot; antwoordde Tupman. De i vreemdeling schonk in en ledigde zijn glas in i i i ne t\'-ug.

„Ik zou er gaarne bij zijn,quot; zeide Tupman eene poos later, weder aan het bal denkende. .Zeer gaarne,quot;

„Beneden zijn kaartjes b krijgen,quot; viel de l knecht hierop in. , De prijs is eene halve guinje, j mijnheer!quot;

Tupman gaf nogmaals zijn verlangen te ken-j nen om het feest bij te wonen, maar dewijl hij i in het somber oog van stockwall en don verstrooid rondd walenden blik van Pickwick geen antwoord vond, viel hij met lust op het dessert

■ aan, dat juist was klaargezet. De knecht verwijderde zich, en het gezelschap had nu het genot der vroolijke uren na den maaltijd voor zich,

„Neem mij niet kwalijk, mijnheer!quot; zeide de vreemdeling, „De flesch staat stil - laat haar | rondgaan — met de zon om — uitdrinken — | staartjes!quot; Hiermede ledigde hij zijn glas, en schonk het weder vol, met het gezicht van iemand, die er aan gewoon is.

Men liet nog eenige flesschén komen. De | vreemdeling bleef praten, en de Pickwickisten i bleven luisteren. Tupman kreeg metleder oogen | blik meer lust in bethal. Het gelaat van Piek- ] wiek prijkte met een gloed van algemeene men-schenliefde: Winkle en Stockwall waren in slaap gevallen.

„Daar beginnen zij?quot; zeide de vreemdeling, i „Heor maar violen stemmen gedaan nu gaan zij aan den gang.quot; De mengeling van geluiden, die men uit de danszaal hoorde, kondigde het begin der eerste quadrille aan.

„Wat zou ik er gaarne bij wezen!quot; zeide Tupman weder.

„Ik ook,quot; zeide de vreemdeling. ■ „Ver- 1 wenschte bagage — onderweg — geen rok om i aan te trekken — gek genoeg he?quot;

Algemeene menschenmin was een hoofdtrek : van de theorie der Pickwickisten en niemand i was ijveriger in de toepassing van dit edele ^! beginsel, van Tracy Tupman. Het is bijna onge- j looielijk, hoevele malen, gelijk In de notulen der club is aangeteekend, die menschlievende \' man arme lieden bij de andere leden aan huls gt; zond, ten einde om afgelegde kleederen of gel- | delijken onderstand te verzoeken.

. Ik zou u zeer gaarne een pak kleeren van mij leenen,quot; zeide Tupman, „maar gij zijt nog al mager, en ik ben . .!quot;

..Tamelijk dik een volwassen Bacchus — zdnder wijngaardbliiren — van zijn ton gestapt — in een nièuwerwetschen rok -• ha, ha! — j Reik my de flesch ems aan!quot;

Of Tupman eenigszins verontwaardigd was i over den stouten toon, waarop de vreemdeling hei beval de flesch aan te reiken, of wel zich eenigszins geraakt voelde, dat men een voornaam lid van de Pickwick-Club met een Bacchus zonder ton vergeleek, is tot nog toe niet uitgemaakt. Hij reikte de flesch aan, kuchte een paar malen, en staarde den vreemdeling «■•ene poos vrii barach in het gezicht; daar deze zich echter volstrekt niet aan dien blik scheen te j ^: storen, word hij langzamerhand weder vriende- I Ujker gestemd, en vatte het onderwerp van het bal weder op,

„Ik wilde zeggen, mijnheer!quot; zeide hij, „dat, j hoewel mijne kleeren u te wijd zijn, een pak | van mijn vriend Winkle n misschien beter pas- | sen zou,quot;

De vreemdeling nam met zijne oogen de maat ¹

en de weduwe gevoelde zich gevleid. De weduwe gal\' geen acht op de beleefdheden van den dokter, evenmin als zijn koelbloedige medeminnaar op zijne verontwaardiging. Dokter Shimmer stond versteend. Zou hij, dokter Slammer van het 97ste regiment, in een oogenblik verdrongen worden door een man, wk-n niemand kende? Onmogelijk ! En toch was het zoo; daar stonden zij. Wat! introduceerde hij zijn vriend? Kon Slammer zijne oogen gclooven? Hij keek nog eens, en moest tot zijn leedwezen bekennen, dat hij goed gezien had. .Mevrouw Budger danste met Tnpman; het was maar al te waar. Daar zag hij de weduwe, die met ongewone vlugheid heen en weer sprong, en Tup-man, die zijne passen maakte met een gezicht zoo ernstig, alsof liet eene doodzonde zou geweest zijn, onder eene quadrille te lachen.

Stilzwijgend en geduldig verdroeg de dokter dit alles, en al het aanbieden van ververschin-gen, en het praten en lachen, dat er volgde; maar eenige seconden, nadat do vreemdeling de zaal had verlaten, om mevrouw Budger naar haar rijtuig te geleiden, stoof hij naar buiten, terwijl al zijne opgekropte gramschap in eens dreigdf uit te barsten, en zijn drift hem het zweet langs zijn gezicht deed loopen.

De vreemdeling kwam juiet met Tupman terug. Hij sprak fluisterend en lachte. Hij had derhalve gezegevierd! De kleine dokter dorstte naar zijn bloed.

„Mijnheer!quot; zeide de dokter met verschrikkelijke stem, terwijl hij een kaartje uit zijn zak haalde: „ik heet Slammer dokter Slammer van het uTste regiment, mijnheer! Mijn kaartje, mijnheer! mijn kaartje!quot; Hij wilde nog meer zeggen, maar zijne gramschap deed hem bijna stikken.

„Ah!quot; zeide de vreemdeling koel: ,,Slammer - zeer verpliht zoo gezond als een visch maar zoodra ik wat mankeer, zal ik u laten roepen.quot;

„Mijnheer!quot; bulderde de woedende dokter, „gij zijt een intrigant, een lafbek, een leugenaar! Zal niets u bewegen, mij uw kaartje te geven ?quot;

„O, ik begrijn het al!quot; zeide de vreemdeling, half bij zichzelven; — „punch te sterk hospes al te mild gek genoeg limonade veel beter benauwde zaal heer van jaren morgen ziek jammer jammer.quot; En hij ging een paar stappen voort.

„Gij logeert hier in huis, mijnheer!quot; zeide de verontwaardigde Slammer. „Gij zijt nu dronken, mijnheer! Gij zult morgen van mij hoo-ren, mijnheer! Ik zal u wel uitvinden, mijnheer !quot;

„Liever dat gij mij uitvindt, dan dat gij mij te huis vindt,quot; antwoordde de onkwetsbare vreemdeling.

Dokter Slammer zag hem aan alsóf hij hem

wilde verslinden, terwijl hij zijn hoed diep in zijne oogen drukte; en de vreemdeling ging met Tupman naar boven, om den niets kwaads vermoedenden Winkle de geleende veeren terug te brengen.

Deze heer lag in een genisten slaap, en de vreemdeling trok snel zjjneeigenekleeren weder aan, terwijl hij zeer vroolijk over het gebeurde scherste. Ook Tupman, wiens hoofd door den wijn, de punch, het licht en de dames geheel op hol was gebracht, vond de geheele zaak eene j alleraardigste grap. Zoodra zijn nieuwe vriend i vertrokken was, begon hij zich te ontkleeden; I het kostte hem veel moeite, om in zijne slaap i muts het gat te vinden, waarin hij zijn hoofd | moest steken, en onder de pogingen, welke hij | daartoe aanwendde, stiet hij zijne kaars om. ! Na eene reeks van mislukte proeven gelukte het hem evenwel, in bed te komen, en kort daarop sluimerde hij in.

Den volgenden morgen had het nauwelijks zeven uur geslagen, toen Pickwick\'s schrander | brein, door een luid kloppen aan zijne kamer- j deur, uit den staat van bewusteloosheid werd i opgewekt, waarin de slaap hem had doen ver- i zinken.

„Wie is daar?quot; riep hij, terwijl hij overeind kwam.

„De oppasser, mijnheer!quot;

„Wat moet gij hebben?quot;

„Zoudt gij mij, als \'t u belieft, niet kunnen zeggen, mijnheer! wie van de heeren van uw gezelschap een blauwen rok draagt met vergulde knoopen, met P. C. er op?quot;

..Hij zal den rok gekregen hebben om af te borstelen,quot; dacht Pickwick, „en vergeten zijn, bij vvien hij wezen moet.quot; - „Mijnheer Winkle,quot; riep hij. „De derde kamer aan de rechterhand.quot;

„Dank je, mijnheer!quot; zeide de oppasser, en verwijderde zich.

„Wat is er te doen ?quot; riep Tupman, toen een geweldig kloppen aan zijne deur hem uit uit zijne diepe sluimering wekte.

,.Kan ik mijnheer Winkle spreken?quot; vroeg de oppasser daar bniten.

„Winkle Winkle!quot; schreeuwde Tupman, zich naar de deur van de andere kamer keurende.

„Hei daar!quot; antwoordde een dofte stem, die van onder het dek scheen to komen.

..Men vraagt u te spreken iemand aau de deur!quot; En toen Tupman lang genoeg wakker was gebleven, om er zooveel uit te krijgen, keerde hij zich om, en sliep weder in.

„Mij spreken?quot; zeide Winkle, terwijl hij opstond en haastig eenige kleederen aantrok. ..Zoo ver van de stad! Wie zou hier iets met mij te maken hebben?quot;

„Een heer in de kofliekamer, mijnheer!quot; antwoordde de knech t, toen Winkle de deur opende. Hij zegt, dat hij u geen oogenhlik zal ophou-

,,Dit is onnoodig,quot; antwoordde Winkle. „Zeg het mij maar; ik kan dan naderhand wel een viiend opzoeken.quot;

„Zullen wij het dan op dezen avond tegen het ondergaan der zon bepalen?quot; vroeg de of-lieier onverschillig.

„Zeer goed,quot; antwoordde Winkle, hoewel hij bij zich zelf dacht, dat het zeer erg was.

..Gij weet Fort Pitt?quot;

„Ja; ik heb gisteren zien liggen.quot;

. Wees dan zoo goed, zoodra gij aan de gracht komt, het voetpad aan de linkerhand in tesiaan; dan komt gij aan den hoek van het bastion; ga dan maar rechtuit, totdat gij mij ziet; ik zal u voorgaan, naar eene afgelegen plek, waar de zaak kan afgedaan worden, zonder vrees voor I verhindering.quot;

„Vrees voor verhinderingIquot; dacht Winkle I bij zich zeiven.

„Anders niets af te spreken, geloof ik?quot; I zeide de officier.

,Ik weet niets meer te bedenken,quot; zeide j Winkle

„Goedenmorgen!quot;

„Goedenmorgen!quot; En de officier Hoot een vroolijk deuntje, terwijl hij heenging.

Het ontbijt werd dien morgen niet weinig lust gebruikt. Tupman was, na de ongewone uitspatting van den vorigen avond, nog niet in staat om op te staan; Stock wall scheen door eene poëtische zwaarmoedigheid gekweld tewor-I den; zelfs Pickwick legde eene ongewone nei-1 ging tot stilzwijgendheid en sodawater aan den i dag. Winkle wachtte met verlangen naar eene gelegenheid, die hem weldra werd aangeboden. | Stockwall deed het voorstel om het kasteel te bezichtigen, en daar Winkle het eenige lid van j het f gezelschap was, dat lust had om te wan-I delen, gingen zij te zamen op weg.

„Stockwall!quot; zeide Winkle, toen zij in eene 1 stille straat waren gekomen, „Stockwall! beste | vriend! kan ik mij op uwe stilzwijgendheid ver-j laten ?quot; Terwijl hij dit zeide, wenschte hij harte-| lijk, dat zijn verf rouwen misbruikt zou worden.

„Dat kunt gij,quot; antwoordde Stockwall. „Ik ; zweer, dat ...quot;

„Neen. neen!quot; viel Winkle hem in de rede, verschrikt op het denkbeeld, dat zijn vriend zich voorbarig tot strikte geheimhouding zou verbinden. „Zweer niet — zweer niet - dat is { volstrekt niet noodig.quot;

Stockwall liet de hand weder zakken, die hij, toen hij zweren wilde, vol dichterlijk vuui\'naar ¹ de wolken had opgeheven en luisterde met aandacht,

„Ik heb uw bijstand noodig, beste vriend ! in eene zaak van eer,quot; zeide Winkle.

..Ik zal u bijstaan,quot; zeide Stockwall, terwijl i hij zijn vriend de hand drukte.

„Met een dokter — dokter Slammer van het zeven en negentigste regiment,quot; zeide Winkle,

die de zaak zulk een ernstig voorkomen wilde geven, als slechts mogelijk was. „Eene zaak van eer met een officier, wiens secondant insgelijks een officier is, dezen avond, bij het ondergaan der zon, in een eenzaam veld, voorbij Port Pitt.quot;

„Ik zal met u meegaan,quot; zei Stockwall.

Hij was verwonderd, maar geenszins verschrikt. Het is verbazend, hoe koel iedereen, behalve de principaal, over zulke zaken kan denken. Winkle had hier niet aan gedacht; hij had de aandoeningen van zijn vriend naar zij- ! ne eigene afgemeten,

, De gevolgen kunnen ijselijk zijn,quot; zeide Winkle,

„Ik hoop van neen,quot; zeide Stockwall,

„De dokter is een goed scherpschutter, ge ¹ loof ik,quot; zeide Winkle,

„Dat zi,jn de meeste officieren,quot; merkte Stockwall bedaard aan, „Maar gij ook, niet waar?quot; j

Winkle knikte, en daar hij bemerkte, dat het | hem niet gelukt was zijn vriend ongerust te | maken, beproefde hij het op eene andere manier, j

„Stockwall!quot; zeide hij, met eene stem, die van ■ ontroering beefde; „als ik val, zult gij in een pakje, dat ik u geven zal, een brief vinden voor mijn vader.quot;

Deze poging mislukte insgelijks. Stockwall i was aangedaan, maar nam de bezorging van j den brief zoo gewillig op zich, als ware hij een brievenbesteller van beroep geweest.

„Als ik val,quot; zeide Winkle, „of als de dokter | valt, zult gij, mijne get|6uwo vriend, als medeplichtige gebannen worden -■ misschien levens- |

Stockwall ontstelde hierdoor een weinig, doch zijn heldenmoed was onverwinnelijk, „Voorde 1 zaak der vriendschap,quot; riep hij met geestdrift | uit, „wil ik alle gevaren tarten,quot;

Hartelijk verwenschte Winkle bij zich zeiven I deze getrouwe vriendschap, terwijl zij, elk in j zijne eigene gedachten verdiept, eene poos stil- | zwijgend naast elkander voortwandelden. De j morgen ging intusschen voorbij; hij werd wan- j hopig

„Stockwall!quot; zeide hij, eensklaps stilstaande, I „pas toch op, dat er geene verhindering komt! j doe vooral geene aangifte bij het gerecht! ga 1 toch geene (politiebeambten halen, om mij of dokter Slammer van het zeven en negentigste regiment in bewaring te nemen, en zoo het tweegevecht te beletten! Ik bid u, doe zoo iets toch niet!quot;

Stockwall greep zijn vriend bij de hand, terwijl hij vol vuur antwoordde: „Voor de geheele wereld niet!quot;

Winkle vóelde eene rilling door al zijne leden, ! toen de overtuiging hem overweldigde, clat hij van de vrees zijns vriends niets te hopen had, en | hij zich dien avond toteen levend doelwit vooreen | of meer pistoolkogels zou moeten laten maken. |

Nadat stock wall dlt;\' treheole toedracht der zaak vernomen hiul, en de beide vrienden zich liij een geweermaker, van pistolen, kruit en lood hadden voorzien, keerden zij naar de her beig\' terug, waar W inkle over den naderenden strijd iringen zitten peinzen, terwijl Stok wall de gehuurde wapenen zorgvuldig nazag en schoonmaakte.

Het was een nare, sumbeiv avond, toen zij te zamen uitgingen, om zich naar do afgesproken plaats te begeven. Winkle had zich in een wijden mantel gewikkeld, opdat niemand op hem letten zon. en Stockwall droeg de moordtuigen onder den zijne.

..Hebt gij alles bij u\'

eene onvaste stem.

„Alles.quot; antwoordde stockwall. „Ken goeden ^quot;Oiiaad van munitie, als de eerste schoten niet raken: een vierendeel kruit in den hoorn, en twee couranten in mijn zak. voor proppen.

i nt waren blijken van vriendschap, waarvoor men immers (en hoogste dankbaar moest wc zen Waarschijnlijk was de dankbaarheid van W mkl. zoo sterk, dat zij hem de spraak benam; want hij zeid\' niets, maar stapte voort met tamelijk loome schreden,

„Wij komen bijtijds,\'\' zeide Stockwall, toen zij het veld ingingen; „de zon zal zooniotecn ondergaan,quot; Winkle wierp een blik op de da-ltiide se hij t\' en dacht met smart aan de waar schijnlUkheid. dat ook hij binnenkort zon onderdaan.

^ .Daar is de officier!quot; riep Winkle uit, toen zij eeii eind verder waren gekomen.

„Waar? vroeg stockwall.

\'\'\'^e heer met dien blauwen mantel. stockwall zag naar den kant, waarheen zijn vriend met zun vinger Wéés. en ontdekte nu eene gedaante, gelyk hem beschreven was. De e)tncier wenkti- met zijne hand, en de twee \\i lenden voigilen hem op een kleinen afstand toen hij vooruitging,

liet weder werd hoe langerhof onaangenamer ^f\'ii een Linie wind suisde door de eenzame velden alsof een onzichtbare reus zijn hond Moot. liet naargeestige van het toon. ,1, l/raclif Winkle in eem- treurige stemming. Hij deinsde terug, toen hy de gracht voorbij kwam; zij had het voorkomen van een reusachtig graf.

De officier ging op eens van het pad af klom eeist een hek en eervolgens een heg ever en wees ZOO den weg muireen afgeperkt veld! Twee heeren wachten daar reeds:\'de eene was een kon, dik mannetje; de andere een lang, zwaai gebouwd man, die zeer op zijn gemak op een veldstoeltje zat.

..I we parlij en een chirurgun,denk ik,quot; zeide Stockwall. .Veem een slokje cognac.quot; Winkle vatte het. mandefle.srlije aan, dat zijn vriend

hem toereikte, en nam eene lange teug van het veestei\'kende vocht.

vroeg Winkle met

.Mijn vriend, de heer Stockwall, mijnheer!quot; ! zeide Winkle toen de officier naderbij kwam. | \'^,e viend van dokter Slammer boog zich, en haalde een dergelijk pistolenkistje voor den dag, als stockwall had medegebracht.

„Wij hebben elkander niets meer te zeggen, mijnheer, naar ik denk,quot; zeide hij koel. „Van eene verontschuldiging wil men niet hoeren.quot;

„Xiets, mijnheer!quot; zeide Stockwall, die nu ook een weinig huiverig begon te worden.

De passen werden gemeten, en de noodige toebereidselen gemaakt.

„Deze pistolen zijn beter dan de uwe,quot; zeide de officier. „Gij hebt ze mij zien laden, liebt gij er niets tegen, om deze te gebruiken?

„Volstrekt niet,quot; antwoordde Stockwall wien dit aanbod uiteen pynlijke onzekerheid hielp; want h ij had zoo weinig ondervinding, dat hij lang niet zeker was, of hij zijne pistolen wel goed geladen had.quot;

Nu kunnen wij onze principalen plaatsen, denk ik, quot; zeide de officier, zoo kloekbloedig . alsof die principalen schaakstukken en desecon-danten de spelers waren.

„Dat denk ik ook,quot; hernam Stockwall, die, I omdat hij niets van de zaak wist, het raad zaani achtte alles goed te keuren. De officier ging daarop naar dokter Slammer, en stockwall naar Winkle.

„Alles is gereed,quot; zeide Stockwall, terwijl hij W ink Ie het pistool toereikte. „Geef mij uw mantel.quot;

„Hebt gij hel pakje beste vriend?quot; zeide de arme Winkle.

„Ik zal alles bezorgen,quot;antwoorddeStockwall. j „Mik nu maar goed. en schiet hem door zijn arm.quot;

Hef kwam Winkle voor dat dit gezegde veel had van den raad, dien de omstanders bij een gevecht lussclit n twee straatjongens altijd aan den kleinste geven: ..Kaak wat manenlje I ! De raad is goed, als men maar weet, hoe men het moet aanleggen, om te raken. Hij deed ech ¹ ter stilzwijgend zijn mantel af — hij had al- I tijd lang werk om dien mantel af te doen — i en nam het pistool aan. De secondanten gingen I achteruit, de heer van het veldstoelte insgelijks, ^: en de vijanden traden op elkander toe,

.Mijnheer Winkle wasaltjjd voor zeer mensch-1 levend bekend geweest. Het is waarschijnlijk, dat zijn tegenzin, om een zijner medemenschen met voordacht te bezeeren. de oorzaak was, dat hij zijneoOgen dichtkneep, toen hij\' de nood-Inttiue [dek bereikte, Hoe dit zij, iiij kneep zijne oogen dicht, en dit verhinderde hem te zien, welke zonderlinge en onverklaarbare be wegingen dokter Slammer maakt. Deze namelijk deinsde terug, staarde zijn vijand met verbazing aan, ging een weinig achteruit, wreef zijne oogen, keek nog eens scherp toe, en schreeuwde eindelijk: „Houd op wacht wat!

Wat boteekent dit ?quot; vervolgde hij, toen de twee secondanten naar hem toekwamen. ..Dit is de man niet.quot;

,.De man niet?quot; riepen beiden.

..De man nief.quot;\' herhaalde de heer, die thans zijn veldstoeltje onder zijn arm hield.

.. Wi l neen!quot; hernam de kleine dokter, ..Dit is de man niet, die mij gisteravond beleedigd heeft.quot;

..Dat is zonderling,quot; riep de officier uit.

„Zeer zonderling,quot; zeide de heer met het veldstoeltje. „Maar nu is de vraag, of deze, die nu toch op de uitdaging van dokter Slammer hier gekomen is, niet welstaanshalve voor den man moet gehouden worden, die den dokter { beleedigd heeft, hotzij hij de persoon is of | niet.quot; Toen hij dit met een zeer ernstig en | bedenkelijk gezicht gezegd had, nam hij een 1 snuifje, en zag met groote deftigheid om zich j heen.

1 Winkle had terstond zijne oogen geopend j en zijne ooren insgelijks, toen hij zijn tegen-j stander om een opschorting der vijandelijkheden hoorde roepen; en toen hij, uit hetgeen naderhand gezegd werd, begreep dat er zeker de eene of andere vergissing in het spel was, doorzag hij op eens, hoezeer zijn aanzien stijgen zou, indien hij de eigenlijke reden, waarom hij de uitdaging had aangenomen, verborgen hield. Hij trad derhalve onbeschroomd vooruit, en zeide; .[k ben de man niet, dat weet ik wel.quot;

„Dat,quot; zeide de heer met het veldstoeltje, ..is dan oen affront voor dokter Slammer, en eene voldoende reden om dadelijk met het tweegevecht voort to gaan.quot;

..Houd ii toch stil, l\'ayne!quot; zeide de secondant \\ an den dokter. „Waarom hebt gij mij dit dezen morgen niet gezegd, mijnheer?quot; j

..\' \'mdat, mijnheerlquot; antwoordde Winkle, die zich op deze vraag had voorbereid, „omdat gij ; zejdet mijnheer! dat de eigenaar van zekeren )ok dronken was geweest, en zich onfatsoenlijk had gedragen. Gij moet weten dat ik niet alleen zulk een rok draag, maar mij zelfs de j eer der uitvinding mag toeöigenen — het is de i voorgestelde uniform van de Pick wi ck-(! 1 u b te Londen. Ik reken mij verplicht de eer dier uniform te handhaven, en heb daarom zonder | navraag de uitdaging aangenomen.

.Mijnheer!quot; zeide de goedhartige dokter, die j hem met eene uitgestrekte hand te geinoet kwam, „ik vereer uwe dapperheid. Vergun mij te zeggen, mijnheer, dat ik uwe handelwijze ten hoogste bewonder, en het mij zoerieedis, dat ik u de moeite heb veroorzaakt, om hier te komen.quot;

„Spreek er niet van, mijnheer! Die moeite heeft niets te beduiden,quot; hernam Winkle.

••ik zal het mij tot eene eer rekenen, nader Kennis met u te maken,quot; zeide de kleine dok-^! ter, en daarop gaven allen elkander de hand.

„.\\u kunnen wij heengaan,quot; zeide luitenant ; Tappleton — zoo heette de secondant van den dokter.

..Dat denk ikook,quot; hernam dokter Slammer.

„Of,quot; zeide de man met het veldstoeltje, „of mijnheer Winkle moest do uitdaging ais eene | beleediging opnemen. In dat geval heeft hij het volste recht, om satisfactie te vorderen.quot;

Winkle was edelmoedig genoeg, om te zeggen, dat hij reeds de volkomenste satisfactie i had ontvangen.

„Of,quot; begon de man met het veldstoeltje ! weder, „misschien zal de secondant van mijnheer zich beleedigd rekenen door eenige uitdrukkingen, die ik mij s\'raks heb laten ontvallen; in dat geval zal ik hem gaarne satisfactie i geven.quot;

Stock wall antwoordde terstond, dat hij zich zeer verplicht rekende voor dit edelmoedig aan- i bod. hetgeen hij alleen daarom gezind was van I de hand te wijzen, dewijl hij met al het voorgevallene volkomen tevreden was. Do twee secondanten borgen de pistolen weder weg, en allen verlieten gezamenlijk de plek meteen veel vlugger tred dan zij gekomen waren.

-\'U lang hier.quot; vroeg dokter Slammer, mdschappelijk naast Winkle

■n denk ik,quot; antwoordde Win-

..lk hoop dat ik hot genoegen zal heboen u oil uw vriend bij mij aan huis te zien, en een genoeglijken avond met elkander door te brengen, na deze leolijke vergissing.quot; zeide de kleine dokter. „Hebt gij van avond tijd?quot;

„Wij hebben eenige vrienden bij ons,quot; antwoordde Winkle, „die ik van avond niet gaarne alleen zon willen laten. Misschien kunt gij en uw vriend ons in het logement komen bezoeken ?quot;

..Zeer gaarne,quot; antwoordde de dokter. „Zou het Ie laat zijn als wij om tien uur eens even aankwamen ?quot;

„O neen! zeide Winkle. „Het zal mij eene eer zijn, u mot mijne vrienden, de heereri Pickwick en Tupman, bekend te maken.quot;

„Het zal mij veel genoegen doen,quot; hernam dokter Slammer, die weinig vermoedde, wie die heer Tupman was.

Thans hadden zij den straatweg bereikt, en namen hartelijk afscheid van elkander. Dokter Slammer begaf zich met zijne vrienden naar de kazerne, terwijl Winkle en Stock wall naar hun logement gingen.

IJL

EENiC NI EO WK KEN.VIS. HET VERHAAL VAN DEN : KOMEDIANT. EENE ONAANGENAME STORING, EN BENE ONPLEIZIEBIGE ONTMOETING.

Het lange uitblijven zijner twee vrienden had Tick wiek eeneoriuerustlieid ingeboezemd, welke vooral niet venyinderd.werd door de gedachte aan hun geheuiizinnig gedrag gedurende den f.eheelen ochtend. Toen zij binnentraden, groette hij hen derhalve nog hartelijker dan anders, en vfoeg terstond, waarom hij zoolang van hun geselschap verstoken was geweest. Alsautwoord op deze vraag wilde Stockwall juist een geschiedkundig verslag geven van het voorgevallene, toen hij zich inhield bij het bemerken van den vreemdeling, met wien zy den vorigen dag kennis hadden gemaakt, en van nog een anderen, die er even zonderling uitzag. Het was een man meteen haveloos uiterlijk, wiens kwijnend gelaat en ingevallen oogen iemand nog meer opvielen door het sluike, zwarte haar, dat in verwarde lokken tot halverwege over zijn gezicht hing. Zijne ooglt;-n waren bijna onnatuurlijk helder en doordringend; zijne jukbeenderen staken uit on zijno kaken waren zoo lang en | gerekt, dat men zou gedacht hebben, dat hij voor e¹ \'ii oogenblik door eene samentrekking i der spieren hot vleesch van zijn gezicht naar \' binin n iiad getrokken, indien zijn halfgeopende I mond en onbeweegiykegelaatstrekken niet hadden aangeduid, datzoozijn gewone voorkomen was. Om zijn hals droeg hij een groenen doek, waarvan de \' inden be-neden zijn oud vest zichtbaar waren. Zijno bovenkleeding bestond uit eene lange, zwarte overjas, waaronder hij eene vaalbruine broek en groute versleten laarzen droeg. Op dezen zonderlingen persoon was Winkle\'s oog gevestigd en naar hem strekte Pickwick zijne hand uit, toen hij zeide; „Een vriend van onzen vriendquot;. Wij ontdekten dezen morgen, dal onze vriend alhier by het tooneel is, ofseiioon hij niet-wenscht, dat het algemeen , bekend wordt; en deze heer heeft hetzellde be- I roep. Hij wilde ons juist met eene anekdote, i aan het toonee\'l ontleend, veroeren, toen gij bin-uenkwaamt.quot;

..Anekdoten bjj (ie vleet,\'\' zei de groenrok van den vorisren dag, terwijl hij op Winkle toetrad en op een zuchten, vt rtrouwelijken toon sprak, „Ken rare kwant doet hot minder aangename werk is geen tooneelspeler vreemde man allerlei ellende. Den Ellendigen .lemmy ie temen wij hem op de rondreis.quot; Winkle en Htock wall licotten dien heer beleefd welkom en nadat zij, In navolging van het overige gezelschap om cognacgrog hadden geroepen, zetten zij zich aan tafel.

,Nu, mijnheer, z\' i Pickwick, „wilt gij ons

v 01 plichten door met uw verhaa I voort te gaan quot;quot; Het ellendige personage haalde eene vuile u papm uitzijn zak en zeide met eene holle stem, geheel bi, zijn uiterlijk passend, tot stork-

i L i,J , ^Z1Jquot; notitieboekje voor den daquot; gehaald had, „zijt gij de dichter?quot;

Stockw-i„^{ik (}\\^{0e 600 beetjeaan}\'quot; antwoordde

ünï vnlag, ^{gSX,nS Vermst d}quot;^{0r dif!} Plotse-

„Ah: de poëzie is voor het leven wat de lichten . n de muziek voor het tooneel zijn. Zon-i dichterlyke illusies zou het leven\'niet der nioeite waard, zonder valsche versieringen het tooneel niet belangwekkend zijn.

quot;Zeta u aar, mijnheer,quot; antwoordde Stockwall quot;quot;i «et tooneel,quot; ging de ellendige voort\'

het quot;:rⁿi ^; \'i \'quot; \'V\' I\'raa\'vertooning aan het . \'\'e^ondert het zijden gewaad van de opzichtige menigte -- e.p het tooneel is men \' . dien opschik vertoont, onbekenden aan zijn lof overgelaten om te zinken of te

)Is rip V e. ^v/-\'^r,;^,,1i^renofte blijven leven, zoo-cys de fortuin het wil,

„Zeker,- zei Stockwall; want de ingevallen ooeun van den ellendige rustten op hem en hy vond het noodzakelijk iets te zeggen

-\'■a voort Jemmy,quot; zei de Spaansche\'reizi. ger, „geen geklaag - spreek maar op - zet een opgeruimd gezicht,quot;

„Maak no- een glas aan voordat gij begint mijnheer, zei Pickwick,

l\'e e 11 endige man volgde dien raad op en nadat hij een glas cognacgrog had aangemaakt en het langzaam half leeggedronken had, open-te hij de rol pa pier en deed, nu eens lezende, dan eens vertellende, het volgende verhaal dat wij in de verhandelingen van de Club vinden geteekend als:

Het verhaal van K o m e d i a n t.

„Er is niets wonderbaarlijks in hetgeen ik ga vertellen, zei de ellendige man; er is zelfs niets buitengewoons in. Armoede en ziekte zijn te alledaagsch in vele standen des levens o\'m meer opmerkzaamheid waard te zijn dan de allergewoonste menschelijke wederwaardigheden, Ik heb deze weinige aanteekeningen bijeengebracht, omdat zij iemand tot onderwerp\'hebben, die ik verscheidene jaren goedgekend heb. Ik volgde zijn achteruitgang stap voor stap, totdat hij ten laatste in zulk een ellendigen staal geraakte, dat hij zich nooit meer heeft kunnen verheffen,

„Be man, van wien ik spreek, was een pantomime-speler van minderen rang en gelijk velen zijner soort, aan den drank verslaafd, In zijne betere dag\'-n, voordat hij verzwakt was door onmatigheid en vermagerd door ziekte, had hij een goed salaris, dat hij, indien hij\'

zorgzaam en verstandig geweest was, eenige Jaren zou genoten hebben - niet vele jaren, omdat deze lieden of vroeg sterven, of door onnatuurlijk veel van hun lichaam te vergen, vroegtijdig de kracht verliezen, om hun brood te verdienen. Zijne kwade neiging maakte zich zoozeer van hem meester, dat het onmogelijk werd hem te gebruiken in de rollen, waarin hij voor het tooneel van nut kon zijn. De kroeg had eene onweerstaanbare aantrekkelijkheid voor hem. Verwaarloosde ziekteen hopeloozearmoede zouden even zeker zijn deel worden ais ander zwaar stuk opnieuw hunne diensten eischt. Tot do levenswijze van zulke lieden was de man gedwongen zijne toevlucht te nomen; en door eiken avond voor directeur te spelen in een theather van lagen rang, verdiende hij ook nog eenige shillingeu per week en kon zijn ouden hartstocht bevredigen. Zelfs deze bron droogde spoedig voor hem op; zijne buitensporigheden waren zoo groot, dat hij spoedig het karige inkomen verloor, dat hij anders had kunnen genieten, en hij geraakte inderdaad in een toestand, die aan verhongering grensde, terwijl hij

de dood, indien hij op denzelfden weg voortging, toch ging hij voort en gevolgen kan men wel raden. Hij kon geene werkzaa mheden meer krijgen en leed hroodsgebrek,

ledereen, die maar eenigszins met tooneel-zaken bekend is, weet, wat een leger van ha-yelooze, armoedige lieden bij het tooneel zijn in een grooten schouwburg niet juist als spelers, maar als balletdansers cn danseiessen, figuranten, kunstenmakers en dergelijke, die aangenomen worden liij eene herhaalde opvoering van een pantomime of passiespel en daarna quot;nf•quot;•\'lagen worden, totdat de vertooning van een zich nu en dan slechts eene kleinigheid verschafte door van een ouden makker te leencn of mede te spelen in een der allerminste theaters; en wanneer hij iets verdiend had, gaf hij het op de oude wijze uit.

Omtrent dezen tijd, nadat hij langer dan een jaar, niemand wist hoe. geleefd had, werd ik voor een korten tijd aangenomen in een der theaters ten zuiden van de Theems, en daar zag ik den man dien ik voor eenigen tijd uit het gezicht verloren had; wantik had het land doorreisd en hij had zich schuilgehouden in de straatjes en steegjes van Londen. Ik was ge

kleed om den schouwburg te verlaten en y-ing hot tooneel ovi-r naar buiten, toen hij niij op den schouder klopte. Nooit zal ik het afstoo-tend gezicht vergeten, dat mijneoogen trol, toen ik mij omkeerde. Hij was gekleed voor de pan-tomirne in het allerbelachelijkste kostuum \\an clown. De spookgestalten in den Dooden-dans, de verschrikkelijkste gedaanten, die de bekwaamste schilder ooit op het doek bracht, zit-n er niet half zoo akelig uit. Zijne opgeblazen gezicht en dunne bennen hunne wanstaltigheid, honderdvoudig vergroot door de zonderlinge kleeding de glazige oogen, eene vreeselijke tegenstelling vormende met de witte : verf, waarmede zijn gezicht besmeerd waa; het ; wonderlijk versierde hoofd, bevende ten gevolge eener beroerte, en de lange, magen- handen, met wit krijt ingewreven - alles gaf hem een i IV huw\'lij k en onnatuurlijk voorkomen, waarvan geeiie beschrijving een juist denkbeeld kan •reven en dat mij tot den huldigen dag doet rillen, als ik er aan denk. Zijne stem klonk hol en beefde, toen hij mij op zij trok en stamelend _een, lange reeks van ziekt\' n en ontbelingen opsomde urn nui e indelijk, als naar gewoonte, i dringend te verzoeken hem een weinig geld te leenen. Ik stopte hein een paar shillings in ^; zijm- hand en hoorde, toen ik mij verwijderde, Injt luid gelach, dat door zijne eerste kunsten op het tooneel werd opgewekt,

Kenige avonden daarna stopte mij een jongen i Mi vuil stukje papier in de hand, waarop met potlood eenige woorden waren gekrast, die te kennen traven, dat de man gevaarlijk ziek was en mij verzocht hem na de voorstelling een i.\'-zo\'.k ie brengen op zijne kamer in eene of undere straat waarvan ik nu den naam ver-,jrf.ten ben op een korten afstand van het tb ca. ter. Ik beloofde te komen, zoo spoedig ik w u\' kon, en ging, nadat het scherm gevallen was, mijne droevige boodschap verrichten.

Het was laat, want ik had in het nasnik inedegrspeeld; en daar het eene benefice-voor-st\'1 ling was, had men de stnkken buitengewoon gerek\'. Het was eene donkere, koude nacht met c u killen, kouden wind, welke den regen met kne li: teuten de gevels en vensters blies. Wa-1 terpiassen waren ontstaan in de smalle en weinig bezochte straten, en daar vele van de ver uitgt; quot;iislaande lantaarns door den hevigen wind waren uit gewaaid, was de wandeling niet alleen onaangenaam maar zelfs onveilig. Ikwasech-t. : gelukkig den goeden weg ingeslagen en slaagd\'- \' f meteenitri moeite in hetaangeduidi hui - t\' vinden \' en kohnpakhuis nu-\'t eene boven vei diepi ng. in welker achterkamei de gezochte persoon lag,

Ken vrouw met een armzalig uiterlijk, do echtgenoote van den zirke, kwam mij op de trap te tcfinoet, vertelde mij, dat hij juist in eene soort van sluimering gevallen was, liet mij

zachtjes binnen en plaatste een stoel voor mij bij het bed. De zieke lag met zijn gezicht naaiden muur; en daar hij mijne tegenwoordigheid niet opmerkte, kon ik op mijn gemak het vertrek gadeslaan, waarin ik mu bevond.

Hij lag in een oud ledikant, om welks hoofdeinde men de verscheurde overblijfselen van een geruit gordijn had gehangen om den wind tegen te houden, die de ongezellige kamer door de tallooze reten in de deur binnenkwam ; en het gordijn gestadig heen en weer bewoog, { Kr was een \'klein vuur van sintels in een roes- j tigen haard; en een oude, driekantige, bemorste | tafel met eenige medicijnüeschjes, een gebroken j glas en een paar andere huishoudelijke artikelen was er voor geplaatst, Ken klein kind lag te slapen op een kermisbed en de vrouw zat op een stoel er naast. Er waren een paar schappen met eenige borden en kopjes en schoteltjes, waaronder een paar tooneelschoenen en floretten hingen. Behalve eenige hoopjes lom pen en bundeltjes, achteloos in de hoeken der kamer geworpen, waren dat de eenige dingen in het vertrek

Ik had den tijd deze kleine bijzonderheden benevens het zware ademhalen en het koorts-achtige opvliegen van den zieke op te merken voordat hij mijne tegenwoordigheid gewaat werd. In zijne rustelooze pogingen om eene ge makkelijke plaats voor zijn hoofd te vinden, sloeg hij zijne hand uit het bed en zij kwam neer op de mijne. Hij schrikte op en zag mij strak aan.

„Mijnheer Hutley, John,quot; zeide zijne vrouw; _: „Mijnheer Hutley, dien gij van avond hebt la-ten halen, gij weet wel.quot;

„Ah!quot; zei de zieke, terwijl hij met de hand langs het voorhoofd streek; „Hutley Hut- j ley — laat eens zien,quot; Hij scheen zich eenige | seconden te bezinnen en zeide toen, mü stevig j bij den pols vattende: „Verlaat mij niet - ver- j laat mij niet. oude jongen. Zij wil mij ver- , moorden, dat weet ik,

„Is hy al lang zoo geweest?quot; zei ik. zijne weenende vrouw aansprekende.

„Sinds gisteravond,quot; antwoordde zij, „John, Joiin, kent gij mij nietquot;quot;

, Laat haar niet bij mij komen,quot; zei de man met eene rilling, terwül zij over hem heen boog. \' Jaag haar weg; ik kan niet verdragen, dat zij dicht bij mij is.quot; Hij zag haar woest, met een blik van doodelijken angst aan, en tluistepiquot; mij dan in het oor: „Ik heb haar geslagen

,lcin; ik heb haar gisteren en dikwijls te voren

geslagen. Ik heb haar en den jongen honger laten lijden; en nu ik zwak en hulpeloos ben, wil /.ij mij vermoorden, djit weet ik. ^¹-\' haar had zien huilen, zooals ik, zoudl gij het ook weten. Houd haar terug.quot; Hij liet mune los en zonk uitgeput op het kussen

Bij liet eindt\' van een dezer vlagen, waarin 1 ik hem met groote moeite in bed gehouden had, i verzonk hij in eene soort van sluimering. Over-i stelpt van inspanning, had ik inijneoogeneenige minuten gesloten, toen ik mij hevig bij den | schouder voelde grijpen. Ik ontwaakteonmid-j dellijk, Hij had zich in bed opgericht zijn gelaat had eene vreeselijkf verandering onder-j gaan, maar zijne bewustheid was teruggekeerd, want hij kende rnij klaarblijkelijk. Het kind, i dat al lang in zijn slaap gestoord was, stond 1 van zijn bedje op en liep schreeuwende van angst naar zijn vader de moeder greep het j haastig in hare armen, uit vrees dat hij het in j zijn hevigen waanzin kwaad zou doen; maar bleet\', verschrikt door zijne veranderde gelaats-| trekken, als aan den grond genageld bij hot j bed staan. Hij greep mij stuiptrekkend bij den I schouders, en zich met de andere hand tegen de borst slaande, deed hij eene wanhopige poging om te spreken. Het baatte niK -• hy strekte zijne armen naar vrouw en kind uit en deed ; eene andere krachtige poging. Er ontstond een ! gegorgel in zijl\'⁰ kool — een gegluur zijner oogen een kort, onderdrukt gekerm en hij viel dood achteroverI

Het zou ons een groot\' voldoening geweest zijn, indien wij Pickwick\'s oordeel aangaande bovenstaand verhaal hadden kunnen mededee-hu. Wij twijfelen niet, of wij hadden dat kunnen doen, indien een ongelukkig toeval het niet verhinderd Inid.

Pickwick had het glas weer op tafel gezet, dat hij gedurende dlt; laatste zinnen van het verhaal, in de hand gehouden had, en was juist van plan te spreken op gezag van Stockwall\'s )boekje kunnen wij zelfs beweren, dat hy geopend had toen een oppasser en zei de:

ren, mijnheer!\'\'

vermoed, dat Pickwick op het opmerkingen ten beste te ge-d zouden verlicht hebben, toen hij daarin op genoemde wijze werd verhinderd; want hij zag eerst den oppasser en daarna de leden van het gezelschap beurtelim;» aan, alsof hij eenige opheldering verlangde aangaande dat bezoek.

..lt;)!quot; zeiiIe Winke opstaande, „vrienden van mi.i laat hen binnenkomen Aardige lieden,quot; vervolgde hij toen de oppasser was heengegaan. „Onicieren van hel z- ven en negentigste regiment, met welke ik dezen morgen op eene zon derlinge manier in kennis ben gekomen, /ij zullen ii wel bevallen.quot;

\'Terstond daarop traden luitenantTapplet,on, dokter Pay no en doktor Slammer het vertrek binnen, en Winkle was gereed om beni met alle

deftigheid te introduceeren, toen eene onverklaarbare ontroering, die hij op de gezichten van zijn vriend Tupman en dokter Slammer bespeur- i de, hem van zijn stuk bracht.

„Ik heb dezen heer reeds voorheen ont- i moet,quot; zeide de dokter met buitengewonen na- gt; druk.

„Zoo!quot; zeide Winkle.

„En dien man ook, als ik mij niet vergis,quot; \\ vervolgde de dokter, terwijl hij den vreemden 1 groenrok met een scherpen blik aanstaarde. „Ik . meen, dat ik dien man gisteravond een dringende ; uitnoodiging heb gedaan, dien hij echter goedvond van de hand te wijzen. „Dit zeggende, zag hij met een gezicht vol trotsche gramschap den vreemdeling aan, en vervolgens thus- j terde hij eene poos met zijne vrienden.

„Zijt gij er zeker van ?quot; vroog luitenant Tap- , pleton eindelijk.

„Volkomen zeker,quot; antwoordde dokter Slammer.

„Dan zijt gij verplicht hem op staanden voet af te ranselen,quot; prevelde de eigenaar van het veldstoeltje zeer ernstig.

„Houd u toch stil, Payne!quot; zeide de luitenant, — „Laat mij u vragen, mijnheer,quot; ver- ; volgde hij zich tot Pickwick keerende, die zich . over dit onbeleefde geil uister zeer verwonderd had, „Iaat mij u vragen, of deze man bij uw gezelschap behoort?quot;

„Neen, mijnheer!quot; antwoordde Pickwick. „Hij i is slechts onze gast.

„mi is een lid van uwe club, als ik mij niet vergis?quot; zeide de luitenant vragonder» | wijze

„Neen toch niet,quot; antwoordde Pickwick. „En draagt nooit uwe clubknoopon?quot; vroeg de luitenant weder.

„Wel neen nooit,quot; antwoordde de steeds moer verwonderde Pickwick.

Luitenant Tappleton keerde zich nutotdok-^: ter Slammer, en haalde zijne schouders op, i alsof hy de nauwkeurigheid van het geheugen 1 zijns vriends begon te betwijfelen. De kleine dokter zette een tegelijk gramstorig en ver-\' legen gezicht; en dokter Payne staarde met dreigende blikken op het goedhartige gelaat van den niets kwaads vermoedenden Pickwick.

„M ij nheer,quot; zeide de dokter,eensklaps Tupman aansprekende op een toon. welke dezen heer zoo hoog deed opspringen, alsof men hem met eene : speld had geprikt; „zijt gij hier gisteravond op het bal geweest?quot;

Tupman zeide zeer flauw „ja!quot; terwijl hy angstig naar Pickwick omzag,

„Hadt gij dien man bij u?quot; zeide de dokter, naar den vreemdeling wijzende, die zoo bedaard bleet\' zitten, alsof de zaak hem niets aanging. Tupman knikte.

„Nu, mijnheer!quot; zeide de dokter, zich tot

den vreemdeling koerende, ,nu vraag ik nog ei\'iis, in het li ij zijn der hoeren, of gij vi^rkiest mij uw kaai\'tje te geven, en als een fatsoen-lijk man wenscht behandeld te worden, of dat gil mij in de noodzakelijkheid wilt brengen om u op het oogenblik lichamelijk te tuchtigen ?

..Bedaar, mijnheer!quot; zeide Pickwick. „Ik kan waarlijk niet toelaten, dat gij zonder nadere opheldering deze zaak verder drijft. Tupman ! verhaal ons wat er is voorgevallen.quot;

Op deze plechtige aanmaning verhaalde Tupman in weinige woorden wat er gebeurd was. Hij maakte slechts terloops melding van hetleenen van don rok. weidde hreed uit over de ornstan-; digheid, dat het voorval na den eten had plaats \' gehad, besloot met eenige nederige betuigingen van berouw, en liet het aan den vreemdeling j ovei, om zich zeiven zoo goed mogelijk te ver-ontsc huldigen.

N-ilt;ii tillen schijn vvildedezohiermode hoginnen toen de luitenant, die hem met veel aandacht had bi\'keken, opeen tamelijk verachtelijkon toon ; ^ze;«^e: Hel.\' ik u niet op het tooneel gezien mijnheer?quot;

„Wel mogelijk,quot; antwoordde de vreemdeling zonder eenige schaamte of verlegenheid.

..Het is een reizende komediant,quot; zeide de lui-tenant verachtelijk, terwijl hij zich tot dokter •Slammer wendde Morgenavond moet hij spelen m het stuk. dat de officieren van het twee en vijftigste regiment bij het feest, hetwelk doorden staf u\'egegeven wordt, laten opvoeren. Gij kunt de zaak niet verder drijven. Slammer! on ¹ mogelijk !quot;

„Onmogelijk !quot; herhaalde Payne plechtig. Het spijt mij. datik u in dezen onaangenamen ? toestand heb gebracht,quot; zeide d« luitenant, 1\'ick- i ^ lek aansprekende. Veroorloof mij. u onder hot \' oog re brengen, dat het beste middel, om zulke tooneelen voortaan te vermijden, zijn zal een weinig voorzichtiger te wezen in de\'keuze van uw gezelschap. Goedenavond, mijnheer!quot; En \'\'\'\' luitenant stapte hoon.

..I\'iii veroorlool m ij te zeggen, mijnheer\'quot; /.eide de oploopende dokter Payne, „dat, indien jk l.ippleton of Slammer geweest was ik u en het gcheele gezelschap bij den neus gepakt zou nebben. Dat zou ik gedaan hebben, mijnheer! iedereen, hoofd voor hoofd. Ik heet Payne! mijn-■\'\'■ei. - dokter Payne, van het drie en veertigste legiment. \'ioedenavond, mijnheer!quot; Nadat hij dit op een steeds hooger stygenden toon had ge\'--\'d, stapte hij niet trotsche schreden zijn vriend achterna, gevolgd door dokter Slammer die r\' ^,\'^{n Ul,}o\'\'d sprak, maar zich vergenoegde met quot;el gezelschap een blik van enbeschryfelijko verachting tor\' te werpen.

.\' \'quot;der het aa nhooren der liovenstaando uitdaging. hadden uratnschap en verbazing de ede-borst van Pickwick doen zwellen, totdat de

knoopen bijna van zijn vost sprongen, Hij stond als versteend. Het toeslaan van de deur deed hem tot zich zeiven komen. Met oogen, die van toorn en verontwaardiging fonkelden, snelde hij naar de deur. Zijne hand greep reeds de kiuk van het slot. en zou een oogenblik latei-dokter Payne bij de keel gehad hebben, indien Stockwall hem niet bij zijne rokspanden had j vastgehouden,

..Houdt hem tegen!quot; riep Stockwall, ..Winkle! j 1\'upman! hij moet zijn dierbaar leven niet om I zulk eene zaak op het spel zetten.quot;

..Laat mij\' lo.s!quot; zeide Pickwick.

„Houdt hem toch vast!quot; riep,stockwall weder; j en door de vereenigde pogingen van het ge-heele gezelschap werd Pickwick met geweld in 1 een armstoel geplakt.

„Laat hem maar los!quot; zeide de groenrok, j cognacgrog - knap oud heer couragie ge-I noeg — drink maar — zal u goed doen.quot; Nadat quot;ij eerst even het mengsel had geproefd, dat hjj | onder het rumoer voor zich zeiven had gereed-: gemaakt, hield hij Pickwick het glas voor den mond, die den inhoud gretig verzwolg.

Kr volgde een korte poos van stilzwijgen. De krachtige drank werkte, en het goedhartige gelaat van Pickwick nam zijne gewone uitdrukking weder aan,

„Zij zijn uwe aandacht niet waard,quot; zeide Stockwall.

ij hebt gelijk,quot; antwoordde Pickwick;

zijn zij ook niet. Ik schaam mij, dat ik tot zulk eene drift heb laten vervoeren,quot;

Kort daarop vormde men weder een kring om de tafel, en de vorige eensgezindheid keerde terug. Het scheen, dat er in de borst van Winkle nog een geheime wrok smeulde, misschien over het ongevraagd leenen van zijn rok hoewel men nauwelijks denken zou. dat znlk eene nietige omstandigheid in het hart eens navolgers van den grootmoedigen Pickwick zelfs een voorbijgaand gevoel van misnoegen had kunnen opwekken.quot; Met deze uitzondering was de goede luim van het gezelschap volkomen hersteld; en men besloot den avond mot dezelfde vroolykheid, waarmede men dien begonnen had.

IV,

DION\' taCN OAAOSe II K VELDTOCHT KM r.lVorAi iVIKUWK VliIRNDKM, KM KKMK t\' IT MOODU i IM\';

OP HET LAND.

Vele schrijvers koesteren een niet slechts dwazen, maar inderdaad oneerlijken tegenzin, om de bronnen te erkennen, waaruit zij vele kost bare berichten hebben geput. Wij pogen slechts op eene rechtschapene wijze onzen plicht te

vervullen door de ons toevertrouwde bouwstoffen voor de pers te bearbeiden; en hoe gaarne wij ons ook onder andere omstandigheden deeer zouden willen aanmatigen, dat deze lotgevallen en ontmoetingen alleen de voortbrengsels onzer rijke verbeelding waren, verbiedt ons de eerbied voor de waarheid, ons zeiven eene grootere verdienste toe te schrijven, dan in eene oordeelkundige schikking en onpartijdige me-dedeeling der berichten van anderen, die een ruimen voorraad van gewichtige daadzaken voor i ons verzameld hebben, gelegen is. Wij rekenen ons derhalve verplicht rondborstig te bekennen, dat wij de bijzonderheden, in dit en het volgend hoofdstuk opgeteekend, aan hafc notitieboekje van den heer Stockwall te danken hebben, en gaan, nu wij ons geweten hebben ontlast, zonder verdere voorafspraak ons verhaal voortzetten.

De geheele bevolking van Rochester en de nabijgelegen steden stond den volgenden morgen buitengewoon vroeg op, en maakte zich met de grootste drukte en haast gereed om naar buiten te gaan. Kr zou ten groote reven plaats hebben. De manoeuvres van een half dozijn 1 regimenten zouden door het arendsoog van den C o m m a n d an t en c h e f worden geïnspecteerd. Men had vooral reeds verschansingen gereedgemaakt, en zou nu eeno citadel bestormen en 1 innemen, en eene mijn laten springen.

Gelijk de lezer uit dit kort uittreksel, dat wij i van Pickwick\'s beschrijving van Chatham ; hebben medegedeeld, heeft kunnen opmaken, was deze heer bijzonder ingenomen met den militairen stand. Niets kon hem of zijn metgezellen meer genoegen hebben gedaan, dan eene gelegenheid om zulk een schouwspel bij te wonen. Zij waren derhalve reeds vroeg op de been, , en wandelden naar het veld, waarheen men van alle kanten eene ontzaglijk\'- menigte menschen zag toestroomen.

Al wat men hier zag, gaf te kennen, dat de naderende plechtigheid bijzonder groeten luisterrijk zou zijn. Kr waren schildwachten uitgezet, om ruimte voor de troepen te honden; op de batterijen zag men bedienden, die plaatsen voor de dames bewaarden; de sergeanten liepen heen en weder, met orderboeken onder den arm, en ! kolonel Bulder, in groot tenue te paard zittende.

galoppeerde rechts en links, liet, zijn paard i achterwaarts onder het volk dringen, steigeren | en wendingen maken, en schreeuwde op eene i vervaarlijke manier zoodat zijne keel schor en zijn gezicht bloedrood werd, alles, zonder dat iemand er de minste reden voorwist te bedenken, oftlcieren draafden heen en weder, spraken eerst mei kolonel Bulder, gaven dan den sergeanten hunne boodschap, en liepen vervolgens geheel | en al weg; zelfs de manschappen zagen achter hunne blinkende geweren zoo plechtig en ge-heimzinnig voor zich, dat, men licht bemijpen

kon, dat er iets zeer bijzonders zou plaats hebben.

Pickwick zocht met zijne drie metgezellen eene plaats in de voorste rij der opeengepakte i volksmenigte, en wachtte geduldig naar het begin van het feest. Het gedrang werd ieder oogenblik erger; en de pogingen, die zij moesten aanwenden om hunne plaats te behouden, hielden gedurende de twee eerstvolgende uren hunne aandacht genoeg bezig. Nu eens kwam er plotseling een vreeselijke aandrang van achteren, en Pickwick werd eenige schreden ver vooruitgestooten met eene snelheid en veer- | kracht, die geheel niet met de gewone deftigheid van zijn gedrag strookten; dan eens hoorde men weder van voren het, bevel: „Achteruit 1quot; en werd de kolf vaneen geweer op Pickwick\'s teenen gezet of tegen zijne borst geduwd, om hem tot gehoorzaamheid aan te manen. Tus-schenheide begonnen eenige vroolyke lieden aan de linkerhand, voor de aardigheid, uit alle macht op zijde te dringen, totdat Stockwall bijna was platgedrukt, en vroegen dan,jwaar hij toch heen wilde; en toen Winkle zijne verontwaardiging over zulk eene onbetamelijkheid te kennen gaf, sloeg een potsenmaker, die,\'achter hem stond, hem zijn hoed over de oogen, en verzocht hem daarop zeer beleefd, omzijn hoofd in den zak te steken. Deze en andere gevoelige aardigheden, vereenigd met de onverklaarbare afwezigheid van Tupman (die plot-! Keling verdwenen en nergens te vinden was), maakten hun toestand, over het geheel, eer lastig dan aangenaam of verrukkelijk.

Eindelijk hoorde men dat gemompel door de menigte gaan hetwelk doorgaans de komst van iets, waaropmen lang gewacht heeft, aankondigt. Aller oogen vestigden zich op den ingang van het veld. Men wachtte nog eenige oogen-blikken, en toen zag rnen de troepen met vliegende vanen en flikkerende bajonetten opmar-cheeren. Zij schaarden zich in slagorde; het commando liep de linie langs, en er volgde een afgemeten wapengekletter, toen het eene regiment na het andere het geweer presenteerde. De Commandanten chef reed met kolonel Bulder en een talrijken staf het front langs; al de muziekkorpsen begonnen tegelijk te spelen; de paarden gingen op hunne achterpooten st tan, galoppeerden achteruit, en sloegen met hunne staarten in het rond ; de honden blaften; het volk schreeuwde; de soldaten schouderden het, geweer; en zoover het oog reikte, zag men niets dan een uitgestrekt perspectief vari roöde rokken en witte broeken, roerloos en stijf op den grond geplant. Pickwick had zooveel te doen gehad, om telkens, als hij omvergestooten word, weder op te haspelen, dat hij geen tijd had gehad om een blik op het schouwspel te werpen, voordat het de zoo even beschreven gedaante had aangenomen. Toen hij eindelijk

vast op zijne beenen stond, was zijne verrukking: grendeloos.

„Kan men iets fraaiers zien?quot;zeide hy, zich tot Winkle keerende.

..Xeen — niets,quot; antwoordde deze, wiens voeten reeds een kwartier lang door een kort mannetje in de plaats van een bankje werden gebruikt. „Het is inderdaad een heerlijk en treffenil gezicht,quot; zeide istockwall, die in zijne j borst eene vlam van poëzie voelde ontbranden, i „wanneer men de dappere verdedigers des vaderlands in krijgshaftigen dos voor de vreed- j zame burgers ziet geschaard staan, terwijl hunne aangezichten stralen, niet van bloeddorst, maar | van menschenliefde, hunne oogen fonkelen, i niet niet het woeste vuur van roof en moord, I maar niet den zachten gloed der verstandelijke ontwikkeling. \' Pickwik hoorde deze lofspraak j met buitengemeen genoegen aan, hoewel hij [ zich met de gebezigde uitdrukkingen niet ten volle kon vereenigen; want de zachte \' gloed der verstandelijke ontwikkeling brandde vrij flauw in duizenden oogen, die alle recht i voor zich uitstaarden, zonder dat men daarin eenige uitdrukking, van welken aard ook, kon bespeuren.

..Wij staan nu al zeer goed,quot; zeide l\'ickwick, terwijl hij om zich heen zag. De menigte die | hen eerst omringde was langzamerhand naar een anderen kant gegaan, en zij stonden bijna alleen vlak voor het front.

..Zeer goed,quot; herbaalden stockwall on Winkle tegelijk.

„Wat gaan zij nu doen?quot; vroeg Pickwick, \' terwijl hij zijn bril recht zette.

..Ik geloof ik geloof haast,quot; zeide Winkle verbleekende, „dat zij gaan vuren.quot;

..Oekheid,quot; zeide l\'ickwick snel.

..Ik geloof het waarlijk ook,quot; zeide Stockwall eenigszins onthutst.

„Onmogelijk,quot; hernam Pickwick. Nauwelijks ! was dit woord uit zijn mond, of al de zes regi- | meuten legden het geweer aan, alsof zij allen i slechts eén doelwit hadden, en dat wel geen i ander dan de Pickwickisten, en terstond daar- 1 op barstte het verschrikkelijkste salvo los, dat ooit de aarde, tot in haar binnenste deed beven ■ of een bejaard heer van de beenen wierp. Het was in dezen neteligen toestand, blootgesteld aan een levendig vuur van losse patronen,en bedreigd door de manoeuvres van een regiment, dat aan den anderen kant was opgemarcheerd, dat Pickwick die koelzinnigheid en beradenheid ten toen spreidde, welke tot de kenmerken eenet waarlijk srroote ziel behooren. Hij\'greep Winkle bij den arm. en smeekte hem\'en stockwall ernstig toch te bedenken, dat zij van het vu- | ren, behalve do mogelijkheid dat de geweldige \' schoten hen doof zouden maken, geen gevaar te duchten hadden.

«Maar maar,quot; zeide Winkle, zelf van angst over de mogelijkheid, welke in zijne gedachten opkwam, verbleekende, „als een van de soldaten eens bij vergissing, een kogel op ziju geweer deed? Mij dunkt, ik hoorde daar iets voorbij 1 mijn oor fluiten.quot;

..Het beste zou zijn, dat wij plat op den grond gingen liggen, niet waar?quot; zeide Stockwall.

„Xeen, neen het is nu al gedaan.quot; zeide Pickwick. Zijn lip mocht beven, zijn wang ver-bleeken, maar geene uitdrukking van vrees kon den mond des grooten mans ontvallen.

Pickwick had gelijk; het vuren had opgehou- ; den. Maar nauwelijks had hij tijd gehad om | zich met de juistheid zijner voorspelling geluk i te wenschen, of hij bemerkte in de linie eene j snelle beweging; het schorre commando liep er | weder langs; en voordat iemand van het gezel- 1 schap kon vermoeden wat er gebeuren zou, kwamen al de zes regimenten met gevelde i bajonetten, in den stormpas op desfflek af, waar ¹ Pickwick met zijne vrienden stond.

Een mensch is maar een mensch, en er is ; een punt waarboven de menschelijke moed zich \' niet verheffen kan. Pickwick staarde een oogen- • blik door zijn bril de voortrukkende linie aan; | toen keerde hij zich om, en wij willen niet j zeggen vlood: vooreerst, omdat het eene ver- 1 nederendt uitdrukking is; ten andere omdat i de lichamelijke omvang van den achtbaren 1 Pickwick hem geenszins voor zulk een overijlden terugtocht geschikt maakte derhalve: hij liep op een drafje wog. zoo snol zijne beenen | maar voort wilden: zoo snel, om de waarheid ! te zeggen, dat hij niet dan te laat zag, in i welk een neteligen toestand hij zich eigenlijk ; bevond.

De troepen aan den anderen kant, over wier ! opmarcheeren Pickwick zich eenige minuten te voren had verwonderd, hadden zich in slagorde geschaard, om den aanval van hen, die | de de citadel kwansuis moesten belegeren, af te slaan; en het gevoly was, dat l\'ickwick en zijne metgezellen zieh onvoorziens tusschen twee lange linien ingesloten bevonden, waarvan de eene in den stormpas aanrukte, terwijl de andere met gevelde bajonelen dien schok afwachtte.

„Hei daar! hei!quot; riepen di oflicieren van de I voortrukkende linie.

„I\'it den wog!quot; riepen de oflicieren van de pa Istaande.

„Waar moeten wij d;m naar toe ?\'\'schreeuwden de onthutste Pickwickisten.

„Hei daar! hei!quot; was liet eenige antwoord, Er volgde een oogenblik van onbeschrijfelijke j benauwdheid; en toen de Pickwickisten weder : bij hunne zinnen kwamen, lagen zij met hunne ^ beenen in de lucht, zonder zich iets te herinneren i dan een verward gedrnisch, het stampen eener menigte voetstappen, eenige geweldige stooten en een half onderdrukt gelach.

^tockwiill i\'ii Winkli\' hadden beidtn onwille-keurig «enige fraaie bokkensprongen gemaakt. De laatste was zyn neus aan liet bloeden geval-; ien, en bleef op den grond zitten, terwijl hij den ^! rooden stroom niet zijn geelen zakdoek poogde te stelpen. Het duurde derhalve eene poos voordat hij opzag, «-ii het eerste, wat hem toen • in het oog viel, was zijn geëerde vriend en voorganger, die op eenigen afstand zijn hoed naliep, welke op eene zeer aardige manier voor 1 hem uithuppeldf.

Er zijn weinige oogenblikken in eens men-schen leven, waarin iiij meer verdriet onder-: vindt en minder liefderijk medelijden aantreft, dan wanneer hij zijn hoed naloopt. Er is zeer vei l koelbloedigheid en een juist oordeel noo-; dig, om zulk een hoed weder in zijne macht te krijgen. Men moi-t zich niel te veH haasten •, want dan loopt men hem voorbij. Men dient zich ook voor liet andeie uiterste te wachten, want dan krijgt men hem in het geheel niet. De beste manier is den vluchteling bestendig op zijde te blijven, ecne goede gelegenheid al re wachten, dan te maken, dat men een weinig voor komt, snel te hukken, den hoed te grijpen, en stevig op het hoofd te zetten, maar vooraf dat alles met i-i-n vergenoegd glimlachend gezicht tedoen, alsof men evenwel pret in de grap had, als iemand anders.

Een dartel windje dreef den hoed van Pickwick spelend voor zich heen. De/.e liep zijn hoofddeksel na. en meende het reeds te hebben, toen het op eens weder ver buiten zijn bereik was. Geheel buiten adem wilde l\'ickwick reeds zijn eigendom aan get noodlot overlaten, toen het toeval hein te hulp kwam en de hoed tegen het wiel van een rijtuig, dat met nog eenitcc anderen op een rij geschaard stond, bleef liggen. Pickwick nam zijne kans waar. schoottoe. maakte zich meester van zijn hoofddeksel, en bleef staad om adem te scheppen. Hij was nog geen halve minuut blijven staan, toen hij zich bij zijn naam hoorde roepen door eene stem, waarin hij terstond die van Tupman herkende. Hij sloeg terstond zijne oogen op, en hetgeen hij zag, vervulde hem met verwondering en blijdschap.

In eene open barouche, waarvan men de paarden had afgespannen. Opdat het rijtuig in de bekrompen ruimte minder plaats zon beslaan, stonden een zwaarlijvig oud heer, meteen blauwen rok met vergulde knoopen,een hartsleeren broek en kapli irzen. twee jonge dames met voiles en ve ren, een jong heer naar het. scheen ver liefd op een dezer, verder eene oudachtige dame, wa.n -chutilijk de tante der twee jontce en eindelijk Tupman, zoo recht op zun g\' inak, alsof hij van kitfd.-iheen al\' bij de familie in huis had ce-woond. Tussehen de achterwielen «Ier ba rou che hing eene sluitmand van de grootste soort eene van de shiitmanden, welk»\' In een nadenkend gemoed steeds de denkbeelden van koude hoenders, ossentong. flesschen wijn opwekken en op den bak zat een dikke jongen meteen rood gezicht, vast in slaap dien men slechts be hoefde aan te zien, om in hem den dienstbaren uitdeeler te li i kennen van den inhoud der bovengenoemde sluitmand, wanneer het tijd zou zijn dien te nuttigen,

l\'ickwick had al deze belangrijke voorwerpen met een haastigen blik overzien, toen hij door zijn getrouwen leerling nogmaals begroet werd.

„Pickwick Pickwick!quot; riep Tupman. „Stap ! inl Haast u!quot;

„Kom bij|ons mijnheer. Stap in, als het u i belieft?quot; zeide de bejaarde heer. „Jozef! — Die verwenschte jongen 1 hij zit alweer te slapen Jozef! laat de tree neer!quot; De dikke jongen liet ! zich langzaam van den bok afzakken, sloeg de ; trede neer, en opende het portier.

Stockwall en Winkle kwamen op hetzelfde : oogenblik aan.

„Plaats voor alle drie, heeren!quot; zeide de bejaarde heer. „Twee binnen in, en eene buitenop. !

Jozef! maak plaats voor een van die drie heeren op den bok. — Komaan, mijnheer!quot;\' | Dit zeggende stak de zwaarlijvige bejaarde j heer zijn arm uit, en trok de heeren Pickwick | en Stockwall, na elkander bijna met geweld in j de barouche. Winkle klom op den bok: de i dikke jongen volgde zijn voorbeeld, en viel op hetzelfde oogenblik weder in slaap,

„Wel heeren!quot; zeide de bejaarde heer. „dat doet mij veel pleizier. Ik ken u wel, heeren! al ; herinnert gij u misschien niet wie ik ben. Ik ; heb verleden winter eenige avonden in uwe j club doorgebracht. Dezen morgen vond ik mijn I vriend Tupman hier. Ik was blij, dat ik hem nog eens wederzag. En hoe vaart gij mijnheer ? | Gij ziet er bijzonder goed uit.quot;

l\'ickwick dankte hein voor het compliment, ^: en drukte den bejaarden heer met de kaplaarzen i hartelijk de hand.

„En hoe vaart gij. mijnheer?quot; vervolgde de ^! bejaarde heer, stockwall met vaderlijke min- | zaamheid aansprekende. „Wel, dat doet mij j pleizier. — En gij mijnheer?quot; dit gold W inkle. „Ook wel? Ik ben er waarlijk mede in mijn schik. Daar hebt gij mijne kleine | meisjes, heeren, mijne dochters; en dat is mijne ^! zuster, mejuffrouw Rachel Wardle, /ij is nog eene jonge julfrouw,quot; Dit zeggende, gaf hij Pickwick schertsend oen elleboogstoot In de rib-ben en lachte zeer hartelijk,

„Lieve hemel, broeder!quot; zeide julfrouw Rachel met een pijnlijk lachje,

„Het i» toch waar,quot; zeide de bejaarde heer, „Niemand kan het tegenspreken, Heeren! ik verzoek u verschooning; dit is mijn vriend, mijnheer Trundle, N\'u kunnen wij elkander, Liatons nu vergenoegd en eendrachtig wezen, en zien I wat er te zien is,quot; De bejaarde heer zette zijn

bril op; Pickwick haalde zijn verrekijker te voorschijn, allen stonden op, en keken over elkanders schouders, om de manoeuvres gade te slaan.

Bet waren inderdaad verbazende manoeuvres. Het eene gelid vuurde over de hoofden van het andere, en ging dan achteruit; dan vuurde het andere gelid over do hoofden van nog een ander en ging ook achteruit. Men vormde cam\'s met de officieren in het midden, klom met stormladders aan den eenen kant in de gracht af, en aan den anderen kant, ook met stormladders, er weder uit, verwoestte barricaden

kanongebulder zijn wiegedeuntje geweest was.

„Jozetlquot; riep W.irdle, toen de de citadel was ingenomen, en belegerden en belegeraars te /.amen gingen eten. „Die wcorgasche jongen slaapt alwciTi Mag ik u verzoeken mijnheer! hem eens te knijpen in zijn been, als het u belieft; dat is het eenige. waarvan hij wakker wordt. Ik dank u! Jozef maak de siuitmand open!quot;

De dikke jongen, die door de gedienstige kneep van Windle helder wakker was geworden, liet zich weder van den bok zakken en begon, met meer handigheid dan men bij zijne vroegere

van schanskorven, en deed wonderen van dap perheid. Tusschenbeide werden do kanonnen afgeschoten, met een slag, dat de lucht van hel gegil der dames weergalmde. De jonge-juifrouwen Wardle waren zoo verschrikt, dat mijnheer Trundle de eene en Stock wall de an dere moest vasthouden, terwijl de zuster van van mijnheer Wardle het op de zenuwen kreeg, dat Tupman het [noodiu achtte zijn arm om haar middel te slaan, om te voorkomen, dat zij tusschen de banken nederzonk. Iedere» n was eenigszins ontlmst, behalve de dikke jongen, die zoo gerust bleef slapen, alsof het traagheid zou verwacht hebben, de mand te Ontpakken.

„Wij zullen wat gedrongen moeten zitten,quot; zeidede bejaarde hoer. Xa eenige plagerijen over het krenken van de wijde mouwen der dames, en menigen blos over de in scherts verscheidene malen herhaalde voorslagen, dat de dames op do kniei n der heeren zouden gaan zitten, hadden allen in de barouc he plaats gevonden en nu begon Wardle van don dikken jongen, die achterop geklommen was, den inhoud der mand stuksgewijze aan te nemen en in het rijtuig al te geven.

■2(1 SAMUEL

„Eerst de mt ssen en vorken, Jozef! Nu de borden; Nu elf kapoen! Nu de tong 1 Nu de dui-venpastei! Pas op de ham en de kalfsschijf! Geef de kreeften aan. Nu de sla!quot; Deze bevelen volgden snel op elkander, terwijl Ward ie de opgenoemde voorwerpen aannam en overreikte, en iedereen schotels in de handen en op de knieen gaf, totdat men ze niet meerbergen kon. „Ziet het er niet goed uit?quot; vroeg de lustiire oude man toen men zich gereedmaakte om op den maaltijd aan te vallen.

„Heerlijk!quot; antwoordde Winkle die op den bok eon hoen voorsneed.

„Een glas wijn?quot;

„Met zeer veel genoegen.quot;

„Het zou beter zijn, als gij daar eeiie 11e-,\'li bij u luidt niet waar?quot;

, (ïij zijt al te goed.quot;

„JozefT\'

„Wat blieft nUinhoer?quot; De jongen sliep nu ni\'l; want hol was hem gelukt, een vlfsch-pastijtje achter te houden.

„Geef mijnheer eene llesch op den bok. Verheugd u te zien mijnheer!quot;

„Dank u!quot; Winkle ledigde zijn glas, en zette dlt;- rtesch naast zich. Nu begon hetgeheele ge-/,else hap met elkandt r te drinken, en het gesprek werd algemeen.

„Zie eens, hoe druk Eltt.ilie het heeft met den vrei tndén heer!quot; tluisterdo juffrouw Rachel met echt oudvrijsterlijke wangunst haar broeder in.

„Ei zoo! zeide de vroolijke oude heer. „Ja, dat is zeer natuurlijk niets ongewoons. Men glas wijn, mijnheer Pickwick⁹quot; De gevraagde, die juist met alle aandacht het in wen-diLquot; eener (Inivenpastei onderzocht, gaf zijne toestemming.

„Emiliaatjo!quot; zeide de tante, met het ai r van eene gouvernante: „praat toch zoo hard niet, kind!quot;

„Eievi Hemel, tante!quot;

„Tante lt; n die oude heer zouden wel geheel a.11quot; en willen praten,quot; fluisterde Isabella hare zuster toe. De jonge da mes lachten hart, lijk, en (!gt;■ oude wi en zeer zoetsappig gezicht zetten, maar kon het niet gedaan krijgen.

„Jonge meisjes zijn altijd zoo vroolijk,quot; zeide de Tante tot Tupman op t f\'n medelijdende toon, alsof de vroolijk heid een ongelukkiggebrek ware gewei sr.

„Dat is waar,quot;zeidi\' Tupman, die niet begreep wrik antwoord men van hem verwachtte. „Zij zijn waarlyk te benijden,quot;

„Hm!quot; zeide tante,

„Wilt. gij mi.i vergunnen zeide Tupman op oen suikerzoeten toon, terwijl hij de hand der bekoorlijke Rachel zeer zacht aanraakte, en met zijtu andere hand d( llesch een weinig oplichtte. ,Wilt gij mi.j vergunnen?quot;

.o, mijnheel zeide juffrouw Kachel.

PICKWTCK\'.

Tupman zag haar met een teederen blik aan, en Rachel gaf hare vrees te kennen, dat er nog meer kanonnen zouden worden afgeschoten, in : welk geval zij natuurlijk weder ondersteuning zou noodig hebben.

„Vindt gij mijne nichtjes mooi?quot; fluisterde i de liefhebbende tante.

„Dat zou ik, als hare tante niet hier was!quot; antwoordde Tupman zeer vlot.

„O, gij deugniet! Maar inderdaad, als hare kleur een weinig beter was, denktgij dan niet dat zij er zeer aardig zouden uitzien — vooral bij kaarslicht.quot;

„Ja, dat denk ik wel,quot; antwoordde Tupman onverschillig.

O, gij fopt mij! ■ ik weet wat gij zeggen wilt.quot;

„Wat. dan?quot; vroeg Tupman, die zelf niet wist. dat hij iets had willen zeggen.

„Gij wilt zeggen, dat Isabella scheef is gij mannen zijt zoo nauwlettend. Nu, gij hebt gelijk, het is waar; en ik moet bekennen, dat er niets is, \'t welk een meisje meer misstaat. Ik zeg haar dikwijls, dat zij, als zij wat ouder wonlt, een zeer leelijk postuur zal krijgen. Gij zijt een schalk; dat moet ik zeggen.quot;

Tupman had er niets tegen, om dezen eere-titel zoo gemakkfelijk te verdienen; hij zette daarom een zeer schalkachtig gezicht, en glimlachte geheimzinnig.

„Welk een spottende glimlach !quot; zeide dt bewonderende Rachel. „Ik moet zeggen, dat ik waarlijk bang voor u word.quot;

„Bang voor mij?quot;

,0, gij kunt mij niets verbergen; ik weet wel. wat gij met dien glimlach meent.quot;

Wat dan?quot; vroeg Tupman. die er zelfgee-netiei denkbeeld van had.

„lt;;y meent,quot; hernam de tante, nog zachter tluisterende, „dat gij den scheeven schouder van Isabella nog zoo erg niet vindt alsdecoquetterie van Emilia, Ik moet u gelijk geven. Gij kunt u niet verbeelden, hoe bedroefd ik er mij dikwijls over maak. M^n lieve broeder is zoo goedhartig, zoo onergdenkend, dat hij er nooit op let. Als hij het bemerkte, zou het een nagel aan zijne doodkist wezen. Ik hoop dat het, slechts eene onbedachtzaamheid van haar is; maar. .,,quot; De tante zuchtte en schudde\' wanhopig het hoofd,

„Ik geloof vast, dat tante over ons spreekt,\'\' fluisterde Emilia hare zuster toe. Z\\j ziet er zoo boosaardig uit.quot;

..Zoo!quot; hernam Isabella. „Lieve tanh !quot; „Lieve Isabella!quot;

..Ik ben zoo bang, dat gij koude zult vatten! Gij moest fen zakdoek om uW hoofd knoopen, als gij uw hoed niet wilt opzetten; uw haar begint dun te worden, gij moest waarlijk meer om uwe jaren denken.quot;

Hoe wel verd ie nd deze w ra a k oo k wezen m oc h t.

was /.ij echter wat al te gestreng. Wie weet, hoe de tante hare verotttwaardiginglucht 2,011 hebben gegeven, indien de oudf heer Wardle haar niet zonder erg den mond had gestopt, door zoo hard hij kon om Jozef h roepen.

I)ie verwenschte jongen!quot; zeide de oude heer. ,,Hij is alweer in slaap.quot;

„ Dat is vreemd met dien jongen,quot; zeide Pickwick. „Slaapt hij altijd zoo?quot;

„Altijd,quot; antwoordde Wardle. „Hij doet sla-i pende zijne boodschappen, en snorkt als hij de , tafel bedient.quot;

„Dat vind ik raar.quot; zuide Pickwick.

„Ja wel raar,quot; hernam de oude heer. Ik ben trotsch op dien jongen - ik zou hem voor geen geld will-n missen ik houd hem als een rariteit. Hier Jozef. Jozef neemt dat goed weg, en trek nog eene flesch open,quot;

De dikke jongen stond op, opende zijne oogen, slokte een stuk pasteikorst door, dat hij pas in zijn mond had gestoken, toen hij in I slaap viel, en begon langzaam het bevel van zijn meester te gehoorzamen. Met begeerige blikken het oversshot van den maaltijd aanglu- = rende, pakte hij de schotels en borden weder in de mand. De volle flesch, die hij had aangereikt, was spoedig geledigd; do riiand werd weder vastgebonden, de dikke jongen klom weder op den bok, de brillen en\' verrekijkers I werden wederom ter hand genomen, eii het ; 1 manoeuvreeren der troepen begon opnieuw. De kanonnen bulderden en de dames gilden gelijk te voren. Eindelijk sprong de mijn, en toén begonnen de troepon en de aanschouwers te-! gelijk af te trekken.

„Nu! zeide de oude heer, tot besluit van een gesprek, dat hij in de tusschenpoozen van stilte met Pickwick had gevoerd: „idj zult er wel aan denken, dat wij morgen u allen bij \' ons wachten ?quot;

„Ik beloof het u,quot; antwoordde Piek wiek,

..(üj weet mijn adres?quot;

„Man or Farm bij Di n gI ey Dell,quot; zeide Pickwick, nadat h^j in zijn zakboekje had gekeken.

„Juist,quot; zeide de oude heer. Onthoud, dal-ik 11 in de eerst\'¹ acht dagen niet laat gaan: gij moet alles zien, wat er te\'zien is. Jozef I drommels! hij slaapt alw^Tl Jozef! help l om de paarden voorspannen.quot;

De paarden werden voorgespannen, de koet-klom oj) den bok, de de dikke jongen zette zich naast hom, men zoide elkander vaarwel, en het rijtuig reed weg. Toen de Pickwickis-ten zich omkeerden, om het na te zien, wierp de ondergaande zon een rooden gloed op de gezichten hunner gulle vrienden, en had Jozef oef hoofd reeds weder op de borst laten zakken.

V.

EEX KOUT HOOFDSTUK. WAARIN ONDEK ANDK-

KEN VERHAALD WORDT, HOE HK.\'KWXCK EEN WAO EN WILDE M EX N EN\' EN WINKLE TE PAARD Ur.IUEN, EN HOE DIT HUN BEKWAM.

Mi Ider was de hemel, verkwikkelijk de zachte lucht en ,schooi) alles wat mën rondom zich zag, toen Pickwick over de borstwering der Inug van Pochester leunde, terwijl hij de natuur beschouwde en op zijn ontbijt wachtte. Het rooneel was inderdaad treffend genoeg om zelfs een minder nadenkend gemoed ie bekoren.

Aan.de linkerhand van den aanschouwer ver-hiet zich de oude muur, die hier en daar in puin gevallen was, en op andere plekken dreigend naar het smalle strand overhing. • ïroote Mossen zeewier zwierden aan do punten der uitstekende steenon inden wind\', en hot groene klimop slingerde zich treurig om do afgebrokkelde kanteelen. Daar achter verhief zich het oude kasteel, met zijne van dak beroofde torens en zwaie, maar gebarsten muren, doch nog even trotsch en dreigend als toen,zevenhonderd jaren geleden, het wapengekletter offeestgejuich\'daar-in weergalmde. Aan beide zijden strekten zich de oevers van de Medway, met weiden .-n koornvelden bedekt, waarachter zich hiw en daar een windmolen of kerktoren verhief, zoo vei uit, als het oog kon reiken. Met treheid vormde een veelkleurig en bevallig landschap, dat een nog schilderachtiger voorkomen ver kreeg, door de schaduwen, die daarover heentrokken, naarmate de dunne wolkjes de mor-u¹\' 11 zon voorbijzweefden. De rivier, waarin d, blauwe hemel zich afspiegelde, stuwde hare glinsterende golfjes zacht kabbelend voort, en de riemen der visschers plasten met afgemeten slagen in het water, terwijl hunne zware booten langzaam den stroom afgleden.

Uit het gepeins, waarin hit tooneel hem had doen verzinken, werd Pickwick gewektdoor e\' ii „goedenmorgenquot; en een tik op zijn schouder. Hij keerde zich om. Het was Winkle, die hern kwam zeggen, dat zijie reisgenooten op hem wachtten, om te gaan ontbijten. Zij gingen naar het logement, zetten zich\'terstond aan ta-fel, \'ii de gebraden ham, eieren, thee. koftie broodjes en mdeiv eetwaren verdwenen met eone snelheid, welke tegelijk het beste bewiis leverde van de smakelijke toebereiding en d\'-n eetlust der gasten.

„Nu dienen wij over M\'anor-Parm te spieken, zeide Pickwick. „Hoe zullen wij ei-heen komen?quot;

..Misschien zou het beste w zen er den oppas ser eens naar te vragen,quot; zeide Tupman, en de oppasser werd geroepen.

KKXK UEIS .MKT

den zadel deed opwippen, een pijnlijk gezicht trok. „map als \'t u belieft, de zweep eens op 1quot; Winkle hield uit alle macht de teugels aan; en toen het hem eindelijk gelukt was zijn paard tot staan te brengen, steeg hij at, reikte Pickwick de zweep aan en wilde weder op ¹ stijgen.

01\' nu het forsclie paard, uit speelzieke dartelheid, een weinig met Winkle wilde schertsen en stoeien, of wei op de gedachte kwam, dat het pleizieriger zou zijn, de reis zonder dan met een ruiter op den rug te volbrengen, is eene vraag, die wij niet kunnen beslissen. Dit is echter zoker, dat het beost, zoodra Winkle eene poging aanwendde om weder in den zadel te klimmen, door eene vlugge beweging, de teugels over zijn kop liet glippen, en zoover de lengte der riemen wilde gedoogen, achteruitstoof.

..Mo, mijn beestje!quot; riep Winkle op een vlei-: enden toon. ..Sta bonk! sta!quot; Maar het „beestjequot; I \'\'et zich hiermede niet verschalken; heemeer Winkle het poogde nabij te komen, des te meer deinsde hel zijwaarts af; en, in weerwil van alle roepen en vleien, draaiden Winkle en het paard tien minutun lang in een kring om elkander heen. en waren na verloop van dien tijd nog juist zoover van elkander, als in het begin. Dit zou altijd een onaangenaam geval zijn geweest, maar was dit vooral op een eenzamen weg, waar geen hulp te krijgen was.

..Wat moet ik doen?quot; schreeuwde Winkle, nadat hij nog een poos met het paard had rond-geloopen. „Wat zal ik doen ? Hij wil mij niet oplaten.\'\'

„Gij moest hem maar aan den teugel houden, tot aan het eerste tolhek,quot; riep Pickwick uit de sjees.

„Maar hij wil niet mee,quot; schreeuwde Winkle. „Kom toch eens hier om mij te helpen!quot;

I\'ickwick was de goedheid en menschlievend-held in eigen persoon; hij wierp de leidsels op den rug van zijn paard, klom af, trok het rijtuig naar den kant. uit vrees dat er iets langs den weg zou komen, en ging terug om zijn hulpbehoevenden reismakker bij te staan, terwijl Tupman en Stockwal in het rijtuig bleven zitten.

Nauwelijks zag het paard Pickwick met de zweep in de handen op zich afkomen, of het verwisselde de kringvormige beweging, waarin het tot nog toe zooveel behagen had geschept, met eene zoo overijlde rugvvaartsche, dat hel Winkle, die nog hei eind der teugels vasl hield, op een drafje medetrok. I\'ickwick snelde hem\' te hulp; maar hoe harder I\'ickwick liep, dos te harder liep ook het paard achteruit. JS\'a een beetje steigeren en het opjagen van eene gewéldige stofwolk, liet Winkle, wien de armen bijna ^v\'in het lijf waren getrokken, de teugels los. Het paard schudde zijn kop, staarde liem aan,

MIN DKHXISSKN.

keerde zich om, en draafde woltevreden naar Rochester, om zijn stal op te zoeken, terwijl Pickwich en Winkle elkander vol verslagen held aankeken.

Een geratel op eenigen afstand trok hunne aandacht. Zij zagen om.

„Lieve hemel!quot; riep I\'ickwick ontzet; „daar ^: gaat het andere paard op hol!quot;

Het was maar al te waar. Het beest was bang geworden door het rumoer en de teugels lagen ; op zijn rug. Het gevolg is licht te vermoeden. | Het ging op hol. met het rijtuig achter zich. j Het holde echter niet ver. Tupman sprong uit \' het rijtuig over de heg, die den weg begrensde. I Stockwall volgde zijn voorbeeld; het paard slin- | gerde de sjees tegen een paal, zoodat bok en | onderstel elk naar een anderen kant stoven, en | bleet toen stokstijf staan, om de verwoesting, die het had aangericht te bekijken.

Do eerste zorg der twee nog op de been zijnde vrienden was, hun ongelukkige makkers uit hun bed van haagdoornen op te helpen, waarbij zij het onbeschrijfelijk genoegen hadden van te i bevinden, dat deze, eenige scheuren en schram men uitgezonderd, geen letsel hadden bekomen. ⁱ Vervolgens moest het paard worden uitgespan- i nen. Toen deze voor allen ongewone en moeie- ! üjke bezigheid verricht was. wist het gezelschap | niet beter te doen, dan langzaam op te kuieren, ! het paard aan den teugel voort te leiden, en ; hel rijtuig aan zijn lot over te laten.

Nadat zij aldus een uur hadden voortgewan- j deld, kwamen zij aan een kleine armoedige j herberg. In het tuintje daarnaast zagen zij een i man met roode haren aan hei werk, en aan- ¹ stond» verhief I\'ickwick zijne stem en riep; i „Hola hei!quot;

De roodharige keerde zich om, hield/,ijnehand boven zijne oogen en bleef Pickwick en zijne reisgenooten zeer bedaard aanstaren.

„Hola!quot; herhaalde Pickwick.

„Wat moet je hebben?quot; riep de roodharige,

„Hoever zijn we hier van Di ngley-Del 1,quot;

„Ruim zeven mijlen,quot;

„Is de weg goed?quot;

..Seen slecht. Na dit korte en bondigi antwoord, keek de man zijn gezelschap nog eens aan, en ging toen weder aan het spitten,

„Kunnen wij dit paard hier op stal zetten ?quot; vroeg Pickwick.

„Dat paard hier op stal zetten Vquot; herhaalde de man, op zijne spade leunende.

„Ja; om het to bewaren totdat wij het halen,quot; | hernam I\'ickwick, die met het paard aan den I toorn, nu dicht bij het tuintje was gekomen.

„Vrouw!quot; riep de man, terwijl hij het paard | met bijzondere aandacht bekeek, „Vrouw!quot;

Na verloop van eenige oogenblikken kwam ! eene lange vrouw niet een grot\'mannengezicht, de deur uit,

.. Vrouwtje!quot; zeide Tupman naderbij komende, |

up een suikerzoeten tnon; „kunnen wij dit paard hier op stal zetten?quot;

De vrouw keek liet gezelschap zeer oplettend aaii, en de roodhariire man tluisierde haar iets in het oor.

„Neen,quot; autwoorUde /.ij. nadat zij zich een poosje had bedacht. Jk ben er bang voor.quot;

„Bang?quot; riep Pickwick uit. „Waar zou de vrouw bang voov wezen .\'

..Wij zijn laatst al eens in het verhoor geno-men,quot; zeide de vrouw, terwijl zy weder naar binnen izing. Ik wil er niets mee te maken hebben.quot;

„Dat is zoo zonderling, als ik ooit in mijn lev\' n gezien heb,quot;\'zeide de verbaasde Pickwick. ■

„Ik ik geloof,quot; fluisterde Winkle, lerwijl zijin. vrienden zich om hein heen verzamelden, „dat /.ij denken, dat wij niet op eene eerlijke Dianier aan dit paard gekomen /.ijn,quot;

„Wat?quot; riep Pickwick met verontwaardiging j uit. Winkle herhaalde zeer bescheiden zyn ver- i inecden.

.jjea. kerel!quot; zeide Pickwick driftig, „denkt gij, dat wij het paard gestob-n hebbenquot;

„Ik weet het zeker.quot;antwoordde de roodharige, , niet een grijnslach, die de hoeken van zijn mond tot aan zijne ooren optrok. Daannwie iring hij in huis, en smeBt de deur achter zich dicht, i

.liet lijkt: wel een droom.quot; riep Piekvvick uit, benauwde droom, den gehceien dag te ie neten rond loopen met \' en a kelig paard, dat men niet kwijt kan raken.

De bedrukt\'- Pickwickisten wandelden langzaam rii treurig voort met het \'j;route beest, dat hun allen een doorn in het oog wa-,, achteraan.

Het was laat in den middag, toen de vier \\ rilt;-nden niet hunnen viervoetigen reismakker re\' iaan insloegen die naar Manor i-\'ann voerde : maar de vreugde, dat zij zoo dicht bij de 1 n. i at s hunner b\'stemininir waren gekomen, werd v. :_\'ald door de gedachte aan het zonderlinge \'. ui hun voorkomen en het belachelyke van hun : t\'M siand. Gescheurde kleederen, opengekrabde -\'■zichten, bestoven schoenen, en bovenal het paard o, hoeverwenschte Pickwick dat paard 1 Van tijd totti.id had hij het edele diér met blikken vol haat i n wraakzucht aangestaard; mei rdan i-i ais had hij berekend, hoeveel het hem wel kosten zou, als hij het beest den keel afsneed, en up dit oouenblik gevoelde hij de verzoeking, din het te slachten of aan zyn lot over te laten, lie : tiendubbele kracht. Mij werd uit zijn ure-pe ins over dit bloeddorstig voorneinen opgewekt d\' r het onverwachte irezicht van twee personen, die hun aan eene kromte der laan tegenkwamen. Het was Wardle met/.ijn getrouwen oppasser den dikken jongen.

■ „Waar zijt ge\'toch gebléven,quot; vroeg de gulle ; oude man, „Wij hebben u den aeheelen dag gewacht, Wat! «ezidit opengekrabt? Niet erg bezeerd, hoop ik ■ he?Dat doet mij pleizier. Hebt gij een ongeluk met hot rijtuig gehad? Trekt het u maar niet aan. Zoo iets gebeurd hier alle dagen! Jozef! du verwenschte jongen! hij slaapt alweer. Jozef! neem mijnheer dat paard af, en breng het naar den stal,quot;

De dikke jongen ging langzaam met het paard heen, terwijl de oude heer, zijne gasten goedhartig beklagende over dat gedeelte hunner rampen hetwelk zij goedvonden hem mede te deelen, met hen naar de keuken ging.

„ik zal u eerst wat laten opknappen,quot;zeide de oude heer, „voordat wij te zamen het gezelschap in de voorkamergaan opzoeken. - Emma, kersenbrandewijn! Jane! hier niet de naald en draad! — Mary! water en een handdoek! — Komaan, meisjes! haa^: n wat!

Drie of vier knappe dienstmeisjes snelden heen, om het benoodigde te halen, terwijl een paar knechts, met ronde koppen en roode gezichten, van eene bank onder den schoorsteenmantel opstonden (want hoewel het .Mei was, schenen zij nuu\' evenzeer op het vuur gesteld te zijn als in het hartje van December) en uit een donkeren hoek eene tlesch schoensmeer en een half dozijn borstels voor den dag haalden,

„Haast u wat!quot; zeide de oude heer nog eens. Maar de/a aanmanig was overbodig; want de dienstmeisjes kwamen reeds met brandewijn, water en naaigereedschap aan, en een der knechts greep Pickwick zoo onverwacht bij het been, dat de goede man bijna omvertuiinelde, ril schuierde zijne laars, totdat Pickwick de pijn aan zijne eksteroogen niet meer kon uitstaan. terwijl de ander den rok van Winkle al-borstelde.

Nadatstock wall zich had gewasschen, plaatste hij zich met den rug naar het vuur, en nam, terwijl hij met innig «reiioegen zijn kersenbrandewijn slurpte, het vertrek een óp. Hij beschrijft het als een zeer ruim vertrek, met een rooden steenen vloer en een wijden schoorsteen. De zoldei was met hammen, zijden spek en rinten uien behangen. De muren waren met eenige zweepen, een paar toornen en een zadel versierd, en bovendien me\' een oud. roestig geweer, waaronder men met groote letters las „geladen\' eene waarschuwing, die daar reeds vijftigjaren lang met even veel reden als thans had gestaan. I\'.elle oude staande klok tikte deftig in een hoek. en aan een der talrijke haken hovende lanrechtbank bin-\' een zwaar, ouderwetsch, zilveren horloge.

„Gereed?quot; zeide de oude heer op oen vra-eenden toon, toen zijne gasten gewasschen, opgelapt en afgeborsteld waren,

„Om u te dienen,quot; antwoordde Pickwick.

„Ivom dan n aar mee!quot; En nu bracht hij het gezelschap door eenige donkere gangen — waarin men eene poos moest wachten tot 1 lipman aankwam, die achtergebleven was, om

„Waar praten zy over?\'\' vroeg de oude dame, een barer kleindochters aansprekende en zeer hard schreeuwende; want gelijk vele doove lieden, was zij altijd bevreesd, dat anderen haar niet zouden verstaan.

Over het land, grootmoeder.quot;

„Wat? over het land? Is er dan iets gebeurd?quot;

„Neen, neen I mijnheer Miller zeide dat ons land beter was dan Mtillin\'s-M«adows.quot;

„Hoe zou hij daar iets van weten?quot; vroeg de oude vrouw met verontwaardiging. „Zeg aan mijnheer Miller, dat hij gek is.quot; Daarop liief de oude vrouw, nietquot; anders wetende, of zij had di /.e woorden zacht gefluisterd, zich recht overeind, en scheen den schuldige met hare oogen te willen doorbon n.

„Kom, kom!quot; zeide de gastheor. vol ongeduldig verlangen om op een ander onderwerp te komen. „Wat dunkt u van een partijtj\'-whist, mijnheer Pickwick?quot;

...Met veel pb izier,quot; antwoordde deze, „maar het moot niet om mij alleen gebeuren.quot;

„Moeder houdt er bijzonder veel van,quot;zeide Warille. ..Niet waar moeder?quot;

De oude dame, die, wanneer er over dit onderwerp werd gesproken, veel minder doof was, dan anders, knikte toestemmend.

„Jo\'/ef! Jozef!quot; riep de oude heer. „Die ver-wensc.hte, o, daar is hij — Jozef! zet de speeltafeltjes gereed.quot;

De slaperige jongen zette twee speeltafeltjes gereed de eene voor het whist, de andere VÓquot;r het Pópe Joan. \'i. De whistspelers waren Pickwick en de oude dame. Miller en de dikste heer; bij het allegaartje voegden zich al de overige leden van het gezelschap.

Hef whist werd met al den ernst en de stilte gespeeld, welke dit edele spel vordert, dat men eigenlijk zich schamen moest een spel te noemen. Bij het allegaartje aan de uroote tafel was men integendeel zoo luidruchtig vrolijk, dat mijnheer Miller, die niet-zoo volkomen in het spel verdiept was, als hij had moeten zijn, telkens in /ijno aandacht w-rd gestoord en verscheidene- bokken maakte, waardoor bij , den dikken ouden heer in eene zeer slechte, en de oude dame in eene zeer goede luim I bracht.

„Daar!quot; zeide de schuldige Miller zegepquot;a-lende, toen hij den laatsten slag haalde; „nu had ik. naar mij dunkt, toch niet beter kunnen spelen.quot;

..Miller bad de ruiten moeten troeven, niet waar, mijnheer?quot; zeide de oude dame. Pickwick knikt» toestemmend.

1: l \'-n (.\'nz(gt;lHrliaps?ipel, waarbij mmi een brml geliruikf. Dit) Uft\'r \'\'ii Vrouw tiijeerikrijfrt. ht\'cft linwflijk nuatri-in o ii v: lt;\'ii wint, tiTwijl hij. iüp boer t\'ii vrouw krijgt verliest.

„Had ik?quot; zeide de ongelukkige, angstig zijn ; p a r t n e r aanziende.

„Ja zeker, mijnheer!quot; zeide de dikke heer ; met eene ontzettende stem.

„Het spijt mij,quot; zeide Miller, geheel uit het é veld geslagen.

„Dat helpt wat,quot; bromde do dikke heer. Er volgde eene plechtige stilte. Pickwick I glimlachte; de oude dame scheen ernstig, de dikke heer knorrig, en Miller beschaamd en verlegen.

Men speelde nog eenige partijen; doch telkens kregen Pickwick en zijne p art ne r zulke goede kaarten, en Miller maakte uit verstrooiing zoovele bokken dat de dikke heer van spijt meende te barsten. Toen men ophield met spelen, ging hij naar een hoek, en bleef daar een uur lang staan, zonder een woord te spreken. Na verloop van dien tijd trad hij toe, en bood Pickwick een snuifje aan, met het voorkomen van een man, die gezind was, al het leed. dat men hem berokkend had, edelmoedig te vergeven. De. oude dame was thans veel beter van gehoor; en d\' ongelukkige Miller gevoelde zich evenmin op zijn gemak, als een visch op eene warme stoof.

Bij het allegaartje ging hot intusschen zeer vroolyk toe. Isabella Wardle speelde met mijnheer Trundle, Kmilia met Stockwall en de tante met Tupman samen. De oude heer Wardle was in de vroolijkste luim; bijmaakte zooveel grappen met het bord, en de oude dames pasten zoo angstig op hare winst, dat er geen eind kwam aan het gi lach. Eene oude dame moest telkens betalen, waarom dan ook telkens gelachen werd en wanneer zij knorrig werd, omdat zij wederom betalen moest, lachte men nog harder, totdat de onde dame zich in haar lot schikte, en nog hartelijker lachte dan de anderen. Wanneer de tante huwelijk kreeg, begonnen de meisjes opnieuw te lachen, en scheen de tante genegen om uitte varen; maai\' wanneer zij dan onder de tafel den handdruk van Tupman gevoelde, vergat zij haar misnoegen, en lachte schalkachtig mede, als wilde zij zeggen, dat zij misschien niet zoover van het huwelijk af was, als sommige menseben dachten: hierop begon dan iedereen weder te schateren, vooral de oude heer Wardle, die evenveel pret in zulke grappin bad, als de jonste van het gezelschap. Wat Stockwall betreft, bij deed niets dan Emilia poëtische gedachten influisteren, hetgeen een der oude heeren aanleiding gaf, om het gezelschap op eenige plat prozaïsche vergelijkingen tusschen de compagnieschap in bet spel en die in het leven te vergasten, waarover toch wederom gelachen werd. Winkle kwam met een reeks van aardigheden voor don dag, die in de stad reeds oudbakken, maar op het land nog kersversch waren; en

| daar iedereen deze aardigheden bewonderde, | zette hij eene zeer hooge borst. De vriendeiijke predikant zag het spel met innig genoegen aan; want de opgeruimde gezichten, die hij om de | tafel zag, brachten hem ook in eene opgeruimde I stemming; en hoewel de vioolijkheid tamelijk luidruchtig was, kwam die uit het hart en niet van de lippen; en dit is, als men het wel bedenkt, toch de wan; vroolijkheid.

Onder deze vermaken ging de avond zoor spoedig om; en toen het niet kostbare, maar toch

zoo warm wordt, dat men het niet moor kan uithouden. Mijne goede moeder heeft reeds op dat lage stoeltje voor dezen haard gezeten, toen zij nog eon klein meisje was. Nietwaar, moeder ?quot;

De traan, die onwillekeurig uit het oogopwelt, wanneer de herinnering aan oude tijden en het j geluk van lang vervlogen jaren onverwacht wordt opgewekt, rolde over hot gelaat der oude ! vrouw, en zij schudde met een treurigen glimlach het hoofd.

3i

1 t WeWldern op

! ^ke!ftij hebt toch het een en ander van John

I

^{; 1,e}S^enⁿ,^:edikant knikte, en wilde over iets anders • i-reken toen Pickwick hem voorkwam traan .1 ver^chouning, inUnheer!

I ««.»gt;«quot;■■ I

heer Vioeuier of later zult de meuwsgie-• 1 i i i..-/₍-r heeren moeten bevredigen; het

UcïÏHt voor u g₀₁ geli•genheid waar te nemen en het dadelijk

! ^te nredikant glimlachte vriendelijk,

te wijl hii \'/iH stoel dichtbij trok; en .le overige

w I nhe \'\'ezelH.diapschov.^ntoeniiiBgehjks

t dicht lilU-en, vooralTupmanen

V^U Knlf dt mlÏÏhieS een weini, hardlioorig

Win\'ii en toendesrootnmederhariMioitiompct

/.ve l\' had. .m Miller, die stil m slaap vvas

nor, w is on-vwekt door eerie kneep, die gevuUen, was ¹ ₍,_{e djkko} oude heer

. \' , t it\'pl quot;atquot; Ix\'^ou de predikant, ïomlert^l e voln^ipraak. het\'vol.ende verhaal, waaraan wij den titel hebben gegeven van

DE TK1U.(;KOMST VAN DEN BANNELING.

mei vergeve mij de gedachte, zoo ik erimjmode

mTheter^n

i ...i lt;nn h i ir van verdriet te aotii SLtivci .

Doch \'Ai vei droeg alles om den wil van iKiarkim 1.

SS^ScSl4sel_M.i.quot;bü^vro„w quot;\'quot;SS «Tm kon niet anders, daar

de\'man mik [

quot;fquot; ^;

^ J. vómls ot sonitiids iaat in den mis it, ;

^Udd⁶ van^lage^gelioord iiaddeu; on moer dan geluid v.mM.M quot; _ _n0,,. _lin middernacht aan

mÊÈéSSB

^{; gaa}Al dien tijd was de arme vrouw,hoewel2« , Klken zondagmorgen en middaü\'zag m^nhaaiin

kfHIH=i=|n

^ ^tr⁰t⁸f^^eXS^S^lscS.!Slmkke^

^!

SSW»»quot; lovendigo vreugde, dan toch van

^Btil^rK\'s laren vorhope.,;deto.de..k_S

^klf iofd\'en hïet-h\'re.ien wankelend gemaakt: Hp irm di. haai had moeten ondersteunen, was

ma.ir /ij klonken hem vreemd in de ooren; hij kende ze niet. Zij klonken ook vroolijk; en hij wist wel, dat zijne arme oude moeder niet vroolijk wezen kon, zoolang hij weg was. De deur ging open, en een troep kinderen kwam juichend en dartelend naar buiten springen. De vader kwam niet een klein kindje in de armen aan de deur, en de grooteren verdrongen elkander om hem heen, klapten in hunne handen, en sleepten hem mede om met hen te spelen. De banneling dacht, hoevele malen hij op diezelfde plek voor zijn vader ile vlucht had genomen. Mij herinnerde zich, hoe dikwijls hij zijn hoofd angstig onder het dek van zijn bed had verborgen, en het vloeken en slaan, en het schreien zijner moeder had gehoord; en hoewel hij snikte van bittere zieie.sinart, toen hij zich omkeerde en verder ging, deed woeste bedwelmende gramschap hem tegelijk zijne vuisten dichtnijpen en zijne tanden op elkander klemmen.

„Dit was dan de terugkomst, waarnaar hij zoo-vele jarenlang had gereikhalsd — waarvoor hij zooveel had doorgestaan 1 Geen groet, die hem we!kont heette; ueen blik die hem vergiffenis aankondigde; geen huis,dathem wildeopnemen; geen hand om hern te helpen; — en dat in zijne geboorteplaats 1 \\\\ at was zijne eenzaamheid in de woeste\' bosschen, waar geen menschelijk wezen zicli vertoonde, bij deze vergeleken!

„Hij begreep nu, dat hij, in het afgelegen land zijner slavernij en schande, zich zijne geboorteplaats iiad voorgesteld, gelijk zij was, toen hij haar verliet, niet gelijk zij wezen zou als hij ■ iquot;i iigk wam. De treurige werkelijkheidsloeghem ijskoud om het hart, en deed hem allen moed ontzinken. Hi j had het hart niet om navraag te doen, et den eenige op te zoeken, van wien hij j hopen kon, dat hij den berouwhebbenden zondaar me) goodheid en medeiijden zou ontvangen. Mij ging langzaam voort, vermeed den weg als een vervolgde misdadiger, begaf\'zich naar een weide, die hij zich nog wel herinnerde, bedekte zijn gelaat met zijne handen, en wierp zich in het gras neder.

„Hij had niet opgemerkt dat daar reeds een man !,ig uitgestrekt die zich nu oprichtte, otti naar den nieuw aangekomene te zien. Edmunds ¹ hoorde zijne beweging, en zag insgelijks op.

„De onbekende had het voorkomen vaneen i hoog bejaarde; maar dit voorkomen schoen meer lui gevolg van ziekte of buitensporigheden dan van ouderdom te zijn. Zijn rug was gebogen, I zijn aangezicht geel en gerimpeld. Zijne kleeding | gaf te kennen, dat iüj in het werkhuis te huis ^! behoorde. Hij staarde den vreemdeling oplettend 1 aan, en hoewel zijne oogen in het eerst dof en mat waren, namen zy woldraeen onnatuuriyken glans aan, die eerie angstige verbazing aanduid- ; de, lordat /ij eindelijk uit hunne holten schenen t6 willen barsten. Kdmunds was insgelijks over* 1 eind gekomen, en beschouwde den ouden man i

j met gedurig toenemende oplettendheid. Zoo | staarden zij elkander eene poos stilzwijgend aan. „De man was doodsbleek geworden. Hij huiverde en stond waggelend op. Edmunds sprong insgelijks overeind. De oude ging een paar schre-¹ den achteruit; Edmunds trad naderbij.

„ Laat mij u hoeren spreken!quot; zeide de banneling met eene haperende stem,

„ „Blijf van mij af!quot; riep de oude man met een ijselijken vloek. De banneling trad nog nader bij.

„ „Blijf van mij af!quot; gilde de oude man. Razend van angst hief hij zijn stok op, en gaf Edmunds een knellenden slag over het gezicht.

„Vader duivel!\'\' prevelde de banneling tusschen zijne op elkander geklemde tanden. Hij vloog woedend vooruit, en greep den oude bij de keel, - maar het was zijn vader — en zijn arm zonk krachteloos neder

De oude man gaf een wilde schreeuw, die als het geluid van een boozen geest over de eenzame velden klonk. Zijn gezicht word zwart; het bloed spatte hem uit neus en mond, en verfde het gras met eene donkerroode kleur, terwijl hij wankelde en vooroverviel. Er was eene ader gebarsten, en hij was een lijk, voordat zijn zoon hem uit den glibberigen, donkerrooden plas kon opbeuren.

„In den hoek van hot kerkhof,quot; vervolgde de predikant, na\'eene korte poos stilzwijgens, „waarvan ik straks melding heb gemaakt, ligt een man begraven, die na dit voorval driejaren lang in mijn dienst is geweest; en zoo ik ooit een boetvaardig, berouwvol en nederig zondaar heb gezien, was hij het. Zoolang die man leefde, wist niemand behalve ik, wie hij was of van waar hij kwam: het was John Edmunds, de terug-ge k o men banneling.quot;

VII.

HOE WINKLE KB AA! EN ZOU Se 1II ETEN, EN WAT HIJ HAAKTE. - HOE DE CHICK ET-CE!; II VAN 1)1 Mi l,E V-

DEEL TEGEN M T7GQL ETON SI\'EE EDE EN HOE MUQGLETON 01\' KOSTEN VAN DING LEY-DELL ONTHAALD WERD; MET ANDEUE WETENS-WAAIiDKiE liERieiITEN.

De vermoeiende avonturen van den dag, of de slaapverwekkende kracht der vertelling van den predikant hadden zooveel invloed op do oogleden van l\'ickwick, dat zij reeds w;iren toegevallen. voordat hij\' vijf minuten in zijn ruim en welingel icht slaapvertrek had doorgebracht, en de goede man gerust bleet\'slapen, totdat de zon hare héldere stralen verwijtend in zijn vertrek schoot. Pickwick was geen luilak; hij sprong uit zijn ledikant, gelijk een naar den strijd hakende krijgsheld uit zijne tent.

..Hoe genoeglijk is het op het land!\'\'zeide hij vol bewondering, teen hij het venster opende.

„Wie zou dn^ lt;iaii ihi.; op kalk en storn willen : turen, al- liij eenmaal den invloed heelt gevoeld van een tooneel als dit? Wie zon opeene plek willen blijven, waar ^n-n ander groen te zien is dan groene zonneblinden, p.-en ander vee dan I paarden en honden, geen andere bloemen dan bloemen in potten .\' Wie zou het kunnen uithouden, vraag ik?quot; En nadat lui dit verhoor van zich zeiven non eene poos had voortgezet,stak hij zijn hoofd uitliet venster en zag in het rond.

De aangename reuk van eenige hooistapels, met de geuren van een kleinen bloementuin vermengd. steeg tot hein op; de donkergroene wt i-den glinsterden van den morgendauw, die op i elk grasscheutje schitterde, dat in den wind trilde, i en de vogelen zongen, alsof elke droppel hun I eene bron van vreugde was. Pickwick verzonk ; in eene zoete mijroering.

„Heidaar!\'\' was de klank, die hem deed ont-: waken.

i Hij zag rechtsaf, en bemerkte niemand; toen wendde hij zich links, on doorboorde met zy ne oogen vruchteloos het uitgestrekt verschiet; hij staarde naar de lucht, maar daar werd hy niet geroepen; eu vervolgens deed hij wat een ge woon mensrh terstond zou gedaan hebben hy keek naar den tuin. en daar zag hij Wardle.

„Wel geslapen?quot; vroeg de lustige oude heer, met een vergenoegd gezicht. .Mooi weer niet waar? Blij dat gij zeu vroeg op zijt. Kom spoe dig naar beneden. Ik zal hier op u wachten.quot;

Pickwick wachtte niet. op eene tweede uitnoo-diging. In tien nünuten had hij zich geklcod, lt;;a stond re \'ils naast zijn gastheer.

Wat zal dat goven ?quot; vroeg Pickwick, töen hij zag, dat zijn metgezel met een eeweer w-as gewapend, en dat er nog een in het gras lag.

„Uw vriend en ik gaan voor hetontbijt kraaien schiet en.quot; antwoordde de irastlieer: ..hijiseea goed schutter, niet waar?quot;

,Zoo beeft hij mij dikwijls gezegd,quot; antwoordde l\'ickwick : „rnaar ik heb hem nooit een schot zien doen.quot;

„Ik wenschte. dat hij kwam,quot; zeide de gastheer, „Jozef, Jozef!quot;

„Jozef, die door den invloed der trissche morgenlucht niet half zoo slaperig was als anders, kwam de. deur uit.

„Ga naar boven, om mijnheer te roepen, en zeg hem, dat hij mijnheer Pickwick en mij by de kraaiennesten !zai vinden. \\\\ ijs mijnheer den weg daarheen. Hoort gij?quot;

|)e jongen ging zijne boodschap doen, en de gastheer, als een andere Robinson i :rusoe, met twee geweren op schouder, bracht Pickwick den | tuin uit.

„Hier zijn wij er,quot; zeide de oude heer, toen hij by eene laan van hooge boomen bleef stilstaan. Dit bericht was onnoodig; want het onophoudelijk gekras der niets kwaads vermoedende kraaien toonde duidelijk genoeg, waar zij nestelden. De oude heer legde het eene geweer op den grond en laadde het andere.

„Daar komen zij!quot; zeide Pickwick, toen Winkle j Tup man en iStockwall in de verte aankwamen. . De dikke jongen, die niet recht wist welken heer ! hij roepen moest, had met groote slimheid, om | toch geen abuis te hebben, alle drie geroepen. |

„Haast u wat!quot; riep de gastheer Winkle toe. ! Zulk een dolle liefhebber van de jacht had er reeds lang bij moeten wezen, :il valt hier niet meer dan kraaien te schieten.quot;

Winkle antwoorde meteen -edwongen glimlach. en nam het op den grond liggende geweer op, met een gezicht, alsof hij zelf eene arme kraai was en een geweldigen dood voor oogen zag. Misschien was het overdreven ijver, maar het had machtig veel van angst. De oude heer gaf een wenk, en terstond begonnen twee arme boe- i renjongens elk in een boom te klimmen.

,\'Wat moeten die jongens daar?quot; vroeg Pick-| wiek. Hij maakte zich eenigszins ongerust; want hij vreesde, dat het gebrek onder den boerenstand, waarvan hij zooveel gehoord had, mis- j schien arme jongens noodzaakte, om op zulk eene gevaarlijke manier een stuk brood te verdienen. door zichzelven tot schijven van ongeoefende schutters te laten gebruiken.

„Opkloppen,quot; antwoordde mijnheer Wardle lachende.

,Wat?quot; vroeg mijnheer Pickwick.

„Do kraaien uit hunne nesten jagen.\'

„O! is dat alles?quot;

^Wel ja! Zijt gij nu gerust?quot;

„Volkomen.quot;

„Kom aan! Zal ik maar beginnen?quot;

„Als het u belieft,quot; antwoordde Winkle, blij ie met dit korte uitstel.

Ga je gang, riep mijnheer Wardle een der jongens toe, die terstond een vervaarlijk ge- i schreeuw aanhief, en een tak, waarop een nest gebouwd was, begon te schudden. Ken half dozijn jonge kraaien vloog op. en scheen op een luidruchtige manier te vragen, wat er te doen was. . De oude heer antwoordde door een schot. Ketie kraai viel neer; de anderen vlogen weg.

„Raapt hem op. Jozef!quot; zeide de oudeheer. „Nu is het uwe beurt mynheer Winkle!quot;

Winkle stapte vooruit en leide zijn geweer aan. Pickwick en zijne vrienden bukten onwillekeurig, om niet door den regen van doooe kraaien bezeerd te worden, dien zij zeker geloof- | den, dat het moordende schot van hun vriend volgen moest. Kr volgde eene plechtige stilte daarop hoorde men den jongen schreeuwen — kraaien opvliegen het slot van het geweer ketsen — en anders niet.

„Wil het niet afgaan?quot; vroeg Pickwick.

„Het weigert,quot; zeide Winkle, die doodsblee k geworden was, waarschijnlijk uit spyt over deze j teleurstelling.

„Dat is raar,quot; zeide Wardle, hem het geweer

I afnemende. „Er heeft nog nooit een geweigerd. Maar ik zie er geen dopje op.quot;

„Lieve hemel!quot; riep Winkle uit, „dat heb ik vergeten.quot;

Het geringe verzuim werd hersteld. 1\'lekwiek bukte weder. Winkle trad mot een bang gezicht | vooruit, en Tup man verschool zich ten halve i achter een boom. Dejongenschreeuwde,dekraai-en vlogen op, en Winkle brandde los. Terstond I daarop hoorde men — niet eene kraai, maar een i mensch om hulp roepen. Tupman had het leven ; ^van ontelbare onschuldige vogels gered, door een gedeelte der lading in zijn arm op te vangen.

liet zou onmogelijk zijn de verwarring te .schilderen welke hierop volgde; hoe Pickwick in de eerste vervoering zijner drift Winkle vooreen „ellendelingquot; schold, hoe Tupman op den grond lag uitgestrekt, en Winkle vol ontzetting naast hem nedcrknielde; hoe Tupman in zijne benauwdheid een vrouwennaam aanriep, het eene oog na bet andere opende, en ze weder dicht sloot. Even moeielijk zou liet te beschrijven zijn, hoede ongelukkige\' langzamerhand weder bijkwam, hoe zijn arm met zakdoeken verbonden werd, en hoe hij. door zijne bekommerde vrienden ondersteund langzaam naai\' huis werd gebracht.

De dames stonden aan de tuindeur op de heeren te wachten, om te gaan Ontbijten. De tante glimlachte en wenk te den aankomenden om wat meer spoed te maken. Zij vermoedde nog niets van het ongelukkige toeval. Die arme vmiwl Er zijn omstandigheden, waarin de onwetendheid inderdaad een zegen is.

Zij kwamen nader.

at zou er met dat oude heertje gebeurd ztjrr.\'quot; ziide Isabella. De tante lette niet op deze vraag; zij dacht dat er Pickwick mede bedoeld werd. In hare oogen was Tracy Tupman nog een jongeling; zij zag zijne jaren door een verkleinglas.

„Schrikt maar niet!quot; riep Wardle zyne doch-! ters toe, dienietkondenzien watereigedlijk was voorgevallen, daar de gekwetste aan alle\'zijden doorzijne vrienden was ingesloten. „Schriktmaar niet!quot;

De tante gaf enn schreeuw, er: zonk bewusteloos in de armen van haiv nichten.

„Gooi haar een frisschen schep koud water in het gezicht,quot; zeido de oude heer.

„Neen, neen!quot; snikte do tante, „ik word al beter. Isabella! Emilia! ei-n chirurgijn! Is hij

gekwetst? Is bij dood? Is hij____ha, ha, ha!quot;

Hier barstte zij in zenuwachtig gelach uit.

„\\Velt; s. bedaard,quot; zcidc Tup\'nan, bijna tot tranen bewogen door dit medelijden metziaiesrnart. ^: ..Lieve jutter! wees toch bedaard!quot;

„Het is zijne stem !quot; riep de tante uit terwijl er zich voorteekenen van een nieuw zenuw toe va I : begonnen te vertoonen.

„Ontroer u niet zoo geweldig, lieve juffer!quot; zeide Tupman smeekend. „Ik verzeker u, ik ben zeer weinig bezeerd.quot;

„Zijt gij dan niet dood?quot; riep de gevoelvolle dame uit. „O. zeg mij toch,dat gij nietdood zijt!quot;

, Wees toch zoo mal niet. Rachel!quot; viel Wardle een weinig ruwer hierop in, dan bij zulk een romanesk tooneel wel voegzaam was. „ Wat duivel zou het er toe doen, of hij zeide dat hij niet dood was?quot;

„Neen, neen! ik ben nietdood!quot;zeideTupman. „Ik heb ueene hulp noodig dan de uwe,quot; vervolgde hij fluisterend. „Ach juffer Bacbel! laat mij op uw arm leunen!quot;

De verrukte tante bood hem haar arm aan. Zij traden de ontbijtkamer binnen. Tupman drukte j hare hand teeder aan zijne lippen, en zonk op ! eene sofa neder.

.. Wordt gij flauw ?quot; vroeg Rachel bekommerd.

„Neen,quot; antwoordde Tupman; „het is niets. Ik j zal terstond wel weer beter worden.quot; Hij sloot I zijne oogen.

„Hij slaapt,quot; fluisterde de tante, toen hij zijne j oogen omtrent eene halve minuut had dicht gehouden. „Dierbare, dierbare Tupman!quot;

Tupman sprong overeind. ,0, zeg dat nog eens!quot; riep hij uit.

De dame schrikte. „Gij hebt immers niet verslaan wat ik zeide?quot; vroeg zij verlegen.

„O, ja ja!quot; antwoordde Tupman. „Zeg het nog eens! Indien gij wilt dat ik herstel, zeg het dan nog eens!quot;

„St!quot; zeide de dame. ...Mijn broeder.quot;

Tupman nam zijne vorige houding weder aan en Wardle trad met een chirurgijn het vertr k bin nen.

De arm werd onderzocht, de wond verbonden en voor zeer onbeduidend verklaard; en toen het gezelschap op deze wijze was gerust gesteld, schaarden zij zich om de ontbijttafel mef gv zichten, waarop hef genoegen weder uitblonk. Pickwick alleen was stil en afgetrokken. Zijne trekken gaven wantrouwen en misnoegen te kennen. Het gebeurde van dien morgen had zijn vertrouwen op Winkle geweldig aan het wankelen gebracht.

„Speelt gij cricket?quot; 1) vroeg Wardle den knappen schutter.

I Tof. n-chl v«*r.Mlanlt;l van liet volgende zal ccne ak\'O-meenfi beschrijving van «lit tjnnplijk ingewikkelde balspel d«*n lezrr wHIichf ni»\'! onwelkom zijn. Op em ruim en vlak veld verdeelen de eriekef-spelerH zich in t\\v. lt;• partijen. I)e eene p:irtij heeft een \\v i lt;• k e ( voor zi. h stiian , hek je, nit drie slokken meteen los daarover liggenden dvvarsstigt;k gevormd. Sclinins voor ied\'-r wicket plaatst zich c.u speler, inct een danrtoe vervaardigden slagstok. hat ge-hcctcn. voorzien. Igt;aar arhter piaat-cn zich di- bowlers, die met, een groeten 1gt;J|I v ijandelijk\' w i (• k »\'t trachten om te werpen: de overige spelers verdeelen zilt; h. nog meer achterwaarts, als oppassers on» de ballen op te vangen. lgt;e h»)w 1 \'• r lt;ler partij, die het spel moe( beginnen, mikt op het vijandelijke wicket, dut ilont den pel er met een bat, wordt verdedigd, die den bal tracht weg te slaan.

np een anderen tijd zou Winkle deze vraag | zeker bevestigend beantwoord hebben; maar hij gevoelde liet netelige van zijn toestand, en zeidc , zedig: ..Neenlquot;

„Speelt gij hot nog, mijnheer\'.¹\' vroeg Stock- j wall.

„ N\'een,quot; antwoordde de gastheer.Ik heb er van moeten afzien, ik ben nog wel lid van de rlub hier, maar ik speel niet meer mede.quot;

„Het groote wedspel heeft van daag plaats, als ik het wel heb,quot; zeide Pickwick.

„Ja,quot; antwoordde de gastheer, (iijzoudthet uaarne bUwonen, geloot\' ik.quot;

,.lk ben een vriend van alle vermaken en lichaamsoefeningen, mijnheer\', antwoordde Pickwick, „waaraan men met veiligheid kan deelnemen, en waarbij de lompe proetnemingen van ! onkundige knoeiers het leven van anderen niet in gevaar brengen.quot; Piek wik zweeg eene poos, I en zag met een strakken blik den ongelukkigen Winkle aan, die verlegen zijne oogennedersloeg, toen hij dien van zijn meester ontmoette. Naeene korte poos wondde de groote man zijne oogen van den schuldige alquot;, en vervolgde: ...Maarzon het wel billijk zijn, dat wij onzen gekwetsten vrien aan de zorg dei\' da,mes overlieten?

„dij kunt, mij in ireene betere handen laten, zr; te Tnpman.

„Onmogelijk,quot; voegde Stockwall er bij. Men sprak derhalve ai, dat Tnpman onder de hoede \'inr vrouwen te huis zou blijven, en de andere gasten met den oud\'ii hi er Wardle naar het veld zouden gaan, waar de wedstrijd moest I plaats hebben, die geheel Muggleto n 1) en jiingley-Dell in eene koortsachtige spanning had geiiraeht.

Daar de wandelins, door beschaduwde lanen i n weinig bezochte voetpaden slechts een hall uur ver was, en het gesprek over de schoone I natnurtooneelen liep, die men telkensaantiut, speet het Pickwick bijna, dat zij het stadje Mn •r-\'letön zoo spoedig bereikt hadden. Ieder, die de statistiek en aardrijkskunde van ^: En ge la n d heeft bestudeerd, zal wel weten, dat Mu ggleton eene plaats is, die stedelijke rech-ten, een burgemeester en kiezers bezit ; ei\\ ieder, die de adressen van dgt; n burgemeester aan de ¹ kiezer s of van de geheele stad aan het parlement

Wonlt het wicket ruften, dan moet de vonlcili^or tiif h \' -(gt;♦»] trt ilen. - n wonlr iloor een and\'-r v:m zijn»\'p\'Ttii vervjinu\'en. Voor de «fvallen wanneer «1«\' bal al\'kaatBt \'lt;t wel hi?iten het ^pei vliegt lt;gt;t\' daarbinnen op den «rond n^erv ilr, zijn \'-^ne meni;\'!»\' re.\'\'Ik bepanM, waardoor de eene andere pn^rtij pnnteri of kerven wintof verliest:en 11 • • t i- hes list, uann^er eene der parf ijen het af^es|»ro-

ken ut\'f.i kerven \'»|i haar kerlstok 11e11. |)i? spel wordt in lOngeirtrul met een usf en ijvrgespeeld, waarvan men zit li bezwaarlijk een denkbeeld kan vormen. Vkui.

: Met Mn-\':\' ■ fquot;n wordt wsar-\'hijnlijk l\'own M 11-! i n ir in K« nt bedoeld, e»»ne plants beroemd om he» ri\'-f ten tijde van Piekwiek. Met I) i n g 1 y-H ^ 11

dm eene naburige plaats I-heeft gelezen, zal ook wel weten, dat Mu ggle-ton een oud koningsgezind landstadje is, dat de zaak van den godsdienst en de rechten van den handel met denzelf ien ijver voorstaat, gelijk reeds genoegzaam is gebleken uit de menigte dor door haar ingediende petitiën tegen de slavernij der negers buitenslands, en die der arrne kinderen in de fabrieken binnenslands, alsmede ten gunste der verkooping van kerkelijke ambten. en voor het verbod van het verkoopen van eetwaren op zondag.

Pickwick stond in de aanzienlijke straat dezer doorluchtige stad, en zag met leergierigheid en belangstelling om zich heen. Daar zag hij de markt, een vierka nt pleintj\' . met eene herberg, op welker uithangbord een dier prijkte, dat men dikwijls geschilderd, maar nooit levend aantreft

een blauwe leeuw, die kunstig op een zijner achterpooten balanceerde. Onder de andere huizen zag hij het bureau van eene assurantiecompagnie. een venduhuis, een magazijn van ma.-nut\'acturen, en do winkels van een zadelmaker, een likeurstoker, een kruidenier en een schoenmaker; in den laatsten waren ook hoeden, mutsi n, gemaakte kleederen, paraplu\'s en boekjes van de Maatschappij tot Verspreiding van \'nuttige Kennis te koop. Er was een huis met een gevel van roode steenen, waarin iedereen kon zien dat een notaris woonde, en een ander met een koperen plaatje aan de deur, waarop men den naam van een dokter las. Eenige jongens liepen |op eon drafje naar het crickotveld, en voor hunne deuren stonden eenige winkeliers, wien men het kon aanzien, dat zijdaai ook wel wilden heengaan, hetgeen zij waarschijnlijk wel hadden kunnen doen, zonder dat zij er veel klandizie door verloren zouden hebben. Nadat Piekwiek een poosje had vertoefd om deze opmerkingen te maken, die hij te gelegener tijd wilde opschrijven. spoedde hij zich naar zijne \\ rienden, die eene zijstraat hadden ingeslagen en reeds in het gezicht van het strijdperk waren gekomen.

Er waren eenige tenten opgericht, waarin de spelers konden rusten en ververschingen gebruiken, en de hekken waren reeds opgezet; maar het spel was nug niet, begonnen. Eenige Dingley-Dellers en Muggletonners vermaakten zich met een bal van hand tot hand t e werpen; en een groot aantal heeren, in het bij he,t cricketspel behoorende kostuum - namelijk een stroohoed, wollen borstrok en witte broek gekleed, zwierven om de tenten, naar eene van welke mijnheer Wardle bet gezelschap geleidde. . _1T ,

Een paar dozijn uitroepingen van „Hoe vaart gij\'quot;\' begroetten den ouden heer bij zijne komst; ên toen hij zijne gasten introduceerde,als heeren van Londen, die zeer verlangend waren om het feest bij te wonen, werden al de stroohoeden afgelicht,

„(Jij mo\'-st zoolang in de tent gaan zitten.

mijnheer,quot; zeide een der wachtenden. „Hier, in j deze, hier wordt gskerfd; dit is de beste plaats van het geheele veld.quot; En daarmede ging hij vooruit naar de tent.

i „Heerlijk spel -- warm werk nuttige lichaamsoefeningen waren de eerste woorden I die Pickwick in de ooren klonken, toen hij de tent binnentrad; en liet eerste, wat hem in het i oog viel, was zijn vriend de groenrok, die tot vermaak en stichting van eenige Muggletonnera eene deftige aanspraak hield. Zijne kleederen zagen er een weinig beter uit dan voorlieen, en

Pickwick ging zitten, gelijk hem bevolen was. Ötockwall en Winkle volgden insgelijks ile aanwijzingen van hun geheimzinniger) vriend, dien Wardle met stilzwijgende verbazing aanschouwde.

„Mijnheer Wardle — een vriend van mij,quot; zeide Pickwiek.

„Vriend van u? — Hoe vaart gij mijnheer? — Vriend van mijn vriend - geef mij de hand, mijnheer!quot; Dit zeggende, drukte de vreemdeling Wardle de iiand met eene warmte alsof zij jarenlang vertrouwde vrienden waren geweest.

| Vlij had laarzen aan; doch men kon zich jiiel

in hem vergissen.

] De vreemdeling herkende zijne vrienden ter-i stond, schoot toe, greep Pickwick bij de hand, | trok hem met zijne gewone drift naar een stoel, en sprak daarbij in iV-nen adem voort, alsof alles onder zijn onmiddellijk opzicht stond;

„Dezen weg hierheen hier iu overvloed — okshoofden rundergebraad — heele ossen mosterd — karren vol mooi I weer ga zitten — neem uw gemak blij | u te zien 1quot;

Toen trad hij een paar schreden achteruit, om Wardle van het höbi\'d tot de voeten op te nemen, en drukte hem daarop nogmaals de hand, zoo het mogelijk is, met nog me er hartelijkheid dan te voren.

„Hoe komt gij toch hier?quot; vroeg Pickwick met een glimlach, waarin vriendelijkheid en verrassing om den voorrang streden.

..Hoe ik hier kom ?quot; hernam de vreemdeling, „Logeerde in de Kroon Kroon te Mugg-1 eton krijg gezelschap wollen borstrokken en witte broeken boterham met ans-

jovis — gepeperde nieren — knappe lui — dat geloof ik.

„Mijnheer Pickwick was genoeu-/aam bekend met des vreerndélings stenographi-sche spreek-manier, om uit deze snelle en afgebroken uitroepingen op te maken, «lat Inj op de een© of andere wijze nn-t ei niult;\' Mugdetonners iu aanraking was gekomen, en hen daarop, door een kunstje, dat hij .-elven te verstaan, tot zulk een gemeenzaam gesprek had gelokt, dat zij niet konden nalaten hem op le t feest ttfnoodigen. Zijne nieuwsgierigheid was derhalve voldaan, en lui zette zijn bril op, om naar het spel ie \' zien, dat juist beginnen zou.

Muggleton zou het spel beginnen, en de aandacht werd ten heegste gespannen, teen Dumkins en Podder twee der beroemdste 1.\'den van die beroemde clnl), bij de hekken post vatteh. Lufl\'ey, liet grootste sieraad van Dintc-ley-Dell, zou tegen den vlug en Dumkins, en Struggles teuen den tot nou\' toe onverwon-nen l\'odder we rpen. Éen aantal spelers werden hier mi daar op het veld uitgezet, om op te pas-■ n, eii elk plaats:e zich in de veivischte hou-diiar, mes de tjanden op de knieën, zci-r diep bukkende, alsof zij iiaasje over gintr«-n spelen. Dit is de gewoonte van alt goede cricket spelers, daar men altremec-n schijnt te denken, dat men in e\'-ne andere houding onmogelijk een bal zou kunnen opvangen.

De scheidsleden plaatsten zich nabij de bekken, en er voLde eent- angsti/o stilte. Lufl\'ey srintr eenige schreden achteruit. ¹ n hield den bal equot;ne poos vuur zijriquot; rechtero\'iir. «i\'as op!quot;

eehsklaiis. De bal vlbcg in eenö

lijn op den middelsten stek van bet hek aan. Maar Dumkens was bij de hand; hij ving den bal leef he! ejnd van zijn ba t, en kaatste hem ver wet;, ovej- de hoefden der uppass^i s heen. E\'eze eerstt• wifp deed M u g tr 1 (• t on twee punten winnen. Ook Podder verzuimde niet, lauweren voor zich zeiven en Muirgleton te plukken. Like bal, \'üo zijn hek kon raken, w-id door hem afgekaatst; de andere liet hij vlii L \'n. N u en dan traden \'-r andere bo w i ers op, wannf ei de . .■rste pijn in de artlien kregeh; maar Dumkins gt; n Podder ba-ven onvevwonnen. Toen zij eindelijk uit he- spel raakten, had Muggleton vierenvijftig kerven, en Ding-I ey Dell ie-.\' geen een. Dit verschil was te groot om ingehaald t( worden, Tevergeetsnamen Luffev en siru^gles al hunne bekwaamheid eti ondei vinding te baat, otn het verlies hunner partij te herstellen; hel hielp niet; Dingle-. Dl 11 moe-t zich overwonnen ver-i klaren.

De vreemdeliiur was intnsschen onophoude-! Igk bezig ge we, st met eten, drinken en pfftten. Hij eiken goeden worp ir.-if iüi zijne tevredenheid te kennen ne t ( ene ininzarno deftigheid, vvaar-door de geprezene zich ten hoogste moest vereerd gevoelen; terwijl hij telkens, wanneer de bal misgeworpen of niet goed opgevangen weid. zijn ongenoegen aan den dag legde, door een ; ,.geweldig lomp! — foei, hoe dom! alteeig. of dergelijke uitroepingen, waardoor hij alle om- i standers in de meening bracht, dat iii.i een voortreffelijk en doorkundig beoordeelaar dei-diepste geheimen van het edele cricketspel moest wezen.

Uitmuntend spel -- goed uitgespeeld -- eenige worpen zelden zoo gezit n,quot; zeide do vr«-emdenng, toen, na het eindigen van het spel, beide partijen ; zich naar de tenten begaven.

Hebt gij het ook wel eens gespeeld, mijnheer?quot; vroeg Ward ie, die zich met de spraakzaamheid van den groenrok veimaaktt.

„Gespeeld? dat zou ik denken - mer niet West-In d 1 e - warm werk - - vreeselijk

Het moet in zulk een klimaat inderdaao een warm werk wezen,quot; merkte Pickwick aan,

„Warm?quot; riep de vreemdeling uit: heet --gloeiend. Lens een spel gespeeld quot; . ⁿ™.^:uquot;^,rn hek mijn vriend de kolonel - Sir 1 imma^ Blazö zeven uur \'s morgens — de kolonel bo w 1 er - uitgehouden totdat hij flauw viel -zes negérs als oppassers — allen flauw ge\\ alk n \' kolonel afgelost dooreen trouwen slaaf\'juan-ko samba — de zon zoo heet — stok geblaard bal bruingebrand twaalf uur\'s middags een beetje vermoeid Quanko halfdood — laagt;sti krachten ingespannen eindelijk het wic ket om eerst een bad genomen, toen naai ie t diner.quot;

Ln hoe bekwam het dien armen neger, mijnheer,quot; vroeg een oud heer.

„Slecht trenoeg nooit van bekomen anderen dag dood.quot; Daarop begroef de vreemdeling zijn gezicht in eene bruine kan. maar ot hij da deed om zijne ontroering te verbergen, ot om het bier te\'proeven, is ons onbekend gebleven. Dit alleen weten wij, dat hij, toen hij de kan weder neerzette, diep ademhaalde, en met veel aandacht naar twee loden der e-lub van Dmg-! ey-Del-l keek, die zich tot Pickwick vervoegden. en zeide:

Wij zullen in de BI au we Leeuw een oen-v. ndie\'eii maaltijd houden, mijnheer! en-hopen, dat gij ons de eer zult bewijzen, daaraan met uwe vrienden deel D- nemen.

Natuurlijk rekenen wij onder onze vrienden

ook mijnheer.....quot;zeide Wardle terwijl bij den

vreonuleling schuins aanzag.

„Jingle,quot; zeide deze zeer vlug. Alfred Jingle.quot; . . .

_rHet zal mij zeer aangenaam zijn, zeiae

Pickwick, ...

„Mij insgelijks,quot; zeide Alfred Jingle terwijl hy Pickwick en Wardle elk bij een arm vatte, en daarop den eersten vertrouwelijk in hef oor fluisterde: „Een heerlijk koud middagmaal

hare lippen, die /.ij, na eerst den behoorlvjken tegenstand te hebben geboden, zoo geduldig\' aannam, dat het niet te berekenen is. hoeveel kussen Tup man haar misschien nog^- zou uregeven hebben, indien Rachel hem niet, zonder eenige gemaaktheid, van zich had at\'gestooten en met ernstigen schrik uitgeroepen: „MijnheerTupman! wij zijn ontdekt -- wij worden bespied.quot;

Tupman zag om. Daar stond de dikke jongen, zonder eenige beweging, met zijne groote ronde oogen in het prieeltje te starenquot;, inaar zonder de minste uitdrukking in zijn gezicht, welke de ervarehste gelaatkenner aan verbazing, nieuwsgierigheid of\' eenig andereu hartstocht had kunnen toeschrijven. Tupman staarde den dikken jongen, en deze wederom\'Mipma n aan; en hoe langer Tupman lette op de volkomen wezenloosheid, die over het gezich; van den dikken jongen verspreid lag, des te vaster hield hy zich overtuigd, dat deze of niets gezien, ol\' niets b\'grepen had van hetgeen er was voorgevallen. In deze meeniDg vroeg hij met eem- vasté stem: „Wat komt gi„i hier doen?quot;

„Het avondeten i.s gereed, mijnheer!quot; antwoordde de jongen, zonder zich eenoogenblik te bedenken.

„Zijt gij daar zoo pas hier gekomen ?quot; vroeg Tupman, h* m nn ■ een doni\'driugenden blik aanziende.

...Ja,quot; antwoordde de jongen onnoozel.

rupmiu zag hem notrmaals scherp aan; maar do jongen sloeg zijne oogen ni\'-t neder, en vertrok evenmin zijn gezicht. Tupman gaf do taiite zijn arm, en wandelde met haar naar het huis. De dikke jongen bleef achter hen.

„Mij heeft niets gemerkt van hetgeen er gebeurd is,quot; fluisterde Tupman.

„Gelukkig,quot; antwoordd\' de tante.

/ij hoorden een geluid achterzich,alsof iemand in zich zeiven lachtquot;. Tupman keerde zich plotseling om. Neen, het kon de dikke jongen niet gewees! zijn; want in zijn gezicht was geen het minste spoor van vroolijkheid te vinden.

,.Hij zal zeker geslapen hebben,quot; (luisterdlt; Tupman.

..Ik twijfel o)\' niel aan,quot; hernam de tante, en beiden lachten (nirtelgk.

Tupman vergiste zich evenwel. Dedikko jon gen had niet geslapen, i n zeer goed gezien wat er voorviel.

Het avondmaal werd gebruikt, zijnder dat iemand ri ne poging deed omeenalgemeen gesprek te beginnen. De grootmoeder was naar bed gegaan: Isabella hield zich uilsluitond met mijnheer Trundle bezig; de tante had voor niemand oogen of o o ren dan voor Tupman: en Kmilia scheen hareg-\'dachten op-en onzichtbaar voor worp gevestigd te hebben misschien op den afwezigen Stockwall.

Het was elf. twaalf, een uur, en de heon n waren nog niet tehuis. Men begon elkander met ongerustheid aan te zien. Zouden zij onderweg aangevallen en uitgeplunderd zijn? Zou het niet raadzaam wezen, mannen met. lantarens uit te zenden op alle wegen, waarlangs zij naar huis kunnen komen? Of moest men liever — stil 1 daar waren zij. Waarom zouden zij zoo laat zijn uitgebleven? Kn eene vreemde stem er bij! Wit-zou dar, wezen? Allen snelden naar de keuken, waarheen de uil blijvers zich begeven hadden, en kregen daar op eens een vrij duidelijk begrip van de wezenlijke toedracht der zaken.

Pickwick stond, met zijne handen in zijne zakken en zijn hoed op één oor, tegen de aanrecht-bank geleund, en zwaaide zijn hoofd heen en weder met een uiterst vergenoegden en vriende-lijken glimlach, waarvoor niemand eenige reden kon vinden; de oude h r Wardb drukte met een ho grood gezicht, du hand van een vr-emd heer, on stotterde eene menigte betuigingen van eeuwige vriendschap uit; Winkle hield zich staande, door te-on de kast der groot.\'klok te leunen, en vloekte, met eene (lauwe stem. op iedereen, die er van spreken zim, om naar be i te gaan, en Stockwall was op e\'-nstoel gezonken, terwijl de diepste neerslachtigheid en wanlmop, waarvoor het menscheüjk nemoed vatbaar is, op zijn sprekend gelaat geteekend stonden.

..Is er iets vi Mgt;rg(!vallen quot;quot; v roe .reu de drie dames.

..Niets ter wereld.quot; antwoordde l\'ickwiek ne : eem- dikke tong. .. Wy zijn allemaal alïemaal nog heel. Nietwaar. Wardle! allemaal nog he.\':, Zeg! ~ Niet waar?quot;

..Dat golool ik. zeidc de vroolijke gastheer. „Kinderen! daar hebt. ge mijnheer Jingle mijn vriend Jingle — een vriend van mijnheer Pickwick -- hij komt e. ri poosje bij onsïogeeren.quot;

..is er iets voorgevallen, met mijnheer Stockwall? vroeg Emilia bezorgd.

„Volstrekt niet, meju(llt;-r!quot; antwoordd\' de vreemdeling. „Crickefei s: lekker din-r vrooliik gezelschap aardige liedjes porter bourgonje alli.\'.s naar den ;iard — de w^rijn, mejufler de wijn. ...quot;

..Hot was de wijn njet,quot;stamelde Stockwall met moeite: „het was de zalm.quot;

Hoe het ook moge toegaan, het is in xulke gevallen nooit de wijn, die iemand ziek maakt.

.Zou het, niet het beste zijn. dat zij naar bed gingen?quot; vroeg Kmma, „Ren paar knechts kunnen de lu-eren naar boven dragen.

„Ik wil niet naar bed 1quot; riep Winkle haftig.

„Ik wil niet gedragen worden!quot; zeidt wiek. en glimlachte weder als te von-n.

„Iloezoi\'l riep Winkle zeer droonierig.

„Hoezee!quot; herhaalde Pickwick, terw ijl hij als razend zijn hoed op den vloer srm et, en zijn bril tegen den muur slingerde, over welke luimige heldendaad hij terstond een schaterend gelach aanhief.

„(iccf — nog - eene volle llfsch!quot; riep Win-kU-, met eene /,uer sterke stem beginnende, maar zi\'er tiauw oindigende. Daaropdiet li ij het hoofd óp de borst Kinken, prevelde nog wat over/.ijn vast besluit om niet naar bed te gaan, en zijne bloeddorstige spijt, dath ij des morgens den ouden Tupnian zijn bekomst niet had gegeven, en viel in slaap, in welken toestand hij door twee jonge reuzen, onder toezicht van den dikken jongen, naar bed werd gebracht. Stock wal! riep een oogen-blik later zeil\' do hulp van dit drietal in. Pickwick vatte den arm, dien Tupman hem aanbood, en uing stil heen, met denzelf\'den vergenoegden glimlach op zijn gelaat; terwijl Wardle, nadat hij zulk e n hartroerend afscheid van zijne familie had genomen, alsof hij terstond ter dood geleid moest wordim, den bijstand van Trundle aannam, en de deur uitging met èifne allerbelache-iijkste poging om i-on zeer ernstig en deftig gezicht zetten.

..W\'dk een afzichtelijk tooneellquot; zeido de tante.

..ongelukkig 1quot; zeido de beide jonge dames.

..\\\'rei snlijk vre\' ■ lijk 1quot; zeide Jingle met r. a ernstig gezicht; hij had een paar flessrhen meer -xi dronk\' ndan eenzijnei\' metgezellen.,. Een afzichtelijk tooneel groot gelijk.quot;

„Wi-lk een fatsoenlijk man!quot; fluisterde do tante Tupman toe.

.,En hij ziet er zeer goed uit,quot; fluisterde Emma.

„Allerliefst,quot; hernam de tante.

Tupman dacht aan de weduwe te Boe hester, en begon zich ongerust te maken. Het daarop volgende gesprek, dal het gezelschap nog een half uurtje bij 1 ka tuier deed blijven, was niet zeer geschikt om hem weder gerust ti stellen. De nieuwe gast was zeer opmerkzaam, en het getal zijner anekdoten was even -\'root als zijne uitg» /.ochte beleifdheid. Tupman gevoelde, dat, naarmate fingle inlt;--r opgang maakte, hij zelf in de schaduw werd geplaatst. Zijn lachen was gemaakt, zijn\'\' vroolykheid gedwongen; en toen hij eindelijk zijn gloei ••nd hoofd op hef kussen m erlegde, dacht hij\' nu \' gruwzame blijdschap, hoe goed het hem bevallen zou, als hij iingle\'s kop ttisschen het bed en de matras had.

I)i onvermoeibare vreemdeling stond den volgenden morgen vroeg op, en terwijl zijne met ■ •-\'•\'Zeilen, afgemat dooi de uitspattingen van den vorigen nacht, nog te bed lagen, deed hij zijn best om by het ontbijt de algemeene vroo-li,ikheid te rerhoogen. Zijne pogingenslaagden zoo gelukkig, dat zelfs dc doove grootmoeder zich een paar zijner aardigheden door hare óor-trompef liet herhalen, en zich toen verwaardigde legen do tante t( zeggen, dat hij (.fingle namelijki een onbeschaamde kerel was, aan welke meening al de aanwezigen hun bijval schonken.

Des zomers, bij goed weder, was de grootmoeder gewoon eiken morgen eene poos in het prieeltje te gaan zitten, dat Tupman den vorigen avond had bezocht. Zij liet zich dan door den dikken jongen brengen, en na verloop van een half uur terughalen. De oude vrouw was zeer nauwkeurig in hel opvolgen van hare gewoonten; en daar zij drie zomers achtereen deze plechtigheid had volbracht, zonder zich de geringste afwijking van het ingestelde ceremonieel te veroorloven, verwonderde het haar dezen morgen niet weinig, dat de dikke jongen, in plaats van haar in het prieeltje alleen te laten, eerst even naar buiten ging, oplettend rondzag en toen met een zeer bedenkelijk gezicht, en, op de teonen sluipende, terugkwam.

De grootmoeder was vreesachtig, gelijk de meeste oude vrouwen; en hare eerste gedachte was, dat de dikke jongen haar te lijf wilde, om zich van haar zakgeld meester te maken. Zij zou wel om hulp hebben geroepen, maar zij was te oud en te zwak om te schreeuwen; zij vergenoegde zich derhalve met den jongen aan te zien met een angst, die niet verminderde, toen hij zeer dicht bij haar kwam, en haar op een ontroerden en zoo het haar voorkwam, dreigende toon in het oor schreeuwde: „Ju ffrouwlquot;

Nu gebeurde he\', dat Jingle zich juist op dat oogenblik dicht bij het prieeltje in den tuin bevond. Hij hoorde dit „juffrouw!quot; schreeuwen, en daar hij zeer nieuwsgierig van aard was, en door eenige bloeiende heesters werd verborgen, bleef hij stilstaan, om te luisteren.

„Juffrouw!quot; schreeuwde de dikke jongen nogmaals.

„Wat is er Jozef?quot; vroeg de bevende oude vrouw. „Ik ben eene goede meesteres voor u geweest, jongen 1 ik heb u altijd vriendelijk behandeld. (ïij hebt nooit veel te doen en altijd genoeg te eten gehad.quot;

Dit laatste gezegde scheen den dikken jongen te ontroeren, en hij antwoordde met nadruk; „Ja Wel, dat heb ik.quot;

„Wat hebt gij dan nu te zeggen?quot; hernam do oude vrouw moed vattende.

„Wat denkt gil, dat ik gisteravond hier in dit prieeltje gezien heb?quot; vroeg de dikke jongen.

..Lieve hemel! wat? riep de groutmoeder uit, opnieuw schrikkende van Jozefsernstigen toon.

„Den vreemden heer - dien met zijn arm in een doek - en hij zat te zoenen en te vrijen.quot;

„Lieve hemel. Jozef ! Met wie? Met geen van de meiden hoop ik?quot;

.. N\'og erger,quot; schreeuwde Jozef de groot moeder in het oor.

„Toch niet meteene van mijne kleindochters ?quot;

-N\'og erger.quot;

„Nog erger. Jozef?quot; riep de oude vróuw uit, die zich niets erger kon voorstellen. „Wie was het Jozef \' ik moet het weten.quot;

Jozef zag nog eens voorzichtig rond, en schreeuwde toen de grootmoeder in het oor:

Juffrouw Rachel!quot;

„Wat?quot; riep de oude dame met een schelle ^; stem. „Spreek harder.quot;

„Juffrouw Rachel!quot; brulde de dikke jongen.

„Mijne dochter?quot; zuchtte de oude vrouw.

Het knikken van den jongen deed zijne wangen trillen als blancmange.

„En liet zij het toe?quot; vroeg de oude vrouw.

De dikke jongen grijnsde, toen hij antwoordde „zij kuste hem weerom.quot;

indien Jingle uit zijn schuilhoek het gezicht der grootmoeder had kunnen zien, zou hij zich gewis door een schaterend gelach verraden hebben. Hij luisterde met oplettendheid,en ving eeni-ge afgebroken uitdrukkingen op, zooals: „Zonder niijrie goedkeuring — op hare jaren — ongelukkige oude vrouw — had immers kunnen wachten tot ik dood was.quot; Daarop hoorde iiij de voetstappen van den dikken jongen, die heengingen de grootmoeder alleen liet.

Het was misschien een zonderlinge samenloop van omstandigheden, maar het was toch zoo, dat Jingle den vorigen avond nog geen vijftien minuten op Manor-Farm had doorgebracht, of liij ihad het besluit genomen, om zonder uitstel een aanval op het hart der tante te maken. Hij had men schenk en nis genoeg, om te zien, dat de voortvarende vrijpostigheid zijner manieren het schoone voorwerp zijner uitzichten geenszins onbevallig was; en hij had een sterk vermoeden dat zij die wenschelijkste aller eigenschappen, een klein onafhankelijk inkomen, bezat. Hij zag nu terstond de noodzakelijkheid in om zijn medeminnaar den voet te lichten, en besloot, zonder een oogenblik tijd te verliezen, eenige daartoe strekkende maatregelen te nemen. Fielding zegt, dat de man vuur en de vrouw vlas is, en dat de Vorst der Duisternis hen bijeenbrengt om brand te stichten. Jingle begreep, dat een jong heer bij een oude vrijster hetzelfde was als brandend gas bü buskruit, en nam zich voor, terstond te beproeven om eene ontploffing te bewerken.

Vol gewichtige gedachten over dit besluit verliet hij zijne schuilplaats en ging naar huis. De fortuin slt;-heen zijn ontwerp te begunstigen.

Hij zag Tuprnan en de overige heeren in de verte het hek en den tuin uitgaan; en hij wist, dat de jonge dames na het ombijt allen w gaan wandelen. De kust was vrij.

De deur van het ontbijtvertr \'k stond open. Hij keek naar binnen. De tante zat tr breien. Hij kuchtte; zij zag op en glimlachte. Schroomvalligheid was geen trek van zijn karakter. Hij legde geheimzinnig zijn vinger op zijne lippen, trad binnen en sloot de deur.

„Mejufï\'er Wardle!quot; zeide Jmglemet gemaak-ten ernst: „vrijpostigheid verschoonen nog niet lang met elkander bekend — geen tijd voor complimenten alles ontdekt!quot;

„Mijnheer!quot; riep de tante uit, tamelijk verwonderd over zijne onverwachte verschijning, i en bijna in twijfel of hij wel bij zijn verstand was.

„St!quot; zeide Jingle \'fluisterend, gelijk men dat i op het tooneel doet: „dikkelummel — gezicht I als een oliekoek ronde oogen — verwenschte j schobbejak!quot; Hier schudde hij met bijzonderen nadruk zijn hoofd, terwijl de tante van ontroering begon te beven.

„Ik zou vermoeden, datgij Jozef bedoelt,mijn-hei-r?quot; zeide Rachel, met eene poging om bedaard te schijnen.

„Ja wel, mejulfer! -- die vervloekte Jozef - • een verraderlijke booswicht, die Jozef - allesaan ! de oude vrouw verklapt - oude dame woe- | dend scheldt - raast prieeltje Tuprnan kussen en vrijen en dat al he, mejulfer! wat zegt gij ?quot;

„Mijnheer Jingle!quot; zeide de tante: „indien gij i hier gekomen zijt om mij te beleedigen ....quot;

„ Volstrekt niet, volstrekt niet,quot; viel de nimmer ¹ verlegen Jingle haar in de rede: „allesafgeluis- ] terd - kom u voor het gevaar waarschuwen mijnedit nstenaanbied\' ii alleopzienverhoeden. Onverschillig — houd u zelve voor beleedigd terstond verwijderen.quot; - En hij keerde zich om, I als wilde hij zijne bedreiging ten uitvoer brengen.

„Wat zal ik doen?quot; zeide de arme tante,in i tranen uitbarstende. „Mijn broeder zal razend uitvaren !quot;

„Dat zal hij wel,quot; hernam Jingle: „geweldig -moorddadig.quot;

„Ach, mijnhei r Jingle, wat kan ik zeggen ^: riep Rachel met klimmenden angst.

„Zeg, dat de jongen het gedroomd heeft,quot; hernam Jingle bedaard.

Ken straal van hoop verlichtte op dit gezegde het gemoed der oude vrijster. Jingle bemerkte i wat hij gewonnen had, en deed er aanstond zijn | voordeel mede;.

„Kom. Kom! niets gemakkelijker kwade jongen bekoorlijke vrouw — jongen afge- i rost — u om verschooning gevraagd alles \' afgedaan.quot;

Of de waarschijnlijkheid, dat zij zich aan de \' gevolgen dezer ontijdige ontdekking zou kunnen on tl rek ken, de oude vrijster zoozeer streelde, dan of de benaming „bekoorlijke vrouw,quot; die aldus ¹ op haar werd toegepast, hare smart verzachtte, 1 weten wij niet. Zij bloosde en wierp Jingle een blik van dankbaarheid toe. Dit listige heerschap | slaakte een zwaren zucht, staarde de tante een oogenblik aan, deinsde daarop verschrikt I terug, en sloeg zijne oogen neder.

„Oij schijnt niet opgeruimd, mynheer Jingle!quot; i zeide de tante op eeu treurigen toon. „Mag ik mijne dankbaarheid voor uwe diensten betoenen \' door naar de reden daarvan te vragen, om die, als het mij slechts mogelijk is, uit den weg te ; ruimen ?quot;

„Ha!quot;\' nep Jingle uit, terwijl hij nogmaals

.0 mijn vriend!quot; zeide de arme Tupraan, nogmaals de hand van zijn makker vattende: „ontvangt den warmsten dank voor uwe behing-loozo vriendschap, en vergeef mij, indien ik u ooit heb beleedigd door de gedachte, dat gij mij in den weg zouclt kunnen staan. Hoe kan ik u ooit beloonen?quot;

...Spreek daar niet van,quot; antwoordde Jingle. Hij bleef onverwacht stilstaan, alsof hem eensklaps iets inviel, en zeide; „Apropos! kunt gij mij tien pond leenen oogenblikke-

„En ik ook,quot; zeide Jingle bij zich zeiven. Daarmede traden zij het huis binnen.

Des avonds werd wederom hetzel fdekluc htspel van des middags vertoond; en zoo ging het nog drie middagen en avonden achtereen

Op den vierden was de gastheer in cone bijzonder goede luim ; want hij had zich overtuigd, dat hij Tupman zonder reden verdacht had. Tui -man niet minder; want Jingle had hem gezegd, dat zijne zaak spoedig haar beslag zou krijgen. Pickwick insgelijks; want hij was zeldenaiulers.

Hike verlegenheid -- een bijzonder geval ik -eel u het geld overmorgen terug.quot;

..Wel zeker.quot; antwoordde Tupman, uit de volheid van zijn hart. „Overmorgen, zegt gij ?quot;

„Overmorgen alles dan in orde dan geen nood meer.quot;

Tupman telde het geld in zijne hand, en Jingle stak het in zijn zak.

.,1\'as op,quot; zèide Jingle. „Getn blik geen

woord — alleen met de nicht bezig.....de tante

zelfs lomp behandelen - de eenige inani\' f om de oude te misleiden.quot;

_rlk zal oppassen,quot; zeide Tupman overluid.

Stock wal) liter niet; want hij was jaloersch bp Tupman gewnrden. \\laar de grobtmoedei\'wel; want zij had bij het whist gewonnen. En Jingle I en di: tante ook. om gewichtige redenen, die in i het volgende hoofdstu kaanden das zullen komen.

IX.

EE XE OVI\'DEKKINii KN K K N E VKBVOUilNt;.

Het avondmaal was opgedischt; de stoelen stonden om de tafel; de llossc.hen, kannen en

trluzen waren in de orde op het buffet geplaatst; en alles kondigde de nadering aan van het gezelligste uur van al de vierentwintig.

„ Waar is Kachel?quot; vroeg Ward ie.

„Hi- ja! en Jingle?quot; vervolgde Pickwick.

„liet verwondert mij,quot; zeide de gastheer, ..(lat ik hem niet vroeger heb gemist. Ik kan mij niet herinneren, dat ik in twee uren zijne stein heb gehoord. Emillia: trek eens aan de schel.quot;

Er werd gescheld. en dedikkejongenverscheen. i

„Waar is mejulfer Rachel?quot; Hij wisthetniet.

„En mijnheer Jingle dan?quot; hij wist hete venmin.

Iedereen zag verwonderd op. Het was laat over elver. Tupman lachtte in zijne vuist; want hij kan niet anders denken, ot\' zij bleven zoo lang uit, om over zijne aangelegenheden te spreken.

„Het doet er niet toe,quot; zeide Wardle; zij zullen zoo meteen wol komen, ik wacht nooit op iemand, als het eten gereed is.quot;

„Dat iseene uitmuntende regel,quot; merkte Pickwick aan.

„Komt gaat zitten,quot; zeide de gastheer; en allen gingen zitt\' M.

Pickwick wilde juist het eerste proofje nemen van reue reusachtige osserih, die Wardle had aangesneden, toen er een ongewoon gedruischin de keuken ontstond, Pickwick legde zijne vork en Wardle het voorsnijmes neder, en beide zagen 11 kander verwonderd aan. Xu hoorde men zware voetstajipfi| in de gang; de deur der kamer werd met drift, geopend, en de knci ht, die, toen Pickwick voor het ( erstopM aorn-Fa rm kwam zijne laarzen had uepoetst, stormde binnen, gevolgd door den dikken jongen en al de overige mannelijke en vrouwelijke dienstboden.

„Wat\'duivel beteekent dit?quot; riep de heer des huizes uit.

„Is er brand in don keuken schoorsteen ? vroeg de oude vrouw,

,.Wel Heere, neen. grootróoeikr! neen!\' schreeuwden do beide jonge dames.

„Wat is er dan te doen?quot;bulderde Wardle.

De man hijgde naar adem, en stot terde: „Zij zijn voort, rnijnle er! allebei voort.quot; Op dit ge zé\'.\'dc zag men, dat Tupman zijn mes en vork

nederleirde, en zoo wit werd al- zijn servet.

„Wie zijn voort\' vroeg Wardle opstuivende.

Mijnbeer Jingle en inejutl\'er Rachel, in eene postk\'iets van De Blauw- Leeuw te Mugi:-Int on. Ik was -r bij; maar ik kon hen niet teg-.nhouden. 1 taarotti heb ik zoo hard ireloopen. om het, n te Zeggen.quot;

„Van mij heeft hij r-isgeld gekregen!\'\' riep Tu(gt;mitn. woest opspringende. „Hij heeft tien pond van mij bei \' houd hem tegen! hij is ■ en afzette: ik w 1 recht hebben. Pickwi\' k \' ik Lii! het er nil : b. !quot; Met-i;!!-menigb der-ge.ijke afgebroken uitrolt; pimren. liep deongeluk-ki-r- -u- een lazeiKle her vertrek rond.

,D Heere bewaï- ons!quot; riep Pickwick uit,

vol schrik en verbazing de buitengemeene gebaren van zijn vriend aanschouwende. „Hij lieeft zijn verstand verloren. Wat zullen wij doen?quot;

„Doen?quot; riep de forsche oude gastheer uit, die alleen op de laatste woorden had gelet. „Do sjees inspannen, in de Leeuw een postrijtuig nemen, en hen terstond najagen. Waar,quot; riep hij uit toen de knecht heensnelde, om zyne bevelen uit te voeren, waar is die schavuit? Waar is j Jozef?quot;

„Hier ben ik; maar ik ben geen schavuit,quot; | antwoordde eene stem; het was die van den dikken jongen.

„Laat mij door!quot; riep Wardle, terwijl hij op den armen jongen wilde losgaan, en Pickwick hem tegenhield. „Hij heeft zich door dien schurk Jingle laten omkoopen, om mij van het spoor to helpen, door mij een opgeraapt sprookje te ^ vertellen, van mijne zuster en uw vriend Tup- ; man.quot; i Flier zonk Tupman op een stoel neder.) ; „Laat mij door zeu\' ik!quot;

„Houd hem tegen!\'\' gilden al de vrouwen, boven wier schelle stemmen uit men duidelijk ^! het snikken van den dikken jongen hoorde.

„Ik wil losgelaten worden, zeg ik!quot; riep de oude heer. .. Winkle Pickwick! laat mij los!quot;

Het was een treffend schouwspel, in datoogen- i Idik van tumult en verwarring,het vreedzame en bedaarde gelaat van Pickwick te aanschouwen, al was het een weinig hooger van kleur dan anders, door de inspanning, vvelke het den braven , man kostte, om zijne armen om de lendenen van zijn zwaarlijvigen gastheer te houden, en zoo de drift des ouden mans te bedwingen, terwijl do dikke jongen door de vrouwen heen en weder gesleurd en de kamer uitgebonsd werd. Zoodra hij den ouden heer had losgelaten, kwam de j knecht zeggen dat de sjees gereed was.

„Laat hem toch niet alleen wegrijden!quot; gilden : de vrouwen; . hij zal een doodslag begaan.quot;

. Ik zal met hem meegaan,quot; zeide Pickwick.

„Gij zijt een brave kerel, Pickwick!quot; zeide Wardle. zijn gast bij de hand vattende. „Emma! geef mijnheer Piek wiek een doek, om om zijn hals te doen. Ziet naar uwe grootmoeder meisjes!Zij i.s flauw gevallen. Kom zyt gij gereed?quot;

Toen Pickwick zijne kin met oen doek omwonden, zijn hoed opgezet en zijn jas over zijn arm geworpen bad. antwoordde hij; „Ja!quot;

Zij spron-i-n in de sjees. „Los maar Tom!quot; riep de gastheer; en daarmee stoven zij voort over den ongelijken weg, hotsend en stootend .-ilsoi de sjees ieder oogenblik aan stukken zou vliegen.

..Hoelang zijn zij al vooruit?quot; riep Wardle toen zij voor de Blauwe Leeuw stilhielden, waar zij, hoe laat het ook leeds ware, een hoop volk voor de deur vonden.

„Niet langer dan driekwartier,quot; was ieders antwoord.

„Een- postkoets met vi-r paarden spoedig!

aanbrekenden morgen maakte het geheels too-nee! duidelijk zichtbaar.

..Hallo!quot; riep do onbeschaamde Jingle: „iemand bezeerd? oude lieert u — een beetje zwaarlijvig - gevaarlijk werk.quot;

„Gij zijt een schurk,quot; schreeuwde Wardle.

Jmgle lachte, en wees daarop, met een veel-beteekenenden oogwenk, naar de bank van zijn rijtuig, terwijl hij riep: „Zij vaart nog heel wel — laat haar compliment doen — verzoekt | u zelfs, om u om harentwil geen moeite te geven - zeg Tupje goedendag quot; wilt gij ook . achterop komen? — voort postiljons!quot;

Het rijtuig reed weder voort, terwijl Jingle, om zijn vervolgers te sarren, een witten doek uit het portier liet wapperen.

N\'iets van al het gebeurde, zelfs niet hot omvallen, had de bedaarde kalmte van Pickwick\'s gemoed gestoord. Maar de boosheid van den ! schurk, die eerst zijn getrouwen volgeling zijn geld kon aftroggelen, en dan diens naam tot .. l\'upje \' verknoeien, was meer dan hij verdragen icon. Hij haalde zwaar adem, een roode gloed kleurde zijn gelaat tot boven zijn bril, en hij j zeide langzaam en met nadruk: „Als ik dien ! man ooit weder ontmoet, zal ik....quot;

„Ja, ja!quot; viel Wardle hem in de rede; „dat i- alles goed en wel; maar terwijl wij hier ^! staan praten, zullen zij zich in Londen een ! licence i» verschaffen, en zich laten trouwen.quot; I

Pickwick hield het overschot zijner rede en verontwaardiging in zijne eigen borst opge- ! sloten.

Hoever zijn wij van het volgende station ?quot; vroi g Wardle aan een der postiljons.

). Puim zes mülen,quot; was het antwoord.

..Er is niets aan te doen,quot;zeide Wardle. „Wij moeten zoover te voet gaan, Pickwick\'quot;

„Het is niet anders,quot; antwoordde die waarlijk ■-Toote man. Pickwick en Wardle zonden derhal- | ve een der postiljons te paard vooruit, om een rij- | uiu\' te bestellen, drukten hunne hoeden diep in de oogen, om zich zooveel mogelijk tegen I dlt; n regen te beschermen, die eene poos had opgehouden, maar nu weder in stroomen nederviel, | t ii begaven zich toen manhaftig op weg naar het volgende posthuis.

X.

WAARIN AI.LK TWIJFELINGEN (INDIEN ZIJ HESTON-DEN) AAN DE ONBAATZl c: IITIÖHEID VAN\' IJKN HEER JINGLE WORDEN OPGEHELDERD.

Ei zijn in Londen verscheidene oude her-bei yen, voorheen de hoofdkwartieren van be-

\' i.t-ii \\erloI om oen ImwHijk te voltrekken, zonder voorat de geboden te luien afkondiKen. dat.gelijk andere ingen. voor geld te verkrijgen is, indien men den wei\' maar neet. vkrt.

j roemde postwagens, in den tijd toen die hunne ¹ tochten op eerie bedaarder en plechtiger ma-uier volbrachten dan in onze dagen, maar die thans zoo vervallen zijn, dat zij zelden door andere rijtuigen worden bezocht dan door de vrachtkarren, welker voerlieden daar komen uitspannen. De lezer zou vruchteloos naar zulke oude herbergen omzien tusschen de prachtige logementen, welke de voornaamste straten van Londen versieren. Zij zijn slechts in de afgelegen wijken te vinden, waar hunne ouderwet-sche gevels een blik van norsche verachting schijnen te werpen op de nieuwgebouwde huizen, die hen omringen.

Vooral in de Borough \') vindt men nog hier en daar zulk eene oude herberg, die nog hetzelfde voorkomen bezit, als toen zij voor het eerst werd geopend, en zoowel de publieke ver-fraaiingszuchtalsden bijzonderenspeculatiegeest tot nog toe is ontkomen. Het zijn uitgestrekte, zonderling onregelmatige gebouwen, met galerijen, gangen en donkere trappen, ruim en antiek genoeg, om stof\' tot honderd spookhistoriën te leveren, indien men ooit tot de droevige noodzakelijkheid verviel om zulke geschiedenissen te verdichten, en de voorraad van waar gebeurde legenden, welke de omtrek der oude Lo ndo n-bridge oplevert, ooit uitgeput raakte.

Het was op tie binnenplaats van eene dezer herbergen het vermaarde Witte Hert dat, op den morgen na de iu het vorige hoofdstuk vermelde gebeurtenissen, een man bezig was met een paar laarzen te poetsen. Zijn kleeding bestond in een grovengestreepten borstrok, met mouwen van zwart katoen en blauwe glazen knoo-pen, en een bruingrijze broek met slobkousen. Een holdei roode doek was los om zijn hals geknoopt, en een oude witte hoed stond schuins op zijn hoofd. Hij had twee rijen laarzen voor zich staan, de r-ene vuil, de andere gepoetst, en bij elke vermeerdering der gepoetste rij hield hij even op, om zijn werk met blijkbaar welgevallen in oogenschouw te nemen.

Op de binnenplaats zag men niets van die drukte en levendigheid, welke de gowone ken-teekenen eener groote uitspanning zijn. Drie of vier hoog opgeladen wagens stonden onder een verheven afdak, aan den oenen kant van de plaats; een andere, die waarschijnlijk spoedig moest vertrekken, was reeds in de open lucht ge bracht. Twee met lompe,ouderwetscheleuningen voorziene galerijen hepen langs twee zijden van de binnenplaats naar de slaapvertrekken; en onder een klein afdak, boven de deur naar tie koffiekamer, zag men de met doze slaapvertrek ken in verband staande dubbele rij schellen hangen. 1 lier en daar stonden nog eenige boeren-sjeesen en karren; en bij de staldeur lagen op

! Ken der drnkste gedeelten van Londen ton znid.-n van de Tlieems, in de nabijheid van Lotidonbridge. 10.

een hoop stroo eenige in kielen gekleedejongeus : te slapen.

Er werd hard aan een der schellen getrokken, en terstond daarop vertoonde zich op de ! bovenste galerij tien net gekleed dienstmeisje, dat eerst een der slaapvertrekken binnenging, en daarop, over de leuning buigend, riep: „Sarn!quot;

„Hallo!quot; riep de man met den witten hoed.

„Nomnier twee en twintig vraagt om zijne laarzen.quot;

„Vraag nommer twee en twintig, of hij ze nu hebben wil, of wachten tot hij ze krijgt,quot; was het antwoord.

„Kom, wees niet mal, Sam!quot; zeide het meisje vriendelijk. „Mijnheer moet terstond zij nelaarzen hebben,quot;

„Wel, gij zijt toch een lievertje!quot; hernam de laarzenpoetser. „Kijk eens hier! Elf paar laarzen en een schoen van nommer zes met zijn houten been. Wie is nommer twee en twintig, dat hij al de anderen over den ko]) wil springen? Neen, neen! „Kik zijn beurt,quot; zooals Jack Ketch ^l) zeide, toen hij er zooveel moest ophangen. Het spijt mij, dat, gij wachten moet, mijnheer! maar ik zal u terstond bedionen.quot; Kn iiij ging weder nn t ijver aan het poetsen.

Kr werd nogmaals gescheld, en de driftigeoude waardin uit het Witte Hert verscheen op de andere galerij.

„Sarn!quot; riep zij. „Waar zit nu di\' luie vlegel,¹ Sarn! O, daar is hij. ..... Waarom geeft gij ¹

; geen antwoord Vquot;

.Het zon niet beleefd wezen te antwoorden, ^: voordat gij hebt uitgepraat,quot; bromde sam.

Hier! maak dadf lijk die schoenen schoon voor i nommer zeventien, en breng ze beneden op nom- i mer vijf.quot; Dit zeggende wierp zij een paar vrou-wenschoenen naar beneden, en spoedde zich weg.

„Nommer vijf,quot; zeide Sam. terwijl hij de i schoenen met een stukje krijt merkte. „Damesschoenen, en een afzonderlijke kamer beneden. Die juffrouw zal toch niet meteene kar zijn geko-i men.quot;

„Zij is van morgen in eene huurkoets gekomen,quot; riep hei meisje, dat op de galereij was gebleven, „met een lieer hij zich, en dat is dezelfde, die zijne laarzen hebben wil: daarom zou ik u raden hem maar eerst, te helpen.quot;

,.Waarom hebt gij mij dat niet eer gezegdquot;quot; hernam Sarn driftig, terwijl hij het bedoelde paa r laarzen opzocht. .Ik dacht, dat hij een van de gewone klanten was. Maar een aparte kamer en eene dame. Licht geeft hij mij een shilling daags fooi. behalve wat ik krijg voorde boodschappen.\'

I\'.ernoedigd door deze gedachte poetste Sam met zooveel ijver voort, dat hij binnen weinige

li lii\'iil oiiilrr Ku rel 11 vun KiiKPliiml; dizf naam vvordt thaim ^\'hruikt om fen Itoul aan tl\' duiden, I

minuten, met de blinkende laarzen en schoenen in de hand, naar nommer vijf snelde.

„Binnen!quot; riep een mannenstem, toen Sam aan de deur klopte.

Samuel maakte eene diepe buiging, toen hij binnentrad en eene dame met een heer aan het ontbijt zag zitten. Toen hij de laarzen en schoenen had nedergezet wilde hij zich verwijderen.

„Vriend!quot; zeide de heer

„Mijnheer !quot;zeide Sam, terwijl hij dedeursloot, i maar zijne hand aan de kruk hield.

„Weet gij — hoe heet het ook weer? Doctor\'s Commons?quot;

„Ja wel, mijnheer.quot;

„Waar is dat?quot;

„Bij de St. l\'auluskerk, mijnheer! Eene lage poort; aan den eenen kanteen boekwinkel, aan den anderen een logement; in het midden twee i knechts, die met licences hengelen.quot;

„Met licences hengelen?quot; herhaalde de heer.

„liet zijn twee kerels, met witte schorten • voor,quot; herhaalde Sam. „Als er iemand naar i binnen gaat, nemen zij hunne hoeden af. en ; vragen: Licence, mijnheer? licence? Dat is hunne manier van hengelen.quot; _

„Mn wat vangen zij daarmede?quot;

„Al wat maar bijten wil, mijnheer! En dat is het ergste nog niet; zij brengen de menschen j dingen in het hoofd, waaraan zij andets nooit i zouden gedacht hebben. Mijn eigen vader, mijnheer! was een koetsier een dikke koetsier bijzonder dik en een weduwnaar. Onverwacht j krijgt hij een erfenis van vier honderd pond. Wat, zou hij doen? Hij kleedt zich als een heer, met zijne kaplaarzen aan, zijn besten hoed op en een : bloemruiker op de borst, en gaat naar de Oom- j mons, om den notaris te spreken en het geld ! te halen. Hij liep al te bedenken, hoe hij het zou j uitzetten Maar daar onder den boog komen oj) eens de hengelaars voor den dag, en roepen: „ Lie e n ce, mijnheer! 1 i ce nc e ?quot;• - „Wat meent gij?quot; zegt mijn vader. ..Licence om te trouwen,quot; zegt de hengelaar. — „Daar heb ik nooit aan gedacht,quot; zegt mijn vader. „Ik geloof toch wel, dat gij er een noodig zult hebben.quot; zegt de hengelaar. Mün vader blijft, stilstaan, en bedenkt zich een poosje. „Neen,quot;\' zegt hij: „neen, ik ben veel te oud en te dik,quot; „Volstrekt, niet, mijnheer!quot; zegt de hengelaar, --„Zoudt gij dat denken ?quot; zegt mijn vader. „Zeker niet te dik,quot; zegt de ander. „Verleden maandag hebben wij een heer getrouwd, die nog eens zoo dik was.quot; „Zou dat waar zijn ?quot; zegt mijn vader, „Zeker mijnheer.!quot; zegt de hen ge laar; „ruim eens zoo dik. (ia maar mede. mijnheer! dezen weg.quot; En waarachtig,daar loopt mijn vader hem achterna, als een aap achter een draaiorgel, tot in in een hokje, waar een kerel zat bij een hoop smerige papieren en blikken doozen.

van drift. „ Dat dacht gij niet, ellendige schurk!quot;

„Maar mijnheer, mijnheer!quot; zeide de kleine man. terwijl hij zijn hoed op de tafel legde. ..liedenk toch, wat ik u bidden magi Sea nda-1 u m m a g n a turn — laster en eerroof — boete en schadevergoeding. Wees bedaard, mijnheer! bedenk ....quot;

„Hoe durft gij mijn zuster uit mijn huis weg-roeven?quot; zeide de oude man.

„Ja wel ja wel dat is goed,quot; zeide de kleine heer. „Dat moogt gij wel vragen. Hoe durft gij dat doen, mijnheer!quot;

„Wie duivel zijt gij \'.¹quot; vroeg Jingle, op zulk

Ja wel, mijnheer!quot; antwoordde Sam, die, toen Wardle aan de schel trok, deze oproeping had gehoorzaamd met een spoed, welke iedereen verwonderlijk moest voorkomen, die niet wist, dat hij gedurende dit geheele tooneel met zijn oog voor het sleutelgat had gestaan.

„Zet uw hoed op,quot; herhaalde Wardle.

„Doe dat niet,quot; zeide Jingle. „De kamer ontruimen mijnheer — hier niets te maken de juffrouw kan doen wat zij verkiest — boven de een en twintig.quot;

,Boven de een en twintig ⁹quot; riep Wardle verachtelijk. „Boven de een en veertig.quot;

een grimmigen toon, dat de kleine heer onwillekeurig een paar schreden terugdeinsde.

„Wie dat is, schurk ?quot; viel Wardle hierop in. ..Dat is mijnheer I\'erker, mijn zaakgelastigde. Ferker! ik zal dien kerel aanklagen vervelgen ik zal verdoemd, ik zal hem ruïnee-ren ! — en gij!quot; vervolgde hij, zich eensklaps tot zijne zuster keerende, „gij. Kachel! die oud genoeg zyt om beter te weten, hoe komt het u in het hoofd om met een vagebond weg te loopen, uwe familie te schandvlekken, en u zelvi omje-lukkig te maken ? Zet uw hoed op en ga mede. Laat terstond een huurkoets komen, en geef mij de rekening van deze juffrouw hoort gij — zeg?quot;

„Dat ben ik niet!quot; zeide de tante, daar hate verontwaanliging haar het eerst opgevatte voornemen om flauw te vallen deed verguien.

.Dat zijt gij wel quot; hernam Wardle. „Gij zijt vyftig jaar. zoo goed als een dag.quot;

Mier gaf de tante een gil, en viel in zwijm.

„Ken glas water!quot; zeide de mon.seblievende Pickwick, toen de waardin binnentrad.

„Een glas wafer?quot; riep de driftige Wardle. ..Haal een emmer, en smijt het over haar lijf. Het. zal haar goed doen, en zij heeft het rijkelijk verdiend.quot;

„Foei, gij barbaar!quot; riep ije teeriiartige waardin uit, en begon terstond, met behulp van een moid, Kachel\'s voorhoofd met azijn te wrij

ven, haar onder de n neus te krievvelen en haar korset los te maken, kortom, al de middelen aan te wenden, waarmede medelijdende vrouwi n doorgaans de dames bijsprintren, die zich de moeite geven van het op de zenuwen te krijgen.

„De koets is gereed,quot; zeide Sam, die weder binnenkwam.

..Maak voort,quot; zeide Wardle. ..Ik zal haar naar beneden dragen.quot;

Dit voorstel deed de tante in een luid gegil uitbarsten. De waardin wilde zich t^uen dien maatregel verzetten, en had Wardle reeds zeer vinnig gevraagd, of hij dacht dat hem alles vrijstond, toen Jingle tusschenbeide kwam, en zeide: „Oppasser, ga et-n politiebeambte halen.quot;

„Maar mijnheer, mijnheer!quot; zlt;-ide l\'erker, ..bedenk toch,...quot;

„Neen,quot; viel Jingle hem in de rede. Ik be denk niet zij is hare eigen meesteres - - zal zien wie haar durft wegbrengen uf zij moest zeiven willen.quot;

„Ik wil niet weggebracht worden!quot; gilde de tante. ..Ik wil niet!quot;

„ Mynheer!quot; zeide l\'erker met eene zachte stem, terwijl hij Wardle en Pickwick ter zijde nam, „Mijnheer! wij zijn inderdaad in een neteligen toestand. Het is een treurig geval zeer treurig; maar ik geloof, dat wy inderdaad geene macht lubben igt;m de juffrouw te dwingen. Ik heb u vooraf gewaarschuwd, mijnheer, dat wij niets ff hopen hadden, dan een vergelijk.quot;

Kr volgde eene korte poos van stilte.

„Wat voor een vergelijk bedoelt uij?quot; vroeg Pickwick eindelijk.

...Ja, myniuer! onze vriend bevindt zich in een onaangenamen toestand zeer onaangenaam. Wij moeten onseeniggeldeluk verlies laten welgevallen.quot;

.,Ik wil mij liever de zwaarste opofferingen getroosten, dan zulk eene schande verdragen, of toelaten, dat zij, al is zij ook nog zulk e^ne zottin, voor haar geheele leven ongelukkig wordt,quot; zeide Wardle.

„Ik geloof, dat het nog wel schikken zal,quot; zeide de ijverige l\'erker.

„Mijnheer Jingle! wilt gij eenoogenblik met ons naar de andere kamer gaan ?quot;

Jingle knikte, en het viertal begaf zich te zamen naar het andere vertrek.

„Mtinheer!quot; z.eid-- Parker, nadat hij zorgvuldig df deur had gtslofen, „zou ergeen middel zi,in om de\'/.\'¹ zaak bij te leggen Kom hier, mijn hoi-r! hier bij het venster, waar wij alleen kunnen spraken, (ia zitten, mijnheer! daar mijnlieer\' Nu, mijnheiM\', ond«\'r vier oogeii,Mijnheer! Wij wei\'-n lu iden evengoed, dat gü niet deze julfer alle» ii om baargeld zijt doorgegaan. Zet maar geen zuur gezicht, mijnheer! Onder vier ooiten zeg ik; wij weten het wel. Wij zijn beiden mensehen. die weten, wat er in de we-\' reld te koop is, en wij weten ook, dat onze vrien- | den dat niet weten ■ he?quot;

Jingle\'s gezicht had zich langzamerhand ont- i plooid, en hij kniple met zijn linkeroog,

„Goed, zeer goed,quot; vervolgde Perker, den in- ! druk, dien hij gemaakt had, bemerkende. „Nu is de zaak, dat de juffer niet meer dan eenige honderd pond bezit, zoolang hare moeder in leven blijft - eene knappe oude vrouw, mijnheer!quot; i

„Oud,quot; zeide Jingle kortaf, maar met bijzon- j deren nadruk.

„Nu ja,quot; hernam de rechtsgeleerde, meteen kuchje. „Gij hebt gelijk, mijnheer! zij begint ! I oud te worden. Maar zij is van eene oude familie, mijnheer! in elke beteekenis van het woord. De stamvader van het geslacht is in Kentgeko-men, toen Julius Ca sar in Brittan nie viel; en sedert dien tijd is ■■r maar één lid van dat geslacht geweest, dat beneden de vijf en tachtig jaar gestorven is, en hij werd door een van de | Henry\'s onthoofd. De oude vrouw is nog geen drie en zeventig.quot; Perker zweeg, en nam een | snuifje.

„Welnu,quot; zeide Jingle,

„Welnu, mijnheer! -■ snuift gij niet? - zooveel te beter een kostbaar aanwensel -welnu, mijnheer! gij zijt een knap jonkman, een man van de wereld: gij zoudt uw fortuin kunnen maken, als gij een kapitaaltje had - he?quot;

„Welnu?quot; zeide Jingle weder.

„Oij begrijpt mij?quot;

„Niet volkomen.quot;

„Denkt gij niet, mijnheer! ik laat het aan : uw eigen oordeel over - denkt gij niet, dat j vijftig pond en uwe vrijheid beter zouden zijn | dan juffrouw Wardle en een onzeker vooruit zicht?quot;

I „ Wel neen niet half genoeg,quot; zeide Jingle opstaande.

„Maar, mijnheer, mijnheer!quot; zeide de rechtsgeleerde, terwijl hij den ander bij een knoop vasthield, „bedenk - een goede ronde som met vijftig pond is heel wat te doen,quot;

„Maar met honderd vijftig nog meer,quot; ant-^: woordde Jingle koelbloedig.

„Kom mijnheer!quot; hernam de rechtsgeleerde; „wij zullen niet lang kibbelen zeg — zeg zeventig.quot;\'

„Veel te weinig,quot; zeide Jingle.

„Maar mijnheer, mijnheer!quot; hernam de kleine heer; „ga toch niet heen. Overijl u toch niet. Kom, tachtig! Ik zal u terstond een briefje op een bankier geven,

„Ik doe het er niet voor,quot; zeide Jingle.

.. Welnu, mijnheer I welnu,quot; hervatte de rechtsgeleerde, die den ander nog bij zijn knoop | hield, „zeg dan zelf voor hoeveel gij het doen i wilt.quot;

Dure reis,quot; zeide Jingle. „Veel geld uitgegeven reiskosten negen pond licence drie maakt twaalf schadeloosstelling hou-

: derd -• honderd en twaalf - krenken van mijne eer — verlies van oene vrouw ..

„Nu ja, mijnheer!quot; zeide Perker met een veelbeteekenenden blik: „die twee laatste posten zullen wij nog maar niet rekenen. Dat biyft | honderd en twaalf. Zeg nu honderd. Komlquot;

„En twintig. \'

! „Kom, ik zal u een briefje geven,quot; zeide de kleine heer, en zette zich aan de tafel, om het | te schrijven. „Ik zal het op overmorgen betaalbaar-stellen,quot; vervolgde hij tegen Wardle. „Dan ^ is de juffer alweder te huis.quot;

Wardle gaf zijne toestemming, door met een barst:h gezicht te knikken.

„Honderd,quot;quot; zeide de kleine heer.

,En twintig,quot; zeide Jingle.

„Maar mijnbeer Iquot; zeide de kleine heer we-¹ der.

„Geef het hem,quot; viel Wardle hierop in „en laat hem loopen.quot;

De rechtsgeleerde schreef het briefje, enJin-i gle stak het in zijn zak.

„Pak u nu terstond voort!quot; riep Wardle opstuivende.

„Maar, mijnheer!quot; kwam Perker tusschem beide.

„En onthoud,quot; vervolgde Wardle, „dat ik | mij door niets tot dit vergelijk zou hebben laten bewegen, zelfs ui et door de gedachte aan ; de eer van mijn geslacht, indien ik niet ge-| weten bad. dat gij met dit geld in uw zak u zeiven nog spoediger naar den duivel zoudt hel-! pen, dan zonder... quot;

..Maar, mijnheer!quot; begon de rechtsgeleerde | weder.

..Zwyg toch stil, Perker!quot; zeide Wardle ! -Maak nu dat gij wegkomt, kerel!quot;

„Zoo meteen, zeide de nimmer liescbaamde Jingle. „Gocdenmorgen, Pickwick!quot;

Indien een onpartijdig aanschouwer den groeten man, wiens naam den titel van dit werk ; versiert, had gezien, terwijl hij naar het slot van dit gesprek luisterde, zou hij zich gewis ver wouderd hebben, dat. het vuur hetwelk uit j zijne oogen straalde, zijne brilleglazen niet deed smelten zoo majestueus was zijne gram-I ^schap. Hij balde onwillekeurig de vuisten, toen bij zich door den schurk hoorde aanspreken. Maar hij bedwong zich, en velde Jingle terneder.

„Daar,quot; vervolgde de verstokte verrader, terwijl hij Pickwick -ie licence voor de voe j V\'^ri wierp; „maar één naam veranderen juf-j trouw naar huis brengen kan Tupie iiog ^! dienen.quot;

Pickwick was een philosoof; doch een philo-sool is toch ook maar een inensch, al is hij geharnast. De pijl was hem door het harnas der vyysbegeerte heon, in lu\'t hart gedronuren. In zijne blinde drift wierp hij Jingle den inkt-| koker naar het hoofd, en wilde zelf op hem

aanvliegen; maar de booswicht was reeds verdwenen, en Pickwick werd in de armen van ï Sam opgevangen.

•■Holla ho!quot; riep de snaaksche knecht: j ..in uw land zijnde inktkokers zeker goedkoop, j Die inkt schrijft vanzelf? kijk maar, oude heer! daar staat uw merk al op den muur Houd u maar stil. Wat zou het helpen, iemand na te loopen, die zulke lange beenen heeft, en al zoo ver vooruit is?quot;

Het gemoed van Pickwick, gelijk dat van alle waarlijk groote mannen, was voor overtuiging j vatbaar. Hij kon snel en bondig redeneeren; een I oogenblik nadenkens deed hem het ijdele zijner ^: gramschap inzien. Zij bedaarde spoedig; hij haalde eens adem, en zag weder met een vriendelijk gezicht om zich heen.

Zullen wij de weeklacht vermelden,die Rachel aanhief, toen zij\' hoorde, dat de trouwelooze Jingle haar verlaten had? Zullen wij Pickwick\'s mees terlijko beschrijving van dat aandoenlijk tooneel overnemen? Zijn notitieboekje, gevlekt door de-tranen van een teerhartig mededoogen, ligt voor ons open. Maar neen! wij willen het hart des publieks niet verscheuren door het afmalen van zulk een verregaande jammer.

I ,angzaam en treurig keerden de twee vrienden en de verlaten schoone des anderen daags met j de zware diligence naar Mugg Ie ton terug en ¹ de duistere schaduw van den a vond omsluierde hen, toen zij D i n g I ey-Del I weder bereikten, en | het hek van Manor Karin intraden.

NI.

waarin noi. i ene reis benevens eene oud-heipkcxdj\'iE ontdekki n\'h wokdt besehue-ven; ITET besi,üit van liCKWICK, OM eene 1\'aiui em e nts verkiezing bij tewonen, is opgeteekend; en dat ken hand-schei ft bevat van den ouden predikant.

Een nacht van zachte rus: in de diep. stilte van Di n g 1 e y D e 11, en eene wandeling van een j half uur in de frissche buitenlucht opdeuvol- ! genden morgen, waren genoegzaam om Pickwick i de vermoeienis en ontroering, welke hij had j doorgestaan, geheel te doen vergoten. Die doorluchtige man was twee gehcele dagen lang van I zijne vrienden en volgelingen gescheiden geweest j en bgt; \' was hem een groet genoegen, dat toen hij van zijn wandeling terugkeerde, Winkleen stock-wall hem te gemoet kwamen. De vreugde was | wederkeerig: want wie kon liet vriendelijk gelaat van Pickwick ooit aanschouwen, zonder in zijne gemoedsstemming te deelen ? Kr scheen echter een wolk van treurigheid over het gelaat zijner vrienden te zweven, waarvan de groote

raan zich geen rekenschap wist te geven. Hun voorkomen had ietsgeheimzin nigs, dat even ongewoon als onrustbarend was.

„Kn hoe vaart Tupman?quot; vroeg Pickwick, toon hij zijnen trouwen aanhangers de hand had gedrukt.

Winkle, tot vvlen de vraag meer in het bijzonder was gericht, ga 1\' geen antwoord. Mij keer-de zijn hoofd om, en scheen in treurig gepeins te verzinken.

„stockwall!quot; zeide Pickwick ernstig, „hoe vaatr onze vriend? Ili.i is immers niet ziek?quot;

..Neen,quot; antwoordde Stockwall, en een traan i hing aan zijn sentimenteel ooglid, gelijk een regendroppel aan een vensterkozijn. Neen, „hij ib niet ziek.quot;

Pickwick bleef stilstaan, en zag zijne vrienden ; beurtelings aan.

..Winkle — Stockwall!quot; zeide hij eindelijk: „wat heteekent dit? Waar is onze vriend? : spreekt, ik bezweer, ik smeek, ja, ik beveel u

sprcktlquot;

Fa\' was eene plechtigheid, eene verhevenheid 1 in zijn toon, die niemand had kunnen wederstaal).

„Hij is vertrokken,quot;antwoordde stockwall,

„Vertrokken?quot; riep „Pickwick. „Hoezee? Waarheen ?quot;

„Allei\'ii uit dit bericht kunnen wij iHs daarvan opmaken,quot; antwoordde Stockwall, terwijl hij een brief uit zijn zak haalde, en zijn vriend ter hand stelde. „Toen wij gisterochtend een brief van mynheer Wardle ontvingen, waarin hy i meldde,\'dat hij des avonds met zijne zuster te ^; huis zoude komen, bemerkten wij, dat de treurigheid, welke onze vriend den geheelen vorige» dag had terneergedrukt, nog grooter werd. Kort daarop verdween hij; en des avonds kwam . een knecht uit de Koon te Muggle t o n dezen brief brengen. Hij had dien des morgens gekregen, met bepaalden last, dat hij hem niet voor d\'-s avonds mocht bezorgen.quot;

Pickwick opende den brief i-n las het v. dgende:

„Waarde Pickwick.

„ (J ij waard\' vriend\', zijt ver boven het bereik van veie menscheiyke gebreken en zwakle den, \\\\ .ar gewone menschen zich niet boven kunnen verheffen, tüj weet niet, wat liet zeggen wil,wan-tl eer men op eens door eene bekoorlijke vrouw veruiten en het slachtotl\'er wordt van een schurk, ij \' zUne scheirn.sche streken onder hef masker ! der vriendse\'iiap verbergt. Ik hoop, dat gij liet ! nooit zult ondervinden.

„Ken brief, mij toettezonden aan het adres in de O r o i n e PI esc h, in Go bh am te Kent, zal mij ter hand komen indien ik nog leef. ik onttrek mij aan le t gezichtelt;Mier wereld, die n ii hatelijk is geworden. Indien ik dii\'weigt;dd g\' heel en al mocht verlaten - beklaag, vergeef

mij dan. Het leven, mijn waarde Pickwick! het i leven is mij ondragelijk geworden. De moed, die ¹ in ons brandt, is het\'schouderkussen van den lastdrager, waarop de zware last der aardsche j zorgen en ongelukken rust: en wanneer die moed ons begeeft, wordt de last te zwaar om te dragen dan moeten wij eronder nederzinken. Zeg Rachel.... ach die naam I

Tracy Tupman.quot;

„Wij moeten terstond vertrekken,\'\'zeide Piek-wiek, terwijl hij den brief weder opvouwde. „Na, het gebeurde zou het in allen gevalle niet wel-voegelijk zijn geweest, dar wij langer hier bleven; en thans zijn wij verplicht onzen vriend t^ gaan opzoeken.quot; Dit zeggende, ging hij vooruit, naar het huis, en maakte Wardle z\\jn voornemen bekend. De gulle oude heer verzocht hem met aandrang, om nog eene poos te blijven; maar Pickwick was onverzettelijk. Hij i werd door gewichtige zaken geroepen, zeide hij. j

De oude predikant was tegenwoordig. „Gij ; gaat toch niet werkelijk heen?quot; zeide hij, Pickwick ter zijde nemende.

Pickwick herhaalde zijn besluit.

„Ziehier dan een handschrift, dat ik hoopte | u zelf te mogen voorlezen,quot; zei de oude man „Ik vond het bij den dood van oen vriend -een • geneeskundige, verbonden aan het Krankzinnigengesticht vari ous graafschap -- onder eene ; memLcte papieren, die ik naar verkiezing kon verscheuren of bewaren. Ik kan moeilijk geloo- ; vi ■ 11, dat het geschrift echt is, hoewel het in elk | geval niet geschreven is met de hand van mijn j vriend, .Maar, heizij het werkelijk door een i waanzinnige geschreven is, ot het geraaskal : verhaalt, van een ongelukkig wezen, hetgeen mij waarschijnlijker voorkomt, lees het en oordeel ; zelf.quot;

Pickwick nam het handschriftaan en scheidde van den welwillenden ouden lieer met vele uit-drukkingi n van genegenheid en achting.

Moeilijker viel het Pickwick, zoo plotseling van het huisgezin op Manor-Farm te moeten scheiden, dat hem met zoovele blijken van gastvriiheid en vriendschap had overladen. Hij kuste ile jonge dames — alsof het zijne eigen ; dochters waren geweest, zouden wij zeggen, in- • dien hij het niet met een weinig te veel warmte had gedaan, waardoor deze vergelijking niet i volkomen gepast zou zijn; hij omhelsde de oude vrouw alsof hij haar eigen zoon was geweest; tikte met, aartsvaderlijke goedheid de knappe j dienstmeisjes op hare roode wangen, en vergat niet elk een gewichtiger bewijs zyner tevreden- ; held in de hand te stoppen. Zijn rustigen, ouden t gastheer en mijnheer Trundle drukte hij ver- | scheidene malen de handen; en het was niet voordat men Stockwall verscheidene malen had treroepen, en deze eindelijk uit een donkere pang te voorschijn kwam, een oogenbliklater

door Emilia gevolgd (wier heldere oogen veel minder schitterden dan anders), dat de drie vrienden in staat waren om zicli van het beminnenswaardige gezin los te rukken. Verschei-; dene malen zagen zij om, terwijl zij langzaam ! voortwandelden, en verscheidene malen wierp Stock wall een handkus in de lucht naar iets, dat veel op een dameszakdoek geleek, die uit een der bovenvensters werd gezwaaid, totdat 1 cene kromte van de laan liet oude huis aan hun | gezicht onttrok.

Te lluggleton namen zij een rijtuig, om hen naar Rochester te brengen. Toen zij deze plaats bereikten, was hunne droefheid in | zooverre bedaard, dat zij in staat waren om een zeer smakelijk middagmaal te gebruiken; en na-I dat zij de noodige berichten aangaande den weg | hadden ingewonnen, stapten de drie vrienden ; in den namiddag weder uit. om naar Cob-ham te wandelen.

Het was eent; heerlijke ■wandeling: want het was een heldere namiddag in Juni, en hun weü-j hep door een schaduwrijk bosch, door welks ie -boomte een zacht windje suisde, terwijl de Vogels, die op do takken zaten, onophoudelijk zongen. K limop en mos hadden zich aan de stammen der oude boomen vastgeklemd, en het zachte korte gras bedekte den grond als met een zijden tapijt. Vervolgens kwamen de wand. laarsin i-.m open park. met een ouderwetseu buitenA\'erbiijf, in den grilligen en schilderachtigen trant der : eeuwvan Elisabetligebouvvd,lange gezichten van statige eiken en olmen vertoonden zich aan alle zijden; talrijke kudden herten huppeld\'-n ovi-r het frissche kruid; nu en dan repte zich een haas over den grond, met de snelheid der scha* i duwen, welke door zacht voortdrijvende wolken ; op een zonnig landschap worden geworpen.

„Indien allen, die met de kwaal van onzen vriend bezocht zijn. naar deze plek kwamen.quot; I zeide Pickwick, .geloof ik, dat hunne oude ge-i hechtheid aan de wereld spoedig zou temgkee-! ren.quot;

Dat denk ik ook,quot; zeide Winkle.

„Inderdaad,quot; vervolgde Pickwick, toen zij het dorp in het oog kregen, „inderdaad, al was men geen menschenhater, zou men toch geen aangenamer plekje tot woning kunnen uitkiezen. Ik heb nog nooit een dorp gezien, dat fraaier gelogen is.quot;

Ook dit werd door AVinkle en stock wall vol-i mondig toegestemd: en toen zij de Groene F1 esc h, eene ruime en zindelijk-- dorpsherberg, hadden bereikt, traden zij binnen, en vroegen. i of daar een heer logeerde, die Tupman heette.

..Laat de heeren in de zijkamer, Tom zeide 1 de waardin.

Een boerenjongen opende eene deur aan het 1 einde van dlt;- gang, en de drie vrienden traden I een lang en smal vertrek binnen, mot eene lage j zoldering, en gemeubileerd met zeer ouderwet-sche stoelen, een aantal portretten engekleurde prenten, die ook niet van den nieuwsten tijd waren. Aan het einde van het vertrek stond eene gedekte tafel, wel voorzien met gebraden hoenders, ham, bier en andere benoodigdheden ; en aan deze tafel zat Tupman. zoo weinig mogelijk gelijkende op een man, die de wereld had I vaarwel gezesrd.

Toen zijne vrienden binnentraden, legde Tup- ; man zijn mes en vork neder, en kwam h(|ö met een treurig gezicht: to geraoet.

„Ik had niet verwacht, dat gij hier zoudt komen,quot; zeide hij, terwijl hij Pickwiek de hand i drukte. ..Het is zeer vriendelijk van u.

-Aha!quot; zeide Pickwiek. terwijl hij zich neder ze tte en het zweet van zijn voorhoofd veegde, i „Maak eerst gedaan nn-t eten, en ga dan nu-t mij naar buiten. Ik moet u alleen spreken.quot;

Tupman gehoorzaamde, en nadat Pi-kwik zich niet ei-ne frissche teug bilt; r had verkwikt, gingen zij te zamen uit.

Een half uur later zag men hen op het kerkhof op en neder wandelen, terwijl Pickwick het voornemen van zijn vriend bestreed. Het zou nutteloos wezen de redenen. welke hij a a n voerde, te herhalen; want welke taal zou den toon en de gebaren kunnen beschrijven, waarmede di-edele man deze redenen voordroeg, en waarvan zij de helft harer kracht ontlei-nden Of ^: Tupman reeds genoeg had van deeenzaamhe: 1 of dat het hem onmogelijk was de welsprekende drangredenen van zijn vriend te wederstaan, is onverschillig; hil gaf eindelijk toe. Het kon hem ^! weinig schelen, zeide hij, waar hij het treurig I overschot zijner dagen sleet, en daar zijn vriend zoozeer op zijnonbedüidend gezelschap was g.--steld, was hij gereed om in zijne lotgevallen te doelen. Pickwick glimlachte; zi,i drukten elkander de hand, en begaven zic\'n weder naar hunne reisgenooten.

Het was op dit oogenblik, dal Pickwiek die onsterfelijke ontdekking deed, welke de trots en den roem zijner vrienden heeft uit-gemaaki^en den nijd van alle andere oudheidkundigen heeft j opgewekt, /ij waren de deur van de herberg voorbijgegaan, en bemerkten dit eerst toen zy reeds een eind verder in het dorp waren geko 1 men. Toen zij zich omkeerden, viel l\'ickwick een I steen in het oog, die voor de deur van een dasr- ■ loouershuisje in den grond lag. llijbleef stilstaan. \'

„Pat is iets merkwaardigs,quot; zeide Pickwiek. I

„Wal is iets merkwaardigs?quot; vroeg Tupman. terwijl hij naar alle zijden rondzai:, zonder iets merkwaardigste vinden. „Hemel! wat se,heel tu?\'

Dit laatste was de onwillekeurige uitdrukking zijner verbazing, toen hij Pickwiek in zijne ontdekkingsijver, voor den steen zag nederknielen, en met zijn zakdoek het-stof daarvan afvegen.

„Er staat een opschrift op,quot; zeide l\'ickwick.

„Is het mogelijk!quot; riep Tupman uit.

„Ik zie,quot; vervolgde Pickwick terwijl hij aan-

CiJ SAMUEL P

duchtig door zijn bril lork, en met alle macht veegde, ..ik zu- een kruis en cene B, en eene T. i)ir is iets van belang. Het is zeker een zeer oud opschrift; misschien veel ouder dan hetoude armhuis van dit dorp. Deze steen moet niet verloren gaan.quot;

Hij stond op en klopte aan de deur van het huisje. De bewoner kwam buiten.

.Weet gij ook, hue die steen hier gekomen is, j goede vriend?quot; vroeg de minzame Pickwick. |

Ni\' n, mijnheer I dat weet ik niet,quot; antwoordde de man tamelijk beleefd. „HU I¹¹» daar al ^: lang voordat ik geboren werd.

I Pickwick wierp zijn reisgenoot een zt-gepra-I lenden blik toe.

,Oij — gij zijl toch niet bijzonder gesteld op ■ dien steen.quot; zoide hij bevendquot; van angst. ..Gij I zoudt Item misschien wel willen verkoopen, he?quot;

„Maar wie zou hem willen koopen?quot; vroeg | de man, meteen gezicht, dat hij zelf waarschijn-

• lijk voor zeer schrander hield.

i ,lk geef er udadeUik tien shillings voor.quot; I zeide Pickwick, ..als gij hem voor mij wilt uit- j i graven.quot;

Men stelle zich de verwondering der lorpe-iing.-n voor, toen Pickwick, nadat de steen met eene spade uit den grond gewipt was. dien, met zeer veel moeite, eigenhandig naar de herberg droeg. Daar waschte hij (b ii klomp zorgvuldig i af, en legde hein op de tafel.

De vreugdeder I \'ickwickisten wasgrenzenloos, toen hun geduld en hunne vlijt, hun wasschen en sehraopeh, met een gewenschten uitslag bekroond werd. De steen was onregelmatig van fatsoen en afgebrokkeld, en de letters waren ongelijk van grootte on ongeregeld; maar het volgende gedeelte van eën opschrift was duidelijk te onderscheiden:

D 1 T I S B i I, S T i: M 1* s s v N M E 11 K Pickwick\'s gelaat gloeide van verrukking, tor- |

• wi|l hij den gevonden schat mot zijne oogen : scheen te verslinden. Hij had een der grootste

verlangens zijner eerzucht bevredigd, in een ; i graafschap,rijkaanoverblijfselenaandeoudheid, I in een dorp, waarin nog vele gedenkteekenen van vroeger\'- eeuwen bestonden, fUHl hij — hij, de President \\\'iMi depiekwick-\' luk een inèi k waardig en zonder twijfel overoud opschrift ontdekt, dat de naspoi ingen van zoovele geleerden, . dj,, lien: waren voorgegaan, was ontsnapt, Hy ■ i:ti\'fde nauwi lijk- zijne oogen geloo\\on,

„Dit doel mij een besluit nenienlquot; riep hij uit, „Morgen keeren wij naar l.onde.u terug.quot; .. Morgen riepen zijne verbaasde volgelingen. ; «Morgen 1quot; herhaald\'- Pickwick. „Deze schat j j moet zónder uitstel op eend veilige plaats wor- ^: I den gebracht, waai hi,i tevens behoorlijk kan I

CK WICK.

worden onderzocht. Ik heb nog eene reden voor dit besluit.¹ ivereenige dagen moeter teE a tan s-wi 1 leen parlementslid gekozen worden: en mUn-heer Perker, met wien ik onlangs kennis heb gemaakt, is bij deze verkiezing de zaakwaarnemer van een der candidaten. Ik ben voornemens een voor eiken Pngelschrnanzoobelangwekkend schouwspel met aandacht te gaan gadeslaan.quot;

„Wij gaan mede!quot; riepen de stemmen vol geestdrift uit.

Pickwick zag om zich heen. De gehechtheid en ijver zijner volgelingen deed zijne geestdrift nog helderder ontbranden. Hij voelde, wat het zeggen wilde, de voorganger van zulke mannen te zijn.

„ Vieren wij dit gelukkig uur met eene vriendschappelijke tlesch 1quot; riep Pickwick uit. Ook dit voorstel werd met toejuiching aangenomen. Eerst legde Pickwick den kostbaren steen in een kistje, dat de waardin hem bezorgde; toen plaat ste hij zich aan het boveneinde van de tafel, in een gemakkelijken leuningstoel, en de avond werd in feestelijke vreugde gesleten.

Het was over elven een laat uur voor het dorpje Pobham toen Pickwick zich naar de slaapkamer begaf, die te zijner ontvangst go- ! reed gemaakt was. Hij wierp het traliönven- j ster open, zette het licht op de tafel en ver- j zonk in een lang gepeins over de snel opeen- i volgende gebeurtenissen van de beide voorgaan- j de dagen.

Het uur en de plaats waren beide tot na- i denken geschikt, en Pickwick werd eerst uit i zijne mijmeringen gewekt door eene torenklok, | die twaalf uur sloeg. De eerste slag klonk hem I plechtig in de ooren; maar toen de klok op- i hield, scheen de stilte onverdragelijk; het was ; hem, alsof hij een makker verloren had, en ging, ¹ nadat hij zich haastig ontkleed en zijn licht op i den haard gezet had. naar bed.

Iedereen heeft wel eens in dien onaangena- i men gemoedstoestand verkeerd, waarin men, hoewel lichamelijk vermo\'dd, tevergeefs tracht iu te slapen, in zulk een toestand was Pickwick thans; hU ging nu eens op deze, dan weder op die zijde liggen en hield zijne oogen . onophoudelijk gesloten, om den slaap op die wijze te vatten. Het hielp niets, of het de ongewone inspanning was, die hij van zijn lichaam gevergd had, of de hitte, of de cognacgrog, of het vreemde bed wat het ook ware, zijne gedachten keerden voordurend weer terug naar de grimmige schilderijen beneden en do oudo : verhalen, waartoe zij in den loop van den avond hadden aanleiding gegeven. N\'a een half uur te hebben hei-n en wc-r gewoeld, kwam hij tot het onbevredigende besluit, dai te trachten in te slapen vergeefxeh©moeite was; daarom stond hij op en kleedde zich gedeeltelijk aan. Niets was erger, dacht hij. dan daar te liggen denken aan allerlei afgrijsoiyke dingen. Hij keek

het venster uit — het wandelde de kamer door zaam.

Hij was eenige malen van de deur naar het venster en van het venster naar de deur ge-| wandeld, toen hij voor het eerst dacht aan het ! handschrift van den predikant. Dat was eene goede gedachte. Als hot hem niet boeide, kon | het hem toch in slaap wiegen. Hij nam het uit | zijn jaszak, trok een tafeltje naar het bed toe, I snoot de kaars, zette zijnen bril op en maakte i zich gereed tot lezen. Het was een zonderline geschrift en het papier erg vuil en bevlekt. Ook deed de titel hem schrikken; en hij kon niet ! nalaten een veelbeteekenenden blik door de kamer te werpen. Nadenkende over de onge-j rijmdheid, zich aan zulke gedachten over te ; geven, snoot hij de kaars andermaal en las als volgt:

Handschrift van een krankzinnige.

Ja! van een krankzinnige 1 Hoe zou dat woord mij vele jaren geleden getroffen liebben, Hoe zou het de vrees hebben opgewekt, die zich somtijds van mij placht meester te maken; die mij het bloed prikkelend en tintelend door de aderen dreef, totdat het koude angstzweet mij in groote druppels op het voorhoofd stond en mijne knieën knikten van schrik! Toch houd ik thans van het woord. Het is oen schoone naam. Wijs mij den vorst, wiens boos gelaat ooit zoo gevreesd werd als het oog van een gek wiens si rop en bijl ooit zoo zeker van hun werk waren j als de greep eens krankzinnigen, Ho! ho! Het is een grootsche zaak, krankzinnig te zijn! aan gekeken te worden als een brieschende leeuw dooi\' de ijzeren tralies — op zijne tanden te knarsen en in den langen stillen nacht te brul-len bjj het vroolijke geluid van eene zware keten - over het stroo te rollen en te draaien, v i\'rukt over zulke prachtige muziek. Hoera! het gekkenhuis! Oh, liet is eene kostelijke plaats!

Ik herinner mij dagen, waarop ik bang was voor gek worden: waarop ik nit den slaap placht op te schrikken, op rnijije knie\'n te val \' \'i om te bidden van den vloek van mijn ge-slacht verschoond te blijven; waarop ik tafe-n elen van vroolijkheid en geluk ontvluchtte om mij op eene eenzame plaats te erbergen en de lange uren door te brengen met den voortgang der koorts na te gaan, die mijne hersenen zon verwoesten. Ik wist dat de krankzinnigheid mij in hef, bloed en het merg zat; dat een geslacht was vuorbijgigaan, dat van die vreeselijke ziek te was verschoond gebleven en dat ik de eerste Wiis, bij wien zij zich weer zon openbaren. Ik wist, (lat het zoo zijn moest, dat het altijd zoo g-weest was en altijd zoo zou blijven; en wanneer ik mij schuchter verborg in een denkeren hoek van eene volle kamer en de men-schen zag fluisteren, wijzen en mij aankijken, begreep ik, dat zij het hadden over den man, die gedoemd was om krankzinnig te worden: en ik sloop weg om in eenzaamheid te mijmeren.

Dat deed ik vele, lange, lange jaren. De nachten vallen mij hier somtijds lang; maar zij zijn niets in vergelijking van de rustelooze nachten en akelige droomen, die ik toen hul. Het doet mij rillen, als ik er aan denk. Groote, donkere gestalten, met sluwe en sj)ottende gezichten bewogen zich in de hoeken der kamelen bogen zich \'s nachts over mijn bed om mij gek te maken. Zij lluisterden mij zachtjes toe, dat de vloer van het oude huis, waarin mijn grootvader stierf bevlekt was met zijn eigen bloed, gestort door zijne eigen hand in razende krankzinnigheid. Ik stak mijne vingers in de ooren, maar zij schreeuwden bij mijn hoofd, - en de kamer weergalmde er van, - dat fü het voorgaande geslacht de krankzinnigheid had gesluimerd, maar dat mijn achterovergrootvader jaren had doorgebracht met zijne handen aan den grond gekluisterd, om verhinderd te zijn zich zeiven te vernielen. Ik wist, dat zij de waarheid zeiden — ik wist het wel Ik was er al jaren fe voren achtergekomen, hoewel zij getracht hadden het voor mij te verbenren! Ha! ha ! ik was hun te slim aL krankzinnig, als zij dachten, dat ik was.

Ten laatste werd ik door de ziekte aangegrepen en was verwonderd, dat ik ze ooit had kunnen vreezen. Ik kon nu onder de menschen gaan en lachen en schreeuwen met den beste. Ik wist, dat ik krankzinnig was, maarzij vermoedden het niet eens, Hoe verkneuterde ik mij. wanneer ik dacht aan de poets, die ik hun speelde, na hun vroeger wijzen en loeren, toen ik niet gek was, maar alleen vreesde dat ik het eens zou worden! En wat lachte ik van Vreugde, wanneer ik alleen was en dacht, hoe goed ik mijn geheim bewaarde en hoe spoedig mijne vrienden mij zouden verlaten hebben, als zij de waarheid gekend hadden. Ik kon van verrukking gegild hebben, als ik alleen at niet een fijn luidruchtig heertje en dacht, hoe bleek hij zou zijn geworden en hoe hard hij weguc luopen zeu zijn, als hij geweten had dat de waarde vriend, die dicht bij hem een blank, glinsterend nies zat te slijpen, een krank zin nitre was, die voldoende kracht en half lust had zijn hart er mede te doprboren. oh, wat was dat een vroolijk leventje!

Rijkdommen werden mijn deel, overvloed stroomde mij toe, en ik baadde mij in genoe-uetis, duizendvoudig voor mij vergroot doorliet bewnstaljn van mijn ^oed bewaard geheim Ik

I;

erlue een lancigoed. Do mannen der wet scherpziende mannen d\'-r wet zeiven waren be dregen en, hadden betwiste duizenden aan een krankzinnige overhandigd. Waar zat het ver stand van die schrandere mannen ■\' Waar de

bedrevenheid der advocaten, dien anders de ; kleinste beuzeling niet ontgaat? De gek was hun allen te slim af geweest.

„Ik had geld. Wat werd ik aangebeden! Ik gaf het uit met kwistige hand. Wat werd ik geprezen! Hoe vernederden die drie trotsche verwaande broeders zich voor mij! Ook de oude, i grijze vader, wat een eerbied wat een ontzag - wat eene toewijding wat aanbad hij mij. De oude man had eene dochter en de jongelieden dus eene zuster; en alle vijf waren arm. Ik was rijk; en toen ik het meisje trouwde, zag ik een zegevierenden glimlach op het gelaat der behoeftige bloedverwanten, daar zij dachten aan hun wel overlegd plan en bun schoonen prüs. ik kon iglimlachen. Glimlachen?Hardop lachen, mij bij de haren trekken en gillende vati vreugde over den grond rollen. Zij dachten er niet eens aan, dat zij haar met een krankzinnig^1, haddi n laten trouwen.

War lit eens. Zouden zij haar gered hebben, als zij het gekweten hadden. Het geluk eener zuster tegen hét goud van haai\'echtgenoot. De lichtste veer, die ik de lucht in blaas tegen den opzichtig\'mi ketting, die mijn lichaam versiert!

In c-en dingquot; was ik bedrogen in weerwil van al mijne slimheid. Indien ik uirt krankzinnig geweest was -want, hoewel krankzinnigen vrij schrander zijn,zijn zij wel eens in de war — zou ik geweten hebben, dat het meisje liever koud en stijf in een akelige, looden doodkist gelegd, dan als eene benijde bruid tiaar mijn rijk en schitterend huis had willen gebracht worden. Ik zou gewciton hebben, dat haar hart toebehoorde aan den Jongen met de donkere oogen, wiens naam ik haar eens in haar onrustigen slaap hoorde [luisteren; en dal zij aan mij was i ten otter gebracht om de armoede te lenigen ^: van den ouden, grijzen man en de trotsche , broeders.

Ik herinner mij thans geen gestalten of ge-I zichten, maar ik weet, dat het meisje schoon I was. Ik weet het zeker; want, wanneer ik bij i helderen nianesrhyn uit mijn slaap opschrik en alles om mij heen rustig is, zie ik in een hoek dezer co}, stil en onbeweeglijk eene lengen en verkwijnde gestalte met lang, zwart haar, dat dolt;gt;r geen aardschen wind bewogen \\ langs haar rug golft, en oogen, die mij aankijken, doch nooit knippen of zich sluiten. Stil! Het bloed stolt in mijne aderen, terwijl ik dit I schrijf dat is hare gestalte; het gelaat is : zeer bleek en de oogen zijn helder als glas; ik i ken ze wel. Die gedaante beweegt zich nooit; | ze zet nooit een zuur gezicht, ze schreeuwt nooit, zooids anderen, die deze plaats somtijds opvullen; maar ze is nog verschrikkelijker voor mij dan de geesten, die mij vele jaren geleden kwelden zo komt regelrecht uit het graf eti ziet er dus zeer akelig uit.

Gedurende ongeveer een jaar zag ik dat ge- gt; laat verbleeken; gedurende ongeveer een jaar zag ik de tranen langs die bleeke wangen rol- ! len, zonder ooit de oorzaak te kennen. Toch i kwam ik er ten laatste achter. Men kon het | niet lang voor mij verborgen houden. Zij had mij nooit bemind; zooals ik altijd gedacht, had; j zij verachte mijn rijkdom en haatte de pracht j waarin zij leefde; dat had ik niet verwacht. Zij beminde een ander. Een vreemd gevoel bekroop mij, gedachten, mij door eene geheime | macht ongedrongen, zweefden voortdurend door i mijn hoofd Ik haatte haar niet, maar wel den ¹ Jongen, om wien zij nog altijd huilde. Ik had i medelijden met haar om het ongelukkige leven, waartoe haar zelfzuchtige bloedverwanten haar ! gedoemd hadden, Ik wist, dat zij niet lang meer 1 kon leven, maar de gedachte, dat zij vóór haar dood het leven kon schenken aan een noodlottig . wezen, bestemd om de krankzinnigheid op zijne afstammelingen over te brengen, deed mij een besluit nemen. Ik vatte het plan op haar te dooden.

Verscheidene weken dacht ik aan vergiftigen, j daarna aan verdrinken en eindelijk aan verbranden. Wat een schoon tafereel zou het zijn, i als het prachtige huis iti vlammen stond en de vrouw van den krankzinnige tot asch verbrandde, Denk aan de groote belooning, die men | uitloofde om den schuldige te vinden en aan ; een man, die goed bij zijn verstand was en in de lucht hangt te bengelen voor eene misdaad _i die hij nooit bedreven heeft, en dat alles door ⁽ de sluwheid van een gek! Ik dacht er dikwijls ^f aan, maar liet het plan ten laatste varen. Oh! j

wat een pleizier om het scheermes dag aan dag , aan te zetten, den scherpen kant te voelen en te ; denken aan de diepe snede, die ik met eene streek zou kunnen toebrengen!

Ten laatste fluisterden de oude geesten, die i ; zoo dikwijls te voren bij mij geweest waren, i mij toe, dat de tijd was gekomen en gaven mij het scheermes open in de hand. Ik greep het i stevig vast, stónd zachtjes uit bed op en boog mil over mijne slapende vrouw. Haar gezicht was in hare handen verborgen. Ik trok ze zachtjes weg, en zij vielen machteloos op haren boezem, Zij had gehuild; want de sporen der tranen waren nog op hare wangen te zien. Haar gelaat had eene rustige en bedaarde uitdrukking; zelfs toen ik haar aanzag, zetelde een kalme glimlach op hare bleeke trekken. Ik legde mijne hand zacht op hare schouder. Zij schrikte op ■ het was slechts een voorbijgaande droom. Ik leunde weer voorover. Zij gilde en ontwaakte.

Eene beweging mijner hand, en zij zou nooit meer geluid gegeven hebben. Maar ik was verschrikt en deinsde terug. Hare oogen waren op de mijne gevestigd. Ik weet niet, hoe het kwam, maar zij maakten mij angstig en bevreesd, en

ik sloeg mijne oogen neer. Zij stond van het bed op en zag mij nog steeds strak aan. Zij begaf zich naar de deur. Toen zij er dicht bij was, wendde /.ij hare oogen af. De butoovering was geweken. Ik sprong voorwaarts en greep haar bij den arm. Gil op gil gevende, zonk zij op den grond.

Nu kon ik haar gedood hebben zonder eeiijav worsteling; maar liet huis was in rep en roer. Ik hoorde voetstappen op de trap. Ik legde het scheermes weer in de gewone lade, maakte de deur open en riep luid om hulp.

gen toon. Een, de knapste en beroemdste onder hen, ging met mij alleen, en, nadat hy mij verzocht had op het ergste te zijn voorbereid, zeide hij mij - mij, den gek dat mijne vrouw krankzinnig was, llij stond dicht bij mij aan een open raam, terwijl hij mij aanzag en zijne hand op mijn arm hield. .Met eeneenkele poging had ik hem naar beneden oji si raat kunnen werpen. Dat zou (-ene kostelijke grap geweest zijn; doch mijn geheim stond op het spel en ik liet hem ongemoeid. Eenige dagen later zeiden de dokters mij, dat ik haar onder toezicht moest

Men kwam, hief haar op en legde haar op \'quot;\'d. Zij lag uren lang als van hare levenagees-\'•\'u beroofd; i-n toen leven, bewustzijn en spraak ¹¹ rugkeerden, had zij haai verstand verloren quot;quot; i\'aasde en tierde op eene verschrikkelijke wijze.

Dokters werden geroepen groote mannen, d\'e in gemakkelijke rijtuigen met mooie paarden \' li opzichtige bedienden, kwamen aanrollen. Zij bleven weken lang aan haar bed. Zij hielden in eeiu- a n de re kamer eene groote bijeenkomst en laadpleegden elkander op zachten en plechti-plaatsen: ik moest een bewaakster voor haar nemen. Ik! Ik ging het vrije veld in. waar niemand mij hoeren kon en lachte, totdat de lucht er van weergalmde!

Zij stierf den volgenden dag. De oude grijze man volgde haar tot aan het graf en de trut-sclv broeders heten een liaan vallen igt;p het lijk van haar, wier Hjden zij bij haar leven met ijzeren zenuwen hadden aanschouwd. Dit alh-s was voed-, j voor niijne geheime vrooli.ikheid en, toen wij naar huis reden, lachte ik achter den witten zakdoek, dien ik voor het gezicht

hield, totdat mij de tranen in de oogen kwamen, , ., , , Maar, hoewel ik haar gedood en mijn doid bereikt had, was ik onrustig en in de war, en ik gevoelde, dat mijn geheim eerlang zou bekend worden. Ik kon de woeste vroolijkheid en vreugde niet verbergen, die mij, wanneer ik alleen thuis was, deden opspringen, de handen m elkaar slaan, in de rondte dansen en sehatei-lachen. Wanneer ik uitging en de drukke menigte zich door de straten zag spoeden, ot den schouwburg bezocht, de muziek hoorde en de menschen zag dansen, gevoelde ik zooveel vreugde, dat ik op hen toe had kunnen schieten, hen had kunnen verscheuren \' n van verrukking had kunnen brullen. Maar ik knarste op de tanden, stampte met den voet op den grond en drukte mijne scherpe nagels in mijne handen, Ik hield mij in; en niemand vvist nog, dat ik krankzinnig was.

Ik herinner mij ofschoon het een der laatste dingiii is, die ik mij kan herinneren; want nu begin ik de werkelijkheid met mijne droomen te verwarren ik herinner mij, hóe ik^ mij eindelijk het geheim liet ontsnappen. Ha. hal ik geloof, dat ik hunne verschrikte gezichten nu nog zie, en gevoel, hoe gemakkelijk ik hen van mij afwierp, hun met de gebalde vuisten in het bleeke gezicht sloeu\' en dan snol als de wind heen vloog om hen gillend en schreeuwend ver achter te laten. Ik krijg reuzenkracht, als ik er aan denk. Daar - zie lt; ens, hoe ik die ijzeren -Mal buk\' niet mijne woedende kracht. Ikzou ze als een twijgje hunnen knakken, maar er zijn hier lantri\' galerijen met vele deuren • ik denk niet, dat ik er den weg door zou kunnen vinden ; \' en bovendien zijn ^fgt;r beneden ijzeren poorten, dit- zij op slot en grendel houden. Zij weten, wat oen knap man ik geweest ben en zijn er trotsch op mij hier te kunnen vertoonen.

Laat ik eeiis zien; ja, ik was uit geweest, j Het was laat in den nacht, toen ik thuis kwam ^; en den verwaandsten der drie broeders op mij vond wachten hij had dringende zaken, zei hij; dat herinner ik mij goed. Ik haatte dien

| man met a! den haat eens krankzinnigen. Vele

en veli\' malen hadden mijne vingers getinteld om hem Ie verscheuren. Men zeidemij.dat hij : er was. Ik liep vlmr naar boven. Hij had een ^: woordje met mij te spreken. Ik liet de dienstboden heengaan. Het was laat en wij waren ! met ons b( iden alleen voor de eet stQ | maal.

Ik hield mijne oogen inhei begin zorgvuldig ! van hem af, want ik wist, wat hij geenszins vermoedde en ik droeg er roem op dat zij het licht der krankzinnigheid als vuur lieten uitsti ilen. Wij\' zwegen •■enige minuten, H.j : nam ten laatste het woord. Mijne jongste uitspattingen • n vreemde opmerkingen, zoo kort ; na zijn zusters dood, deden harenagedachtenis

oneer aan. Wanneer hij verscheidene omstandigheden, die eerst zijne opmerkzaamheid waren ontgaan, met elkander in verband bracht, vond hij, dat ik haar niet goed behandeld had. Hij wenschte te weten, of ik van plan was, eene vlek op hare nagadachtenis te werpen en hare familie te minachten. Zijne uniform gaf hem het recht die verklaring te vorderen.

Deze man had eene offlciersplaats bij het leger gekocht met mijn geld en het ongeluk zijner zuster 1 Deze man was de voornaamste geweest in het komplot om mij te verstrikken en mijn rijkdom in handen te krijgen. Deze man voornamelijk had zijne zuster genoodzaakt mij te huwen; wel wetende, dat zij haar hart geschonken had aan dien klagenden jongen. Zijne uniform! De livrei zijner laagheid. Ik zag hem aan, maar sprak geen woord.

Ik zag de plotselinge verandering, die zijn gelaat onderging, toen ik hem aanzag. Hij was een dapper man, doch de kleur verdween van zijn gezicht en hij schoof zijn stoel achteruit. Ik trok den mijne dichter naar hem toe; en toen ik lachte — ik was zeer vroolijk -zag ik hem sidderen. Ik voelde den waanzin in mij opkomen. Hij was bang voor mij,

„Gij hield zeer veel van uwe zuster, toen zij leefde,quot; zei ik, „heel veel.quot;

Hij zag onrustig rond en greep zich vast aan de leuning van den stoel, doch zeide niets.

„Gij schurk,quot; zei ik. „ik heb u begrepen; ik heb uwe heische samenspanning tegen mij ontdekt; ik weet, dat zij haar hart aan iemand anders geschonken had, voordat gij haardwongt mij te huwen. Ik weet het ik weet het.quot;

ilij sprong plotseling van zijn stool op, zwaaide hem in de hoogte en verzocht mij achteruit te gaan want ik ging al dichter en dichter naar hem toe, terwijl ik sprak.

Ik schreeuwde eerder dan ik sprak, want ik voelde mijn bloed koken in de aderen, en de vroegere geesten hitsten mij fluisterend aan om hem het hart, uit het lichaam te halen.

zei ik, opvliegende en op ., Ik heb haar gedood. Ik zijt een kind des doods, het hebben!quot; Ik wendde stoel af, dien hij mij in hoofd slingerde en werd handgemeen met hem; wij rolden meteen he-vigen slag op den grond.

Het was eene schoone worsteling; want hij was een lange, sterke man, die voor zijn levensbehoud vocht en ik stapelgek, dorstende naar zijn bloed. Ik wist, dat geene kracht de mijnt evenaarde, en had gelijk. Weer gelijk, hoewel krankzinnig! Zijn tegenstand werd zwakker. Ik zette hem de knieën op de borst en greep zijn gespierden hals met beide handen vast. Zijn gezicht werd vuurrood; zijne oogen puilden uit en met uitgestoken tong scheen hij mij te

bijzoader manier aanzag, „och, mijnheer Pickwick, welk eene vraag!quot;

„Neen, maar wat dunkt u er van?quot; vroeg Pickwick.

..Het hangt er veel van af,quot;antwoorddejuf-, frouw Hard\' U, terwijl zij een weinig naderbij trad, „of men iemand treft, die zuinig en knap is.quot;

„Dat is waar,quot; hernam Pickwick; „maar ik geloof, dat ik iemand heb gevonden,quot; (hier zag hij juffrouw Bardell scherp aan) „die deze hoedanigheden bezit, en bovendien met zekere wereldkennis en eene aangeborene schranderheid i.s voorzien, welke mij van veel dienst zullen wezen.quot;

-Och, mijnheer Pickwick!quot; zeide juffrouw Bardell, opnieuw blozende.

..Ik geloof het inderdaad, juffrouw Bardell!quot; zeide Pickwick, met dien nadruk, waarmede hij gewóonlijk sprak over iets, dat hem belang in-boezemde. „Mn om de waarheid te zeggen, ik liob mijn besluit reeds genomen.quot;

..Lieve Hemel, mijnheer?quot; riep juffrouw Bardell uit.

,.Gij zult het wel vreemd vinden,quot; hernam Pickwick, haar vriendelijk aanziende, „dat ik u niet geraadpleegd heb. dat ik er geen woord van heb gesproken, voordat ik van morgen uw zoontje uitzond lie?quot;

Jutirouw Bardell kon slechts met een blik antwoorden. Lang had zij Pickwick op een eer-biediü\'en afstand gehuldigd, en nu zag zij zich op eens verheven tot eene hoogte, naar welke zij hare stoutste wenschen nauwelijks had durven opheffen. Pickwick wilde haar een huwelijks-voorstel dóen — had haar zoontje daarom met voordacht uitgezonden hoe bedachtzaam hoe kieseh!

Wel.quot; zeide Pickwick, „wat dunkt u er van?quot; \'ch mynheer I \'ickwick 1quot; zeide juffrouw üar-lt;1\'11. bevende van ontroering,. try zijt al tegoed.quot;

„Het zal u veel moeite besparen, niet waar!quot; i zc-idë Pickwick.

ik heb nooit iets om moeite gegeven,quot; ; hernam juffrouw Bardell; „en ik zal dan na- I tmiiiijk nog meer moeite doen, om u genoegen P uevm. dan ooit; maar het is zoo goed van u, mynheer Pickwick, dat gij zooveel medelijden met mijne eenzaamheid hebt.quot;

,.Dat is waar,quot; zeide Pickwick „Daaraan had ik nog niet gedacht. Als ik in de stad lien, zult -^ri.i altijd iemand tot gezelschap bij u hebben.quot;

.. Ik zal eene zeer gelukkige vrouw zijn,quot; zeidi Jutfrouw Bardell.

..En uwe kleine jongen —quot; begon Pickwick, i

■ Aeh, die kleine lieveling lquot; snikte juffrouw Bardell met moederlijke teederheid.

■ Hij zal ook een speelmakker krijgen,quot; vervolgde Pickwick; „een vroolijken speelmakker, van wien hij in eene week meer guitenstreken zal loeren, dan anders in een geheel jaar.quot; Pickwick glimlachte vergenoegd.

„O gij lieve.....quot; begon juffrouw Bardell.

; Pickwick keek verbaasd op, „O gij goede, lieve, | beste man!quot; riep juffrouw Bardell, terwijl zij opvloog, en zonder eenige nadere verklaring, met een vloed, van tranen, Pickwick om den hals viel, en hem in hare armen sloot.

„Goede Hemel!quot; riep de verbaasde Pickwick uit, „Juffrouw Bardell lieve juffrouw i Hemel, wat zal ik beginnen! Bedenk toch laat toch staan, juffrouw — als er eens iemand kwam 1quot;

O, laat komen maar wie wil!quot; riep juffrouw | Bardell schreiende. „Nooit zal ik u verlaten -I goede, brave, beste vriend!quot; Dit zeggende, sloot | zij hem nog vaster in hare armen.

, De hemel sta mij bij!quot; riep Pickwick, die alle moeite deed om zich los temaken. „Ik hoor waarlijk iemand op de trap. Laat toch staan, juffrouw! laat staan! Maar zijn snieeken baatte niet; want juffrouw Bardell was in zijne armen flauw gevallen, en voordat hij tijd had gehad om haar op een stoel te zet ten, trad de jongeheer Bardell de kamer binnen, gevolgd door Tupman, Winkle en Stockwall.

Pickwick stond als versteend en kon geen woord uitbrengen. Hij bleef met den lieven last in zijne armen|staan. en sfaardezijni- vrienden wezenloos in het gezicht, zonder hen te groeten, of hun eenige verklaringen te geven. Zij staarden op hunne beurt hem aan; en de jóhgeheer Bardell staarde op zijne beurt iederaan aan.

De verbazing der Pickwickisten en de verlegenheid van Pickwick was zoo overstelpend, dut zij misschien zoo stokstijf zonden zijn blijven staan, totdat de juffrouw vauzelve weder was bijgekomen, indien haar jeugdig zoontje niet begonnen was op eene zeer aandoenlijke manier zijn ouderliefde aan den dag te leggen. Eerst was hij verbaasd en verlegen bij de deur blijven staan: maar langzamerhand begon hij zich te verbeelden dat Pickwick zijne moeder kwaad had gedaan; en zoodra hij zich hiervan overtuigd gevoelde, hief de knaap een erbarmelijk gehuil aan, rende op Pickwick toe, en begon dezen, zoo hard hij kon, te slaan, te schoppen en te knijpen.

„Haal mij toch dien kleinen deugniet van het lijf\' riep de ontstelde Pickwick. „De jongen is razend.quot;

„ Wat is er gebeurd?quot; vroegen de drie Pickwickisten tegelijk.

„Weet ik het? hernam Pickwick bits. „Haal dien jongen van mij af!quot; Winkle vatte het belangwekkende knaapje by den kraag, en trok hem. in weerwil van zijn schrrruvven en tegenstribbelen, naar den anderen kant van het vertrek. „Help mij nu, om die vrouw naar beneden te brengen.quot;

„Ik ben al beter,quot;zeidojuffrouw Bardell, met eene flauwe stem.

„Laat mij u naar beneden helpen!quot; zeide de altijd galante Tupman.

„Dank li, mijn hoer 1 dank u!quot; zeide juffrouw Baidell, stuipachtig snikkende, en werd daarop met haar aanvallig- zoontje naar beneden ge-| bracht,

„Ik kan maar niet begrijpen,quot; zeide Pickwick toen zijn vriend teruggekomen was, „ik kan waarlijk niet begrepen, wat die vrouw scheelt. Ik zeid\'i haar niets anders, dan datikvoorne-riHJtis was om voortaan een knecht te houden, en toen kreeg zij op eens dat zenuwtoeval, waarin gij haar gevonden hebt. Het is waarlijk onbegrijpelijk.

hibegrijpelijk,quot; herhaalden zijne drie vrienden.

..Het bracht mij geweldig in vi rlegenheid,quot; vervolgde Pickwick.

Zijne volgelingen kuchten en zagen elkander aan. Dit ontgin- Pickwick niet. Hij zau. dat zij hem niet geloofden, dat zij hein verdachtctj.

„Kr staat een man in de gang te wachten,quot; zoide Tupman.

„Dat is de knecht, waarvan ik sprak,quot;zeide Pickwick. „Ik had van morgen eene boodschap naar hem gezonden. Wees zoo goed om hem boven te roepen. Stock wall!quot;

Stockwall deed wat hem verzocht was,en kort daarop trad Samuel Weller binnen.

„Gij kent mij nog wel?quot; zeide Pickwick.

. I \'at zou ik denken,quot; antwoordde. Sam, vrien-dei ijk knikkende. „Hene mooie grap was dat. Maar die lange was jelui drie- n toch te slim at\' he?quot;

„Daar spreken wij nu niet van,quot; zeide Pickwick haastig. „Ik wilde u over iets anders onderhouden. Ua zitten,quot;

„Met alle pleizier, mijnheer! zeidt Sani; en zonder verdere uitnoodiging af te wachten, nam hij op een stoel plaats, nadar hij e.-rst zijn ouden witten hoed op het portaal buiten de kamer had neergelegd. „Hij is niet goed genoeg mei r om te pronk te liggen, maar nog opperbest om te dragen,quot; zeide Sam. „Dat er een stuk van den rand af K maakt hem zooveel te lichter, en de gaten /.ijII goed voor de luchtigheid.quot; En Weller zag de verzamelde Pickwickisten met een vrien-deUiken glimlach aan.

„Wat nu de zaak betreft, waarom ik. na overk - met deze hoei\'en, u heb laten roepen.. zeide Pickwick.

.Kom er maai\' ruiterlijk men voor den dag, mijnheer!quot; viol Sam hein in de- rede; „ikb. n te spreken als een kind.quot;

., Wij verlangen, in de eerste plaats, te Weten,quot; vervolgde Pickwick, „of gij ook redetien hebt om met uw tegenwoordigon dienst, ontevreden te zijn.quot;

„Voordat ik mij daarover uitlaat,\'mijne hee ren,quot; antwoordde Sam, „zou Ik, in de eerste plaats, wel willen weten, of gij mij een beteren kunt aan de hand doen,quot;

Een straal van zachte menschenliefde scheen

over de gelaatstrekken van Pickwick te spelen, toen hij zeide: „Ik zelf heb half en half lust om u te huren,quot;

..Meent gij dat?quot; vroeg Sam,

Pickwick knikte.

„Loon ?quot; vroeg Sam.

„Twaalf pond \'s jaars,quot; antwoordde Pickwick.

„Kleeren 1quot;

„Twee pak.quot;

„Werk?quot;

„Mij bedienen, er: met mij en deze heeren reizen.quot;

„Sla het bordje maar af,quot; zeide Sam met nadruk. „Het huis is al verhuurd, en de huur-ceel geteekend.quot;

„Gij neemt dan dit accoord aan?quot; vroeg Pickwick.

„Wel wis en zeker,quot; antwoordde Sam. „Als de kleeren mij maar half zoo goed passen als dat accoord, zal ik het er wel mee doen.quot;\'

„Ik kan toch getuigen van u krijgen?quot; zeide Pickwick.

„Daar hebt gij de waardin uit het Witte Hert maar naar te vragen, mijnheer!quot; antwoordde Sam.

„Kunt gij van avond in dienst treden?quot;

„Als de livrei klaar is. kan ik haar meteen aantrekken,quot; antwoordde Sam mor grootelevendigheid,

„Kom van avond acht uur maar weerom,quot; zeide Pickwick. „Als ik goede getuigen krijg, dant kunt gij blijven.quot;

Met de enkele uitzondering eener zeer verschoonbare onbezonnenheid, waaraan enn der dienstmeisjes evenveel schuld had gehad, was Samuel\'s gedrag zoo onberispelijk geweest, dat Pickwick niet aarzelde hem des avonds in dienst te nemen. Met de voortvarendheid, welke den buitengewonen man in al zijne bedrijven\' igen was, bracht hij zijn nieuwen knecht zonder uitstel naar een dier geriefelijke magazijnen, waar men een voorraad van nieuween halfsleten mans kleederen te koop vindt; en voordat do avond viel was Weller in een nieuw pak gestoken, bestaande in een grijzen rok met i\' C knoopen, een zwarten hoed met een kokarde, een vest met rood# streepen, een lichtbruine broek en slobkousen. en een aantal andere benoodigdheden, te veel om te vermelden,

„Het zai mij eens benieuwen,quot; zeldiliU-man, die deze gedaanteverwiSHeling had ondergaan toen hij den volgenden morgen op de diligence naar Kata nswlll plaats nam, „watik nu eigenlijk worden zal: een heerenknecht, rijkhccht, jager of portier. Ik geloof, dat het zoo van alles wat. zal zijn. Xu dat doet er niet toe. Ik heb nn al vast eene pleizeirige reis, veel t zien en weinig te doen; en ik geloof dat ik. het daarbij vrij lang zal kunnen uithouden.

XIII.

EENIOE ItKHlrHTBX AASOAANDK UATA XSWI I, I.. DEN

STAAT DEK I\'ARTME.\\ ALDAAR, EN DE VER-JdEZING VAN EEN PAHLEMEXTSLID, OM DIE OUDE VRIJHEIDLIEVENDE STAD TE VEETEGENW00RDIGEX.

Wc willen rondborsti^bekennen, dat wij, voordat wij de papieren der Pickwick-Club t\'c lezen KicLU\'ii, nooit iets Viin l^a ta n s vvi 11 luidden ^e-hoord; en even gulhartig verklaren wi,i, dat wij tot nog\' toe vruchteloos naar bewijzen hebben gezocht, waaruit zou kunnen blijken, dat die stad werkelijk bestaat. Daar wij weten hoe volkomen men zich op alle berichten 011 optraven van den waarheidlievenden Pickwick kan veria-ten, en toch iu geene lijst en op geeno landkaart der graafschappen van Engeland den naam van Katanswill hebben kunnen vinden, ge-looven wij dat Pickwick zeker ui| kieschheid en zorgvuldigheid om toch niemand aanstoot te geven, een verdichten naam heeft gezet in plaats van den waren naam der stad, waarin hij getuiire was van de in hei vervolg van dit hoofdstuk beschreven voorvallen en tooneeleh. Dit vermoeden kiijgt veel grond door eene op zich zelve ■joiiiigv. maar in verband met andere zaken gewichtige omstandigheid, nameluk, dat wij quot;in het zakboekje van l\'ickwick eene aanteekening vinden, dat hij op de diligence naar Xorw ic ii plaatsen had genomen, maar dat deze aan teek e-ningnadlt;\'riiandisdoorge8chrapt,als\\vildohij zelfs di^ iicIliinu verbca\'gen, waarin desiatl gelegen is. ^ derhalve geene gissingen wagi .n maar

zonder uitstel niet ons verhaal voortgaan; tevreden met de bouwstoffen, waarmede de\'daarin

voorkoniendehoofdpersonenonshebbenyporzien.

Hei blijkt dan, dat de bevolking van Eatans-will, geiyk die van ^ele andere kleine steden zich zelve voor uiterst gewichtig cn machtighield^ ¹ ii dat. ieder inwoner, bewust van den invloed, w-elken zijn voorbeeld hebben moest, zich ver-phchr achtte, om zich met hart en ziel aan eene der twee groote partijen lo hechten, die de stad verdeelden deBlau\\\\lt; .Tidel-irnine,DeHlauwcn neten geene gelegenheid voorbijgaan om de Brui-nen, en dp pmineii om de Blauwen te dwars-boomen; en het gevolg daarvan was, dat,zoo

dikwijl

op eene openbare plaats ontmeetten woorden^ ja somtijds slagen vielen.

Bij deze oneenigheid is liet bijna overbodig te zeggen, dat men in Ka tan» wil\' 1 van alles eem-par tij zaak tnaak te, In dien de Briiinen eene nieuwe antaarn op de markt wilden hebben, hieliien de )laiivv( n bijlt; riikomsten, om zich tegon zulk ndn. nieuwigheid te verzetten; en wanneerde Blauwen het voorstel deden, om nog eene pomp in de 11 i g h-s tre i ■ t te zetten, stonden de Bruinen op als een eenig man om zulk een gruwel tekeer

de Bruinen en de Blauwen

te gaan. I\'lr waren Bruine winkels, en Blauwe ; winkels, liruine herbergen en Blauwe herbergen, | ja zelfs in do kerk had men Blauwe banken en Bruine banken.

Het was natuurlijk zeer noodwendig, dat ieder j dezer machtige partijen haar orgaan en vertegenwoord iger had; ener werden dan ook twee nieuwsbladen in de stad uitgegeven, de Eatans w ill-(laze tte en de KatanswiIMndependent, waarvan het eerste de Blauwe beginselen voorstond. terwijl het tweede zich aan de Bruine had toegewijd. Het waren dagbladen van de echte soort, met hoofdartikels vol vuur en kracht, waarin de andere partij met onbezweken moed werd getrotseerd en aangevallen..,()nze nietswaardige tijdgenoote, de Gazet te,quot; — „dat schandelijke en latte blad, de Inde pe n d e n t,quot; -- „het leugen-achtige en gerneene gekrabbel van den 1 n d e n p e-dent.quot; het vuile schotschrift, de (laze tte,quot; met deze en dergelijke bittere uitdrukkingen waren de kolommen van elk nomnier dezer nieuwsbladen doorzaald,die de harten der inwoners met verrukking en verontwaardiging vervulden.

Met zijne gewone schranderheid had Pickwick een bijzonder gelukkig tijdpunt uitgekozen om de stad te bezoeken. Nooit had men er nog zulk een kampstrijd gezien. Honourable Samuel Slunikey, van Slumkey-Hal 1. was decandi-daat der Blauwen ; en Hojatio Fizkin Esq., van 1\'i zk i n-Lo d ge, nabij Eatans w ill, was door zijne vrienden overgehaald, om de belangen der Bruinen voor te staan. DeG azet te waarschuwde de kiezers van Katanswill, datdeoogen, niet slechts van Engeland, maar van dege-hecdebeschaafde wereld,op hen gevestigd waren; en del hdependé nt vroeg op een zeer stouten toon of de kiesvergadering van Katannwill

uit zulke edele mannen hestond, als hij altijd had gedacht ol in tegendeel uit lall\'e slaven, die den naam van Engelschen en de zegeningen der vrijheid onwaardig waren. Nooit had erzulk eene spanning en onrust in de stad geheersoht.

Het was laat in een avond, toen l\'ickwick en zijne reisgenooten, door Sairt geholpen, van de imperiaal der diligence klommen. Groote blauwe vlaggen zwierden uit de vensters van het w apen van Katanswill, zou heete de herberg waarvoor zij afstapten en er waren biljetten tegendeil muur geplakt, welke het bericht behelsden,dat het, Slumkev\'s i\'omii\' aldaar dagelijks vergaderde, Ben hoop loegloopers had zicli op de straat verzameld en keek omhoog naar ei ui heer op het balkon, die, hoewel hij reeds zeer schor was, rnet zooveel vuur een redevoering ten gunste van den eandidaat -Slumkey uitschrelt;uivyde, dat zijn gezicht bloedrood werd; maar\'de kracht zijner bewijzen werd zeer verzwakt, door het on- : ophondelijk geroffel van vier groöte trommen., ■ welke het l\'izkin\'s Comité aan den hoek ¹ der straat had glt; posteerd. Maast hem stond een j kort levendig mannetje, dat tusschenbeido zijn i

hoed afnam en het volk een teekeli gaf om hoezei\' t«- roepen, hetgeen het clan met zeer veel gccAstdrift deed, zoodat de schorre heer zijn doel evengoed scheen te bereiken, alsof iemand hem had kunnen verstaan.

Xamvelijks waren de Pickwicki.sten afgestapt, of het volk hief een daverend gejuich aan, waarin terstond een tweede volkshoop,een weinig verder op de straat geposteerd, inviel n\\ ant hel,jan hagel behoeft volstrekt niet te weten waarom- het schreeuwt), zoodat de triomfkreet tot zulk een ontzettend triomfgeloei aangroeide, dat zelfs de .schort \' heer op het balkon tot zwijgen werd gebracht, Eindelijk kwam er stilte,

„Xog eens!quot; riep de ceremoniemeester op het balkon. Het volk riep nog eens hoezee, alsof het longen van staal en kelen van koper had. „■-dumkey boven!quot; was de kreet.

„Slumkey boven!quot; herhaalöe l\'ickwick, terwijl hij zijn hoed afnam,

„fïeen f\'izkin!quot; klonk het daarop.

„Neon, geen Fiskin!quot; riep Pickwick. «Hoezee!quot;\' Bn nogmaals volgde er i en gebrul, als van een gehe* le menagerie, wannoer do mand met vleesch wordt; biDnengebracht,

•• Wie i-i Sluinke\\- vquot;\' vi \'!■ u\' quot;ruptnan fluistlt;-rend, „Ik weet het niet,quot; antwoordde Pickwick even zacht. ,.s:: Vraag niets meer. Bij zulke gelegenheden is hot altijd best. dat men doet wat hel volk doet,quot;

„Maar als er nu (.ens twee hoepen volk zijn ?quot; merkte Stock wall aan.

«Dan schreeuwt men met den grootsten hoop mee,quot; antwoordde Pickwick.

Een geheel boekdeel had geen vollediger antwoord kunnen bevatten.

/ij traden het hui-. Iiinnen, om, voor alle dingen, voor een nachtverdrijf te zorgen.

„Kunnen wij hier bedden krijgen ?quot; vroeg Pie k-wick, toen hij een knecht zag.

«Ik weet het niet, mijnheer!quot; antwoordde de man. „ik ben bang, dat er geene plaats meer is. Ik zal het gaan vragen.quot; Hij ging heen, maar kwam terstond terug, om te vragen of zij Klauw waren.

Daar Pickwick in seen der beide eandidaten eenig belang stelde, was de vraag moeielijk te beantwoorden. Gelukkig viel hem zijn nieuwe vriend Perk- r in.

„ Kent gij een heer die Pcrker heet ?quot; vroeg hij, „la wel, mijnheer! de zaakwaarnemer van den Honourable Samuel, slumkey.quot;\'

„Hij is blauw, geloof Ik?quot;

gt;\'a vvel. mijnheer!quot;

„Dan zijn wij ook. Blauw,quot; hernam Pickwick; maar toen hij zag, dat de knecht na deze voorwaardelijke verklaring, hein nog twijfelachtig bleef aanzien gaf hij hem zijn kaartje, met ver* zoek om het terstond aan iliij nheer Per kor te over-iiandisen, indien deze daar in huis was. De knecht verwijderde zich, kwam spoedig terug, verzocht

j Pickwick om hem te volgen, en ging vooruit naar een ruim vertrek op de eerste verdieping, waar Perker aan eene lange tafel vol boeken en papieren gezeten was.

„Ha, mijnheer!quot; zeide Perker opstaande, „het doet mij genoegen u te zien. Ga zitten. (ïij hebt alzoo uw voornemen ten uitvoer gebracht, en zy t hiei gekomen om eene verkiezing bi,j te wonen he?quot;

Pickwii k knikte.

«Het is een heete kamp, mijnheer!quot; vervolgde Perker.

Dat doet mij genoegen.quot; zeide Pickwick, in zijne handen wrijvende. „Ik ben een vriend van warme vaderlandsliefde op welke wijze die ook worde uitgedrukt. Het zal dan een heete kamp geven ?quot; „Dat zal het,quot; antwoord-- Perker. „Wij ; hebben al de herbergen en koffiehuizen aan onzen kant gekregen, om vry gelag te geven en onzen vijanden niets dan de bierkroegen overgelaten. ; Wat zegt gij van zulk een meesterlijken c o u p d\'etat — he?quot; Hij zotte een vergenoegd gezicht en nam een snuifje.

„En de waarschijnlijke uitslag van dezen \\ kamp ?quot; begon Pickwick,

„Is nog onzeker,quot; viel Perker hem in de rede; j „nog tamelijk onzeker. De troep van i\'izkin heeft ; drio en dertig kiezers in het koetshuis van het i W i 11 e He rt zitten,quot;

„In het koetshuis?quot; riep Pickwich verwon- i derd uit.

„Zij houden hen daar opgesloten totdat zij ; hen noodig hebben,quot; hernam Perker, ,,G ij begrijpt | wel, het is omdat wij niet bij hen zouden kunnen komen; maar al konden w ij dat, het zou ons I wei nig he 1 pen, want zij honden hen met voordach t smoordronken. Een knappe kerel, die zaakwaarnemer van I \'izkin zoo waar,een knappe kerel!quot; Pickwick sloeg een paar grooteoogen op, maar : zeide niets.

„Wij hebben evenwel veel hoop,quot; vervolgde Perker, bijna fluisterend, „Gisteravond hebben wij hier een gezelschap op de thee gehad — vijf en veertig vrouwen, mijnheer! en bij het ; afscheid nemen hebben wij ieder eene groene parasol gegeven,quot;

„Eene parasol? riep Pickwick uit, „.la, waarlijk, mijnheer! Vijf en veertig groene parasols, van zeven en een halven shilling hetst.uk. Alle vrouwen zijn op ietsmooisgesteld. Die parasols bobben ons veel goed gedaan al hare mannen en de\'helft van hare broeder» ge- | wonnen; kousen, flanel en al dat goed kunnen : , er niét bij halen. Dat is een inval van mij geweest, mijnheer! Het moge re genen, hagelen of mooi weer zijn, gij kunt geene straat ver gaan, zonder een half dozijn groene parasols te out-moi ten,quot;

1\'erker begon bartel ijk t o lachen, maa rbed vvong zich terstond, toen een derde binnentrad.

Deze v as een lang mager man, met rosachtig

blond haar on een gezicht waarin trotsche déf-I tigheid en ondoorgrondelijke diepzinnigheid om I den voorrang streden. Hij droeg een bruinen jas, ! een zwart lakensch vest en eene grijze broek. ; Een dubbele lorgnet hing aan een lint om zijn hals; en op zijn hoofd had hij een bijzonder lagen ! hoed met een breeden rand. Hij werd Pickwick i voorgesteld als mijnheer Pott, de redacteur der K a r a n s w i 11-G a z e 11e. Xa eenige vigt;orloopige aanmerkingen wendde Pott zich tot Piek wiek, on zeide met statige 11 ernst:

„Deze kampstrijd maakt in de hoofdstad eene

j ..dat ik de ontzettende macht, die in mijne han- { | den is geplaatst, nimmer heb misbruikt. 11c ver- j ^; trouw, mijnheer I dat ik het edele werktuig, het- j welk door mij beheerd wordt, nooit heb gericht | tegen den heiligen schoot van het huiselijk leven, of de teedere borst der eer van een bijzonder persoon; ik vertrouw, mijnheer! dat ik mijne krachten heb aangewend om mijne nederige pogingen nederig wil ik die zelf noemen ter handhaving der beginselen van welke — zonder . . .quot;

Daar de redacteur der E a t a n s w il 1-0 az e 11 e

bijzondere belangstelling gaande; niet waar mijhheor?quot;

„Ik geloof van ja, antwoorddf\' Pickwick. „Ik hel» alle reden om te denken,quot; hernam Pott, met een blik op Pc-rker, als riep hij dc/.en tot getuige, \' dat „mijn artikel van verleden zaterdag daartoe vrij wat heeft bijgedragen,quot;

..Ik t wijfel er niet aan,quot; zeide de kleine rechtsgeleerde,

„De drukpers is een a.1 vermogend werktuig, mijnheerI zeide Pott.

Pickwick verklaarde, dat hij doze meoningzijn bijval schonk,

-Maar ik geloof, mijnheer 1 vervolgde Pott.quot;

in ile war .scheen te raken, kwam Pickwick hora te hulp, \'Ti zoido: _nVoorzeker, mijnlv-nr!quot; voorzeker.quot;

„Kn laat mij ti mogen vragen, mijnheer,quot; hernam Pott, „als eon geheel onpartijdig persoon: hoe beschouwt men in Londen mijn strijd tegen den Independent?quot;

„ Met i:le grootste belanstelling, zonder twijfel,quot; viel Pickwick hierop in, met een schalkscheu blik, die /.oker geheel toevallig was,

., Die strijd,quot; vervolgde Pott, „zal worden voortgezet, zoolang- ik mijne gezondheid en krachten en het nederige talent, dat ik mij vlei te bezit■ ten, behouden mag. Ik zal niet rusten mijnheer.

al uing ook alles ten onderste boven, voordat ik mijn voet den Independent op den nek heb gezet. Ik zal geheel Engeland toonen, mijnheer, dat het volk zich op mij kan verlaten, dat ik het niet verzaak, en, wat iT ook gebeure. mijn vaderland in nood en dood getrouw bUif.quot;

Uwe denkwijze is zeer edel, mijnheer!quot; zeide Pickwick, en drukt,e do hand van den heldhaf-tigen Pott.

„Ik zie, dat: gij een man van verstand en smaak zijt, mijnheer! hernam Pott. „Het is mij een streelend genoegen, dat ik met zulk een man kennis hebt gemaakt.quot;

„En ik.quot; antwoordde Pickwick, „reken mij ten hoogste vereerd door uwe gunstige meening. Wrgnn mij. mijnheer, u met mijne reisgenooten bekend te maken, de andere cörrespondeerende leden Ier club. waarvan ik mij den stichter mag : noemen.quot;

..Zeer gaarue.quot; zcidr- pott.

Pickwick verwijderde zich, en kwam met zijne ^: drie vrienden terug, wel ke hij niet alllt;- behoorlijke plechtigheid aan den redacteur de Eatans-^; wil i (iazer te vooistélde.

„Maar, Pott,quot; /■ ide Perker eindelijk, „waar zullen onze vrienden nu blijven ?quot;

„Wij zullen hier wel* kunnen logeeren, denk ik,quot; zeide Pickwkk,

„Er is ueen bed meer over geen enkel.quot;

„Daar valt mij iets in,quot; zeide Pott, „waar-; mede onze vrii-ndeu misschien t\'iielpen zijn, In de 1\'ai.vw hebben zij nog twee bedden; en wat mijne vrouw betreft, ik durf zeggen, dat zij mijn heer Pickwick en oen zijner vrienden met het greotsie genoegen zal logeeren, indien, de twee andere he ren zich in t den knecht, zoo goed het gaan wil, in de Pauw willen behelpen,quot;

Nadat Pott verscheidene malen op dit voorstel had aangedrongen, en Pickwick even zoovele malen had verklaard, dat hij er niet ,ian denken kon om de beminnelijke mevrouw Pott den minsten overlast a an te doen begon men te begrijpen dat e!\' gi\'ene andere schikking :::egi |jjk i was Men ging derhalve tot dez.quot; over; eh nadat zij te zarnen in het Wapen van Eat a ns-w i II het middagmaal haddeti gebruikt, nanten I de vrienden afscheid van elkander, Tupman en stockwail begavi. u zich naar de pan w: en Pickwick en Winkle gingen met Pott naar huis, nadat zij hadden afgesproken, dat zij den volgenden morgen weder in het Wapen van E a tans will zouden hijeenkorpén, om met de processie van de Honour.! b I lt; Samuel sinnikev naar de plaats te trekken, waar de verkiezing zou gehouden worden.

Het huisgezin van Pot^bestond-\'lechtsuif twee personen, hij zelf on zijne vemw Alle mannen . wier \'\'Mi! gêné hen tot e.-ne trotsche hoogte in de wereld heeft verheven, hebben doorgaans e.-nquot; kleine zwakh- i l. welke door liet e.mtra.st, dat zij met hunn- gewone gedragslijn vormt, des

te sterker in betoog valt. Indien Pott eene zwakheid had, bestond zü daarin, dat hij zich een weinig al te geduldig aan de eenigszins eigenzinnige opperheerschappij zijner vrouw onderwierp, Wij zouden echter niet wel doen, wanneer wij aan deze omstandigheid eenig bijzonder gewicht hechtten, daar mevrouw Pott bij deze gelegenheid al hare lieftalligheid ten toon spreidde om de twee heetvn te ontvangen. Zij beantwoordde Pickwick\'s vaderlijken handdruk met betooverende vriendelijkheid, en Winkle\'s zwierige buiging met innemende bevalligheid.

Wij moeten n duizendmaal om verschooning verzoeken, mevrouw,quot; zeide Pickwick, „dat wij u zoo overvallen.quot;

„Spreek er niet van, wat ik u bidden mag!quot; i zeide mevrouw Pott zeer levendig. „Ik verzeker u, dat het een feest, voor mij is, als ik een nieuw gezicht zi \'; daar ik dag aan dag in dit vervelende huis zit, waar ik niemand te zien krijg.quot;

„Niemand, vrouwtjelief?quot; zeide Pott schalk- ! ach tig.

„Niémand dan u,quot; antwoordde mevrouw Pott , vinnig.

..(lij begrijpt, mijnheer Pickwick,quot; zeidlt; Pott, om de kracht zijner vrouw te verklaren, „dat j wi.j ons •.•enigermate vele genoegens moeten out- . zeggen, welk* wij anders zouden kunnen genie- | ten. Mijn stand als redacteur van deEatans- i wil 1lt; ■ aze tte, hei. aanzien dat dit blad heeft verworven, mijn gedurig worstelen in de draai- j kolk der staatkundige . . . .quot;

„Luister eens Pott Iquot; viel zijne vrouw hein in de rede.

„Wel vrouwtje?quot; zeide de redacteur.

..Ik had liever, dat gij over iets anders gingt spreken, waarin de heereu redelijkerwijze eenig | belang konden stollen.quot;

„Maar hartjelief.quot; zeide Pott zeer nederig, ,,mijnheer Pickwick sb It, hierin belang.quot;

„ik wén^ch erhemgelukmee,quot;Z\' ideim-vrouw Pott met nadruk. , Ik voor mij sterf haasl van verveling bij uwe staatkunde en uw geharrewar ni\'\'i den I n de p e n d n t en al die gekheid. Het verwondert mij waarlijk, dat gij met uwe zotheid zoo te koop loopt, \'

„Maar vrouwtje,,,,quot; begon Pott.

„Och, zwijg maarlquot; hernam zijne vrouw. Speelt gij • cart• . mijnheer?quot;

„He: / il mij zeer aangenaam zijn het van u te |e. ren.quot; antwoordde Winkle.

„ Kom, zet, dan dit tafeltje in den hoek, opdat wij niets meer van die ikeligestaatkundehooren.quot;

„.lane!quot; zeidi Pott tegen de mei\'1, die liet licht idnuenbracht, „ga eens naar het kantoor, en haal mij het pak lt;; aze t. te van achtienhonderd acht • n twintig. Ik zal,quot; vervolgde de redacteur, zich tot: Pickwirk koerende. „Ik zal u eenseenige artikels voorlezen, die ik dat jaar heb geplaatst, toen de Bruinen een nieuwen tolbaas bij het.

tolhek luw wilden aanstellen. Ik geloof, dat ze u wel zullen bevallen.

Ik ben er zeor benieuwd naar,quot; zeide 1\'ichwiek. iïet pak werd gebracht, en de redacteur zette zich neder met Pickwick aan zijne zijde.

Wij hebben in het zakboekje van Pickwick tevergeefs gezocht naar eeneinhoudsopgave van deze uitmuntende artikels. Wij hebben alle reden om te gelooven, dat de kracht en levendigheid van den stijl hem in verrukking brachten, vooral daar Winkle de omstandigheid heeft aangetee-kend, dat zijn geëerde voorganger het grootsti\' gedeelte van den tijd met gesloten oogen zat te luisteren.

Het bericht, dat het avondmaal gereed was. deed de kaarten en de JSatans will-Gazette nederleggen. Mevrouw Pott was zeer opgeruimd en in tie beste luim. Winkle had haar reeds zoer gunstig voor zich ingenomen, en zij aarzelde niet hem in vertrouwen ti^j zeggen, dat zy Pickwick een zeer lief oud man vond. Het wax laat in den nacht — lang nadat Tupman en Stokwall in een afgelegen vertrekje van de Pauw in Slaap waren gevallen toen de twee vrienden zich ter rust begaven. Winkle sluimerde spoedig in, maar zijne ziel bleef wakker; en lang na dat de slaap zijne oogen had geloken, zweefde nog het gelaat van mevrouw Pott in den droom voor zijne verbeelding.

Hoe romanesk zijne droomen ook wezen mochten, was echter hel rumoer, dat in den vroegen morgen een aanvang nam, meer dan voldoende om alle andere gedachti-n uit zijnr hersenen te verdrijven, behalve die aan de thans met rasse he schreden naderende verkiezing.

Het geroffel van trommen, het schateren van trompetten, het geschreeuw van mannen en jongens en het trappelen van paarden weergalmde zoodra de dageraad aanbrak, door de woc-ligv straten, terwijl nu en dan een klein gevecht tusschen de voorposten der twee part ijen aan her tooneel eene aangename afwisseling bijzette.

..Wel, Sam!quot; zeide Pickwick, toen zijn knecht binnentrad; „alles in do weer vandaag, nietwaar?\'\'

„Dat zou ik denken, mijnheer!quot;antwoordde ■Sam. ..Er staat zulk een hoop volk voor het Wapen van Eatans wil), dat rnen er bijna niet door kan komen, en allen zijn reedn sehoi\' van het schreeuwen.quot;

..\'/Ai schijnen dus y,i-or veel enthusiasmus tlt; bezitten,quot; merkte Pickwick aan.

„(iruwelijk veel,quot; zei le .Sam. „Ik heb in mi,ju geheele leven nog nooit zoo zien eten en drinken. Het verwondert mij, dat zij er niet van barsten.quot;

„Dat ligt aan de verkeerde mildheid van de fatsoenlijke piirger» hier,quot; zeide Pickwick.

„Zeer waarschijnlijk,quot; hernam Sam droog...-.

..Hel schijnen fri-ssche, hartige kerels te zijn,quot; zeide Pickwick, terwijl hij uit het venster zag.

„Prisch zijn ze zeker,quot;antwoordde Sarn. .,Ik

en de twee knechts uit do Pa n w hebben al d( kiezers, die daar gisteravond gegeten hebben, ¹ onder de pomp afgespoeld.quot;

„De kiezers afgespoeld!quot; riep Pickwick nit. I

..Ja wel!quot; hernam de bediende. „Zij waren allen in slaap gevallen waar zij zaten; en wij I hebben hen van morgen één voorc-én opgenomen I en onder do pomp gehouden: zoodat zij nu frisch en wakker zijn. Het Comité gaf voordat karre-weitje een shilling het stuk.

..Is het mogelijk!quot; riep Pickwick vol verbazing uit.

- Wel, mijnheer!quot; zeide Sarn, „waar komi gij vandaan, dat gij daarvan zoo verbaasd staat te i kijken! dat is nog niemendal.quot;

„Niemendal?quot; herhaalde Pickwick.

, Wel neen,quot; herhaalde zijn bediende. „Bij de laatste verkiezing hier heeft een dei\'partijen Ie i : butfetmeisje inliet Wapen van Eatanswill omgekocht, om s avonds vóór den laatsten dag - veertien kiezers, die daar \'logeerden ¹ n hunne stem nog niet. hadden laten opschrijven, een beetje siaapgoed ill hunne punch te geven, Eu ■ waarachtig zij bleven slapt n. totdat de verkiezing al uren lang achter den rug was. Hunne partij wilde nog wat met hen probeeren, en bracht een van de veertien op een kruiwagen naar hetstem-huis. maar hij was niet wakkerte krijgen, en zi.i wilden hem niet opschrijven. Er zat dus niets anders op, dan hem weer weg te kruii-n en in zijn bed te leggen,quot;

„Zonderlinge praktijken,quot; zeide Pickwick li df bij zich zeiven en halt tegen Sara.

„ Niet half zoo zonderling mijnheer,quot; her na ai sani, „als iets, dat mijn eigen vader eens, tegen den tijd van eene verkiezing, hier in de stad, gebeurd is,quot;

j „Wat was dat dan?quot; vroeg Pickwick.

„Wel, zi idi-\' Sa 111, „hij reed toen op een dili- : g\'-nce tusschen hier en Londen; en toen d* tijd van de verkiquot;zin^ aankwam, huurde 1 en der . partijen de diligent\'! at\', om cone vracht kiezers van Eomlen te halen. Des jivonds voordat hij hen zou gaan iiaion, laat het (\'omité van (!lt; andere partij hem stilletjes roepen. Wat zou hij doen? Hij gaat. wordt binnen gelaten eene groote kamer eon boel heeren een oop boeken, papieren, en al dat tuig. „1 la, Weller,quot; zegt een oud hoor, die in den leuningstoel zat. „igt;1 ij dat ik u zie. Hot- vaart gij, vriend?quot;

„Heel wol; dankje, mijnheer!quot; zogt tnijn vadia-, |)c- heeren ook wel?quot; „Dankje vriend!\'\'zegt ■ de oude heer „(la zitten, Weller,quot; .Mijn vader ging zit ten, en toen bleven hij en^jo oude hoor in ■ den leuningstoel elkander een poosje aankijken.

„Herkentgij mij niet?quot; ze-t de oude heer. „Dat kan ik juist niet zeggen,quot; zegt mijn vader.

.Ik ken u toch wel,quot; zogt hij; „ikhebual gekend, toen gij nogioo\'n kleine jongen waart.quot;

„Ik ken ti toch niet,quot; zeu^rt mijn \\ ader. „Dat is raar,quot; zegt de oude heer. „Ik geloof, dat

IN DH

will. Ieder spreker besloot met de verzekering, dat hij in zijne ziel overtuigd was, dat niemand i anders dan hij zou gekozen worden.

Do handen werden opgestoken : en de M a y o r verklaarde, dat de Honourable Samuel Slurakey van Slumkey-Hall door de meer-dorheid verkozen was. i-\'i/.kin kwam tegen dgt;f.e [ beslissing op, en eischte dat er oene stemlijst zou wordenopgemaakt, waartoe dan ook besloten werd. Daarop betuigde een der aanwezige re-i geeringsleden den Mayor uit naam der vergadering. zijn dank voor de bekwaamheid, waar-| mede hij de werkzaamheden had bestuurd; voor welke dankbetuiging de Mayor wederom zeer ne-! derig zijn dank betuigde, zonder er van te gewagen, dat de vergadering zich niet het minste aan ! hem en zijn bestuur had gelieven te storen.

Zoo lang het stemmenopsdirijven duurde, ver-^! keerde de stad in eene koortsachtige spanning. 1 Alle beroepen werden op de onbaatzuchtigste | en vriendsehappelijkste manier uitgeoefend. In alle herbergen waren allerlei geestrijke dranken ^! omniet te bekomen, en in alle straten reden wagens op en neer, ten dienste van die stem-^; gerechtigden, die plotseling door eene duizeling werden overvallen — eene epedemie, welke in : die dagen op eene ontzettende wijze onder de kiezers heerschte,, en waardoor zij dikwijls be-[ .vusteloos op de stoepen bleven liggen. Een klein hoopje kiezers wachtte tot den laatsten dag, voordat zij hunne stemmen lieten opschrijven. Het waren nadenkende, nauwkeurig berekenende j mannen, die nog niet door de bewijsvoeringen van eene der beide partijen overtuigd waren, | hoewel zij verarbeidene malen met beide hadden onderhandeld. Een uur vnór het sluiten van de ; stemlijst, verzocht Perker de eer te mogen hebben, om deze verstandige, edele vaderlands-^; bevende mannen nog eens afzonderlijk te spre ken. Zijn verzoek werd ingewilligd. Zijne bewijsvoeringen waren kort, maar bondig. De kiezers gingeil en corps om hunne steramen te laten opschrijven: en kort daarop hoorde | men, dat de Honourable Samuel Slumkey van s 1 u m k e y-H a 11 door de meerderheid gekozen was.

V.

BHVArn-::;i;E-\'hf.nk kobtk Bigt;ciii!i.ivixlt;i v.\\.\\

BET OKZELSCB Al\', VKIiO ADEKD I ,\\ DE PACW,quot; EN KKNK VERTiOT.I.INO VAN DEN M A N D E1, S K K : Z11 i E1!.

Na het beschouwen van den strijd en de woelingen op staatkundig gebied is het aang\'--iiaam terug te keeren tot de vreedzame r ist van bet huisi ljjke leven. Hoewel Pickwick v er kelyk geen der beide partijen ijverig aanhina-, •

PAUW. 79

was hij toch door de geestdrift van Pott genoeg aangevuurd om zijn geheelen tijd en zijne geheele opmerkzaamheid te wijden aan de handelingen, waarvan liet laatste hoofdstuk eene beschrijving geeft, getrokken uit zijne eigene aanteekcningen. Terwijl hij aldus bezig was, zat Winkle ook niet stil, daar hij al zijn tijd doorbracht met aangename wandelingen en korte landelijke uitstapjes met Mevrouw Pott, die nooit naliet, wanneer zich eene gelegenheid aanbood, eenige ontheffing te zoeken van de vervelende eentonigheid, waarover zij voortdurend klaagde Daar die twee heeren dus geheel thuis waren bij den Redacteur, zagen zich Tupman en Stock wall grootendeels aan hun eigen lot overgelaten. Daar zij slechts weinig belang stelden in openbare zaken, brachten zij hun tijd hoofdzakelijk door met de vermaken, die de Pauw opleverde en die zich bepaalden tot een Amerikaansch billard op de eerste verdieping en eene kegelbaan achter op do binnenplaats. In de kennis en de fijnheden dezer beide spelen, die veel minder voor de hand liggen, dan gewone menschen yerondersiejlen, werden zij langzamerhand ingewijd door quot;Weller, die in zulke spelen een eerste meester was. Zoo konden zij. niettegenstaande zij grootendeels beroofd waren van de gezelligheid en het voordeel van Pickwick\'s gezelschap, toch hun tijd zoek brengen en maken, dat zij zich niet verveelden,

\'s Avonds echter had de Pauw aanlokkelijkheden, die de twee vrienden in staat stelden zelfs de uitnoodigingen te weerstaan van den begaafden, hoewel prozaisc.heu Pott. Alsdan was de gelag-kamer gevuld met een ge-zelligen kring van lieden wier karakters en manieren Tupman met genoegen opmerkte; wier gezegden en handelingen Htockwall gewoon was op te teekenen.

De meeste menschen weten, wat voor-plaatsen gelag-kamers gewoonlijk zijn. Die van de l\'auw verscbilde niet aanmerkelijk van de meeste dier vertrekken; dat wil zeggen, het was eene groote ongezellige kamer, waarvan de meubels hun besten tijd gehad hadden, met eene groote tafel in het midden en verschillende kleinere in de hoeken; eene ruime sortee-rinu^r stoelen van verschillende gedaante, en een oud Smyrnaasch tapijt, dat met de kamer vergeleken bijna even groot was als een dames-zakdoek met betrekking tot den vloer van een wachthuisje. De muren waren versierd meteen paar grooh kaarten; en verscheidene afgedra gen mme overjassen met verfrommelde kragen, hingen aan een langen kapstok in een hoek. De se,boorsteen mantel was versierd met een houten inktkoker, bevattende een stukje van eene pen en een halven ouwel, een reisgids en een adresboek, eene geschiedenis van het graafschap en het stoffelijk overschot van eene

f\'iivl in eon u\'!az\'\'n doodkist. De lucht was tceu-ri. van den tabaksrook, wiens wolken (.\'en tamelijk vuile tint hadden medegedeeld aan de geheele kamer en voótal aan de stofferige roode gordijnen voor dquot; vensters. Op het buffet lagen of stonden eene menigte verschillende artikelen dooreen, waarvan \' enige sterk aangeslagen olie- en azijnfleschjes, - en paar koet-siersbokken. twee of drie zweepen een gelijk g\'-tal reisdekens, een blaadje nier messen en vorken en de mostaard het meest in het oog vielen.

Hier /.aten Tupman en s ockwall \'savonds 1 na het eindt- der verkiezing met verscheidene j andere tijdelijk-} huisgenooten, te rookénente drinken.

.Komaan! heersrii.ippen,quot; zeide een dik gezond persoon van ongeveer veertig Jaar, met slechts ■ .\'-li oog een zeer zwart oog, dat schitterde niet e.\'ne se hel r .sche uitdrukking van scherts --n goede luim ; .op onze eigen edele persoontjes, heerschappen. Dien toast stel ik altijd Het uvzelschap v .or en drink zelf op Marv. Is niet Maryquot;\'

„(ia weg. \' ilendeling.quot; zei het dienstmeisje, t .ch klaarblijkelijk niet weinig gestreeld door he compliment.

..\'ia ni\'-t heen. .Mary.^-\' Z\'-i de zwart-.o^iae ma .1.

.Laat me met rust,onbeschaamde vent,quot;zeide jonge dame.

..Wach; ma r. \' Z\'-i de ■ - iio-.g;g. rnan, het melsie achterna roepend.-, terwijl zij de kamer uitging; ik zal er strak zelfs eens uitkomen, Marv. Houd je maar góed, mijn waarde.quot; .\\u v-.ll.rachi hij de niet /.eer moeilijke handeling van te knip .gen tot het gezelschap met zijn eenigen kijker tol het onuitsprekelijke genoegen van e.-n bejaard persoontje met een vuil gezicht en ..-en iarden pi, p.

.Gekke sidieps.3ls, die vrouwen,quot;zei d- rnan niet het vuile gezicht na - ene pauze.

„Dat is maar al te waar,quot; zei een man met een\'- vuurroode kleur achter zijn sigaar.

Na -lit w.-iiiigj-- philosophe.-ren ontstond er

weder ei-ne paUZe.

„Toch ziiii i.-r gekkere dingen dan vrouwen in de wereld, bed--nk dat wel,quot; zei de man met het zwart.- oog, terwijl hij eene lange («ondsche pijp me: .-en zeer grooten kop stopte.

„Zijt ge getrouwd?quot; vroeg de man met het vuile gezicht.

..Daar kan ik geen ja op Z\'-gg\'-n.quot;

Dat dacht ik wel.quot; Hier werd de man mot het vuile gezicht uitgelaten van vroolijkheid over zijn.- eigen woorden, terwijl een man met - en- zoetsappige stom en zachtzinnig gelaat, di. altijd gaarne met iedereen overeenstemde, in die vroolijkheid deelde.

..Op de kep.-r b\'-scliouwd. zijn de vrouwen een groote steun en groot gemak in ons leven, heeren,quot; zei de dweepzieke Stockwall.

..Dat zijn zij,quot; zei de zachtzinnige man.

,. Wanneer zij goed geluimd zijn,quot; viel de man met het vuile gezicht in.

„Dat is ook zeer waar,quot; zei de zachtzinnige.

,Ik verwerp die beperking,quot; zei Stockwall ! wiens gedachten zich snel op Emily Wardle richtten. ..Ik verwerp ze met verachting — met verontwaardiging. Toon mij den man, die iets heeft in te brengen tegen de vrouwen, in hunne i hoed migheid als vrouwen, en ik verklaar stoutmoedig. dat hij gc-n man is.^-\' Zoo zeggende, nam Stockwall zijne sigaar uit den mond en sloeg hard met de vuist op de tafel.

..Dat is eene flinke en gezónde redeneering,quot; zei de zachtzinnige man.

..Die eene stelling bevat, waarvan ik de waarheid ontken,quot; zei die met het\' vuile gezicht.

-Kb er is voorzeker ook veel waars in hetgeen gij opmerkt,quot; zei de zachtzinnige heer.

Op üwe g.-zondheid, mijn lieer,quot; zei de reiziger niet hot eene oog, terwijl hij Stockwall goedkeurend toeknikte. Stock wall bean tw-.ordde het compliment.

..Ik hoor altijd gaarne eene goede redenee-ring. ging de reiziger voort, .,eenescherpzinnlge, zooals deze; het is zeer leerrijk: Maar deze kleine redetwist over vrouwen deed mij denken aan een verhaal, dat ik een ouden oom heb hoeren vertellen en daarom zeide ik zoo even da,i men soms gekker-- dingen kan aantreffen dan vrouwen.quot;

.Dat verhaal zou ik wel eens willen hooronquot; ziquot; de roode man met de sigaar.

Zoo?^- was het eenige antwoord van den reiziger, die voortging met hevige trekken te roeken.

.Ik ook,^-\' zei Tupman, die voor het eerst | sprak. Hij was altijd begeerig zijn voorraad ervaring te vermeerderen.

„tiij ook? Welnu, dan zal ik het vertellen. Neen, ik doe li- t niet. Ik weet, dat gij het niet gelooven zondt,quot; zei de man met het schelms.-he oog, terwijl hij aan dat zintuig eene schelm--\'■hef uitdrukking gaf dan ooit.

..Wanneer gij zegt dat hef. waar is, zal ik hei natuurlijk gelooven,quot; zei Tupman.

jioed. onder die voorwaarde zal ik het vertellen,quot; antwoordde d- reiziger. „Hebt gij ooit gehoord van het groote handelshuis van Bilson en slum ? Maar dat komt er ook niet op aan, omdat zij al lang hunne zaak aan kant gedaan hebben H\'-t is tachtig jaren geleden, sedert \' de gebeurtenis plaats had met oen reiziger voor j dat huis. maar hij was een vertrouwd vriend van mijn oom; en mijn oom vertelde het voor- ; val aan mij. Hel. is eene rare naam: maarhij placht het te noemen:

Het Verhaal van den Reiziger en het ongeveer op deze wijze te vertellen:

Op een winteravond, omstreeks vijf uur. juist toen het donker begon te worden, had men een man in eene sjcrs kunnen zien, zijn at\'geiuat pnard aandrijvende, op den weg, die over Marl-borough Downs naar Bristol leidt. Ik zeg, dat men hem had kunnen zien en twijfel niet, dat men hem gezien had, indien iemand, een blinde uitgezonderd, toevallig langs dien weg gekomen was; maar lier. weer was zoo slecht en de avond zoo koud en nat. dat alleen liet water uit was, en onze reiziger vrij eenzaam en treu-81

niemand er iets van; en zoo gingen Tom Smart en zijne bruingele sjees met de roode wielen en de koppige, snelloopende merrie samen voort, terwijl zij het geheim voor zich hielden en niemand er een zier van te weten kwam.

Mr zijn verscheidene aangenamer plaatsen dan Marlborciigh Downs, wanneer het hard waait: zelts in deze akelige wereld; en wanneer gij bovendien oen somberen winteravond uitkiest, een doorwiekten, modderigen .weg en een kletterenden regen er bij hebt en in eigen pèr-

neer Ikm-ot-oe .... hij zich wser huilond en fluitend in de verte tiooren deed, nüschend over de heuveltoppi 11 naderde, langs de vlakte streek en aun gi-raas en kracht toenam, totdat li\\j met een t\'orsclien stoot tegen man en paard aanwoei, hun den scherpen regen in deooren dreid\' en merg rn been met zijn konden adem doordrong; om eindelijk met .-•en oorverdopvend treraaa tot op verren, verren afstand langs hen lieen ti gieren, alsot hij hunne /.wakheid bespotte en zegevierde in het bewustzijn zijner eigen macht en sterkte.

De kastan.jfbruine merrie plaste voort door dik en dun, met hangende ooren, nu en d in haar kop omhoog werpende, als om haar niis-noegen uit t- drukken over dit zeeronheusch gedrag der elementen, maar niettemin den pas êr _i.icd inhoudende, totdat een windvlaair, heviger dan een te voren haar plotseling stilstaan en haar pooten stevig op den grond deed zetten, om te verhinder--n dat zij omverw-jei. Het was bijzonder goed van haar, dat zij dit deed want indien zij omg- waaid was. zoud-n zij en Tom smart zekerlijk zijn voortgerold, totdat zii het eindje der w- reld hadden bereikt ol de wind bedaard was, zoo licht was de kribbige merrie, zoo licht was de sjees •■n zulk een klein newicht had Tom smart; en in beide m»«vallen is het waarschijnlijk, dat noch de kribbig-\' merrie noch de bruingele sjees met ,1.« ronde wielen, noch Tom Smart ooit weer g.-schikt voor den dienst waren «reweest.

„Wel, wel. de duivel hale me,quot; zei Tom smart -die soms een leelijke manier van vloeken hadt, ..de duivel hale m-. als dit ni- t plei-zierig is waai maar op\'.quot;

Oi; zult mij zeer waarschijnlijk vragen, waar-« m Tom Smart, die al genoeg doorgewaaid was. den wensch uitte, nog eens dezelfde han-dvlinit te ondergaan. Dat kan ik niet zeggen; al wat ik weet is. dat Tom smart het deed, of •«■n minste, dat hij altijd mijn oom vertelde, dat hij het deed, »11 dat komt juist op hetzelfde ii\'-er.

„Waai maar op.quot; zei Tom Smart; en de men;-« hinniktquot;, alsof zij juist van dezelfde

; meening vvas. ,,

Mo-l gehouden, oudje,quot; zei Tom, terwijl hij , 1, nK«M^-ie \'-p den hals klopte met het eind v«ii zijne /.we Woon te reizen op zulk een avond iis dezen is niet te doen; wij zullen onzen intrek rn-men in het eerste huis, waar wij aank-e men, «n dus hoe -;■ e 1.«r -e gaat, hoe eerder het -\'• laan is. H« i)a, ou-li-\'. zachtjes, zacht

of -ie k\' pp;-\'\' m- rrie voldoende bekend was nu \' den klank van Toms stem om zijn- he-d-e dng begt.ipen, dan wel, ot zij het k-)ude! vond, wanB\'-i zij stilstond dan wanneer zij voortliep kan ik\'natuurlijk niet zeggen. We; kan ik zeggen, dat T-un nauwelijks uitgesproken had, of zij spitste de ooren en schoot vooruit met eene snelheid, die de sjees deed rammelen, dat gij gemeend zoudt he/bben, dat alle mode spaken over het veen van Marlborough Downs zouden zyn gevlogen; en zelfs Tom, een goed ; postiljon als hij was, kon haar met tot staan brengen of den pas doen inhouden, to.dat zij vanzelf stilhield voor een-- herberg aan den rechterkant van don weg, ongeveer drie minuten van het einde der Downs,

Torn wierp een luuistiiren Mik op het bovcusto gedeelte van het huis, terwijl hü den stalknecht de teugels toewierp en de zweep in den bok stak. Het was een vreemd oud gebouw, gemaakt van planken, doorschoten met dwarsbalken, met spitse ver vooruitstekende v enstei s,

een-\' lage deur met een donker voorportaal .

een paar hooge in het huis afdalend-¹ tiap- j pt«n in plaats van het half dozijn hedendaag-sche. lage, naar het hui- opklimmende. Toch zag de herberg er gezellig uit, want er stond een sterk, vroolijk\'licht voor het venster dei-gelagkamer. dat een helderen straal over den wegquot; zond en zelfs de heg aan den overkant verlichtte; ook scheen er een rood flikkerend licht door e- n ander venster nu eens nauw merkbaar, dan weer sterk schitterende door de opeugesehoven gordijnen, hetge- n-leed denken aan een vroolijk vuur van binnen. Terwijl Tom

deze kleine kente-kenen opmerkte met het oog

van een ervaren reiziger, steeg hij af met zooveel vlugheid, als zijne halfbevroren ledematen toelieten, en ging het huis binnen,

In minder dan vijf minuten had Tom zi-Ti verscholen in het vertrek tegenover de gelagkamer dezelfde kamer, waar hij meende, dat het vuur brandde - voor een flink, degelijk knappend vuur, terende op iets minder dan een schepel kolen, --n hout genoeg om er een halt dozijn fatsoenlijk\'\' kruisbessenstruiken van te maken, opgestapeld tot halverwege den schoor-st- eu en knappend en knetterend met een geluid. dat reeds elk redelijk mensch tot in zijn binnenste zou hebben verwarmd. Dit was gezellig, maar nog niet alles, want een knap ge-kleed meisje met heldere oogen en sierlijke enkels, lei een zeer helder, wit laken op de tafel; \'en terwijl Toni met zijne gepantoffelde voeten op het haardscherm -n zijn rug naaide geopende deur zat, zag hij in don spiegel boven den schoorsteenmantel een bekooilijk vergezicht van d- gelagkamer, met heerlijke rijen groene llesschen met gouden etiketten, in gezelschap van llesschen ingemaakt goed en gekonfi jte vruchten, kazen, gekookte hammen en stukken rundvl-es-th, zoo aanlokkelijk en he- ilijk mogelijk op schappen gerangschikt. Nu. dat was ook gezellig, maar zelfs dat vvas nog niet alles: want in de gelagkamer zat voorliet helderste vuurtje en aan le t keurigste tal- it.:e.

dat men bedenken kan eene opgeruimde we-

cl uwe van ongeveer achtenveertig jaar thee te drinken. Zij liad oen even gezellig uiterlijk als de gt lugkainer en was klaarblijkelijk de vrouw des huizes en de eigenares van al die heerlijke bezittingen. Er was slechts l óne schaduwzijde aan de schoonheid van het geheele tafereel; een lange man — een zeer lange man — met i-ene bruine jas en glimmende opengewerkte knoopen, zwarte.bakkebaarden en golvend zwart haar, die aan de thee zat met de weduwe en, zooais men gemakkelijk kon opmerken, mooi op weg was haar over te halen niet langer weduwe te blijven, maar aan hem het voorrecht te verlecnen in die gelagkamer te mogen zitten gedurende de overige dagen zijns levens.

Tom Smart was geenszins wrevelig of afgunstig van aard, maar de man met de bruine I Jas en de glimmende opengewerkte knoopen wekte op eerie of andere manier de kwaadaar-| digheid op, die Tom in zijn gestel had, en maakte, dat hij zich zeer verontwaardigd ge-voelde; te meer, daar hij nu en dan van zijne plaats voor den spiegel zekere teedere vertrou-weiykheden kon opmerken tusschen den langen man en de weduwe, hetgeen duidelijk genoeg aanwees, dat hij even hoog in haar gunst stond I als hij lang was. Tom hield van heete punch ik durf zeggen hij hield er zeer veel van — en nadat hij gezorgd had, dat de kribbige merrie goed voer en goed strooisel had, en hij het lekkere, heete maaltje, dat de weduwe eigenhandig voor hem luid klaargemaakt, tot het laatste stukje toe had opgegeten, bestelde hij er \' \'quot;iis een glas van bij wijze van proef. Nu.\'indien er op het gebied van huiselijke kunst iets was, dat de weduwe beter kou klaarmaken dan ; gt;\'quot;en ander, dan was het punch; en het eerste glas smaakte Tom zoo bijzonder lekker, dat hij\' zoo spoedig mogelijk een tweede bestelde, ileeté punch is een goed ding, heeren — een buitengewoon goed ding in elke omstandigheid maar in die gezellige, oude kamer, voor hot knappende vuur, terwijl de wind buiten woei, totdat het gebinb\' van het oude huis hevig ■ kraakte, vond rorn ze bijzonder heei\'Ujk. Hij be-stelde nog een glas. en vervolgens nog een ik weet niet zeker, of hij daarna nog oen ¹ bestelde maar hoe meer punch hij dronk, j hoe meer hij aan den langen man dacht.

..])!■ drommel hale dien vlege! 1quot; zei Tom tot zich zeiven, „wat heeft hij in die gezellige ¹ gquot;lagkamer ti- maki-n ? Kn dan nog wel zulk } een leelijke srhurk!quot; zei Tom. ..Als de wedu- j wn lt; enigen smaak had. zou zij zeker wol een i beteren man kunnen krijgen.quot; Hierop gingen ■ I oms oogen van den spiegel boven den schoor- j s\' eenmantel naar het glas op de tafel, en daar [ hij gevoelde, dat. hij langzamerhand sentimen- | teel werd. ledigde hij hei vierde glas en be- i stelde een vijfde.

lom Smart, heeren, had altijd eene voorliefde ] gehad voor eene herberg. Het was lang zijn ideaal geweest in zijne eigen gelagkamer te \' ^staaquot; ^mot eene groene jas, eene korte broek en kaplaarzen. Hij begreep goed. wat het was, voor te zitten bij feestmalen, en had dikwijls gedacht, hoe goed hij in zijne eigen kamer de gesprekken zou kunnen leiden en wat een goed I voorbeeld hij zijnen klanten in het drinken zou geven. Al deze dingen kwamen Tom snel voor 1 den geest, terwijl hij bij het knetterende vuur heete punch zat, te drinken, en hij gevoelde zich terecht verontwaardigd, dat de lange man mooi op weg was. zulk eene uitstekende zaak te besturen, terwijl hij, Tom Smart, er even ver vandaan was als ooit, te voren. Nadat hij ^ nu bij de twee laatste glazen had overwogen, i of hij niet volkomen in zijn recht was met den langen man twist te zoeken, omdat hij heter } op toegelegd had bij de vroolijke weduwe in : de gunst te komen, kwam hij ten laatste tot het tevredenstellende besluit, dat hij een erg misdeel rampzalig mensch was en dat hij maar naar bed moest gaan.

Het knappe dienstmeisje ging Tom voor op eene breede en ouderwetsche trap, terwijl zij de hand om de kaars hield, om ze te beschut-I ten tegen den tocht, die in zulk een oüd, afgelegen gebouw ruimte genoeg zou gevonden hebben om zich te verlustigen, zonder de kaars uit te blazen; maar die ze toch uitblies én zoodoende aan Toms vijanden aanleiding gaven te beweren, dat hij. en niet de wind, de kaars had uitgeblazen en dat terwijl hij deed, alsof hij ze weer aan wilde blazen, hij het meisje kuste. Hoe het ook zij, er werd weer licht gemaakt (?n Tom werd door een doolhof van gangen en een labyrinth van kamers naar hel vertrek geleid, dat tot zijne ontvangst gereed was, waarna het meisje hem goedennacht wenschte en alleen liet.

Het was eono ruime kamer met groote kasten en lt; en bed, dat kon gediend hebben voor eene geheele kostschool, om niets te zeggen van een paar eiken linnenkasten die het goed van een klein leger hadden kunnen bevatten; maar wat l\'oms aandacht hei meest trok, was \'•en \'/onderlinge stoel met oen gi\'of uiterlijk en hoogen rug, hel vreemdsoortigste snijwerk, en een gebloemd damasten kussen, terwijl de poolen zorgvuldig in rood laken gewikkeld waren, alsof hij de Jicht in de temen had. Van eiken anderen stoel zou Tom eenvoudig gedacht hebben : „Wat eene rare stool!quot; en daarmede afgedaan, maar deze stoel had iels bijzonders, dat lom niet zeggen kon, iets zoo zonderling en zoo verschillend van alle ander.- meubels, die hij gezien had, dat het hem scheen te boeien. Hij ging bij het vuur zitten en staarde een hall uur lang naar den ouden stool, lm drommel Jiale hem; hel was zulk vreemd oud stuk, dat hij er z^ne oogen niet af houden kon.

„Wel, wel,quot; zei Tom, terwijl hij zich lang-zaain uitkleedde en den guheelen Uici naar den i ouden stoel keek, die met een geheimzinnig lt; i voorkomen bij het bed stond. „Ik heb Van mijn lt; \\ leven zulk eene rare boel nog niet gezien. Heel ; gt; raar,quot; zei Tom, die een beetje wijsgeerig was l geworden door de punch „heel raar.quot; Tom ⁵ schudde het hoofd met eene uitdrukking van diepen ernst op zijn gelaat en keek weer naar den stoel. Hij bigreep er evenwel niets\' van, | ging naar bed, dekte zich warm toe en viel in slaap.

Binnen een half uur werd Tom verschrikt wakker uit een verwarden droom van lange mannen en glazen punch, en het nerste voorwerp, dat zich aan zijne wakkere verbeelding voordeed, was de rare stoel.

„Ik wil er niet meer naar kyken,quot; zei Tom I tot zich zei ven, kneep zijne oogen toe en trachtte • zich te verbeelden, dat hij weer insliep. Maar ja wel; niets dan rare stoelen dansten voor : zijne oogen, wierpen hunne ponten in de hoogte, 1 sprongen over eikaars rug en maakten allerlei i fratsen.

„Ik zie oven graag .V-n f chten stoel als-twee of drie complete stellen valsclie,quot; zei Tom, zijn hoofd uit de dekens stekende, Daar stond de stoel, duidelijk zichtbaar bij het licht van den haard, en even uitdagend als te voren.

Tom keek er naar; en, onmiddellijk scheen de stoel ene buitengewone verandering te ondergaan. Het snijwerk in den rug nam lang zamerheid te trekken en dlt; uitdrukking aan van een oud, gerimpeld gezicht; het damasten kussen werd een ouderwetsch vest; de ronde pooten veranderden in een paar voeten, in ropde pantoffels gestoken en d\' geheele stoel zager uit als ei\'ti zeer leelijke oude man uit de vorige eeuw. met zijne handen in de zij, Tom ging n chtop in bed zitten en wreef zijne oogen om de zinsbegoijcheling te verdrijven. Maar neen; de stoel bleef •■•en leelijkr oude lieer; en wat mei r is, hij knipoogde tegen Tom Smart.

Tom was van nature een onbi-suisde, onver-schilligo vent. ■ n had bovendien vijf grouU glazen punch op; dientengevolge werd hij. hoewel in het begin e n weinig verschrik, tarm iyk verontwaardigd, toen hij den ouden heer met zulk een onbeschaamd gezicht naar hem zag lonken en loeren, Ten laatst\'- besloot hij het niet langei\' te verdragen; on daar ie t oude •-\'•-zicht nog even snel als te voren bh\' f knip oogen. Z\'-i Tom op ••en /.eer kwade toon: „Wat duivel, waarom knipoogt gij toch te-1 .ren mij .\'quot;

..lt;gt;md.r ik he: wil. Tom Smart,quot;zei di ste.-l, of ii\' oude heer, v.ooals gij hem belieft te noemen. Hij hield ech:er op met knipoogen, toen lom sprak, en be.ron te grijnzen alseenafge-leefde aap.

Jlgt;e \'.•.■■• jij mijn naam, oude kwast,?quot;

vroeg Tom, vrij onthutst, hoewel hij zich trachtte goed te houden.

„Kom, kom, Tom,quot; zei de oude heer, „zoo \' spreekt men niet tot massief mahoniehout, j Drommels, gij kondt mij niet ne t minder respect behandelen, als ik maar oplègwerk was.quot; Toen de oude heer dit zei, keek hij zoo woedend, dat Tom bang begon te worden.

„Het was mijne bedoeling niet, u met min achting te behandelen, mijnhei r,quot; zei Tom op ; een veel onderdaniger toon dan in het eerst. {

„Zoo, zoo,quot; zei de oude kwant, „dat kan wel \' zijn — dat kan wel zijn. Tom.quot;

„Mijnheer. . .quot;

„Ik weet alles van u, Tom, alles. Gij zijt zeer arm, Tom.quot;

„Dat is zeker,quot; zei Tom Smart, „maar hoe komt gi.i daaraan?quot;

„Dat komt er niet op aan,quot; zei de oude heer, „gij houdt veel te wel van punch. Tom.quot;

Tom Smart wilde juist verklaren, dat hij sinds zijn laatsten verjaardag nog geen druppel , geproefd had, maar toen zijne oogen die van den ontlen heer ontmoetten, keken die zoo onderzoekend, dat Tom bloosde en zweeg.

Torn,quot; zeide de oude heer, die weduwe is een knappe vrouw - bijzondere knappe vrouw

is niet Tom?quot; Hierop sloeg de oude zijne oogen naar boven, stak een zijner versleten beenen in de hoogte en keek zoo onhebbelijk verliefd, dat het Tom bepaald begon te wal- , gen; en dan nog wel zoo\'n oude vent!

„Ik ben haar beschermer; Tom,quot; zei de oude hoer

, \'/,oo?quot; antwoordde Tom Smart.

„Ik kende haar moeder en haar grootmoeder. /.ij hield zeer veel van mij - heeft mij dit vest gemaakt.quot;

„Werkelijk?quot; vroeg Tom.

„En deze schoenen,quot; zei de oude, terwijl hij een der roodlakensche om windsels optrok. „ maar ik spreek er niet over. Ik zou niet gaarne hebben, dat het bekend werd, dat zij zooveel van mij hield. Het zou onaangenaamheden in de familie kunnen vi-.-oorzak\' n.quot;

Toen de oude schelm dit zei, keek hij zoo verbazend verwaand, dat Tom Smart zooals hij later te kennen gaf, hem zonder zelfverwijt had kunnen ranselen.

.Ik ben in mijn tijd oen groote lieveling der vrouwen geweest, Tom,quot; zei de losbandige oude zwierbol; „honderden knappe vrouwen heb ben uren lang op mijn schoot gezeten. Wat denkt gij daarvan, hondsvot?quot; De oude heer wilde juist nog eenige heldenfeiten uit zijne ieugd opnoemen, toen iiij zoo hevig begon te kraklt; n. dat hij niet kon voortgaan.

„Dat is uw v rdiendeloon,oudejongen,quot;dacht Tom Smart, doch hij zei niets.

.If. zei\'Ie de oude heer, „daar heb ik tegen-i woordig veel last van. Ik begin oud te worden,

\'J\'oai. en bon bijna al inijnt) sporten kwijt. Ik heb ook ccnc ojieratie ondergaan, er moest een stukje in mijn rug gezei worden ik vond het eene zware proef, Tom.quot; „Dat geloof ik graag, mijnheer,quot; zeideTom. ..Maar, zei de oude heer, „dat is de quaeatie I niet I om. Ik wil hebben, dat gij de weduwe trouwt.quot;

,.Ik mijnheer?quot;

..Gij.quot;

„God zegene uw.\' eerwaarde lokken,quot;zei Tom, (de oude lieer had nog .\'enige verspreide paar-| denharen over) „God zegene uwe eerwaarde lokken, maar zij zou mij niet willen hebben.quot; Hier zuchtte Tom onwillekeurig, terwijl hij aan de gelagkamer dacht.

..-Niet?quot; zei de oude heer.

...Veen, n. cn, zei Tom. „er is iemand anders in het spel. Ken lange man een verduiveld lange man met zwarte bakkebaarden.quot;

,, lom, zei dé oude heer, „zij zal hem nooit krijgen.quot;

«Ni. i? zei Tom. „Als gij in de gelagkamer stondt, oude jongen, zoiult «ij anders praten.quot;

„Kom. kom, ik weet er alles van.quot; Waarvan?quot; vroeg Tom.

„Her zoenen achter de deur, en al die soort van dingen. Hierop keek de oude heer weer zoo wellustig, dat Torn erg kwaad werd. om \'in. zooals l\'ü weet, lu-.-ren, niets onaangenamer is dan een ouden vent, die beter weten tiioest, ever zulke dingen te hooren praten.

..Ik weet ei\' alles van, Tom.quot; zeide de oude héér. ..Ik heb hèt in mijn lijd dikwijls zien doen, Tom. door meer menschen, dan ik u zou willen opnoemen: maar ten slotte kwam er nooit iets van.quot;

J\'i.i moet wel vreemde dingen gezien hebben.quot; z--i Tom, met een onderzoekenden blik.

„Dat kan gezegd worden, Tom,quot; antwoordde | de oude, herhaaldtlijk knipoogende.

„Ik ben do laatste van mijne familie, Tom,quot; I zei liij met een droevigen zucht.

„^Va~ die groot?quot; vroeg Tom Smart. ■•Wn waren ne t ons twaalven, Tom; mooie, I knappe lui met rechte ruggen.quot;

Niet van ..lie misbaksels allen men leuningen, en zoo mooi gepolitoerd, dat het u goed aan uw hart zon gedaan hebben, als gij ze gezien hadt.

„Kn wat. is er van d\' andere geworden ?quot; vroeg Tom smart.

1\'e oude heer bracht zijn elleboog aan zijne oogen. terwijl hij z.eide.\'..Vorgaan. Tom vergaan. Wij hadden een zwaren dienst, en zij hadden riet allen mijn g.\'stel./.ij kregen rhen-matiek in de armen .\'ti boenen en gingen naar K\' ttkeris en atidert hospitalen; .\'.^n er van verloor door lang dienstdoen en harde behande- j eng zijn verstand; hy werd zoo krankzinnig, I

dat men hem moest verbranden. Ken verschrikkelijk ding, Tom.quot;

„üntzattend!quot; zei Tom Smart.

De oude zweeg eenigo minuten, terwijl hij klaarblijkelijk zijn gemoedsaandoeningen trachtte te onderdrukken, en zeide daarna:

„Ik dwaal echter van mijn onderwerp af, Tom. Die lange man, is een schelmachtige ge-lukzoekei. Ken oogenblik nadat hij de weduwe getrouwd had, zou hij al de meubels verkoo-pen en zich uit de voeten maken. Wat zou het gevolg zijn ? Zij zou verlaten en tot den bedelstaf gebracht zijn en ik zou in een uitdragerswinkel van koude omkomen.quot;

„Ja maar . . . .quot;

„v^ral mij niet in de rede,quot; zei de oudeheer. „Van u, Tom, heb ik een geheel ander idee; want ik wvet maar al te goed, dat, als gij eens uw anker in oene herberg hadt laten vallen, gi.i ze nooit zoudt verlaten, zoolang er nogiets te drinken was.

„Ik ben u zeer verplicht om uwe goede opinie, mijnheer,quot; zei Tom Smart.

„Daarom, hervatte de oudquot; hei tquot; op gebiedenden toon, „zult gij haar Ie bbon en h ij niet.quot;

„Wat kan hem verhinderen haar te trouwen?quot; zei Tom smart driftig.

• Deze openbaring,quot;antwoordde do oude heer: „hij is al getrouwd.quot;

„Moe kan ik dat bewijzen ?quot; zei Tom half uit bed springende.

De oude heer nam zijn arm uit de zijde en nadai hij naar tV\'iie van de eiken linnenkasten gewezen had, bracht hij hem onmiddellijk weer in zijne vorige houding.

liij denkt er niet om,quot; zei de oude heer. „dat hij in den rechterzak van eene broek in die kast een brief heeft laten zitten, die hem smeekt terug te keen u tot zijne mistroostige vrouw met; zes lel wel, Tom zes kleine kinderen.quot;

Terwijl di\' oude heer plechtig deze woorden uitte, werden zijne (rekken al flati wei en flauwer en zijne gedaanteonbepaald. Tom Smart kre.\'g een vlé s over zijne oogeu. De oude man scheen t rap -.\' wijze in den stoel over te gaan, het damasten vest op te lossen in een kussen en de roede pantod\'els in roodlakensche omwindsels te veranderen. Het licht doofde langzaam ui(, Tom Smart liet zich weer op zijne peluw vallen en sliep in.

Do morgen wekte Tom uit de dieposluim.\' ring, wa.arin hij\' verzonken was sedert het ver dwijnen van den ouden man.

Hij ging rechtop in bed zitten en trachtte zich gedurende eenige minuten tevergeefs de \' gebeiirtenisson van don vorigen avond te her-inneten. liij keek naar den stool; het was een zonderling en grof meubelstuk, dat is zekor, maar het moest eene zeer vindingrijke en h veridige verbeelding geweest zij n, die er eenigo

overeenkomst met een oud man in had kunnen ontdekken.

„Hoe gaat. het, oiuk- Jongen?quot; zei Tom. Hij was moediger over dag zooals de meeste menschen.

De stoel verroerde zich niet en sprak geen woord.

„Akelige morgen,quot; zei Tom. Maar neon; hij kon den stoel niet aan liet praten krijgen.

„Naar welke kast hebt gij gewezen? - dat 1 kunt gij mij toch wel vertellen.quot;

Geen enkel woord wilde de stoel zeggen, ! heep ii.

„In elk geval kust het niet veel moeite ze te openon,quot; zei Tom, terwijl hij met groote vastberadenhe id uit h\' d stapte. Hij ging naar eene der kasten. De sleutel stak in he\' slot; hij draaide liet om tm opende dc deur. Er lag ¹ werkelijk eene broek in de kast. Hij stak zijn -hand in een der zakken en haalde denzelfden brief voor den dag, dien de oude heer had beschreven.

„Dat is vreemd,quot; zei Tom «mart, terwijl hij eerst naar den stoel en dan naar de kast. daarna naar den brief nj weer naar den stoel keek. „Zeer vreemd,quot; zei Torn. Maar daar noch de kast, noch de brief dat vreemde kon ophelderen. daeht hij. dat het beter was zich aan te kleeden en dadelijk met den langen man af te reken en.

Tom bezag de kamers, die hij doorkwam, toen hij naar beneden ging nvt het onderzoekende oog van een huisheer; terwijl hij het niet onmogelijk vond, dat zij en haar inhoud eerlang zijn eiirendom zouden zijn. De lange man stond in de gezellige kleine gelagkamer met zijne handen op den ne.r en voelde zich blijkbaar geheel thuis. Hij grijnsde Tom gedachteloos aan. Ken toevalliir-- opmerker kon gedacht hebben, dat hij liet deed ÖRi zijne witte tanden te laten zien; maar Tom Smart dacht, dat de bewustheid van zegepraal ging : door de plaats, waar d» geest van den langen man zou gezeteld hebben, indien hij ereen gehad had, Tom lachte hem in zijn gezieht uit en ontbood de waardin.

„Goedenmorgen. juffrouw,quot; zei Tom smart, de deur dei kieine zijkamer sluitende, toen de weduwe binnen was.

„Goedenmorgen, mijnheer,quot; zei de weduwe. „Wat wilt gij voor uw ontbijt hebben, mijn heer?quot;

Tom overwoog, h\'»- hij de zaak zou aanvatten en ant woerd de daarom niet.

„Ik heb een heel mooie ham.quot; zei de wedu-gt; we en eene prachtige, gelardeerde koude kip. Zal ik /•• binnen zenden, mijnheer?quot;

Deze woorden deden Tom uit deze overdenkingen ontwaken. Zijne bewondering van de weduwe werd grooter, terwijl zij sprak.

Bezop-d schepsel! Wel voorziene leverancier!

„Wie is die mijnheer in de gelagkamer,juf-fr ouw?quot; vroeg Tom.

„Zijn naam is Jinkins, mijnheer,quot; zei de weduwe, licht blozende.

„Het is een lange man,quot; zeide Tom,

„Het is een zeer knappe man, mijnheer,quot; antwoordde zij, „en een zeer net heer.

„Zoo!quot; zei Tom.

„Hebt gij nog iots noodig mijnheervioeg de weduwe, eenigszins verlegen.

„O, ja,quot; zei Tom. „Mijne waa.\'de juffrouw, wilt ge zoo goed zijn een oogenblik plaats te nemen ?quot;

De weduwe keek zeer verbaasd, maar zij ging zitten en Tom nam dicht bij haar plaats. Ik weet niet, hoe het kwam, heeren en m derdaad placht mijn oom mij te vertellen, dat Tom ook niet wist, hoe het kwam maai do palm van Toms hand kwam terecht op den rug van die der weduwe en bleet daar, terwijl hij sprak,

„Mijne waarde juffrouw.\' zei lorn Smait hij wist altijd goed den beminnelijke te spelf n -„mijne waarde juffrouw, gij verdient₎een zeer uitmuntenden echtgenoot; werkelijk.

„Maar, mijnlieerlquot; zei de weduwe, en ieiet.ii. daar de wijze, waarop Tom het gesprek begon vrij zonderling was om niet te zeggen ontstellend, als men in aanmerking neemt, dat hij ze den vorigen avond voor het. eerst gezien ha«i. : „Maar mijnheer!quot;

..Ik heb een hekel aan vleien, mijne waarde juffrouw,quot; zei Tom Smart, „quot;ij verdient een ■ zeer voorbeeldigen man. en wie het ook zij, hij zal een lotje uit de loterij hebben.quot; Terwijl Tom dit zeide, inmzmi zijne oógenonwillekeu-, rig van het gelaat der weduwe, naar de geriete-

. lijkhoden rondom hem.

i \' De weduwe keek meer verlegen dan te^vo ¹ ren en deed oene poging om op te staan, lom drukte zachtjes haar hand, alsof hij haai tegen wilde houden en zij bleef zitten. Weduwen, heeren, zijn gewoonlijk niet gauw verlegen, zoo-: als mijn oom zei.

Ik ben n voorzeker zeer verplicht oin ue goede meening, die gij van mij hebt, zei de levenslustige waardin, halt lachend, en als ik

ooit weer trouw . . ,

„Als,quot; zei Torn Smart, terwijl hij zeer loos uit den rechterhoek van zijn linkeroog keek „Als , . ,

„Welnu,quot; zei de weduwe, ditmaal scnater-lachend. „Als ik trouw, hoop ik een even goeden man te krijgen, als gij beschrijft.

„Jinkins, hij voorbeeld,quot; zei l\'om.

„Lieve hemel, mijnheer!quot; riep de weduwe

uit. . ,

„Praat er mij niet van,quot; zei \'lom, ..ik ken

hem.quot; . , ,

„Ik ben er zeker van, dat niemand, die hem kent iets kwaads van hem weet,quot;zeide weduwe.

1 eeno hooge borst, zettende bij het geheimzinnig gelaat, waarmede Tom gesproken had.

..Hm!quot; zei Tom Smart.

De weduwe begon te denken, dat het hoog lijd was om te huilen, daarom haalde zij haar zakdoek te voorschijn en vroeg of Tom haar wilde beleedigen; oi\' hij her netjes vond een heer achter zijn rug zwart te maken ; waarom, als hij iets te zeggen had, hij her ni\' t, geluk een man, tot den man zeiven zeide. in plaats van eene arme vrouw zuo te ontstellen, en zoo meer.

„Ik zal het hem spoedig genoea\'zeggen.quot;\'zei Tom, ..maar ik wil, dat gij het V-rsi\' hoort.quot;

„Wat is het?quot; vroeg de weduwe, terwijl ze Tom strak aanzag

..Ik zal u veibaasd doen staan.quot; zeide Tom, zijne hand in den zak stekende.

„Als het is, dat hij geld noodig heeft,quot; zei de weduwe, ,dat weet ik al. eu gij behoeft u nier ongerust te maken.quot;

„Och wat, onzin, dat beteekent niets,\'quot; zei Tom ■Smart; „ik heb geld noodig. Dat is liet niet.quot;

„Lieve hemel, wat kan het zijn?quot; riep de weduwe uit.

„Wees niet bang,quot;zei Tom Smart. Hij haalde langzaam den brief voor den dag en opende hem. „Gij zult toch niet gillop?quot; zei-.yom twijfelachtig.

..\\een, nlt;-en.quot; antwoordde de weduwe; „laat mij hem zien.quot;

„Gij zult toch niet flauw vallen, of iets van dien onzin?quot; zei Tom,

„Neen, neen,quot; hernam de weduwe haastig.

„En loop niet weg om hem de kast uit te V\' gen,quot; zcj Tom, „omdat ik dat wel voor u doen zal; gij deedt beter u maar niet druk te maken,quot;

.Welnu, zi-i dlt;\' weduwe, „laat mij hein zien,quot; ..Dat. zal gebeuren,quot; antwoordde Tom Smart; en bij deze woorden gaf hij de weduwe den Uief in de hand,

Heeren, ik heb mijn oom hoeren zeggen, \'lat Tom sntart vertelde, dal het weekiageti ■Ier weduwe, toen zij de ontknooping vernam, een hart van Steen zou hebben doorboord. Ifom Was zeker zeer teergevoelig, want het ge jam nier drong door tot in het binnenste zu\'ns harten. De weduwe bewoog zich heen en weerett wrong zich de handen,

„O, die bedriegerij en laagheid der menschen!quot; zei de weduwe.

„Verschrikkelijk,mijnewaarde juffrouw; maar wees bedaard,quot; zei Torn Smart.

,-⁽i, ik kan niet bedaard blijven,quot; zei de weduwe. „ik zal nooit iemand anders vinden, van wien ik zooveel houd Iquot;

„Ja wel zeker, mijne goede ziel,quot; zei Tom. terwijl hij een vloed van groote tranen stortte uit medelijden met de ongelukkie-n weduwe. Tom Smart had in zijn innig leedwezen de weduwe zijn arm om het middel geslagen, terwijl de weduwe in een aanval van droefheid Toms hand had vastgegrepen. Zij keek Tom aan en glimlachte te midden barer tranen.

ik heb er nooit achter kunnen komen, heeren of Toni de weduwe op dat bijzondere oogen-blik al dan niet kuste. Hij placht tot mijn oom te zeggen, dat hij het niet deed, maar ik twijfel er aan. Onder ons gezegd, heeren, ik geloof wel, dat hij het deed,

In allen gevalle schopte Tom den langen man een half uur later de voordeur uit en trouwde de weduwe eene maand daarna. 1\'n hij placht het land door te rijden in de bruingele sjees met de roode wielen en de vlugge koppige merrie, totdat hij verscheidene jaren later zijne zaken aan kant deed, met zijne vrouw naar Frankrijk ging en het oude huis afgebroken werd.

„Mag ik u vragen,quot; zei de onderzoekende oude heer, wat er van den stoel geworden is ?quot;

„Wel,quot; antwoordde de eenoogige reiziger, „men heeft opgemerkt, dat hij op den dag van het huwelijk hevig kraakte; maar Tom Smart kon niet zeker zeggen, of het van pleizier of lichamelijke zwakheid was. Hij dacht wel het laatste Want de stoel sprak later nooit meer,quot;

„Iedereen geloofde het verhaal, is niet?quot;zei de man met het vuile gezicht, züne pijp weder stoppende.

„ Behalve Toms vijanden,quot; antwoordde de reiziger. „Sommigen zeiden dat Tom het geheel uil zijn duim had gezogen • anderen, dat hij dronken geweest was, zich alles verbeeld en bij vergissing eene verkeerde broek in handen gekregen had, voordat hij naar bed ging. Maar niemand sloeg ooit a,cht op hetgeen de laatsten zeiden.quot;

-Zei Tom, da; het geheele vertelsel waar was ?quot;

., Woordelijk.quot;

Kn uw oom?quot;

., Letterlijk.quot;

..Km zijn het beidon zeker nauwgezette lui geweest,quot; zei de man met het vuile gezicht.

„Ja. dat waren zij,quot; antwoordde d( reiziger; ..inderdaad ze-er nauwgezette lui!quot;

XV.

DAT Ki;NK \' - KTKOl\' W K Al I \'■ K KLDl N\'i HKHKLST VAX TWKE MBUKWAAKDHiK PERSONEN, BENEVENS EENE CITVOKBIGE BE9CllRI.»V1Klt;i VAN EEN I.CIKI EHHI.IK ONTlillT 01\' HI NNE BUt-1 .\'M\'l.A A IS. HETWELK A A X l.K i D1 M ■

I.KKKT TOT\' HET WEOERVINDKN VAN EEN OUDEN }\'.EICTNDE EN\'

TO 1 HEI BEGIN VAN EI:N NIKl W HOOKDSTCK.

(j[i dt a d\' rden ochti-nd na den alloop der ver-kie/inu- beson Pickwick oeuia^pAVfti-nskiui^ing te \'.ïrvorlcn. dat hi.j zijne vrienden in de Pauw zoo geheel vi-ranachtzaamde, en liij wilde julet uitgaan om heil eens te gaaö bezoeken, toen zijn gel rouwe knecht hein een kaartje kwam ovi-rreikeii, waarop het volgende opschrift ge-u\'ravii-rd was:

MKVROrW I;EC) Hl\'XTMR.

EAT AN-Wlia.

..iemand wacht,quot; vstW- Sam lakünisch. .. Wil men ft ij spreken, gt;aiu vroeg Pickwick. „Hij wil ii hebben on niomand anders, gelijk de srcretaris van d. n dtiivlt; 1 zei\'iquot;, toen hi.i doe tor l\'an-t kwam halen,quot; antwoordde smt. .. 11ijIs het dan esn heer?quot; zeide Pickwick. .Als hij het niet is. lijkt hij er ten minst» tnacluis: vf-l op,quot; antwoordde Samuel.

„M lar liet k lai\'fj\'¹ is van eenedatne,quot; hernam Pickwick,

_rHet is mij dooreen heer overgegeven,quot; zeiac sa in. ..Hij s\'aa\' in de vobrkani\'T te wachter., en zegt-, m hij lievi-rdi-n -:eheeien dag wachten wil. dan heengaan zonder u te sprekoii.quot;

Toen Pickwick dit hoorde, begaf hij zich Pa¹-stond naar de voorkamer, waar hij • ■■n dettig heer vond zitten, die. zoodra hij binnenkwam, opstond en met et-ne diepe buiginir zeide : „Mijnheer Pickwick, als ik wel heb?quot;

j)m ii te dienen.quot;

_rVergun mü dan de eer drukken, mijnherr!quot; zeide ...M\' t alle pleizer,quot; zeide De vreemdeling drukte de hand, die hem werd toe je! rikt, en vervolgde daarop: , Wij hebben van uwe vomiaardhtid .rehoord, mijnheer! Met gerucht van uwe oudheidkumhge nasporinu-\' n heeft de ooren van mevrouw Leo Hnnter, mijne f. titLoaeidte. bereikt. Ik ben mijnheer la-o Hantor.quot; pe vreemdeling zweeg eene poes, als verwu\' htte hij dat Pick wiek over deze open ha ring /.ou versteld staan; maar toen hij zag. dat. deze bedaard bleef, vervolirde hij ..Mijrmechtgenoote, mijnheer\' mevrouw I,eo Hunter draagt er roem op, om in den kring barer bekenden rillen op te nemen, die zich door hunne werken en talenten beroemd hebben gemaakt. \\ eroorloof mij. mijnheer\', den naam van Pickwick, en die zijner medeleden zijner club, welke van hem haar naam ontleent, boven aan op die gulden lijst te plaatsen.quot;

..Het zal mij zeer veel genoegen doen met zulk eene dame kennis te maken 1quot; hernam Pickwick.

..Gij zult haar leeren kennen, mijnheer!\' zeide Leo Hunter. „Morgen mijnheer, geven wij een om bi. t, een feter ham pètre. waarbij een aantal personen teu - n woord iu\' zullen zijn,die zich door hunne werken en talenten beroemd hebben gemaakt. Mevrouw Leo Munter,mijnheer.hoopt. dat u\'ij haar het genoegen zult schenken, u op het Hol te mogen ontvangen.quot;

.Zeer aaarne,quot; zeide Pickwick.

..Mevrouw Leo Hiinter geeft dikwijls zulk een dejeuner, mijnheer!quot; hernam de nieuwe bekende-. . Feesten van het vernuft, mijnheer, en uitstortingen der ziel; gelijk iemand, die op de onthljtpartijen van mevrouw Leo Hunter een fraai sonnet heeft gemaakt, zich zeer juist en orgineel uitdrukt.quot;

„Was hij ook beroemd door zijne werken en talenten mijnheer?quot; vroeg Pickwick.

ja wol. miinhf er!quot; w.is lu-\'t (-ivitvvoor\'l. l^i 1 zijn al de bek«quot;inden van mevrouw Leo Hunter.quot; Ilij zweeg een oogenblik. en vervolu-de: „Als ik mij niet vergis, mijnheer, hebt \'-^rij een lieer in liw gezelschap, di- z.eer fraaie verzen mankt

.. Miin vriend Stock wall heelt veel aanleg vooi de poëzie,quot; hernam Pickwick.

„Pan past hij Juist bij mevrouw Leo Hunter, mijnheer! Zij aanbidt de poëzie. Hare geheele zie! is po\' zie, mag ik wel zeggen. Zij heel! zelve eeniire heerlijke gedichten gemaakt. Oij hebt waarschijnlilk hare Ode op een gt; ter venden kikvorsch wel gelézen, mijnheer?quot;

. I k kanhet mij niet herin neren,quot;zeidePick wPk.

üj doet mij\' verbaasd staan, mijnheer!quot; hernam Leo Hunter. „Die ode heeft overal veel opzien gebaard. Zij werd eerst in een Lady gt; Magazine geplaatst, en was geteekend met eene 1. en acht sterretjes. Het begin was;

..Kan ik, bt\'fstjpl u «laar st^rvpipi Op uw Imik /i^ti «Iervend

..Biiui ■nkorl liet lieve leven. .Kn niet schreien urn uw srwvt-n. ) arme kikkert

..VoortrelVelijk!quot; zeide Pickwick,

„Niet waar?quot; hernam Leo Hunter. „En zoo eenvoudiu!quot;

„Zet i eenvoudig,quot; zeidi „Het tweede vers is not]

gij het ook t ens hooi en ?

„Als \'feu belieft,quot; zeide Pickwick,

„Dit is het.quot; zeide de deftige man, nog veel deftiger dan eerst:

.. I Ifhl)\' n sfioo-it\'. woeste benuris.

Mt-i lum gt;lrikk«-ii en hun liengeN. .. T. vcrvreciiKi van nuMledoojren.

..l it uw zaa.^en )•!;«- getofren.

,.lt;gt; anue kikkert\'r

„Zeer fraai uitgedrukt,quot; zeide Pickwick. „Hu zoo volledig,quot; zeide Leo Hunter. „Maar i moet het mevrouw Leu Hunter hooien voor-agen, mijnheer! zij alleen is in staat om er ware uitdrukking aan toireveii. Morgi-noch-nd zal zij in kostuum reciteerèn;\'\' „in ko.stuuni?quot; vroe-r Piek wiek verwonderd.

„Dat weet ik wel.quot; hernam Pickwick; „maar daar ik mij niet die grootii manneii niet op öéne lijnkan plaatsen, kan ik mij oö\'k niei aanmatigen hunne kleeding te dragen.quot;

Leo Hunter dacht oenigo oogonblikken zeer ernstig na, en zeide toen: ..Als ik mij wel bedenk. weet ik niet, of het misscliieil mevrouw Leo Hunter niet meer ienoegen zou doen. een man van uwe vermaardheid in zijne eigene klei\'-ding dan in een vreemd gewaÖ te zien. Ik ben zeker, mijnheer, dat, zij u ten gevalle gaarne eer:e uitzondering zal maken.quot;

\'i l-X. KN TOM s.\\

..Als Minerva. o, ik vergeet u te zeggen, i is een t\'ancy dress dejeuner •).quot; „Lieve Hemel!quot; rieji Pickwick uit, met een k opzijn eigen figuur; „ik kan oiunogeUjk....quot; Waarom niet mijnheer?quot; viel Leo Hunter m in de rede, „Salomon Lucas, de .lood op de i g h s t i eet. heeft lionderden inaskciadepak-n te hun r. Beden k een - mijnheer j hoe\\ eb- voeg-me karakters «jij kilt;\'zenkunt.J\'lAtö,Xeno,Kpi-rus. Pythagoras, allen stic hters van clubs.quot;

I\'lt; ; en ii cr, uanrbij do t/astpn in niasloTiuIi -kleetiin-,: ■ n- ongemaKkerd vtTsehijnen. Vi nr.

„In dat geval,quot; zeide Pickwick, ..zal ik met veel genoeueii komen.

,.Maar ik beroof u van uw keHtlraren tijd, manheer!quot; zeide- Leo Hunter, alsof hem dit eensklaps te binnen schoot. Ik zal u niet hm ger ophouden. Ik zal mevrouw Leo Hunterzeg-gen, dat zij op u en uwe geëerde vrienden kan rekenen. Goeden morgen, mijnheel! Ik ben er trotscb op, dat ik met zulk een voornaani per-soon kennis heb gein aak t iieen vi iets\' ap mijn heer! geen woord!quot; En zonder Pickwick tijd te laten om iets te zeggen, verwijderde hij zich met statige schreden.

Pickwick zette /4]n hoed op on wandelde naar de Pauw; doch Winkle had de tijding van het fancy-bal daar reeds aangebracht.

.Mevrouw Fott gaat mede,quot; waren de eeiste woorden, die lui zijn v riend en voorganger toeriep.

„Ei zoo!quot; zeide Pickwick.

„Al? Apollo,quot; hernam Winkle. ..Maai Pott heeft iets tegen de tunica.quot;

„Daar hei ft hij gelijk in groot gelijk, zeide Pickwick met nadruk.

„Ja; daarom zal zij o«-ii witte zijiien , apon met gouden looveitjes aandoen.quot;

„Men zal zoo töcii slecht kunnen zien wat zij voorst,ellen moet,quot; merkte stockwall aan.

„Wel zeker zal men dat; kunnen zien.quot; hernam Winkle met vorontwaardiiring. „Waartoe zou anders hare lier dienen?quot;

..Da\', is waar; daar dacht ik niet aan, zeid-Stock wall.

..Ik ga mede als bandiet,quot; zeide Tnpman.

Watvquot; liep Pickwick met verbazins ui\'.

..Als bandiet,quot; herhaalde Tnpman zeer zoetsappig.

wij zijt toch niet voortiemens.quot; zeide Pickwick, terwijl hij zijn vriend met stratle blik ken :einzag, „gij zilt tiquot; h niet vuornemeiisom fen grigt;en apeiirlt;gt;kje met korte pandjes aan te trekken

„Wel zeker ben ik dat voornemens, ant-woordde Tupman. .^Waarom niet, mijn Ir.-er

„omdat,quot; zeide 1\'ickwick vi i: driftig, „omdat gij te oud zijt, inijnhe,

„Te oud ?quot; riep Tnpman uit.

„Eu zoo gij imsre.-ue reden begeert.quot; vervolgde Pickwick, „gij zijt te dik.quot;

..Mijnhegt;-r 1quot; zeide Tupman, terwijl zich eer,e roeide gloed over zijn gelaat verspn i 1de. ..dit is beleedigend I

N iet hai I zoo be a. digend, inu nheer,quot; hernam Piekwi\'-k, als het venir mij zijn zoh, wanneer men u in mijn bijzijn in een groen apenrdkje zag 1 ondloopen.quot;

..Mijnheer!quot; zeide Tnpman. „gij zijt ...... -■

mgt; ene kerel.quot;

„Dat zijt gij z.\' if, mijnheer!quot;heroamPiekw\'ick.

Tnpih.in kwam ¹ ei; paar schn\'den na Ier, en staarde Pickwick toornig aan, die niet naliet hem door zijn bril op dezelfde w;iz( aan te staren, stock wall en Winkle stonden al- verstwud over zulk efn t\'Mine.j, tnsschen twi i\' zulke mannen.

..\\lijnhlt; e|-:quot; zoide Ttipmart, na \'-on 0\'gt;L--nbiik stllzwijgens, nu t eöne zware holle stern, „gij hebt gezegd dat, ik oud \'m dik b-n.quot;

_i)at zeg ik nog eens.quot;

„En een gemeene kerel.quot;

..Dat zijt gij?quot;

Er vrdgd\' een vreelt;elljke stilte.

. Mij 11 Ie • begon Tuplnan, niet eerie st\'-m, \'la van ontroering beefde, terwijl hij zijne nnniwHti opsloeg, „mijne genegen hei lt;1 voor 11 is groot

zeer groot: maar ik kan toch niet nalaten 11 voor deze béleediging te kastijden.quot;

„Kom maarop mynheer 1quot; hernam Pickwick Door het voorafgegaan gesprek in vuur gebracht, nam de heldhaftige man eene zonderlinge stuipachtige houding aan. waarmede hij. gelijk de aanschouwer.s begrepen, het oogmerk had, zich tot verdediging gereed te maken.

„Waf ?quot; riep stockwall uit, die op eens de spraa k t erugkreeg, waarvan zijne verbazing hem had beroofd, zich tusschenbeide wierp, met groot gevaar om aan elke zeide van zijn gezicht een stomp te krijgen. „ Wat ? Mijnheer Piek wiek U rwijl de oogen der wereld op u gevestigd zijn Mijnheer Tupman! gij die,evenals wij door den luister van zijn naam wordt beschenen?FOei, heeren! Koei!quot; _

De ongewone rimpels, welke een oogenbhk van gramschap 0ver Pickwick s helder voorhoold ha lden getrokken, verdwenen langzamerhand, terwijl zijn jonge vriend sprak,gelijk potloodstrepen onder den opzuigenden invloed van een stuk gomelastiek. Voordat stockwall zwoeg, had zijn gelaat zijne gvwune vriendelijke uitdrukking hernomen.

..Ik ben driftig geweest,quot; zeide Pickwick, „al te driftig, Tnpman, uwe hand.quot;

De donkere wolk verwijderde zich van fnp-man\'s gelaat, terwijl hij de-hand van zijn vriend aanvat re.

„Ik ben ook te driftig geweest.\' zeide hij.

„ISeeii, neen!quot; viel Pickwick hem in de 1 ede. „de schuld lag aan mij, dij moet een groen rokje aanlrokken.\'

„Neen. dat nooit!quot; h 1 nam iuprnan.

„Doe het om mij te pleizii ren!quot; zeide Pickwick.

„Nu. nis g i het verkiest.quot; zeide Tupnian,

Men sprak elerhalye met elkander af, dat Tupman, \\V,nkie eu Stockwall alb 11 maskeia-depakken zouden aantrekken; en zoo liet Pickwick zich door de warmte zijner edelste aandoeningen overhalen, om cijne toestemming te geven ter iets, dat zijn juist oordeel anders zon hebben afgekeurd. Hoquot; had men zijn beminnelijk karakter in een helderderIc-ht kunnen plaatsen, zelts indien dez\' geschiedenis niet anders dan verdichtselen behelsde?

Eeo ilimter had niet te ve l gezegd van het magazijn van Salomon Lucas De jood had een ontzagiijketi voorraad van kleederen; wél niet klassiek of tonkelnlenw; ook kon men er geen enkel kostuum onder vinden, dat nauwkeurig naar de mode van eeneol andere eeuw ot landstreek was vervaardigd; maar alb s was min oj meer met loo\'/eaajes bezet, en wat kun mooier staan dan looverfje.s\'.\' Men rnogo zeggen, dat zij voor het daglicht ni\' t deugen; maar ieder weet dat zij schitteren als er maar lampen branden; en niets kan duidelijker zijn. dan dat, als iemand over dag een t a ncy -bal wil geven, en dekostu-

mes or dan niet zoo mooi uitzien als bij den avond, dit gebrek aan do rnenschon, die zulk oen verkoerden tijd heliben irekozen, en in poenen deelc aan de loovertje.s moet ^evvoten worden. Zoo redeneerde Salomon Lucas er over terwijl hij Tuptnan, Winkle en Sto:;kwall overhaalde om zich in de kostuni\' s te kleedon, welke iiij, irelijk zijn smaak en zijne ondervinding hem leerden, als voor deze geli-üenheid bijzondor gepast, aanprees.

Er waren twee rijtuigt-n besteld om de Piek wicksten, benevens Poti en zijne echtgenoote naar het buitengoed van mevrouw i,eo Hunter ie brengen, waarvan Pott, om op eene kiesche wijze zijne dank baarheid voor de on (vangone uit* noodiging te toonen, reeds in de Ka fa n s w i 11-¹ ■ aze 11e had voorspeld, dat het „een schouw-flt;toneel van bekooriyk afwisselende tpoverijen, i \'-n glans van sclioonheid en genie, eene inildt;, verkwistende gastvrijheid, en vooral een door ; den fijnsten smaak gowyzigden luister, zou aanbieden, waarbij zei is het fabelachtige gewest der :oovergodinnen even zwart« n veraehtelij k moest wezen, als het gemoed van den zwartgalligen asteraar, die de toebereidselen van de deucrd-\'mie, uir-N kende dame, aan wier voeten deze nederige hulde werd nedergclegd, met het vergil van zijn nijd durfde bezwalken.quot; Dit laatste was e-n.bijtende uitval tegen den Independent die, omdat hy niet genoodigd was. \\ier num\' mers achtereen zijn best had gedaan om het de j eu nor bespottelijk te maken, en déze boos-a-irdige artikels zelf met urootere leiters had laten drukken.

De gewichtige niorgen brak aan. Met was •aaiiijk der moeite waard, Tuptnan in zijn ban-■lietenkostuum te zien, mei ( en nauwsiuitend lekje, dat aan zijn rug het voorkomen van een \'ijl opgestopt speldenkussen gaf; terwijl hot eovensie gedeelte zijner boenen door eene\'korte : lluwoelen broek werd bedekt, en het benedenste met die wollen zwachtels was omwonden, waar-quot;P alle Italiaansche bandieien zoo gesteM zijn. Het was ook de moeite waard, zijn rond open nartig gezicht, thans met een langen snorrebaard voorzien, tussclien zijn omgeslagen hemdsboord

zien uitkomen; den hoogen, met bonte linten ■ isierden hoed moest hij op de knieën houden, \'laar het rijtuii: ti laag was om hem te kunnen opzetten. Eene niet minder fraaie vertoo-uing maakte Stockwall, met een blauwzijden wambuis en mante], witten zijden broek en schoenen en «iriekschen helm, do dagelijkse he K ieeding gelijk iedereen weet (of weet men het niet, Salomon Lucas wist het w.dt van alle roubadours. van do vroegste lijden af. tol op den dag, waarop do laatste verdween. Dit alles was der moeite waard; maar het was nog niets e\'.! het gejuich van hot volk, toen het rijtuig, waarin deze twee hei rol).gezeten waren, achter dat, hetwelk op do overige drie genoodigden wachtte, voor het huis van Pott stilhield, de I deur geopend werd, en Pott zich op den drempel vertoonde, in hét gewaad vaneen Russisoljen scherprechter, met een vreeselijken knoet in zijne band een smaakvol zinnebeeld der geduchte macht van de K a tans w ill-Oa ze 11 e, en dor vreesolijke gestrengheid, waarmede de over-treders der maatschappelijke wetten door haar werden getuchtigd.

„Kravolquot; riepen Tupman en Stockwall, toen zij (leze wandelende allegorie zagen te voorschijn komen.

.Bravo!quot; hoorde men Pickwick uit de gang roepen.

..Hoezee, Pott I hoezee!quot; schreeuwde het volk.

Onder deze begroetingen, steow Pott. met eunen tegelijk, deftigen en minzamen glimlach, die aantoonde, dat hij zijner waardigheid bewust en de/c hulde hem welgevallig was. in zijn riituig.

Daarop kwam mevrouw Pott buiten, die spiekend op Appollo /uit geleken hebben, als zij maar geen langen rok had gedragen, aan den arm van Winkle, die metzijn rooden rok terstond voor een jager zou aangezien zijn geworden, als hij niet evenveel van een koninklijken post- j rijder had gehad. Kindelijk kwam Pickwick voor • den dag. wien de straatjongens even luidruchtig toejuichti n als een der anderen, waarschijnlijk dewijl zij de spanbroek en de slobkousen van dien heer voor overblijfselen uit de mitldel-^: eeuwen aanzagen, en nadat het gezelschap had plaats genemen, en Sam op den bok van het voorste rijtuig was geklomen, reed men gezamenlijk naar het buiteng\'H-d van mevrouw Leo Hunter.

Nooit hoorde men een vreugdekreet, als de bij het hek ver/amolde mannen, vrouwen en kinderen aanhieven, toen Pickwick, mot den bandiet aan den oenen en den troubadour aan den anderen arm naar binnen wandelde; en het gejuich verdubbelde, toen Tupman, em in volle staatsie zijne gasl vrouw te ontmoeten, zijn hoogen hoed opzette.

Het voorkomen van den tuin w\'as zoo prachtig. als de Gazet te had voorspeld. Do gohoele buitenplaats, dji omtroni oen morgen gronds besloeg, was vol gasten, waarvan dlt; helft in maskeradepakken was gekleed, Xooit zag men zulk een aantal fraaie vernuften en .sciiooli\'heden bijeen. Kr waren zélfs schrijvers uit Londen

echte sehrij vers, die gehoele boeken hadden geschreven, ze hadden laten drukke n, en hier evenals gewone rnonschen rondwandelden, luchten en praatten. Bovendien was er eon troep muzikanten met bordpapieren schako\'s vier uit I heemsche zangers in nationaal kostuum, en een dozijn voor deze gelegenheid gehuurde knechts in bun nationaal kostuum eon zoor smerig kostuum. Doch de merkwaardigste persoon van allen was mevrouw Leo Hunter zelve, die, als Minerva uitgedost, hare gasten ontving, en bü

de sjedcichte, dat zij zulk hhii aantal uitstekende mt-aschen had bijeengebracht, van trotse he verrukking duizeid\'

„Mijnheer Pickwick, mevrouw!quot; zeidc een km clit, toen die heer. metzijn hoed in de hand, tuaschen den bandiet en den troubadour de godin naderde.

„Wat — waar\'.\'quot; riep mevrouw Leo Hunter, met hoogst theatrale veiTassinu en vreugde opspringende.

„Mier,quot; zeide Pickwick.

..I- het imwlijk, dat ik waarlijk het g\'tioe-u\'tiö smaak van mijnheer l\'iekwickln eigen persoon te aansciiouwen ?quot; riep aiovrouw l.en Hun-ter.

„Niemand ander.-, mevrouw!quot; autwoonidf* Pickwick met eene diepe buiging, „\\\'ergun, dat ik mijiu* vrienden bij de zangster van I) e st\'.. r-vende kikvorsch introduceer. Mijnh\'er Tupman mi.inheei\'Winkle - mijnhei-rSi.M-k-wall.quot;

slechts /.eer sveitiige men-óhen, behalve zij, die le t be[»ro\' td liebben, weten hoe moeilijk het is. om in een© kleeding, bij welker vi-rvaar-.iigiKi: de lichaainsu\'estalte van den eirager vol-gt;;rekt niet in aanmerking is g«momefl|l eene .-ierliikf buiging te maken. Zelden zag rrien i\'mand op zulk \'en wonderbare manier met zijne leden ie werk gaan, als\'l\'upman en zijne verkh\'edde viienden deden, toi azij\'huane gast-vii aiw met o ngi\'dwongen zwier wilden begroet en.

„Mijiïheer Piekwicklquot; zeide mevrouw l.io Hunter: „gij moei mij beiquot;ven dat gij deu ür-! he\' llt; n dau aan mijne /ij\'K\' zult blii V\' ii. Kt zi.\'n h.. i honderden eau mer.-\'di\' u, nu t wie i■; u vooral moet bekend maken,quot;

„Oij zijt zeer vriendelijk, mevrouw!quot; zeide Pickwick.

„Vooreerst, hier zijn mijne kleine meisjes; ik had haar bijna vei ^eten, zeide Minerva, terwijl zij vluchtig naar een paar volwassen dairi\' s w e.-. waarvan de jonuste zeker twintig .hiren t :■!\'■. eii d igt; beide ze\'T i\' ^: ;gdig gek b ed waren ; • if dit was om haar, of wel hare mama j nigei\' te dueti schijmin. Ie.\' I t Piekwick quot;ii^ niet bei richt.

„Zij zijn zeer sehoori/\'merkte Piekwick aan, nadat de volwassen kindertjes zich wederom \\ erwijderd hadden,

„/.li gelijken sprekend op haar inatmi.quot;/.eide : 1\'ott met deftigheid.

O, _\'i! ondeugd!quot; riep mevrouw Leo Hunl\'r uit, terwijl zij den redaeteur schertsend een tikje met haar waaier gat\'. Minerva met een waaier!!

„Welnu, lieve mevrouw Hunter!quot; hernam 1\'ott, die op het Hquot;! den post van trompet ter waarnam, ,gü weet immers wei, dat bij dquot; 1 eits\'.. tentoonstelling ietiereen, di« uw portret /.e,, vro\' g, of het u voorstelde of uwejengste

lochtci, omdat gij zoo sprekend op elkamU r

ueleekt. dat niemand het onderscheid kon zien.quot;

„Lu al was dat zoo, moet gij er dan inliet bijzijn van vreemdelingen van spreken?quot; zeide mevrouw Leo Hunter, terwijl zij den sluimerenden Leeuw der Lat answil 10 azet t e nou-i na als een tik gaf. „Graaf, graaf!quot; riep zij, toen .•en heer met groote knevels en eene vreemde uniform voorbijging,

,.Ah! gij roept mij?quot; zeide de graaf, zich om kee lende.

„Ik wenschte twee uitstekende mannen met elkander bekend te maken,quot; zeide mevrouw Leo Hunter. „Mijnheer Pickwick! ik heb het genoegen. !i graal\' rtmortolk voor te stellen. Haastiu\' ihiisierend vervolgde zij: „den beroemden re\'/.iger, die iiier bouwstollen verzamelt voor een groot werk over Engeland hm! (Traaf Sniortolk! mynheer Pickwick.quot; l\'iekwiek begroette den graaf met al den aan zulk een groot man verschuldigden eerbied, en de LT:iaf baalde een zakboekje te voorschijn.

„ Wat gij zou\'t, mevrouw Hunt?quot; vroeg de e\'raat met een vriendehiken u\'limlach, „Pik \\ ik, Bik wik? Ah ja, zoo is het,quot; En de graaf wilde den naam zoo oi)sehrijven.

...Veen, neen!quot; riep mevrouw Leo Hunter uit, „l\'iekwiek,quot;

..Ach. beLnyp,quot; hernam dt\' gniaf. „Piek gedoopt . familie Wiek Hpe gij vaart. »Vick?

„Ze* i wel; dank u,quot; antwoordde Pickwick ned zijuf- srewoiiquot; vriendelijkheid. „Zijt gij reeds lana in Lnu\'ela n d geweest ?\'\'

„Lang quot;heel lang tijd veertien daag ~ meer.quot;

..Blijft gij nog lang?quot;

.Ken weken

..dij zult werk genoeg hebben, \' hernam Piek-ttiek glimlaciu\'iid, „om in dien tijd al de bouw-stoften, die gij noodig hebt, te verzamelen, „o, die al verzameid zijn,quot; zeide de graat. „Inderdaad zeide Piekwick.

Hier in binnenquot; vervolgde de graaf, veelbe te\' kenend tesieh zijn voorhoofd tikkende. Gi oote boek te huis — vol notitie — musique, poes ie, peinture, science, politique van al dat.quot;

„Fb\'t woord politiek, mijnheer,quot; zeide l\'iekwiek, „bevat op zich zelf reeds eene moeielijke srii\'iie van uitgebreiden omvang!quot;

...\\h!quot; zeide d\' graaf, zijn zakboekje weder vee- den dag halende.,.Die woorden mooi zijn; eni een hoofdstuk te begin. Zeven en veertig,o-liti\'ine. Het woord politique bevat \' en daarmede stond Pickwick\'s opmerking in hel, zakboekje van graaf Smorlolk.

„braaf!quot; zeide mevrouw Leo Hunter. „Mevrouw Hunt? hernam de graaf.

„Dit is mijnheer Stockwall, een vriend van ttiijulieer l\'iekwiek, en een dichter

Terstond nam de graaf zijn zakboekje weder en schreef, onder het hoofdstuk letterk unde-

PICKWICK O XT MOE

(litre vrienden, bij de af\'deeling poOzie, den naam van den dichter Storchwald op. Xa nog oenigo complimenten gewisseld te hebben, wandelde hij weder voort, zeer tevreden met de belangrijke bijzonderheden, waarmede hij zijn schat van kennis had venneerdercl.

„Ken verwonderlijk knap man, die graaf Smbr-tolk,quot; zeide mevrouw Leo Hunter.

„Een diepdenkend philosoof,quot; zeide i\'ott.

„Een man van vernuft en smaak,quot; zeide stock wall.

Dit alles werd door de omstanders volmondig toegestemd; en misschien zou men nog een ge-ruimen tijd hebben doorgebracht met lofredenen op den vermaarden vree indeling te hou den. indien de vier uitheem^che zangers zich niet under .-.•a appelboom hadden geschaard hetgeen zij deden quot;in eene schilderachtige groep tp formeeren ■u begonnen waren hunne nationale liederen te ingen, waartoe geen bijzonder groot talent noo-dig was, daar het gansche geheim daarin scheen

bestaan, dat drie der zangers bromden, terwijl de vierdejankte. Vervolge-nts kwam er een jong\' n, ie allerlei fratsen maakte met een stoel, ennede iquot;P, kroop, omviel, sprong, in «vn woord er alles mede deed, behalve er op te gaan zitten. !\'ot afwisseling zong mevrouw Pott een bra v.nir-aria, maar zoo zacht, dat büna niemand er \'■ts van hoorde. Ten laatste trad mevrouw Leo Munter op. en reciteerde hare Odi- aan e.en ■tervenden jkikvorsch: het gezelschap riep da capo, en zou dit zelfs ten tweeden mal-ilebben gedaan;indien het meerendeel der gasten, die begrepen dat het hoog tijd was omwatti aan eten, niet gezegd had, dat men zich schamen aoest om van mevrouw Leo Hunier zooveel t vergen. Ofschoon derhalve déze dame betuigde, iat zij volkomen bereidwillig was om de ode log eens te reciteeren, wilden echter hare be-

■ ■quot;i\'gde vrienden er niets meer van hooren. i\'e deur der eetzaal werd geopend, en alh n. die vroeger daar te gast waren geweest, dronu.-n \'net allen spoed naar binnen, wel wetende dat nevroüw Leo Hunter de gewoonte had, om, wanneer zij een gezelschap van honderd personen noodigde, eene tafel voor slechts vijftig

ui te richten.

Mevrouw Leo Hunter, die gezorgd had dat hare voornaamste gasten plaats aan de tafel «regen, zag zegepralend om zich heen. Graaf Smortolk was druk beÉg met den inhoud der \'•hotels in zyn zakboekje aan te teekonen. Tup-man maakte zich verdienstelijk door de kreet t-salade rond te dienen met c-ne handigheid,gclük hog nooit een bandiet had ten toon gespreid;

■ it Pickwick lachte en schertste- vriendelijk met ieder, die in zijn bereik was. leder, die plaats kon bekomen, was reeds gezeten, toen mijnheer Leo Hunter, die bij zulke gelegenheden idi d( deur moest blijven staan, om met de mindei aanzienlijke gasten te praten|g.lot.soling uitriep:

T EEN¹ OU 11 HEK EX DE. 98

..Mevrouw Leo Hunter! daar is mijnheerChaHes Eitz Marshall.quot;

„is hij daar?quot; zeide mevrouw Leo Hunter.

„Hoe verlangend heb ik naar hem uitgezien ! Laat mijnheer Eitz Marshall toch terstond hier komen, indien hij wil. dat ik hem vergeef, dat hij zoolang is weggebleven.quot;

„Ik kom al, mevrouw Iquot; riep eene stem. „Ik haast mij zooveel ik kan moeielijk genoeg-machtig vol hier geweldig gedrang.quot;

Pickwick liet mes en vork uit zijne hand vallen, en wierp over de tafel heen een blik op Tupman. die insgelijks zijn mes en vork had laten vallen, en een ge zicht zette, alsof hij voornemens was om zonder verdere- waarschuwing door den grond te zinken.

..Ha!quot; riep de stem. terwijl de eigenaaar zich tusschen de laatste vijf en twintig Turken, ridders en ofttcieren doorwerkte, die hern van de tafel afsneden: ..lijkt veel op een mangel - geen plooitje meer in mijn rok had er om moeten denken — mijne geheide wasch aangetrokken — aardig zijn linnen aan r.ijn eigen lijf te laten mangelen zwaar werk.quot;

Met deze afgebroken uitdrukkingen baande • en jonkman, die de uniform van een zeeofti-cier droeg, zich een weg naar de tafel, en bood den verbaasden Piokwickisten het gelaat en de gestalte van Alfred Jingle ter beschouwing aan.

De misdadigi r had nauwelijks tyd gehad, om i de hem door mevrouw Leo Hunter aangeboden hand te vatten, of zijne oogen ontillöbtten deu toornigen blik van Pickwick.

..Wacht!quot; zeide Jingle .clad vergeten — den postiljon niet gewaarschu wd eens even terinr terstond weer hier.quot;

„De knecht of nuinheer I.\'-o Hunter zal die boodschap W\'1 doen. inijnln \'-r l-\'itz Marshall!quot; zei-de de gastvi\'ouw.

„Neen, heen,quot; antwoordde Jingle. „Zelf wel doen in \' en ik lueiiblik ti-ni-;Met deze woorden verdween hij in het gedrang.

...Mag ik u vragen, mevrouw,quot; zeide deom--»l*-1de Pickwick, terwijl hij opstond, „wie die jonkman is. i-n waar hij woont\'-\'quot;

„Hij is een rijk en aanzienlijk jonkheer, mijnheer Pickwick/\' antwoordde mevrouw 1.\' ■ Hunter, .niet we n ik ze-r verlang u in kennis te bi\'i-ngen. De graaf z d zich ook verheugen hem te zien.quot;

..Ja wel. ju wel.quot; zeide Pickwick haastiu. I „Zijne woonplaats?quot;

..Hij is tegenwoordig in de E nge 1 te Rn ry si. Kdmiins gelogei-rd. Maar, mijn hemel, mijnheer Pickwick! waar wilt gif heen? Gij gaal ons toch nu nog niet vet laten ?quot;

Doch voordat zij had uitgesproken, had Piek-wiek zich reeds door In-t gedrartg heene-eweikt en den tuin bereikt, waar Tupman, die zim vriend zoo spoedig mogidijk gevolgd wa-, zich bij hem voegde.

SAM TEL i\'

„Het iroeft niets,quot; zoidi- Tupman. „Hij is weg.quot;

«fk weet iiet wol,quot; zeid\' i\'ickwick; „maar ik zal hem volgen.quot;

.Voluvn? Waarheen?quot; vroeg Tupman.

„Naar de E n ge I te B u r y,quot; uutsvoordde Pickwick. zeer snel sprekende. „Wie weet wien hij daar betliiegt! ilij hei-ft eens een braaf man be drogen, en wij waren daarvan de onschuldige oorzaak. Hij zal het niet weer doen, als ik het beletten kan. Ik zal hern ontinaskeivn. Sam!■ Waar is mijn knecht?quot;

„Hier, mijuheer!quot; zeide sum Weller, uit een afgeii.gen hoekje voor den dag komende, waar hij zich aan eene flesch Madera te ^oed had gedaan, die iiij een paar uren vrocg^ryan de ontbijttafel had gekaapt. ..Mier is uw kpecht, mijn-lieer! Trotsch öp den naam, zooals het Ijevend Geraamte \') zeide, datzij voorgiddlieten kijken.quot;

,Gaterstond mede,quot;zeide l\'ickwiek. „Tupman! als ik te Rtir;, blijf, zal Ik u schrijven; dan kunt i:ij daar bij mii komen, Ti,-t zoolang vaarwel.quot;

Tegenspraak was nutteloos, wanneer Pickwick zijn besluit genomen had. Tupman keerde naar het gezelschap terug, en had een uur later, toen hij eetie tlesch ( \'hampagne had helpen ledigen en eene luchtige ijuadrille had gedanst. glad verget\' ii, dat er een Alfred •Mngle ■d\' Oharli-s Pitz Marshall op d^ wereld was. tntusschen zat»-ii Pickwick en Sam op de imperiaal ei-nr-r diligence, \' n reden, de een vol onrust, de andere zeer welgemoed, naar de oude stad Bury St. Edmunds.

XVI.

Al TE VOL VVONTCUKK OM 1\'KN INHOUD TK KI N.NKX AANSTI l\'l\'KN

Er is g-.-ue maand in hei geheele ia.ir, waarin • i«- natuur ten schooner gelaat vertooht,.dan in de maand Augustus, De lente heeft veel schoons en Mei is eene frissche welige maand; maar de bek^oriykheden van dat jaargetijde worden veile ogd door liaar contrast met den winter. Augr. -tus bezit dit voordeel niet. Die maand verschijnt, wanneer wij aan niets meer deuken dan aan een heap ren hemel, groene velden en geurige bloe-ii en. - wanneer de herinnering aan sneeuw i.s en snerpende winden zoo geheel uit¹ ais gein.....1 Is weggevaagd, alsol\'zij nooit zouden terug-

keereu. en hoe genoeglijk Is toch die tijd\'. Hooi; gieudeii en korenvelden prijken In volle

CKWTCK.

pracht; de boomen kraken onder den last der vruchten, die de takken doen buigen; en het golvende grami. dat op de sikkel wacht, of reeds aan schooven is gebonden, overspreidt het landschap met een gouden gloed.

Terwijl de diligence de velden en boomgaarden voorbijrijdt, die den weg bezoomen, staken de vrouwen en kinderen, die de vruchten in manden stapelen, of de verstrooide korenaren oplezen, voor een oogenblik hun arbeid, houden (I hand boven hunne oogen, en staren met nieuwsgierige blikken de reizigers aan, terwijl een stevigen kabouter, nog te klein om te werken, maar te ondeugend om alleen te huis gelaten te worden, uit de mand komt kijken, waarin hij veiligheidshalve is neergezet, en zi,jne blijdschap uitgilt. De maaier houdt ook een oogenblik op, en beschouwt niet over elkander geslagen armen het voorbü rollende rijtuig: on liet ongehavende karrepaard werpt het glad opgepoetste span van de diligence een slaperigen blik toe, die, zoo duidelijk als de blik van een paard dit maar doen kan. zegt: „Dat is alles heel mooi; maar langzaam te stappen over een bouwland, is toch beter dan dat warme werk op een stof-tlgen straatweg,quot; Bij een draai van den weg, werpt gij een blik achter u: en vrot,wen, kinde- j reu. maaiers en karrepaarden — alles is weder aan het werk en In beweging.

Het gezicht van zulk een tooneel bleef niet zonder invloed op het gemoed van Pickwick. | Vol van zijn genomen besluit om den schurk- ¹ achtigen Jingle te ontmaskeren, waar deze ook zijne bedrieglijke plannen mocht beproeven, zat hij eerst stilzwijgend en afgetrokken na te denken over de beste middelen om dit oogmerk te bereiken. Langzamerhand begonnen echter de voorwerpen, die hem omringden, zijne aandacht te trekken; en eindelijk had hij zooveel genoegen in zijn rijtoertje, alaof hij het louter tot zyn vermaak ondernomen had.

Ken heerlijk uitzicht, Sam?quot; zeide Pickwick.

„Nog veel mooier dan daken en schoorstee-nen.quot; antwoordde Weller, zijn hoed aanrakende.

,l k geloof, dat gij In uw leven niet veel anders hebt gezien dan daken en steenen muren,quot; Z\'ide l\'ickwick glimlachende.

„Ik ben niet altijd knecht in eene herberg geweest, mijnheer;quot; zeide Sam: „eerst was ik ei-ne poos voermansjongen.

„Wanneer was dar.\'quot; vroeg Pickwick.

„Toen ik hals over kop de wereld werd Ingegooid, mijnheer, om met hare rampen en bezwaren haasje-o ver te spelen. Kerst, was Ik als jongen in dienst bij een karreman; toon bij eon voerman, toen werd ik boodschaplaoper, toen oppasser, en nu le n ik heerenknecht. Wie w. . t, of ik eindelijk niet nog een heer word, met eene lange pijp in den mond,en een prieeltje achter In den tuin! Wie weet het! Mij zou het niet verwonderen Iquot;

op de tafel, als wilde liij zijn makker herinneren, \' dat hij niets meer had om zijn dorst te verdrijven. Sam begreep dezen wenk, en liet het glas nog eens vol schenken, hetgeen Jeremias bijzonder wel scheen te bevallen.

,.Is het dan een geheim?quot; zeide Sam.

„Ik zou het wel haast dénken,quot; antwoordde Jerernias, met zeer veel aandacht het: nieuwe glas proevende.

„Uw meester is zeker schatrijk, zeidequot; Sam. j

dat gij een groote schurk zijt;quot; vroeg Weller ! met nadruk.

„Ach dat weet ik wel,quot; antwoordde Jeremias zijn makker zeer bedrukt aanziende. „Dat weet ik wel; dat is het juist wat mü rust noch duur j laat. Maar wat zal ik doen ?quot;

..Doen!quot; zeide sam. ,Alles aan de matres ontdekken, en uw lieer laten loopen.quot;

„Wie zou mij gelooven?quot; hernam Jeremias. ...Men houdt de jongejuffer voor het puikje van

Maar hier heb ik weder dezelfde zwarigheid, mijnheer Walker! Ik ken hier niemaml iu deze vreemde stad j en a.lrf ik iemand kende, is het toch tien tegen óéu, of hy mij w) geloovcii zou!quot;

„Ga met. mij mede,quot; riep «am, opspringende en quot;den ander bij den arm grijpende.,, Mijnheer i is juist de man, dien gij hebben moet !quot; Hn na eeuige tegenstribbeling bracht Sam zijn nieuw gevonden vriend naar de kamer van Pickwick, | wien hij Trotter voorstelde, en tegelijk verhaalde wat zij te zamen gesproken hadden.

„Het doet mij zoo aan, mijnheer,dat ik rnijn meester heb verraden!quot; snikte Jeremias Trotter, terwijl hij een bijzonder, klein roodgeruit zakdoekje voor zijne oogen hield.

„Uie aandoening doet u zeer veel eer aan. Ie i -n:im Pickwick; „maar liet isniettemin uw plicht.

„Ik weet het wel, dat het mijn plicht is, mijnheer !quot; zeideJeremias met de grootste ontroering.

\\V ij moesten allen onzen plicht betrachten,mijn-l heer! en dat tracht ik met alle nederigheid te doen mijnheer! Maar het is toch hard mijnheer! als men een meester moet verraden, wiens kloeren men draagt en wiens brood men eet, al is hij een schurk, mijnheer!\'

„i iy zijt een braaf man, zeide Pickwick. lt;uo inderdaad getroffen was; „een eerlijk man!

..Kom, kom!quot; zeid- Sam, wien het schreien van Jeremias schrikkelijk begon te vervelen. ..Schei nu maar uit met al dat warm watei -i-UMi. Dat m takt immers toch niets uil \'

„.-mui!quot; zeide Pickw-ick verwijtend; ..het spijt mij, dat gij zoo weinig eerbied hebt voor de a.indoeningen van dezen jonkman

„Met zijne aandoeningen heb ik vrede, mun-heër!quot; antwoordde Sam; maar als ze zoo machtig mooi zijn. zou het jammer wezen, dat hij ze verloor. Daarom zou ik hem raden om liever in ziju binnenste te bewaren, dan er roek\' lo is lucht aan te geven; vooral, daar het toch niet helpt. Tranen hebben nog nooit een klok opgew.-iiden, of eeiie stoommai hine gedreven. Als iij weer eens in een rookgezelschap konit, brave iohgen, stop tlan uwe pyp met die spreuk, en steek nu dat lapje katoen maar in uw zak. Met is niet mooi /genoeg\', om er zoo mee te staan zwaaien als een koorddanser.-

„Sam heeft ireiyk,quot; /gt; i le Pickwick, zich tot .Jeremias keerende, „hoewel hij zijne meening op eene •-enigszins ruwe en somtijds onverstaanbare manier te kennen geeft.

„Hij heeft grool gelijk,quot; zeidt Jeremias; .en ik /al mijne i md ■ [liii-en bedwingen.

„Goed quot; /eide Pickwick. „Maar waar is nu de kostschool?quot;

Het 13 een uroot, oud huis van rooden steen, evett buiten de stad. münheer!quot; antwoordde

Treft gt;),

„Hn wanneer zal dat laaghartige plan ten uit voer worden gebracht wanneer zal de vlue.it plaats hebben?quot;

„Van nacht, mijnheer!quot; antwoordde Jeremias. „Van nacht?quot; herhaalde Pickwick, „Nog dezen nacht,quot; zeide Jeremias. „Dat is het juist, wat mij zoo ongerust maakt.quot;

„ Dan moeten eraanstonds maatregelen worden genomen,quot; zeide Pickwick. „Ik zal dadelijk naar de juffrouw gaan, onder wier opzicht het meisje | zich thans bevindt.quot;

„Neem mij niet kwalijk, mijnheer!quot; zeide Jeremias; maar dat zou juist de verkeerde weg zijn.quot;

„Hoe zoo?quot; vroeg Pickwick.

, Mijn meester is geweldig listig mijnheer!quot; „Dat weet ik,quot; zeide Pickwick.

„Hij heeft de oude vrouw zoo voor zich inge-nonien, mijnheer,quot; hervatte Jeremias, dat zij volstrekt niets kwaads van hem zou gelooven, als wildet gij het ook op uwe bloote kn.eén bezweren, vooral daar gij geen ander bewijs hebt, dan het zeggen van een knecht, van wien zij licht zou deuken en mijn meester zou dat zeggen dat hij weggejaagd was, en zich op dezo wij/.e wilde wreken.quot;

„Wat zou er dan gedaan móeten worden? vroeg Pickwick.

„Niets zou de dame overtuigen dan de schuldigen op heeterdaad te betrappen, en te zien dat zij werkelijk met- elkanderde vlucht namen, zeidt; Jeremias.

„Al de oude katten willen met geweld_ mot den kop tegen een muur loepen, merkte Weiier tusscheu twee haakjes aan.

„Maar hel. zou toch moeilijk gaan om hem zoo op heeterdaad te betrappen, vrees ik?quot; zeide Pickwick.

„Dat weet ik al niet, mijnheer!\'

mias, na eenige overweging. „Ik het gemakkelijk te doen zou zijn.

„Hoe dan vroeg Pickwick.

„Wel,quot; hernam Jeremias: „mijn ik zullen om tien uur door eene van de meiden in de keuken worden weggestopt. Als het huiB* -. zin naar bed is. komen wij uit ue keuken en de jongejuffer uit hare slaapkamer. Er staat eeu\' postrijtuig te wachten, en wij rijden heen. .Welnu!quot; zeide Pickwick.

„Wel, mijnheer! Ik dacht, als gy in den tuin achter het huis stond te wachten, alleen....\' „Alleen?quot; vroeg Pickwick: „waarom alleen?quot; „Ik vind het uolmI natuurlijk,quot; antwoordde Jer.Miiias, „dat de oude vrouw, bij zulk eene aanstoótelijke ontdekking, liefst zoo weinig personen tegonwoordig zal willen hebben, alsmoge lijk is. Hu de jongejuffer ook, mijnheer 1

het zou het beste zijn haar zooveel jtnoueiyk te

\\ erschoonen.quot;

„Gil hebt gelük,quot; hernam Piek wiek. „Die bedenking is een bewijs der kieschheid van uw gevoel. Wat verder.\'

„Wel, mijnheer! ik had gedacht, als gij in den tuin wi\'ldet wachten, zou ik u, precies om

; hal ft waalt\', door de achterdeur inlaten; dat zou : juist het rechte oogenblik zijn, om de ontwerpen I van den slechten man te verhinderen, door wien ik mij zoo ongelukkig heb laten verstrikken.quot; Hier slaakte Jeremias een diepen zucht.

„Wees daar niet. bedroefd om,quot; zeide Pickwick. : „Indien hij slechts een aasje van de kieschheid : bezat, die u iu uw nederigen stand onderscheidt, was er nog iets goeds van hem te hopen.quot;

Jeremias Trotter maakte eene diepe buiging, en in weerwil van Weller\'s vorige strafpredikatie, kwamen hem de tranen in de oogen.

,.lk heb nog nooit zulk een vont gezien,quot; zeidé Sam. ,1k geloof dat hij een waterketel in zijn hoofd heeft, waarvan de kraan altijd openstaat.

,,Samlquot; zeide Pickwick met gestrcngen ernst: „houd uw mond.quot;

..Als \'t u belieft, mijnheer!quot; hernam Weller.

..Ik heb geen zin in dat plan,quot; zeide Pickwick, nadat hij eene poos ernstig had nagedacht. „Waarom zou ik de bloedverwanten der jonge-jutler niet waarschuwen?quot;

„Omdat zij meer dan honderd mijlen hier vandaan wonen mijnheer,quot; antwoordde Jeremias.

„Dat is den spijker op den kop geslagen,quot; zeido Sam bij zich zeiven.

„En de tuin,quot; zeide Pickwick, hoe zal ik er in komen ?quot;

„De muur is zeer laag, mijnheer! en uw knecht zal u wel een zetje geven.quot;

..Mijn knecht zal mij wel een zetje geven,quot; herhaalde Pickwick werktuigelijk. ..Maar u\'ij zult toch oppassen, dat gij bij de deur blijft om mij in te laten?quot;

„Gij kunt niet mis hebben, mijnheer! Er is maar \' \' iie deur, die in den tuin uitkomt. Klop maar zachtjes aan, als gij de klok hoort slaan, en ik zal terstond opendoen.quot;

„Ik heb wi inig zin in het plan,quot; zeide Pickwick. ...Maar daar ik niets anders kan bedenken, 60 het geluk der jongejutfer voor haar geheel volgend leven op het spel staat, zal ik het aan netnen. Ik /. il zorgen, dat ik er ben.quot;

Zoo werd Pickwick door zijne aangeboren [ goed hartigheid en menschenliefde voor de tweede ; maal in eene onderneming gewikkeld, welke hij zich zi•er gaarne had willen vanden halsschuiven.

„Hoe heet het huis?quot; vroeg Pickwick.

-VVostgate House, mijnheer! Als gij de ■ \'a i uitkomt, slaat gij rochtsom. Het huis staal -quot;liei-1 op zich zelf, een « indje van den wegaf; •a d\'- naam staat op een koperen plaat op de deur.quot;

,0, ik weet het.quot; zeide Pickwick. „Ik heb het voorheen eens gezien. Gij kunt u op mij lt; verlaten,quot;

■b^j rem las maakte weder eene buiging, en wilde zich verwijderen, toen Pickwick hem een guinje in de hand stopte

„Gy zij t een braaf man,quot; zeide Piek wiek, „en • ik bewonder uwe rechtschapenheid. Geen dank! Denk er om — elf uur.quot;

„Ik zal het niet vergeten, mijnheer!quot; antwoordde Jeremias Trotter, en verliet door Sam gevolgd het vertrek.

„Zeg, vriend!quot; zeide de laatste: „dat hui-len is toch waarlijk zulk een slecht ambacht niet. Voor zulk een fooitje zoti ik zelf mijne oogen laten overloopen als eene goot in een stortregen,quot;

..Die tranen komen uit het hart, mijnheer \\\\ alker! \' zeide Jeremias op een plechtigen toon.

^! „Goedenmorgen, mijnheer!quot;

„O gij huilebalk!quot; dacht Sam, terwijl hij Jeremias nazag. „Maar dat is hetzelfde; wij hebben u toch alles laten opbiechten.quot;

Wij kunnen niet juist zeggen wat Jeremias Trotter bij zich zei ven dacht, omdat wij het nooit zijn te weten gekomen.

De dag verliep; het werd avond; en een weinig vóór tienen kwam Sam bericht brengen, dat Jingle en Jeremias Ie zameu waren uitgegaan, dat hun goed gepakt was, dat zij een postrijtuig hadden besteld. Het scheen derhalve, dat de aanslag, waarvan Jeremias gesproken had, ten uitvoer zou worden gebracht.

Het werd halfelf, en Pickwick maakte zich gereed om zijne netelige zaak te aanvaarden Sam reikte hem zijn jas aan; maar hij wilde dien niet aantrekken, uit vrees dat dit kleedingstuk hem bij hetoverklimmen van den muur hinderlijk zou zijn, en hij begaf zich met zijn bediende op weg.

Het was lichte maan; maarzij hieldzich achter wolken schuil. Het regende wel niet, maar hel was zoo buitengemeen donker, dat de weg bijna niet te onderscheiden was. De lucht was zoel, en drukkend; een Hauw weerlicht speelde aan den gezichteinder, en dit was het eenige licht, dat, de zwarte duisternis, die alle voorwerpen ver-burgen hield, eenigszins afwisselde. Geluid hoorde men in hel geheel niet, behalve het blaffen van oen paar onrustige wachthonden in de verte.

Zij vonden echter het huis, lazen met moeite den naam op de deur, en gingen den muur langs, totdat zij aan den achterkant van den tuin kwamen.

„Als gij mij er over geholpen hebt, Sam, moet gij maar weder naar de herberg gaan,quot; zeide Pickwick, ..en blijven wachten tot ik terugkom.quot;

„Ja wel mijnheer!quot;

„Grijp mij nu bij mijn been, en als ik „over! \' zeg, til mij dan zachtjes op.quot;

„Wees maar gerust.

Nadal bij deze afspraak had gemaakt, givcp Pickwick zich met beide handen boven aan den muur, en gaf led sein „over!quot;dat Z\'-er letterlijk werd gehoorzaamd.

Hetzij Pickwick lichter was dan zijn knecht dacht, of dat Sam\'s opvatting van d- kracht van een klein zetje sterker was dan die van zijn meester, het onmiddellijk gevolg van zijne

den muur over te klimmen, of er zijn leven voor te laten.

Uelijk al zijne besluiten, was dit het beste, dat in de, gegeven omstandigheden te nomen was; maar ongelukkig was het op het denkbeeld gebouwd, dat men het niet wagen zou i de deur weder te openen. Hoe groot was derhalve zijne ontsteltenis, toen hij de grendels hoorde afschuiven, en de deur langzaam zag opengaan. Hij ging weder stap voor stap ach-icruit; maar wat zou hij doen, wanneer de dikte van zijn lichaam verhinderde, dat de deur zoo wijd mogelijk geoprnd werd?

„Wie is daar?quot; riep een koor van schelle stemmen, dat uit de eigenares van de kostschool, ; drie secondantes, vijf meiden en dertig kost-jongejuffers bestond, allen half gekleed, en meestal met papillotten in het haar. Pickwick zoide natuurlijk niet wie er wasj en nu begon het koor met allerlei varatirn het lied van: ..Hemel, wat ben ik verschrikt!quot;

„Sara; riep de abdis van het Jonge-juftVou-wen klooster, die geheel achteraan bij de trap was blyven staan, tot de keukenmeid: „Sara! waarom gaal ge niet een eindje den tuin in?quot;

..Dat zou ik liever niet doen\', als \'t u blieft,quot; zeide de keukenmeid.

.. yVat is die keukenmeid toch een dom schep-gt;1! zeiden de dertig kostjuffertjes.

...Spreek mij niet tegen. Sara !quot;\'zeide de abdis met iciuote dettigheid ..Ik zog u, datgij oogen* i\'iikk^lyk eens in den tuin gaat zien.quot;

I \'quot; keukenmeid begon te schreien, en de werk-iieid zeido (lat het schande was. voor welke \'iibrschuftheid haar staandevoet de huur werd opgezegd.

••Hoort gij niet, Sara?quot; riep de abdis, ongeduldig met haar voet stampende.

..Hoort gij dejulfrouw niet?quot; vroegen de drie \'■condantes.

Wat is die keukenmeid toch impertinent!quot; zeiden de dertig kostjuffertjes.

De ongelukkige keukenmeid, op deze wijzi-in \'■ nauw gebracht, ging een paar stappen voor-^i:\'. met hare kaars in zulk eene richting, dat zij ■minouvijjk iets kon zien, en zeide toen, dat z(j iü\'-ts zag, en dat het zeker de wind was go-■^\'quot;\'quot;t, ^\'cn wilde juist de deur weder sluiten, \'quot;quot;H een nieuwsgierig kostjufifertje, dat tus-inm de ii et van de deur had gekeken, zulk ^{! 1} 11 vre.-selijk gegil aanhief, dat de keukenmeid, \'■\'•iKineid en al de voorsten hals over kop naar liiRnen stormden.

- Wat scheelt me juffer Smithers toch ?quot; vroeg \'Hj\'lis, toen de bedoelde jongejuffor zich i\'¹ dmaakte om Hauw te vallen. , ■ 0 - die man die man achter de \'leur! gilde mejufler Smither.

Nauwi.\'lyks had de abdis dezen noodkreet g(. l!\'quot;\'quot;¹. zij ^snelde naar boven naar haar slaapvertrek, deed de deur op het nachtslot, en viel j

toen op haar gemak in flauwte. De kostjuffertjes, i secondantes en meiden namen de vlucht naar de i trap; en nooit had iemand zulk gillen, flauw- I vallen en dringen bijgewoond. Te midden dezer \' opschudding kwam Pickwick uitzijn schuilhoek | te voorschijn.

„Dames - lieve dames!quot; zeide Pickwick. ..Hij houdt ons nog voor den gek!quot; riep de i oudste en leelijkste der secondantes, „ö, die I booswicht!quot;

„Dames!quot; schreeuwde Pickwick, wienzijntoe- j stand wanhopig maakte, met eene vervaarlijke | stem. „Luistert toch! ik ben geen dief. Ik kom j alleen om de vrouw van het huis.quot;

. O, welk een wreedaardig monster?quot; riep eene : andere secondante. „Hij wil juffrouw Tomkins ¹ vermoorden.quot;

Nu volgde een algemeen gestil.

„Gaat toch de brandklok luiden !quot; riep een do- \' zijn stemmen.

...V\' gt; n neen!quot;riep Pickwick. ..Ziet my toch ^: aan! Zie ik er uit als een dief? Lieve dames! bindt mij handen en voeten, of sluit mij op in eene kast, zoo gij verkiest; maar hoort toch wat ik te zeggen heb!quot;

„Hoe zijt gij in den tuin gekomen?quot; vroeg de werkmeid met eene tlauwe stem.

„Roept de juffrouw, en ik zal haaralleszeggen.quot; schreeuwde Pickwick zoo hard hij kon. Jloept haar — weest maar stil, en roept haar; en gij zult alles hooren.quot;

Misschien was het Pickwick\'s voorkomen, of misschien was het nieuwsgierigheid zoo onweerstaanbaar voor een vrouwelijk gemoed — om iets te hooren, dat thans achter een geheimzinnig gordijn verborgen was, waardoor liet verstandigste gedeelte der leerlingen vier of vijf personen bedragende — bewogen werd een weinig to bedaren. Door deze werd het voor slel gedaan, dat Pickwick, ten bewijze zijner oprechtheid zich terstond zou laten opsluiten: quot;n deze heer was dadelijk bereid om in eene kast te stappen, waai inatle dagscholieren hunne hoeden ophingen, Zoodrahij wasgeslö|en, vatten al de dame.s moed ^juffrouw Tomkins werd bij trebracht, naar beneden gevoerd en het verhoor begon.

.. Waarom zijt gij in mijn tuin gekomen, man ?quot; vroeg julïrouw Tomkins met eene flauwe stem.

..Ik wilde 11 waarschuwen, dttt eene van uwe jongejuffers zich van nacht zou laten schaken, antwoordde Pickwick in de kast.

,,Laten schaken?quot; riep hot geheele koor. „Door wien?

..Door uw vriend (\'harles Fits Marshall.quot;

„Mijn vriend? Ik ken zoo iemand niet.quot; ,,Anders Alfred .Jingle.quot;

,,lk hob die 11 naam nooit ii» mijn leven gehoord.quot; ..Dan ben ik bedrogen en belogen,quot; zeide l\'ick wiek. , Ik ben het slachtoffer eener schandelijke samenspanning. Zend toch iemand naar den K 11-

„En wanneer ik dien huilebalk met zijn zwarte sluike haren weer tegenkom,quot; zeide Sara, „zal ik zijne oogen in goeden ernst laten óverloopen, of ik heet geen Weller. Goedennacht, mijnheer !quot;

XVII.

AANTOOSEXDB, DAT EEN AANVAL VAX RIIEUMATIEK IN SOJI.MHiE GEVALLEN HET VEK\'NCI\'T Sf\'HEKHT

Hoewel het gestel van Pickwick veel inspanningen vermoeienis kon verdragen, was het niet bestand tegen zulk eene verueniging van aanvallen, als hij had geleden op den gedenkwaa r digen avond, waarvan in het voorgaande hóófd-stuk gewag gemaakt wordt. Gewasschcn te worden in de avondluchten ruw afgedroogd in \'■ene kast, is even gevaarlijk als eigenaardig. Pickwick moest naar bed, Öindat hij last kreeg van rheumatiek.

Maar ofschoon de lichaaniskracditen yan den grooten man aldus waren veizwakt, behield zijn geest zijne vroegere frischheid. Zijne op-ueruimdheid was veerkrachtig en zijne goede luim keerde terug. Zelfs de kwelling, die het gevolg was van zijn lotgeval, had hem verlaten •■n hij kon zonder wrevel of,g rlegenheid deelnemen aan het hartelijke lachen, dal door eene zinspeling op zijn avontuur bi.j VVardlè weid •pgewekt. .Meer zelfs. Geduretide de twee dagen, dat Pickwick het bed incest houden, was Sam zijn gestadige rneigezel. Op den eersten dag trachtte hij zijn meester te vermaken door anekdoten en gesprekken ; op den tweeden vroeg Pickwick zijn lessenaar, pen en inkt en was den geheelen dag druk bezig. Op den dei\'den kon hij opzitten in zijne slaapkamer en zond zijn ¹ \';neeht naar Wardle en Trundle met de bood- ¹ quot;\'■hap, dat zij hem zeer zouden verplichten, in- ( dien zij dien avond een glaasje wijn bij hem wilden komen drinken. Die uitnoodigingwerd volgaarne aangenomen; en toon zij bij een glas wijn zaten, haalde Pickwick, telkens blozende, het, volgende vertelseltje voor den dag, dat hij zeil\' gedurende zijne jongste ongesteldheid had opgesteld, naar zijne aanteekenii.gen van AVel-ler\'s onverdraaid verhaal.

DE VOORZ VXGIvR.

EEN VERHAAL VAN Ol\'RHeHIK 1,1 EEDE,

Eens leefde er in een zeer klein landstadje, ^r,p eon aanzienlijken afstand van Londen o( n klein mannetje, Nathaniel Pipkin genaamd, die voorzanger in het stadje was ett woonde in een huisje in het hoogstniatje. op tien ininuten af-stands van het kerkje; en dien men eiken dag van negen tot vier den kleinen jongens een weinig kennis kon zien aanbrengen. Nathaniel Pipkin was een onschadelijk, onschuldig, goedaardig wezen met een wipneus, x-beenen, schele oogen en een kreupelen gang; hij verdeelde zijn tijd tusschen de kerk en de school, en geloofde vast, dat er op den aardbol geen knapper man dan de predikant, geen indrukwekkender vertrek dan de gertkamer, en geen beter ingerichte school was dan de zijne. Eens, slechts eensin zijn :even had Nathaniel Pipkin een bisschop gezien een echten bisschop met neteldoek-sche mouwen om de armen en eene pruik op het hoofd. Hij had hein zien loepen en hooien praten bij eene bevestiging, bij welke gewichtige gelegenheid Nathaniel zoo bevangen werd door eerbied en ontzag, dat hij Hauw viel en in de armen van den hondenslager de kerk werd uitgedragen.

Dit was eene groote gebeurtenis, een verschrikkelijk tijdstip in het leven van Nathaniel en het was de eenige, die ooit de kalmte zijns gemoed» had verstoord, toen hij op een mooien namiddag in eene vlaag van afgetrokkenheid des geest es toevallig zijne oogen opsloeg van de lei, waarop hij vonrem ondeugenden jongen eene vreeselljk groote optelling schreef, eu zij plotseling bleven rusten op het blozend geiaat van Maria Lobbs. de eenige dochter van den ouden hobbs, den grooteu zadelmaker aan den overkant. \\\'u hadden de oogen van Pipkins al dikwijls te voren op liet aardige gezicht van •Maria Lobbs gerust, in de kerk en elders, maar Maria\'s oogen hadden er nooit zoo helder en hare wangen nooit zon blozend nitgozieii, als bij deze bijzondere geleuvnheid. Geen wonder dus. dat Nathaniel zijne oogen niet van Mejutfrouw Lobbs kon afwenden; geen wonder,dat Mejnf-trouw Lobbs, bemerkende, dat zij door een jongen man werd aanv -daard, haar hoofd uit hel venster trok, waaruit zij gekeken had, het raam dichtdeed en het gordijn liel vallen ; geen wonder, dat Nathaniel, onmiddellijk daarna op d\' ii ondeugenden jongen aanviel en hom sloeg en stompte naar hartelust. Dit alles is zeer natuurlijk en bevat niHs wonderbaarlijks.

Maat verwonderlijk is, dat iemand metPip-kin\'s eenzelvigheid zenuwachtig gestel en bijzonder schraal inkomen, van dien dag af het heeft durven wagen naar de hand en het hart te dingen van de eenigö dochter van deti op vliegenden ouden Lobbs Lobbs den groeten zadelmaker, die hot goheeie stadje met ééne penne.sl rei-k ha I kunnen aankoopen en de kosten niet eens gevoeld zou hebben den ouden Lobbs, die er voor bekend stond groote hoepen gelds te hebben uitstaan in (le bank van het naburigquot; vlek den ouden Lobbs, .\'mi wien men vertelde, dat hij ontelbare, onnitputtelijke schatten bezat, bewaard in de kleine ijzeren

brandkast met het groote sleutelgat op den schoorsteenmantel in de achterkamer den : ouden Lobbs. die zooals men wei wist, bij j feestelijke gelegenheden zijne tafel versierde met een eciit zilveren theepot, melkkan en suikerpot, welke, zooals hij met trots gewoon was te zeggen, het eigendom zijner dochter zouden zijn als zij i-en man naar haar zin gevonden had, Ik herhaal, dat h$t verbazingwekkend en verwonderly k was, dat Nathaniel de stoutmoe- ! digheid had zijne oogen in deze richting ie laten vallen. Maar de liefde is blind; eni\'ipkin ! keek scheel; misschien verhinderden deze beide

omstandigheden, dat iüj de zaak in het ware ; ! licht zag.

Als nu de oude hobbs ook maar hot verwij-derdste denkbeeld had gehad van Pipkin\'s ge voelens, zou hij eens eventjes de school met den grond gelijk gemaakt, den meester van de aarde verdelgd of erme andero even wreede daad begaan hebben; want hij was een verschrikkelijke oude man. die Lobbs, wanneer zijn trots gekwetst of zijne drift gaande gemaakt werd. Vineken! Zulke reeksen van vloeken kwamen wel eens van den overkant aanrollen, wanneer Lobbs de luiheid aan de kaak stelde va n den inageren leerjongen met de spiliebeenen. dat Pipkin van afschuw in zijn\' schoenen stond te beven en het haar der leerlingen van schrik te b( r^e rees.

Welnu! Xathani l Pipkin -ing dag aan dag. w ui neer de sebooluit wa^ en de h erlingen weg wa,rt:\'!! bij het voorraam zitten, keek, terwijl hij deed, alsof hij een boek las, tersluiks naar (bil overkant en zocht naar de held ure oogen van Maria Lobbs; «n hij had daar nog niet vele dagen gezeten, to n de heldere Oogen aan een Ir ■ vonraam veigt;chenen, schijnbaar ook druk bezig niet lezen. Dat vvaaaangenaam; verblijdend voer Pipkin - hart. lie- •V.mI hem reeds goed daar uren achtereen te zitten kijken naar dat aardige gezicht, wanneer de oog\'ai waren neergeslagen; maar toen Maria hare oogen van het buck Ijegon te vei heil\'n, en hunne stralen te werpm in d\' richting van Pipkin, kenden zijne tilijdschap en bewondering, geent- grenzen, landelijk. Op gt; • n dag, dat hii wist.dat de oude ],iiblis nit was, bad Nalhani\'I de stoutmoedig-held Maria een knsliandje te geven: en Maria gal hein, in plaats van liet venster te sluiten en het gordijn neer te laten, ook een kushandje en glimlachte. Hierop besloot Pipkin, wat Teuk gebeuren mocht, onverwijld zijne gevoelens aan te kweeken.

I\'.en aardiger vnet,een vreolijker hart, mooiere kuiltjes in de wangen ofeene knappere gestalte huppt Iden nooit z.oO licht over de aarde, die zij to: sieraad strekten, als die van Maria L-\'bos, de dochter van den ouden zadelmaker. Kr lag in hare schitterende oogeii een schelnische blik, die zijn weg tot veel ontoegankelijker boezems

zou gevonden hebben dan dien van Pipkin; en er was zulk een verblijdende klank in haar vroo-lijk gelach, dat het den hardvochtigsten men schenhater een glimlach zou hebben afgedwongen. Zelfs de oude Lobbs kon, hoe woest hij ook was, het gestreel zijner aardige dochter j niet weerstaan; en wanneer zij en haar nicht Kate, een sluw betooverend persoontje, gezamenlijk een doodeüjken aanval op den ouden , man richtten, zooals zij. om de waarheid te zeggen dikwijls deden, kon hij hun niets weigeren, al hadden zij een gedeelte gevraagd van 1 de onnoemelijke en onuitputtelijke schatten, die j in de ijzeren brandkast voor het oog verborgen waren.

Nathaniels hart klopte hevig, toen hij dit aantrekkelijke paar op een zomeravond op een I honderd ellen afstauds voor zich zag in hetzelfde veld, waarin hij menigmaal tot in den nacht had rondgedoold, peinzende over de schoonheid van Maria Lobbs. Maar hoewel hij dan dikwijls gedacht had, hoe vlug hij naar haar toe zóu gaan om haar zyne liefde lo openharen als hij haar maar eens onnioette, voelde hij, nu zij onverwachts voor hem stond, al zijn bloed naar zijn hoofd stijgen, klaarblijkelijk, tot groot nadeel zijner beenen, die, beroofd van hunne gewone hoeveelheid, onder hem beefden. Wanneer zij stilstonden om eene bloem te plukken of naar een vogel te luisteren, stond Nathaniel ook stil en deed alsof hij mijmerde, zooals inderdaad het geval was; want hij dacht, wat hij wel doen zou als zij terugkeerden, hetgeen na eenigeu tijd onvermijdelijk moest ge-beuren, en vlak voor hem stonden. Maar ofschoon hij bang was naar hen toe te gaan, verloor hij hén toch uiei gaarne uit het gezicht; daarom wandelde hij vlugger dan zij het deden, talmde als zii talmde en stond stil als zij stilstonden!. Zoo hadden zij kunnen voortgaan tot de duisternis het bel. i had, als Kate niet sluw omgezien en Nathani\'1 gewenkt had te naderen, ia-was niets onweerstaanbaars in deze handelwijze van Kate; daarom nam Nathaniel de uitnóodi-ging aan; en na veel blozen van zijn kanten eene uitbundig lachen van het booze nichtje knielde Pipkin op het bedauwde gras neer en openbaarde zijn besluit daar altijd te blijven, tenzij hij mocht opstaan als de aangenomen minnaar van Maria Lobbs, Hierop weerklonk het v rooi ij k^{( 1} gelach van Maria door de kalme avondlucht zonder die kalmte evenwel te verstoren, zulk eenaangeiiamen klank had het — het bonze nichtje lachte nog uitbundiger dan te voren en Nathani\' l Pipkin bloeisde erger dan ooit. Toon ten laatste Maria Lobbs dringender werd aangezocht door den verliefden jongen man, wendde zij hiiar hoofd af en fluisterde liar^1, nicht toe te zeggen, of Kate zei Ie ten minste, dat zij zich zeer vereerd gevoelde door mijnheer Pipkin\'s aanzoek; dat hare hand en

haai¹ hart ter beschikking van haar vader wa-n u, maar dat nieniand ongevoelig kon /.ijn voor de verdiensten van Mijnheer Pipkin. Daar dit alles met veel ernst gezegd werd, Xatha-niöl met Maria naar huis wandelde en bij het scheiden om een kus worstelde, ging hij als een gelukkig man naar bed en droomde er den geheelen nacht van, den ouden Lobbs te verteederen, de brandkast te openen en Maria te trouwen.

Den volgenden dag zag Xathaniel den ouden Lobbs op zijn oud grijs hitje uitgaan, en na

ren uit te zoeken, die hij zou aandoen, want hij had geen keus, maar ze op het voordeeligst aan te trekken en ze eerst, een weinig op te knappen was eene zeer moeielijke en gewichtige taak.

Kr was i en gezellig partijtje, bestaande uit Maria Lobbs, hare nicht Kate en drie of vier dartele, goedgeluimde meisjes met de rozen op de wangen. Nathaniel Pipkin kreeg het zichtbar\'- bewijs van hei feit, dar de geruchten aan-gaande de schatten van den ouden Lobbs niet overdreven waren. Daar stonden de echtmas- !

vele teekens van het booze nichtje aan hetraam, waarvan hij dc bedoeling niet begrijpen kon, kwam de magere leerjongen met de spillebee non overloopen om to zeggen, dat zyn melt; ster den geheelen avond niet thuis was en de datnes Mijnheer Pipkin precies te zes uur, op de-thee verwachtten. Hoe de lessen, dien dag werden afgehandeld, weten Xathaniel Pipkin en de leer-lingi-n evenmin als gij; hoe het pok zij, zij werden zus of zoo aigehandeld, en nadat de jongens heengegaan waren, had Nathaui\'quot;! ;ot -\'quot;■(I /es uur noodig om zich naar zijn zin te kleed\'-n. Niet, dat het vi-el tijd kostte de kin-sief zilveren theepot, melkkan en suikerpot op di• tafel, en • r waren echt zilvenut lepeltjes om de thee om teroeren, echt porseleinen kup-jes om ze uit te drinken en trummeltjcs van hetzelfde metaal, die de koekjes en de beschuit bevatten. De eenige donrn in het oogwaseen neef van Maria Lobbs, en broeder van Kate, die door Maria. Lobbs .Henryquot; genoemd werd en haar aan een hoek van de tafel geheel scheen in beslag te nemen. Het is ieuigenaarfl te zien, dat familieleden van elkaar houden doch het kan te ver gedreven worden, en Nathaniel Pipkin kon niet anders denk\' n, dan dat Maria

Lobbs zeer veel van hare bloedverwanten moest houden, als zij om alle zooveel gaf als om dezen neef. Ook gebeurde het na de thee, toen het booze nichte een blindemannetjesspel voorstelde, dat Natganiöl bijna altijd geblinddoekt was; en wanneer hij den neef vastgreep, wist hij zeker «lat Maria Lobbs niet ver af was. En, hoewel het booze nichtje en de andere meisjes hem knepen, bij het haar trokken, stoelen in zijn weg zetten en allerlei dingen deden, scheen Maria Lobbs in het geheel niet bij hem te komen; en eens, eens kon Nathaniel i r een eed op gedaan hebben, dat hij het geluid van een kus hoorde, gevolgd door eene kleine terechtwijzing van Maria Lobbs en een half onderdrukt gelach van hare vriendinnen. Dit alles was zeer vreemd, zeer vreemd en het is niet mogelijk te zeggen, wat fijjathaniël niet zou «i daan Of gelaten hebben, als zijne gedachten niet plotseling in eene nieuwe richting waren geleid.

De omstandigheid, diquot; aan zijne gedachh n eene andere richting gaf, was enn hard geklap aan (h voordeur, lt; n de- persoon, die zoo hard klopte, was niema nd anders dan de oude Lobbs zelf, die onverwachts was teruggekomen en er op los hamerde als i*en doodkistenmaker; want hij wilde zijn souper hebben. De onrustbarende tijding was nauwelijks door den mageren 1* it-jongen mede gedeeld, of de meisji s huppelden de trap op na ir de slaapkamer van Maria Lobbs. terwijl de neef en Nathaniel Pipkin bij gebrek aan betere srluiühoeken. in een paar kasten in de huiskamer werden geduwd; en toen Maria en het: booze nichtje hen verstopt en de kamer in orde gebracht hadde;i, openden dem voor den ouden Lobbs, die in het niet opgehouden had mei kloppen, gebeurde iet ongelukkigerwijze . dat de Loebs, die groeten honger had, vréese-lijk boos was, Nathaniel kon hem beorenknor-jen als e\' ti oude windhond, die pijn in de keel had; en telkens, wanneer de ongelukkige leerjong\' n de kamer binnenkwam, begon Lobbs op de meest heidensChe en ruwste wijze tegen hem uit te vallen, hoewel schijnbaar met geen ander duel dan om zijn gemoed lucht te geven door her nitsf.ooten van eeiiige vloekén, die hem in den weg zaten. Eindelijk wmd een klein opgewarmd souper o[gt; de tafel geplaatst:, winirop Lobbs gretig aanviel; en nadat hij het in een oogwenk ha I doen verdwijnen, zoende hij zijne dochter en vroeg zijne pijp,

!)• natuur hel N\'athaniëi Pipkin\'- knie-\'n zeer dicht bijeengeplaatst, doch. toen hij den oud\' n Lobbs zijne pijp hoorde vragen, knikten zij togen elkaar aan, alsof zij elkaar wilden vergruizelen; want in dezelfde kast, waarin hij stond, huig aan een paar haken eene pijp met een bruin roer en zilveren kop, die hij gedurende- de laatste vijfjaren geregeld eiken mid-dag en avond in den mond van den ouden Lobbs gezien had. De beide meisjes gingen naar beneden om de pyp, en naar boven om de pijp en overal heen, behalve, waar de pijp was, terwijl de oude Lobbs op de wonderlijkste wijze rondvloog. Eindelijk dacht hij aan de kast en ging er heen. liet diende tot niets, dat een mannetje als Nathaniel van binnen aan de deur trok. wanneer een groote, sterke kerel als de oude Lobbs er van buiten aan trok. De oude Lobbs gaf er één ruk aan en open vloog ze, Nathaniël Pipkin onthullend, die recht als een paal in de kast stond en van top tot teen beefde. Wat een verschrikkelijken blik wierp de oude Lobbs hem toe, toen hij hem bij den kraag uit de kast trok en op een arm afstands van zich afhield!

..Wel, wat duivel, moet gij hier hebben?quot; zei de oude Lobbs met een vreeselijke stem,

Nathaniël kon geen antwoord geven en daarom schudde Lobbs hem twee of drie minuten heen en weer orn zijne gedachten even voor hem te ordenen.

„Wat wilt gij hier ?quot; bulderde Lobbs,

„Ik geloof, dat gij op mijne dochter afkomt,

lie?quot;

De oude Lobbs zeide dit in spot; want hij kon niet gelooven, dat Nathaniël zich zooveel had kunnen aanmatigen, Hoe groot was dan ook zijne verontwaardiging, toen die arme man antwoordde:

„Ja, dat is waar. Mijnheer Lobbs, ik ben op it we dochter afgekomen, fk bemin haar. Mynheer Lobbs!quot;

„ Wel, gij kinderachtige, kromme, ellendige schurk,quot; snakte de oude Lobbs, verpletterd door die afschuwelijke bekentenis; „wat bedoel je daarmee ?quot;

,Eu zoo iets in mijn gezicht te zeggen 1 Wel dromtiu is ik zal je worgen.quot;

Het is voistrekt niet onwaarschijnlijk, dat Lobbs in zijn hevigen toorn aan deze bedreiging \'jevolg gegeven zou hebben, indien zijn arm niquot;t plotseling werkeloos was geworden door eene onverwachte verschijning, namelijk, den neef, die uit zijne kastsrappende, naar Lobbs toeging en zeide;

„Ik kan niet toelaten, dat deze onschuldige persoon, mijnheer, die hier gevraagd isopeeti damespartijtje, zoo edelmoedig de schuld op zich neemt van hetgeen ik gedaan heb en bereid ben te bekennen. Ik bemin uwe dochter, mijnheer; en ik kwam hier om haar te spreken.quot;

De oude Lobbs spalkte hierop zijne opgen wijd open, maar niet wijder dan Nathanè ! Pipkin.

„(til,\'quot; Zei Lobbs, eindelijk genoeg bij adem om t( spreken.

„Ik 1quot; \'

„En ik heb u dit huis lang geleden verboden !quot;

„Dat is zoo, of\' ik zou hier van avond niet stilletjes gekomen zijn.quot;

Het spijt mij dat ik het van den ouüen Lobbs moet zeggen, maar ik geloof, dat hij zijn neef\' een klap zou hebben gegeven, als zijn lieve dochter met hare heldere oogen vol tranen zijn arm niet had vastgegrepen.

„Houd hem niet tegen, Maria,quot; zei de jongeman, „als hij mij wil slaan, laat hemdanzi,in gang maar gaan. Ik zou voor al de rijkdommen der wereld geen haar op zijn grijs hoofd willen krenken.quot;

De oude man sloeg bij deze woorden zijne oogen neer, en zij ontmoetten die zijner dochter. Ik heb er al een paar maal op gewezen, dat het zeer heldere oogen waren en, hoewel zij thans met tranen gevuld waren, was hun invloed volstrekt niet verminderd. De oude Lobbs wendde het hoofd af, alsof hij zich niet door hen wilde laten overreden, toen hij bij toeval het gelaat in het oog kreeg van het booze nichije, dat half bevreesd voor haar broeder en half lachend om Pipkin, zulk een betoove-rend en sluw gelaat vertoonde, als iemand, oud of jong ooit te zien krijgt. Zij sloeg haar arm streelend om dien van den ouden man en fluisterde hem iets in bet oor; en de oude Lobbs kon, wat hij ook deed, niet nalaten te glimlachen, torwij} een traan langs zijne wang rolde.

Vijf minuten later werden de meisjes, gig gelend en bedeesd, uit de slaapkamer gehaald ; • ■n terwijl de jongelui zich vroolijk maakten, kreeg Lobbs zijne pijp en rookte ze; en het is opmerkenswaardig, dat di ze pijp, do heerlijkste was, die bij ooit smaakte.

Nathanird Pipkin hield het vooi het beste niets van het gebeurde te laten uitlekken, en zoodoende steeg hij langzamerhand hoog in dr gunst van den ouden Lobbs, die hem mettertijd leerde rooken: en gedurende iele jaren plachten zij op srhoom- avonden in den tuin met groott.\' deftigheid te zitten rooken en drinken.

Pipkin bekwam spoedig van de gevolgen zijner liefde; want wij vinden zijn naam m het kerkelijk register, als een getuigd bij het huwelijk van Maria Lobbs en haar neef; en liet blijkt, ook nit andere documenten, dat hij op den avond van het huwidijk in de stadsa\'-vau-genis werd opgesloten, omdat nij in een staat van verregaande dronkenschap, op straat veel buitensporiLfheden bedreven had, geholpen en aangezet door den mageren leerjongen met de spiilebeenen.

XVIII.

WA A KIN TWEE DINGKN BEWEZK.N WOUDEN : TEN EER-STH mo KKACHT VAN ICEX ZKNUWTOEVAL, EN TK.N TWEEDE DE MACHT DEK OMSTANDIGHEDEN,

Twee dagen na het d ej e u ner van mevrouw Hunter bleven de Pickwickisten te Eatans-will, wachtten met angstig verlangen eenig bericht van hun geerden leidsman, Tupman en Stock wall waren weder aan zich zei ven overgelaten; want Winkle liet zich door eene drin geude ultnoodiging overhalen, om bij Pottin huis te blijven logeerenden wijdde al zijn\' tijd aan het gezelschap der beminnelijke echtgenoote van dezen heer. Om zijn geluk volkomen te maken, voegde Pott zelf zich tusschenbeide bij het «je schap. 1 liep verzonken in zijne plannen totbevordering van het alge me-m welzij u, en tot vernieling van den i n d e p e n d o n t, was deze groote man niet gewoon van de trotsche hoogte, waarop zijn verstand hem plaatste, tot do laagte van gewone menschen a f te dalen. Thans echter, als hei ware om zijne achting voor lederen Pickwickist: te toon en, stapte hij van zijn troon, en Wandelde op den vlakken grond, terwijl h^j zijn gesprek naar het begrip der alli-daagsche wezens inrichtte, met welke hij zich verwaardigde te verkeeren.

Daar dit de handelwijze was, welke de vermaarde man (en opzichte van Winkle in acht nam, zal men zich lieht kunnen verbeelden hoe groot de verwondering van dezen laats ten was, toen, terwijl hij alleen in do voorkamer op het, ontbijt zat te wachten, de (leur haastig Lreopend en schielijk weder gesloten werd, en Pott met trotsche schreden op hem afkwam, zijne aan ge boden hand wegstlet, en heilniet eene schorre stem toesnauwde; „SlangIquot;

„Mijnheer!quot; riep Winkle uit. van zijn stoel opspi ingende.

,Slang, mijnheerlquot; herhaalde Pott met eene gillende stem; toen vervolgde hij op ee.nzwaren, brom menden toon; „Slang, zeg ik, mijnheerl Neem het, op zooals gij wilt.quot;

Wanneer nu iomand, van wien gijdeu vorigen avond zeer vriendschappelijk afscheid hebt genomen, u. als gij hein des morgens wederziet, met den naam van slang beufOet, is het niet onredelijk te vermoeden, dat er in dien tusschen tijd iets on aan géha aansis voorgevallen. Dit d ach: Winkle ook. Wat echter het opnemen van bet woord slang betrof, wis! hij niei juist hoe dit best, te doen. en zeide derhalve, toen hij zich een poosje bedacht had

..Slang, mijnheer Poft .\' Wat meent gij, mijnheer? Is het gekheid?quot;

Gekheid, mijnheer?quot; riep 1\'ott, uit, met eene beweging zijner hand,als wilde hij zijn ga si den trekpot naar bothoofd werpen. «Gekheid, mijnheer? — Maar neen, ik wil bedaard blijven!quot;

En ten bewijze /ijner bedaardheid, wierp hij zich schuimbekkend op een stoel.

„Maar, mijn lieve man!quot; begon Winkle.

■\'Lieve man?quot; viel Pott, hem in de mie. ..Hoe durft gij zoo iets tegen mij zeggen, mijnheer! Hoe durft gij mij in het gezicht zien, en dat zeggen ?quot;

„O, als ge zoo lu gint,quot; hernam Winkle. „Hoe durft gy mij in het gezicht zien, en slang tegen mij zeggen?quot;

„Omdat gij het zijt.quot;

„Dat zult gij mij bewijzen, mijnheer!quot; riep Winkle deflig uit.

Op het diepzinnige gelaat-des redacteurs ver- I toöndezich een kwaadaardigeglimlach,terwylhij den Independent van dien morgen uitzijn I zak haalde, met zun vinger op (lt;n artikel wees, en het blad, over de tafel heen, Winkle toesmeet Deze nam het papi\'-r op, en las het volgende:

„Onze v( racht\' lijke tegenstander heeft de vermetelheid gehad, om, in eonigélatfe aanrnerkin- | gen over de laatste vvrkii^zing. het heiligilorn des huiseliikrii levens te scHifnden, lt; n, op eene zeer onkieschi-wijze,depnr.soonUike«angeietrenheden ; van onzen gewezen eandidaat, den heer Fizkin, aan te roeren, die. hieraan twijfebm wij niet, in Wf : wil zijner ti ucnwooidige. onverdiende en alleen voor zijnlt;\' vijanden schandelijke nederlaag, eemn «al onze verltgenwoordigt r z il we/.en. Hoe ^; durft onze laau\'ge\' stiue :lt; _■ nstander zoo iets onderstaan . Wat zou e si-havuit zeLrtren, indien w «-venals hij. alii\' welviK\'i.¹! lijkhf\'iil den schop gaven, en d* gordijn ophievgt; ii, digt; gi-lukkig zijn huisi lijk lev.-u door d-- bespotting, omniet te zgt;-ygtgt;n verf-.i-iimr, van het algi-mern bewnart! Wa; zou hy /\' If v ,:..eu, indien wij sl.chts bij- ; zonderheden aanhaalden, die door de geheele - t.i I bekendzijn,t ndieiedereert|neteigeneoogen ■\'.i behalve «nz- blindi tegenstander, wat., indien wij de p u\'elen phiatsien, die ons zoo op het oogenblik dooreen vernuftig medeburgeren corrt spondent worden toegezonden?

or F.r.N vi li.i:s\' foj\'.

O I\'ot. !uct rpfht hi- r vuil ^olior rcn !

A - lier maar liMilt Kfinn»*n vvotfli loon u liet biriden «loor «!\'• trouw.

lint /ij u H\'\'L\' (\'ftis tnj.pen zou.

Pan \'/.tuidr zo, tl zijt L\'ij nog yjxt\'fi kink»?], k «.doof l.ft vagt;f. •¹ i liov-r tocTi.

Want tin inn-i .\'ij hd toe li \\Vquot;1 tloen,

Hair litïbben afgestaan aan \\V

.Wat.quot; zei Je Pott op een pleehtigen toon, ..wat. rijmt op kinkel, tampzaligé?quot;

.. W.it op k i n n e 1 rijmt ?quot; zeidquot; mevrouw Pott die op dit . ..renblik binnent rad... Wat op kink e 1 rijmt? Wei Winkle zou ik denk\' n;iil.s het woord niet \'e 1\'• iijk was, om bij d\' n naam van onzen vriend te kunnen passen.quot; Dit zeggende, zaj zij den quot;tu -\'t\' ideti l\'i.-k wie kist met \'euvrie-ndeiy ken

glimlach aan, en reikte hem hare hand toe. De bedremmelde jonkman zou die in verstrooiing hebben aangevat, indien Pott niet vol verontwaardiging was tusschenbeide gekomen.

„Terug, vrouw! — terug!quot; zeide de redacteur. „Zult gij hem nog voor mijne oogen de hand geven ?quot;

„Wel, Pott\'.quot;zeide zijne verbaasde echtgenoote.

„Rampzalige, zie eens hier!quot; schreeuwde Pott. „Hier! „Op t en vuilen Pott!quot; Pot — dat ben ik; en hier, hoe zij u foppen zou,quot; dat zijt gij, vrouw, gij !•quot; Metdeze uitbarsting van gramschap, welke met iets vergezeld ging, dat op eene huivering geleek, toen hij zijne vrouw in het gezicht zag, wierp Pott haar het nornmer van den Independent voor de voeten.

„Ik verzeker u, Pott,quot; zeide de vi rbaasde mevrouw Pott, terwijl zij bukte om het blad op te rapen. „Ik verzeker u, Pott....quot;

Pott schrikte voor den smadelijken blik van zijne vrouw. Hij wendde eene wanhopige poging aan, om zijn moed bijeen te zamelen; maar hij was dien terstond weder kwijt.

Mr ligt niets verschrikkelijks in het korte ge zegd; „Ik verzeker u, Pott!quot; wanneer men het zoo eenvoudig leest, maar toon, waarop het werd uitgesproken, en de blik, welke het vergezelde, en die beide den «ngelukkigen Pott met eene toekomstige wraak schonen te dreigen, dreven hem geweldi\'-r in het. naüw,Deonbedrevenste opmerker had duidelijk in zijne trekken kunnen lezen, dat hij zeer gaarne iedereen,die op dat ooirenhlik in zijne laarzen had willen staan, zijn beste paar had willen present doen.

Mevrouw Pott las het artikel, gafeen luiden gil en wierp zich zoo lang zij was op het karpet neder, waar zij zoo hard bleef liggen schreeuwen ei met de hakken harer schoenen trappen, dat n • mand aan de teederheid van haar gevoel twijfelen kon.

„Lieve vrouw!quot; zeide de verschrikte Pott; ..ik heb immers niet uezegd dat ik het geloofde; ik.,.quot; Maar de stem van den ongelukkige werd loor het gegil zijner echtirenoote verdoofd.

„Mevrouw pott! ik bid u, lieve mevrouw, we. - toch bedaard!quot; zeide Winkle; maar het gillen en trappen werd nog harderen geweldiger dan te voren,

.. Liefste !quot; zeide Pott, „het doet mij innig leed. Als gij niet om uwe elg\'tie gezondheid denken wilt, denk dan toch om mij beste vrouw! De tnens\'chen zullen voor het hui\'sblij ven stilstaan.quot; Maar hoe ijveriger Pott smeekte, des te ijselijker werd tiet gegil.

lukkig bezat mevrouw Pott eene bondge-noote in eene amgejuffer, die den naam droeg van hare kamenier, maar die bovendien nog ver-s ■heidene posten bekleedde, waarvan een der voMfnainnste was, dat zij \'nare meesteres te hulp kwam bij eiken wensch en elke begeerte, die met de irezindheid van den arisen Pottin tegen-

„Maar gij komt. toch terug?quot; vroeg Mevrouw Pott.

„Wel zeker,quot; antwoordde Winkle.

„Maar het is toch immers zeker?quot; vroeg -mevrouw l\'ott, haar gast ter sluik een teednen blik toewerpendf\'.

„Gij kunt er u op verlaten,quot; antwoordde Winkle.

Het ontbijt werd verder stilzwijgend genut- ; tigd; want elk lid van het gezelschap makte om zijne of har- eigea «rieveii. Mevrouw Pott wus verdrietig over het verlies van ren galant; l\'otl zelf, omdat hij zoo onbedacht had beloofd den ^; Independent af te nnselen; en Winkle, , umdat, hij zich zeiven in zulk gt; en onaangenamen toestand had gebracht, liet werd by twaalven, en tia een hartelijk afscheid, en herhaalde beloften om terug te komen, rukte W inkle zich lus,

.Als hij ooit terugkomt zal ik hom vergifti gen,quot; dacht l\'ott, terwijl hij naar hot achterka-mertie ging, waar hij zijn kantoor hield.

.Ais ik ooit U-mgkom, en ruij weer met die nu nschen inlaat,quot;dacht W\'inkle, terwijl hij naar de l\'auw stapte, .Mag ik lijden, dat ik zelf afgeranseld wordl \'

Zijne vi ieiuli-n waren gerw.\'d, de diligence insgelijks, en binnen •■en half uur rlt; den zij den-zelfden w\' ,M:i ngs. dien Pickwick en Sam weinige dagen vroeg\' ! gereisd hadden.

gt;aiu Wel Ier stond voor de deur van de Engel \'ip hen te wachten, en door h\' in werden zii naar het vertrek van Pickwirk gebraeht, waar zij, tot groote verwondering van Winkle \' ii stock wall, en tot nier, gei inua ontzetting van \'I upman, den oii\'leii Wardle en rrundle aan-troffen.

Koe vaart gij?quot; zeide de oude man, Tup-man bij de hand vattende. „Kom! zet maar zoo\'n benauwd gezicht ni\' t! Wat gebeurd is, is g. heut\'l. Óm hareiitwii wensctiie ik dat gij haai\' .reki\'-ren hadt; om uW\'-ntwil be ■ ik blijde, da* .\'ij haar niet gekregen hebt. E«i» Jonge kef\' l, zooals gij. zal wed fens betor terecht ko-hp n lie ?quot; Met de/.\' ii troost gaf hU \'rupman • •■n klap op den rug. en beyui hartelijk te lachen. ..En hoe ga it li \' met ü? Vervolgde hij. terwijl hij Winkle en Stock wall tegelijk elk em- hand reikte. Ik heb Pickwick daar Juist gezegd, dat gij tegen Kerstmis allen bij ons moet komen. Dm zullen w:., eenebruilofr heb beu feii\'- bruiloft in vol \' staatsie.quot;

„Kene bruiloft,quot; riep Stock wall verblee-kende.

„ la. ■■\'■ne bi uiloft.quot; herhaalile de oude man.

SehriK maar niet. Het is Trundle maar,\'lie ne t lsablt; la zal trouwen.quot;

.(), is h\'-t d n ?quot; ze. Ie stoitkwall, ontheven v:iii eene twijfeling, die hem het har h el be-kl\'-md. ,.lk wenseb u ireluk. mijnheer! Kn boe maakt nlt; t Jozef?quot;

„Hij ? ■ zeer wel,quot; antwoordde de oude heer. „Zoo slaperig als altijd.quot;

„En uwe dochter, en de overige familie?quot;

„Allen zeer wel.quot;

„Waar,quot; zeide Tupman, al zijn moed bijeen rapende, „waar is zij, mijnheer?quot; En hij keerde zijn hoofd om en hield zijne hand voor zijn oogen.

„Zij ?quot; hernam de oude heer, sduilkachtigzijn j hoofd schuddende. „Meent gij mijne\' zuster?quot; i

rupman gaf door een zwijgenden hoofdknik te kennen, dat zijne vraag de arme Kachel betrof,

„Zij is weg,quot; zeide do oude heer. „Zij woont bij eene nicht, een heel eind uit de buurt. Zij kon de meisjes niet meer zien; daarom liet ik haar maar gaan. Maar de maaltijd is gereed. Gij zult wel hongerig zijn van het; rijden. Ik heb ten minste honger, al heb ik niet gereden.quot;

De maaltijd werd met smaak gebruikt; en toen hij was afgeloopon, verhaalde Pickwick, tot verbazing en verontwaardiging zijner volgelingen, de ontmoeting die hij had gehad, en welk een trek de duivelsche Jingle hem had gespeeld.

„En van de koude, welke ik in dien tuin heb gevat, heb ik nog een stijf boen,quot; zeide Piek wick ten slotte.

„Ik heb ook een soort van avontuur gehad.quot; zeide Winkle met een glimlach ; en op verzoek van l\'ickwiek verhaalde hij, welk kwaadaardig schotschrift de Eata ns wiTM n d e pe n dent had geplaatst, en hoe driftig zijn vriend de redacteur daarover was geworden.

Onder dit veihaal begon Pickwick\'s gezicht te betrekken. Zijne vrienden bemerkten dit, en toen Winkle zijne historie ten einde had ge-bracht, heerschte er eene diepe stilte. Pickwick sloeg heftig met zijne vuist op de tafel en begon aldus te spreken:

..Is het niet zonderling, dat wij niemands lu;is schijnen te kunnen binnentreden, zonder hem in moeite en verdrietelijkheden te wikke-i n? Is het niet een bewijs van onvoorzichtigheid of mo\'-t ik zeggen snoodheid mijner volgelingen, dat zij onder geen dak kunnen vertoeven, zonder het geluk en de zielsrust van een vrouwelijk wezen te verstoren? Is het niöt, zolt ik . . .

i\'iekwick zou naar alle waarschijnlijkheid nog eene poos hebben voortgesproken, indien Sam, diquot; met een brief in de hand binnentrad, hem zijne welsprekende redevoering niet had doen afbreken Hij nam zijn bril van den neus, veegde de glazen at, zette hem weder op, en zijne s*em had haregewonezachtheid hernomen,toen hij zeide;

„Wat hebt gij daar, Sam?quot;

„Zoo even naar het postkantoor geweest,quot; antwoordde Weller,quot; „en daar dezen brief ge-vondeii, die er al twee dagen gelegen had.quot;

„Ik ken de hand niet,quot; zeide Pickwick, ter-

wijl hij den brief opende. „ Bewaar ons, wat is dat ? Het moet eene grap zijn. Het kan niet waar wezen.quot;

„Wat is er gebeurd?quot; was do algemeene I vraag.

.Er is toch niemand dood?quot; vroeg Waidle, : die door het afgrijzen, datop Pickwick\'s gelaat I geteekend stond, ongerust werd.

Pickwick gaf geen antwoord, maar schoof den brief over de tafel van zich af, en verzocht Tup-man om hem voor te lezen; waarop hij met een ir zicht vol wezenlooze verbazing achterover in zijn stoel viel.

Tupman las met eene bevende stem den brief die van dezen inhoud was:

Fbekmak\'s Court, Coknhill, Aug., 1827.

Bardell contra Pickwick.

„Mijnheer!

..Van Mejuffrouw Martha Bardell last ontvangen hebbende, om eene actie tegen UEd.aante vangen, wegens het verbreken eener trouwbelofte, voor welke de klageres hare schadevergoeding op vijftienhonderd pond begroot heeft zijn wij zoo vrij UEd. te berirhten, dat wij het proces in het (\'ourt of Common Pleas tegen u hebben doen aanteekenen, en verzoeken l\'Ed. ons per omgaande posr. den naam van den procureur te Londen te berichten, die UEd. in deze zaak bedienen zal,

„Wij zijn, mijnheer,

UEd. dienstwillige dienaren, Dodson en Fogg.

„Den Heeïe Samuel Pickwick,

Er was h is zoo oiltzottends in de stomme verbazing, waarmede ieder eerst zijn buurman en vervolgens Pickwick aanstaarde, datiedereen bevreesd scheen om te spreken. Eiticlelijk werd de stilte door Tupman afgebroken.

., Dodson en Fogg,quot;herbaalde hij werktuigelijk.

„Bardell contra Pickwick,quot; |jeide Stock wall peinzende.

„Geluk en zielrust van e. n onschuldig vrouwelijk wezen,quot; prevelde Winkle verstrooid.

..Het is een komplot,quot; zeide l\'ickwick, toen hij eindelijk zijn spraakvermogen terugkreeg; ..een schandelijk komplot tu^sciie;! die twi^oinha-lige procureurs, Dodson en l\'ogg, Jutlrouw Bardell zou nooit zoo iets doen; zij heeft er het hart niet toe; zij heeft . r geene reden toe. lletis de ongerijmdheid zelve.quot;

„Over haar hart,quot; zeide Wardle niet een glimlach, „zult gij zeker het beste kunnen oonleelen. Ik wil ii niet ontmoedigen ; n aar mij dunkt, dat over de reden, die zij heeft. Dedson en Fogg veel beter kunnen oordeelen. dan iemand vm ons allen.quot;

„Het is een schandelijke kunstgreep om mij geld af te persen,quot; zeide l\'ickwick.

„Ik hoop van harte dat het niets anders is,quot; . hernam Wardle met een droog kuchje.

„Wie heeft mij ooit op eene andere manier met haar hooren sproken, dan gelijk een commensaal met zijne huis waardin behoort te doen ?quot; vroeg Pickwick heftig. .Wie heeft mij ooit bij haar gezien? Zelfs niet mijne vrienden....quot; „Behalve bij éénegelegenheid,quot;zeideTupman. Pickwick verbleekte

„Aha!quot; zeide Wardle. „Daar zullen wij het hebben. Gij zaagt toch niets dat eenig kwaad vermoeden kon geven?quot;

Tupman zag zijn leidsman schroomvallig aan en antwoordde: ..Kwaad vermoeden juist niet; maar — hoe het kwam weet ik niet maar dat is waar, zij lag in zijne armen.quot;

„Lieve hemel! riep Pickwick uit, toen het bedoelde room el hem weder levendig voorden geest kwam. ..Welk een vreesolijk voorbeeld van de macht der omstandigheden! Het is maar al te waar.quot;

„En onze vriend was bezig met haar te troosten.quot; zeide Winkle vrij spotachtig.

„Dat deed ik,quot; zeide l\'ickwick; ik wil het i niet ontkennen.quot;

„Aha!quot; zeide Wardle, „voor iets, dat in \'t i geheel geen grotïd heeft, ziet dat er toch tame- I lijk verdacht uit. Niet waar, Plckwiek.\' O gij schalk! Wat hebt gij\' ze in de mouwen !quot; En hij lachte totdat de glazen op de tafel rinkelden.

.. Welk een ijs\' iijke samenloop van noodlottige omstandUhedeii!quot; riep Pickwick uit ..Winkle - Tupman ik vraag u verschooning voor hetgeen ik daar straks gezegd heb. Wij zijn allen slachtoffers der omstandigheden, en ik ben het grootste.quot; Bit gezegd hebbende, verborg hij zijn hoofd in zijne handen, en bleef eono poos zoo zitten nadenken, terwijl Wardle de overige leden van het gezelschap in het rond glimlachend toeknikte en wenkte.

„Ik moet toch welen, hoe hot mei de zaak gelegen is,quot; zeide Pickwick, weder opziende. „Ik moet die Dodson en Fogg spreken. Morgen ga ik naar Londen.quot;

„Morgen zal uw been nog niet beter zijn,quot; zeide Wardle.

.. Dan overmorgen.

ivermorgen is het de eerste September; dan hebt gij beloofd om niet ons mede te rijden naar het bui\'engoeiI van Sir George Manning, en daar met ons te ontbijten, zoo gij niet mede kunt gaan jagen.quot;

„Xu, dan den volgenden dag donderdag, \' hernam Pickwick, ..Sain!quot;

...Mijnlieer!quot; zeide Samuel.

„(éi I wei plaatsen op de diligence naar Londen voor ons bestellen, tegen donderdag ochtend.quot;

Samuel vertrok, en kuierde, met zijne handen

„Ja, mijnheer: even er buiten, liet behoort aan kapitein Boldwig. Maar niemand zal ons storen, en het is daar plei/.ierig zitten.quot;

„Goed,quot; zeide Wardle. „Hoe eer wij nu opbreken, des te beter. Zult gij maken, dat trij om twaalf uur bij ons zu\'t. Pickwick?quot;

Pickwick was zeer verlangend om de jacht bij te wonen, vooral daar hij ongerust was, of Winkle er anders wel heelhuids zou afkomen. Op zulk een schoonen morgen was het ook verdrietig terug te keeren, terwijl zijne vrienden voortkruien, kon hij bij ons blijven, en over de hekken zouden wij hem wel heentillen.quot;

„Dat zou heerlijk zijn,quot; zeide Sam Weller, die ook gaarne wilde meegaan, en er derhalve belang in stelde, dat deze voorslag werd aangenomen. „Goed bedacht, manneijel Ikzal den kruiwagen maar gaan halen.quot;

De lange bosch wachter had er eerst veel tegen, da t een gezelschap jagers een heer op een kruiwa gen zou inedenemen, hetgeen hij, gelijk hij zeide, nog nooit gezirn had ; maar een goed woord en een