die afgebeeld en beschreven zijn in deel XV der FLORA BATAVA, naar tijd van uitgave gerangschikt.

Veld- Streepzaad,

Rondhladige Munt, Zeekante Aspersie, Diverg Aspersie. Wild unt Nieskruid,

Driedubbele Aardster.

Deze bestaat in het algemeen register, dat wij op de veertien eerste deelen van dit werk uitgegeven hebben *).

Kruisbladige Gentiaan, Madelgeer, Witte Populier, Witblad, Witboom, Bevallige Haarmuts.

Posse Pijpzwam,

La table gÃ©nÃ©rale des plantes dans les (quatorze premiers volumes de eet ouvrage constitue la 226me livraison.

Acer campestre L. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Kleine Ahorn Veld-Eschdoorn

Agaricus equestris L. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Ruiter-Plaatzwam

Â» mncidus Schrad. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Kleverige Plaatzwam1150.

Â» nbsp;nbsp;nbsp;nebularis Batsch. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Nevelkleurige Plaatzwam

Â» nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;vaccinus Pers. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Koeijen-plaatzwam

Amarantus retroflexus L. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Horige Kattenstaart

Asparagus officinalis L.var.maritima. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Zeekants Aspersie. Dwerg-Aspersie . . . , 1123.

Aster brumalis N. ab E. var. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Winter-Aster var.

Â» brumalis N. ab E. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Winter-Aster1181.

Â» parviflorus N. ab E. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Kleinbloemige Aster

Aulacomnion palustre Schwaegr. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Moeras-Streepvrucht

Barbarea praecox R, Br. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Vroege Barbarea.............. 1176.

Barbula unguiculata Hedw. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;

Boletus parasiticus Bull. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Woekerende Pijpzwam........... 1175.

Â» rufus Pers. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Rosse Pijpzwam .............. 1140.

Brachypodium sylvaticum R. et S. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Bosch-Kortsteel

Bromus arvensis L. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Akker-Dravik................ 1199.

Campanula rapunculoides L. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Eenzijdig Klokje.............. 1187.

jÂ» Rapunculus L. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Raapwortelig Klokje. Raponce....... 1162.

Carex canescens L. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Grijsachtig Rietgras

Â» nbsp;nbsp;pallescens L. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Bleek Rietgras............... 1153.

Â» nbsp;nbsp;trinervis Degl. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Drienerviq Rietgras

Â» nbsp;nbsp;verna Vill. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Vroeg Rietgras

Chrysosplenium alternifolium. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Overhoeksch Goudveil ........... 1141.

Cochlearia danica L. var. erecta. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Regtopgroeijend Deensch Lepelblad .... 1191.

Corydalis lutea D. C. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Geele Helmbloem.............. 1126.

CrÃ©pis agrestis W. Kit. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Veld-Streepzaad

Â» virens Vill. var. diffusa. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;TJitgespreid Streepzaad

Cyathus striatus Willd. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;. Gestreepte Potjes-zwam..........1135.'

Dicranum heteroraallum Hedw. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Eenzijdige Gaffeltand.

Diervilla canadensis Willd. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Cemadasche Diermlla .

Epipactis latifolia Allioni. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;WiZd wit Nieslcruid

Euphorbia stricta Sm. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Regtstandige Wolfstnelk . . .

Festuca rubra L. var. arenaria. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Zand-Zwenkgras

Â» rubra L. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Rood Zwenkgras

Galeopsis bifida BÃ¶nningh. â nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Tweesplehge Hennepnetel

Galinsoga parviflora Cav. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Kleinbloemige Galinsoga , . .

GeÃ¤ster Cesatii Rabh. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Cesatis Aardster

Â» nbsp;nbsp;nbsp;fimbriatus Fries. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Franje Aardster......

Â» nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;hygrometricus Pers. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Hygrometrische Aardster

Ã¯ nbsp;nbsp;nbsp;mammosus (Fries) Vitt. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Gelepelde Aardster

Â» nbsp;nbsp;nbsp;striatus Fries. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Gestreepte Aardster .... ....... .

s nbsp;nbsp;nbsp;triplex Jungbuhn. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Driedubbele Aardster

Â» nbsp;nbsp;vulgatus Vitt. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Gewone Aardster..............

Gentiana cruciata L, nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Kruisbladige Gentiaan. Madelgeer

Helichrysum arenarium D, C, nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Zand-Roerkruid. Immortelle

Helvella crispa Fries, nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Gekroesde Helvetia ............

Ã¿ nbsp;nbsp;lacunosa Afz. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Gegroefde Helvella.............

Hieracium Auricula L, nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Aurikel-Havikskruid............

Â» aurantiacum L. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Oranjegeel Havikskruid. ..........

Homalothecium (Hypnum) sericeum Br. et Sch. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Zijdeachtig Dekmos ............

Hydnum Auriscalpium L. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;.........

Iberis umbellata L. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Schermvormende Scheefbloeni

Lolium multiflorum Lamarck. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;VeelbloemÃ®g Raygras............

Lysimachia nemorum L. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Bosch-Wederik ...............

Mentha arvensis L. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Akkermunt .................

Â» rotundifolia L. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Rondbladige Munt .....

Orniihopus sativus Brot. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Serradella .................

Orobanche coerulea Vill. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Blaauwe Bremraap

SooRTELiJKE KENMERKEN. Caille eiecto striato liirsuto superne ramoso foliis radicalibus basi attenuatis lanceolatis runcinatis, caulinis lanceolatis sessilibiis sagittatis, jianicula subcorymbosa, pedicellis involucrisque pubescentibus et glanduloso bispidis, involucri foliolis exterioribus adpressis, interioribus in superficie interior! glabris, acheniis lineari-oblongis 10 striatis basi apiceque subaequaliter obtusis, receptaculo glabro.

Stengel opgerigt, gestreept, harig, van boven vertakt ; wortelbladen aan den voet in een bladsteel versmald, lancet-vormig, geschaard ; stengelbladen lancetvormig, ongesteeld, pijlvormig ; bloempluim min of meer tuilvormig ; bloem-steeltjes en omwindsels zachtharig met zwarte klierhaartjes bezet; buitenste blaadjes van het omwindsel aangedrukt, binnenste op hunne inwendige oppervlakte kaal; vruchtjes l'ynvormig-langwerpig met 10 strepen, aan den top even stomp als aan den voet ; bloembed kaal.

Deze plant wordt door vele schrijvers aangemerkt als eene verscheidenheid van C. virens Vill. (zie Deel XII, Nâ. 960). Zij verschilt echter mijns inziens zoozeer van deze laatste, dat ik haar met Wald^tein en Kitaidel {Plant, rar. Hung. 2â20), De Candolle {1ârodr. Syst. lÃ¯egn. veg. VII), Grenier et Godron {Flore Fram-.), Boreau [Fl. du centre d. l. Fr.) en anderen , als eene soort beschouw'.

Eene naauwkeurige vergelijking van vele exemplaren van beide planten heeft mij de volgende uitkomsten gegeven :

CrÃ©pis agrestis W. Kit.

Stengel tot 60 centim. hoog, boven het midden vertakt , regtstandig , forsch, harig,

Wortelbladen geschaard, met spitse verdeelingen.

Omwindsel zachtbehaard en met vele zwartachtige klierhaartjes.

Bloemen 2 centim, breed, hooggeel, gedroogd oranjegeel.

Bloeitijd Junij-Julij.

CrÃ©pis virens. Vill.

Stengel tot 30 cent, hoog, van onder op vertakt, uitgespreid, tenger en gewoonlijk kaal.

Wortelbl. lancetvormig, zeer ondiep geschaard of getand of gaaf.

Omwindsel met zeer weinig haartjes, meest kaal en groen.

Bloemen 1 cent, breed, lichtgeel (ook gedroogd).

Bloeitijd Julij-September.

De C. agrestis komt zeer nabij de C. tectorum L., die hoofdzakelijk door hare roodbruine, aan den top meer versmalde en aldaar als met wollige haartjes bekleede vruchtjes en kortbehaard bloembed van de eerste verschilt.

Ook met C. Nicaeensis Balb. heeft onze soort veel overeenkomst. De C. Nicaeensis heeft echter behaarde, ruwe wortelbladen; hare stengelbladen zijn stengomvattend met spitse, naar onder afstaande oortjes, en de buitenste blaadjes van het omwindsel zijn afstaand en niet aangedrukt.

C. Nicaeensis nadert tot C. biennis L. Deze heeft ruwharige, vindeelig geschaarde wortelbladen met zeer verwijderde verdeelingen en breede spitse eindlobben ; de stengelbladen zijn niet pijlvormig, maar van sterigomvattende getande oortjes voorzien; de blaadjes van het omwindsel zijn inwendig behaard; de bloemen lichtgeel, 3 cent, breed, de vruchtjes breeder en met minder diepe voren. Haar stengel is gewoonlijk weinig en eerst aan den top vertakt ; haar bloeitijd valt in Mei en Junij.

Als eene reeks van aan elkander verwante vormen zouden wij dus de genoemde soorten aldus nevens elkander plaatsen :

C. biennis, C. Nicaeensis, C. agrestis, C. tectorum, C. virens. Door sommige schrijvers wordt nog het min of meer ruwe van de vruchtjes als een onderscheidend kenmerk voor C. Nicaeensis en C. tectorum opgegeven ; ik vond echter de vruchtjes van C. agrestis en C. virens evenzeer min of meer van scherpe puntjes voorzien , zoodat ik deze ruwheid niet als onderscheidend kenmerk kan aannemen.

Het verschil in bloeityd tusschen C. agrestis en C. virens is zeer merkwaardig; daar de laatste eerst begint te bloeijen als de eerste reeds heeft uitgebloeid. Eene naauwkeurige waarneming heeft mij hiervan overtuigd.

De CrÃ©pis virens Willd sp. p. 1604, C. polymorpha Wallr. Sch. crit. p. 426, C. pinnatifida Willdsp. p. 1604, moeten, mijns inziens als synoniem met C. virens Vill. delph. 3 p. 142 worden beschouwd.

C. virens D. C. Monsp. 100, C. tectorum Poll. Dub. Orl. 833 nee L. schijnen mij slechts weinig afwijkende vormen te zijn van onze C. agrestis. (zie Boreau , Centre de la Fr. 378).

Verklaring der afbeelding: a, Bloemhoofdje, vergroot; b. id. in doorsnede; c, vruchtje.

Groeiplaats. Op en langs akkers op grazige en drooge velden van Hongarije, TauriÃ«, Caucasie, boschjes langs de Caspische zee, Boheme, Croatie, Frankrijk, Duitschland (doch in het noorden zeldzamer (KLiNGGRÃ¤Fi). Waarschijnlijk heeft zij hetzelfde gebied als de C. virens Vill., die volgens Watson, over geheel Europa, zuidelijk Rusland, Caucasie, en op de Azoren gevonden wordt, het noordelijkst in het zuiden van Denemarken.

Nederland. Volgens den Prodomus Fl. Bat. alleen als bij Leiden en Kampen gevonden vermeld. Van den Heer R. Bondam ontving ik een exemplaar, bij Harderwijk gevonden.

Door mijzelven is de plant op verschillende plaatsen bij Doesborgh en in de omstreken van Haarlem aangetroffen, onder anderen vrij talrijk in het hakhout van den tuin van het Paviljoen en bij den Haarlemmerhout. Het afgebeelde exemplaar is uit den tuin van het Paviljoen en afgebeeld in Juny 1872.

CREPIS Ãamp;RESTIS W. Kit CrÃ©pide agreste. Nom allemand: Feld-Pippau. Nom anglais ; Field-Crepis. Fleurit: JuinâJuillet. O.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Tige droite striÃ©e hÃ©rissÃ©e, rameuse au sommet; feuilles infÃ©rieures rÃ©trÃ©cies Ã la base, lancÃ©olÃ©es-roncinÃ©es ; les caulinaires sessiles sagittÃ©es Ã la base : panicule plus ou moins en corymbe ; pÃ©dicelles et involucres pubescents et hÃ©rissÃ©s de poils noirs glanduleux ; Ã©cailles extÃ©rieures de 1âinvolucre apprimÃ©es, les intÃ©rieures glabres sur leur surface interne; fruits linÃ©aires oblongs Ã 10 stries, Ã base, et sommet Ã©galement obtus ; rÃ©ceptacle glabre.

Plusieurs auteurs considÃ¨rent cette plante comme une variÃ©tÃ© du C. virens Vill. (Fl. Bat. Vol. XII, NÂ° 960). â NÃ©anmoins les deux formes me semblent si tranchÃ©es, quâ Ã lâexemple de Waldstein et Kitaibel {PL rar. Hung 220), De Candolle {Prodr. VII, 163), Grenier et Godron {Flore de France II, 357), Boreau {Centre de l. Fr., 378) et autres, jâaccepte une diffÃ©rence spÃ©cifique.

CrÃ©pis virens Vill.

Tige dâenviron 3 dÃ©cim.. rameuse dÃ¨s la base, Ã©talÃ©e, grÃªle et ordinairement glabre.

Feuilles radicales lancÃ©olÃ©es roncinÃ©es ou dentÃ©es ou entiÃ¨res.

Involucre presque glabre et vert.

Fleurs larges dâun centim., jaune clair, aussi Ã lâÃ©tat sec.

Floraison JuilletâSeptembre.

CrÃ©pis agrestis W. Kit.

Tige d'environ 6 dÃ©cim., rameuse au dessus du milieu, droite, robuste, hÃ©rissÃ©e.

Feuilles radicales roncinÃ©es Ã lobes aigues.

Involucre pubescent et hÃ©rissÃ© de poils noirs glanduleux.

Fleurs larges de 2 centim., jaune intense, jaune orange Ã lâÃ©tat sec.

Floraison JuinâJuillet.

Le C. agrestis sâapproche beaucoup du C. tectorum L., qui sâen distingue cependant, surtout par ses fruits brun rougeÃ¢tre, acuminÃ©s et comme velus vers le sommet et par son rÃ©ceptacle pubescent.

Le C. Nicaeensis Balb. se distingue de notre espÃ¨ce par ses feuilles radicales.hÃ©rissÃ©es, rudes, par ses feuilles caulinaires embrassantes Ã oreillettes divergentes en bas, par les Ã©cailles extÃ©rieures de lâinvolucre Ã©talÃ©es.

Le C. Nicaeensis est voisin du C. biennis L. Celui-ci a les feuilles radicales hÃ©rissÃ©es roncinÃ©es-pinnatifides Ã lobes trÃ¨s-distants, et Ã lobe terminal large acuminÃ© : ses feuilles caulinaires ne sont pas sagittÃ©es, mais Ã oreillettes dentÃ©es embrassantes, les Ã©cailles de son involucre sont pubescente.s en dedans ; les fleurs jaune clair et larges de 3 centim., les fruits plus larges et Ã stries moins profondes. â Sa tige est peu rameuse et seulement au sommet; sa floraison a lieu en MaiâJuin.

Je veux dÃ©signer lâaffinitÃ© diffÃ©rente de ces espÃ¨ces en les plaÃ§ant dans Tordre suivant :

Quelques auteurs ont encore citÃ© la surface plus ou moins scabre ou hispide des fruits comme un caractÃ¨re propre aux C. Nicaensis et C. tectorum. Jâai trouvÃ© nÃ©anmoins la mÃªme rugositÃ© plus ou moins aux fruits des C. agrestis et C. virens,

La diffÃ©rence du temps de la floraison du C. agrestis et C. virens me semble bien remarquable. La derniÃ¨re commence Ã fleurir quand la premiÃ¨re a dÃ©fleuri. Une observation rÃ©itÃ©rÃ©e mâa convaincu de ce phÃ©nomÃ¨ne.

Les espÃ¨ces CrÃ©pis virens Willd sp. 1604, C. polymorpha Wallr, Sch. crit. p. 426, C. pinnatifida Willd. sp. p. 1604, doivent Ãªtre considÃ©rÃ©es synonymes au CrÃ©pis virens Vill. delph. 3 p. 142.

Les espÃ¨ces CrÃ©pis virens D. C, Monsp. 100, C. tectorum Poil. Dub. orl. 833. nec L. ne me semblent que des formes peu diffÃ©rentes de notre C. agrestis. (Voyez Boreau , Centre de la Fr., 378).

Habitation. Champs, pelouses, prÃ©s. Hongrie, Tauride, Causasie, terres boisÃ©es prÃ¨s de la Mer Caspienne, BohÃ¨me, Croatie, France, Allemagne (mais plus rare vers le nord; KlinggrÃ¼ff). Probablement elle se trouve dans les mÃªmes rÃ©gions que le C. virens Vill., qui selon Watson, est dispersÃ© sur toute lâEurope, la Russie mÃ©rid., la Causasie et les Ã®les AÃ§ores, et limitÃ© au nord dans le Danemark mÃ©ridional.

Pays-Bas. Je crois cette plante assez commune dans notre contrÃ©e, quoique le Trodr Flor. Bat. ne cite que deux localitÃ©s. Je reÃ§us de M. R. Bondam un exemplaire trouvÃ© par lui en Gueldre.

Je lâai trouvÃ© moi-mÃªme Ã diffÃ©rents endroits dans cette mÃªme province, ainsi que dans les environs de Harlem , entre autres dans le voisinage du bois de cette ville, oÃ¹ jâai recueilli les exemplaires reprÃ©sentÃ©es par notre planche.

Natuurlijk Stelsel : Vasculares Dicotyledoneae. O. Labiatae, Geslachtskenmerken:- Zie Deel III, NÂ®. 209.

SooRTELiJKE KENMERKEN: Caule erecto foliis sessilibus ovato-rotundatis crenatis rugosis supra pubescentibus subtus laxe albo-lanatis, spicis densis conico-cylindricis, calycibus hirtis fructiferis ovato-globosis dentibus brevibus acutis.

Stengel opgerigt; bladen ongesteeld, eirond, naar het ronde naderend, gekarteld, rimpelig, van boven zachtbehaard, van onder los , wit, wollig ; bloemaren digt, kegel-cylindervormig ; kelken behaard , als de vruchtjes rijp zijn eirond-bolrond, met korte spitse tanden.

De stengel is 5 tot 6 decim. hoog, min of meer vertakt ; de bladen zijn rond-hartvormig, hoogstens 1 } maal zoo lang als breed, aan den top stomp of even gepunt; de schutblaadjes zijn lancetvormig; de bloempjes wit of rooskleurig; de geheele plant heeft een sterken geur.

Door hare ronde of nagenoeg ronde bladen met hunne sterk uitkomende nerven en aderen is deze soort oppervlakkig reeds zeer goed van M. sylvestris L. (deel III, pl. 209j te onderscheiden. Syn. M. macrostachya Ten., M. neglecta Ten,, M. fragrans Presl., M. rugosa Lam., M. suaveolens Ehrh., M, mexicana Mart, et Gal.

Groeiplaats. Op vochtige plaatsen, op ruigten, langs wegen en slooten. Geheel Midden- en Zuid-Europa. (Volgens Fries is het eiland Bornholm het noordelijkste punt, waar zij is aangetroffen). Afrika langs de Middellandsche zee, Madera, Canarische Eilanden , Azoren, West-AziÃ«, (in SiberiÃ« nog aan den Irtisch). (Benth.). In Noord-Amerika en Mexico hier en daar uit tuinen ontvlugt. (Watson).

Nederland. Wassenaar, âs Gravenhage langs de kaai en duin, Dordrecht, Sleewijksche dijk; Maasdijk te Heusden en Aalborg, in den Ooischen waard en op verschillende plaatsen om Nijmegen, tusschen Nijmegen en Arnhem, Maastricht, Amby , Weurt. Prodr. Flor. Bat.-, Friesland. Fl. Fris.-, Zevenaar, IJsseldijk bij Hat-tum. Fl. 'Belg. Sept.-, Wassenaar. Fl. Leid. Volgens de Gorter in de vorige eeuw in lage vochtige duinpannen bij âs Gravenhage.

Op den Uienpas bij Doesborgh is zij sedert jaren onder eiken hakhout in den zoogenoemden Heeckerbroek aangetroffen. Het exemplaar, op onze afbeelding voorgesteld, ontving ik van daar door de welwillende zorg van den Heer Jhr. A. L. van Schuylenburch , in September 1872.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Tige dressÃ©e; feuilles sessiles ovales-arrondies, crcnÃ©lÃ©es, rugueuses, pubescentes en dessus, lÃ©gÃ¨rement blanches-laineuses en dessous ; Ã©pis denses coniques-cylindriques ; calice hÃ©rissÃ©, presque globuleux aprÃ¨s la floraison, Ã dents courtes aigues.

Tige de 5â6 dÃ©cim., plus ou moins rameuse; feuilles arrondies-cordÃ©es, tout au plus 1| fois aussi longues que larges, obtuses ou Ã pointe courte au sommet; bractÃ©es lancÃ©olÃ©es; fleurs blanches ou rosÃ©es ; odeur forte.

Cette espÃ¨ce se distingue de sa voisine, le M. sylvestris L. (Vol. III. Nâ. 209), surtout par ses feuilles arrondies et Ã nervures trÃ¨s prononcÃ©es en dessus. Syn. M. macrostachya Ten., M. neglecta Ten., M, fragrans Presl. M. rugosa Lam., M. suaveolens Ehrh., 'M. mexicana Mart, et Gai.

Habitation. Lieux humides, dÃ©combres, fossÃ©s, bords des chemins; Europe centrale et mÃ©ridionale (selon Fries File de Bornholm forme la limite septentrionale). â Afrique, le long de la MÃ©diterranÃ©e, MadÃ¨re, Canaries, AÃ§ores, Asie occid. (SibÃ©rie, encore Ã ITrtisch). Bentham. AmÃ©rique sept, et Mexique Ã§Ã et lÃ Ã©chappÃ©e des jardins. Watson.

Pays-Bas. Depuis la Haye vers le sud en plusieurs localitÃ©s des provinces de Hollande mÃ©r., Gueldre, Overijssel, Frise et Limbourg.

L'Exemplaire reprÃ©sentÃ© par notre planche mâa Ã©tÃ© offert par M. A. L. van Schuylenburch , qui l'a recueilli aux terres dâUlenpas en Gueldre.

Var Ã, maritima, humilis, caule adscendente a basi ramose, phyllocladiis abbreviatis, pedunculis articulatis, nodule flori approximate. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;.

Dwergachtig met opgaanden, van onder op vertakten stengel en zeer korte twijgjes ; bloemsteelljes geleed ; het lecdje nabij de bloem geplaatst.

Deze plant groeit niet hooger dan 1â2 decim., met meestal gebogen, opgaanden, eenigzins gevoorden, van onder op vertakten stengel, en zeer korte, donker blaauwgroene twijgjes; de vruchtjes zijn meestal grooler dan bij de gewone Aspersie en fraai rood gekleurd. Op onze plaat is de natuurlijke grootte der plant voorgesteld.

Bij de gewone Aspersie (A. oflicinalis L.) is de stengel gewoonlijk 3â4 voet hoog, van onder onvertakt en ter halver hoogte vertakt ; de takken zijn lang, hangend, uitgespreid en met dunne ongeveer 2â3 cent, lange twijgjes voorzien. Hare bloemsteeltjes zijn op het midden geleed, en de vruchtjes gewoonlijk zoo groot als een kleine erwt. De kleur der plant is licht geelachtig groen.

Door Du Mortier is onder den naam A. prostratus een vorm beschreven , die met onze verscheidenheid overeenkomt, doch wier stengels knievormig gebogen over den grond zijn uitgÃªspreid. (Zie Thielens , in Buil, de la Soc. de Bot. de Belg. I, p. 198).

Volgens CrÃ©pin {La Flore Belge Ã©tud. par fragm. IV. 42) moet deze verscheidenheid tot de onze teruggebragt worden.

Onze verscheidenheid wordt voor dezelfde gehouden, die door Linnaeus (sp. 448) met de woorden L. maritimus crassiore folio is' aangeduid. Ik ben daarvan niet geheel zeker. Reeds Clusius (Rar, Riant. Uist. V, CLXXIX) beschrijft onder den naam A. marinus, een vorm met stevigen, korteren stengel, dikkere, stevige blaauwgroene twijgjes en groote vruchten , welke beschrijving wel op onze plant zou passen, als in plaats van Â»dikkereâ alleen kortere twijgjes vermeld was. Het is zeer wel mogelijk dat Linnaeus met zyne var. Â« deze plant op het oog gehad heeft.

De A. marinus van Clusius wordt door Kunth (Enum, Plant. V. 60) en door Willkomm (Prodr. Flor. Jlisp., p. 188) voor dezelfde gehouden als A. scaber Brign., A. amara D. C., eene soort met ruwe stengels en takken , sty vei e, dikkere, ruwe, gepunte twijgjes, en welker schubachtige blaadjes onder aan den stengel in een doornachtige spoor verlengd zijn. Hare bloemen zijn kort gesteeld, de vruchtjes grooter en de uitloopers bitter.

Voorts is nog beschreven eene soort met lagen, van onder op vertakten , gestreepten , ruwachligen stengel, heen en weer gebogen, lange, uitgespreide takken, schubachtige, van onder min of meer spoorachtige blaadjes, in schrale bundels geplaatste, min of meer stekelige, regte, aanblijvende twijgjes en korte, onder den top gelede bloemsteeltjes. A. maritimus Pali. Zie Kunth (En. Plant. V, 65.) en Ledebour (Flora Rossica IV, 197) en de af beelding bij Ledebour (Iconea Flor. Rosa., 393). Op deze afbeelding zijn de twijgjes ongeveer 2 of 2J cent. lang. Volgens Ledebour is deze vorm dezelfde als de A. Tauscheri Fisch., A. officinalis var. humilis brevifolia Bieb, en A. inderiensis Blume. â Ik meen dat tot deze ook moet gebragt worden de Asparagus marinus van Bauhin (Hist. Plant. Hl 720; Pinax p. 490) wegens de opgave Â»in tortuosos ramos divaricata.â

Eene verscheidenheid van de gewone Aspersie, door Kunth (En. V, 60) vermeld onder lt;r. serotinus Wierzb., met kortere twijgjes en bloemen, afgebeeld bij Reichenbach (Ic. Eur. Aâ, 518) als var. stricta Dethard. (Mert. et Koen. Flor. Germ. II. 560) komt zeer met de onze overeen , doch verschilt door haar hoogeren groei. Op de Haarlemsche duinen heb ik planten gevonden, die tot deze verscheidenheid schijnen te behooren.

Groeiplaats. Bij sommige schrijvers schijnt omtrent deze verschillende vormen eenige verwarring te bestaan, waarom met zekerheid weinig kan vermeld worden omtrent de groeiplaats. Volgens Grenier en Godron is onze plant in Frankrijk zeer algemeen langs de kusten van den Atlantischen Oceaan en de Middellandsche Zee ; ook voor Spanje wordt zij door Willkomm vermeld. In Engeland komt zij met de gewone Aspersie hier en daar aan de westelijke kusten en irÃ¯ Ierland voor (Watson). CrÃ©pin (Manuel de la PI. de Belg.) betwijfelt of zij wel in BelgiÃ« gevonden is. Voor Duitschland en oostelijk Europa vind ik haar niet opgegeven en alleen de soort (A. officinalis) vermeld, die daar echter veel minder algemeen schijnt dan in het westelijk gedeelte.

Het gebied der gewone Aspersie schijnt zich voornamelijk uit te strekken van de zandige vlakten van centraal- en westelijk AziÃ« , rondom de Middellandsche zee en langs de westkust van Europa tot Engeland en Nederland. Zelfs in Noord Duitschland schijnt zij zeldzamer langs de kust voor te komen.

Nederland. Deze verscheidenheid is in het jaar 1821 door de Heeren Prof. H. C. van Hall en W. de Haan het eerst hier te lande gevonden op de duinen achter Overveen bij Haarlem en door eerstgenoemde beschreven in zijn Flora Belgii septentrionalis, p. 280. Later is zij door Molkenboer bij Katwijk, door Schuurmans Stekhoven bij Wassenaar, en door Vrijdag Zijnen en Prof ^V. F. R. Suringar bij Scheveningen aangetroflen. Ik zelf heb haar sedert vele jaren op de duinen van Kennemerland waargenomen. Ik vond echter steeds vrouwelijke exemplaren; terwijl die, welke van onze duinen in de verzamelingen van het Rijks Herbarium worden bewaard , meestal mannelijke bloemen bezitten. De afgebeelde planten zijn in 1872 dcor mij op de Overveensclie duinen verzameld.

Gebruik. Door het talrijk voorkomen der wilde Aspersies op het dorre zand onzer duinen, schijnt de natuur on.s een wenk te geven om ze tot bevestiging van kale duinstreken aan te wenden. Ik geloof dat zij, regelmatig tusschen de helmplanten gezaaid, uitmuntend zouilen slagen en de duinen met haar frisch groen bedekken. Ofschoon de uitloopers der wilde Aspersies bitter zijn, zijn zij, volgens sommigen, even goed eetbaar als de gekweekte.

Ã. maritima: Naine. Tige ascendante, rameuse dÃ¨s la base; phyllodes trÃ¨s courtes, pÃ©doncules articulÃ©s au sommet.

Tige ne dÃ©passant pas 1â2 dÃ©cimÃ¨tres, arquÃ©e ascendante, plus ou moins sillonnÃ©e, rameuse dÃ¨s la base; phyllodes trÃ¨s courtes, d'un vert foncÃ© bleuÃ¢tre ; fruits ordinairement plus grands que chez lâespÃ¨ce et dâune couleur rouge cerise. Sur notre planche la plante est reprÃ©sentÃ©e de grandeur naturelle.

(Dans lâespÃ¨ce la tige sâÃ©lÃ¨ve Ã 9â12 dÃ©cimÃ¨tres ; elle est simple Ã la base et ramifiÃ©e vers le milieu ; les rameaux sont longs, grÃªles, pendants, Ã©talÃ©s et munis de phyllodes grÃªles, longues dâenviron 2â3 centim. â Les pÃ©doncules sont articulÃ©s vers le milieu, les fruits ordinairement de la grosseur dâun petit pois. â La couleur de la plante est d'un vert jaunÃ¢tre clair).

Le botaniste belge Du Mortier Ã dÃ©crit sous le nom dâA. prostratus une forme, qui ressemble beaucoup Ã notre variÃ©tÃ©, Ã lâexception de la tige, qui est couchÃ©e Ã sa base ou dÃ©combante et Ã©talÃ©e rez-terre (Voyez Thielens en Bull, de la Soc. de Bot. de Belg. I, 498) Selon CrÃ©pin (la Flore belge Ã©tud. par fragm. IV, 42) cette forme doit Ãªtre rÃ©unie Ã notre variÃ©tÃ©.

LâidentitÃ© de notre variÃ©tÃ© Ã celle indiquÃ©e par LinnÃ© (sp. 448) par les mots Â»Â«. maritimus crassiore folioâ esf gÃ©nÃ©ralement acceptÃ©e, opinion, que je ne puis partager sans rÃ©serve. DÃ©jÃ Clusius (Bar. plant. Hist., V. CLXXIX) a dÃ©crit sous le nom dâ A. marinus une forme Ã tige ferme et courte, Ã phyllodes plus Ã©paisses, fermes et dâun vert bleuÃ¢tre et Ã fruits plus grands que chez lâAsperge officinale. Cette description rÃ©pondrait trÃ¨s bien Ã notre plante, si Clusius, au lieu de Â»feuilles plus Ã©paissesâ avait indiquÃ© des feuilles seulement plus courtes. â Il se peut trÃ¨s bien que LinnÃ© en indiquant sa variÃ©tÃ© Â«, ait eu en vue la plante de Clusius.

Cette derniÃ¨re est tenue par Kunth (Enum. Plant. V, 60) et par Willkomm (Prodr. Flor. Hisp. p. 198) pour la mÃªme que A. scaber Brign., A. amara D. C., une espÃ¨ce Ã tiges et phyllodes plus raides, plus Ã©paisses, scabres et mucronÃ©es , et dont les feuilles infÃ©rieures sont prolongÃ©es en Ã©peron. Les pÃ©doncules sont courts, les fruits plus grands et les pousses radicales amÃ¨res.

Une autre forme, dÃ©crite par Pallas , a la tige naine, striÃ©e, plus ou moins scabre, ramifiÃ©e dÃ¨s la base, les rameaux flexueux longs, Ã©talÃ©s, les feuilles Ã©cailleuses, plus ou moins prolongÃ©es en Ã©peron Ã la base, les phyllodes placÃ©es en fascicules peu fournis, plus ou moins piquants, droits et persistants, et Ã pÃ©doncules courts, articulÃ©s sous le sommet., A. maritimus Pali. Voyez Kunth (^Enum. V 65) et Ledebour (Flora Bossica IV., 197) et la planche en Lede-BOUR (IcÃ´nes Flor. Boss. t. 393) â Sur cette planche les phyllodes ont une longueur de 2 ou 2{- centim. â Selon Ledebour , cette forme est identique Ã l'A. Tauschen Fisch., A. officinalis var. humilis brevifolia Bieb, et A. inderiensis Blume: A cette forme je crois devoir rapporter 1â A marinus de Bauhin (Hist. Plant. III. 730, Pinax p. 490) d'aprÃ¨s son expression Â»in torluosos ramos divaricata.â

Une variÃ©tÃ© de f Asperge officinale, mentionnÃ©e par Kunth (En. V. 60) sous le nom serotinus Wierzb, Ã phyllodes et pÃ©rianthes plus courts, reprÃ©sentÃ©e par Reichenbach [Icon. eur. X, 518i comme la Â»var. stricta Dethard. (Mertens ET Koch, Flor. Germ., Il, 560), res.semble beaucoup Ã notre plante, mais en diffÃ¨re par sa tige, qui a le port et la hauteur de lâA. officinale. â Jâai trouvÃ© sur les dunes maritimes de la Hollande des plantes, qui semblent appartenir Ã cette variÃ©tÃ©.

Habitation. â Dans les diverses descriptions de toutes ces formes il me semble rÃ©gner quelque confusion et ainsi je ne puis tracer avec quelque certitude faire de notre variÃ©tÃ©. Selon Grenier et Godron , elle est trÃ¨s commune en France aux cÃ´tes de fAtlantique et de la MÃ©diterranÃ©e; selon Willkomm, elle se trouve en Espagne, selon Watson, en Angleterre aux cÃ´tes occidentales et en Irlande Ã§Ã et lÃ , en compagnie de lâespÃ¨ce; CrÃ©pin doute quâelle ait Ã©tÃ© trouvÃ©e en Belgique (Manuel de la F'I. de Belg. 285). â Je ne trouve indiquÃ© ni lâAllemagne ni lâEurope orientale que pour fespÃ¨ce, qui toutefois semble y Ãªtre assez rare et beaucoup moins commune quâaux cÃ´tes occidentales de lâEurope.

Lâaire de lâespÃ¨ce sâÃ©tend des plaines sablonneuses de lâAsie centrale et occidentale, autour de la MÃ©diterranÃ©e et le long des cÃ´tes de f Atlantique jusqu'en Angleterre et dans les Pays-Bas, plus rare aux cÃ´tes de f Allemagne septentrionale.

Pays-Bas. â Mon prÃ©dÃ©cesseur le Prof. H. C. van Hall Ã trouvÃ© cette variÃ©tÃ© en 1821, dans les dunes dâOverveen prÃ¨s de Harlem, et fa dÃ©crite dans son Flora Behjii septentr. p. 280. â Depuis elle a Ã©tÃ© trouvÃ©e par plusieurs autres botanistes et par moi-mÃªme en divers endroits des dunes hollandaises. â Je nâai trouvÃ© que des plantes femelles; dans f Herbier de Leide se trouvent quelques exemplaires de nos dunes Ã fleurs pourvues dâÃ©tamines. Notre planche reprÃ©sente des exemplaires que jâai recueilli.s prÃ¨s dâOverveen , en Juin et Septembre 1872.

Usage. Par fabondance des plantes dâAsperges en gÃ©nÃ©ral dans le sable pur et aride de nos dunes maritimes, la nature semble nous inviter Ã utiliser ces plantes pour fixer les sables mouvants de ces mÃªmes dunes. â Je ne doute pas que semÃ©es rÃ©guliÃ¨rement entre les plantes dâoyat (Psamma arenaria) elles rÃ©ussiraient trÃ¨s bien, et couvriraient les dunes dâune fraÃ®che verdure. Les pousses radicales des Asperges sauvages sont amÃ¨res, quoique selon f assertion de quelques uns, elles seraient aussi bonnes .Ã manger que lc.s Asperges cultivÃ©es.

SooRTELiJKE KENMERKEN: FolÃ¼s ovatls acutis basi vaginantibus, superioribus oblonge lanceolatis omnibus glabris multinervÃ¼s internodio longioribus, bracteis inferioribus flore longioribus, labello perigonii laciniis breviore, labelli hypochilio concavo nectarifero, epichilio cordato seu ovato acuto apice recurve, gibbis baseos obtusis.

Bladen eirond, spits toeloopend, aan den voet scheedevormend, de bovenste langwerpig lancetvormig, allen kaal, veelnervig, langer dan de geledingen; onderste schutbladen langer dan de bloem; lipje korter dan de slippen van het bloemdek ; achterste geleding van het lipje hol, van binnen honig afscheidend ; voorste geleding hartvormig of eirond-spits, aan den top omgebogen, aan den voet van twee stompe knobbels voorzien.

Wortelstok kruipend; stengel 5â9 dec. hoog, regt; bloemtros aarvormig, lang, rijkbloemig ; bloemen groenachtig met een violette lip. â Syn. Epipactis HeÃ¼eborine Crantz y vÃ®ridans, E. latifolia Â« vulgaris Cosson, E. latifolia J pla'.yphylla Irmisch , E. latifolia fi pyenostachys C. Koch. Serapias latifolia L.

Groeiplaats. Bosschen, vooral aan de boschranden, velden, drooge gronden; geheel Europa behalve Lapland. Voorts in AlgeriÃ«, westelijk AziÃ« tot den AltaÃ¯ en de Songarische en Kirghisen Steppen. â Lede-bour , Watson. Talrijk op de duinen en strandheuvels aan de Noordkust van Duitschland. Ascherson. â Ontbreekt echter in de Belgische duinstreken. CrÃ©pin. In den omtrek van Kleef is slechts eene enkele groeiplaats vermeld. Herrenkohl.

Nederland. Ameland, Schiermonnikoog, in duin-pannen; Holkema; duinen van Schoorl en Bergen, Bloemendaal en Zandvoort talrijk. V.E. Haarlemmerhout oostzijde. V.E. Wassenaar, Prodr,-, Noordland bij Naaldwijk, van der Trappen ; âs Gravesande op de duinen. Fl. Belg. Sept. â Volgens de Gorter ook op de binnenduinen tusschen Haarlem en Heemstede, doch aldaar door mij niet teruggevonden.

Bij Naarden; de Bild bij Utrecht, Sandenburg bij Hemmen, (Fl. Belg, sept.)-, bij Nijmegen, en Middagten (Prodr. Flor. Bat.) ; op Uienpas en Baank, Rijsselt, Voorst, (graafsch. Zutphen), (Fl. Belg, sept.)-, bij Lochern, V.E; Eibergen (N. Kruidk. Arch. V. 230); Markelo, Zwolle, (Fl. Belg, sept.)-, Deventer, Kampen, (Prodr f)-, Weerdinge, Drenthe (N. Kruidk. Ãrcli. V. 257), Werkendam en Boxtel, en Zuid Beveland, (Prodr.)-, op moerassige weiden te Hoek , Zeeuwsch Vlaanderen (N. Kruidk. Arch. IV. 307).

Vrij talrijk is deze soort aan de oostzijde der Hollandsche duinen van Sehoorl tot Wassenaar ; zuidelÃ¿ker is zij zeldzamer en alleen bij den Hoek van Holland en op Zuid-Beveland vermeld. Op Voorne ontbreekt zij, evenals op de Noordzee-eilanden, behalve Ameland en Schiermonnikoog. â In Gelderland, vooral in het graafschap Zutphen, zijn vele groeiplaatsen opgegeven. In Friesland, Groningen, Limburg en een groot gedeelte van Drenthe, Noord-Brabant en Zeeland schijnt zij te ontbreken. â Merkwaardig is hare zeldzaamheid in de Belgische duinen en haar talrijk voorkomen in de Hollandsche en Noordduitsche duinstreken.

De afgebeelde exemplaren zijn in 1872 door mij gevonden in een eikenboschje op de duinen achter Over-veen bij Haarlem.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Feuilles ovales aigues engainantes Ã la base, les supÃ©rieures oblongues-lancÃ©olÃ©es, toutes glabres Ã plusieurs nervures, plus longues que les entrenoeuds ; bractÃ©es infÃ©rieures plus longues que les fleurs; label plus court que les divisions de la fleur, Ã articulation postÃ©rieure (hypochile) concave nectarifÃ¨re en dedans, articulation anterieure (Ã©pichile) cordÃ©e ou ovale aigue, portant Ã sa base deux bosses obtuses.

RhizÃ´me rampant; tige de 5â9 dÃ©eim., droite; fleurs verdÃ¢tres Ã label violacÃ©. â Syn. Epipaeds Jfelleborine Crantz y viridans; E. latifolia n vulgaris Cosson ; E. latifolia platyphyVa, Irmisch; E. latifolia /} piycnostachys C. Koch. Serapias latifolia L.

Habitation. Bois, surtout Ã leurs confins, champs, terrains secs. Toute lâEurope exceptÃ© la Laponie ; â AlgÃ©rie, Asie occid. jusquâÃ lâAltaÃ¯ et les steppes Songarienne et Kirghise. Ledebour , Watson. Abondant sur les dunes maritimes des cÃ´tes de lâAllemagne sÃ©ptentr. Ascherson. Manque aux dunes maritimes de la Belgique. CrÃ©pin. Rare dans les environs de ClÃ¨ves. Herrenkohl.

Pays-Bas. â Assez frÃ©quent sur les dunes maritimes de la Hollande septentr. et dans les terrains boisÃ©s des provinces dâUtrecht, Gueldre et Overijssel, plus rare dans les autres provinces et dans les Ã®les de la Mer du Nord. Semble manquer dans les prov. de Frise et de Groningue, du Limbourg et dans une grande partie de Drenthe et de ZÃ©lande. Sa frÃ©quence sur les dunes de lâAllemagne septentr. et des Pays-Bas et son absence sur celles de la Belgique me semblent assez remarquables.

Les exemplaires reprÃ©sentÃ©s par notre planche ont Ã©tÃ© recueillis par moi dans un bosquet de chÃªnes sur les dunes dâOverveen prÃ¨s Harlem, au mois de Septembre 1872.

Natuurlijk Stelsel: Cellulares. Mycetes. O. II. Gasteromycetes. Trib. 2. Tricliogasteres. Geslachtskenmerken. Zie NÂ°. 943, Deel XII.

SooRTELijKE KENMERKEN. Peridium externum crassum carnosum, junius omnino clausum subglobosum extus ab epidermide rupta squamulosum intus laeve basi indivisuin simplex bomogeneum dein in strata duo solutum. Stratum externum in laciniis 6â7 acutas basi latas, ceterum inaequales et irrÃ©gularitÃ©!â spiraliter revolutas apice frustulis strati interni onustas fissum; internum apice ruptum laciniij strati extern! frustulatitn adhaerens, basi vero contiguum persistons cupulaeforrne, margine cupulae prinium sub-integro s. repando erecto, dein sub-explanato patellaeformi irregular! repando-inciso. Peridium internum globosum, apice perforatum, ostioF fimbriis pluribus inae-qualibus mollibus floccosis in conum abbreviatum conniventibus munito. Flocci peridio undique adnati.

Buitenste omkleedsel dik vleezig, in den aanvang geheel gesloten, min of meer bolvormig, uitwendig door de verscheurde opperhuid met schubjes bezet, inwendig glad, van onder onverdeeld, eenvoudig, gelijkaardig, maar later in twee lagen verdeeld. â Buitenste laag gespleten in 6â7 slippen. Deze slippen zijn spits, aan den voet breed, verder ongelijk en onregelmatig spiraalswijs omgerold, aan den top stukken van de binnenste laag dragende. Binnenste laag aan den top afgebroken, stuksgewijs aan de slippen der buitenlaag verbonden , aan den voet doorloopend, blijvend, koepelvormig; rand des koepels eerst min of meer gaaf of uitgeschulpt opgerigt, daarna min of meer uitgespreid schotelvormig, onregelmatig uitgeschulpt-ingesneden. â Binnenste omkleedsel (kop) bol vormig, aan den top doorboord ; wimpers van het mondje talrijk , ongelijk , zacht, vlokkig , in een verkorten kegel zamenkomend. â Haarweefsel (capillitium) overal aan het omkleedsel gegroeid.

Deze zwam is in hare jeugd gesloten, half onder den grond verborgen, van buiten vuil groenachtig-roestkleurig, bol-vormig, aan den top in een kegelvormige spits uitloopend ; het buitenste omkleedsel is in dit tijdperk onverdeeld, gelijkaardig, vleezig, dik, met bleek breekbaar weefsel. â Daarna breekt het open en verdeelt zich in twee lagen, de buitenste omgebogen, de binnenste dikkere, opgerigt. De kleur van het buitenste omkleedsel is eerst bleek, later meer en meer roest- of vuilbruin; die van het binnenste omkleedsel geelachtig of grijsachtig, bij vochtig weder bruin.

De beschrijving en afbeelding door Junghuiin van zijn GeÃ¤ster triplex gegeven in het Tijdschrift v. nat. Gesch. en Phys,,deel VII, 1840, bl. 287, stemmen zoodanig overeen met de door mij gevonden exemplaren, dat ik niet getwijfeld heb aan de soortelijke identiteit van beiden, niettegenstaande de door .Tungiiuiin beschreven zwam gevondenâis op Java, in de schaduwrijke bosschen van den Pangerango, op 3000â5000â boven de oppervlakte der zee, en het mij niet gebleken is, dat zij ergens elders door andere onderzoekei's is waargenomen.

Mijne overtuiging werd volkomen bevestigd toen ik het voorregt had, de door Jungihjiin in Febr. 1839 gevonden exemplaren te zien, die nog in het Râijks Herbarium te Leiden berusten.

Omtrent de door mij gevonden exemplaren, wier ontwikkeling ik vele jaren achtereen op dezelfde groeiplaatsen heb nagegaan , kan ik nog het volgende mededeelen; Zij komen voornamelijk voor onder zware denneboomen op zeer beschaduwde plaatsen, ook wel in hakhout in de nabijheid van dennen. â Het mycelium bevindt zich gewoonlâijk op eenige centim. onder de oppervlakte des bodems, tusschen de wortels der dennen, op drooge beddingen van dennennaalden en vergane bladen ; de gesloten zwam is moe'ijelâijk te vinden ; het best in de nab'ijheid van reeds ontloken exemplaren. â De eerste toestand der ontluiking is afgebeeld onder b. ; alsdan is de binnenste laag van het buitenbekleedsel nog gaaf en vormt z'ij een fraaije, dikw'ijls zeer regelmatige en somtijds 1 decim. breede, zandsteenkleurige stei'.

Na eenige dagen barst die binnenste laag (fig. c. c. op het midden der plaat), en eindelijk ziet men de volkomene afscheiding der twee gedeelten (fig. c. van onder). Aan de gedroogde exemplaren kan men de kraag nog zeer goed herkennen (fig. f.).

Rondom den mond van het binnenb.ekleedsel ziet men gewoonlijk een witaehtigen kring ; de wimpers van den mond zijn vezelig en in min of meer gelijke bundeltjes vereenigd, waardoor zij somtÃ¿ds het voorkomen van tandjes hebben. (Zie de twee schetsen ter wederzijde van fig. b.). De sporen hebben een rozetachtigen , gekartelden vorm (fig. e.).

Vroeger heb ik gemeend dat de vormen onder b en c afgebeeld, verschillende soorten waren , doch bij eene naauw-keurige waarneming van de ontwikkeling ben ik overtuigd geworden dat beiden slechts verschillende toestanden dier ontwikkeling zijn.

Wat de kleur van het binnenbekleedsel (den kop) betreft, is de beschryving van JusGiiUHN eenigzins onbepaald. Eerst noemt hij die Â»castaneusâ en daarna Â»plunibeo-ferruginascens.â â De kleur by mijne exemplaren is meest vuil witachtig, zandkleurig , of grijsachtig bruin, bij zeer doorregende exemplaren soms donkerbruin, en dikwijls verschillend, zoodat ik haar als geen vast kenmeik kan aannemen. Op Junghuiin's afbeelding is het binnenbekleedsel licht grijs; de door hem gevonden exemplaren verschillen in kleur niet van de mijne.

Door de kringvormig splijtende binnenste laag en de doorgaande vorming van een vleezigen kraag rondom den kop, onderscheidt deze soort zich van al hare geslachtsverwantcn. Een enkele vorm , door Bulliard beschreven als Lycoperdon stellatum [Champ, t. 471. fig, M. N. o. p.) en later door Chevallier als G. duplicatus [Flor. Far. 359), is van een kraag voorzien, die echter niet is gevormd door een gedeelte van het buitenbekleedsel, maar door een stuk van het vliesje of de opperhuid, die dit bekleedsel in zijn jeugd bedekt ; dit vliesje wordt door Bulliard Â»zeer dunâ genoemd, en heeft niets gemeen met de vleezige, dikke kraag van onze soort. â Bovendien moeten de vormen door Bulliard onder den naam van Lycoperdon stellatum beschreven en ten onregte door Chevallier in vier soorten gescheiden , teruggebragt worden tot den GeÃ¤ster hygrometricus Pers., die gekenmerkt is door de bij droog weder binnenwaarts rondom den kop teruggeslagen slippen van het buitenbekleedsel, terwijl deze bij onze soort buitenwaarts omgerold zijn; ook het mondje van eerslginoemde verschilt en is vlak en onbepaald. Ã§Zie Vittadiki, in Mem. della real. Accad. di Torino, 1843, 168.).

Volgens mijne veronderstelling moeten de vormen, in den Prodr. Flor, Bat. aangewezen als GeÃ¤ster rufescens Fries (eene mijns inziens twijfelachtige soort) gedeeltelijk tot onze soort worden teruggebragt, en zijn zij waarschijnlijk slechts volgens gedroogde exemplaren gedetermineerd.

Verklaring der afbeelding, a. jong en gesloten exemplaar; b. id. opengaande; c, c, c. volwassen ex.; d. haar-weefsel met de sporen; e. sporen (1000 maal vergr.) ; f. gedroogd exemplaar.

Groeiplaats. Sedert vele jaren heb ik deze zwam in meer of minder groot aantal gevonden onder hooge dennen, aan de helling der duinen van Bloemendaal bij Haarlem. â Z'y is aldaar de grootste, schoonste en talrijkste van het geslacht GeÃ¤ster, in deze streek zoo rijk vertegenwoordigd.

Gelijk ik reeds heb aangemerkt, komt de door Jungiiuhn beschreven soort zoodanig met mijne planten overeen, dat ik omtrent de soortel'yke gelijkheid niet heb getwijfeld. â Het voorkomen van dezelfde zwamsoorten in Europa en onder de Keerkringen is niet zeldzaam. Sommige in Europa zeer algemeene zwammen als Lycoperdon pusillum Batsch, Clavaria cristata Holmsk^ Ilypoxylon vulgare Lk enz. zijn ook op Java gevonden. (Jungiiuhn, Praetn. in Fl. crypt. Javae. Verh. Bat. Gen. 1839, XVII). De zwammen, evenals de Mossen en Korstmossen, zijn veel meer wereldburgers dan de Phanerogamen en hoogere Cryptogamen. Bovendien verschilt het klimaat der hoogere bergen van Java, zooals de Pan-gcrango, niet veel van dat der gebergten van Zuid-Europa, en vertoont het algemeen karakter van den plantengroei van 5000 tot 9000 voet boven de zee op Java een merkwaardige overeenkomst met de gematigde streken, welke overeenkomst onlangs nog den beroemden natuuronderzoeker en reiziger Alfr. Russell Wallace bij zijn bezoek op Java zoozeer getroffen heeft [the Malay Archipelago, 1,118). Zie ook Jungiiuhn, Top. und Faturw. Reisen d. Java, p. 448,452, enz-

De afg( heelde exemplaren zijn door mij in de maanden October 1871 en 1872 verzameld op Lindenheuvel onder Bloemendaal.

SystÃ¨me Naturel: Cellulaires, MycÃ©tes. O. II. GastÃ©romycÃ©tes. Trib. 2. Trichogasteres.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques: PÃ©ridie externe Ã©pais charnu, fermÃ© partout dans sa jeunesse, plus ou moins globuleux, squamuleux en dehors par lâÃ©piderme dÃ©chirÃ©, lisse en dedans, Ã base indivise simple homogÃ¨ne, mais divisÃ© plus tard en deux couches. Couche externe fendue en 6â7 divisions aigues, larges Ã la base, pour le reste inÃ©gales et irrÃ©guliÃ¨rement roulÃ©es en spirale, munies au sommet des fragments de la couche interne. Couche interne rompue au sommet, mais contigue, persistante et en forme de cupule Ã la base; bord du cupule d'abord plus ou moins entier ou recourbÃ©-dressÃ©, puis plus ou moins applani en forme de vase irrÃ©gulier, recourbÃ©-incisÃ©. PÃ©ridie interne (capitule) globuleux, perforÃ© au sommet; lâouverture est munie de plusieurs franges inÃ©gales, molles, rapprochÃ©es en un cÃ´ne court. â Capillitium adnÃ© Ã la surface interne du pÃ©ridie.

Ce champignon est fermÃ© dans sa jeunesse (comme toutes les espÃ¨ces du genre GeÃ¤ster) Ã moitiÃ© cachÃ© sous le sol, dâune couleur verdÃ¢tre ferrugineux sale, globuleux, muni au sommet dâune pointe conique; dans cette pÃ©riode le pÃ©ridie externe est dâabord indivisÃ©, homogÃ¨ne, charnu, Ã©pais, Ã tissu pÃ¢le et fragile. Plus tard il sâouvre et se divise en deux couches, dont lâexterne est courbÃ©e en dehors et lâinterne plus Ã©paisse est dressÃ©e. La couleur du pÃ©ridie externe est dâabord pÃ¢le, puis plus ou moins rouille ou brun sale, celle du pÃ©ridie interne (capitule) blanchÃ¢tre ou grisÃ¢tre, quelquefois plus au moins brune en temps de pluie.

La description et la figure du GÃ©aster triplex de Jungiiuhn {Tijdschrift v, nat. Geschied, en P/iysioZ. F/7,1840, Ægt;. 287) sâaccordent tellement avec mes exemplaires, reprÃ©sentÃ©s sur notre planche, que je nâai eu aucun doute Ã lâÃ©gard de lâidentitÃ© spÃ©cifique des derniÃ¨res avec les exemplaires trouvÃ©s par Junghuiin en FÃ©vr. 1839 dans lâÃ®le de Java, dans les bois ombragÃ©s de la montagne PanguÃ©rango, Ã 3000â5000 pieds au dessus de la mer.

Cette conviction a Ã©tÃ© entiÃ¨rement confirmÃ©e lorsque jâeus favantage de voir les exemplaires trouvÃ©s par JÃ¼nghohn , qui se trouvent encore dans l'Herbier National de Leide.

A l'Ã©gard des exemplaires que jâai trouvÃ©s Ã la pente des dunes boisÃ©es de la Hollande et dont jâai observÃ© le dÃ©veloppement depuis plusieurs annÃ©es aux mÃªmes localitÃ©s, je puis encore ajouter les particularitÃ©s suivantes :

Ils se dÃ©veloppent sous des pins (Pinus sylvestris L.) dans les coins les plus ombragÃ©s et dans les taillis ombragÃ©s

de pins. â Le mycÃ©lium se trouve Ã quelques centim. au-dessous du sol, entre les racines des pins, sur des couches

sÃ¨ches de feuilles pourries; les jeunes individus encore fermÃ©s sont difficiles Ã trouver; le mieux dans le voisinage dâindividus adultes. La premiÃ¨re pÃ©riode du dÃ©veloppement est reprÃ©sentÃ©e sous la fig. b. â Alors la couche interne

est encore entiÃ¨re et forme une Ã©toile couleur de sable souvent trÃ¨s rÃ©guliÃ¨re, et large d'un dÃ©cimÃ¨tre au plus.

AprÃ¨s quelques jours la couche interne se brise (fig. c. c. au milieu de la planche) et enfin on voit la sÃ©paration complÃ¨te des deux parties (reprÃ©sentÃ©e fig, c. Ã gauche en bas). â Le collet ou cupule se distingue encore trÃ¨s bien aux exemplaires sÃ©chÃ©s (fig. f.).

Lâorifice du pÃ©ridie interne est muni de franges ou cils fibreux et rÃ©unis pas faisceaux plus ou moins Ã©gaux, quelquefois rangÃ©s comme des dents. (Voyez les deux fig. Ã droite et Ã gauche de la fig. b). â Lâorifice de la plupart des exemplaires, que jâai trouvÃ©s, Ã©tait entourÃ© dâun pli ou cercle, ordinairement dâune couleur blanchÃ¢tre et plus claire' que le capitule. Les spores ont la forme de rosettes crÃ©nÃ©lÃ©es (voyez la fig. e, qui les reprÃ©sente Ã un grossissement de '1000 fois\

PremiÃ¨rement jâai supposÃ© que les formes figurÃ©es sous b. et c. Ã©taient des espÃ¨ces diffÃ©rentes; mais des recherches poursuivies sur les mÃªmes exemplaires durant leur dÃ©veloppement mâont convaincu que ces deux formes ne sont que des phases de ce dÃ©veloppement.

Quant Ã la couleur du pÃ©ridie interne, la description de Jonghuhn est un peu vague: PremiÃ¨rement il lâappelle scastaneusâ et puis Â»plumbeo-ferruginascensâ. Cette derniere description sâaccorde le mieux avec mes exemplaires, dont les capitules varient en couleur d'un blanc sÃ¢le, grisÃ¢tre ou brunÃ¢tre, quelquefois aussi brun foncÃ© dans les exemplaires trempÃ©s de la pluie, de sorte que je ne puis accorder Ã la couleur quelque valeur caractÃ©ristique. La couleur de la figure de JÃ¼nghuhn est gris clair et les exemplaires trouvÃ©s par lui ne diffÃ¨rent pas en couleur des miens.

Par la division circulaire delÃ couche interne et la formation constante du collet charnu autour du capitule, cette espÃ¨ce se distingue de toutes ses congÃ©nÃ¨res. â Une seule forme dÃ©crite par Bulliard sous le nom de Lycoperdon stellatum (Bulliard Champ, t. 471 fig. M. N. o. p.), plus tard sous celui de GeÃ¤ster duplicatus par Chevallier (Flor. Far. p. 359), est munie dâune sorte de collet, non formÃ© par une partie du pÃ©ridie externe, mais par une partie de la pellicule ou Ã©piderme, qui couvre ce pÃ©ridie dans sa jeunesse ; cette pellicule nommÃ©e Â»trÃ¨s minceâ, nâa rien de commun avec le collet Ã©pais et charnu de notre espÃ¨ce. D'ailleurs les formes dÃ©crites par Bulliard sous les noms de Lycoperdon stellatum et sÃ©parÃ©es Ã tort par Chevallier en quatre espÃ¨ces, doivent Ãªtre rÃ©unies au GeÃ¤ster hygrometricus Pers., qui est caractÃ©risÃ© par les divisions du pÃ©ridie extÃ©rieur se renfermant en temps de sÃ©cheresse en dedans autour du capitule (et non en dehors, recoquillÃ©es en dessous comme chez notre espÃ¨ce), et par son orifice plane et indÃ©terminÃ©e. (Voyez ViTTADiNi, Mem. della Reale Accad. di Torino, 1843; p. 168).â Je suppose que les formes dÃ©signÃ©es dans le Prodr. Flor. Bat. sous le nom de G. rufescens Fries (qui me semble une espÃ¨ce douteuse) doivent Ãªtre rapportÃ©es en partie Ã notre espÃ¨ce et que leur dÃ©termination nâa Ã©tÃ© faite que sur des exemplaires sÃ©chÃ©s.

Explication de la planche: a. exemplaire jeune, encore fermÃ©; b, id. sâouvrant; c, c, c. exemplaires adultes; d. capillitium avec les spores ; e. spores gross. 1000 fois ; f. exemplaire sÃ©chÃ©.

Habitation. Depuis plusieurs annÃ©es jâai trouvÃ© ce champignon singulier en nombre plus ou moins grand sous les pins Ã©lancÃ©s, qui dÃ©corent Ã§Ã et lÃ la pente orientale des dunes maritimes de la Hollande et particuliÃ¨rement dans les environs de Harlem. â Cette espÃ¨ce est la plus belle, la plus grande et la plus nombreuse des formes du genre GeÃ¤ster, si richement reprÃ©sentÃ© dans cette rÃ©gion.

Comme je lâai dÃ©jÃ dit, les descriptions et les exemplaires de JÃ¼nghuhn sâaccordent tellement avec mes plantes que je nâai pas hÃ©sitÃ© Ã reconnaÃ®tre leur identitÃ© spÃ©cifique. Lâhabitation des mÃªmes espÃ¨ces de champignons en Europe et sous les tropiques nâest pas rare ni exceptionnel. â Plusieurs des champignons les plus communs de lâEurope, tels que Lycoperdon pusillum Batsch, Clavaria cristata Holmsk., Hypoxylon vulgare Lk. etc. ont Ã©tÃ© trouvÃ©s Ã Java. (JÃ¼nghuhnj Praemissa in Fl, Crypt, Ãavae. Verh. Bat. Gen. 1839. XVII.) Les Champignons, ainsi que les Mousses-et les Lichens, sont plus cosmopolites que les phanÃ©rogames et les cryptogames 'supÃ©rieures. Dâailleurs le climat des hautes montagnes de Java, telles que la PanguÃ©rango ne diffÃ¨re pas beaucoup de celui des montagnes de lâEurope mÃ©ridionale, et le caractÃ¨re gÃ©nÃ©ral de la vÃ©gÃ©tation de Java Ã une hauteur de 5000â9000 pieds au-dessus de la mer, offre une ressemblance remarquable avec celui des rÃ©gions temperÃ©es, ressemblance qui a Ã©tÃ© signalÃ©e encore rÃ©cemment par le cÃ©lÃ¨bre naturaliste Alfr. Russell Wallace (The Malay Archipelago, I, 118,). Voyez aussi Junghuhn, Topogr. u. Naturw. Reisen d. Java, p, 448, 452 etc.

Les exemplaires reprÃ©sentÃ©.s par notre planche ont Ã©tÃ© recueillis dans les mois dâOctobre 1871 et 1872 Ã la campagne Lindenheuvel prÃ¨s de Harlem.

Geslaciitskenmerke.n. Calyx bisepalus vel nullu.s. Petala 4, superiore basi calcarato. Stamina diadelpha. Siliqua bivalvis, compressa, pclysperma.

Kelk tweebladig of ontbrekend. Bloemkroon vierbladig ; bet bovenste blad aan den voet van eene spoor voorzien. Meeldraden tweebroederig. Zaaddoos tweekleppig, zaamgedrukt, veelzadig.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Radice ramoso-fibrosa, foliis ternato-tripinnatis glaucescentibus, foliolis integris trifidisque, terminalibus lato-obovatis, bracteis oblongis cuspidatis denticulatis, capsulis oblongis seminibus nitidis subtilissime granulato-rugulosis, caruncula patente granulato-lobata denticulata.

Wortel takkig-vezelig ; bladen drietallig driewerf-gevind, zeegroenaebtig ; blaadjes gaaf en driespletig, de eindelingsche breed-omgekeerd-eirond ; schutblaadjes langwerpig, fijn gespitst, uitgebeten getand ; hauwen langwerpig; zaden glanzend, zeer fijn korrelig-geriinpeld ; kiemwratje uitgespreid, korrelig-lobbig, getand.â Syn. C. capnoÃ¯des Ã lutea D. C. Fumaria lutea L.

Verklaring der afbeelding, a. Bloem in doorsnede (vergr.), b kelkblaadjes (vergr.); e. eijerstok (vergr.) ; d. zaaddoos (vergr.) ; e. zaad met het kiemwratje (vergr.).

Groeiplaats. In de spleten van rotsen en oude muren , en ook op den grond aan den voet van oude muren. Volgens Host is zij oorspronkelijk op de berghellingen van Zuid-Tyrol, volgens De Candolle in ItaliÃ«, IllyriÃ« enz. â In Frankrijk, Duitschland, Belgie, Nederland en Engeland wordt zij hier en daar op oude muren aangetroffen.

Nederland. Kerkhof bij Geertruidenberg, Mariaplaats te Utrecht [Prod?-. Flor. Bat.'}, St. Maartenskerk te Tiel. {Fed. Kruidt:. Arch. 1871 , bl. 52).

De exemplaren , op de afbeelding voorgesteld, vond ik in Aug. 1872 op een ouden muur bij den Haarlemmerhout. â De op het midden afgebeelde plant groeide op den muur, het sterk gewortelde exemplaar ter linkerzijde vond ik nevens den muur op den grond groeijende.

CaractÃ¨res gÃ©nÃ©riques. Calice Ã deux sÃ©pales ou nul; 4 pÃ©tales, le supÃ©rieur prolongÃ© en Ã©peron ; Ã©tamines diadelphes ; capsule bivalve , comprimÃ©e, polysperme.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Racine fibreuse, rameuse; feuilles ternÃ©es-tripennÃ©es Ã folioles entiÃ¨res ou trifides , glaucescentes, les terminales larges obovales ; bractÃ©es oblongues cuspidÃ©es denticulÃ©es ; capsules oblon-gues ; graines luisantes finement ponctuÃ©es et munies dâun caruncule Ã©talÃ© lobÃ©-denticulÃ©. S y N. C. capnoides Ã lutea D. C. Fumaria lutea L.

Explication de la planche, a. Fleur, coupe longitudinale; b. sÃ©pales; e. ovaire; d. capsule; e. graine avec le caruncule. (Tout grossi).

Habitation. Dans les fissures de rochers et de vieilles murailles et aussi sur le sol au pied de celles-ci. Selon Host elle est originaire aux pentes des montagnes du Tyrol mÃ©ridional, selon De Candolle en Italie, IllyriÃ« etc. En Franco, Allemagne, Belgique, Glt;le Bretagne et dans les Pays-Bas elle se trouve Ã§Ã et lÃ sur les vieilles murailles.

Les exemplaires reprÃ©sentÃ©s sur la planche ont Ã©tÃ© recueillis sur un vieux mur prÃ¨s de Harlem , oÃ¹ je les al trouvÃ©s en AoÃ»t 1872. â La plante figurÃ©e au milieu reprÃ©sente la forme trouvÃ©e sur la muraille, celle Ã gauche un individu croissant sur le sol au pied de la muraille.

Stelsel van Linnaeus : Cl, V. O. 1. Pentandria Monogynia. , Natuurlijk Stelsel: Vasculares Dicotyledoneae. O, Caprifoliaceae.

Geslachtskenmerken. Calycis tubus oblongus basi bibracteatus, limbus quinquepartitus. Corolla infundi-bullformis quinquefida patens. Stamina 5 subexserta. Stigma capitatum. Capsula oblonga acuta. Semina plurima minuta. Frutices erecti. Folia ovata acuminata serrata. Pedunculi axillares bibracteati saepius dichotomi 2â.3â4 flori.

Kolkhuis langwerpig, aan den voet met twee schutblaadjes; kelkzoom vijfdeelig. Bloemkroon trechtervormig, vijfspletig, uitgespreid. Meeldraden 5, min of meer uitstekend. Stempel kopvormig. Zaaddoos langwerpig, spits. Zaden talrijk, klein. Opgerigt groeijende struiken. Bladen eirond, spits toeloopend, gezaagd. Bloemstelen in de oksels der bladstelen, met twee schutbladen, dikwijls tweevorkig, 2â3â4 bloemig.

Het geslacht Diervilla is naauw aan Lonicera verwant en voornamelijk daarvan onderscheiden dooi' de doosvrucht. Hayne {GewÃ¤chse gebr. in der Arzneyk. VH, 26) heeft echter aangetoond dat deze doosvrucht eigenlijk eene drooge doosachtige bes (bacca sicca capsuliformis) moet genoemd worden en het eigenlijk karakter der doosvruchten, eene bepaalde wijze van openspringen, mist ; ook heeft hij de aandacht gevestigd op het ronde honigkliertje onder in de bloemkroon, als een onderscheidend kenmerk.

Eene nadere studie van het ge.slacht Diervilla ifi vergelijking met Lonicera, acht ik voor de systematische Botanie wenschelijk.

Tot heden zijn van Diervilla slechts een drietal soorten bekend, waarvan eene in Noord-Amerika en twee in Japan.

Soortelijke kenmerken. Foliis breve petiolatis ovatis acuminatis. serratis petiolisque glabris.

Met kortgesteelde, eironde, spits toeloopende, onbehaarde bladen en onbehaarde bladstelen. Syn. Lonicera Diervilla L. Diervilla Tournefortii Mx. D, humilis Pers. D, lutea Pursh. D. tiifida MÃ¶nch, D. Acadiensis Dietr, Groeiplaats. Noord-Amerika, voornamelijk Canada tot den Saskatchawan en van de Hudsonsbaai tot het Rotsgebergte. Hooker. Volgens Hayne ook op de hooge bergen in Carolina.

Sedert bijna 150 jaren in de tuinen van Europa als siergewas gekweekt, is deze struik op het landgoed den Ã¼lenpas bij Doesborgh verwilderd. Ik vond hem daar in menigte in een schaduwrijk eikenbosch, waar elzen het onderhout vormen. Voor vele jaren is hij daar waarschijnlyk uit den bloemtuin ontvlugt, waarin hij onder de sierplanten niet meer voorkomt. Tusschen braambeziÃ«n en andere boschplanten groeit hij even welig als deze. In elk geval plaats ik hem in onze Flora in de rij van die vreemde aankomelingen , die uit zichzelven zijn verwilderd en op enkele plaatsen hebben post gevat, zooals Asclepias Cornuti, Vaccinium macrocarpum en Galinsoga parviflora. *).

Het exemplaar der afbeelding is mij in Junij 1872 van den Uienpas gezonden door den Heer Jhr. A. L. VAN ScHUYLENBÃ¼RCH, die mij op de aanwezigheid der Diervilla aldaar het eerst opmerkzaam heeft gemaakt.

Gebruik. Volgens Hayne worden de jonge takken en de schors in Noord-.Amerika als anti-syphilitisch geneesmiddel gebruikt en toont de plant voor ât overige in hare eigenschappen groote verwantschap tot de Lonicera Caprifolium en L. Periclymonum.

*) De gemokkelijkc naturalisalio van vele Amcrlkaaiifclie, vooral Canadasclie planten in Europa is een zeer merkwaardig verschijnsel. Haar aantal blijft steeds aangroeijen. Onlangs ontving ik van den Heer Trof. ItonEAU te Angers de belangrijke tnededeehng dat eene andere Amcrikaanscho plant, de llysanihes GratioloÃ¯des Benlb. sedert cenigen tijd aan de oevers van de Mayenne bij Ãrgers in znlk cet.c ontzaggelijke hoeveelheid voorkomt, dat men haar aldaar als volkoin-en genaturaliseerd kan beschonwen.

CaractÃ¨res gÃ©nÃ©riques. Tube du calice oblong, Ã base munie de deux bractÃ©es, Ã limbe quinquepartite. Corolle inforidibuliforme, quinquefide, Ã©talÃ©e. Cinq Ã©tamines, plus ou moins exsertes. Stigmate capitÃ©. Capsule oblongue aigue. Graines nombreuses , petites, Arbustes dressÃ©s. Feuilles ovales acuminÃ©es serrutÃ©es. PÃ©doncules axillaires munis de deux bractÃ©es , trÃ¨s souvent dichotomes, Ã 2â3â4 fleurs.

Le genre Diervilla sâapproche beaucoup du genre Lonicera et en diffÃ¨re principalement par la capsule. Hayne {GewÃ¤chse gebr. in. der ArzneyJc., VII, 20) a remarquÃ© que cette capsule est proprement dit une baie sÃ¨che capsuliforme et que le caractÃ¨re essentiel des capsules (une dÃ©hiscence dÃ©terminÃ©e) lui manque. Le mÃªme auteur a relevÃ© aussi la prÃ©sence caractÃ©ristique du nectaire au fond du tube de la corolle, observation, qui confirme lâaffinitÃ© avec le g. Lonicera.

Je prÃ©sume quâune Ã©tude comparative et approfondie du genre Diervilla sera de quelque importance pour la Botanique systÃ©matique.

Jusquâici on ne connaÃ®t de ce genre que trois espÃ¨ces, dont une en AmÃ©rique et deux au Japon.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Feuilles brÃ¨vement pÃ©tiolÃ©es, ovales, acuminÃ©es, serrulces, glabres; pÃ©tioles glabres. â S y N. Lonicera Diervilla L. Diervilla TournefortÃ®i Mx. D. liumilis Pers. D. lutea Pursh, D. trifida MÃ¼nch. D. AcadÃ®ensÃ®s Dietr.

IIaritation. AmÃ©rique septentrionale, Canada jusquâau Saskatchawan et de la baie dâHudson jusquâaux Montagnes Rocheuses. Hooker. Hautes montagnes de la Caroline. Hayne.

CultivÃ© comme plante dâornement dans les jardins de lâEurope depuis un siÃ¨cle et demi, cet arbuste sâest naturalisÃ© dans les terres dâUlenpas (prov. de Gueldre), oii je lâai trouvÃ© en abondance, Ã©tabli au fond d'un bois de chÃªnes, qui ombragent un taillis dâaunes, au milieu des ronces et des plantes sauvages, y dÃ©veloppant une vÃ©gÃ©tation luxurieuse. Probablement il sâest Ã©chappÃ© depuis longtemps du jardin, oÃ¹ il ne se trouve ]dus. En tous cas je le place parmi les plantes de notre Flore, qui se sont introduites accidentellement en certaines localitÃ©s, comme Asclepias Cornuti, Vaccinium macrocarpum et Galinsoga parviflora. *)

Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© sur la planche mâa Ã©tÃ© cfl'ert en Juin 1872 par M. A. L. van Sciiuylendurcii , qui lâa recueilli dans le bois dâLâlcnpas et qui le premier a fixÃ© mon attention sur la prÃ©sence du Diervilla dans celte localitÃ©.

Usage. Selon Hayne Ic.s jeunes rameaux et lâÃ©corce sont employÃ©s en AmÃ©rique comme remÃ¨de antisyphilitique. Le mÃªme auteur fait remarquer la grande allinilÃ© de la plante avec les Lonicera Caprifolium et L. Periclymemum , aussi dans leurs propriÃ©tÃ©s physiques.

') La nnlurnlisalion facile Ã®le plusieurs piaules Ã®le lâAmcriquc et sucloiit du Coiiaila en tÃ irnpe, nie semble un fait bleu digne ilâatteiitioii. Leur nnnibre s'aecroil tniijnnrs. HÃ©cemmnil M. le lârof. liobEAC ilâAiigeis inâa iiilormÃ© quâuiie aulie plante ainÃ©iicaiiic , lâIlysiuitkes Giati-oloiJes lieulli, sâest iialuialisÃ©e en abondance aux bords vaseux de la Mayeiiue Ã une lieue dâAngers.

SooRTELi.iKE KENMERKEN. Rhizoinate stolonifero-repente, culmo obtusangulo laevi, foliis setaceis plicato-carinatis rigidis , bracteis elongatis , spicis masculis 1â3, femineis 2â4 ovatis dense approximatis crassis , fructibus ovatis dense irnbricatis compressis nervosis, rostro brevissimo subemarginato.

Wortelstok kruipend, uitloopers vormend ; stengel stompkantig, glad ; bladen borstelvormig opgevouwen-gekield, stijf; 1â3 mannelijke bloemaren ; vrouwelijke 2â4, eirond, digt opeen, dik; schutbladen lang; vruchtjes eirond, dakpanswij.s digt opeen, zaamgedrukt, generfd, met een zeer korten min of meer uitge-randen snavel. .

Gewoonlijk is de stengel vergezeld van t'wee onvruchtbare bladbundels ; de bladen scheuren aan den voet niet netvormig vaneen; de schutbladen steken boven de mannelijke bloemaren uit ; de schubjes der vrouwelijke bloemaren zijn smal, elliptisch , min of meer stomp, op den rug van drie groene nerven voorzien en iets korter dan de vruchtjes ; 2 stampers ; vruchtjes zaamgedrukt, aan de voor- en achterzijde eenigzins bol en van 9â11 uitspringende nerven voorzien.

Deze soort onderscheidt zich van C vulgaris L. (Fl, Bat. XII, 951) voornamelÃ¿k door de stijve, opgevouwen of omgerolde borstelachtige bladen, de langere schutbladen, de digter bijeen geplaatste, dikkere, meer eironde vrouwelijke aartjes. â Reeds oppervlakkig is zij aan hare forsche gedrongene houding, graauw-achtige kleur en dikke vrouwelijke aartjes gemakkelijk te herkennen en kan zÃ¿ niet met C. vulgaris verward worden, met welke zij het meest overeenkomt. Syn. C. frisica Koen,(Lang in Linnaea 1851 p. 561).

Verklaring der Afbeelding, a. bloeijende stengel; b. stuk van het blad; c. Â§ bloempje; d. schubje van de Â§ bloem; e. Ã bloempje; f. vruchtje.

Groeiplaats. Op de zeeduinen en langs het zeestrand, van Oostfriesland, eilanden Spikerooge (Lang) , Schiermonnikoog, Ameland, Terschelling, Vlieland, Texel, al de Hollandsche en Zeeuwsche duinen, Belgische duinen, zeeduinen van noord westelijk Frankrijk; ontbreekt aan de kusten van Normandie, Bretagne en mid-den-Frankrijk, doch komt weer te voorschijn in het Departement Charente-inlÃ©rieure, waar zij algemeen is, en vandaar langs de zuidwestkust tot Bayonne on Biaritz. ')

De zandige kuststroken van Oostfriesland tot het Kanaal en van het eiland OlÃ©ron tot Spanje schijnen dus het goheele woongebied dezer merkwaardige plant te vormen. Zelfs aan de kusten van Gt. BrittanniÃ« is zij niet gevonden. Ik beschouw haar als endemisch aan de Nederlandsche en Belgische zeekusten. Zij is zeer talrijk op al de Nederlandsclie duinen , die ik mÃ¶gt bezoeken en kan zeer zeker als een der meest kenmerkende duinplanten worden aangemerkt.

Gebruik. De 0. trinervis is welligt aan te bevelen voor duinbeplanting, daar zij lange worteluitlooper.s maakt en op het schraalste zand gevonden wordt.

') Re Heer Prof. Boiikau Ic Angers heeft mij omtrent onze soort berigt, dat hij haar, in weerwil van langdurige iiasporiiigen, aan de klisten in de nabijheid van den mond der Loire niet liecft kunnen vinden. Volgens hem komt zij voor in de kuststieken van het Departement der Landes, te la Tesie (Gironde) en op de duinen van Duinkerken ; volgens LloÃ¯d groeit zij in hel Dep. van de Charcnte-infÃ©rieiire, maar vandaar tot llninkerkcii is cene hclangrijkc gaping in haar gebied. Dit is (schrijft de Heer Boiieau) niet het cenige voorbeeld van dien aaril. De Astragalus haionnensis van Z. \V. Frankrijk ontbreekt aan den mond van de Loire en komt weer te voorschijn in de Dep. FinislÃ¨rc en Calvados. Lagurus ovalus groeit in het zuiden en van de eilanden van Morbihan lol Cherbourg, doch niet op het uitgestrekt terrein liisschen deze beide streken. Mijns inziens zijn deze merkwaardige verschijnselen eer uil geologische dan uit klimatologische oorzaken af te leiden.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Souche stolonifÃ¨re, rampante; tige Ã angles obtus, lisse; feuilles sÃ©lacÃ©espliÃ©es-carcnÃ©es, rigides; bractÃ©es allongÃ©es; Ã©pis mÃ¢les 1â3, femelles 2â-4, ovales, trÃ¨s rapprochÃ©s, gros; fruits ovales, nerveux, Ã bec trÃ¨s-court, plus ou moins Ã©marginÃ©.

Tiges ordinairement accompagnÃ©es de deux rosettes de feuilles stÃ©riles; feuille.s ne se dÃ©chirant pas en rÃ©seau Ã leur base ; bractÃ©es dÃ©passant les Ã©pis mÃ¢les â¢ Ã©cailles des Ã©pis femelle.s Ã©troites, elliptiques, obtusi-uscules, marquÃ©es sur le dos de trois nervures vertes, un peu plus courtes que les utricules ; stigmates 2 ; utricules fructifÃ¨res comprimÃ©.s, un peu convexes sur les deux faces, marquÃ©es de 9âIl nervures saillantes.

Cette espÃ¨ce se distingue de C. vulgaris L. (^Fl. Bat. XII, 951) particuliÃ¨rement par les feuilles rigides sÃ©tacÃ©es, pliÃ©es ou enroulÃ©es, par les bractÃ©es plus longues, par les Ã©pis femelles plus rapprochÃ©s, plus gros et plus ovales. Son port ferme et trapu , sa couleur grisÃ¢tre et la grosseur de ses Ã©pis fructifÃ¨res la font reconnaÃ®tre au premier abord. Syn. C. frisica Koch (Lang in Linnaea 1851 , p. 561),

Explication de la planche, a. Tige florifÃ¨re; b. portion de la feuille ; c, fleur mÃ¢le; d, Ã©caille de la fleur mÃ¢le ; c. fleur femelle ; f. utricule.

Habitation. Sables maritimes de la Frise orientale Ã®le de Spikerooge, Ã®les NÃ©erlandaises dans la Mer-du-Nord , dunes maritime.s des Pays-Bas, de la Belgique et de la France septentrionale; semble manquer aux cÃ´tes de la Normandie, de la Bretagne et du Centre de la France, mais reparaÃ®t en Charente-infÃ©rieure, oii elle est commune, et puis vers le sud jusquâÃ Bayonne et Biaritz. *).

Les rÃ©gions littorales sablonneuses de la Frise orientale jusquâÃ la Manche , et de Vile dâOlÃ©ron jusquâÃ lâEspagne semblent Ãªtre les seules oÃ¹ cetfe espÃ¨ce caractÃ©ristique ait Ã©tÃ© trouvÃ©e. MÃªme sur les cÃ´tes de la Gde Bretagne elle nâa pas Ã©tÃ© observÃ©e. â Je la suppose endÃ©mique aux cÃ´tes NÃ©erlandaises et Belges. Elle abonde sur toutes les dunes maritime.s de la NÃ©erlande que j'ai observÃ©es et je la considÃ¨re comme une des plantes les plus originelles de la flore demale.

Usage. Peut-Ãªtre le caractÃ¨re dunal de notre plante et ses racines fortes stolonifÃ¨res la rendent propre Ã fixer les sables mouvants de no.s dunes maritimes.

') M. le lâioL tÃ®OREAU d'Angers a en la bonlÃ© de inâinrormer que malgrÃ© ses rcclierclies prolongÃ©es lâexistence de notre espÃ¨ce nâa jamais

Ã©tÃ© constatÃ©e sur les rivages voisines de l'embouchure de la Loire. Il la signale an littoral du DÃ©partement des Landes, Ã la Teste (Gironde)

et aux dunes de Dunkerque; selon I.Lovn elle se trouve dans la Charcnle-infÃ©ricure, mais de lÃ Ã Dunkerque la plante fait un Ã©cart con

sidÃ©rable. Ce nâest pas le seul exemple (m'Ã©crit M. Rorkau) d'une pareille anomalie. LâAstragalus baionnensis du S. Ouest manque Ã lâem-boucbuie de la Loire pour reparaÃ®tre dans le FinistÃ¨re et dans le Calvados. De mÃªme le Lagurus ovatiis passe du Midi dans les lies de Moibiban et jusquâÃ Cherbourg en laissant un grand vide intermÃ©diaire. Je suppose que ces phÃ©nomÃ¨nes remarquables seront expliquÃ©s pluÂ« aisÃ©ment par la gÃ©alogie que par la climatologie.

SoORTELiJKE KENMERKEN. Planta elatior e basi subterranea flexuosa divisa tomentoso-radiculosa erecta. Folia madore patula et subrecurva, sicca erecta glauco-viridia et fuscescentia, longa lineali-lanceolata, alis inflexis margine integerrimis costa in aristani brevem rufulam excedente, subtus muricata, perigonalia et perichaetalia pleruraque margine membranacea. â Capsula tetragono-prismatica, rufo-aurantia demum brunnea, calyptrae indumento tota obvelata; operculum rufo-purpureum. Peristomii dentes 64 breviusculi.

Stengel hoog, uit een onderaardschen bogtigen, verdeelden , viltig-wortelachtigen voet opgerigt groeijend. Bladen in vochtigen toestand uitgespreid en min of meer omgekromd, in droegen staat opgerigt, zeegroen en bruinachtig, lang, lijn-lancetvormig, met binnenwaarts gebogen, gaafrandige vleugels ; middenrib als een korte rosroode naald uitstekend, van onder stekelig ; bladen van het perigonium en perichaetium meerendeels met vliezigen rand. â Vruchtje vierhoekig-prismatisch, ros-oranjekleurig, later bruin ; door het bekleedsel van het huikje geheel omsluijerd ; dekseltje rospurperrood. â Mondbeslag met 64 korte tanden.

Deze soort onderscheidt zich van P. commune (Fl. Dat. VIII, 635) voornamelijk door de ongetande en binnenwaarts omgerolde bladranden en de genaaide zeegroenachtige bladen.

Verklaring der afbeelding; a. mann. plant; b. vrouwel. pl. ; g. blad; h. i. k. gedeelten van het blad; l. perigoniumblad ; m. perichaetiumblad ; e. antheridium en paraphysen ; c. vruchtje ; d. huikje. (Alles vergroot ; e. f, h. i. k, 100 maal).

Groeiplaats. Vochtige heidevelden, schrale weiden, boschachtige velden, over geheel Europa, noordelijk AziÃ« en Noord-Amerika. Schimper,

Nederland. Texel, (v. d. Sande Lacoste) , Ameland in de duinen bij Nes en op de heide bij Ballum (Albarda in herb.). Bergen , v. E. ; Kennemer binnen- en buitenduinen , v. E. ; Lisse, Noordwijk {Prodr. F. B.) Naaldwijk (v. d. Trappen) , Walcheren, de Bildt, Rosmalen , Beek, Heumen , Deventer , Diepenveen , Twello, {Prodr. F. In Friesland op verschillende plaatsen (Albarda).

Volgens deze opgaaf kan men wel aannemen dat de soort over het geheele land is verspreid.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Plante Ã©levÃ©e Ã base souterraine flexueuse, divisÃ©e, tomenteuse-radiculeuse, dressÃ©e. Feuilles Ã©talÃ©es et plus ou moins recourbÃ©es par lâhumiditÃ©, dressÃ©es glauques-verdÃ tres et brunÃ¢tres Ã lâÃ©tat sec, longues , linÃ©aires-lancÃ©olÃ©es, Ã bords entiers enroulÃ©s en dedans, Ã cÃ´te prolongÃ©e en une arÃªte courte, roussÃ¢tre, muriquÃ©es en dessous; feuilles pÃ©rigonales et pÃ©richÃ©tales gÃ©nÃ©ralement Ã bords membraneux. Capsule tÃ©tragone-prismatique, orange roussÃ¢tre, plus tard brune, tout-Ã -fait voilÃ©e par lâindument de la coiffe ; couvercle pourpre-roussÃ¢tre ; pÃ©ristome Ã 64 courtes dents.

Cette espÃ¨ce se distingue du P. commune L., (Nlor, Bat, VII, 635) par les feuilles entiÃ¨res, aristÃ©es , glauques et Ã bords enroulÃ©s en dedans.

Explication de la planche, a Plante mÃ¢le; 6. plante femelle; g. feuille; h. i. k, parties de la feuille ; l. feuille pÃ©rigon., m. f. pÃ©richÃ©t., e. anthÃ©ridie et paraphyses ; c, fruit, d, coiffe (Tout grossi ; fig. e. f. h, i. k. 100 fois.)

Habitation. BruyÃ¨res humides et prairies stÃ©riles, champs boisÃ©s; toute lâEurope, Asie septentrionale, AmÃ©rique septentrionale. (Schimper.)

Pays-Bas. Bois, bruyÃ¨res, terres sablonneuses sÃ¨ches, dunes. DispersÃ© sur tout le pays.

Stelsel van Linnaeus : Cl. XXIV. Sect. V. Cryptogamia. Fungi, Natuurlijk Stelsel : Cellulares Mycetes. O. I. Hymenomycetes.

. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Trib. I. Agaricini.

SoORTELiJKE KENMERKEN. Pileo camoso campanulato-expanso umbonato sicco, squamis floccosis squarroso, inargine involuto tomentoso , stipite cavo aequali fibrilloso , lamellis adfixis subdistantibus ex albo rufescentibus.

Hoed vleezig, klokvormig-uitgespreid, genaveld droog, door vlokkige schubben rappig, met viltigen om gebogen rand; steel hol, gelijk, vezelachtig; plaatjes tegen den steel aangehecht, min of meer -wÃ¿dstandig, eerst wit, daarna rosachtig.

Onderscheidt zich van A. imbricatus Fries, op welke soort zij veel gelijkt, door de rappige meer opstaande schubben, en vooral door den hollen en van buiten meer met vezels bekleeden steel. Syn. A. rufus Pers.

Nederland. De exemplaren, op onze afbeelding voorgesteld, zijn door mij verzameld op de door dennen, sparren en eiken beschaduwde duinheuvels van Lindenheuvel en Duinendaal bij Bloemendaal, in October 1872, Tot dusver is mijns wetens deze soort hier te lande nergens elders aangetroffen.

CaractÃ¨res gÃ©nÃ©riques. Voir le Nâ. 725. Vol. X. Sous-genre Tricholoma Fries.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Chapeau campanulÃ©-Ã©talÃ©, ombiliquÃ© sec, squarreux, Ã Ã©cailles floconneuses, Ã bord, enroulÃ© en dedans tomenteux; stipe cave, Ã©gal, fibrilleux; lamelles adfixes, plus ou moins distantes, dâabord blanches, puis roussÃ tres.

Se distingue de lâA. imbricatus Fries, auquel il ressemble beaucoup, par les Ã©cailles squarreuses et plus dressÃ©es et surtout par le stipe cave et plus fibrilleux au dehors.

Pays-Bas. Jâai recueilli les exemplaires reprÃ©sentÃ©s sur notre planche sur les dunes ombragÃ©es de sapins et de chÃªnes aux environs de Bloemendaal prÃ¨s de Harlem, dans les terres de Duin-en-Daal et de Lindenheuvel, au mois dâOctobre 1872. Jâignore si cette espÃ¨ce ait Ã©tÃ© trouvÃ©e en dâautres endroits du pays.

Soortelijke Kenmerken: Acijleis inaequalibus, majoribus falcatis basi dilatatis compressis, minoribus rectio-ribus , foliolis 5â7 subrotundis ovalibiisque duplicate-serratis superne glabris .subtus glandulosis in venis pilosis, stipulis oblongis glanduloso-ciliatis, auriculis acuminatis subdivei'gentibus, laciniis calycis integris vel pinnati-fidis corollam aequantibus , pedunculia bi Horis vel unifloris glanduloso-hispidis , fructibus globoso-ovalis atropur-pureis glartduloso hispidis cilyce persistente plerumque coronalis.

Stekels ongelijk; de grootere zeisvorinig, aan den voet verbreed, zaarngedrukt, de kleinere regt ; vinblaadjes 5â7, rond of eirond, dubbel gezaagd, van boven kaal, van onder met kliertjes bezet, op de nerven harig ; steunblaadjes langwerpig, met kliertjes bezet en gewimperd en met spits toeloopende, afstaande oortjes: kelkslippen gaaf of vinspletig, even lang als de bloemkroon; bloemstelen twee- of eenbloemig met klierachtige stekeltjes; vruchtjes bolvormig eirond , donkerrood, met klierachtige stekels, ineerendeels door de aanblijvende kelkslippen gekroond.

Deze roos groeit ongeveer 1â1| meter hoog en vormt een digten struik. Hare bloemen ontluiken gelijktijdig met die der Duinroos (R. spinosissima L., R. pimpinellifolia D. C.; zie Flor. Bat. II. 96j en omstreeks 14 dagen vroeger dan die der R. rubiginosa ; zij zijn rooskleurig, inwendig wit, of eerst witachtig, daarna rooskleurig.

Zij onderscheidt zich van R. spinosissima door hare gekromde stekels en dubbel getande klierdragende blaadjes en van R. rubiginosa door hare kleine ronde blaadjes , haren vroegen bloei, hare meest bij twee of alleen geplaatste bloemen en hare rondere, veel donkerder gekleurde, door de kelkslippen meestal blijvend gekroonde vruchtjes.

Deze vorm is een tegenhanger van de Roos, onder Nâ. 1101, deel XIV der Flora Batava (onder den naam van R. coronata ?) afgebeeld. Deze nadert door hare stekels en vruchtjes tot de R. spinosissima , door hare blaadjes tot de R. rubiginosa. â Daai' de veronderstelling dat zij de R. coronata CrÃ©pin zoude zijn , door den Heer CrÃ©pin niet is bevestigd, wensch ik haar voorloopig R. spinosissima rubiginosa te noemen.

De roos, die wij thans beschrijven, beschouw ik aks een anderen tusschenvorm tusschen R. rubiginosa en R. spinosissima, en wel zoo, lt;lat zij met den onder Nâ. 1101 beschreven vorm een dubbelen overgang tusschen beide genoemde typen vertegenwoordigt.

Verklaring der Afbeelding: a. Eenjarige scheut; Ã³. blaadje; c, kliertjes; d. e. bloem;/, stijltje; g. kelkblad; h. h. vruchtjes in October; i. i. id. in den winter verzameld.

Groeiplaats. De exemplaren die ik gevonden heb, vormen een digt boschje op eene hoogte aan de helling der duinen van het Volmeer achter Overveen bij Haarlem , toebehoorende aan den Heer W. Borski. Zij zijn omringd' door talrijke gewone witte duinrozen, en de kleine exemplaren komen in den bloeitijd zeer met deze overeen , zoodat men in den aanvang van den bloei, als de bloemen onzer roos nog witachtig zijn , haar op een afstand voor een hooge duinroos zou houden. â In ho.uding echter vertoont onze roos den type van R. rubiginosa. Waarschijnlijk komt zij eenigszins overeen met de vormen door Dr Fries in den Rijn-Palts gevonden en beschreven als R pimpinellifolia-riibiginosa. (Zie Dr. H. Christ, die Rosen der Schweiz, p. 68.).â Het verschil in bloeitijd aclit ik een der merkwaardigste kenmerken, die haar van R. rubiginosa onderscheiden. Ik heb het vele jaren standvastig bevonden. Onze roos slaat in vollen bloei als de Eglantier pas hare groene knoppen vertoont. *j

*) Ik heb den naain R. rubiginosa-spinosi.ssima gekozen, zonder daarmede een vermoeden van hybriditeit te kÃ©nnen Ie geven. Ik bad ook die van R. rubiginosa-pimpinellifolia kunnen kiezen; doch, 1Â». zon hierdoor eenige verwarring kunnen ontslaan met de R. rubigiiiosa-pimpi-nelloides Mcy, een zeer merkwaardigen vorm , door Chbist in bovengenoemd werk vermeld en 2Â«. nadert onze roos door hare gestekelde bloemstceltjes en kelkbuizen werkelijk tot den vorm, door Linnaeus als R. spinosissima beschreven , later door Koen {Syn. Fl. Germ, el Hele.) als de verscheidenheid d van R. pimpinellilolia vermeld. â Een soortelijk verschil tusschen R. pimpinellifolia en R. spinosissima k.m, zooals ook door Chbist is aangetoond (hl. 63), niet meer worden aangenomen.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Aiguillons inÃ©gaux, les plus grands recourbÃ©s comprimÃ©s, Ã©largis Ã la base ; les petits plus droits; folioles 5â7 arrondies, ovales, doublement dentÃ©es en scie, glabres en dessus, glanduleuses en dessous, poilues sur les veines; stipules oblongues, glanduleuses-ciliÃ©es, Ã oreillettes acuininÃ©es plus ou moins divergentes ; sÃ©pales entiers ou pennatifides Ã©galant la corolle ; pÃ©doncules biflores ou uniflores , glanduleux hispides; fruits globuleux, ordinairement couronnÃ©s par le calyce persistant aprÃ¨s la maturitÃ©.

Arbrisseau touffu de 4 â mÃ¨tres. Fleurs sâÃ©panouissant Ã la mÃªme Ã©poque que celles du R, pimpinellifolia ji spinosissima et environ quinze jours avant le R. rubiginosa, de couleur rose blanchÃ¢tre, blanc en dedans , ou dâabord blanchÃ¢tres puis roses.

Cette forme se distingue du R. spinosissima L.. R. pimpinellifolia D. C. (voyez Flor. Bat. II, 96) par les aiguillons recourbÃ©s et les folioles glanduleuses doublement dentÃ©e.s en scie ; elle diffÃ¨re du R. rubiginosa par les folioles plus petites, plus arrondies, par la floraison prÃ©coce, par les pÃ©doncules biflores ou uniflores et par les fruits plus globuleux, de couleur rouge foncÃ©, ordinairement couronnÃ©s par les sÃ©pales persistants.

Notre plante reprÃ©sente une forme intermÃ©diaire des R. rubiginosa et spinosissima, mais dâun autre caractÃ¨re que celle dont nous avons donnÃ© la figure sous le NÂ°. 4101. Cette derniÃ¨re sâapproche du R. spinosissima par ses aiguillons et ses fruits, du R. rubiginosa par ses feuilles glanduleuses. La supposition que cette forme serait identique au R. coronata nâayant pas Ã©tÃ© affirmÃ©e par CrÃ©pi N , je dÃ©sire la dÃ©signer provisoirement sous le nom de R. spinosissima-rubiginosa.

La rose, qui nous occupe maintenant, me semble constituer avec cette derniÃ¨re deux formes intermÃ©diaires bien distinctes entre les types Spinosissima et Rubiginosa.

Explication de la planche, a. Pousse de lâannÃ©e ; b. foliole ; c. glandes de la foliole ; d. e. fleur ; Æ. style ; g, sÃ©pale; h. h. fruits (Octobre), i. i. fruits (hiver).

Lieu natal. Le exemplaires que jâai observÃ©s depuis plusieurs annÃ©es, forment un bosquet touffu sur une petite Ã©lÃ©vation Ã la pente des dunes du Volmeer, sur les terres de M. W. Borski prÃ¨s de Harlem. Ce bosquet est entourÃ© de nombreux exemplaires du R. spinosissima, et au commencement de la floraison , quand les corolles de notre plante sont encore blanchÃ¢tres , on croÃ®t voir de loin une haute touffe du R. spinosissima, si abondante sur nos dunes. Dans son port elle prÃ©sente nÃ©anmoins le type du R. rubiginosa. â Peut-Ãªtre se rapporte-elle aux formes trouvÃ©es par Fries dans le Palatinat et dÃ©crites sous le nom de R. pimpi-nellifolia-rubiginosa (voyez H. Christ, die Rosen der Schweiz, p. 68). La diffÃ©rence dans lâÃ©poque de la floraison me semble un des caractÃ¨res les plus remarquables, qui la distingue du R. rubiginosa. Jâai constatÃ© ce caractÃ¨re plusieurs annÃ©es de suite. Notre plante est en pleine floraison quand le R. rubiginosa ne commence quâÃ montrer ses boutons. \.

*) J'ai choisi le nom de rubiginosa-spinosissinia sans y attacher quelque supposition dâhybriditÃ©.

J'aurais pu choisir de meme celui de R. rubiginosa-pimpinellirolia, si je ne craignais quelque contusion avec le R. rubiginosa-pimpinelloÃ¯des Mey, une forme trÃ¨s remarquable, mentionnÃ©e par Ciiaisr dans son ouvrage citÃ©. Aussi notre plante par ses pÃ©doncules et calices s'approche-t-elle rÃ©ellement de la forme dÃ©crite par LinnÃ© comme R. spinosissima , et mentionnÃ©e par Koch {Syn. Fl. germ, et helv.) comme la variÃ©tÃ© fi de R. pimpinellifolia. LâidentitÃ© spÃ©cifique des R. pimp, et spinos. est suffisamment constatÃ©e (Voyez Chbisi , 1. c. p. 63).

Geslachtskenmerken. Involuerum hemispliaericuni 5â6 phyllum. Floris radii subquinque , leminel ligulati disci berinaphroditi tubulosi. Pappus paleaceus, paleis acuininatis, plumoso-fimbriatis, longitudine achenii. Acbenium angulatum. Receptulacum paleaceum.

Omwindsel halfbolvormig, 5âObladig. Straalbloemen omstreeks 5 in getal, vrouwelijk, lintvormig ; schijl-bloempjes tweeslachtig . buisvormig. Zaadpluis katachtig met spits toeloopende, pluimachtig-franjeachtige kafjes , even lang als het vruchtje. Vruchtje hoekig Bloembodem met kafjes bezet.

SoORTELiJKE KENMERKEN. Glabiâiuscula, receptaculo conico, pappi paleis 8â16. Nagenoeg onbehaard. Bloembodem kegelvormig ; 8â16 zaadpluiskafjes. Syn. Galinsogea parvijlora Willd., G- quinquei-adiata liuiz et Pav. Wiborgia Acmella Roth.

Verklaring der afbeelding, a. Bloemhoofdje; b. c. d. schijf bloem; e. straalbloem ; Æ. vruchtje met het pluis ; g. bloembodem.

Groeiplaats. Oorspronkelijk uit Peru, Chili, Nieuw-Grer.ada en Mexico, waar zij op vochtige gronden tiert, heeft deze plant zich sedert vele jaren in Noord- en Midden-Duitschland en Nederland op sommige plaatsen in zulk een aantal gevestigd, dat zij hier en daar eene lastig onkruid geworden is. WaarschÃ¿nlijk zijn de vruchtjes, die zich door hun pluis gemakkelijk vasthechten, met Amerikaanschegoederen overgebragt. Van de kusten der Oostzee, Littauen en Koerland heeft zij zich ook verspreid naar Midden-Duitschland, Saxen en de Rijnoevers.

Nederland. Het afgebeelde exemplaar is mij in Aug. 1871 gezonden door den Heer R. Bondam , die de plant vele jaren achtereen in groot aantal bij Harderwijk heeft gevonden.

Nom allemand: Kleinblumige Galinsoga, Â» anglais : Small flowered Galinsoga. Fleurit : Juillet-AoÃ»t. Â©.

CaractÃ¨res gÃ©nÃ©riques. Involucre hÃ©misphÃ©rique Ã 5â6 feuilles. Fleurons du rayon ordinairement 5, femelles, ligules, ceux du disque hermaphrodites tubuleux. Aigrette Ã paillettes acuminÃ©es plumeuses, fim-briÃ©es, aussi longue que le fruit. Fruit anguleux. RÃ©ceptacle muni de paillettes.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Presque glabre Ã rÃ©ceptacle conique; aigrette Ã 8â16 paillettes. S y n. Galinsogea parviflora Willd,, G. quinqueradiata Ruiz et Pau. , Wiiorgia Acmella Roth.

Explication de la planche, a. Anthode, b. c. d. fleuron du disque; e. fleuron du rayon; f. fruit avec lâaigrette ; g. rÃ©ceptacle.

Lieu natal. Originaire des terres humides du PÃ©rou f du Chili, de la Nouv. Grenade et du Mexique, cette plante sâest introduite depuis longtemps dans lâAllemagne septentrionale et centrale, et dans les Pays-Bas , oÃ¹ elle se trouve cÃ et lÃ en grande abondance. Peut-Ãªtre sa migration sâest-elle effectuÃ©e par lâintermÃ©diaire de marchandises, auxquelles les fruits sâattachent aisÃ©ment. Des cÃ´tes de la Baltique de la Lithuanie et de la Courlande elle sâest rÃ©pandue en Saxe et aux bords du Rhin.

Pays-Bas. L'exemplaire de notre figure m'a Ã©tÃ© envoyÃ© en AoÃ»t 1871 par M. R. Bondam , qui depuis plusieurs annÃ©es a trouvÃ© cette plante en grand nombre aux environs de Harderwijk, petit port-de-mer sur le Zuiderzee.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Valva spicula triplo breviore, spiculis superne attenuatis acutis 12â20 floris, floribus lanceolatis arcte imbricatis, superioribus aristatis, radice fasciculis foliorum sterilibus destituta.

Kelkkafje driemaal korter dan het bloempakje; dit laatste van boven versmald, spits, 12â20bloemig; bloemen lancetvormig, digt dakpanswijs opeen ; de bovenste genaaid ; wortel zonder onvruchtbare bladbundels.

Hoogte van 5â10 decim. ; bindseltje zeer kort; bloemaar zeer lang, somtijds 5â6 decim.; bloempakje zaamgedrukt, eirond spits, veel langer dan het kelkkafje ; â kelkkafje met sterk uitkomende nerven.

Deze soort onderscheidt zich van de L. perenne door hare genaaide bloempjes en eenjarigen groei. Zij nadert hierdoor tot L. italicum , L. arvense en L. temulentum, doch verschilt van de eerste door hare kortere naalden, haren eenjarigen groei en forscheren bouw, van de beide laatsten door hare kortere kelkkafjes. Mijne planten komen geheel overeen met de exemplaren uit verschillende streken van Zuid-Europa en Afrika , in het Rijks Herbarium te Leiden berustende. Het onderzoek in het Leidsche Herbarium heeft mij overtuigd dat onze soort niet met L. italicum Al. Br. (L. Boucheanum Kth.) moet verward worden.

Verklaring der afbeelding, a. Bladscheede met het bindseltje; b. kelkkafje; c. bloempakje; d, bloempje ; e. vruchtbeginsel.

Goeiplaats. Velden en bouwlanden. Midden- en Zuid-Europa. Zuidelijk Zwitserland (Koch) , Midden- en Zuidelijk Frankrijk (Grenier et Godron), ItaliÃ« (Bertoloni) , Spanje (Willkomm) , Griekenland (Schultes, Rijks Herb.), Algiers (BovÃ , Rijks Herb.), met langere naalden ; Egypte, onder L. perenne (BovÃ , Rijks Herb.).

Nederland. Ik vond de planten, op onze afbeelding voorgesteld, in October 1872 op den Hondsbosscher Zeedijk , nabij het dorp Petten, in groot aantal en even welig groeijende als de andere grassoorten, waarmede deze dijk is bekleed. Dat de zaden aldaar met stroo van elders kunnen aangevoerd zijn, acht ik wel waarschijnlijk.

Gebruik. Ik veronderstel dat dit gras met goed gevolg zou kunnen gebezigd worden tot het groenmaken der zeeduinen, terwijl het ook als veevoeder eenige waarde bezit.

Nom allemand: Vielblumigei' Lolch. Â» anglais; Multiflowered Darnel. Fleurit: Juin-Oct. O.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Glume trois fois plus courte que lâÃ©pillet; Ã©pillets attÃ©nuÃ©s au sommet, aigus, Ã 12â20 fleurs ; fleurs lancÃ©olÃ©es. densÃ©ment imbriquÃ©es , les supÃ©rieures aristÃ©es ; racine sans fascicules de feuilles stÃ©riles.

Tige de 5â10 dÃ©cim.; ligule trÃ¨s courte; Ã©pi trÃ¨s allongÃ©, souvent de 5âG dÃ©cim; Ã©pillet comprimÃ©, ovale aigu, beaucoup plus long que la glume ; glume fortement striÃ©e. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;â¢ nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;â¢

Cette espÃ¨ce se distingue du L. perenne par ses fleurs aristÃ©es et lâabsence de fascicules de feuilles stÃ©riles. Elle sâapproche par ces qualitÃ©s des L. italicum , L. arvense et L, temulentum, mais diffÃ¨re du premier par ses arÃªtes plus courtes, par lâabsence de fascicules de feuilles stÃ©riles et par son port robuste, et des derniers par les glumes plus courtes. Les exemplaires sont identiques Ã ceux provenant de diverses contrÃ©es de lâEurope mÃ©ridionale, et de lâAfrique, que jâai examinÃ©s dans lâHerbier national de Leide. *).

Explication de la planche, a. Gaine de la feuille avec la ligule; b. glume; c. Ã©pillet; d, fleur; e. ovaire.

Lieu natal. Champs et prÃ©s. Europe centrale et mÃ©ridionale. Suisse mÃ©rid. (Kocii) ; Midi et Centre de la France (Grenier et Godron) ; Italie (Bertoloni) ; Espagne (Willkomm); GrÃ¨ce (Schultes, Herb, de Leide}-, AlgÃ©rie (BovÃ, Herb, de Leide}, Ã arÃªtes plus longues; Egypte, parmi L. perenne (BovÃ, Herb, de Leide}.

Pays-bas. Jâai trouvÃ© de nombreux exemplaires au mois dâOctobre 1872 sur le sable de la grande digue dite Hondsbossche, qui protÃ¨ge contre la Mer du Nord une partie de la cÃ´te de la prov. de Nord-Hollande. Problament les graines y auront Ã©tÃ© apportÃ©es avec la paille dont on se sert pour couvrir la pente occidentale de la digue. La vÃ©gÃ©tation vigoureuse de nos plantes prouve que cette localitÃ© leur convient parfaitement.

Usage. Je suppose que notre plante pourra Ãªtre essayÃ©e avec succÃ¨s pour retenir les sables de nos dunes maritimes et former en mÃªme temps un bon fourrage pour le bÃ©tail.

*) Les recherches dans lâHerbier de Leide mâont convaincu que notre espÃ¨ce ne peut Ãªtre confondue avec le L. italicum Al Br. (L. Boucbeanum Ktb)

Natuurlijk stelsel. Cellulares Mycetes. O. I. Hymenomycetes. Trib. I. Agaricini, Geslachtskenmerken. Zie deel X. NÂ». 725. Ondergeslacht Tricholoma Fries.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Pileo camoso coinpacto convexo-expanso obtuso flexuoso squamuloso viscido dis-coÃ¯deo, stipite solido obeso ZameZamp;gue liberis confertis sulfureiis.

Hoed, vleezig, gedrongen, bol-uitgespreid, stomp, heen en weer gebogen, met kleine schubjes, kleverig, in het midden met een donkere schijf; steel vol, dik, zwavelgeel, even als de vrije, digtgeplaatste plaatjes. De kleur van den hoed is bruinachtig geel met donkere schijf. Syn. A. craasus Scop. Ã aureus Schaeff.

Groeiplaats. In dennenbosschen van het noorden en in bergachtige streken. Voor Nederland is zij in den Prodr. Flor. Bat. alleen als bij Haarlem gevonden vermeld.

De afgebeelde exemplaren zijn in Oct. 1872 door mij gevonden in een dennenbosch, op de duinen van het Naaldenveld, bij Boekenrode, onder Bloemendaal.

SystÃ¨me Naturel ; Cellulaires, MycÃ©te.s, O. I. HymÃ©nomycÃ©tes. Trib. I. AgaricinÃ©es.

CaractÃ¨res gÃ©nÃ©riques. Voir le NÂ°. 725, Vol X. Sous-genre Tricholoma Fries,

CaractÃ¨res spÃ©cifiques: Chapeau charnu compacte convexe Ã©talÃ©, obtus flexueu.x, un peu Ã©cailleux, viscide, discoÃ¯de ; stipe solide, Ã©pais , jaune soufre, ainsi que les lamelles libres rapprochÃ©es.

La couleur du chapeau est dâun jaune brunÃ¢tre Ã disque obscur. Syn. A. crassus Scop. ; A. aureus Schaeff.

Lieu natal, â Bois de pins dans les contrÃ©es septentrionales et dans les rÃ©gions montagneuses

Jâai trouvÃ© les exemplaires reprÃ©sentÃ©s par notre planche, sous les pins des dunes au Naaldenveld prÃ¨s de

Harlem, en Octobre 1872, nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;â¢

PEZIZA AURANTIA FL.DAN, 1135.

Natuurlijk stelsel. Cellulares. Mycetes. O. II. Gasteromycetes. Trib. Nidulariacei.

Orngekeerd-kegelvormig, uitwendig behaard, bruin, van. binnen gestreept. Syn. TYit/izZarfa striata Bull.

Groeiplaats. Groeit in kleine troepjes op lossen boschgrond en huinusrijke aarde, in bosschen en boomgaarden , onder rottende bladen.

Nederland. Voor Nederland vermeld als gevonden bij Leiden, Renkom en in het Westland,

De exemplaren, waarnaar onze afbeelding is gemaakt, zijn in Oct. 1872 gevonden op bladaarde, aan den rand van een broeibak, door den Heer H. C. Swartbol te Haarlem.

SystÃ¨me Naturel: Cellulaires. MycÃ©tes. O. IL GastÃ©romycÃ©tes; Trib. NidulariacÃ©es.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques: Obconique, hÃ©rissÃ©, brun, striÃ© Ã lâintÃ©rieur. Syn. Nidularia striata Bull.

Lieu Natal. Ce champignon se trouve en petits groupes sur lâhumus des bois et des vergers, sous les feuilles pourries.

Les exemplaires reprÃ©sentÃ©s par notre planche, ont Ã©tÃ© recueillis en octobre 4872, sur le terreau du bord dâun chassis, Ã Harlem, par M. H. C. Swartrol,

Natuurlijk stelsel ; Cellulares. Mycetes, O. V. Asconiycetes. Trib. I. Helvellacei.

Geslachts kenmerken : Zie Deel XIV, NÂ°. 1090. Ondergeslacht Aleuria Fries, afd. b. Cochleatae.

SooRTELiJKE KENMERKEN : Subsessilis , irregularij , obliqua , aurantia , extus subpruinosa albida.

Min of meer ongesteeld, onregelmatig, scheef, oranjekleurig, van buiten min of meer berijpt, witachtig.

Groeiplaats. Aan wortels van eiken- en beukenboomen. Europa, Noord-Amerika. Fries.

Nederland. Door den Prodr. Flor. Bat. vermeld als gevonden bij Leiden en op Zuid-Beveland.

De afgebeelde exemplaren zijn in September 1870 gevonden op wortels van eiken in het Haagsche Bosch , door onzen medewerker, den Heer A. J. Kouw els.

Nom allemand: Orangegelber Becherpilz, Â» anglais : Orange-coloured PÃ¨ziza. Sept.âOct.

SystÃ¨me de LinnÃ©, Cl. XXIV. Sect. V. Cryptogamie. Champignons, SystÃ¨me Naturel; Cellulaires. MycÃ©tes. O. V. AscomycÃ¨tes. Trib, I. HelvellacÃ©es.

CaractÃ¨res gÃ©nÃ©riques : Voir le No. 1090. Vol. XIV. Sous-genre Aleuria Fries. Trib. b. Cochleatae.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques: Plus ou moins sessile, irrÃ©gulier, oblique, orangÃ©, plus ou moins pruinÃ© de blanc au dehors.

Lieu natal. â Aux racines de chÃªnes et dâhÃªtres; Europe, AmÃ©rique sept. Pries.

Mes exemplaires ont Ã©tÃ© trouvÃ©s en Septembre 1870, au bois de ta Haye, par notre collaborateur M. A.

GENTIAÃTA CKIJCIATA I, Kruisbladigc Gentiaan. Madelgeer. Hoogduitsch : KreuzblÃ¤ttrige Enzian. Peterskraut. EngelÃ¤ch : Crosswort.

SooRTELijKE KENMERKEN. Floribus verticillatis , corollis quadrifidis fauce riudis, tubo corollae subclavato, foliis lanceolatis trinerviis basi vaginantibus, vaginis inferioribus elongatis superne dilatatis.

Bloemen kransgewijs geplaatst; bloemkroonen vierspletig met naakte keel; buis der bloemkroon min of meer knotsvormig; bladen lancetvormig, drienervig, aan den voet scheedevormend ; onderste scbeeden verlengd , van boven verbreed.

Groeiplaats. Drooge weiden, heuvels, bosebranden, op kalkboudende gronden. â Kaukasus, Zuidelijken Midden-Rusland , Litbauen , SiberiÃ«, ook in bet AltaÃ¯-gebergte ; Midden- en Zuidelijk Europa. â In Noord-Duitscbland , vooral aan de kusten der Oostzee bier en daar talrijk; in BelgiÃ«, volgens CrÃ©pin, in de kalkachtige zone. Door AAâatson en Moore niet voor Groot BritlanniÃ« en Ierland opgegeven.

Nederland. In duinvalleijen bij Wassenaar, vrij talrijk. Deze streek Is de eenige, waar zij in Nederland gevonden wordt. Onder Overveen en langs den weg van âs Gravenhage naar Scheveningen, waar zij volgens De Gorter , voormaals werd aangetroffen, heb ik haar te vergeefs terug gezocht. De Gorter vermeldt de groeiplaats onder Wassenaar niet. Haar oud-Nederduitsche naam Madelgeer pleit er voor, dat zij voorheen hier te lande talrijker is geweest. Daar zij sinds ouden tijd als geneeskrachtige plant in hooge waarde stond, is hieraan welligt te wijten dat zij door den ijver der kruidenzoekers bier en daar geheel is verdwenen. Haar voorkomen aan de Oostzeekust doet mij vermoeden dat zij voorat in onze duinstreken voorheen talrijker is geweest.

Het afgebeelde exemplaar is in Julij 1872 op de, duinen van AVassenaar gevonden door den Heer M. AA'. Beyerinck.

Gebruik. Even als andere Gentianen, bevat ook deze een aromatisch-bittere stof, waarom zÃ¿ voorheen als koortswerend, toongevend geneesmiddel werd gebruikt. Tegenwoordig wordt zij niet meer in de geneeskunde gebezigd.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Fleurs en verticilles; corolle Ã limbe quadrifide Ã gorge nue, Ã tube plus ou moins en massue; feuilles lancÃ©olÃ©es trinerviÃ©es, Ã base engÃ¢inante, gaines infÃ©rieures allongÃ©es, les supÃ©rieures Ã©largies.

Lieu natal. PrÃ©.s secs, collines, bords des bois, dans des terres calcaires. Russie mÃ©ridien, et centrale; Caucasie, Lithuanie, SibÃ©rie, monts Oural et AltaÃ¯, Europe centrale et mÃ©ridionale. Allemagne septentr., surtout aux cÃ´tes de la Baltique; zone calcareuse de la Belgique. Watson et Moore ne lâont pas mentionnÃ©e pour la Grande Bretagne et lâIrlande.

Pays-bas. Dunes maritimes de Wassenaar ; la seule localitÃ© ou elle crÃ´it Ã prÃ©sent. Selon De Gorter , elle se trouvait encore au siÃ¨cle dernier en dâautres endroits des rÃ©gions maritimes. Son ancien nom nÃ©erlandais -Â»Madelgeerquot; me semble plaider en faveur dâune plus grande abondance dans notre pays au moyen Ã¢ge. Peut-Ãªtre sa renommÃ©e comme herbe mÃ©dicinale aura-t-elle contribuÃ© Ã la faire disparaÃ®tre de plus en plus par le zÃ¨le des herboristes. Sa prÃ©sence aux cÃ´tes de la Baltique me fait prÃ©sumer que dans les anciens temps elle ait Ã©tÃ© plus abondante dans nos rÃ©gions maritimes.

Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© par notre planche a Ã©tÃ© trouvÃ© sur les dunes de Wassenaar par M. M. W. Beyerinck.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Gemmis noii vi.scosis, foliis subtus tomentosis, adulti.s saepe supra glabratis nitidis intense viridibus ovalibus vel ovali-oblongis sinuato-angulosus basi rotundatis vel subcordatis, snrculo-rum triangulari-ovalibus lobatis ramulorum aestivorum lobatis late triangular!-acuminatis subtus niveo-tomen nsis.

Bladknoppen niet kleverig, bladen van onder viltig, de oudere dikwijls van boven kaal, glanzend donkergroen; eirond of eirond-langwerpig, bogtig , hoekig, aan den voet rond of min of meer hartvormig ; die der wortelspruiten driehoekig-eirond, gelobd, die van het zoinerlot gelobd, breed driehoekig toegespitst, van onder viltig-sneeuwwit.

De mannelijke bloemkatjes gelijken veel op die van P. canescens Sm. (zie Deel XIV, pl. 1117); hunne schubjes zijn echter smaller en lichter gekleurd; de vrouwelijke katjes zijn klein, geelachtig ; hunne schubjes ruitvormig, smal, spoedig afvallend , onregelmatig, niet diep gespleten, licht geelachtig. Het aantal helm-knopjes bedraagt gewoonlijk 8 ; het stijltje is vierlobbig.

Deze boom onderscheidt zich van P. canescens voornamelijk door de kleinere bladen en de kleinere vrouwelijke bloemkatjes; door de minder diep ingesneden bloemschubjes , door de veel dieper ingesnedene en werkelijk gelobde bladen der wortelspruiten en van het zomerlot en door het sneeuwwitte vilt, waarmede vooral de jongere bladen van onder zijn bekleed ; deze witte onderzijde wordt gewoonlijk bij de andere bladen grysachtig, doch blijft ook in sommige exemplaren in de andere bladen onveranderd. Deze laatste verscheidenheid is vermeld onder a genuina 1 argentea, bij Wesmael. (De Candolle, Prodr., Vol. XVI).

De witte Popel is, hier te lande althans, minder hoog en dik van stam dan de .4beel (P. canescens); somtijds echter vindt men ook hooge statige exemplaren , die door hunne kleine bladen goed van de Abeelen te onderscheiden zijn. Verreweg de meeste exemplaren, die ik bloeijende gevonden heb, waren vrouwelijke; van de mannelijke kan ik met zekerheid slechts een paar exemplaren in de duinen van Haarlem , waar veel Popels in het wild groeijen , aanwÃ¿zen.

Verklaring der afbeelding. Pl. 1137. a. Mann, bloemtak, b. mann. bloempje; c. helmknop; d. rnann. bloemschubje ; e. vrouwel. bloemtak ; f g. vrouw, bloempje ; k. vrouw, bloemschubje ; i. jonge spruit. Pl. 1138. k k. wortelspruiten ; l. oudere bladen ; m, blad van het zomerlot.

Groeiplaats. Midden- en Noordelijk AziÃ«, van de Levant tot Noordelijk China; Oostelijk-, Midden- en Zuid-Europa. Zeer veel aangeplant.

Nederland, In het wild en verwilderd wordt deze soort hier voor- namelijk aan den duinkant aange-troffen. Volgens den Prodromus Flor. Bat., bij Wassenaar, Katwijk, Walcheren, op Zuid-Beveland en ook bij Nijmegen. Ik vond haar veel op de duinen van Haarlem en van Bergen en Schoorl, meest aan de ooste-lijke hellingen, doch minder naar de zeezijde, waar Populus nigra meer voorkomt. De naam Witte Popel wordt door het landvolk in de duinstreken niet aan P. alba, maar zonderling genoeg aan P. nigra gegeven , doch niet zonder grond, daar deze laatste bijzonder gekenmerkt is door zijne glanzige, witachtig gele twijgen. De P. alba heet daar gewoonlijk Abeel of Witblad en wordt meestal niet van P. canescens onderscheiden.

Gebruik, In plantsoenen is de P. alba door zijn zilverglanzend gebladerte een zeer geliefde boom. Tot beplanting der wegen is hij wegens zijne wijd en zijd kruipende wortels, evenals alle Popels, minder geschikt. Voor duinbeplanting is hij minder aan te raden dan de Popels met gladde bladen, zooals de P. nigra, P. monilifera en P, tremula, die in het schrale zand, vooral op de hoogten, beter tieren, De P, alba en P. canescens (viltbladige popels) blijven op de aan den zeewind blootgestelde hoogten dikwijls schrale, armelijke boompjes, die spoedig met korstmossen bedekt wâorden en weinig uitstoelen.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques, .leunes pousse.? non visqueuses; feuilles tomenteuse.s en dessous, les adultes souvent glabres luisants et dâun vert obscur en dessus, ovales ou ovales-oblongues, sinuÃ©es-anguleuses, arrondies ou subcordÃ©es Ã la base, celles des pousses radicales triangulaires-ovales, lobÃ©es, celles des pousses dâAoÃ»t lobÃ©es, largement triangulaires-acuminÃ©es , blanches to menteuses en dessous.

Les chatons mÃ¢les ressemblent beaucoup Ã ceux du P. canescens (Vol. XIV , NÂ°. 1117) ; cependant leurs Ã©cailles sont plus Ã©troites et moins colorÃ©es ; les chatons femelles sont petits jaunÃ¢tres ; leurs Ã©cailles rhomboidales, jaune clair, Ã©troites, caduques, Ã incisions irrÃ©guliÃ¨res et non profondes. Ordinairement 8 anthÃ¨res ; style Ã 4 lobes.

Cet arbre se distingue du P. canescens principalement par les feuilles et les chatons femelles plus petites, par les Ã©cailles des chatons moins profondÃ©ment incisÃ©es, par les feuilles des pousses radicales et dâAoÃ»t, qui sont beaucoup plus profondÃ©ment incisÃ©e.? et vÃ©ritablement lobÃ©es, et par le duvet blanc de neige de la face infÃ©rieure des feuille.?, surtout des plus jeunes ; ce duvet devient souvent grisÃ¢tre dans les feuilles adultes, quoique il y ait aussi des individus dont les feuilles adultes conservent leur duvet. Cette variÃ©tÃ© est le a genuina 1 argentea de Wesmael.

Dans les Pays-bas le Peuplier blanc nâatteint par la hauteur et la force du Grisard. Quelquefois nÃ©anmoins on trouve ici des exemplaires Ã©lancÃ©s, qui par leurs feuilles petites se distinguent aisÃ©ment du dernier. La plupart des exemplaires, que jâai trouvÃ©s en fleur, Ã©taient des femelles, et je ne puis constater avec certitude quâun trÃ¨s petit nombre dâindividus mÃ¢les dans les dunes de Harlem, oÃ¹ les peupliers sont fort nombreux.

Explicatio.n de la planche, pi. 11.37. a. Hameau floral mÃ¢le; b. fleur mÃ¢le; c. anthÃ¨re; d, Ã©caille de la fleur mÃ¢le ; e. rameau floral femelle ; f. g. fleur femelle ; h. Ã©caille de la fleur femelle ; i. jeune pousse. PI. 1138 k. k. pousses radicales ; l. feuilles adultes ; m. feuilles dâAoÃ»t.

Lieu natal. Asie centrale et septentrionale, du Levant jusque dans la Chine septentr. Europe orientale, centrale et mÃ©ridionale. FrÃ©quemment cultivÃ©.

Pays-bas. Les Dunes de la Mer-du-Nord et quelques bois dans la prov. de Gueldre sont le.? seuls endroits oÃ¹ lâon voit des exemplaires sauvages. Je les ai trouvÃ©s gÃ©nÃ©ralement dispersÃ©s sur la pente orientale des dunes et non dans la proximitÃ© de la mer, oÃ¹ le Peuplier noir est plus frÃ©quent.

Usage Le Peuplier blanc est un des plus beaux ornements des parcs et des jardins. Il est moin.? propre Ã border les routes, Ã cause de ses racines traÃ§antes. Pour la plantation des dunes maritimes, je donne la prÃ©fÃ©rence aux Peupliers Ã feuilles lisses (P. nigra, P. monilifera, P. tremula), qui poussent bien plus vite dans le sable que ceux Ã feuilles velues (P. alba et P. canescens), dont les exemplaires exposÃ©.? au vent de la mer, demeurent faibles et rabougris.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Teneri'imum , irregulariter pulvinulentum, pulvinuli laxi molles pallide virides. Folia sicca suberecta patula bic illic curvata raro subcrispula mollia lanceolato- et anguste elongate- linealia, acuminata, inferne margine revoluta, superne plana, apicem versus minutissime punctiformi-areolata papil-losa, basi laxius texta pallida laevia. Flores masculi in ramulis lateralibus. Vaginula ovalis , epilosa. Calyptra campanulata nuda pallide luteola acumine fusco. Capsula in pedicello longiusculo parvula oblonga, striata, luteola ore ferruginec. Operculum longirostrum luteum basi rubro cinctum. Peristomii dentes rufo-aurantii. Cilia filiformia.

Teedere in onregelmatig kussenvormige zoden groeijende plantjes ; zoden los, zacht, bleekgroen. Bladen (gedroogd) min of meer opgerigt, uitgespreid, heen en weer gebogen, zelden min of meer gekroesd, zacht, lancetvormig en smal verlengd-lijnvormig, spits toeloopend, van onder met omgerolden rand, van boven vlak, aan den top met zeer kleine groefswijze gestippelde wratjes voorzien, aan den voet losser van weefsel, bleek, glad. Mann, bloemen aan zijdelingsche takjes. Scheede eirond, onbehaard. Huikjes klokvormig, naakt, bleek geelachtig met bruine punt. Vruchtje op een vrij lang steeltje, klein , langwerpig , gestreept, geelachtig, met roestkleurigen mond. Dekseltjes Is^nggesnaveld, geel, aan den voet met een rood randje. Tanden van het mondbeslag fraai ros-oranjerood. Wimpers draadvormig. Syn. Orihotrichum stenocarpum.

Verklaring der afbeelding, a. de plant ; b. id. vergroot ; c. c. bladen ; d. d. kransbladen ; e. bladvoet ('100 m.) ; Æ, bladspits (100 m.) ; g. krans ; h. mann. bloem ; i. vruchtje ; k, id, zonder huikje ; l. mondbeslag. ('100 m.).

Groeiplaats. Engeland (boomstammen , zelden muren), zeldzaam in Frankrijk , Duitschland, Nederland, , BelgiÃ«, op boomen en heesters en op takken van peren- en pruimenboomen. Ook in Zuidelijk Zweden. SCHIMPER.

Nederland. Deze bevallige mossoort is hier te lande zeldzaam en in den Prodromus Plor. Bat. slechts vermeld als gevonden bij Leiderdorp en aan den Amsterdamschen straatweg bij Utrecht. Voorts bezit ik exemplaren, verzameld bij Leeuwarden, Lekkum en Tietjerk in Friesland door den Heer Mr. J. H. Al-BARDA en behoorende tot een belangrijk herbarium van Friesche Mossen , mij door genoemden Heer in der tijd welwillend afgestaan. Onze afbeelding is naar deze laatste exemplaren gemaakt.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Plantes trÃ¨s tendres, formant des gazons irrÃ©guliÃ¨rement pulvinulÃ©s, laches, moux, vert pÃ¢le. Feuilles (Ã lâÃ©tat sec) plus ou moins dressÃ©es, Ã©talÃ©es courbÃ©es en divers sens, (rarement plus ou moins crÃ©pues) molles, lancÃ©olÃ©es et Ã©troitement allongÃ©es-linÃ©aires, acuminÃ©es, Ã bords recourbÃ©s en dessous, planes en dessus, munies au sommet dâun tissu de cellules ponctiformes arÃ©olÃ©es papilleuses, Ã la base dâun tissu plus lache, pÃ¢les et lisses. Fleurs mÃ¢les sur des rameaux latÃ©raux. Vaginule ovale glabre, calyptre nu, dâun jaune pÃ¢le Ã pointe brune, capsule assez longuement pÃ©dicellÃ©e, petite, oblongue, striÃ©e, jaunÃ¢tre Ã peristome ferrugineux. Opercule Ã long bec, jaune, avec un cercle rouge Ã la base. Dents du peristome dâun roux orangÃ©. Cils filiformes, Syn. Orthotrichum stenocarpum.

Explication de la planche, a. la plante, b. id, grossie; c. c. feuilles; d. d, feuilles pÃ©richÃ©tales; e, base de la feuille (100 f.); f. sommet (100 f.) ; g. pÃ©richÃ¨te ; h. fleur mÃ¢le ; i. capsule ; k. id. calyptre ; l. pÃ©ri-stome avec les dents (100 f.)

Lieu natal. Grande Bretagne (troncs dâarbres, rarement sur des murailles); rare en France, Allemagne, Pays-Bas, Belgique, sur des arbres et des arbrisseaux et sur les branches de poiriers et de pruniers Aussi dans la SuÃ¨de mÃ©ridionale, Sciiimper.

Pays-bas. Cette mousse Ã©lÃ©gante est trÃ¨s-rare dans notre pays : le Prodromus Flor. Bat. ne cite que deux localitÃ©s oÃ¹ elle a Ã©tÃ© trouvÃ©e, savoir dans les provinces de Hollande sept, et mÃ©r. En outre je possÃ¨de plusieurs exemplaires recueillis dans la province de Frise par Mr. J. H. Albarda, et faisant partie dâun herbier de Mousses Frisonnes, quâ il a eu la bontÃ© de me cÃ©der. Le.s exemplaires figurÃ©s proviennent de cette collection.

SoORTELiJKE KENMERKEN. Pileo pulvinato sicco primo compacta tomentoso dein squamoso laevigatoque margine membranaceo annulari. inflexo , stipite solido sursum attenuate rugoso-squamoso , tubulis liberis planis minutis sordide albis ore subgriseo.

Hoed kussenvormig droog, eerst opeengedrongen, viltig, later schubbig en glad, met een vliesachtigen ringvormigen , binnenwaarts gebogen rand ; steel vol, van boven versmald, rimpelig-schubbig ; buisjes vrij , vlak, klein, vuil wit met grijsachtige mondjes.

Deze Boletus onderscheidt zich van B. scaber (Flora Batava, Deel X NÂ°. 740) door zijn droogen, als met fijnkorrelig meel bekleeden oranjekleurigen hoed en den scherpen binnenwaarts gekeerden over de buisjes uitstekenden rand, die de plaats van sluijer vervangt. Ook vertoont de steel niet de zwarte schubben, die de laatstgenoemde soort kenmerken. Syn. Boletus versipellis Fries , B. aurantias Sow., B. scaber Ã. Pers.

Groeiplaats. In boschryke streken. Het afgebeelde exemplaar is in September 1873 door mij gevonden op grazigen bodem, in de boschrijke duinstreek bij Castricum en wel op de gronden, genoemd Â»de Brabant-sche Landbouwâ , toebehoorende aan den Heer Jhr. Mr. D. T. Gevers van Endegeest,

Volgens den Heer F. A. Hartsen (Liste des Fonges superieurs des Pays-Bas') is deze soort ook gevonden te Rijzenburg bij Utrecht, door den Heer Jhr. G. A. Six.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Chapeau pulvinÃ© sec, d'abord compacte-tonienteux, Ã bord memln-aneux annulaire recourbÃ© en dedans-, stipe plein, attÃ©nuÃ© vers le sommet, rugueux-Ã©cailleux ; tubules libres plans, petits, dâun blanc sÃ¢le Ã orifices grisÃ¢tres.

Se distingue du B. scaber {Flora Batava, Vol. X., Nâ. 740) par son chapeau sec, granulÃ©-tomenteux, de couleur orange, Ã bord aigu, recourbÃ© en dedans et dÃ©passant les tabules. Ce bord remplace le voile. Aussi le stipe ne prÃ©sente-t-il pas les Ã©cailles noires, qui caractÃ©risent la derniÃ¨re espÃ¨ce. Syn. Boletus ver-sipellis Fries. B. aurantius Sow, B, scaber fi. Pers.

Lieu natal. Terrains boisÃ©s. Jâai trouvÃ© lâexemplaire reprÃ©sentÃ© par la planche, au mois de Septembre 1873 dans un terrain boisÃ© des dunes de Castricum (prov. de Hollande Sept.) appartenant Ã M. D. T. Gevers van Endegeest.

Selon M. F. A, H artsen {Liste des Fonges supÃ©rieurs des Pays-Bas) lâespÃ¨ce a Ã©tÃ© trouvÃ© a Rijzenburg prÃ¨s dâUtrecht par M. G. A. Six.

SoORTELiJKE KENMERKEN. FolÃ¼s altemis reniformibus; basi inciso-cordatis profunde crenatis.

Bladen afwisselend, niervorraig, aan den voet hartvormig ingesneden , diep gekarteld.

Plantje van 1â3 decim. hoog; stengel sappig, broos, onderaan wortelend, eenigzins driehoekig; bladen afwisselend , behaard, de onderste breed , lang gestoeld ; bloemen geelachtig, in een tuil aan den top des stengels en als ât ware ongesteeld op de bovenste bladen zittende, boreau.

Be C. oppositifolium L. (Flor. Bat. X, Nâ. 747) onderscheidt zich van onze soort door de mindere beharing , de meestal tegenoverstaande, aan den voet wigvormige, weinig gekartelde bladen en de minder opgerigte stengels.

Verklaring der afbeelding, a. Bloempje met het bovenste blad; id. (doorsnede); c. stengel.

Groeiplaats. Aan beekjes en op vochtige, beschaduwde plaatsen. â Himalaya, SiberiÃ«, Kamschatka, Groenland, Britsch-Amerika tot in de Poolstreken; verder Noord-en Midden-Europa), van ScandinaviÃ« en Rusland tot Noordelijk ItaliÃ«. Meest zeldzaam en verspreid.

Nederland. Het afgebeelde exemplaar is mij voor de Flora welwillend aangeboden door wijlen den Hoog-leeraar H. C. van Hall, die het gevonden heeft te Beek bij Nijmegen, in Mei 4873; verder is de plant gevonden in het voormalig Beekbergerwoud, tusschen Deventer en Apeldoorn en in een bosch by Geulhem (Limburg) {Ned. K. K. Arch.}, volgens den Prodr. Flor. Bat., ook in den Aardenhout en de Vogelenzang bij Haarlem, en volgens de Flor. Belg. Sept, bij Anlo en Haren,

De groeiplaats bij Haarlem vermeld, is waarschijnlijk dezelfde, waar ik de plant tot voor weinige jaren (1867) in het hakhout heb aangetroffen, namel'yk op MariÃ«nduin , tusschen den Aardenhout en de Vogelenzang , dus tusschen de beide in den Prodr. genoemde plaatsen gelegen.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Feuilles alternes rÃ©niformes, Ã©chancrÃ©es en coeur Ã la base, fortement crÃ©nelÃ©es.

Plantes de 1 Ã 3 dÃ©cim. ; tige succulente fragile, radicante infÃ©rieurement, comme triangulaire ; feuilles poilues, les radicales larges , longuement pÃ©tiolÃ©es ; fleurs jaunÃ¢tres , rÃ©unies en corymbe au sommet de la tige et comme assises sur les feuilles florales. Boreau. Le C. oppositifolium L. (Flor. Bat. NÂ°. 747) se distingue de notre espÃ¨ce par sa surface moins poilue, par ses feuilles opposÃ©es, cunÃ©iformes Ã la base et peu crÃ©nÃ©lÃ©es, et par les tiges plus faibles et dÃ©combantes.

Explication de la planche, a. Fleur avec les feuilles florales ; b. fleur (coupe) ; c. tige.

Lieu natal. â Bords des filets dâeau ; lieux ombragÃ©s, humides. â Himalaya, SibÃ©rie, Kamschatka, Groenland, AmÃ©rique Britannique jusque dans les rÃ©gions Polaires ; Europe sept, et centrale ; de la Scandinavie et de la Russie jusquâen Italie sept. â Rare et Ã©pars.

Pays-bas, Lâexemplaire figurÃ© mâa Ã©tÃ© offert par feu le Professeur H. C. van Hall , qui lâa trouvÃ© Ã Beek prÃ¨s NymÃ¨gue en Mai 1873 ; aussi lâespÃ¨ce a Ã©tÃ© recueillie entre Deventer et Apeldoorn et Ã Beekbergen (Gueldre), dans la prov, de Groningue, dans un bois prÃ¨s de Geulliem (Limbourg) et dans un taillis des dunes de Harlem. â De cette derniÃ¨re localitÃ©, oÃ¹ je l'ai trouvÃ©e encore en 1867, elle est probablement disparue.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Gemmis pubcscentibus nunc glabriusculis, foliis junioribus tomentosis albido-cine-reis, adultis glaberrimis supra nitidis intense viridibus, subtus albido-cinereis dernurn viridibus glabrescenti-bus'. ramealibus rotundis, vel ovali-roturidis obtusis, sinuato-angulosis basi subcordatis vel rotundatis. surcu-lorura basi plus minus cordatis ovalibus obtusis, ramulorum aeslivorurn basi cordatis late triangulari-acuminatis eroso-dentatis subtus griseo-tomentosis.

Bladknoppen zacht behaard of min of meer kaal ; jonge bladen viltachtig wit-grijs, volwassen zeer kaal, van boven glanzend donkergroen , van onder witachtig grijs, later groen en kaal wordend ; die van de takken rond of naar het eironde overgaand, stomp, bogtig hoekig, aan den voet min of meer hartvormig of afgerond ; die van de wortelspruiten aan den voet min of meer hartvormig, eirond, stomp, die van het Augustuslof aan den voet hartvormig, breed driehoekig-toegespitst, uitgebeten-getand, van onder grijs-viltig, De mannelijke bloemkatjes verschillen niet van die van P. canescens {Flor. Bat., XIV, 1142) ; de bloempjes hebben 8 meeldraden ; de vrouwelijke zijn echter slanker, langer, hariger en lichter van kleur ; de bloem-schubjes blijven langer aanwezig ; de vrouwelijke katjes gelijken in het eerst, ook in kleur, veel op die van P. alba {Flor, Bat, XV 1137), doch zijn langer, hariger en komen vroeger uit.

Door het karakter der vrouwelijke katjes, maar vooral ook door de breede, ronde, stompe, donkergroene, glanzige, kalere bladen, onderscheidt hij zich van P. canescens; in vorm naderen de bladen en vrouw, katjes tot die van P. tremula {Fl, Bat, XIV. 1109). â In houding en grootte verschilt deze boom niet van P. canescens.

Van P. tremuloÃ¯des Mx. onderscheidt hij zich door de grootere, breeder getande bladen.. Het meest komt hij overeen met de P. grandidentata van Michaux (Hist, des arbr. for. de lâAm. sept., III, 287), en wanneer ik omtrent dezen laatsten meer bescheiden ter mijner beschikking had gehad dan de afbeelding en beschrijving in genoemd werk, zou ik welligt aanleiding gevonden hebben om hem tot deze soort te brengen. Voorloopig acht ik het echter raadzamer, mijne soort onder den dubbelen naam van canescens en tremula te vermelden , omdat zij mij een tusschenvorm van deze soorten toeschijnt.

Verklaring der afbeelding. PI. 1142: a. Mannel. bloemtak; b. mann. bloempje; c.mann. bloemschubje; d. vrouw, bloemtak; e. vrouw, bloempje; f. id. bloemschubje; g. jonge bladen; i. vrouw, bloemkatje, ouder; k. vruchtje; 1. zaad. PI. 1143. m. volwassen bladen; n. Augustuslot.

Groeiplaats. Van dezen Popel heb ik in de omstreken van Haarlein verscheidene exemplaren aangetroffen ; onder anderen op de duinen achter Overveen en Bloemendaal, bij Santpoort, onder Schoten en in den Haarlemmerh'out zuidzijde. Op een exemplaar op Lindenheuvel onder Bloemendaal vond ik mann. en vrouw, bloemkatjes.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. â Jeunes pousses pubescents ou plus ou moins glabres ; jeunes feuilles tomen-teuses blanc-grisÃ¢tre, feuilles adultes trÃ¨s glabres, dâun vert foncÃ© luisant en dessus, blanc grisÃ¢tre, plus tard verdÃ¢tres, glabres en dessous; feuilles ramÃ©ales orbiculaires ou ovales-orbiculaires obtuses, sinuÃ©es-angu-leuses plus ou moins cordÃ©es ou arrondies Ã la base, feuilles des jeunes pousses Ã base plus ou moins cordÃ©e, ovales obtuses, celles des pousses dâAoÃ»t Ã base cordÃ©e, largement triangulaires-acuminÃ©es, Ã©chancrÃ©es-den-tÃ©es, grisÃ¢tres-tomenteuses en dessous.

Les chatons mÃ¢les ne diflÃ¨rent pas de ceux du P. canescens {Fl, Hat. XIV, 1142) ; les Ã©cailles florales portent 8 anthÃ¨res ; les chatons femelles sont plus longs, plus velus et dâune couleur plus claire ; les Ã©cailles florales persistent plus longtemps ; les chatons femelles ont dans leur jeunesse beaucoup de ressemblance avec ceux du P. alba {Fl. Bat. XV, 1137), mais ils sont plus longs, plus velus et plus prÃ©coces.

Ce peuplier se distingue du P. canescens par le caractÃ¨re des chatons femelles, mais en particulier par les feuilles larges rondes, obtuses, dâun vert foncÃ© luisant et trÃ¨s glabres ; il sâapproche du P. tremula {Fl. Bat. XIV, 1109) par la forme des feuilles et des chatons femelles. Son port et sa dimension ne diffÃ¨rent pas de ceux du P. canescens. â Il se distingue du P. tremuloÃ¯des Mx. par les feuilles plus grandes et plus largement dentÃ©es, et sâapproche le plus du P. grandidentata de Michaux {Hist, des Arbr. for. de lâAm. Sept. III. 287). â Si lâavais eu Ã ma disposition plus de donnÃ©es sur cette derniÃ¨re espÃ¨ce que la description et la figure de cet ouvrage, jâaurais peut-Ãªtre pu me dÃ©cider dâaccepter lâidentitÃ© avec la derniÃ¨re. â Dans cette incertitude je dÃ©signe mon espÃ¨ce prÃ©alablement sous le double nom de canescens et tremula , parce quâelle me semble une forme intermÃ©diaire entre les espÃ¨ces connues sous ces deux noms.

Explication des planches. PI. 1142. a. Rameau floral mÃ¢le ; b. fleur mÃ¢le ; c. Ã©caille de la fleur mÃ¢le ; d. rameau floral femelle; e. fleur femelle; f. Ã©caille de la fleur femelle; g. jeunes feuilles; i. chaton femelle plus Ã¢gÃ© ; k. fruit ; 1. graine. PI. 1143. m. feuilles adultes ; n. feuilles dâAoÃ»t.

Lieu natal. Jâai trouvÃ© plusieurs exemplaires de ce peuplier aux environs de Harlem , sur le terrain sablonneux prÃ¨s des dunes maritimes ; un de ces exemplaires porte des fleurs mÃ¢les et femelles.

Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© a Ã©tÃ© recueilli Ã Overveen prÃ¨s de Harlem.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Peridio cxteriori multifido explanato, interior! subpedicellato , ore prominente conico sulcato-striato baud determinate.

Buitenste omkleedsel veelspletig, uitgespreid, het binnenste mirr of meer gesteeld ; mond uitstekend, kegelvormig, met groefjes gestreept, van onder niet scherp begrensd.

Het buitenste omkleedsel is in den eersten toestand uitwendig wolligvezelig, met een worteltje voorzien (a, b), inwendig met een dikke vleezige laag bekleed ; deze laag blijft na het opensplijten van het bekleedsel nog eenigen tijd aanwezig, doch verdroogt dan, zoodat de oudere exemplaren slechts een dun , papierachtig buitenbekleedsel vertoonen. â Het binnenbekleedsel (de kop) is van een langen, kegelvormigen, spits toeloopenden mond voorzien , wiens hoofdkenmerken, de regelmatige groeven en het gemis van een cirkelvormige groef rondom den voet, â tevens voorname kenmerken der soort zijn. â Door het gemis van deze laatstgenoemde groef onderscheidt zij zich van G. Schmidelii (Vittadini in Mem. Acad. Tor,, 1843, 168). De spÃ¼ren zijn rondom gekarteld.

Onze soort is de echte G. striatus van Fries {Syst. myc. IIT, 13), waarschijnlijk ook dezelfde als G. elegans Vitt. (1. c.), hoewel deze met een ongesteeld binnenbekleedsel is voorgesteld. Bij jonge exemplaren echter, gelijk blijkbaar dat van Vittadini, is de steel uitwendig nog niet zigtbaar. â De verscheidenheid minor (Geastrum minimum Chev, Fl. Par. 360, non Schweinitz) vermeld door Fries (Myc. III. 14) en waarvan ik de exemplaren in Fries Herbarium heb gezien , schijnt mij van weinig beteekenis.

Onze soort moet niet verward worden met G. limbatus Fries, die in sommige herbaria onder de namen van G. striatus en Plecostoma striatum is vermeld. De G. limbatus is breeder van houding, heeft een langer gesteeld binnenbekleedsel en onderscheidt zich vooral door eene cirkelvormige uitholling rondom de monding. â Ik heb mij van dit verschil overtuigd door de vergelijking der exemplaren in het rijke Geaster-herbarium van Prof. Fries te Upsala, dat mij door ZHG. welwillend ter inzage is gezonden.

De G. striatus behoort tot de soorten van kleinen omvang, die zelden eene middellÃ¼n van 3 centim. overschrijden.

Verklaring der afbeelding, a. b. Eerste toestand; c. jonge exemplaren; d. oudere ex.; e. e. id. met zigtbaren steel ; f. sporen (1000 maal vergr.) g. monding van boven gezien ; h. id. ter zijde gezien. (In de fig. g is de monding te scherp begrensd voorgesteld).

Groeiplaats. Grazige, heuvelachtige, drooge gronden, tusschen gras of mos. Verspreid over Europa en waarschijnlijk ook daar buiten , doch zeer zeldzaam.

Nederland. Binnenduinen tusschen Callandsoog en Huisduinen (Dr. H. de Vries); Zeeduinen titschenRoc-kanje en Oostvoorne (Prof. Oudemans). K. K. Arch. 2e Serie I., 166. Door mij op Elswoud, MariÃ«nduin en het Naaldenveld onder Bloemendaal gevonden.

De afgebeelde exemplaren zijn door mij verzameld in het voor- en najaar 1873 op een grazig pad op MariÃ«nduin.

Nom allemand: Gestreifter HÃ¼llenstreuling, Â» anglais : Striped GeÃ¤ster.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. PÃ©ridie externe multifide Ã©talÃ©. PÃ©ridie interne plus ou moins pÃ©dicellÃ© Ã orifice proÃ©minent conique, striÃ© de plis ou rainures, non dÃ©terminÃ©.

Le pÃ©ridie externe est dans lâÃ©tat non dÃ©veloppÃ© extÃ©rieurement comme couvert de poils laineux et pourvu dâun radicule fibreux (a. b.), intÃ©rieurement pourvu dâune couche Ã©paisse charnue ; cette couche persiste en core quelque temps aprÃ¨s le dÃ©veloppement du pÃ©ridie, mais se dessÃ¨che enfin, de sorte que les vieux exemplaires ne montrent quâun pÃ©ridie mince , papyriforme. â Le pÃ©ridie interne a un orifice conique acuminÃ©, dont les caractÃ¨res, â les rainures ou plis rÃ©guliers et lâabsence d'un cercle finement marquÃ© Ã la base, â sont en mÃªme temps les caractÃ¨res principaux de lâespÃ¨ce. â Lâabsence de la rainure circulaire autour de lâorifice la distingue du G. Schmideli Vitt. Les spores sont bordÃ©es de crÃ©nÃ©lures.

Notre espÃ¨ce est le vÃ©ritable G. striatus de Fries ÃSyst. myc. III. 13) ; peut-Ãªtre aussi le mÃªme que le G. elegans de Vittadini {Mem. della Reale Acad, di Torino, 1843, 168) quoique celui-ci soit reprÃ©sentÃ© avec un pÃ©ridie interne sessile. Car dans les jeunes exemplaires comme- celui reprÃ©sentÃ© par Vittadini , le pâÃ©dicelle nâest pas visible en dehors. La variÃ©tÃ© d minor (Geastrum minimum Cheu. FÃ¯. Par. p. 360, non Schweinitz) citÃ©e par Fries {Syst. myc. III. 14) et dont jâai vu les exemplaires dans son herbier, me paraÃ®t peu signifiante.

Notre espÃ¨ce ne doit pas Ãªtre confondue avec le G. limbatus Fries, qui dans quelques herbiers porte les . noms de GeÃ¤ster striatus et Plecostoma striatum. Le G. limbatus a le port plus large, le pÃ©dicelle plus long et se distingue en premier lieu par une dÃ©pression circulaire autour de lâorifice. â Je me suis convaincu de cette diftÃ©rence par la comparaison des exemplaires qui se trouvent dans le riche herbier de GÃ©astres que M. Fries a bien voulu mettre Ã ma disposition.

Le G. striatus appartient aux espÃ¨ces de petite dimension , qui dÃ©passent rarement un diamÃ¨tre de 3 centimÃ¨tres.

Explication de la planche, a. b. Exemplaires fermÃ©s ; c. exemplaires rÃ©cemment ouverts ; d. id. plus Ã¢gÃ©s, e. e, id. Ã pÃ©dicel le bien visible;!, spores (gross. 1000 f.) ; g. orifice, vu dâen haut; h. id. vu de cÃ´tÃ©. (Dans la figure g. lâorifice est reprÃ©sentÃ© Ã tort un peu dÃ©terminÃ©.

Lieu natal. Terres sablonneuses, sur le gazon ou la mousse. â ÃÃ et lÃ en diverses rÃ©gions de lâEurope et probablement aussi ailleurs, mais trÃ¨s rare.

Pays-bas. Jusquâici lâespÃ¨ce nâÃ Ã©tÃ© trouvÃ©e quâen quelques localitÃ©s du cÃ´tÃ© oriental des dunes maritimes, savoir entre Callandsoog et Huisduinen par M. le Dr. Hugo de Vries , entre Rockanje et Oostvoorne par M. le Prof. Oudemans , et par moi-mÃªme en trois localitÃ©s des dunes de Harlem.

Les exemplaires reprÃ©sentÃ©s par la planche ont Ã©tÃ© rassemblÃ©s sur les dunes dites MariÃ«nduin , non loin de Harlem.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Peridio exteriori multifido explanato, interior! subpedicellato , ore determinate plano-conico fibroso-ciliato, ciliis connexis.

Buitenste omkleedsel veelspletig, uitgespreid , het binnenste min of meer gesteeld ; monding vlak-kegelvor-mig, aan den voet door een cirkelvormige groef begrensd, vezelig gewimperd, met aaneengegroeide wimpers.

Deze soort is ontdekt door Cesati in den herfst van 1850, op zandige, grazige heuvels bij Vercelli in Piemont; Rabenhorst heeft er eene beschrijving van gegeven in Mohl en SchlechtendaVs Botan. Zeitung, 1851, bl. 628.

De door mij in 1872 en 1873 bij Haarlem gevonden exemplaren zijn door de welwillende tusschenkomst van Prof. Passerini te Parma aan Cesati zelven gezonden en door dezen als geheel overeenkomende met zijne soort erkend. De exemplaren uit Piemont, die ik van Passerini ontving, hebben mij daarvan evenzeer overtuigd.

De G. Cesatii verschilt van G. striatus Fr. door de vezelachtig-gewimperde en niet gestreept-gegroefde monding, die aan haren voet door een scherpe cirkelvormige groef is begrensd. Door deze beide kenmerken nadert hij tot G. fornicatus, doch verschilt door het buitenbekleedsel dat bij deze laatste soort meest vier-spletig is en zich in twee tegenoverstaande helften verdeelt; â ook in het binnenbekleedsel is bij beide soorten eenig verschil. â G. Schmidelii Vitt. heeft eene gestreept-gegroefde en tevens scherp begrensde monding en vereenigt dus de kenmerken van G. Cesatii en G. striatus.

Het zuiltje van onze soort, afgebeeld in fig. a, is .merkwaardig door zijne omgekeerd-peervormige gedaante , die echter niet in alle exemplaren duidelijk is. De sporen hebben een karteligen rand.

Verklaring der afbeelding, a. Jong, gesloten exemplaar ; b. b. pas geopende exemplaren ; c. c. c. oudere exempl. ; d. sporen (1000 m. vergr.) ; e. monding van boven gezien ; f. id. van ter zijde.

Groeiplaats. Zandige, grazige, heuvelachtige gronden. â Ontdekt door Cesati op de reeds genoemde plaats in Piemont.

De afgebeelde exemplaren zijn in 1873 door mij verzameld aan den grazigen oever van een beekje op Wildhoef te Bloemendaal, toebehoorende aan Mevr. Willink. â Later heb ik ook eenige exemplaren gevonden op Groenendaal-en-Boschbeek onder Heemstede, toebehoorende aan den Heer Jhr. van Merlen.

Nom allemand : Cesati's HÃ¼llenstreuling. Â» anglais : Cesati's GeÃ¤ster. Octobre.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Pcridie externe multifide Ã©talÃ©. PÃ©ridie interne plus ou moins pÃ©dicellÃ© Ã orifice plan-conique dÃ©terminÃ©, fibreux ciliÃ© Ã cils cohÃ©rants.

Cette espÃ¨ce a Ã©tÃ© dÃ©couverte par M. CÃ©sati dans lâautomne 1850 sur des collines sablonneuses et gazon-nÃ©es prÃ¨s Vercelli en PiÃ©mont ; M. Rabenhorst en a donnÃ© une description dans le Botanische Zeitung de Mohl et Schlechtendal, annÃ©e 1851 , p. 628.

LâidentitÃ© des exemplaires, que jâai trouvÃ©s plus tard (en 1872â1873) dans le voisinage de Harlem, a Ã©tÃ© reconnu par M. CÃ©sati lui-mÃªme, Ã qui ils ont Ã©tÃ© communiquÃ©s par lâintermission bienveillante de M. Pas-SERiNi Ã Parme. Les exemplaires du PiÃ©mont, que jâai reÃ§us de Passerini, mâ ont Ã©galement convaincu de cette identitÃ©.

Le G.- Cesatii diffÃ¨re du G. striatu.s Fr. par lâorifice dÃ©pourvu de plis, mais fibreux-ciliÃ© et entourÃ© Ã la base dâun cercle finement marquÃ©. Par ces deux caractÃ¨res il se rapproche du G. fornicatus Fr., mais il diffÃ¨re de celui-ci par le pÃ©ridie externe â qui dans le G. fornicatus est quadrifide et divisÃ© en deux parties opposÃ©es ; aussi il y a quelque diffÃ©rence dans le pÃ©ridie interne. G. Schmidelii Vitt. a un orifice striÃ© de plis, et en mÃªme temps dÃ©terminÃ© et rÃ©unit ainsi les caractÃ¨res des G. Cesatii et G. striatus.

La columelle de notre espÃ¨ce, figurÃ©e en a, est remarquable par sa forme en poire renversÃ©e, qui cependant nâest pas distincte dans tous les exemplaires que jâai trouvÃ©s. â Les spores sont bordÃ©es de crÃ©nÃ©lures ou de petites aspÃ©ritÃ©s.

Explication de la planche, a. exemplaire jetine encore fermÃ© ; b. b. exemplaires rÃ©cemment ouverts ; c. c. c. vieux exemplaires ; d. spores (grossies 1000 f.) e. orifice vu dâen haut ; f. id. vu de cÃ´tÃ©.

Lieu natal. Coteaux sablonneux gazonnÃ©s : â dÃ©couvert par M. CÃ©sati Ã la localitÃ© citÃ©e en PiÃ©mont.

.lâai recueilli les exemplaires reprÃ©sentÃ©s par notre planche au bord gazonnÃ© dâun petit cours dâeau dan.s les terres de Wildhoef prÃ¨s de Harlem, propriÃ©tÃ© de Mme Willink. â Plus tard jâai trouvÃ© quelques exemplaires a Groenendaal-etrBoschbeek, propriÃ©tÃ© de M. van Merlen , prÃ¨s de la mÃªme ville.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Heiâbacea glabra, foliis lanceolatis acuminatis integerrimis, inferioribus obsolete dentatis, siliculis umbellatis cum pedicello erecto arete imbricatis bifidis, lobis ovatis acuminatis loculum aequantibus porrectis.

Kruidachtig, onbehaard; bladen lancetvormig, gaafrandig, de onderste flaauw-getand: hauwtjes scherm-achtig geplaatst, met opgerigte steeltjes, als dakpannen over elkaar liggend, tweespletig; slippen eirond, spits, even lang als de hokjes.

Verklaring der afbeelding : a. a. blaadjes (vergroot) ; b. b. b. bloem ; c. c. vruchttros ; d. vruchtje ; e. id. met het zaad ; f. zaad.

Groeiplaats. Deze plant heeft een zeer beperkt gebied. Eigenlijk wild is zij slechts in ItaliÃ«, Spanje en op het eiland Creta gevonden. â Bij Triest groeit zij nog talrijk in het wild. Door Boissier (Flora Orientalis) is zij niet vermeld voor Griekenland en de Levant. â In Duitschland en Frankrijk komt zij op enkele plaatsen verwilderd en uit tuinen ontvlugt voor; dit is ook waarschijnlijk het geval met de in Nederland gevonden exemplaren.

Nederland. Volgens den Prodr, Flor. Bat. is deze plant voor meer dan 30 jaren gevonden in deBreesaap en Velser duinen. â Deze groeiplaats is ongetwijfeld dezelfde, waar ik haar sedert vele jaren standvastig heb gevonden, namelijk in een boschje aan eene beschaduwde duinhelling op Westerveld achter Velsen. â Op die plek heb ik nooit een bloâemtuin gekend. De verwildering heeft dus welligt reeds zeer lang geleden plaats gehad, want Westerveld behoort tot de oudste buitenplaatsen in dezen omtrek.

Het afgebeclde exemplaar is in Junij 4872 door mij op de genoemde plaats gevonden.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Plante herbacÃ©e glabre; feuilles lancÃ©olÃ©es, acuminÃ©es, trÃ¨s-entiÃ¨res, les infÃ©rieures faiblement dentÃ©es; silicules en ombelle, Ã pÃ©dicelles droits, fortement imbriquÃ©s, bifides, Ã lobes ovales acuminÃ©es aussi longues que les loges.

Explication de la planche: a. a. feuilles (gross.); b. b. b. fleur; c. c. grappe fructifÃ¨re; d. fruit;e.id. avec la graine; f. graine.

Lieu natal. LâarÃ©al de cette plante est trÃ¨s-restreint. â Elle nâest rÃ©ellement indigÃ¨ne quâen Italie, Espagne, dans lâÃ®le de CrÃªte et dans lâAllemagne mÃ©ridionale. Elle croÃ®t encore en abondance prÃ¨s de Trieste.â Boissier {Flora Orientalis) ne la cite ni pour la GrÃ¨ce ni pour le Levant; En Allemagne et en France on la trouve Ã§Ã et lÃ Ã©chappÃ©e des jardins ; câest aussi le cas avec les exemplaires recueillis dans les Pays-bas.

Pays-Bas, â Il y a plus de 30 ans elle a Ã©tÃ© observÃ©e dans un endroit boisÃ© des dunes maritimes prÃ¨s de Harlem. â Je lây ai retrouvÃ©e plusieurs annÃ©es de suite dans la meme localitÃ©, toujours constante et en assez grande abondance, sans que je me rappelle quâ elle y ait Ã©tÃ© cultivÃ©e.

Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© par notre planche a Ã©tÃ© trouvÃ© Ã lâendroit citÃ© dans le mois de Juin 1872.

SooRTELiJKE KENMERKEN, FolÃ¼s radicalibus cauliuisque inferioribus petiolatis oblongo-obovatis basi attenu-atisj Ilyratis, caulinis ceteris auricula multipartita amplexicaulibus pinnatipartitis, pinnis dentatis subpinnati-fidis antice bifidis laciniis divergentibus, rachi integerrima, ramis corymbi erectis, calyculo subdiphyllo bre-vissimo adpresso, radii patente, acheniis disci piloso-scabris, margine glabris , radice praemorsa fibrosa.

Wortelbladen en onderste stengelbladen gestoeld, langwerpig omgekeerd eirond, aan den voet versmald, liervormig ; overige stengelbladen met een veeldeelig oortje stengelomvattend vindeelig, met getande min of meer vinspletige verdeelingen, van voren tweespletig, met uiteenwijkende slippen; hoofdsteel onverdeeld; takken van den tuil opgerigt; bijkelk min of meer tweebladig, zeer kort, aangedrukt; straalbloempjes uitstaande; vruchtjes van de schijf harig, ruw, aan den rand kaal; wortel afgebeten, vezelig.

Onderscheidt zich van den type door de fijner verdeelde, meer grijsgraauwe bladen, de zwaardere bloemtrossen , het meer cylindervormige omwindsel en de altijd ongestraalde bloemen.

Eene ongestraalde verscheidenheid van S. Jacobaea is het eerst genoemd door Vaillant {^Act. Ac. Par. 1720, 296) als Jacoiaea vulgaris flore nudo. Of hiermede onze verscheidenheid bedoeld is geweest of de 5. jlosculosus Jord, (Boreau , Centre de la Fr.) durf ik niet beslissen : de laatste verschilt van onze variÃ«teit door de donkergroene, zeer stompe bladen en den lossen bloemtuil.

Groeiplaats. â Zoo ver ik heb kunnen nagaan, is deze verscheidenheid het talrijkst vertegenwoordigd op de Hollandsche duinen en wel op al de Noordzee-eilanden, en op de Hollandsche binnen- en buitenduinen tot Wassenaar, waar zij zeldzaam wordt. â Zuidelijker vindt ik haar niet vermeld, en schijnt zij door den gewonen vorm te worden vervangen, die omgekeerd, noordelijker zeldzaam is. Fries {Summ. Veg. Seand.) vermeldt onze verscheidenheid ook voor Denemarken, Noorwegen en Zweden, doch of zÃ¿ daar talrijk voorkomt , is mij niet bekend. In Noord-Duitschland schijnt zij zeer zeldzaam te zijn. â Koch vermeldt haar zonder groeiplaatsen op te geven. Volgens CrÃ©pin komt zij in BelgiÃ« niet voor.

In elk geval is onze verscheidenheid eene echte, duinplant. Op de Bloemendaalsche duinen is zij zoo talrijk dat zij hier en daar geheele hellingen digt bedekt en een kenmerk van het landschap vormt.

Gebruik. Door haren weligen groei op de duinen is deze plant voor duinbeplanting zeer aan te bevelen.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Feuilles radicales et caulinaires infÃ©rieures pÃ©tiolÃ©es, oblongues obovales, Ã base attÃ©nuÃ©e lyrÃ©e, les autres feuilles caulinaires embrassant la tige par une oreillette multipartite, Ã divisions dentÃ©es plus ou moins pennatifides, bifides au sommet, Ã lobes divergents ; tige principale simple, rameaux du corymbe dressÃ©s, calicule Ã deux feuilles environ, trÃ¨s-courtes apprimÃ©es, fleurs Ã rayons Ã©talÃ©s; fruits du disque hispides, rudes, Ã bords glabres ; racine tronquÃ©e, fibreuse.

Cette variÃ©tÃ© se distingue du type par les feuilles plus finement divisÃ©es dâune couleur vert-grisÃ¢tre, par les corymbes plus fortes, lâinvolucre plus cylindrique et les fleurs toujours sans rayons.

Vaillant {Act. Ac, Far. 1720. 296) a citÃ© le premier une variÃ©tÃ© de 5. Jacobaea Ã fleurs Ã©radiÃ©es, sous le nom de Jacobaea vulgaris flore nudo. â âJe nâose affirmer si la plante de Vaillant est le S. flosculosus Jord. (Boreau , Flore du Centre de la France) ; la derniÃ¨re diffÃ¨re de notre variÃ©tÃ© par les feuilles vert obscur et trÃ¨s-obtuses et par le corymbe plus grÃªle.

Explication de la planche. â a. Involucre ; b. fleuron (grossi) ; c. fruit (grossi).

Lieu natal. â Selon mes observations et autant que jâai pu mâinformer, cette variÃ©tÃ© est le plus abondant sur les dunes maritimes de la Hollande, depuis les Ã®les de la Mer du Nord jusquâ Ã Wassenaar prÃ¨s de la Haye, oÃ¹ elle devient plus rare. â Plus au sud le type devient plus abondant et la variÃ©tÃ© ne reparaÃ®t plus : Le type au contraire est trÃ¨s-rare vers le Nord. â Selon Fries {Summ. Veg. Scand.) notre variÃ©tÃ© est trouvÃ©e en Danemark, NorvÃ¨ge et SuÃ¨de , mais jâignore si elle y est aussi abondante quâen Hollande. â Elle est rare dans le Nord de lâAllemagne. Koch la mentionne sans indication de localitÃ©. Selon CrÃ©pin elle ne se trouve pas en Belgique.

En tous cas notre variÃ©tÃ© est une vÃ©ritable plante dunale. â Sur les dunes de Bloemendaal elle est si abondante quâon la trouve quelquefois couvrant des pentes entiÃ¨res et caractÃ©risant le paysage.

Usage. Cette plante me semble recommandable pour fixer le sable des dunes maritimes.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Caule hispido sub geniculis incrassato, foliis oblongo-ovatis curninatis, tubo co-rollae calycem non aequante, lacinia intermedia labii inferioris oblonga integerrima apice emarginata serius margine revoluta.

Stengel, stijf harig, onder de knoopen verdikt; bladen langwerpig-eirond, spits toeloopend; kroonbuis korter dan de kelk; middelste lob van de onderlip langwerpig gaaf, aan den top uitgerand, ten laatste met de randen teruggerold.

Deze plant onderscheidt zich van G. Tetrahit L. (Flora Bat. V. 333) behalve door de opgenoemde kenmerken , door de kleine rozeroode bloemkroon, door de niet gekartelde, donker violette, wit gerande, naar beneden met twee gele vlekken geteekende middenslip der onderlip, en in het geheel door schraler en slanker bouw, De schutblaadjes der onderste bloemkransen zijn dikwijls grooter en bladvormig. â Syn. Q. Tetrahit a parvifiora Benth. in C. Prodr,

Groeiplaats. Op bouwlanden, aan dijken en wegen. â Europa. â Noordelijk AziÃ«. SchÃ¿nt een vochtiger bodem te kiezen dan de G. Tetrahit.

Nederland. Prof. C. A. .T. A. Oudemans vond haar aan den IJdijk te Amsterdam ; bovendien is zij volgens den Prodr. Flor. Bat. gevonden te Zeist, Kampen en Beek. â Het afgebeelde exemplaar is door mij in .lulij '1873 gevonden langs het Sparen bij Sparendem.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Tige hispide, renflÃ©e sous les noeuds; feuilles oblongues ovales acuminÃ©es; tube de la corolle plus court que le calice, lobe du milieu de la lÃ¨vre infÃ©rieure oblong entier, emarginÃ© au sommet, plus tard Ã bords enroulÃ©s.

Cette plante se distingue du G. Tetrahit L. {Flor. Bat,, V. 333), hors les caractÃ¨res dÃ©jÃ citÃ©s, par les fleurs petites roses ; par le lobe du milieu de la lÃ¨vre infÃ©rieure non crÃ©nelÃ©, dâun violet foncÃ© bordÃ© de blanc, marquÃ© de deux taches jaunes Ã la base, et en gÃ©nÃ©ral par la tige plus grÃªle. Les bractÃ©es des verticilles infÃ©rieurs sont souvent foliacÃ©es.

Lieu natal. â Champs cultivÃ©s, bords des routes et digues.â Europe, Asie sept. â Terrains plus frais que le G. Tetrahit.

Pays-Bas. â M. le Prof. C. A. J. A. Oudemans lâa trouvÃ© aux bords de la digue de lâIJ prÃ¨s dâAmsterdam. Elle a aussi Ã©tÃ© observÃ©e Ã Zeist (prov. dâUtrecht), Kampen (prov. dâOverijssel) et Beek (prov. de Gueldre), Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© sur notre planche a Ã©tÃ© recueilli par moi-mÃªme aux bord.s de la petite riviÃ¨re le Sparen prÃ¨s de Harlem.

DICRANUM ÃÃETEROMAILUÃÃ Hedw, piCRANELLA HETEROHAILA Schpr, Eenzijdige Gaffeltand.

- nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Hoogduitsch : Einseitiger Gabelzahn.

SooRTELiiKE KENMERKEN. Plantae in caespitulos densos congestae, sirnplices et bipartitae. Folia e basi lanceolata setacea canaliculata integerrima sericeo-nitida, perichaetalia basi semi-vaginantia. Capsula in pedicello lutescente cernua et suberecta plerumque reclinata, obovata et oblonga, curvula, obsolete striata nitida sicca elongata, annule perangusto. Operculum subulatum. Peristomii dentes angustiores bi- et trifidi.

Plantjes in digte zoden opeengedrongen, onverdeeld en tweedeelig. Bladen met lancetvormigen voet, borstelvormig , gevoerd, gaafrandig, zijdeachtig glanzend, die van den krans aan den voet half scheedevormend. â Vruchtje op geelachtigen steel, knikkend en min of meer opgerigt, meestal teruggebogen, omgekeerd-eirond en langwerpig, ligt gekromd, flaauw gestreept, glanzig, droog zijnde uitgerekt ; ring zeer smal , dekseltje elsvormig. Tanden van het mondbeslag zeer smal, twee- en driespletig.

Verklaring der afbeelding, a. Plant (natuurl. grootte), b. id. (vergr.); c. bladen; d. kransblad; e, blad-voet; (100 m. vergr.) f. bladspits (100 m. vergr.); g. dekseltje en huikje; h. vruchtje; i. mondbeslag met de tanden.

Groeiplaats. Dit mos vormt digte, fraai groene, zijdeglanzige zoden op kale zandige heuvelgronden en op zandsteenrotsen, zeldzamer op veengronden. Zeer algemeen in geheel Europa, ook in N.-Amerika.

Nederland Zeer algemeen op vochtigen zand- en heidegrond, op beschaduwde en opene plaatsen in de duinen, aan boomstronken enz. Overal op de Texelsche, Hollandsche en Zeeuwsche duinen, tot op de hoogste punten. Haarlem, Leiden, Noordwijkerhout, Ilaagsche Bosch, Meppel, Zwolle, Harderwijk, Twello, Deventer, Dbbergen , Nijmegen, Uddelermeer, Amerongen , Renkum, Hulst, Bergen-op-Zoom, Maastricht, (Prodr. Flor. Bat.)-, Tietjerk, Kuikhorne, Bergum, Oude Schoot, Oranjewoud in Friesland. (Mr. H. Albard.a in herb.); Almelo en Vriezeveen , Delden en Twikkelerbosch. Ned. K.K. Arch.

Het afgebeelde exemplaar bevindt zich in het Herbarium van Friesche Mossen, mij welwillend afgestaan door Mr. H. Albarda te Leeuwarden. Op de Hollandsche duinen is deze soort meest onvruchtbaar.

BIGRAKIJM ÃÃETEKOMÃLLTIM Ã¯Ã¯eÃ¢w. DICRÃNELLÃ HETEROMALLA Schpr. Dicranelle hÃ©tÃ©romalle. Nom allemand: Einseitiger Gabelzahn.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Plantes en gazons serrÃ©s, simples et bipartites. Feuilles Ã base lancÃ©olÃ©e sÃ©tacÃ©es , canaliculÃ©es entiÃ¨res, soyeuses luisantes, feuilles pÃ©richÃ©tales Ã base moitiÃ© engÃ¢inante. Capsule Ã pÃ©dicelle jaunÃ¢tre, penchÃ©e et plus ou moins droite, le plus souvent recourbÃ©e, obovale et oblongue, un peu courbÃ©e, faiblement striÃ©e, luisante allongÃ©e Ã lâÃ©tat sec, Ã anneau trÃ¨s-Ã©troit. Opercule subulÃ©e. Dents du pÃ©ristome trÃ¨s-Ã©troites , bi- et tritides.

Explication de la planche ; a. la plante (gr. nat.), b. id. (gross.) , c. c. feuilles, d. feuille pÃ©richÃ©tale ; e. base de la feuille (gr. 100 f.) ; f. sommet (gr. 100 f.); g. opercule et coiffe; h. capsule; i. pÃ©ristome avec les dents.

Lieu natal. Cette mousse forme des gazons serrÃ©s dâun beau vert soyeux luisant dans les terrains ouverts, sablonneux, ondulÃ©s, sur les rochers de grÃ¨s, plus rare dans les terrains tourbeux. TrÃ¨s-commune dans toute lâEurope , aussi en AmÃ©rique sept.

Pays-Bas. TrÃ¨s-commune sur les terres humides sablonneuses et les bruyÃ¨res, dans les endroits ombragÃ©s et ouverts des dunes, aux troncs dâarbres etc.

DispersÃ© par tout le pays ; trÃ¨s-abondant sur toutes les dunes de la Mer-du-Nord. Lâexemplaire de la planche a Ã©tÃ© pris de lâherbier de mousses de la Frise de M. H. Albarda. Les exemplaires trouvÃ©s sur les dunes sont gÃ©nÃ©ralement stÃ©riles.

Natuurlijk Stelsel. Cellulares. Mycetes. O. I. Hymenomycetes. Trib. I. Agaricini.

Soortelijke kenmerken. Pileo tenui molli convexo expanse, ruguloso glutinoso, stipite farcto rigido basi incrassato, annulo apicali reflexo iterumque erecto striato, tumide marginato, lamellis rotundati.s adnexis vel lineatim decurrentibus distantibus candidis.

Hoed dun, zacht, bol uitgespreid, eenigzins rimpelig, kleverig; steel gevuld, stijf, aan den voet verdikt, met een omgebogen , later opgerigten , gestreepten, bovenstandigen ring ; opzwelling van den steel met een randje; plaatjes rond, aangehecht of llaauw afloopend, wijd uitstaand, zuiver wit

Deze zwam groeit meest in zoden, doch ook eenzaam en is zeer kennelijk aan haren als porcelein glimmenden , kleverigen, zuiver witten hoed; het randje van de bolvormige verdikking van den steel is meestal bruin.

Groeiplaats. Aan de stammen van kwijnende of kortelings gevelde beuken ; veelvuldig in Noordelijk Europa.

Nederland. De Prodr. Flor. Bat. vermeldt alleen Leiden en het Haagsche Bosch als groeiplaatsen. Ik vond haar verscheidene malen in den Haarlemmerhout, op Elswoud en op Wildhoef onder Bloemendaal.

De afgebeelde exemplaren zijn in October 1872 op een beukenstam in het bosch van Wildhoef gevonden, door den eigenaar dier plaats, wijlen den Heer Mn. .1. P. A. van Wickevoort Crommelin . die ze mij voor de Flora heeft aangeboden.

SystÃ¨me Naturei,. Cellulaires MycÃ©tes. O. I. HymÃ©nomycÃ©tes. Trib. I. AgaricinÃ©es.

CaractÃ¨res gÃ©nÃ©riques. Voyez le NÂ°. 725, Vol. X. Sous-genre Armillaria. Fries.

CaractÃ¨res spÃ©ciqiques. Chapeau mince mou, convexe-Ã©talÃ©, ruguleux, glutineux; stipe rempli, rigide, Ã base renflÃ©e; anneau placÃ© vers le sommet de la tige, rÃ©flÃ©chi, puis droit, striÃ©; base renflÃ©e de la tige marginÃ©e, lamelles arrondies, adnexes ou faiblement dÃ©currentes, distantes, dâun blanc pur.

Cet Agaric croÃ®t ordinairement en touffes, mais aussi solitaire ; on le reconnaÃ®t aisÃ©ment Ã son chapeau blanc pur glutineux et luisant comme de la porcelaine ; la bordure du bulbe de la tige est le plus souvent dâune couleur foncÃ©e.

Lieu natal. Sur les troncs de hÃªtre maladifs ou rÃ©cemment coupÃ©s ; trÃ¨s-abondant dans lâEurope septentrionale.

Pays-Bas. Bois de la Haye, bois de Harlem et environs de Leide ; Bloemendaal (environs de Harlem).

Les exemplaires reprÃ©sentÃ©s par la planche mâont Ã©tÃ© offert pour le Flora Batava par feu M. J. P. A. van Wickevoort Crommelin, qui les a recueillis en Octobre 1872 dans ses terres de Wildhoef prÃ¨s Bloemendaal.

Deze vorm onderscheidt zich van den type door de lagere, minder vertakte stengels, grootere, gevulde bloemen, en het ontbreken van de geslachtswerktuigen. Reeds in de middeneeuwen werd de S. granulata voor het gebruik als geneesmiddel tegen den steen enz. in de tuinen van kloosters en kasteelen gehouden. Toen is welligt de vorm met gevulde bloemen reeds ontstaan en als sierplant gekweekt.

Groeiplaats. â Zie Deel XIV, Nâ. 1056. â Hierbij kan nog gevoegd worden dat de type ook op den â¢ Himalaya, in Noordwestelijk AziÃ«, in AlgÃ©rie en op I,Island gevonden is. â Watson.

Nederland. â Zie Nâ. 1056. â Onze verscheidenheid is gevonden bij Leiden (Prodr. Fl. Bat^, bij Leeuwarden en Kornjum (^Fl. Fris.), buiten Zierikzee {KK. Arch.) en bij Hoorn. {Fl. Belg. Sept.).

In de omstreken van Haarlem groeit deze vorm op verschillende plaatsen in groot aantal, en wel in den Haarlemmerhout, op de plaats waar in de middeneeuwen het Klooster der Heeren van St. Jan moet gestaan hebben, op de hofstede het Klooster (tot omstreeks 1574 het Klooster der Reguliere Kanunniken), op de hofstede Elswout achter Overveen (aangelegd in het laatst der 17Â« eeuw) , dus op plaatsen, waar de plant in ouden tijd zich uit de tuinen heeft kunnen verwilderen. Zonderling echter dat bij die verwildering de type niet is teruggekeerd. Dezen heb ik op die plaatsen' nimmer gevonden ; hij komt alleen in meer oostelijke streken van ons land (Gelderland, Limburg) voor. Zoover ik weet, wordt tegenwoordig de plant niet meer tot sieraad gekweekt, hoewel zij zulks wegens haren rijken bloei en sneeuwwittegrootebloemen wel verdient.

Cette variÃ©tÃ© se distingue du type par les tiges plus courtes et moins ramifiÃ©es, par les fleurs plus grandes et pleines et par lâabsence des organes sexuels. â LÃ©jÃ ' dans le Moyen-Age la S. granulÃ©e Ã©tait cultivÃ©e dans les jardins des couvents et des chÃ¢teaux pour servir de remÃ¨de contre la pierre. â De cette Ã©poque date peut-Ãªtre lâorigine de notre variÃ©tÃ©, qui me semble avoir Ã©tÃ© cultivÃ©e longtemps comme plante ornementale.

Habitation. Voyez le NÂ®. 1056, vol. XIV. Je puis y ajouter que la plante type a un arÃ©al trÃ¨s-Ã©tendu et quâelle a Ã©tÃ© trouvÃ©e depuis les monts Himalaya et lâAsie centrale jusquâen AlgÃ©rie et en Islande. Watson.â Quant Ã notre variÃ©tÃ©, quoiquâelle soit mentionnÃ©e dans le Prodromus de De Candolle , je nây trouve pas . des indications Ã l'Ã©gard des localitÃ©s oÃ¹ elle a Ã©tÃ© trouvÃ©e Ã lâÃ©tranger.

Pays-Bas. Voyez le NÂ®. 1056 pour le type. Notre variÃ©tÃ© a Ã©tÃ© trouvÃ©e prÃ¨s de Leide, Hoorn et Harlem (prov. de Hollande) , Leeuwarden et Kornjum (Frise) et Zierikzee (ZÃ©lande). â Elle est trÃ¨s-abondante dans les environs de Harlem. Je lâai trouvÃ©e en cinq endroits du Bois de cette ville, puis en cinq autres localitÃ©s de ses environs. â Quelques-unes de ces localitÃ©s ont Ã©tÃ© anciennement des jardins de couvents ou de chÃ¢teaux, de sorte que la plante a pu sây naturaliser facilement â Il me semble remarquable que depuis une Ã©poque si reculÃ©e le type nâest pas revenu. â Ce dernier se trouve seulement en quelques endroits des provinces orientales.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Caule prostrato , foliis oppositis ovatis vel subcordatis acutis glabris, pedunculis axillaribus solitariis folio longioribus, laciniis calicis lineari-subolatis.

Stengel nederliggend ; bladen tegenovergesteld, eirond of eenigzins hartvormig, spits, kaal: bloemstelen in de oksels der bladen, alleenstaande, langer dan bet blad; kelkslippen lyn-priemvormig. â Syn. Lerotuna nemorum Merat.

Groeiplaats. â In bosschen , op beschaduwde, vochtige plaatsen. â Zuidelijk Noorwegen, Gothland, Denemarken, Groot-BrittanniÃ« , Duitschland , Nederland , BelgiÃ«, Westelijk en Midden-Frankrijk , ItaliÃ«, Noordelijk en Midden-Spanje. Ontbreekt in DalmatiÃ« (Visiani), in Rusland (Ledebour) en verder in westelijk A.zlÃ«. __ Talrijk op de Azorische Eilanden , over den geheelen Archipel. Drouet. â Kamschatka. â Rudolph. (Zie, ook Watson Comp. Cyb. Brit.). â Volgens Watson zou de L. azorica Hook, Bot. Mag. 3273 van onze soort verschillen; volgens H. Drouet, Flore des lies AÃ§ores, is de eerstgenoemde slechts een kleiner vorm en komt zoowel als de type talrijk op al de eilanden van dien Archipel voor.

Onze plant heeft dus een zeer merkwaardig gebied. Talrijk op de Azorische eilanden, is zij over Westelijk Europa schaars verspreid, ontbreekt in Oostelijk Europa, in AziÃ« (uitgenomen Kamschatka! en inAraerika. â Nadere onderzoekingen zullen echter moeten aantoonen of de opgave omtrent Kamschatka juist is en of zij ook in andere streken van Oostelijk AziÃ« groeit. â Hare verspreiding komt dan zeer overeen met eene andere Primulacee, de Anagallis tenella (Flor. Bat. XIII, 1128). In Japan is het geslacht Lysimachia door talrijke soorten vertegenwoordigd, doch in Miquelâs Prol. Flor. Jap. is onze soort niet vermeld. â Evenmin vind ik haar opgegeven in de werken van Maximowicz en Middendorff over de flora van Oostelijk SiberiÃ«.

Nederland. nbsp;nbsp;In Gelderland, op verschillende plaatsen in bosschen, als ; langs eene beek hij den Oorsprong hij Arnhem , inât voormalig Beekbergerwoud (Prodr. F. B.); Plasmolen bij Nijmegen (Abeleven); Maastricht, Hoogeveen (Prodr. F. B.) Bij Breda vermeld in de Flor, Belg. S^t. en daar in 1874 in het Lieshosch gevonden door den Heer N, van Aken , die mij de plant ter afbeelding heeft gezonden. â Volgens de Gorter is zij ook gevonden hij Doesborgh.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Tige couchÃ©e ; feuilles opposÃ©es, ovales ou un peu en coeur, aigues, glabres ; pÃ©doncules axillaires, solitaires, plus longues que les feuilles; lobes du calice linÃ©aires subulÃ©s. â Syn. Lerouxia nemorum MÃ©rat.

Habitation. Lieux couverts et humides des bois. â NorvÃ¨ge mÃ©rid., Gothlande, Danemark, Gde Bretagne, Allemagne, Pays-Bas, Belgique, France occid. et centr., Italie, Espagne sept, et centr. â Manque en Dalmatie (VrsiANi), en Russie (Ledebour) et dans toute lâAsie occidentale. Abondante dans les Iles AÃ§ores (Drouet). Kamschatka (Rudolph.) (Voyez aussi Watson Comp. Cyb. erit,). Selon Watson le L. azorica, Hook. Bot. Mag. 3273, serait une espÃ¨ce diffÃ©rente, selon Drouet {Flore des Iles Agores) la derniÃ¨re nâest quâune forme plus petite, qui, aussi bien que la plante type, croÃ®t abondamment dans tout lâArchipel.

LâarÃ©al de notre plante est donc assez remarquable. Abondante aux AÃ§ores elle est dispersÃ©e dans lâEurope occidentale, manque dans 1 Europe orientale, en Asie, Ã lâexception du Kamschatka et en AmÃ©rique. â Reste Ã dÃ©montrer par de nouvelles recherches si lâespÃ¨ce du Kamschatka est identique Ã la nÃ´tre et si elle se trouve aussi en dâautres parties de lâAsie orientale. â Sa distribution rappelle celle dâune autre PrimulacÃ©e, lâAnagallis tenella {Flor. Bat., XIII, 1128) ; quant au Japon, oÃ¹ le genre Lysimachia est reprÃ©sentÃ© par beaucoup dâespÃ¨ces, elle nâest pas mentionnÃ©e dans le Prol. Flor. Jap. de Miquel, Maximowicz et Midden-DORFF ne la mentionnent non plus pour la SibÃ©rie orientale.

Pays-Bas. CÃ et lÃ dans les prov. de Gueldre, du Brabant sept, et du Limbourg.

Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© par notre planche nous a Ã©tÃ© offert par. M. N. van Aken , qui lâa trouvÃ© en 1874 dans un bois prÃ¨s de Breda.

SooRTELiJKE KENMERKEN: Spica mascula solitaria , femineis 2â3 approximatis oblongo-ovatis densifloris exserte pedunculatis , bracteis foliaceis vaginantibus , stâgÃ¦atibus 3, fructibus elliptico-oblongis obtusis erostratis utrinque convexis subcompressis obsolete nervosis glabris ore minuto truncate, foliis vaginisque inferioribus pilosis, radice fibrosa caespitosa.

Mannelijke aar alleenstaand; vrouwelijke 2â3, digt bij elkander geplaatst, langwerpig-eirond, met digt opeengeplaatste bloempjes , met uitstekende steeltjes ; schutbladen bladachtig , scheedevormend ; 3 stempels ; vruchtjes elliptisch-langwerpig, stomp, ongesnaveld, bol, min of meer zamengedrukt, flaauw generfd, kaal, met een zeer klein afgeknot mondje; bladen en onderste bladscheeden behaard; wortel vezelachtig, zodevormend.

Deze soort komt eenigzins nabij de C. flava L. {Flor. Bat., Deel XIII NÂ°. 971.), doch verschilt van deze door hare behaarde bladscheeden en onderste bladen , ruwe stengels en ongesnavelde vruchtjes. â De schutbladen steken meestal boven de bloemaren uit ; de vrouwelijke aren zijn , rijp wordende , somtijds overhangend.

Verklaring der afbeelding: a. Gedeelte van den stengel (vergroot) ; 6. mannel. bloempjes ; c. vrouwel. id. ; d. vrouw, bloemschubje.

Groeiplaats, Op vochtige, moerassige plaatsen, in bosschen en beschaduwde weilanden. Geheel Europa (in Spanje nog niet gevonden, Willkomm) en Noordwestelyk AziÃ«; IJsland, de FaroÃ«r en Loffoden; Watson ; Noord-Amerika ; Hooker.

Nederland. In Gelderland op verschillende plaatsen, als tusschen Voorst en Apeldoorn , Middnchten , Jagthuis bij Zutphen, Meerwijk (Nijmegen) {Prodr. Flor, Bat.), Ubbergen , (Ned. K.K, Areh^) , en verder bij Eindhoven {Prodr. F. B.), Breda, Deventer, Leesten en Vaals (Limburg) {Ned. K.K. Arch.). Door Rainville bij Hillegom gevonden.

De plant, door onze afbeelding voorgesteld, is mij in 1874 welwillend aangeboden door den Heer N. van Aken te Breda, die haar in het Liesbosch aldaar heeft gevonden.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Epi mÃ¢le solitaire ; 2â3 Ã©pis femelles rapprochÃ©s, ovales-oblongs, serrÃ©s, courtement pÃ©dicellÃ©s; bractÃ©es foliacÃ©es Ã gaines, 3 stigmates; capsules elliptiques-oblongues obtuses, sans bec, convexes, plus ou moins comprimÃ©es, faiblement nerveuses, glabres Ã bouche petite tronquÃ©e; feuilles et gaines infÃ©rieures pubescentes ; racine fibreuse gazonnante.

Cette espÃ¨ce ressemble un peu au C. flava L. {Flor. Bat. XIII. 971), mais diffÃ¨re de cette derniÃ¨re par ses gaines et feuilles infÃ©rieures velues, par ses tiges rudes et ses fruits sans bec ; Les bractÃ©es dÃ©passent le plus souvent les Ã©pis ; les Ã©pis femelles sont souvent penchÃ©s Ã la maturitÃ©.

Explication de la planche, a. Partie de la tige j b. fleurs mÃ¢les ; c. fl. femelles ; d. Ã©caille de la fl. fem.

Habitation. Lieux marÃ©cageux et humides, dans les bois et les prÃ©s couverts. Toute lâEurope, (pas encore trouvÃ© en Espagne, Willkomm), Nord-Ouest de lâAsie; Islande, Iles FÃ©roÃ« et Loffoden. Watson. AmÃ©rique sept. Hooker.

Pays-Bas. En plusieurs localitÃ©s des provinces de Gueldre, du Brabant sept, et du Limbourg ; rare dans le Nord.

Lâexemplaire de la figure mâa Ã©tÃ© offert par M, N. van Aken, qui lâa recueilli prÃ¨s de Breda en 1874.

Soortelijke kenmerken. Dioica, caespitosa, caespites molles virides. Folia ovato- et oblongo-lanceolata , costa viridi excedente mucronata interne plano-concava margine e medio versus basin revoluta, apice carinata, perichaetialia intima angustiora, linealia, omnia siccitate complicata bamato-incurva. Capsula elongato-elliptica vel subcylindrica, regularis vel leniter incurva, leptoderma, rufo-fusca; Calyptra angustalongirostra, paullum infra operculum continua. Operculum e conica basi in rostellum longum rectum vel curvulum productum. Annulus nullus. Peristomii dentes pulchre purpurei, ter quaterque convoluti.

Tweehuizig, zodevormend; zoden zacht, groen, â Bladen eirond- en langwerpig-lancetvormig, door een groene uitstekende rib gepunt, van onderen vlak hol, met een van het midden naar den voet omgerolden rand ; blad spits gekield ; onderste kransbladen smaller , lijnvormig, allen in droegen toestand zaamgevouwen, haakvormig omgebogen. â Vruchtje verlengd-elliptisch of min of meer cylindervormig, regelmatig of ligt ingekromd, dunwandig, rosbruin; huikje smal, lang gesnaveld, even onder het dekseltje doorloopend. â Ring ontbrekend. â Tanden van het mondbeslag fraai purper, drie of viermaal omgedraaid. Deze soort is kennelijk aan hare min of meer stompe, met een kort puntje voorziene bladen en het uitgestrekt-eivormig vruchtje zonder ring. Bryum unguiculatum Dill., B, linoides Diks., Barbula linoides Brid.

Verklaring der afbeelding, a. de plant; b. id. vergroot; c. blaadjes (vergr.); d. kransblad (vergr.); e. bladvoet (100 m. vergr.); f. bladspits (100 m. vergr.); g. vruchtje (vergr.); h. mondbeslag met de tanden (100 m. vergr.).

Groeiplaats, Op muren, rotsen, die met aarde bedekt zijn; op akkers, velden, langs slooten en randen van wegen, in geheel Europa algemeen en zeer afwisselend van vorm. Schimper. Noord-Amerika. Sullivant.

Nederland. Op vochtigen klei- en zandgrond, op akkers, tusschen hakhout, langs wegen, aan slootwallen , op oude vochtige muren , enz. overal algemeen. Groningen {Prodr. Fl. Bat.), Leeuwarden, Kuikhorne, Veenwouden, Huizum , Bolsward. (Albarda), Leiden, Amsterdam, Kampen, Beuningen b. Nijmegen , Twello , Utrecht, Zuilen, Zwijndrecht, Maastricht, (Rotterdam) {Prodr.) â Verscheidenheden zijn verzameld in Zuid-Beveland, Utrecht en bij KrÃ¤lingen. {Prodr.).

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. DioÃ¯que, gazonnante Ã gazons doux verts. Feuilles ovales- et oblongues-lancÃ©olÃ©es , Ã cÃ´te verte prolongÃ©e en mucron, planes-concaves Ã la base, Ã bords enroulÃ©s du milieu vers la base, Ã sommet carÃ©nÃ©; feuilles pÃ©richÃ©tales intÃ©rieures plus Ã©troites, linÃ©aires, toutes repliÃ©es Ã lâÃ©tat sec, recourbÃ©es en crochet. â Capsule allongÃ©e-elliptique ou plus ou moins cylindrique, rÃ©guliÃ¨re ou faiblement courbÃ©e en dedans, mince, brun roussÃ¢tre; coiffe Ã©troite Ã long bec, prolongÃ©e un peu au dessous du couvercle. â Couvercle Ã base conique prolongÃ© en un bec long et droit ou plus ou moins courbÃ©. â Anneau nul. Dents du pÃ©ristome dâun beau pourpre, trois ou quatre fois enroulÃ©es.

Cette espÃ¨ce est caractÃ©risÃ©e par ses feuilles plus ou moins obtuses pourvues dâun mucron court et par le fruit allongÃ©-oval sans anneau. â Bryiim unguiculatum. Dill. B. linoides Dicks. Barlula linmdes Brid.

Explication de la planche, a. la plante; b. id. grossie; c. feuilles (gross.); d. feuillepÃ©richÃ©tale(gross.); e. base de la feuille (gross. 100 f.); f. sommet de la feuille (gr. 100 f.); g. fruit (gross.); h. pÃ©ristome avec les dents (gr. 100 f.)

Habitation. Murs, rochers couverts de terre; champs cultivÃ©s, bords des chemins; toute lâEurope, assez commune et trÃ¨s-variable de forme. Schimper. AmÃ©rique sept. Sullivant.

Pays-Bas. Terre humide argileuse et sablonneuse; champs, taillis, bords des chemins ,â bords des cours dâeau, vieux murs etc. ; dispersÃ© sur tout le pays.

Natuurlijk Stelsel. Cellulares. Mycetes. O. V. AscomycÃ¨tes. Trib. I Helvellacei.

Geslachtskenmerken. Receptaculum pileatum, centre suffultum , deflexum , subinflaturn , sinuosum , subtus concavum sterile, supra margineque hymenio tectum. Hymenium laeve, persistons. Asci fixi. â Stipes constanter praesens, cum centre receptaculi contiguus, cavus 1. farctus. â Pileus adultus mitraeformis, com-pressus, lobatus, siccus, subtus pruinosis. Substantia ceraceo-membranacea.

Vruchtbodem hoedvormig, in het midden ondersteund, neergebogen , min of meer opgezwollen , bogtig, van onderen hol, onvruchtbaar, van boven en op den rand met de vruchtlaag bekleed. Vruchtlaag glad, aan-blÃ¿vend. â Sporehouders vast. â Steel altijd aanwezig, met het midden van den hoed ineenloopend, hol of gevuld. Volwassen hoed muts- of mytervormig, zaamgedrukt, gelobd, droog, van onder berijpt. De geheele zwam is wasachtig-vliezig.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Pilco dcflexo lobato liberate crispo pallido, stipite fistulÃ¶se costate lacunoso.

Hoed neergebogen, gelobd, vrij, gekroesd, bleek ; steel pijpachtig met ribben en groeven.

Nederland. Bosschen, boomgaarden, weilanden. Haarlem, Leiden, Westland, Zuid-Beveland {Prodr. Flor. Bat.). Talrijk in de bosschen aan den duinkant bij Haarlem.

De afgebeelde voorwerpen zijn verzameld op Lindenheuvel onder Bloemendaal, in Oct. 1869.

SystÃ¨me Naturel. Cellulaires. MycÃ©tes. O. V. AscomycÃ¨tes. Trib. I. HelvellacÃ©es.

CaractÃ¨res gÃ©nÃ©riques. RÃ©ceptacle en chapeau , Ã centre soutenu en dessous, rÃ©flÃ©chi, plus ou moins renflÃ©, sinueux , concave et stÃ©rile en dessous ; couvert de lâhymÃ©nium lisse persistant. â ThÃ¨ques fixes. Stipe toujours prÃ©sent, contigu avec le centre du rÃ©ceptacle, cave ou rempli. Chapeau adulte en forme de mitre, comprimÃ©, lobÃ©, sec, pruineux en dessous. â Substance cireuse membraneuse.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Chapeau rÃ©flÃ©chi lobÃ©, libre, crÃ©pu, pÃ¢le ; stipe fistuleux sillonnÃ© par des cÃ´tes et des rainures.

Pays-Bas. Bois, vergers et champs. â TrouvÃ© prÃ¨s de Harlem, Leide, Westland (prov. de Hollande) et Zuid-Beveland (ZÃ©lande). Assez frÃ©quent dans les bois des dunes maritimes prÃ¨s de Harlem.

Les individus reprÃ©sentÃ©s sur la planche ont Ã©tÃ© recueillis sur les dunes boisÃ©es Ã Lindenheuvel (Bloe-mendaal) prÃ¨s de Harlem.

CaractÃ¨res gÃ©nÃ©riques. Tube du calice entourÃ© de 2â3 bractÃ©es, resserrÃ© au sommet, limbe Ã 4 lobes. PÃ©tales nuis. â Etamines 4 ou 6â15. Ovaire 1. Style terminal filiforme, Ã stigmate en tÃªte chargÃ© de papilles oblongues. â AkÃ¨ne persistant, endurÃ©, inclus dans le calice.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Epis ovales-oblongs; 4 Ã©tamines Ã©galant environ les lobes du calice; folioles cordÃ©es-oblongues.

Souche assez longue. Tige de 4â9 dÃ©cimÃ¨tres, lÃ¢chement dressÃ©e, relevÃ©e dâangles saillants, presque glabre, nue et rameuse au sommet; feuilles ailÃ©es avec impaire, Ã stipules dentÃ©es; folioles glabres, plus pÃ¢les en dessous, dentÃ©es tout autour ; Ã©pi court serrÃ©, rouge foncÃ© ; fruit lisse Ã 4 angles ailÃ©es.

Habitation. Champs humides; dans la rÃ©gion des montagnes. Europe sept, et centrale; SibÃ©rie, Caucasie, Turquie , Persie, ArmÃ©nie, GrÃ¨ce , Espagne septentr., Islande,

Pays-Bas. â PÃ¢turages humides. Provinces dâOverijssel, Drenthe, Gueldre, Brabant sept, et Limbourg ; manque dans le Nord et dans la rÃ©gion maritime. â Je lâai trouvÃ©e en abondance aux environs de BrÃ©da (Brabant sept.).

Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© mâa Ã©tÃ© offert en Juillet 1874 par M. N. van Aken Ã BrÃ©da.*)

Usage. â Autrefois on attribuait Ã la souche des qualitÃ©s mÃ©dicales; elle est faiblement adstringente.

*) La mort subite de mou ami van Aken au 15 Septembre 1875 a enlevÃ© Ã la Flore Batave un de ses plus zÃ©lÃ©s collaborateurs.

SooRTELiJKE KENMERKEN. FolÃ¼s caulinis sessiÃ¼bus, lanceolatis acuminatis remote serrulatis, supra in am-bitu scabris, ramorum lineali-lanceolatis, pedunculorum multo brevioribus oblongo-lanceolatis a medio versus basin angustatis, caule paniculate, ramis ramulisque racemosis, involucre adpresso-imbricato foliolis apice summe patulis.

Stengelbladen ongesteeld, lancetvormig, spits toeloopende, verwÃ¿derd-zaagtandig, van boven langs den omtrek ruw; bladen der takken lijn-lancetvormig, die der bloemstelen veel korter, langwerpig-lancetvormig, van het midden naar den voet versmald; stengel pluimvormig; takken en takjes trosvormig; omwindsel met aangedrukte blaadjes, wier punten aan den top naar buiten uitstaan.

De straalbloempjes zijn wit en worden bij het uitbloeijen rooskleurig of bleek paars. De bloemhoofdjes zijn zeer klein, ongeveer 1 centim. in middellijn. â De straalbloempjes zijn ongeveer zoo lang als het omwindsel.â Syn. a, lanceolaius Lejeune. A. miser Ait. Ã. leucanthemus Ascherson (nec Desf.)

Deze Soort onderscheidt zich van al de by ons groeijende Astersoorten door hare kleine bloemhoofdjes; de A. salignus W. heeft bloemen van ongeveer 3 cent, middell., de A. leucanthemus (Desf. Cat. hort, paris, ed. 3, 401) bloemen van ongeveer 2 cent, en onderscheidt zich bovendien door de lijnvormige blaadjes aan de bloemstelen. (Zie Kocii, Sgn. Flor. germ, et helv. 386 en Ascherson , Flora der Prov, Brandenburg, p. 296).

Verklaring der afbeelding, a. Bloemhoofdje vergroot, b. id. doorsnede, c. d. schijfbloempje, e. straal-bloempje, f. zaad.

De zaagtandjes der bladen zijn niet op de plaat te zien, maar vormen ook een zeer onstandvastig kenmerk. Bij sommige exemplaren vond ik slechts enkele, bij andere weder alle bladen getand. â Het beste kenmerk is de standvastige kleinheid der bloemen.

Groeiplaats Deze soort is oorspronkelijk in Canada en in sommige streken van Noordduitschland verwilderd , onder anderen aan de oevers van den Rijn, de Moezel, de Nahe en de Elbe. â Ascherson. t. a. p. Wirtgen, Flora der Preuss. Rheinprorinz, p. 240.

Nederland. Het afgebeelde exemplaar is mij in Aug. 1874 onder den naam A. salignus gezonden door wijlen den heer N. van Aken te Breda, die de plant in vrij groot aantal langs de rivier de Mark had gevonden.â Ik zelf hield haar destijds ook voor A. salignus W. Eerst na naauwkeurige vergelijking en nadat ik door de welwillendheid van den Heer van Aken in 1875 andermaal exemplaren van dezelfde groeiplaats mÃ¶gt onderzoeken, bleek het mij dat wij hier eene nieuwe plant voor onze Flora hebben gevonden. A. salignus toch (of beter A. salicifolius Scholl.) heeft groote bloemen, wier omwindsels veel losser van schubben zijn. (Zie Ascherson, t. a. p.). A. salicifolius is niet uit Amerika afkomstig en veel zeldzamer dan de A. par-viflorus. â Volgens Wirtgen is zij in de Rijnprovincie niet gevonden en behooren al de planten, die hem van daar als A. salignus gezonden zijn, tot andere soorten.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Feuilles de la tige sessiles, lancÃ©olÃ©es acuminÃ©es Ã dents de scie distantes, Ã bords scabres en dessus, celles des rameaux linÃ©aires-lancÃ©olÃ©es, feuilles des pÃ©doncules beaucoup plus courtes, oblongues-lancÃ©olÃ©es, rÃ©trÃ©cies du milieu vers la base. Tige paniculÃ©e, rameaux et ramules en grappe, involucre Ã feuilles apprimÃ©es imbriquÃ©es, dont les pointes sontr un peu Ã©talÃ©es au dehors.

Les fleurons des rayons sont blancs et prennent ensuite une teinte rose ou violet pÃ»le. Les capitules sont trÃ¨s petits, environ 1 centim. en diÃ metre. Les fleurons des rayons ont environ la longueur de lâinvolucre. â Syn. Ã¢. lanceolatus Lejeune, A. miser Ait., A. leutMnihemus Ascherson (non Desf.)

Cette espÃ¨ce se distingue de toutes celles de lâEurope par ses petits capitules. A. salignus W. a des feuilles dâenviron 3 centim. en diamÃ¨tre, A. leucanthemus Desf. (_Cat. hort paris,, ed. 3, 401) a des fleurs dâenviron 2 cent, en diamÃ¨tre et se distingue en outre par les feuilles linÃ©aires des pÃ©doncules. (Voyez Koch Syn, Uw. (jerm. et helv., 386 et Ascherson Flora der Prov. Brandenburg p. 296.

Explication de la planche, a. Capitule grossi, b. id. coupe, c. d. fleurons du disque, e. fl. du rayon, f. akÃ¨ne. â On ne voit pas sur la planche les serratures distantes des feuilles, mais ce caractÃ¨re me semble de peu dâimportance et trÃ¨s inconstant. Quelques exemplaires nâont que peu de feuilles dentÃ©es, dâautres prÃ©sentent des serratures sur toutes les feuilles. â La petitesse constante des fleurs est le caractÃ¨re le plus sÃ»r.

Habitation. Originaire du Canada, cette espÃ¨ce sâest rÃ©pandue dans quelques parties de lâAllemagne sept., entre autres aux bords du Rhin, de la Moselle, de la Nahe et de lâElbe. Ascherson 1. c. Wirtgen Flora der Preuss, Bheinprovinz , p. 240.

Pays-Bas. Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© sur notre planche mâa Ã©tÃ© offert sous le nom dâA. salignus en AoÃ»t 1874 par M. N. van Aken Ã BrÃ©da, qui a trouvÃ© notre plante aux bords de la petite riviÃ¨re le Mark prÃ¨s de cette ville. Jâai acceptÃ© dâabord la dÃ©termination de M. van Aken , et ce nâest quâaprÃ¨s des comparaisons multipliÃ©es et aprÃ¨s avoir reÃ§u cette annÃ©e de nouveaux exemplaires par la bienveillance de M. van Aken, que jâai reÃ§u la conviction dâavoir figurÃ© une autre espÃ¨ce, nouvelle Ã notre Flore. A. salignus {mieux A salicifolius Scholl,) possÃ¨de des capitules plus grands et Ã involucres beaucoup plus lÃ¢ches {Voyez Ascherson 1. Cj) Cette derniÃ¨re espÃ¨ce nâest pas originaire de lâAmÃ©rique et beaucoup plus rare que lâA. parviflorus. Selon Wirtgen elle nâa pas Ã©tÃ© trouvÃ©e dans la Prusse RhÃ©nane et tous les exemplaires, qui lui furent envoyÃ©s de lÃ sous le nom dâA. salignus appartenaient aux autres espÃ¨ces.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Umbellac 3â5 fl (fee ramis trichotomis, rarnulis dichotomis, glandulis integris, capsula verrucosa, verrucis sparsis breviter cylindricis, foliis acutis inaequaliter serrulatis oblongo-lanceolatis basi cordata sessilibus, infimis obovatis obtusissimus in petiolum attenuatis, floralibus triangulari-ovatis serrulatis, seminibus ovalibus laevibus.

Bloemschermen van den eersten rang 3â5 stralig, van den 2en rang 2â3 stralig, van den 3en rang 2-stralig ; honigklieren gaaf ; zaaddoos met wratjes bezet ; wratjes verspreid , kort cylindervormig ; bladen spits, ongelijk zaagvormig-getand, langwerpig-lancetvormig, aan den voet hartvormig, ongesteeld, de onderste omgekeerd eirond, zeer stomp, in een bladsteel versmald; bovenste bladen driehoekig, ovaal, fijn gezaagd; zaden eirond, glad.

Plant van 2â6 decimeter hoogte; stengels hard, aan den voet roodachtig, opgerigt, met spoedig afval-lende, naar beneden gekeerde bladen en met okselstandige bloemtakken, die onder het scherm pluimsgewijs geplaatst zijn Zij onderscheidt zich van de veel op haar gelijkende E. platyphylla L. door de kleinere vruchtjes , de roodbruine en niet grijsbruine zaden en de cylinder- en niet halfronde wratjes der vrucht. De E. stricta van Smith, Engl, Bot., is geen andere dan de E. platyphylla L. â Syn E. micrantha M. Bieb. E. serrulata Thuill. E. dubia Dierb. E. foetida Hoppe, E. oblongata C. Koch. E. platyphylla Gaud. v. minor.

Verklaring der afbeelding : a, stengelblad, b. bloemtakje, c. bloem met de bovenste bladen, d. omwindsel met de vrucht, e. zaad.

Groeiplaats. In boomrijke streken, aan heggen, slooten, in Midden-Europa, Noordelijk Italie, Turkije, Kaukasie, NoordelÃ¿k PerziÃ«.

Nederland. Volgens Prof. Oudemans , Flora van Nederland, 2e druk, II, 68, is onze soort gevonden bij Nijmegen (Oosterhoutsche Bosch), Zutphen, Lent en Olst. In 1872 is zij door Jhr. A. L. van Schuijlen-BURCH en mij, op eene wandeling in de omstreken van den Uienpas bij Doesborgh , in groote hoeveelheid gevonden langs een beschaduwden weg in de nabijheid van den IJssel. Het exemplaar der afbeelding is mij in 1874 door den Heer van Schuijlenburch gezonden.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Ombelles de 3â5 rayons divisÃ©s en 3 rameaux dichotomes ; glandes entiÃ¨res; capsules verruqueuses, verrues courtes cylindriques, feuilles aigues, inÃ©galement serrulÃ©es, oblongues-lancÃ©o-lÃ©es, Ã base cordÃ©e, sessiles, les infÃ©rieures obovales trÃ¨s-obtuses, rÃ©trÃ©cies en pÃ©tiole, feuilles florales trian-gulaires-ovales serrulÃ©es, graines ovales lisses.

Plante de 2â6 dÃ©cim. ; tiges dures, rougeÃ¢tres Ã la base, dressÃ©es, Ã feuilles caduques, dÃ©jetÃ©es sur la tige, rameaux florifÃ¨res axillaires, paniculÃ©s sous lâombelle. Elle se distingue de l'E. platyphylla L., qui lui ressemble beaucoup, par les fruits plus petits. les graines dâun brun rouge en non grisÃ¢tres et par les cap-, suies Ã verrues cylindriques et non hÃ©misphÃ©riques. LâjE; sfricta de Smith (Nngl. Sot.) est identique Ã IâjE. platyphylla L. â Syn.âjB. micrantha Bieb. JS. serrulata Thuill. JS. dubia Dierb. -E. joetida Hoppe. E. oblongata C. Koch. Ã platyphylla Gaud. v. minor.

Explication de la planche, a. Feuille de la tige, b. rameau floral, c. fleur avec les feuilles florales, d. involucre avec le fruit, e. graine.

Habitation. Lieux ombragÃ©s, haies, fossÃ©s. Europe centrale, Italie sept., Turquie, Caucasie, Perse sept.

Pays-Bas. Selon le Prof. Oudemans notre espÃ¨ce nâa Ã©tÃ© trouvÃ©e que dans la prov. de Gueldre, dans les rÃ©gions du Rhin et de lâIJssel. â Dans cette mÃªme province elle Ã Ã©tÃ© trouvÃ©e par M. A. L. van ScnuiJ-LENBURCH et par moi dans les environs du ChÃ¢teau dâUlenpas, en grande quantitÃ© aux bords dâun sentier ombragÃ© prÃ¨s de lâIJssel. â Lâexemplaire du dessin mâa Ã©tÃ© envoyÃ© par M. van Schuijlenburch en Juillet 4874.

PESTIJCÃ RIJBKÃ L. var. arenaria Koch. Zand-Zwenkgras. Hoogduitsch : Sand Zwingel. Engelsch : Sand Fescue Grass.

SooRTELijKE KENMERKEN. Panicula sub anthesi patente, spiculis sub 5 floris, floribus lanceolatis aristatis, arista breviore longioreve, foliis radicalibus complicato-setaceis culmeis planis, ligula biaurita, radice sto-lonifera caespitesque laxos agente.

Bloempluim gedurende den bloei uitgespreid ; bloempakjes met ongeveer 5 bloempjes ; bloemen lancetvormig , met een kortere of langere naald voorzien ; onderste bladen zaamgevouwen borstelvormig ; stengelbladen vlak, bindsel tweeoorig ; wortel met uitloopers en losse zoden vormend.

V. arenaria spiculis majoribus lanuginoso-villosis. Met grootere, wollig harige bloempakjes.

Syn. Festuca arenaria Osb, F. glauca Plan. F. sabulicola Duf. F. dumetorum Mert. F. rubra lanuginosa Mert, Koch. F, Ã nerea D. G. â Volgens Prof. CrÃ©pin (Not s. quelques plantes rares ou critiques de la Belg.) is het karakter van deze verscheidenheid, de behaarde bloempakjes en lange worteluitloopers, en ook de dikwÃ¿ls omgerolde stengelbladen, toe te schrijven aan hare standplaats in zandige streken en vindt men in de duinen alle overgangen van den type tot de verscheidenheid. F. rubra p villosa verschilt van de onze alleen door kortere beharing der bloempakjes en kortere worteluitloopers.

Verklaring der afbeelding, a. Gedeelte van den stengel, b. bloempakje, c. bloem, d. eijerstok (alles vergroot).

Groeiplaats. Zandige zeestreken. Noord-Europa, SiberiÃ« en Noord-Amerika, tot in de Poolstreken. Nova-Zembla. Fries in Bot, Notiser. Noord-en West-Frankrijk, BelgiÃ«, Nederland , Duitschland, Noord-Spanje. Volgens Hooker (Fl. antarct!) ook gevonden langs de Straat van Magelhaens, bij Port Famine en op de Falklandseilanden.

Nederland. Zeer algemeen op de zeeduinen. Texel, Vlieland, Terschelling. Ameland, Katwijk,Noordwijk, Bloemendaal, Walcheren, Breskens. â (Prod. Flor. Bat..) Of zij ook buiten de duinstreken in Nederland gevonden is, wordt door 'den Prodr. niet als zeker geacht.

Het afgebeelde exemplaar is afkomstig van de duinen van Overveen, waar de plant zeer talrijk is.

Gebruik. Het beste gebruik dat men van deze plant maken kan, is haar aan te wenden tot diiinbeplan-ting, waartoe zij wegens hare uitloopers uitmuntend geschikt is.

rESTUCÃ RITBKÃ I var. arenaria Koch. FÃ©tuque des sables. Nom allemand ; Sand Zwingel.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Panicule Ã©talÃ©e pendant la floraison ; Ã©pillets Ã 5 fleurs environ ; fleurs lancÃ©olÃ©es aristÃ©es, Ã arÃªte plus ou moins longue feuilles radicales enroulÃ©es sÃ©tacÃ©es ; les supÃ©rieures planes ; ligule Ã deux oreillettes ; racine stolonifÃ¨re formant de.s gazons lÃ¢ches.

Var. arenaria Koch, Ã Ã©pillets plus gros, laineux-velus. Syn Festuca arenaria Osb. F, glauca Plan. F. sabulicola Duf. F, dumetorum, Mert. F. rubra t. lanuginosa Mert. Koch. F, cinerea, D, C. â Selon M. le Prof. CrÃ©pi N (Not. s. quelgue plantes rares ou critiques de la Belgique') le caractÃ¨re de cette variÃ©tÃ©, savoir les Ã©pillets velus et la racine longuement rampante, ainsi que les feuilles quelquefois toutes enroulÃ©es sÃ©tacÃ©es, doit Ãªtre attribuÃ© Ã rinflult;;nce des terrains sablonneux. Sur les dunes maritimes on trouve toutes les variations intermÃ©diaires entre le type et la variÃ©tÃ©. F. rubra A villosa ne diffÃ¨re de notre plante que par le poil plus court des Ã©pillets et les stolons moins longs.

Explication de la planche, a. Portion de la tige, grossie, b. Ã©pillet, grossi, c. fleur grossie, d. ovaire grossi.

Habitation. Terres sablonneuses maritimes. Europe sept., SibÃ©rie et AmÃ©rique sept., jusque dans les rÃ©gions Polaires. Nile Zemble Fries, en Bot. Not. France sept, et occ. Belgique. Pays-Bas. Allemagne. Espagne sept. Selon Hooker, Fl. ant,, trouvÃ© aussi prÃ¨s du DÃ©troit de Magellan, Port Famine et sur les Iles Falkland.

Pays-Bas TrÃ¨s commune sur les dunes maritimes depuis les Ã®les de la Mer du Nord jusquâÃ la Belgique. Je ne sais pas si elle ait Ã©tÃ© trouvÃ©e en dâautres localitÃ©s du pays.

Lâexemplaire de la figure a Ã©tÃ© trouvÃ© sur les dunes dâOverveen prÃ¨s de Harlem.

Usage. Le meilleur usage quâon peut faire de cette plante est de lâemployer pour fixer le sable mouvant des dunes ; ses racines longuement rampantes la rendent Ã©minemment propre Ã cet usage.

Natuurlijk Stelsel. Cellulares. Mycetes. O. I. Hymenomycetes. Trib. I Agaricini. Geslachtskenmerken. Zie Deel X, No. 725. Ondergeslacht Clitocybe Fries.

Soortelijke kenmerken. Pileo carnoso compacte convexo-explanato obtuse laevi primitus nebula grisea consperso dein nude, stipite farcto firme spongioso-elastico fibrillose-striate, lamellis subdecurrentibus ar-cuatis confertis albo-pallescentibus.

Hoed vleezig, gedrongen, bol-uitgespreid, stomp, glad, in het eerst met een grijsachtig waas bekleed, daarna naakt ; steel gevuld, vast ; sponzig-veerkrachtig, vezelachtig-gestreept ; plaatjes min of meer afloopend boogvormig, digtstaande, witachtig, later vaal.

Bij Leiden en in het Westland. Prodr, Fl. Bat. Veel in de omstreken van Bloemendaal en Heemstede, o. a. op Middenduin bÃ¿ Velserend, op Wildhoef, Elswoud en Groenendaal-en-Boschbeek. Door den Heer Six gevonden op Rozenburg bij Utrecht.

De afgebeelde exemplaren zijn verzameld in Oct. 1869 op dÃ© boerderij Middenduin bij Velserend. â¢

SystÃ¨me Naturel. Cellulaires MycÃ©tes. O. I. HymÃ©nomycÃ©tes. Trib. I. AgaricinÃ©es.

CaractÃ¨res gÃ©nÃ©riques. Voyez le Noâ 725, Vol. X. Sous-genre Clitocybe Fries.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Chapeau charnu compacte convexe applani, obtus lisse, dâabord couvert d'une pruine grisÃ¢tre, ensuite nu ; stipe rempli, ferme, spongieux-Ã©lastique, fibrilleux-striÃ© ; lamelles plus ou moins dÃ©currentes , courbÃ©es en arc, serrÃ©es, dâun blanc sale.

Habitation. Terres sablonneuses ombragÃ©es, bois, en troupes. â TrouvÃ© en diverses localitÃ©s des prov. de Hollande et dâUtrecht.

Les exemplaires reprÃ©sentÃ©s ont Ã©tÃ© trouvÃ©s prÃ¨s de Harlem en Octobre 1869.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Caule glabro racemose, ramis submonocephalis, foliis lanceolatis acuminatis am-plexicaulibus margine scabris, medio ad[)re.sse serrati.s, involucre la.xo subaequali.

Stengel glad, trosachtig verdeeld; takken meestal eenbloemig; bladen lancetvormig, spits toeloopend, stengomvattend, met ruwe randen en in het midden aangedrukt-gezaagd ; omwindsel los met min of meer gelijke blaadjes.

VariÃ¢t ramis racemoso-ramulosis, rarnulis monocephalis. Nees. Gen. et Spec. Ast. p. 10.

Bij de verscheidenheid door Nees vermeld, en waartoe ik onze plant gebragt heb, zijn de meeste takken eenbloemig en in trosachtig geplaatste takjes verdeeld.

Onze plant heeft een kruipenden wortelstok, een regten, van onder meest kalen stengel, verlengd- of lijnlancetvormige, stengom vatten de en geoorde bladen. De bloeiwijze is trosachtig of eenigzins tuilachtig met een-of tweebloemige takjes; de blaadjes van het omwindsel zijn spits toeloopend, in twee rijen geplaatst., met de puntjes uitgespreid. (Bij de gedroogde exemplaren zijn hunne rigting en vorm rnoe'ijelijk te herkennen.) De bloem-hoofdjes zijn ongeveer 2 centim. in doorsnede, de straalbloempjes lichtblaauw. Het vruchtje is eenigzins ruw.

De A. brumalis verschilt van de A. Novi. Belgii L. door hare trosvormende en niet tuilvormende bloeiwijze, door den meer stengomvattenden bladvoet en de meer uitgespreide blaadjes van het omwindsel. â Volgens Prof. Ouuemans , Floi-a van Nederland', 2e dr., bl. 241) zijn de straalbloempjes van A. Novi Belgii roodachtig violet (zie ook Koen. Synopsis Fl. Germ.) en hebben de bladen van deze bovendien twee sterk ontwikkelde zijnerven , die bij onze plant niet aanwezig zijn

Van de exemplaren, die onder den naam A. bi umalis in het Rijks Herbarium en het Herbarium der Nederlandsche Botanische Vereeniging bewaard worden en de levende exemplaren dezer soort, mij door den Heer R. Bondam uit Harderwijk gezonden, verschilt onze plant door de smallere, langere, sterk geoorde bladen; ik vind echter, wat de overige kenmerken betreft, geen vrijheid , haar tot een andere soort te brengen.

De inflorescentie is bij sommige exemplaren meer tuilvormig dan op onze afbeelding; de takjes zijn echter zelden meer dan 1â2 bloemig De aan den voet verbreede, stengomvattende, geoorde bladen leveren een kenmerkend verschil met A. Novi Belgii, die volgens Linnaeus {Hort. Cliff, p. 408) en op de afbeelding van Hermann {Hort. Lugd. Bat. Cat.yt 67) op welke Linnaeus deze soort gegrond heeft, bepaaldelijk niet geoord zijn.

Nees in zijne monographie noemt drie soorten met geoorde bladen, A. Novae Angliae L., A. puniceus L. en A. prenanthoÃ¯des MÃ¼hlenb, die alle echter door andere kenmerken van onze plant verschillen. âDe A. amethystinus Nutt. door Torrey en Gray {Flora of North. Am., II p. 144) vermeld, moet, volgens hunne beschrijving, zeer met onze plant overeenkomen.

De afbeelding van Morison [Hist. Plant. II, Sect. 7, Tab. 22. f. 26), reeds in de 17e eeuw met den naam A. salicis folio flore coeruleo radice repente uitgegeven, vertoont door de geoorde bladen en de bloeiwijze mede eene groote overeenkomst met onze plant, grooter mijns inziens dan die met de A. longifolius Lam., A. eminens Willd, A. junceus Ait. en A. laevigatus Pursh , met welke men de Aster van Morison later heeft synoniem verklaard.

De plant door Grenier en Godron {Fl. Franc.) als A. brumalis vermeld en in noordelijk Frankrijk hier en daar aangetroflen , bezit geoorde bladen , terwijl van die van A. Novi Belgii door dezelfde schrijvers gezegd wordt : demi endtrassantes, non auriculÃ©es. Torrey en Gray (l.c.) houden A. brumalis voor eene in Europa door cultuur ontstane verscheidenheid van A Novi Belgii. Volgens Nees is A. Novi Belgii van Willd. sp. 3. 2048 synoniem met A. brumalis, A. Novi Belgii L. synoniem met A. serotinus Willd. sp. 3. 2049, en is A. brumalis onder den naam A. Novi Belgii in vele tuinen gekweekt.

De soorten, die tot deze groote afdeeling van het geslacht Aster behooren, zijn zoo moeijelijk scherp van elkander te onderscheiden, dat men zelfs niet met zekerheid algemeene hoofdtypen kan aan wijzen.

Ik beschouw dus onze plant voorloopig als een verscheidenheid. Welligt kan door latere onderzoekingen worden uitgemaakt, in hoever zÃ¿ als eene soort kan worden aangemerkt.

Verklaring der Afbeelding: a. Bloemhoofdje ; b. id. doorsnede ; c. schijfbloem ; d. straalbloem ; e. vruchtje.

Groeiplaats. Wegens de onzekerheid of de hier beschreven verscheidenheid ook elders is gevonden, geef ik de groeiplaatsen van A. brumalis liever op , als ik later deze soort zelve zal doen afbeelden. Mijne planten heb ik gevondÃ§n in het jaar 1870, langs de oevers van het riviertje den Berkel, in den modder groeijende, op de gronden van het huis de Cloese bij Lochern. Het afgebeelde exemplaar is mij in September 1872 door den Heer Mr. C. J. Sickesz , eigenaar van de Cloese, voor de Flora Batava aangeboden.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Tige glabre en grappe; rameaux ordinairement monocÃ©phales; feuilles lancÃ©olÃ©es acuminÃ©es amplexicaules Ã bords scabres un peu serrulÃ©es au milieu, Ã serratures opprimÃ©es ; involucre lÃ¢che Ã folioles plus ou moins Ã©gales. VariÃ©tÃ© Ã rameaux divisÃ©s en ramules monocÃ©phales. Nees. Notre plante, que nous rapportons Ã cette variÃ©tÃ©, offre les caractÃ¨res suivants : souche traÃ§ante, tige droite, feuilles lancÃ©olÃ©es allongÃ©es ou linÃ©aires-lancÃ©olÃ©es, embrassant la tige par 2 oreillettes ; inflorescence en grappe ou un peu en corymbe Ã ramules mono- ou bicÃ©phales ; folioles de lâinvolucre acuminÃ©es , placÃ©es en 2 rangÃ©es Ã pointes Ã©talÃ©es en dehors. (La forme et lâemplacement de ces folioles sont peu distincts dans les exemplaires sÃ©chÃ©s). Anthodes Ã 2 centim. environ de diamÃ¨tre ; fleuron du rayon bleu clair ; Ã¢kÃ¨ne un peu rude.

LâA. brumalis se distingue de lâA. Novi Celgii L. par son inflorescence en grappe et non en corymbe, par la base de la feuille plus embrassante et par les folioles de lâinvolucre plus Ã©talÃ©es. Selon M. le Prof. Oude-MANS {Flora van Nederland, 2e Ã©d. p. 241| les fleurons du rayon de lâA. Novi Belgii sont violet rougeÃ¢tre (voyez aussi Koch Syn. H. germ. 386) et dâaprÃ¨s le mÃªme auteur il se distingue aussi de lâA. brumalis par les deux nervures latÃ©rales des feuilles, qui les font parÃ itre trinerviÃ©es.

Notre plante diffÃ¨re des exemplaires, qui sous le nom dâA. brumalis sont conservÃ©s aux herbiers de Leide et des exemplaires vivants de cette espÃ¨ce que jâai reÃ§u par la bienveillance de M. R. Bondam Ã Harderwijk, par les feuilles plus Ã©troites, plus allongÃ©es et Ã base plus fortement auriculÃ©e, mais en considÃ©rant les caractÃ¨res principaux , je nâai pas trouvÃ© des motifs pour la rapporter Ã une autre espÃ¨ce. Lâinflorescence de quelques exemplaires est plus en corymbe que sur notre figure; mais les ramules portent rarement plus dâune Ã deux anthodes. Les feuilles embrassantes et auriculÃ©es oflrent une diffÃ©rence caractÃ©ristique avec celles de lâA. Novi Belgii, qui, selon LinnÃ© {Hort. Cliff, p. 408) et la figure de Hermann {Hort. Lugd. Bat. Cat. p. 67), qui a servi de base Ã la description de LinnÃ© , nâont point dâ oreillettes.

Nees , dans sa Monographie, dÃ©crit trois espÃ¨ces Ã feuilles auriculÃ©es, A. Novae Angliae L., A. puniceus L. et A. prenanthoÃ¯des MÃ¼hlenb., qui se distinguent de notre plante par dâautres caractÃ¨res. Lâ A. amethys-tinus Nutt., dÃ©crit par Torrey et Gray [Flora o/ N. America, II, p. 144) me semble une forme trÃ¨s-voisine. Aussi la figure de Morison {Hist. Plant., II, Sect. 7, Tab. 22 Æ21) publiÃ©e dÃ©jÃ au 17e siÃ¨cle sous le nom d'A. salicis folio flore coeruleo radice repente, montre par ses feuilles longues auriculÃ©es et par son inflorescence une grande ressemblance avec notre plante, plus grande mÃªme quâ avec lâA. longifolius Lam., A. eminens Willd, A. junceus Ait et A. laevigatus Pursh, qui sont considÃ©rÃ©s comme identiques Ã 1â Aster de Morison.

LâA. brumalis trouvÃ© Ã§Ã et lÃ dans la France septentrionale, a, selon Grenier et Godron {Fl. Franc.) des feuilles auriculÃ©es, tandisque les mÃªmes auteurs dÃ©crivent les feuilles de lâA. Novi Belgii comme demi-embrassantes, non auriculÃ©es.

Selon Torrey et Gray (l.c.) lâA brumalis serait une variÃ©tÃ© de culture de lâA Novi Belgii. Enfin Nees considÃ¨re lâA. Novi Belgii quot;Willd. sp. 3. 2048 comme synonyme avec lâA brumalis et lâA Novi Belgii L. comme synonyme avec lâA serotinus Willd., 3. p. 2049, tandisque lâA. brumalis serait cultivÃ© dans plusieurs jardins sous le nom dâA. Novi Belgii.

Une distinction exacte des espÃ¨ces de cette grande division du genre Aster est si difficile quâon ne saurait mÃªme indiquer les types principaux. Aussi veux-je dÃ©signer notre plante prÃ©alablement comme une variÃ©tÃ©. Peut-Ãªtre des recherches continues lui assigneront le rang dâespÃ¨ce.

Explication de la planche, a. Anthode; b. id. coupe; c. fleuron du disque ; d. fleuron du rayon ; e. akÃ¨ne.

Habitation. Dans lâincertitude si notre plante a Ã©tÃ© trouvÃ©e ailleurs, je ne citerai les localitÃ©s oÃ¹ la plante type a Ã©tÃ© trouvÃ©e que dans la description de celle ci, qui parÃ¢itra prochainement. Jâai trouvÃ© notre plante en 4870, aux bords de la petite riviÃ¨re le Berkel, dans le limon, sur les terres de Cloese prÃ¨s de Lochern (prov. de Gueldre). Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© sur la planche mâa Ã©tÃ© envoyÃ© en Septembre 4872 par le propriÃ©taire M. C. J. Sickesz.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Radice fusifomu, caule subsimpllci erecto sulcato ; foliis crenulatis plus minusve undulatis, radicalibus lanceolatis obovatis in petiolum decurrentibus, caulinis sessilibus lineari-lanceolatis ; panicula subracemosa, ramulis basi divisis, laciniis calicis subulatis.

Wortel penvormig ; stengel meest onvertakt, opgerigt, gevoord ; bladen fijn gekarteld, meer of min golvend; de onderste lancetvormig omgekeerd-ovaal, in een bladsteel afloopende; de bovenste omgekeerd lijn-lancetvormig; bloempluim min of meer trosvormig, met aan den voet verdeelde takjes ; kelkslippen priemvormig.

Deze soort onderscheidt zich van C. patula voornamelijk door haren dikken, penvormigen, raapachtigen wortel, door hare trosvormige smalle en opgerigte bloemstelen en ongetande kelkbladen.

Groeiplaats. In velden en boschrijke heuvelachtige streken. Caucasie, Midden-AziÃ«, Zuidelijk Rusland. Midden-Europa tot Zuidelijk Zweden, waar zij alleen sporadisch voorkomt; voorts langs de Middellandsche Zee en in AlgeriÃ«.

Nederland. Zeer algemeen in sommige streken van Gelderland en Noord-Brabant. Zalk, Twello, Arnhem, NÃ¿megen, Eindhoven, Hulst. Prodr. Fl. Bat. Beek en Ubbergen, Heusden, HerkeloÃ«rwaard in Overijssel, Zuideras, Wageningen, Hunderen, de Poll, Lathmer, Zutphen. Flor. Belg. sept. Door wijlen den Heer VAN Aken en later ook door mijzelven zeer talrijk in de omstreken van Breda aangetroffen.

Zij ontbreekt geheel in het noorden en in de zeeduinen en is bepaaldelijk eigen aan drooge vaste gronden. In ons land overschrijdt zij, evenals de meeste van haar geslacht, de grenzen der diluviale zandgronden niet.

De afgebeelde plant is mij in July 1874 uit de omstreken van Breda toegezonden door wijlen den Heer VAN Aken aldaar.

Gebruik. Volgens van Hall wordt de wortel soms gegeten en wel tot dit oogmerk in het voorjaar uitgestoken , voor dat de bladen uitgeloopen zijn , en hier en daar, ofschoon zelden, aangekweekt onder den naam van Rapuntsel of Raponce. Ook worden in sommige streken van Europa de bladen als salade gegeten.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Racine fusiforme; tige plus ou moins simple, droite, sillonnÃ©e: feuilles crÃ©nÃ©-lÃ©es plus ou moins ondulÃ©es, les radicales lancÃ©olÃ©es, obovales, dÃ©currentes en pÃ©tiole ; les caulinaires sessiles linÃ©aire-s lancÃ©olÃ©es ; panicule en forme de grappe ; rameaux divisÃ©s Ã la base ; calice Ã dents subulÃ©es.

Cette espÃ¨ce se distingue du C. patula principalement par sa racine Ã©paisse, fusiforme, par sa panicule plus Ã©troite, par les pÃ©doncules dressÃ©s et les lobes du calice sans dents.

Habitation. Champs, coteaux boisÃ©s. Caucasie, Asie centrale, Russie mÃ©r., autour de la MÃ©diterranÃ©e et en AlgÃ©rie ; Europe centrale jusqu'Ã la SuÃ¨de mÃ©rid, oÃ¹ elle nâest que sporadique.

Pays-Bas. TrÃ¨s commune en quelques localitÃ©s du Sud et du Sud-Est ; manque dans le Nord et lâOuest et sur les dunes maritimes. Elle aime un terrain sec et ferme et ne dÃ©passe pas les bornes des terres sablonneuses diluviales.

La plante reprÃ©sentÃ©e sur notre planche mâa Ã©tÃ© offerte en Juillet 1874 par feu M. N. van Aken, qui lâa trouvÃ©e aux environs de BrÃ©da.

Usage. Dans quelques contrÃ©es on mange la racine ou les feuilles en salade ; quelquefois aussi la plante est cultivÃ©e Ã cet effet.

Onderscheidt zich van de onder NÂ°. '1160 beschrevene variÃ«teit door de meer zodevormende wortels, de minder krachtige worteluitloopers en de geheel onbehaarde en meestal roodachtig gekleurde bloempakjes. Door de vlakke, niet zaamgevouwen stengelbladen verschilt zij van F. duriuscula L. ; ook maakt deze laatste geen worteluitloopers en slappere, meest overhangende, kleinere, groenachtige bloempakjes. Syn. Festuca heteromalla Pourr.

Verklaring der Afbeelding, a. Gedeelte van den stengel vergroot ; b. bloempakje vergroot.

Groeiplaats. In weilanden en op steenachtige zandige heuvels. Noordelijke streken van Europa, AziÃ« en Amerika tot in het hooge Noorden. In Beneden-ItaliÃ«, Turkije, Griekenland en zuidelijker komt zij niet meer voor. Volgens Miquel groeit zij ook in Japan.

Nederland. In weilanden, aan dijken, wegen, akker- en slootkanten enz. Overal algemeen.

Gebruik. Volgens van Hall behoort deze soort tot de goede grassoorten voor schapen en ook voor runderen.

SystÃ¨me de LinnÃ©. Cl. III, 0. 2. Triandrie Digynie. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;)

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Voyez le Nâ. 1160, Vol. XV. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;â

Se distingue de la variÃ©tÃ© dÃ©crite sous le Nâ. 1160 par les racines plus gazonnantes Ã stolons moins robus- â tes et par les Ã©pillets tout Ã fait glabres, ordinairement rougeÃ¢tres. Le F. duriuscula a les feuilles pliÃ©es sÃ©tacÃ©es, ne pousse pas des stolons et porte des Ã©pillets plus petits, souvent pendants et verdÃ¢tres.

Explication de la planche, a. Partie de la tige (gross.) ; b. Ã©pillet (grossi).

Habitation. PrÃ©s, pÃ¢turages, coteaux pierreux sablonneux. RÃ©gions septentrionales de lâEurope, de lâAsie et de lâAmÃ©rique, jusque dans les terres polaires. Manque dans lâItalie mÃ©ridionale, en GrÃ¨ce et en Turquie, Selon Miquel elle est trouvÃ©e au Japon.

Pays-Bas. PÃ¢turages, digues, bords des routes et des fossÃ©s. TrÃ¨s commune partout.

Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© a Ã©tÃ© recueilli dans une prairie prÃ¨s de Harlem.

Bridel heeft deze soort met nog eenige andere gebragt tot een nieuw geslacht, laothecium, dat van Hypnum onderscheiden is door de regte, symmetrisch gevormde urntjes. Schimper heeft later dit geslacht slechts tot Ã©Ã©ne soort, en wel de hier beschrevene, teruggebragt.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Caespites longe lateque extensi laxi dilute virides. Caulis secundariiâ rami arcuati subjulacei. Folia ovato-oblonga et oblonga breviter acuminata, apice serrulata. Capsula brevius pedicellata ochracea, opercule convexo-conico brevirostro aurantio , peristomio lutescente.

Zoden in de lengte en breedte uitgespreid, los, bleek groen. Takken van den tweeden rang boogvormig, min of meer als katjes gevormd. Bladen eirond-langwerpig en langwerpig toegespitst, aan den top fijn gezaagd. Urntje kort gesteeld, okerkleurig, dekseltje bol-kegelvormig, kort gesnaveld, oranjekleurig ; mond-beslag geelachtig.

Deze soort is door haren boomachtigen vorm goed te herkennen. Syn. Hypnum myosuroides crassius capsulis Â«redis Dill. H. myosuroides Hedw. Leskea curvata Voit.

Niet te verwarren met Hypnum myosuroides Dill. Eurhynchium myosuroides Br. et Schpr., die een onregelmatig urntje, gezaagde, spitsere niet kielvormige bladen heeft en in al zijne deelen kleiner is.

Verklaring der Afbeelding, a. de plant ; b. tak met vrucht, vergr. ; c. c. bladen ; d. kransblad ; e. bladvoet (100 m. vergr.); f. bladspits (100 m. vergr.); g,h, krans; i. vruchtje; k. dekseltje; 1. huikje; m. mondbeslag met de tanden (100 m. vergr.).

Groeiplaats. Op rotsen, steenen en wortels van oude boomen, in zandige en steenachtige streken en op boschrijke bergen. Europa.

Nederland, Vrij algemeen in bosschen, aan boomstammen, op den grond aan den voet van boomen enz. Leiden , Voorschoten, Lisse, Bloemendaal, Amsterdam, Vreeland, Utrecht, de Bildt, Doorwerth , Amelis-waard, Chartroysen, Utrecht, Velp , Beekbergerbosch, bosch van Leeuwen bij Harderwijk, Beek, Ubbergen, ZwÃ¿ndrecht, Walcheren, Zuid-Beveland. Prodr. Flor, Bat. Door mij bovendien talrijk gevonden in het Berger Bosch en den Haarlemmerhout. Volgens Holkema niet aanwezig op de Noordzee-eilanden ; ontbreekt ook in het Herbarium van Friesche mossen van den Heer Albarda.

Bridel Ã rÃ©uni cette espÃ¨ce avec quelques autres dans un genre nouveau, Isothecium, diffÃ©rent de Hypnum par les capsules droites et symmÃ©triques. AprÃ¨s lui Schimper a restreint ce genre Ã une espÃ¨ce unique, la mÃªme que nous dÃ©crivons ici.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Gazons Ã©talÃ©s en longueur et en largeur, lÃ¢ches, dâun vert pÃ¢le. Rameaux du 2d rang arquÃ©s, plus ou ou moins en forme de chatons. Feuilles ovales-oblongues et oblongues, briÃ¨vement acuminÃ©es , serrulÃ©es au sommet. Capsules briÃ¨vement pÃ©dicellÃ©es , ochracÃ©es ; opercule convexo-conique , Ã bec court orange ; pÃ©ristome jaunÃ¢tre.

Cette espÃ¨ce est aisÃ©ment reconnaissable Ã sa forme arborescente. Syn. Hymum myosuroides crassius capsulis erectis. Dill. H. myosuroides Hedw. Leskea curvata Voit. Elle est bien distincte du H. myosuroides Dill. Eur-hyncJiium myosuroides B. et S., qui a une capsule irrÃ©guliÃ¨re, des feuilles serrÃ©es, plus pointues et non en

Explication de la planche, a. la plante ; b. rameau fructifÃ¨re (gross.) ; c. c. feuilles (gross.) ; d. feuilles

pÃ©richÃ©tales (gross.); e. base de la feuille (gr. 100 f.); f. sommet de la feuille (gross. 100f.) ; g. h.pÃ©richÃ¨te

(gross,); i. capsule (gross.); k. opercule (gross.); 1. coiffe (gross.); m. pÃ©ristome avec les dents (100 f.).

Habitation. Rochers, pierres, racines de vieux arbres ; terrains sablonneux pierreux ; montagnes boisÃ©es. Europe.

Pays-Bas. Assez commun dans les bois, sur les troncs dâarbres, ou sur la terre au pied des arbres. Plus rare dans le Nord. Manque en Frise et sur les Iles de la Mer du Nord.

Natuurlijk Stelsel. Cellulares Mycetes. 0. II. Gasteromycetes. Trib. 2. Trichogasteres.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Peridium cxtemum in lacinias majusculas inaequales ad medium fissum, strato interiori crassissimo evanescente instructum. Peridium internum subpedicellatum flaccidum , ore elevato fim-briato-lacero baud determinate. Columella longiuscula conica.

Buitenbekleedsel in groote ongelijke slippen tot aan het midden gespleten, van eene binnenste, zeer dikke en spoedig verdwijnende laag voorzien. Kop (binnenbekleedsel) min of meer gesteeld, slap, met verhevene, franjeachtig gescheurde, niet scherp bepaalde monding. Zuiltje lang, kegelvormig. De binnenste laag van het buitenbekleedsel is wasachtig zacht, min of meer brokkelig, moesachtig en vochtig. De kop is meestal vrij groot, langwerpig rond, zeer dun , witachtig. De steel van den kop is, geheel door de binnenlaag omgeven, eerst niet zigtbaar, maar komt na het verdwijnen dier laag, bij de gedroogde exemplaren (f. f.) duidelijk te voorschijn. De sporen zijn glad en niet gekarteld. Het buitenbekleedsel is bij oude exemplaren zeer dun, papierachtig, wit of bruin gevlekt.

Deze GeÃ¤ster, het eerst beschreven door Vittadini {Mem. della Reale Accad. di Torino, 1843, p. 168) en tot dusver door geen andere schrijvers vermeld, komt het meest overeen met G. fimbratus Fries (G. tuni-catus Vitt.) die wij later hopen te beschreven, doch verschilt van deze door den gesteelden kop, de ongelijke slippen en de dikke brokkelig-moezige binnenlaag van het buitenbekleedsel.

Verklaring der Afbeelding, a. Jong gesloten exemplaar; id. door snede; c.c.c. pasgeopende exemplaren ; d. e. sporen (vergroot) ; f. f. ge droogde exemplaren.

Groeiplaats. Volgens Vittadini is zij in het bosch van Rossa in het kanton Tessin in Zwitserland zeer algemeen. Ik vind haar vele jaren achtereen slechts op eene plaats in de omstreken van Bloemendaal, op een met kleine dennen begroeiden duingrond. Of zij ook nog elders is gevonden, is mij niet bekend. Met de G. Cesatii {Flor, Bat. Nâ. 1145) mag zij tot de belangrijke aanwinsten onzer Cryptogamenflora gerekend worden.

De afbeeldingen zijn genomen naar exemplaren, door mij in Oct. 1874 achter Bloemendaal gevonden.

*) Deze naani is zeer oneigenaardig, want hier te lande is deze soort verre van algemeen.

SystÃ¨me Naturel. Cellulaires MycÃ©tes. O. II. GastÃ©romycÃ©tes. Trib. 2 TrichogastÃ¨res.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. PÃ©ridie externe divisÃ© en lobes larges inÃ©gaux, fendus jusquâau milieu, pourvu dâune couche interne trÃ¨s-Ã©paisse Ã©vanescente. Capitule (pÃ©ridie interne) Ã orifice Ã©levÃ© fimbriÃ©-lacÃ©rÃ© non dÃ©terminÃ©. Columelle plus ou moins longue conique.

La couche interne du pÃ©ridie est molle et cireuse, plus ou moins fragile, pulpeuse et gluante. â Le capitule ' est ordinairement assez grand, oblong-arrondi, mince blanchÃ¢tre. Le pÃ©dicelle du capitule entourÃ© de la couche Ã©paisse intÃ©rieure, nâest pas visible dans les exemplaires frais, mais se montre clairement aprÃ¨s que cette couche est dessÃ©chÃ©e (voyez f f). Les spores sont lisses non crÃ©nÃ©lÃ©es. Le pÃ©ridie externe des vieux exemplaires est trÃ¨s mince, papiracÃ©, blanc ou tachÃ© de brun.

Ce GÃ©astre, premiÃ¨rement dÃ©crit par Vittadini (Mem. della Neale Accad. di Torino 1843, p. 168) et quâaucun auteur nâa mentionnÃ© depuis, se rapproche le plus du G. fimbriatus Fries (G. tunicatus Vitt.) que nous dÃ©crirons plus tard ; il diffÃ¨re de celui-ci par le capitule pÃ©dicellÃ©, les lobes inÃ©gaux et la couche interne Ã©paisse fragile et pulpeuse du pÃ©ridie externe.

Explication de la planche, a. Exemplaire jeune fermÃ© ; id. coupe ; c c c. exemplaires rÃ©cemment ouverts! d. e. spores (grossies 1000 f.) ; f. exempl. sÃ©chÃ©s.

Habitation. Selon Vittadini ce GÃ©astre est trÃ¨s-commun dans les bois de la Rossa au nord deRoncaro, dans le canton de Tessin en Suisse.

Moi-mÃªme je lâai trouvÃ© plusieurs annÃ©es de suite dans une seule localitÃ© des environs de Bloemendaal prÃ¨s de Harlem, sur quelques dunes ombragÃ©es de pins. Jâignore sâil a Ã©tÃ© trouvÃ© ailleurs. Ainsi que le G. Cesatii (Flor. Bat. NÂ°. 1145) cette espÃ¨ce est une acquisition bien intÃ©ressante Ã notre flore mycologique.

Les exemplaires reprÃ©sentÃ©s ont Ã©tÃ© recueillis en Octobre 1874 dans la localitÃ© citÃ©e.

Ce nom ne me semble pas juste, car, du moins selon mes observations, ce GÃ©astre est loin dâÃªtre vulgaire.

Stelsel van Linnaeus. Cl. VUL O. I. Octandria Monogynia. Natuurlijk Stelsel. Vasculares Dicotyledoneae. O. Acerineae.

SooRTELiJKE KENMERKEN. FolÃ¼s coiâdatis palmatis quinquelobis , subtus concoloribus pubescentibus divisioni-bus integris oblongis intermediis obtuse 2â3 lobis, lloribus hirtis in racemos erectos dispositis, sepalis oblongis petala linearia superantibus, filamentis florum masculorum corollara aequantibus, alis horizontaliter divergentibus.

Bladen hartvormig, handvormig-vijflobbig, van onder gelijkkleurig, zachtharig; met gave langwerpige verdeelingen ; de middelste stomp 2â3 lobbig; bloemen kortharig, in opstaande trossen geplaatst ; kelkbladen langwerpig, langer dan de lijnvormige kroonbladen ; helmdraden even lang als de bloemkroon ; vleugels der vrucht horizontaal uiteenstaande.

V olgens K. Koen groeit deze heester in Zuid-Europa ook boomachtig en wordt dan onderscheiden als A. austriacum. Op drooge heidegronden worden de bladen kleiner en ook harder en van boven donkergroen en glanzig. Deze vorm heet Wenderoth A. sylvestre. De vrucht is nu eens glad, dan behaard, dikwijls rood. De takken zijn dikwijls met een dikke zeer gespleten en meef of min kurkachtige schors bedekt. Waar dit zeer duidelÃ¿k in ât oog loopt, heeft Du Mortier deze verscheidenheid A. suberosa genoemd. De aanleg tot kurkvorming, die reeds aan eenjarige twijgen door grijze strepen zigtbaar is, wordt door Koch als een goed kenmerk van A. campestre opgegeven. (Dendrologia, I, 534). Ik vond deze kurkvorming niet bij de exemplaren , die ik in Nederland heb aangetroffen. In Duitschland heb ik takjes verzameld, die geheel met een kurklaag bedekt zijn, als die van Ulmus suberosa.

Groeiplaats. Geheel Europa tot Zuidelijk Zweden, Klein-AziÃ«, CaucasiÃ« en Noordelijk PerziÃ« (Boissier); wild of verwilderd en veel in heggen aangeplant.

Nederland. In heggen en bosschen ; veel aangeplant. Bij Leiden, âs Gravenhage, Zalk, St. Michielsgestel , Nijmegen, Z. Beveland. Prodr. Flor. Bat. Bij Elderik, Wehl, en elders in de graafschap Zutphen, op Essenburg bij Harderwijk, buiten Alkmaar , Deventer , Zwol, Utrecht. Fl. Belg. sept. â Friesland. Flor. Fris. Hier en daar in de duinbosschen van Velsen, Bloemendaal, Overveen ; ook zag ik deze soort veel in Gelderland, in de omstreken van den Uienpas bij Doesburgh. Het afgebeelde bloeijende exemplaar is uit de omstreken van Haarlem , het vruchtdragende uit die van Doesburgh afkomstig.

Gebruik. Deze heester is uitmuntend geschikt voor heggen. Op schrale zandgronden tiert hij goed en voor duinbeplanting verdient hij aanbeveling.

Het hout is inzonderheid voor kunstdraaijers en schrijnwerkers van waarde; het is ligt, fijn van draad, zeer wit van kleur en dikwijls fraai gevlamd, waarom het tot inlegwerk niet minder dan ebbenhout geacht wordt. Het is zeer geschikt om er vioolkasten, zangbodems en ander houtwerk voor muziekinstrumenten van te maken ; ook voor werkdoosjes, geweerladen enz. Evenals uit den suiker-Ahorn in N. Amerika, kan men uit het sap van dezen boom suiker en stroop bereiden, uit 3'4 kilo sap heeft men 8 decagr. stroop verkregen.

Ã®^om allemand: Nordischer Massholder. Feld-Ahorn. Nom Anglais : Common -Maple.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques ; Feuilles cordiformes palmÃ©es-lobÃ©es Ã 5 lobes, concolores , pubestentes ; lobes ' entiers oblongs, les moyennes Ã 2â3 divisions obtuses ; fleurs velues en grappes droites, Ã sÃ©pales oblongs dÃ©passant les pÃ©tales linÃ©aires ; Ã©tamines des fleurs mÃ¢les Ã©galant la corolle ; ailes des fruits horizontales divergentes.

Selon K. Koch cet arbrisseau devient souvent arborescent au Midi de lâEurope, et est distinguÃ© alors comme A. austriacum. Sur les terrains secs et les bruyÃ¨res il produit des feuilles plus petites, plus dures et Ã surface dâun vert obscur luisant (A. sylvestre de Wenderoth). Le fruit est tantÃ´t glabre, tantÃ´t velu, souvent rougeÃ¢tre. Les branches sont souvent revÃªtues dâune Ã©corce Ã©paisse, trÃ¨s crÃ©vassÃ©e et plus ou moins liÃ©geuse. (A. suberosa de Du Mortier). Selon Koch cette propriÃ©tÃ©, visible dÃ©jÃ aux pousses de lâannÃ©e, est un des meilleurs caractÃ¨res de lâespÃ¨ce {fiendrologia, I. 534). Moi-mÃªme je ne lâai pas trouvÃ©, aux exemplaires qui jâai vus en NeÃªrlande. En Allemagne jâa recueilli des ramilles, revÃªtues dâune couche de liÃ¨ge aussi Ã©paisse qui celles de lâUImus suberosa.

Habitat. Toute lâEurope jusque dans la SuÃ¨de mÃ©rid.; Asie mineure, Caucasie et Perse sept, Boissier,

Pays-Bas, Haies et bois, Ã lâÃ©tat sauvage ou cultivÃ©, entre autres sur les dunes maritimes prÃ¨s de Harlem. Lâexemplaire fleuri reprÃ©sentÃ© sur la planche est recueilli prÃ¨s de Harlem, lâexemplaire fructifÃ¨re provient de la prov. de Gueldre.

Usage, PlantÃ© en haies cet arbrisseau forme de bons enclos. Il pousse trÃ¨s bien dans les terrains arides et sablonneux et sa culture pourrait Ãªtre essayÃ©e pour fixer le sable des dunes. Le bois est bon pour la menuiserie; il est lÃ©ger, fin, dâune couleur trÃ¨s claire et souvent'Ã belles veines. Dans la marqueterie il a une valeur Ã©gale Ã lâÃ©bÃ¨ne. Aussi il se prÃªte Ã la fabrication des caisses de violons, tables de piano et autres fournitures dâinstruments de musique, boites Ã ouvrage, de fusil etc. De mÃªme que lâÃ©rable Ã sucre de lâAmÃ©rique, sa sÃ¨ve contient beaucoup de sucre ; BVj kilogr de sÃ¨ve donnent 8 dÃ©cagr. de sirop.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Villoso-pubescens, caule erecto, foliis 7â12 jugis ovato-oblongis acutis, umbel-lis 2â4 floris ; calicis dentibus subulatis tubum aequantibus, carina brevissima, leguminibus rectiusculis rugosis rostratis, rostro longiusculo curvato.

Viltig zachtharig; stengel opgerigt, bladen 7â12 parig, eirond-langwerpig, spits toeloopend; bloemscher-men 2â4 bloemig ; kelktanden priemvormig, even lang als de buis ; kieltje zeer kort ; hauwen min of meer regt, rimpelig, gesnaveld; snavel lang, gekromd.

Brotero {Flor. Lus, II 160) geeft bovendien als kenmerken op : stelen der bloemschermpjes tweemaal langer dan de bladen; schutbladen vijfbladig; snavel der hauw regt; hauwen nederhangend.

CrÃ©pin {Not. s. q. pl. rares ou crit, II 21) zegt het volgende : Â»De O. sativus verschilt van de O perpusillus L. 1Â°. door zijn forschen bouw en opgerigte houding ; 2Â°. door zijne meer behaarde en aanvankelijk zijdeachtige witachtige bladen ; 3Â°. door de in evenredigheid meer verlengde en smallere blaadjes, waarvan de middelste en bovenste spits toeloopen en niet plotseling in een stekeltje eindigen ; 4Â°. door zijne driemaal grootere (7â8 m.m.) talrijker bloemen, die voor den bloeitijd een pluiraachtig hoofdje vormen; 5â. door zijn kelk, welks tanden ongeveer even lang zijn als de buis en niet een weinig meer dan het derde daarvan; 6â. door het korte kieltje der bloemkroon, dat naauwelijks even lang is als de kelktanden ; 7Â°. door zijn regte of weinig gekromde breedere hauw (273 m.m.) en bijna tweemaal grootere zaden.

CrÃ©pin acht de kenmerken, gegrond op de betrekkelijke grootte der schutbladen van geene waarde. Hetzelfde kan mijns inziens ook gezegd worden van de betrekkelijke lengte van de stelen der bloemscherraen en welligt ook van het meerdere of mindere nederhangen der hauwen.

De opgaven van CrÃ©pin zijn geheel op onze plant toepasselijk. Eene vergelijking met de uitmuntende afbeelding van G. perpusillus op plaat No. 18, Deel I onzer Flora, zal het onderscheid duidelijk maken. De kleur der bloemkroon is bij onze plant roodachtig wit, bij O. perpusillus meer in het gele.

Of onze plant volkomen dezelfde is als die van Brotero, durf ik niet beslissen. Bij sommige exemplaren zijn de snavels der hauwen langer en meer gekromd, en de hauwen zelve meer hangend dan bij andere. De O. roseus Dufour Ann, Sc. nat. v. 84, en waarschijnlijk ook de O. perpusillus grandiflorus Lois. Fl. Gall, 466, O. perpusillus intermedius D. C. Prodr., die met O. sativus synoniem zijn geacht, heben liggende uitgespreide stengels en glanzige hauwen. De O. intermedius Both verschilt van onze plant door de geringe beharing (A. P. De Candolle Bot. Gall. 1, 147). Ik vermoed dat O. roseus Duf. soortelijk van O. sativus Brot, verschilt en dat onze plant tot de verscheidenheden der laatste soort behoort. Een nader onderzoek van deze verscheidenheden, in gekweekten en verwilderden toestand, acht ik vooral in het belang van den landbouw wenschelijk. Wegens het verschil in den vorm van den kelk durf ik echter niet aannemen dat de O. sativus door cultuur uit O. perpusillus zou ontstaan zijn.

Verklaring der Afbeelding, a. Bloem; b. gedeelte der bloemkroon; c. gedeelte der bloem, doorsnede.; d. e. hauw (vergr.)

Groeiplaats. Op zandige gronden. De plant, door Brotero het eerst vermeld in 1804, als wildgroeijende en gekweekt in de omstreeken van CoÃ¯mbra in Portugal, komt ook wild voor in Spanje en op de Azorische eilanden. De Spanjaarden geven zich de eer dat zij uit hun land in Portugal is ingevoerd en haar naam draagt naar de stad Serradilla in de provincie CacÃ©res. De Franschen hebben dien naam in Serradelle veranderd. (Tablada, Tratado de los prados naturales en Espana, p. 137), In 1818 is de Serradella uit Portugal in Engeland ingevoerd en sedert als een uitmuntend voedergewas voor zandgronden meer algemeen in gebruik gekomen. In de streken, waar zij gekweekt is, heeft zij zich hier en daar verwilderd, zooals in Duitschland, Belgie en hier te lande.

De G. roseus Dufour is in het wild talrijk in Zuidwestelijk Frankrijk, voornamelijk bij Mont-de-Marsan, Bayonne, Bordeaux, Agen , Toulouse, Nantes, enz.

Nederland. In de streken, waar de Serradella verbouwd wordt of geweest is, komt zij meer of min standvastig verwilderderd voor, zooals in Limburg, omstreken van Breda, bij Nijmegen enz. Van Prof. OuDEMANS ontving ik een exemplaar uit de omstreken van Doorn. Het afgebeelde exemplaar is mij in 1875 gezonden uit de omstreken van Breda, door wijlen den Heer N. van Aken.

Gebruik. Over de waarde der Serradella als voedergewas, vooral op zandgronden, leze men de uitvoerige beschrijving van van Hall, Tijdschrift van de Nederlandsche Maatschappij van Nijverheid, jaarg. 1867, bl. 54. Volgen het verslag van den landbouw over 1873, zijn in ons land in 1872 1014 hectaren met Serradella als hoofdgewas en 431 heet, als ondervrucht in rogge geteeld en wel in de provinciÃ«n Limburg, Noord-Brabant en Gelderland. Ook in de provincie Utrecht en in het Gooiland wordt eenige Serradella verbouwd.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Velu-pubescent; tige droite, feuilles Ã 1â12 paires de folioles ovales oblongues aigues ; ombellules Ã 2â4 fleurs ; dents du calice subulces , aussi longues que le tube ; carÃ¨ne trÃ¨s courte ; lÃ©gumes plus ou moins droites, ridÃ©es, prolongÃ©es en bec plus ou moins long et courbÃ©. Brotero {Flor. Lus. II, 160) cite encore les caractÃ¨res suivants : PÃ©doncules des ombellules deux fois plus longs que les feuilles; bractÃ©es pentaphylles ; bec des lÃ©gumes droit; lÃ©gumes pendantes. CrÃ©pin {Not. s. q. pl rares ou ait, II, 21) dit: Â»Lâ0, sativus se distingue de 1'0. perpusillus : 1Â°. par sa taille robuste et Ã©levÃ©e, 2â. par ses feuilles plus velues et dâabord soyeuses-blanchÃ¢tres , 3Â°. par ses folioles plus allongÃ©es et plus Ã©troites pro-portionellernent ; les moyennes et les supÃ©rieures longuement acuminÃ©es et non brusquement attÃ©nuÃ©es en mucron ; 4Â°. par ses fleurs 3 fois plus grandes (7âS m.m.), plus nombreuses, formant un capitule trÃ¨s plumeux avant la floraison ; 5Â°. par son calice Ã dents Ã©galant environ le tiers de la longueur de celui-ci ; 6Â°. par sa corolle Ã carÃ¨ne plus courte ou Ã©galant Ã peine les dents du calice ; 7Â°. par sa gousse droite ou peu courbÃ©e et plus large (2'/2 m.m.), Ã graines presque une fois plus grosses. Les caractÃ¨res tirÃ©s de la grandeur relative des feuilles bractÃ©ales sont illusoires.â Selon mon avis ou peut dire le mÃªme de la longueur relative des pÃ©doncules et peut-Ãªtre aussi de la direction plus ou moins inclinÃ©e des gousses.

Les notices de CrÃ©pin sâaccordent tout-Ã -fait avec notre plante. En la comparant avec la figure NÂ°. 18, Vol. I, sa diffÃ©rence de 1â0. perpusillus est Ã©vidente. Les fleurs de la premiÃ¨re sont blanc rougeÃ¢tre, celles de la seconde ont une teinte jaunÃ¢tre.

Je nâose affirmer si notre plante est absolument identique Ã celle de Brotero. Quelques exemplaires ont des gousses Ã bec plus long et courbÃ© et plus pendantes que dâautres. Lâ0. roseus Dufour Ann. Sc. nat. V, 84, et peut-Ãªtre aussi 1â0. perpusillus fi grandiflorus Lois. Fl. Gall. 446, 0. perpusillus fi intermedius D. G. Prodr., qui sont considÃ©rÃ©s synonymes avec 1â0. sativus, ont des tiges couchÃ©es et Ã©talÃ©es et des gousses luisantes. L'0 intermediu-s Roth diffÃ¨re de notre plante par la tige et les feuilles peu velues (A. P. de Candolle , Bot. Gall. 1, 447). Je suppose que 1â0. roseuf? Duf. diffÃ¨re spÃ©cifiquement de 1â0. sativus Brot., et que notre plante est une des variÃ©tÃ©s de la derniÃ¨re. Une Ã©tude plus profonde de ces variÃ©tÃ©s, tant Ã lâÃ©tat cultivÃ© que sauvage, me semble dÃ©sirable dans lâintÃ©rÃªt de lâagriculture. La supposition qui 1â0. sativus serait une variÃ©tÃ© de culture de 1â0 perpusillus ne me semble pas vraisemblable Ã cause de la diffÃ©rence du calice.

Explication de la planche, a. Fleur; b. id. partie la fleur; coupe,d. e. gousse (grossi).

Habitat. Terres sablonneuses. La plante dÃ©crite par Brotero en 1804 comme sauvage et cultivÃ©e prÃ¨s de CoÃ¯mbre en Portugal, se trouve Ã lâÃ©tat sauvage aussi en Espagne et aux Ã®les AÃ§ores. Les Espagnols sâattribuent lâhonneur quâelle a Ã©tÃ© introduite premiÃ¨rement de leur pays en Portugal, et porte son nom dâaprÃ¨s la ville de Scrradilla dans la province de CacÃ©res. Les FranÃ§ais ont changÃ© ce nom en Serradelle, (Tablada , Tratado de los prados naturales en Espana p. 137). Introduite du Portugal en Angleterre en 1818, la Serradelle est apprÃ©ciÃ©e plus gÃ©nÃ©ralement depuis cette Ã©poque comme un excellent fourrage pour les terrains sablonneux. ÃÃ et lÃ dans les rÃ©gions oÃ¹ elle a Ã©tÃ© cultivÃ©e, en Allemagne, Belgique etc. elle est devenue sauvage.

Lâ0. roseus de Dufour est assez commun dans le Sud-Ouest de la France, principalement prÃ¨s de Mont-de-Marsan , Bayonne , Bordeaux , Agen , Toulouse, Nantes , etc.

Pays-Bas. Dans les vingt derniÃ¨res annÃ©es la Serradelle a Ã©tÃ© cultivÃ©e en quelques rÃ©gions, principalement dans les provinces mÃ©ridionales. Depuis ce temps elle sâest naturalisÃ©e Ã§Ã et lÃ plus ou moins constamment. Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© mâa Ã©tÃ© envoyÃ© des environs de BrÃ©da par feu M. N. van Aken.

Usage. La valeur de la Serradelle comme plante fourragÃ¨re pour les terrains sablonneux est assez connue. Dans les Pays-Bas on en cultive environ 1400 hectares.

SoORTELiJKE KENMERKEN ; Rhizomate repente-stolonifero stolonibus prostratis elongatis, caule nudo vel unifolio apice corymbose 2 â5 cephalo, pedunculis brevibus, foliis glaucis lanceolato-lingulatis glabris basin versus ciliatis, inferioribus obtisis, capitulus ovalis involucri phyllis .nigricantibus dorso breviter setoso-glan-dulosis lineari-lanceolatis.

Kruipende uitloopers makende wortelstok ; uitloopers nederliggend, verlengd ; Stengel naakt of eenbladig, aan den top tuilachtig met 2â5 bloemhoofdjes ; bloemstelen kort ; bladen zeegroen, lancet-tongvormig, kaal, naar onder gewimperd ; de onderste stomp ; bloemhoofdjes ovaal ; bladen van het omwindsel zwartachtig, op den rug met korte borstelachtige klieren bezet, lijn-lancetvormig. H. dubium Smith. H. Lactucella Wallr.

Verklaring der Afbeelding : a. gedeelte van den stengel (vergr.) ; b. c. d. bloemhoofdje, vergr. ; e. bloempje (vergr.) ; f, vruchtje (vergr.)

Groeiplaats. Drooge weiden. Kaukasus, Europeesch-Turkije (Boissier) ; Europa tot in het hooge Noorden. Ontbreekt in Groot-BrittanniÃ« en Ierland, Corsica en SardiniÃ«. Watson.

Nederland. Drooge, begroeide zand- en heidegronden. Bij Leiden, Harderwijk, t. Apeldoorn en Voorst, heide bij ât Loo ; Bemmelsche dijk bij Nijmegen, havendijk bij Goes. Prodr. Flor. Bat.

Het afgebeelde exemplaar is in Julij 1874 gevonden in het Liesbosch bij Breda, door wijlen den Heer N, van Aken.

CaractÃ¨res gÃ©nÃ©riques. Voyez le Nquot;. 29, Vol. I. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;â¢

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Racine rampante, stolonifÃ¨re, Ã stolons Ã©talÃ©s allongÃ©s; tige nue ou Ã une feuille, en corymbe au sommet, portant 2â5 anthodes ; pÃ©doncules courts ; feuilles glauques lancÃ©olÃ©es, glabres, ciliÃ©es Ã la base; les infÃ©rieures, obtuses ; anthodes ovales; Ã©cailles de 1âinvolucre linÃ©aires-lancÃ©olÃ©es, noirÃ¢tres, couvertes sur le dos de poils glanduleux courts. H. dubium Smith H. Lactucella Wallr.

Explication de la planche, a. Portion de la tige ; b. c. d. anthode ; e. fleuron, f. akÃ¨ne (tout grossi).

Habitat. PrÃ©s secs. Caucasie, Turquie dâEurope (Boissier). Europe jusque dans la rÃ©gion polaire. Manque dans la Gde Bretagne, en Irlande, Corse et Sardaigne, Watson.

Pays-Bas. Terres siliceuses et bruyÃ¨res â Assez rare. Prov. de Hollande mÃ©r., Gueldre, ZÃ©lande et Brabant sept.

Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© a Ã©tÃ© trouvÃ© dans le bois dit Liesbosch, prÃ¨s BrÃ©da, par feu M. N. van Aken.

â¢ â¢ nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Uoogduitsch : Wald-Zwenke.

Geslachtskenmerken. Spiculae multiflorae initio cylindricae, brevissime pedunculatae ; glumae inaequales ; palea inferior aristata, superior truncata ciliata.

Bloemaartjes veelbloemig, aanvankelijk rolrond, zeer kort gesteeld ; kafblaadjes ongelijk, het onderste genaaid, het bovenste afgeknot, gewimperd. â Dit geslacht is van Festuca onderscheiden door het sterk borstelig gewimperde bovenste kafblaadje.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Radice fibroso, culmis basi non ramosis, superne longe nudls, foliis arcuato-patulis planis mollibus vaginisque pubescentibus glabrisve ; spica laxa nutante, spiculis brevissime pedun-culatis 5â10 floris, palea inferiore acuta superiorem superante aristata, aristis florum superiorem paleam aequantibus et supra spiculae apicem penicillum formantibus.

Wortel vezelig ; halmen aan den voet niet vertakt, van boven bladloos ; bladen boogvormig uitgespreid, vlak , zacht, zachtharig of kaal, evenals de bladscheeden ; bloem-aar los , overhangend ; bloempakjes kort gesteeld, 5â10 bloemig ; onderst kroonkafje spits, langer dan het bovenste , genaaid ; naalden der bovenste bloemen even lang als de kroonkafjes, of langer, penseelachtig bijeenstaande.

Deze plant is kennelijk aan hare tengere halmen, losse overhangende aren, langnaaldige bloemen en donkergroene kleur, door welke kenmerken zij zich van B. pinnatum P, B. onderscheidt. â Syn. Festuca sylvatica Huds, Bromus pinnatus Ã L. B, sylvaticus Pollich B. dumosus Vill. B. gracilis Weigel. Festuca gracilis Moench. Triticum sylvaticum Moench. T. teretiflorum Wib.

Groeiplaats. In boschachtige streken. Midden- en Zuidelijk Europa. Caucasus. â Ook op de Azorische (Drouet) en Canarische eilanden (Webb).

Nederland. Deze soort is gevonden op onderscheidene plaatsen in Zeeland (Schouwen, Z. Beveland, bij St. Aagtenkerke, St. Laurens, Westkapelle, Serooskerke), bij Zwolle en âs Gravenhage, Bentveld en Aardenhout bij Haarlem, bg Leesten, in het Ulvenhoutsche Bosch, en in het bosch van ât kasteel te Linschoten. â Zie Oudemans, De Flora van Nederland, 2e dr. III, bl. 527.

Het afgebeelde exemplaar is gevonden door wijlen den Heer N. van Aken , in het Ulvenhoutsche Bosch bij Breda, in Julij 1874.

CaractÃ¨res gÃ©nÃ©riques. Epillets multiflores, cylindriques avant lâanthÃ¨se, briÃ¨vement pÃ©dicellÃ©es ; spathelles inÃ©gales ; spathellule infÃ©rieure aristÃ©e, la supÃ©rieure tronquÃ©e et bordÃ©e de cils roides. â Ce genre se distingue du genre Festuca par les cils roides de la spathellule supÃ©rieure.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Racine fibreuse; tige non divisÃ©e Ã la base; longuement nue au sommet ; feuilles arquÃ©es-Ã©talÃ©es planes, molles, plus ou moins poilues, ainsi que les gaines; Ã©pi lÃ¢che penchÃ©; Ã©pillets briÃ¨vement pÃ©donculÃ©s Ã 5â10 fleurs ; spathellule infÃ©rieure aigue aristÃ©e, dÃ©passant la supÃ©rieure ; arÃªtes des fleurs supÃ©rieures aussi longues qui la spathellule et formant un pinceau au dessus de lâÃ©pillet.

Se distingue du B. pinnatum P. B. par ses tiges Ã©lancÃ©es, par les Ã©pis lÃ¢ches et penchÃ©s, les fleurs longuement aristÃ©es et la couleur vert foncÃ©. â Festuca sylvatica Huds. Bromus pinnatus Ã L. B. sylvaticus Pollich. B. dumosus Vill. B. gracilis Weigel. Festuca gracilis Moench. Triticum sylvaticum Moench. T. teretifiorum Wib.

Habitation. Bois, lieux couverts. Europe centrale et mÃ©rid., Caucasie. Aussi aux Iles AÃ§ores et Canaries.

Pays-Bas. TrouvÃ© en plusieurs localitÃ©s des provinces de ZÃ©lande, dâOveryssel, de Hollande sept, et mÃ©r. et du Brabant sept. â Voyez Oudemans, Flora van Nederland, 2Â« ed. III p. 527.

Lâexemplaire dessinÃ© a Ã©tÃ© trouvÃ© par feu M. N. van Aken dans le bois dâUlvenhout prÃ¨s BrÃ©da.

Geslachtskenmerken. Hymenium inferurn, aculeatum, aculeis subulatis basi discretis.

Vruchtlaag aan de onderzijde, stekelig ; stekels priemvormig of zaamgedrukt, aan den voet gescheiden.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Pileo dimidiato coriaceo reniformi hirto spadiceo-nigricante, stipite gracili radi-cato hirto concolori, aculeis tenacibus spadiceis.

Hoed zijdelingscli aan den steel, leerachtig, niervormig, behaard, zwartachtig bruin ; steel slank, wortelend , behaard , gelijkkleurig ; stekels taai, bruin.

Verklaring der Afbeelding, a. Onderzijde van den hoed; b. hoed, zijdelingsch , c. id. doorsnede (vergroot;.

Nederland. Volgens den Prodr, Fl, Bat. bij Leiden gevonden. Door mij op sommige plaatsen in de bos-schen van Heemstede en Bloemendaal talrijk aangetroffen, zoowel in den herfst als in het voorjaar.

SystÃ¨me Naturel. Cellulaires MycÃ©tes. O. I. HymÃ©nomycÃ©tes. Trib. 3 HydnÃ©es.

CARACTERES GÃNÃRIQUES. HymÃ©nium infÃ¨re Ã aiguillons ; aiguillons subulÃ©s sÃ©parÃ©s Ã la base.

CaractÃªr.es spÃ©cifiques. Chapeau dimidiÃ© coriace, rÃ©niforme, velu, brun noirÃ¢tre, stipe Ã©lancÃ©radicant, velu, concolore, aiguillons tenaces brun foncÃ©.

Explication de la planche, a. Chapeau vu eu dessous ; b. id. vu de cÃ´tÃ© ; c. id. coupe (grossi).

Pays-Bas. Jâai trouvÃ© ce champignon en grande quantitÃ© sur de.s cÃ´nes de pin sylvestre, cÃ et lÃ dans les bois des environs de Harlem.

SooRTELiJKE kenmerken. Caule erecto stricto basi paucifolio, hirsute, pilis elongatis gracilibus, superna corymboque atro-glanduloso-piloso ; foliis gramineo-viridibus oblongo-lanceolatis acutis sub-integerrimis utrinque hirsutis, corymbo glomerate cano-tomentoso glandulifero involucroque nigro-hispidis ; ligulis aurantiacis, stylo fusco.

Stengel opgerigt, regt, van onder met een of twee bladen, met lange dunne haren bezet, van boven, evenals de bloemtuil, met zwarte klierhaartjes; bladen grasgroen, langwerpig-lancetvormig-spits, nagenoeg gaafrandig, aan beide zijden behaard ; bloemtuil in hoopjes verdeeld, grijs-viltig, met kliertjes en evenals het bloembekleedsel met zwarte stijve haartjes bezet ; lintbloempjes oranjekleurig ; stijltje bruin.

Deze soort komt veel overeen met H. pratense (Flor, Bat. XII, 941) en verschilt van deze door hare grootere oranjekleurige bloemhoofdjes en naar voren breedere bloempjes.

Groeiplaats. â In hoogere en lagere bergstreken van Europa en SiberiÃ«. Alpen, PyreneeÃ«n, Vogesen, Apennijnen, Sudeten, Carpathen, bergweiden van Midden-Duitschland. Volgens Fries ook op de bergen van Noorwegen en Zweden, op verschillende plaatsen. Schotland, Wales; in de vlakkere streken van Noord-Duitschland, Nederland, Engeland en Frankryk hier en daar verwilderd en dikwgls uit tuinen ontvlugt.

Volgens Alph. De Candolle (GÃ©ogr. Bot.) en Watson (Comp. Cyb. Brit), zou zij in Noordelijk Europa niet inheemsch zijn, in de veronderstelling dat zij op de gebergten van ScandinaviÃ« niet gevonden was. Daar echter Fries (Summ. Veg. suppl.) ook de Scandinavische gebergten als groeiplaats noemt, kan men niet twijfelen of onze plant is over geheel Europa inheemsch. Hoewâel zij eene bergplant is, behoeft haar voorkomen op grazige velden in lagere streken niet altijd aan verwildering te worden toegeschreven.

Dat zij, eenmaal in tuinen geplant, zeer lang stand houdt en gemakkelijk verwildert, is eene bekende zaak. Wegens hare fraaije bloemen is zij veel als sierplant gekweekt.

Nederland. Door wijlen Prof, van Hall is deze plant in vrÃ¿ groot aantal op droog grasland onder Groesbeek gevonden, afkomstig van een exemplaar, dat vroeger aldaar als sierplant gekweekt was. Van Jhr. F. A. Hartsen ontving ik een exemplaar, door hem in 1859 langs den weg naar het Vossegat bij Utrecht gevonden.

Het op de afbeelding voorgestelde exemplaar is afkomstig van een weiland onder Breukelen, nabjj de hofstede Vrede en Rust, en mij in Junij 1875 voor de Flora gezonden door den Heer C. P. van Eeghen te Amsterdam. De Heer van Eeghen heeft mij daarbij het volgende medegedeeld: Â»Ongeveer dertig jaren geleden werd eene uitgestrektheid van circa 5 bunders weiland naast de hofstede Vrede en Rust tot plantsoen en wandeling aangelegd, terwijl om een gedeelte van dat weiland een kronkelende vijver gedeeltelijk als sloot werd gegraven. Spoedig daarna wies te midden van het gras, groeijende-op den glooijenden kant van dien vijver (de grond is hier hooge zware klei) Ã©Ã©ne plant van de Hieracium aurantiacum, en verscheidene achtereenvolgende jaren merkten wÃ¿ van tijd tot tijd eene enkele plant op. Een vijftal jaren geleden heeft de plant zich echter meer vermenigvuldigd en zullen er nu te midden van het welige gras, echter altoos op Ã©Ã©n bepaalde plek, misschien een 40tal planten kunnen gevonden worden. In de nabijheid bevinden zich geene plaatsen of tuinen, waaruit het zaad der bloem zou kun nen zÃ¿n overgewaaid.ââ

CaractÃ¨res spÃ©cifique. Tige droite, Ã 1 ou 2 feuilles vers la base, hÃ©rissÃ©e de longs poils grÃªles, Ã sommet chargÃ©, ainsi que le corymbe, dâun duvet Ã©pais et de poils noirs glanduleux; feuilles dâun vert gai, oblongues lancÃ©olÃ©es aigues, plus ou moins entiÃ¨res, hÃ©rissÃ©es des deux cÃ´tÃ©s, corymbe Ã anthodes agglomÃ©rÃ©s Ã duvet tomenteux glandulifÃ¨re, couvert de poils noirs, ainsi que lâinvolucre ; ligules dâun rouge orangÃ© ; styles bruns.

Habitat. PÃ¢turages des montagnes. Europe et SibÃ©rie. Alpes, PyrÃ©nÃ©es, Vosges, Apennins, Carpathes, pÃ¢turages des montagnes de lâAllemagne centrale. Selon Fries aussi en diffÃ©rents lieux de la Scandinavie. Ecosse, Pays de Galles; dans les plaines de lâAllemagne sept., des Pays-Bas, de Belgique, dâAngleterre et de France on trouve Ã§Ã et lÃ des exemplaires Ã©chappÃ©s de jardins, mais persistant dans les mÃªmes localitÃ©s. Selon Alph. De Candolle {GÃ©ogr. Bot.} et AVatson (Comp. Cyb. brit.) elle ne serait pas indigÃ¨ne dans lâEurope sept., dans la supposition quâelle manquerait aux montagnes de la Scandinavie. â Mais comme Fries (Summ. Veg. Suppl.) cite plusieurs localitÃ©s des montagnes Scandinaves oÃ¹ elle est trouvÃ©e, je ne doute pas que notre plante ne soit indigÃ¨ne dans toute lâEurope. â Quoiquâ elle appartienne Ã la flore alpine et sub-alpine, il ne sâen suit quâon doive attribuer toujours son apparition dans les plaines Ã des graines Ã©chappÃ©es de jardins.

Pays-Bas. Cette plante a Ã©tÃ© trouvÃ©e par feu M. le Prof, van Hall dans une prairie Ã Groesbeek (prov. de Gueldre) Ã©chappÃ©e dâun jardin, mais persistant en assez grande quantitÃ©. M. F. A. Hartsen lâa trouvÃ©e prÃ¨s dâUtrecht.

Lâexemplaire rÃ©prÃ©sentÃ© sur notre planche a Ã©tÃ© recueilli dans une prairie prÃ¨s de Breukelen (prov. dâUtrecht) appartenant aux terres de M. C. P. van Eeghen , qui a eu la bontÃ© de me lâoffrir pour le Flora Batava. M. VAN Eeghen mâa communiquÃ© sur son apparition dans cette localitÃ© les informations suivantes: Il y a 30 annÃ©es environ une superficie de 5 hectares de prairie fut changÃ©e en parc et en partie entourÃ©e dâun petit Ã©tang. BientÃ´t aprÃ¨s on remarquait au bord de cet Ã©tang, dans une terre argileuse, un individu de lâHieracium aurantiacum, et plusieurs annÃ©es de suite il sâen montrait de temps en temps une plante. Depuis les 5 derniÃ¨res annÃ©es la plante sâest multipliÃ©e considÃ©rablement, et Ã prÃ©sent il y aura, au milieu du gazon, mais toujours Ã la mÃªme place, une quarantaine dâindividus. Il nây a aucun jardin dans le voisinage dâoÃ¹ la plante aurait pu sâÃ©chapper.

Geslachtskenmerken: Zie Deel IX Nâ. 719. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;*

SooRTELiJKE KENMERKEN: Caule Ilexuoso erecto ramisque saepe recurvato-adscendentibus sulcato-angulatis pubescentibus, foliis petiolatis subrhombeo-ovatis acuminatis apice ipso obtuso, basi attenuatis nervosis, glomerulis dense spicatis, spicis pallide viridibus crassis basi ramosis axillaribus terminalibusque apice caulis versus thyrsoideo-paniculatis ; bracteis spinescentibus perigonio 5 phyllo duplo longioribus, phyllis oblongo- â lt; linearibus retusis.

Stengel heen- en weer gebogen, opgerigt; even als de takken dikwijls omgebogen oprijzende, gevoord-hoekig, zacht behaard; bladen gesteeld, min of meer ruitvormig-ovaal, spits toeloopend, met stompen top; aan den voet versmald, geaderd ; bloemhoopjes in digte aren ; aren bleek-groen, dik, aan den voet vertakt ; de zijdelingsche en eindelingsche aan den top spiesachtig-pluimvormig ; schutbladen doornvormig, tweemaal f langer dan het 5-bladig bloemdek; bladen van het bloemdek langwerpig lijnvormig, afgeknot.

Verklaring der afbeelding, a. Bloemhoopje; b. mann. bloempje; c. id., doorsnede; d. vrouw.bloempje ; e. id. doorsnede.

Groeiplaats. Op leemachtige gronden, op ruigten, in verwaarloosde tuinen en in de nabijheid van mensche-lijke woningen, verspreid over Midden- en Zuid-Europa, Westelijk-AziÃ«, Arable en de Canarische eilanden.

Volgens Alph. De Candolle is zij oorspronkelijk uit Noord-Amerika en niet vÃ³Ã³r de 18Â« eeuw in Europa gekomen. Zij is het eerst waargenomen bij VenetiÃ« in 1735 en had zich in 1778 over Frankrijk verspreid; sedert 1820 verscheen zij in Zuidelijk ItaliÃ« en Griekenland; in 1834 is zij door Hohenacker ten oosten van den Kaukasus gezien. In de laatste jaren breidt zij zich immer meer over Europa uit als een lastig en moeijelijk te verdelgen onkruid.

Of zij werkelyk uit Noord-Amerika oorspronkelijk is, durf ik niet beslissen. Volgens Pursh Flor. Amer. Sept, wordt zij in PensylvaniÃ« en VirginiÃ« in bebouwde gronden en aan wegen gevonden, doch dit zou juist een bewijs zijn dat zij ook aldaar niet inheemsch is. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;i

Nederland. Ook hier te lande schijnt onze plant zich in de laatste jaren meer en meer uit te breiden. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;i

Volgens Prof. Oudemans {Flor. v. Ned. 2e dr.) is zÃ¿ tot heden gevonden bij Zeist, Nederlangbroek, Geldorp , nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;;

Utrecht, Amsterdam, Cornjum en aan de vestingwerken bij Nijmegen; van Dr. Hugo de Vries ontving ik een exemplaar, gevonden bij Hattem in 1865. Door wijlen den Heer N. van Aken is zij vroeger gevonden in de nu gesloopte vestingwerken te Breda.

Ik zelf vond haar in Julij 1875 in de omstreken van het dorp Groot-Zundert tusschen Breda en Antwerpen , niet ver van de Belgische grenzen. De afbeelding Ã¯s genomen naar het van daar medegebragt exemplaar.

CakactÃ¨rÃ©s spÃ©cifiques : Tige flexueuse droite, souvent recourbÃ©e-ascendente, sillonnÃ©e-anguleuse, ' pubescente comme les rameaux ; feuilles pÃ©tiolÃ©es , plus ou moins rhomboÃ¯des-ovales , acuminÃ©es, Ã sommet obtus, Ã base attÃ©nuÃ©e, nerveuses; glomÃ©rules en Ã©pi dense; Ã©pis dâun vert pÃ¢le, Ã©pais Ã base rameuse, les supÃ©rieurs rapprochÃ©s en panicule thyrsoÃ¯de ; bractÃ©es longuement acuminÃ©es, deux fois plu longues que le pÃ¨rigone ; feuilles du pÃ©rigone oblongues linÃ©aires' rÃ©tuses.

Explication de la planche, a. GlomÃ©rule; 6. fleur, mÃ¢le; c, id. coupe; d. fleur femelle; e, id. coupe.

Habitat. Terres argileuses, dÃ©combres; jardins nÃ©gligÃ©s, et dans le voisinage des habitations, dispersÃ© sur l'Europe centrale et mÃ©ridionale, lâAsie occidentale, lâArabie et les Iles Canaries.

Selon Alph. De Candolle elle est originaire de lâAmÃ©rique-septentr. et ne sâest pas montrÃ©e en Europe avant le ISme siÃ¨cle. Dâabord elle a Ã©tÃ© remarquÃ©e Ã Venise en 1735, et en 1778 elle Ã©tait dispersÃ©e sur la France; depuis 1820 elle est apparue en Italie mÃ©ridionale et en GrÃ¨ce; en 1834 elle a Ã©tÃ© vue par Hohenacker Ã lâest du Caucase. Dans les derniÃ¨res annÃ©es elle sâest fait connaÃ®tre par toute lâEurope comme une mauvaise herbe bien difficile Ã extirper.

Je nâose affirmer si elle est vraiment originaire de lâAmÃ©rique septentrionale. Selon Pursh, Flor. Am. sept. on la trouve en Pensylvanie et en Virginie dans les terrains cultive's et aux bords des routes, ce qui prouverait quâelle nây est pas indigÃ¨ne.

Pays-Bas. Aussi dans les Pays-Bas notre plante commence de plus en plus Ã Ã©tendre son arÃ©al. Selon M. i le Prof. OuDKMANS {Flora van Nederlcmd 2# Ã©d.) elle a Ã©tÃ© trouvÃ©e jusquâici en diffÃ©rentes localitÃ©s des provinces de Hollande, Gueldre, Utrecht et Frise; selon feu M. N. van Aken elle croissait auparavant sur les remparts de la ville de BrÃ©da, qui ont Ã©tÃ© dÃ©molis il y a quelques annÃ©es.

Moi-meme je la trouvai en Juillet 1875 aux environs du village Groot-Zundert entre BrÃ©da et Anvers, prÃ¨s de la frontiÃ¨re Belge. Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© sur notre planche provient de cette localitÃ©.

SoORTELiJKE KENMERKEN: Robustus rhizQinate crasso repente, culmis fistulosis trigonis, foliis elongatis latis, spiculis parvis nigrescentibus permultis in cymulas paniculam decompositam formantes dispositis, glumis ovalibus obtusis breviter mucronatis.

Forsche plant met dikken kruipenden wortelstok; halmen pijpachtig, driekantig; bladen zeer lang, breed; bloemaartjes klein, zwartachtig, zeer talrÃ¿k bijeen geplaatst in bloeitopjes, die een dubbel zaamgestelde pluim vormen ; kafblaadjes eirond, stomp, met een kort puntje.

Verklaring der afbeelding: a, Bloemaartje, b. mann, bloempje, c. vrouw, bloempje.

Groeiplaats. In vochtige, vooral boschrijke vlakten, aan waterkanten. Europa behalve Lapland ; SiberiÃ« tot het uiterste Oosten van AziÃ« (Maximowâicz); Noord-Amerika.

Nederland. In vochtige moerassige grasgronden, in boschrijke streken. Kamper-eiland, de Grebbe, Beek, Beuningen, Eindhoven, Vught, Werkendam , Wilp bij Deventer, Spoel bij Culemborg, tusschen Utrecht en Maarssen, Prodr. Fl. Bat. Volgens den Prodr. vroeger ook in ât Beekbergerwoud. Friesland, Flor. Fris, Westland V. D. Trappen. Door wijlen den Heer van Aken in het Mastbosch bij Breda, en door mijzelven in groot aantal gevonden in de bosschen van de Cloese bij Lochern en hier en daar in de omstreken van Arnhem. Op de Noordzee-eilanden en in de duinstreken is zij niet aangetroffen. Het afgebeelde exemplaar is mij door den Heer van Aken uit de omstreken van Breda gezonden.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques : Plante vigoureuse Ã racine rampante ; tige fistuleuse triquÃªtre, feuilles allongÃ©es larges ; Ã©pillets courts noirÃ¢tres trÃ¨s nombreux agglomÃ©rÃ©s en petits capitules et formant une panicule dÃ©composÃ©e ; Ã©cailles ovales obtuses, briÃ¨vement mucronÃ©es.

Habitat. Bois humides, ruisseaux, fossÃ©s. Europe exceptÃ© la Laponie; SibÃ©rie jusquâÃ lâextrÃªme orient de lâAsie (Maximowicz), AmÃ©rique septentrionale.

Pays-Bas. Gazons humides marÃ©cageux dans les lieux boisÃ©s. â ÃÃ et lÃ au centre du pays et en Frise. Manque aux Ã®les et aux dunes de la Mer-du-Nord. Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© sur la planche mâa Ã©tÃ© envoyÃ© de BrÃ©da par feu M. N. van Aken.

Geslachtskenmerken : Folia dense conforta erecto-patentia vel subsecunda ovato-lanceolata costata longitudinal! ter sulcata; flores dioici; capsula erecta symmetrica vel subarcuata, ex ovato oblonga cylindracea; operculum conicum brevirostrum, annulus distinctus ; pÃ¨ristomii dentes densissime vel remotius articulati, intern! processus angust! dentibus breviores irregulÃ¤res.

Bladen digt opeengeplaatst, opgerigt-uitgespreid of min of meer een zijdig, eirond-lancetvormig met eene middenrib, overlangs gevoord; bloemen tweehuizig; vruchtje opgerigt-symmetriscb of min of meer gekromd, ovaal-langwerpig in het cylindervormige; dekseltje kegel vormig kortgesnaveld ; ring aanwezig; tanden van het mondbeslag digt of meer verwijderd geleed; wimpers smal, korter dan de tanden, onregelmatig:

Dit geslacht is van Hypnum gescheiden wegens den symmetrischen vorm van het vruchtje.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Caespites subpulvinantes vel deplanati e lutescente virides sericei, folia ovato-lanceolata acuta subtilissime serrulata costa sub apice evanida, perichaetalia longe subulato-acuminata, calyptra basi pilosa, capsula in pedicello crassiusculo scabro elliptico- et ovato-elongata mollis lutescens, peristomii dentes dense trabeculati.

Zoden min of meer kussenvormig of vlak, geelachtig groen, zijdeachtig; bladen eirond-lancetvormig, spits, zeer fijn gezaagd, met een onder den top verdwijnende middenrib; kransbladen lang, priemvormig, spits toeloopend; huikje aan den voet behaard; vruchtje op een eenigzins dikken steel, ruw, elliptisch- en eirond-verlengd, zacht, geelachtig; tanden van het mondbeslag met digt bijeenstaande geledingen: Syn. Leskea sericea Hedw.

Verklaring der afbeelding: a, de plant; i. id. vergroot; d. bladen; e. bladvoet (100 m.); f, bladspits (100 m,); h. perigonium; c. perigoniumblad; i, antheridiÃ«n; k. l. perichaetium; g. perichaetiurablad; m, vruchtje; n. dekseltje en huikje; o, dekseltje; p, mondbeslag (100 m.) ; (wimpers ontbreken).

Nederland. Zeer algemeen aan boomstammen, op muren enz. Omstreken van Leiden, Haarlem, Amsterdam, Sloten, Amstelveen, Oosterhout, Kampen, Diepenveen, Devente'r, Nijmegen, Z.Beveland, Zuilen, Utrecht, Walcheren, Maastricht, Zutphen. {Prodr, Flor. Bat,). Zeer algemeen in Kennemerlahd. v, E. Bij Leeuwarden , Lekkum, Cornjum , Goutum, Huizum , Friesland. Albarda.

Nom allemand: SeidenglÃ¤nzendes Astmoos. Nom anglais; Silky Hypnum, Fruits mÃ»rissent: Automne et hiver.

CaractÃ¨res gÃ©nÃ©riques. Feuilles rapprochÃ©es, droites-Ã©talÃ©es ou plus ou moins unilatÃ©rales, ovales, lancÃ©olÃ©es Ã nervure mÃ©diane et sillonnÃ©es dans leur longueur; fleurs dioÃ¯ques; capsule droite symmÃ©trique ou un peu courbÃ©e, ovale-oblongue cylindrique ; opercule conique Ã bec court ; anneau distinct ; dents du pÃ©ristome Ã articulations plus ou moins rapprochÃ©es ou Ã©loignÃ©es ; cils Ã©troits, irrÃ©guliers, plus courts que les dents.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Plantes gazonnantes Ã gazons plus ou moins pulvinants ou aplatis, dâun vert jaunÃ¢tre soyeux; feuilles ovales lancÃ©olÃ©es aigues, finement serrulÃ©es Ã cÃ´te mÃ©diane disparaissant vers le sommet; feuilles pÃ©richÃ©tales longuement subulÃ©es-acuminÃ©es; calyptre Ã base poilue; capsule Ã pÃ©dicelle un peu Ã©paisse, scabre elliptique et ovale-allongÃ©e, molle, jaunÃ¢tre; dents du pÃ©ristome Ã articulations trÃ¨s rapprochÃ©es. Syn. Leskea sericea Hedw,

Explication de la planche, a. la plante; b. id, grossie; d, d. feuilles; e. base de la feuille (100 f); f, sommet (100 f); h, pÃ©rigone; c. feuille du pÃ©rigone; i. anthÃ©ridies; le. l. pÃ©richÃ¨te; g. feuille pÃ©richÃ©tale; m, fruit; m, opercule et coiffe; o. opercule; p. pÃ©ristome avec les dents (100 f). Les cils manquent.

Hoogduitsch : Schmarotzer-RÃ¶hrenpilz, Engelseh : Parasitical Boletus. SeptemberâOctober.

SooRTELijKE KENMERKEN. Pilco e convexo plano, sericeo-glabrato sicco, sordide luteo , stipite tenuirigido incurvo extus intusque luteo, tubulis decurrentibus mediis aureis.

Hoed eerst bolvormig, daarna vlak, zÃ¿deachtig, glad, droog, vuil geel; steel dun, stijf, krom, van buiten en binnen geel; buisjes afloopend , middelmatig groot, hooggeel. Syri. B. Betula Schwein.

Groeiplaats. In bosschen, op Scleroderma en Elaphomyces woekerend. Volgens Fries in Frankrijk op Sclerodema verrucosum , in Zweden op S. vulgare. In Engeland hier en daar, onder anderen in de tuinen van Kew op Elaphomyces (Berkeley) , in sommige streken van Frankrijk, o, a. in Provence en in de omstreken van Parijs ; in Lotharingen (Bulliard) en in de omstreken van Stettin (Rostkovius). In Noord-Amerika. (Fries).

Nederland. Tot dusver is deze merkwaardige zwamsoort alleen gevonden in den Haarlemmerhout, waar ik haar het eerst in 1864 en later geregeld jaarlijks, in de maanden September en October, steeds op dezelfde groeiplaatsen, woekerend op Scleroderma vulgare heb aangetroffen. âReeds in het ^lbum der Natuur, jaarg. 1865 bl. 349 en in deâ Archives NÃ©erlandaises des sciences exactes et naturelles, jaarg. 1866, bl. 80, heb ik beschrijvingen en afbeeldingen van deze zwam bekend gemaakt, doch ik meen dat eene zoo belangrijke soort ook in de Flora Batava niet mag ontbreken. â De onder c, d afgebeelde exemplaren zijn reeds in

1866 in de Archives des sc. ex. et nat. afgebeeld, die onder a. b zijn door mij in 1875 verzameld.

Zij groeijen op twee plaatsen in den Haarlemmerhout, op zandigen bemosten bodem, onder beuken en

De hoed is steeds glad, droog of zeer weinig vochtig ; de door Bulliard vermelde en ook afgebeelde spleten en scheuren in de opperhuid heb ik nooit waargenomen dan in geringe mate op den steel. â Steeds vond ik haar woekerend op Scleroderma vulgare, die in Haarlems omstreken zeer talrijk is. â Bulliard noemt Sc. verrucosum, maar zÃ¿ne afbeelding schijnt mij toe Sc. vulgare voor te stellen.

Nom allemand: Schmarotzer-RÃ¶hrenpilz. Nom anglais ; Parasitical Boletus, SeptembreâOctobre.

CaractÃ¨res spÃ©cifique.s Chapeau dâabord convexe, puis Ã©talÃ©, soyeux; glabre, sec, jaune sale; stipe mince, rigide, courbÃ©, jaune en dehors et en dedans; tubes dÃ©currents â¢ moyens, jaune orangÃ©. Syn. B. Betula Schwein.

Habitat. Dans les bois, parasitant sur Scleroderma et Elaphomyces. Selon Fries en France sur le Scleroderma verrucosum , en SuÃ¨de sur Sc. vulgare. En Angleterre Ã§Ã et lÃ , entre autres dans les jardins de Kew sur Elaphomyces (Berkeley); en plusieurs rÃ©gions delÃ France, entre autres en Provence et dans les environs de Paris; en Lorraine (Bulliard) et dans les environs de Stettin (Rostkovius). AmÃ©rique septentrionale (Fries.)

Pays-Bas. Ce champignon remarquable nâa Ã©tÃ© trouvÃ© que dans le Bois de Harlem, oÃ¹ je lâai dÃ©couvert en 1864 et depuis tous les ans, aux mois de Septembre et Octobre, toujours Ã la mÃªme place, parasitant sur le Scleroderma vulgare. â Dans les Archives NÃ©erlandaises des sc. ex. et nat. ; annÃ©e 1866, p. 80, jâai dÃ©jÃ publiÃ© la description et la figure de ce champignon ; mais il me semble quâil ne saurait manquer dans le Flora Batava. Les exemplaires reprÃ©sentÃ©s sous c. d.â ont Ã©tÃ© figurÃ©s dans les Archives, les exemplaires a. b. ont Ã©tÃ© recueillis par moi en 1875. â Jâai trouvÃ© cette espÃ¨ce en deux localitÃ©s du Bois de Harlem, sur un sol sablonneux couvert de mousse et a lâombre de hÃªtres et de chÃªnes, sans broussaille.

Le chapeau est toujours glabre, sec ou trÃ¨s peu humide ; je nây ai pas remarquÃ© les fissures mentionnÃ©es et figurÃ©es par Bulliard ; quelquefois je les ai vues aux tiges des vieux exemplaires. Toujours les individus que jâai trouvÃ©s parasitaient sur le Scleroderma vulgare, qui est trÃ¨s nombreux dans les environs de Harlem. â Bulliard dit lâavoir trouvÃ© sur S., verrucosum , mais sa figure me semble reprÃ©senter le S. vulgare.

Hoogduitsch: FrÃ¼her Hederich. Engelsch'. Early winter Cress; Belle Isle Cress.

SooRTELiJKE kenmerken. FolÃ¼s inferioribus pinnatopartito-lyratis, jugis 5â8 sursum accrescentibus, lobo terminali ovato vel suborbiculato, foliorum superiorum lobis lateralibus oblongis linearibusve integerrimis, terminal! oblonge, raceme sub anthesi laxe pedicellis patulis. Siliquis erecto-patiilis.

Onderste bladen vindeelig-liervormig, met 5â8 paar vinblaadjes , naar boven in grootte toenemend; eindlob eirond of min of meer schijfvormig; zijlobben der bovenste bladen langwerpig of lijnvormig, gaaf, eindlob langwerpig ; bloemtros gedurende den bloei los; bloemsteeltjes uitgespreid; hauwen opgerigt-uitgespreid. â Erysimum vernum Mill. E. praecox Sm. â Barlarea verna (Mill) Ascherson.

Deze soort onderscheidt zich van B. stricta Flor. Bat. NÂ®. 1013 voornamelijk door den vorm der bladen en de lossere bloeiwijze. Ook zijn de bloembladen 2 maal langer dan de kelk en bij B. stricta 1| maal.

Verklaring der afbeelding, n. bloem; b. id., doorsnede; c. hauw; d. id. doorsnede; e. zaad.

Groeiplaats. Op vochtige plaatsen, langs rivieroevers, in bouwlanden, heggen, wijngaarden, enz. In Duitschland, volgens Wirtgen, het meest aan den linker Rijnoever, zeldzaam naar het Oosten; volgens Koch ook in Oostenrijk, maar twijfelachtig in Zwitserland; volgens Bertoloni in ItaliÃ«, maar slechts hier en daar; door Boissier niet in zijne Flora orientalis opgegeven; in midden-Frankrijk vrij algemeen (Boreau). Volgens CrÃ©pin komt zij in BelgiÃ« hier en daar uit tuinen verwilderd voor; evenzoo in Gt BrittanniÃ« volgens Watson. â Voor Denemarken en Zuidelijk Zweden is zij opgegeven door Fries, voor zuidelijk Rusland en Oost-SiberiÃ« door Ledebour. â Volgens Drummond en Richardson is zij in Canada zeer talrijk aan de oevers der rivieren tot 68â. â Uit deze opgaven komt het mij voor dat zij welligt oorspronkelijk uit Noord-Amerika en door cultuur in Europa hier en daar verwilderd is.

Nederland. Op vochtige plaatsen. Duin bij Overveen, Werkendam. Prodr. Flor. Bat. Bij Maastricht. Dr. H. DE Vries. Het hier afgebeelde exemplaar ontving ik van wijlen den Heer N. VAN Aken, uit de omstreken van Breda, in 1875. â De plant is dus hier te lande zeldzaam.

Nom allemand: FrÃ¼her Hederich. Nom anglais'. Early Winter Cress. Belle Isle Cress.

4 nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;Fleurit: AvrilâMai. $

SystÃ¨me de LinnÃ©. Cl. XV, O, IL Tedradynamia Siliquosa, SystÃ¨me Naturel, Vasculaires DicotylÃ©donÃ©es O, CrucifÃ¨res, CaractÃ¨res gÃ©nÃ©riques. Voyez le NÂ°, 1013, Vol. XIV.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Feuilles infÃ©rieures pinnatipartites-lyrÃ©es, Ã 5â8 paires de folioles, plus grandes vers le sommet; lobe terminal oval ou plus ou moins arrondi; lobes latÃ©raux des feuilles supÃ©rieures oblongs ou linÃ©aires, entiers ; le lobe terminal oblong ; inflorescence lÃ¢che, pÃ©dicelles Ã©talÃ©s, siliques dressÃ©es-Ã©talÃ©es.

Cette espÃ¨ce se distingue de B. stricta {Flor. Bat. Nâ. 4013) par la forme des feuilles et lâinflorescence plus lÃ¢che. Ses pÃ©tales sont deux fois plus longs que le calice; ceux de B. stricta ne dÃ©passent le calice que de la moitiÃ©.

Explication de la planche. A fleur, b. id coupe; c. silique, d. id coupe; e graine.

Habitat. Lieux humides; bords des riviÃ¨res; cultures, vignes etc. â Allemagne; selon Wirtgen plus nombreux sur la rive gauche du Rhin que sur la rive droite; selon Kocn aussi en Autriche, mais douteux en Suisse; selon Bertoloni Ã§Ã et lÃ en Italie; non mentionnÃ© par Boissier dans sa Flora orientalis-, assez commun au centre de la France (Boreau). â En Belgique et dans la Gde Bretagne on trouve Ã§Ã et lÃ des exemplaires, qui se sont enfuis des jardins. â Danemark, SuÃ¨de mÃ©rid. Fries; SibÃ©rie orientale. Ledebour. â TrÃ¨s nombreux en Canada aux bords des riviÃ¨res jusquâ Ã 68Â°. Drummond. Richardson. â DâaprÃ¨s ces donnÃ©es il me semble que notre plante serait probablement originaire de lâAmÃ©rique septentrionale, dâoÃ¹ elle paraÃ®t introduite en Europe comme herbe assaisonnante.

Pays-Bas. TrÃ¨s-rareâ et dÃ©signÃ© seulement pour deux ou trois localitÃ©s. Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© mâa Ã©tÃ© envoyÃ© de BrÃ©da par feu M. N. van Aken en 4874.

Geslachtskenmerken, Calycis tubus ovario adnatus, limbus 5 fidus. Petala 5, styli 2â5. Pomum 2â5 loculare, loculis cbartaceo-cartilagineis vel membranaceis dispermis vel aborlu monospermis. â Testa seminis coriacea.

Kelkbuis aan het vruchtbeginsel gewassen, kelkzoom vijfspletig. Vijf bloembladen. Vruchtbeginsel 2â5 bokkig; stijltjes 2â5. Pitvrucht vleezig, met 2â5 perkament-kraakbeenachtige of vliezige, tweezadige of door mislukking eenzadige hokjes. Zaadhuid lederachtig.

SoORTELiJKE KENMERKEN. FolÃ¼s petiolatis ellipticis vel ovatis obtuse serratis; stylis basi connatis, fructu subgloboso ad insertionem pedunculi umbilicato.

Bladen gesteeld, elliptisch of eirond, stomp gezaagd ; stijltjes aan den voet zaamgewassen ; vrucht min of meer bolvormig, bij de inhechting van den steel genaveld. â Svn. Malus communis Poir.

Groeiplaats. Klein-AziÃ«, KaukasiÃ«, PerziÃ«, Zuid- en Midden Europa, waarschijnlijk verwilderd. Volgens Carl Koch , Dendrologia, zijn de exemplaren, die in Europa en elders in het wild verspreid worden aangetroffen , geenszins de oorspronkelijke soort, maar moet men aannemen, dat onze appel- en perenboomen door eene meer dan duizendjarige cultuur , uit vier of vijf wilde soorten of liever zelfstandige door zaden voortteelende, blijvende verscheidenheden (zoogenaamde Darwinistische soorten) zijn ontstaan. De veronder-' nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;stelling dat onze hier en daar in de bosschen voorkomende appelboomen werkelijk tot eene oorspronkelijke

I nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;soort behooren, is daarmede nog niet omvergeworpen. Watson houdt den appelboom voor meer inheemsch

in Engeland dan den perenboom. Dat de appelboom vÃ³Ã³r de komst der Romeinen in Noord-Europa bekend was, blijkt genoegzaam uit de Keltische en oud-Germaansche namen , die met het Latijnsche Malum en het Grieksch niets gemeens hebben, en alle naauw verwant zijn aan ons woord sappel.â

Nederland. De wilde of verwilderde appelboomen worden hier en daar verspreid in bosschen en heggen aangetroffen. Volgens den Prod. Flor. Bat. bij Waalsdorp, Bloemendaal, Domburg; volgens Van Hall ook in Groningen en Friesland.

I nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;In de omstreken van Haarlem worden zij van tijd tot tijd in de bosschen der duinstreken gevonden en

; nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;alsdan gewoonlijk door de landbouwers bij hunne woningen overgeplant. Merkwaardig is de groote verschei-

j nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;denheid, die men bij deze wilde of verwilderde appelen aantreft. Sommige zijn zoet, andere en wel de meeste

zuur, sommige hoornen gedoomd, andere ongedoornd. â Ook de kleur en de vorm der vruchten verschillen zeer. â Het exemplaar op onze afbeelding voorgesteld, is afkomstig uit de eikenhakbosschen van het Neethof bij Santpoort.

CaractÃ¨res gÃ©nÃ©riques. Tube du calice adnÃ© Ã lâovaire; limbe 5 fide. PÃ©tales 5; styles 2â5. â Fruit Â«harnu Ã 2â5 loges cartacÃ©es-cartilagineuses ou membraneuses, Ã deux graines ou monospermes par avortement. Testa coriace. nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;'

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Feuilles pÃ©tiolÃ©es elliptiques ou ovales Ã dents de scie obtuses; styles soudÃ©es Ã la base; fruit plus ou moins globuleux ombiliquÃ© Ã la base. â Syn. Malus communis Poir.

Habitat. Asie-mineure, Caucasie, Persie, Europe mÃ©rid. et centrale. Selon Carl Koch Dendrologia, les exemplaires trouvÃ©s Ã lâÃ©tat sauvage ne reprÃ©sentent pas des espÃ¨ces originelles, mais il suppose que nos pommiers et poiriers sont issus par une culture prolongÃ©e depuis un temps immÃ©morial, de quatre ou cinq espÃ¨ces ou plÃ»tot variÃ©tÃ©s persistantes. Mais cette supposition ne renverse pas entiÃ¨rement celle que les pommiers de nos bois reprÃ©sentent un type vÃ©ritablement sauvage. â Selon Watson le pommier est plus indigÃ¨ne en Angleterre que le poirier. â Encore il est certain que le pommier Ã©tait connu dans le Nord de lâEurope avant les conquÃªtes des Romains, ce qui est dÃ©montrÃ© par les noms celtiques et germaniques, qui nâont aucune affinitÃ© avec le Latin Malum et le Grec MtjKa.

Pays-Bas. Bois et haies; cÃ et lÃ . Prov. de Hollande, ZÃ©lande, Groningue et Frise. Aux environs de Harlem on trouve quelquefois le pommier sauvage dans les bois taillis des dunes. Ces exemplaires sont ordinairement transplantÃ©s dans les jardins ; â leur grande diversitÃ© est trÃ¨s remarquable. Quelques-uns ont des fruits doux, tandisque la plupart les ont aigres. Quelques arbres ont des Ã©pines, dâautres en sont dÃ©pouvus. Aussi la couleur et la forme des fruits varient beaucoup.

SooRTELiJKE KENMERKEN: Caule flexuoso ramoso diffuso vel adscendente subvilloso, foliis petiolatis ovatis ellipticisve serratis, verticillis omnibus remotis globosis axillaribus, calycibus breve campanulatis, densibus triangularis ovatis aeque latis ac longis.

Stengel bogtig, bladen gesteeld, eirond of elliptisch gezaagd; bloemkransen allen van elkander verwijderd, bolvormig, in de oksels geplaatst; kelken stijf behaard, kort klok vormig, met driehoekige eironde, even breede als lange tanden.

Deze soort is goed te herkennen aan de klokvormig opgeblazen kelken en hunne driehoekige tanden, die even lang als breed zijn ; aan de in de oksels der bladstelen geplaatste bloemkransen en de bebladerde stengeltoppen.

Verklaring der.afbeelding a. Bloemkrans, b. bloempje, c. bloemkroon, d. vrucht e. f. nootjes.

Groeiplaats. Aan waterkanten en op eenigzins vochtige akkers, algemeen in Noordelijk Europa en AziÃ«, van de FaroÃ«r tot Kamschatka en Japan; ook op den Himalaja. Ontbreekt in Finmarken. In Amerika verwilderd.

Het op onze afbeelding voorgestelde exemplaar is mij in 1875 gezonden door wijlen den Heer N. van Aken te Breda.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques: Tige flexueuse, rameuse, diffuse ou redressÃ©e, plus ou moins velue; feuilles pÃ©tiolÃ©es, ovales ou elliptiques, dentÃ©es en scie ; verticilles tous distants globuleux axillaires ; calice hÃ©rissÃ©, campanulÃ©, Ã dents triangulaires ovales aussi longues que larges.

Tige de Iâ5 dÃ©c. souvent trÃ¨s rameuse ; feuilles rugueuses velues ou hÃ©rissÃ©es grisÃ¢tres, corolle rougeÃ¢tre velue en dehors et Ã la gorge.

Cette espÃ¨ce se distingue principalement par les calices campanulÃ©s renflÃ©s, Ã dents triangulaires, par les verticilles axillaires et les sommets feuillÃ©s des tiges.

Explication de la planche: a. Verticille; b. fleur; c. corolle; d. fruit; e. f. akÃ¨nes.

Habitat. Champs humides, lieux frais, bords des eaux. Europe et Asie sept., des Fariier jusquâen Kam-schatka et Japan. Monts Himalaya. Manque en Finmarque. NaturalisÃ© en AmÃ©rique.

Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© sur notre planche mâa Ã©tÃ© envoyÃ© des environs de BrÃ©da en Juin 1875 par feu M. N. VAN Aken.

Natuurlijk stelsel: Vasculares Monocotyledoneae. O. Cyperaceae, Geslachtskenmerken. Zie Deel XIII, NÂ®. 961.

SoORTELiJKE KENMERKEN. Spica composita, spiculis 5â6 ovato-oblongis remotiusculis inferne masculis, stigmatibus 2, fructibus ovatis subtiliter striatis compressis dorso convexiusculis in rostrum breve emargi-natum postice non fissum margine scabriusculum acuminatis gluma longioribus, radice caespitosa brevesque stolones agente.

Aar zamengesteld ; aartjes 5â6, eirond-langwerpig, min of meer verwijderd, van onder mannelijk; 2 stempels; vruchtjes eirond, flaauw gestreept, zaamgedrukt, op den rug min of meer bol, spits toeloopend in een korten, uitgeronden, later niet gespleten, ruwrandigen snavel, langer dan het schubje; wortel zode-vormend met korte uitloopers.

Deze soort is kennelijk aan de bleeke, kleine, groene, later iets geelachtige aartjes, De plant maakt vrij zware pollen. De stengel is 1â4| voet hoog, stompkantig, onder de aar scherpkantig; de bladen zijn lang, graauwgroen; de onderste dikwijls priemachtig borstelvormig verlengd. C. curta Good.

Groeiplaat^. In vochtige weilanden, aan slooten, in stilstaande wateren. Europa, AziÃ« en Amerika, in het Noorden tot in de Poolstreek ; Midden- en Zuid-Europa op de hooge gebergten. KaukasiÃ«, IJsland, Groenland , Columbia, SiberiÃ«, Kamschatka. Ontbreekt in Spanje en Turkije.

Nederland. Volgens den Prodromus Florae Bat. schynt deze soort niet zeer algemeen. Wij vinden daarin als groeiplaatsen alleen vermeld de Bildt, Soestervecn, Malden , Paterwolde, Wildervank, Meppel, Hillegom ? Groningen? enâ Utrecht. In Holland en in de duinstreken heb ik haar niet aangetroften, â Het exemplaar, waarnaar onze afbeelding genomen is, werd mij in 1875 door wijlen den Heer N. van Aken uit de omstreken van Breda toegezonden.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Epi composÃ© de 5â6 Ã©pillets ovales-oblongs un peu Ã©cartÃ©s, mÃ¢les Ã leur base; deux stigmates; capsules ovales faiblement striÃ©es, comprimÃ©es, un peu convexes sur le dos, terminÃ©es par un bec court, Ã©marginÃ©, entier, un peu rude sur le bord et dÃ©passant les Ã©cailles. Racine gazonnante produisant des rejets courts.

Cette espÃ¨ce se distingue par ses Ã©pillets pÃ¢les petits, dâabord verts, plus tard jaunÃ¢tres. La plante produit des touffes assez fournies. La tige est haute dâun pied Ã pied, Ã angles obtus, aigus sous lâÃ©pi, les feuilles sont longues, vert grisÃ¢tre, les infÃ©rieures souvent Ã sommet subulÃ©, sÃ©tacÃ©. Syn. C. curta Good.

Habitat. Champs humides, bords des fossÃ©s et des eaux stagnantes. Europe, Asie et AmÃ©rique septentrionale jusque dans la rÃ©gion arctique; hautes montagnes de l'Europe centrale et mÃ©ridionale, Caucasie; Islande, Groenland, Columbia, SibÃ©rie, Kamschatka. â Manque en Espagne et en Turquie.

Pays-Bas. Selon le Prodromus Fl, Bat. cette espÃ¨ce a Ã©tÃ© trouvÃ©e dans les provinces de Groningue, Frise, Drenthe, Gueldre, Utrecht et Hollande mÃ©ridionale. â Selon mes observations elle manque aux dunes maritimes. Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© par la planche mâa Ã©tÃ© envoyÃ© des environs de BrÃ©da par feu M. N. van Aken.

Natuurlijk Stelsel: Cellulares Mycetes. O. IL Gasteromycetes. Trib. 2. Trichogasteres.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Peridium externum in lacinias varias ad basin partitum , strato interni crassi-ustulo persistente valde hygrometrico instructum. Peridium internum sessile globosum, ore indeterminato piano irregulariter lacero vel substcllatim fisso. â Columella nulla.

Buitenbekleedsel in verschillende slippen tot aan den voet verdeeld, met een binnenste min of meer dikke, blijvende, zeer bygrometrische laag bekleed. â Binnenbekleedsel ongesteeld bolvormig, met eene niet zuiver bepaalde, vlakke, onregelmatig opengescheurde of min of meer stervormig gespleten monding. Zuiltje ontbrekend.

In droogen toestand zijn de slippen van het buitenbekleedsel binnenwaarts en rondom het binnenbekleedsel omgerold (fig. a); door vochtigheid spreiden zich de slippen stervormig buitenwaarts uit (fig i.) Gedroogde exemplaren blijven deze merkwaardige eigenschap behouden.â Die eigenschap kenmerkt eene kleine groep van het geslacht, waartoe behalve onze soort, de G. floriformis Vitt., G. stellaris Herb. Fries en G. rnarnmosus (Fries) Vitt. behooren ¹). Onze soort is beschreven en afgebeeld door Micheli (Gen. p. 220, nquot;. 4 en btab. 100,/Ã¿. 5 en 6) onder den naam van G. major et mÃ©dius osculo stellate, door Bulliard {Champ, tab. 238 , en 471) als Lycoperdon stellatum, door Schmidel (/c. ei Z/i. Tab. 26 en 28) als L. volvam recolligens, en door Persoon {Syn. p. 3.5) als Geastrum hygrometricum.

V1TTADINI (A/e?rt. Tur. 1843, 168) heeft voldoende aangetoond dat de vormen, door Chevallier {Flor. Par.} beschreven als G. hygrometricum, mammosum, rufescens en duplicatum, tot onze soort moeten terug-gebragt worden, dat Chevallier geen andere gegevens had voor zijne gewaande nieuwe soorten dan de afbeeldingen van Bulliard en dat hij de duidelijke opmerking van B. dat de slippen van het buitenbekleedsel zich weder sluiten zoodra het droog wordt (Bull. p. 161), geheel heeft omgekeerd. Hij zegt toch dat de slippen bij droogte naar onder omkrullen. â Deze misvatting heeft veel verwarring veroorzaakt. G. mammosus (Fries) Vitt. (Lycoperdon hygrometricum van Sowercy , Engl. Fung. t. 401) verschilt van onze soort door den bepaalden vorm der monding.

Verklaring der afbeelding, a. Drooge toestand; b. b. b. vochtige toestand; c. sporen (600 m. vergr.).

Groeiplaats. Bosschen op drooge, zandige gronden, hier en daar in Europa en Noord-Amerika; volgens CooKE ook in OostindiÃ« on AlgÃ©rie. Volgens W. G. Smith zeer algemeen in Engeland, volgens Vittadini ook in ItaliÃ«. â Ik heb exemplaren gezien uit Saksen, SileziÃ« en SlavoniÃ«. â Over het geheel is omtrent voorkomen en groeiplaats nog weinig bekend. â Volgens Vittadini groeit hij in eikenbosschen ; ikzelf vond het exemplaar, dat op onze afbeelding is voorgesteld, in een dennenbosch. Ik vermoed dat hij bij voorkeur heuvel- en berglanden bewoont.

Nederland. Dennenbosschen op zandige heuvels. Bij Wageningen. Prodr. Flor. Bat, Door mijinJunij 1874 gevonden in een dennenbosch bij âs Heerenberg. â In de aan Geasters zoo rijke Hollandsche duinstreken heb ik onze soort nog niet gevonden.

Dit kenmerk schijnt mij een werkel jk .systematische waarde te bezitten en ik wenschte de genoemde groep als âHygrometrieiâ te onderscheiden.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques: PÃ©ridie externe divisÃ© jusquâÃ la base en lobes inÃ©gaux, Ã couche intÃ©rieure un peu Ã©paisse, persistante et trÃ¨s hygromÃ©trique. PÃ©ridie interne sessile globuleux , Ã orifice non dÃ©terminÃ©, plan, irrÃ©guliÃ¨rement dÃ©chirÃ© ou fendu en Ã©toile. Point de columelle.

â¢ A lâÃ©tat sec les lobes du pÃ©ridie externe sont enroulÃ©s en dedans et autour du pÃ©ridie interne (fig. a.) ; dans lâhumiditÃ© ils sâÃ©talent au dehors en Ã©toile (fig. b.). Cette propriÃ©tÃ© remarquable et permanente aux exemplaires sÃ©chÃ©s, constitue le caractÃ¨re dâun petit groupe du genre GeÃ¤ster, comprenant en dehors de notre espece, les G. floriformis Vitt, G. stellaris Herb. Fries et G. mammosus (Fries) Vitt. *) Notre espÃ¨ce a Ã©tÃ© dÃ©crite et figurÃ©e par Micheli {Gen. p. 220, nÂ°, 4 eZ 5, tab. 100 Hg. 5 et 6) sous le nom de G. major et mÃ©dius osculo stellato ; par Bulliard {Champ, tab. 238 et 471) sous le nous de Lycoperdon stellatum, par Schmidel {Ic. et An. Tab. 27 et 28) sous le nom de L. volvam recolligens et par Persoon (Syn. p. 35) comme Geastrum hygrometricum.

ViTTADiNi (JhÃ©m. Tur, 1843, 168) a suffisamment dÃ©montrÃ© que les formes dÃ©crites par Chevallier (Flor, Par,} comme G. hygrometricum, mammosum , rufescens et duplicatum , doivent Ãªtre reportÃ©es Ã notre espÃ¨ce, que Chevallier nâa eu dâautre base pour ses quatre prÃ©tendues nouvelles espÃ¨ces que les figures de Bulliard et quâil a tournÃ© en sens Inverse lâobservation simple et claire de Bulliard Â»que les divisions du pÃ©ridie externe se referment dÃ¨s quâil fait secâ (Bull. p. 161). Chevallier dit au contraire: Â»dans les temps secs les segments se recoquillent en dessous.â Cette erreur a causÃ© beaucoup de confusion. Le G. mammosus (Fries) Vitt. (Lycoperdon hygrometricum de Sowerby, Eng, Fung. t. 401) difl'Ã¨re de notre espÃ¨ce par lâorifice dÃ©terminÃ©.

Habitat. Terrains secs sablonneux dans les bois ; Ã§Ã et lÃ en Europe et dans lâAmÃ©rique septentrionale ; selon Cooke aussi aux Indes Orientales et en AlgÃ©rie. Selon VV. G. Smith il est trÃ¨s commun en Angleterre. aussi en ItaliÃ« selon Vittadini. Jâai vu des exemplaires de Saxe, de SilÃ©sie et de Slavonie. Les notions Ã lâÃ©gard de son habitat et de son apparition sont encore bien incomplÃ¨tes. Selon Vittadini il croÃ®t dans des bois de chÃªnes. Jâai trouvÃ© mon exemplaire dans un bois de pins. Je suppose quâil habite de prÃ©fÃ©rence les collines et les basses montagnes.

Pays-Bas. Bois de pins, collines sablonneuses en Gueldre. Manque Ã la rÃ©gion des dunes maritimes. Jâai trouvÃ© lâexemplaire reprÃ©sentÃ© par la planche, en Juin 1874, dans un bois de pins dans la prov. de Gueldre.

*) Ce caractÃ¨re me semble dâune valeur vÃ©ritablement systÃ©matique et je dÃ©sirais dÃ©signer le groupe en question sous le nom dâHygrometrici.

Stelsel van Linnaeus : Cl. XIX. O. 2. Syngenesia Polygamia Superflua. Natuurlijk Stelsel: Vasculares Dicotyledoneae. O. Compositae.

Eene vergelijking van deze plant met de verscheidenheid onder Nâ. 1161 in de Flora Batava afgebeeld, zal doen blijken dat zij van laatstgenoemde verschilt door den vorm der bladen en de grootere bloemen. Bij onze plant ziet men duidelijk dat de bladen iets boven het midden breeder en zuiverder lancetvormig zÃ¿n; bij Nâ. 1161 zijn de bladen aan den voet sterker geoord, meer omgeslagen en stengomvattend. De bloemen van onze soort zijn meer violetblaauw ; de blaadjes van het omwindsel drierijig, meer bladvormig en meer uitgespreid. Over het algemeen is onze soort meer bebladerd en forscher van houding dan de_ onder NÂ®. 1161 beschreven plant.

Verklaring per afbeelding: a. Bloem; 6. id. doorsnede; c. schijf bloempje; d. straalbloempje.

Groeiplaats. Aan de oevers van rivieren. Volgens Torrey en Gray behoort de A. brumalis niet tot Â«Ie Flora vair Noord-Amerika en zou zij eene in Duitschland ontstane verscheidenheid zijn van Aster Novi Belgii. Volgens Nees is zij gevonden aan de oevers van de Main, volgens AVirtgen aan die van den Rijn bg Neuwied; volgens Grenier en Godron in Lotharingen (Nancy, Luneville , Blamont, Saarburg, Saarge-mund) bij Lyon , enz. Waarschijnlijk zal zij ook in andere streken van Westelijk Europa voorkomen.

Nederland. A. brumalis is in ons land door den Heer van Hoven bij Pettelaar (N. Brabant) en door den Heer Bondam bij Harderwijk gevonden. Het op de afbeelding voorgestelde exemplaar is van Harderwijk afkomstig en mij in October 1875 door den Heer Bondam welwillend voor de Flora aangeboden.

En comparant cette espÃ¨ce avec la variÃ©tÃ© reprÃ©sentÃ©e dans notre Flore sous le Nâ, 1161, on remarquera quâelle diffÃ¨re de la derniÃ¨re par la forme des feuilles et les fleurs plus grandes. Dans le type les feuilles sont plus larges un peu au dessus de leur milieu et plus distinctement lancÃ©olÃ©es; dans la variÃ©tÃ© les feuilles sont plus fortement auriculÃ©es Ã leur base et plus amplexicaules. Dans le type les fleurs sont dâun bleu plus viÃ´let ; les folioles de lâinvolucre placÃ©es en trois rangÃ©es, ont un caractÃ¨re plus foliacÃ© et plus Ã©talÃ©. En gÃ©nÃ©ral notre plante est plus feuillÃ©e et plus robuste que celle dÃ©crite sous le Nâ, 1161,

Explication de la planche, a, Anthode; b. id. coupe; c. fleuron du disque; d. id. du rayon.

Habitat, Bords des riviÃ¨res. Selon Torrey et Gray lâA, brumalis nâappartient pas Ã la flore de lâAmÃ©rique septentrionale et serait-il une variÃ©tÃ© de lâA, Novi Belgii originaire de lâAllemagne, Selon Nees il a Ã©tÃ© trouvÃ© aux bords du Main, selon Wirtgen aux bords du Rhin prÃ¨s Neuwied; selon Grenier et Godron en Lorraine (Nancy, Luneville, Blamont, Sarrebourg, Sarreguemines) prÃ¨s de Lyon etc, Proba-, blement il se trouve en plusieurs autres parties de lâEurope occidentale,

Pays-Bas. LâA. brumalis nâa Ã©tÃ© trouvÃ© quâen deux localitÃ©s, savoir dans les Provinces du Brabant sept, et de la Gueldre. Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© sur notre planche mâa Ã©tÃ© offert par M. R. Bondam des environs de Harderwijk (Gueldre) en Octobre 1875.

De hier afgebeelde plant verschilt van de CrÃ©pis virens door haren stei k vertakten, uitgespreiden stengel, die een platte rozet vormt, en door hare dieper ingesneden vinspletige bladen. Volgens Koch {Syn. Blor, gem. et helv.') zou zij slechts een vorm zijn , die ontstaat, wanneer de plant door het vee is afgevreten. Daar ik echter onze plant meestal op duingronden heb gevonden, veronderstel ik eer, dat de dwergachtige en uitgespreide vorm door de schraalheid van den bodem en de onbeschutte standplaats is ontstaan, een verschijnsel dat op de duingronden veel voorkomt en waarvan de Asparagus officinalis var. maritima (Flor, Bat. Nâ. 1123) een ander voorbeeld is. Volgens eenige schrijvers zouden de bloemen kleiner zijn dan van C. virens. Ik heb dit onderscheid niet gevonden ; integendeel schenen mij de bloemen in ât algemeen grooter en meer geopend dan die van de laatstgenoemde.

Groeiplaats. Op onvruchtbare , zandige en steenachtige plaatsen , in Duitschland , Frankrijk, ItaliÃ«, en welligt ook in andere streken. Azorische eilanden Drouet, Canarische eilanden Webb.

Nederland. Zandgronden. Duinen bij Wassenaar , het huis ten Deil en Katwijk. F. B, S, Duinen bij Haarlem talrijk, v. E. Drempt bij Doesborgh , v. E. Tholen, Zuid-Beveland. Prodr. Flor. Bat,

Onze afbeelding is genomen naar een exemplaar van de duinen van het Naaldenveld bij Haarlem.

Cette variÃ©tÃ© se distingue du type par sa tige trÃ¨s rameuse diffuse, formant une rosette trÃ¨s plane, et par ses feuilles plus profondÃ©ment incisÃ©es et pinnatifides. Selon Koch {Syn, Flor. germ, et 'helv.'j elle ne serait quâune forme quâacquiert la plante aprÃ¨s avoir Ã©tÃ© broutÃ©e par le bÃ©tail. Ayant trouvÃ© notre plante trÃ¨s nombreuse sur les dunes, je prÃ©sume plÃ»tot que lâariditÃ© du sol et lâexposition inabritÃ©e sont les causes de la vÃ©gÃ©tation trapue et diffuse, phÃ©nomÃ¨ne assez frÃ©quent sur nos dunes, et dont lâAsperge naine (Asparagus officinalis var. maritima, Flor. ÃgANâ. 1123) est un autre exemple. Selon plusieurs auteurs les fleurs seraient plus petites que celles du type; je nâai pas observÃ© cette diffÃ©rence; au contraire les fleurs de notre plante mâont semblÃ© en gÃ©nÃ©ral plus grandes et plus ouvertes que celles de la plante type.

Habitat. Lieux stÃ©riles, sablonneux et pierreux, Allemagne, France, Italie et probablement ailleurs. Iles AÃ§ores, Drouet; Iles Canaries, Webb.

Pays-Bas. Terres sablonneuses. Dunes maritimes ; assez frÃ©quent sur les dunes prÃ¨s de Harlem. Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© par notre planche provient de cette derniÃ¨re localitÃ©.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Panicula diffusa patente ramis scabris, inferioribus plerumque quinis, spiculis ovatis, 2-5 Horis, Horibus obsolete nervosis margine basin versus dorsoque linea angusta pubescente notatis, cubiiis vaginisque glabris, ligula oblonga acuta, radice fibrosa caespitosa.

Bloempluim onregelmatig uitgespreid, met ruwe takjes; de onderste takjes meestal vijftallig bijeenstaande, bloempakjes eirond , 2â5 bloemig; bloempjes flaauw generfd , onder aan den rand en op den rug met een smalle zacbtbebaarde lijn geteekend; stengels en bladscheeden kaal; bindseltje langwerpig spits; wortel vezelig, zo-devormend.

Deze soort gelijkt veel op de P. nemoralis L., die wij later zullen bescbrijven; zij is evenals deze gekenmerkt, door dat de bladscheeden der bovenste bladen korter zijn dan de bladschijf; beide verschillen daardoor van P. trivialis L. {Flora Faiava III NÂ°. 161) , bij welke de bladscheeden langer zijn dan de bladschijf. P. serotina verschilt van P. nemoralis door het bindseltje, dat bij laatstgenoemde nagenoeg ontbreekt en dooiden meer duidelijk geoorden bladvoet. Svn. Poa fertUis Host. P. palustris Roth.

Groeiplaats. In vochtige weilanden en aan waterkanten. Noorden van Europa, AziÃ« en Amerika tot de poolstreken. Zeldzaam in westelijk Frankrijk; ontbreekt Ãn Spanje en in Groot-BrittanniÃ« en Ierland.

Nederland. Bq Haarlem en Bloemendaal v. E.; Westland v. d. T.; Haagsche Bosch; Heikop, Utrecht, Slijk Ewijk Rheede, F. B. S.; bij Westbroek Hartsen; tusschen Baambrugge en Vmkeveen v. d. T.; Noordendijk bij Bordrecht Lac.; Eindhoven, aan de Mark bij deBuivelsbrug ÃBreda) van Aken; bij âsHer-togenbosch, bij ât Zijldiep teScheemda, zeldzaam Stratingh. '.Be soort schijnt in het oosten des lands zeldzamer te zijn dan in het westen.

Het op de afbeelding voorgestelde exemplaar is mij m 1875 mt de omstreken van Breda gezonden door wijlen den Heer N. van Aken.

POA SEROTIKÃ Gaud. POA PERTILIS Host. Paturin tardif, /iom allemand : Spates Rispengras. Nom anglais: Late flowering Meadow-Grass. Fleurit: JuinâSept. M

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Panicule diffuse Ã©talÃ©e a pÃ©dicelles scabres, les infÃ©rieurs ordinairement rÃ©unis par 5; Ã©pillets ovales, Ã 2â5 fleurs; fleurs faiblement nerveuses, bordÃ©es dâune ligne Ã©troite pubescente vers la base et sur le dos ; tige et gaines glabres ; ligule oblongue aigue ; racine fibreuse gazonnante.

Cette espÃ¨ce se rapproche beaucoup du Poa nemoralis L., dont la description suivra dans une' prochaine livraison j toutes les deux ont les gaines des feuilles supÃ©rieures plus courtes que leurs disques et se distinguent par ce caractÃ¨re du Poa trivialis L. {Flora Batava, Vol. III, NÂ®. 161), dont les gaines dÃ©passent les disques. Notre plante se distingue du P. nemoralis par la ligule, (qui est trÃ¨s-courte ou nulle dans la derniÃ¨re espÃ¨ce) et par la base de la feuille plus distinctement auriculÃ©e. Syn. Poa fertilis Host. P. palustris Roth,

Habitat. PrÃ©s humides; bords dc.s eaux. Europe, Asie septentrionale, AmÃ©rique sept,, jusque dans les rÃ©gions polaires. Rare dans la France occidentale; manque en Espagne et dans la Gde Bretagne et lâIrlande,

Pays-Bas. Province.s de Hollande , Utrecht, Gueldre , Brabant-sept, Rare ou absent dans les autres provinces orientales. Notre dessin a Ã©tÃ© pris dâun exemplaire trouvÃ© par feu M, van Aken prÃ¨s de BrÃ©da (Brabant sept,).

Geslachtskenmerken. Caulis dichotome ramosus. Folia laxe irnbricata vel erecto-patentia, oblonga, elongate- et lineali-lanceolata, laevia vel tuberculata , costa tereti sub apice desinente. Flores dioici. Peristomii (lentes et processus in subulam longam exeuntes, cilia carina processuum tota loiigitudine fissa, cilia inter-jecta 2â3 longa filiformia.

Stengel vorkig getakt. Bladen los dakpanswijs geplaatst of opgerigt-uitgespreid, langwerpig, verlengd- en lijn-lancetvormig, glad of met knobbeltjes bezet. Middenrib onder den top verdwijnende. Bloemen tweehuizig. Tanden en wimpers van het mondbeslag in een langen priem uitloopend, de groote wimpers over de geheele lengte gespleten; kleine wimpers 2â3, lang, draadvormig.

Het geslacht Aulacomnium van naulasâ (voor) Is door Schwaegrichen van Mnium gescheiden en aldus genoemd naar de gevoorde urntjes. Behalve door het gevoorde urntje is het geslacht gekenmerkt door merkwaardige knopvormingen (pseudopodia) aan de onvruchtbare stengels.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Caespites infeme tomento rubiginoso-ferrugineo intertexti, superne e lutescente virides. Caulis irregulariter dichotome ramosus flexuosus Folia erecto-patentia flexuosa, sicca torquescentia, lineari-lanceolata, raargine reflexa subundulaZa, apice acuminata, utraque pagina minute tuberculata. Capsula alte pedicellata turgida ovato-oblonga incurva, sicca vacua horizontalis profunde sulcata. Operculum convexo-conicum subrostratum. Annulus latus. Peristomium magnum, extern! dentes in subulam longam continu! lutescentes, processus longe subulati.

Zoden van onder met rossig-roestkleurig vilt doorweven, van boven geelachtig groen. Stengel onregelmatig vorkig getakt, heen en wedirgebogen. Bladen opgerigt uitgespreid, heen en weÃªrgebogen, in droegen toestand gedraaid, lijn-lancetvormig, aan den rand teruggeslagen, min of meer gegolfd, aan den top spits toeloopend, onder en boven met kleine knobbeltjes bezet. Urntje hoog gesteeld, gezwollen, ovaal-langwerpig, binnenwaarts gekromd, droog en ledig zijnde horizontaal en diep gevoord. Dekseltje bol-kegelvormig, min of meer gesnaveld. Ring breed. Mondbeslag groot; buitenste tanden in een langen priem uitloopend , geelachtig; wimpers lang priemvormig. Mnium palustre Hedw. Gymnocephalus palustris Schwaeg.

Verklaring der Aebeelding. a. de plant; b. id, vergroot; c. c. bladen; d. bladvoet; e, bladspits; f, kransblad; g. urntje; A. mondbeslag met de tanden. (Bij onze exemplaren waren geen wimpers meer voorhanden).

Groeiplaats. In vochtige, boschrijke en moerassige weiden, van de vlakten tot de bergstreken, over geheel Europa en Noord-Amerika tot in de poolstreken. Ook in AbessiniÃ«.

Nederland. Texel, Holkema ; Bloemendaal, Noordwijkerhout, Achttienhoven , Kudelstaart, Leimuiden, de Bildt, Soesterveen, Renkum, Harderwijk, Uddelermeer, Hatertsche Broek, Zuid-Beveland, Maastricht, Harendermolen, Waverveen , Haren, nieuwe Stadskanaal en boven Pekel-A. Ootmarsum. Prodr. Flor. Bat.

De afgebeelde exemplaren zijn uit het Herbarium van Frieslands Mossen van den Heer Mr. H. Albarda en door ZEd. verzameld te Veenwouden.

CaractÃ¨res gÃ©nÃ©riques. Tige dichotome, feuilles lÃ¢chement imbriquÃ©es ou dressÃ©es-Ã©talÃ©es, oblongues, allongÃ©es- et linÃ©aires-lancÃ©olÃ©es, lisses ou tuberculÃ©es, Ã cÃ´te cylindrique disparaissant vers le sommet. Fleurs dioÃ¯ques. Grandes dents et cils du peristome prolongÃ©es en pointe longuement subulÃ©e; cils principaux fendus sur toute leur longueur ; 2â3 cils interposÃ©s longs filiformes.

Le genre Aulacomnium (du mot saulasâ sillon) est sÃ©parÃ© par Son ivaegriciien du g. Mnium et nommÃ© ainsi d'aprÃ¨s les fruits. Il se distingue encore par une singuliÃ¨re abnorrnalitÃ© des organes foliacÃ©s , qui souvent sont agglomÃ©rÃ©s en capitules (pseudopodes) au sommet des tiges stÃ©riles.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Gazons entremÃªlÃ©s en dessous dâun chevelu roux-ferrugineux; vert jaunÃ¢tre en dessus. Tige irrÃ©guliÃ¨rement dichotome, flexueuse. Feuilles dressÃ©es-Ã©talÃ©es flexueuses, contournÃ©es Ã lâÃ©tat sec, linÃ©aires lancÃ©olÃ©es, Ã bords rÃ©flÃ©chis, un peu ondulÃ©s, acuminÃ©es au sommet, couvertes en dessus et en dessous de petits tubercules. Capsule longuement pÃ©dicellÃ©e renflÃ©e, ovale-oblongue courbÃ©e en dedans; horizontale et profondÃ©ment sillonnÃ©e Ã lâÃ©tat sec. Opercule convexe conique plus ou moins rostrÃ©. Anneau large. Peristome grand, Ã dents extÃ©rieures jaunÃ¢tres, prolongÃ©es en pointe longuement subulÃ©e; cils longuement subulÃ©s. Mnium palustre Hedw. Gymnocephalus palustris Schwaegr.

Explication de la planche, a. la plante; b. id. grossie; c. c. feuilles; d. base de la feuille; e. sommet; f. feuille pÃ©richÃ©tale; g. capsule; h. pÃ©ristome avec les dents. (Les peristomes de nos exemplaires ne prÃ©sentent plus de cils).

Habitat. PrÃ©s humides, boisÃ©s et marÃ©cageux, de la plaine jusquâÃ la rÃ©gion subalpine, de toute lâEurope et lâAmÃ©rique sept., jusquâaux rÃ©gions polaires. Aussi en Abessynie.

Natuuulijk Stelsel: Cellulares. Mycetes. O. 11. Gasteromycetes. Trib. 2. Trichogasteres.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Peridium externum in lacinias aequales acutas ad basin partituin , strato interior! subtenui persistente hygrometrico instructum. Peridium internum sessile plano-depressum ore determinate conico fimbriato. Columella brevis ovata.

Buitenbekleedsel in gelijke spits toeloopende slippen tot aan den voet gespleten, met een binnenste, min of meer dunne, blijvende hygrometrische laag bekleed. Binnenbekleedsel ongesteeld, vlak-ingedrukt, met eene kegelvormige, franjeachtige door een kring bepaalde monding. Zuiltje kort, eirond.

Verschilt van G. bygrometricus Fries (Flor, Bat. Fâ. 1180.) door het plattere donker gekleurde binnenbekleedsel , de kegelvormige, met een cirkelvormige plooi omkranste monding, de meer gelyke dunnere en spitsere slippen van het buitenbekleedsel en den minderen omvang der sporen, die ongeveer de helft kleiner zijn. De slippen zijn aan de buitenzijde glad en geelachtig, en niet ruw en zwartachtig, zooals bÃ¿ G. hygro-metricus. Ook is zij in ât algemeen klein van afmeting. Voor het overige bezit zij dezelfde hygrometrische eigenschap.: in droegen toestand slaan de slippen naar boven om en vormen een soort van zak (fig. a. a.); door vochtigheid spreiden zij zich uit en krommen naar beneden om (fig. b. b. b.) ; bij G. maramosus echter veel spoediger dan bij G. bygrometricus.

Door vroegere schrgvers is onze soort vaak met G. bygrometricus vereenzelvigd ; o. a. door Schmidel (7c. et An. 21, 28, verg. fig. 20 enz. met fig. 37); door Woodward in 1791 [Linn. Trans., II. 58) onder Lycoperdon recolligens. Micheliâs afbeelding van G. mÃ©dius umbilico fimbriato {Gen. plant, t. 100 f. 3) door Woodward aangehaald, gelijkt in vorm veel op onze soort, hoewel de schrijver niets vermeldt van de hygrometrische eigenschap. De beste afbeelding is die van Sowerby (Engl. Fungi t. 401). Ook de afbeelding van Batsch (Lycoperdon corallinum El. t. 151) komt goed met onze soort overeen. Die van Bulliari) (Lycoperdon stellatum. Champ, de France, pl. 238 f. g. h.) is minder zeker en nog al verschillend wat de slippen aangaat. Chevallier (Fl. par. 359) heeft op deze afbeeldingen zijne G. mammosus gegrond, maar daarbij, gelijk reeds vroeger is opgemerkt, (^Flora Bat. NÂ°. 1180) de hygrometrische eigenschap geheel verkeerd opgevat. Welligt ten gevolge van de misvatting van Chevallier , komt bij Fries (Myc. p. 17) in zijne beschrijving van G. mammosus eene onduidelijkheid voor, als hij zegt: Â»Radii saepius inflexi; sed siccitate reflexi-,quot; terwijl hij van G. bygrometricus, die volkomen dezelfde eigenschap heeft, zegt: Â»per. ext. siccitate contrahitur et radiis arcte inflexis interius amplectiturâ. ViÃ¯tadini (^Mem. Tur. 1843) is eigenlijk de eerste geweest, die de verwantschap van G. bygrometricus en G. mammosus, wat de hygrometrische eigenschap betreft, duidelijk beeft aarigetoond, en de afbeelding van Sowerby door hem aangehaald, neemt allen twijfel weg. Het kenmerkend verschil in de grootte der sporen is aangetoond door W. G. Smith in zijne Monographie (Gardeners Chronicle 1873 , p. 579). Ten gevolge van de reeds genoemde onduidelijkheid in de beschrijving van het buiten- en binnenwaarts ombuigen der slippen, zijn door latere botanici, ilikwijls niet zonder twijfel, exemplaren van G. fimbriatus en andere als Â»G. mammosus?â vermeld. Zoo komt in het Herbarium Carpaticum van Kalcbbrenner een G. mammosus Fr.? voor, blijkens het bijgevoegde Â»cum rostro suo subulatoâ ongetwijfeld dezelfde, die later in Rabenhorst Fungi eur. exs 814 als G. cryptorhynchus is beschreven. Zie ook Grevillea 1875. Nâ. 28. Zoo kan ook de afbeelding in onze Flora Batava (Deel. X. NÂ°. 750, 1) als G. mammosus opgegeven, zeer zeker onze soort niet voorstellen. De afbeeldingen van Persoon en Relhan , door Fries t. a. p. vermeld, stonden mij tot mijn leedwezen niet ten dienste.

Verklaring der afbeelding. In droegen toestand vertoont de zwam zich met de buitenslippen over den kop heen omgerold (fig. a. a.\. Plaatst men baar in een bakje met water, dan spreiden zich de slippen buitenwaarts uit (fig. b. b. b.) ; c. c. de monding ; d. sporen (600 maal vergroot).

Groeiplaats. Volgens M. J. Berkeley is deze soort sedert Sowerbyâs tijd (in ât begin dezer eeuw) in Engeland niet teruggevonden. Ook wegens de onzekerheid of de verschillende hier genoemde auteurs werkelijk onze soort bedoeld hebben , kan omtrent de groeiplaats niets bepaalds worden medegedeeld. Alleen kan men aannemen dat de soort hoogst zeldzaam is.

Nederland. In den Prodrmnus Flor.Bat. is zij vermeld als gevonden bij Haarlem door Dozy en Molkenboer en in bet Westland door van der Trappen. De exemplaren van Dozy en Molkenboer, waarvan mij de bezigtiging met groote welwillendheid door niyn hooggeachten vriend Prof. C. A. J. A. Oudemans werd vergund, zÃ¿n bepaaldelijk G. mammosus niet. Volgens Oudemans behooren zij tot den bovengenoemden G. cryptorhynchus , evenals de exemplaren , die onder den naam G. rufescens in den Prod. Flor. Bat. zijn vermeld. De afbeelding van van der Trappen (zie Flor. Bat. X. 750) stelt evenmin G. mammosus voor ; volgens de daarbij gevoegde beschrijving zijn de slippen bij vochtig weer opwaarts gerigt en als te zamen gesloten ; dus juist het omgekeerde van onze soort. Tot welke soort deze afbeelding moet gebragt worden, is mij niet regt duidelÃ¿k. Waarschijnlijk stelt zÃ¿ een beschadigden G. triplex voor.

De op onze afbeelding voorgestelde exemplaren, zijn door m'y gevonden in October 1875, in een hak-boschje van eschdoorn en eik, op de buitenplaats Wildhoef onder Bloemendaal, toebehoorende aan Mevrouw C. Willink. Op dezelfde plaats zijn ook de GeÃ¤ster coliformis {Flor. Bat. XIII, 1034) en G. Cesatii (ld. 1145) door mij gevonden.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Pubescens supeme glanduloso-viscida, caule erecto in paniculam secundam abeunti, foliis inferioribus ovato-spathulatis obtusis, caulinis lanceolato-linearibus, calyce oblongo dentibus acutis petalis bifidis coronatis, dentibus capsulae revolutis, seminibus acute tuberculatis dorso planiusculis.

Zacht behaard, aan den top klierachtig-kleverig ; stengel opgerigt, tot een eenzÃ¿dige pluim overgaand ; onderste bladen eirond-spatelvormig stomp ; bovenste lancet-lijnvormig ; kelk langwerpig met spitse tanden ; bloembladen tweespletig met een bijkroon; tanden van de zaaddoos omgekruld; zaden met spitse knobbeltjes bekleed, op den rug vlak.

Deze plant wordt gewoonlijk 3â5 decim. hoog de onderste bladen loopen smal in een bladsteel uit de takken der bloempluim staan wijd uit elkaar en tusschen elk paar takken is de as eenigzins geknikt. De bloemen zÃ¿n wit, somtijds van onder groen gestreept.

Groeiplaats. Op drooge, zonnige heuvels, in bosschen en onder struikgewas talrijk verspreid. Noorden Midden-Europa, SiberiÃ«, Westelijk Caucasie en MacedoniÃ«. Ook op de Canarische eilanden. In BelgiÃ«, volgens CrÃ©pi N, vrij zeldzaam.

Nederland. Talrijk op de Zeeduinen van Kennemerland en Zuid-Holland, vooral aan de landzijde, meestal onder struikgewas of langs de voetpaden. Wageningsche berg, de Grebbe, Nijmegen, Driebergen.â Schijnt verder te ontbreken in de oostelijke provinciÃ«n, in Zeeland en Noord-Brabant en op de Noordzee-eilanden.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Tige dressÃ©e, pubescente glanduleuse viscide au sommet^ feuilles infÃ©rieures ovales-spatulÃ©es obtuses, les supÃ©rieures lancÃ©olÃ©es-linÃ©aires, fleurs en panicule unilatÃ©rale ; calice oblong Ã dents aigues ; pÃ©tales bifides couronnÃ©s, dents de la capsule enroulÃ©es : graines couvertes de tubercules pointus, Ã dos plus ou moins plan.

Tige dâenviron 3â5 dÃ©c. ; feuilles infÃ©rieures attÃ©nuÃ©es en pÃ©tiole ; panicule Ã rameaux distants ; axe de la tige un peu inclinÃ© entre chaque paire de rameaux. Fleurs blanches, quelquefois striÃ©es en dessous.

Habitat. Collines, dans les bois et sous les buissons, assez commune. Europe sept, et centr., SibÃ©rie; Caucasie occ., MacÃ©doine. Aussi dans les Iles-Canaries. Selon M. CrÃ©pin assez rare en Belgique.

Pays-Bas. Assez commune sur les dunes maritimes de la Hollande, surtout' dans la partie orientale, ordinairement sous les buissons ou aux bords des chemins. Aussi sur les collines des provinces de Gueldre et dâUtrecht. â Semble manquer dans les autres provinces orientales et mÃ©ridionales et dans les Ã®les de la Mer du Nord.

SooRTELijKE KENMERKEN. Radlcc repente stolonifera, caule erecto obtusangulo folioso in racemum terminalem secundum abeunti, foliis setuloso-asperis inaequaliter serratis, radicalibus longe petioliatis cordatis oblongis , caulinis sessilibus oblongis et lanceolato-acuminatis , floralibus linearibus, pedunculis solitariis axil-laribus brevibus cernuis bracteolatis, calycis hirti laciniis patenti-reflexis lanceolatis, corolla laciniis calycis triplo longiore.

Wortel kruipend, uitloopers vormend; stengel opgerigt, stomphoekig, bebladerd, in een eenzÃ¿dige einde-lingsche tros uitloopend ; bladen borstelig-ruw, ongelijk zaagtandig, de onderste langgesteeld, hartvormig-langwerpig ; stengelbladen ongesteeld , langwerpig en lancetvormig toegespitst ; de bovenste lijnvormig ; bloemstelen alleenstaande, in de bladhoeken, kort, knikkend, met schutblaadjes voorzien en met uitgespreid-omge-bogen lancetvormige slippen ; kroon driemaal langer dan de kelkslippen.

Deze soort onderscheidt zich van C, Trachelium L. (Flora Dat. Deel X Nâ. 797) door den minder hoeki-gen stengel, de niet dubbel getande, minder harige bladen, de eenbloemige bloemstelen en de eenzijdige tros. C. cordifolia C. Koch, C. trachelioides Reich., C, crenata Link.

Groeiplaats. In bosschen , op zonnige heuvels, op velden en bebouwde plaatsen , verspr eid. Uit tuinen ont-vlugt, waar zij vroeger gekweekt werd, is zij hier en daar een lastig onkruid geworden. â Rusland, SiberiÃ«, Zweden, Noorwegen, (sporadisch in Denemarken en zuidelijk Zweden), Midden-Europa, Caucasie, ArmeniÃ«.

Nederland. Bouwlanden, heggen, enz. Houten, Zoelmond , Kampen, Zutphen, Hemmen, Oosterhoutsch bosch bij Nijmegen, Ubbergen. Prod. Fl. Bat. Bunnik. Herb. Hartsen. Dordrecht, Heusden, Prod. Fl. Dat. Baarn, Zutphen Fl. D. S. Leiden, Rijnsburg Flor. Leid,-, Warns, Leeuwarden Fl. Fris. Volgens opgave van wijlen den Heer N. van Aken, in het Ulvenhoutsche bosch bij Breda, volgens opgave van den Heer Coops, te Keppel b'Ã¿ Doesborgh. Te Dalfsen b'q Zwol, talrijk gevonden door den Heer Mr. A. G. A. Baron Sloet tot Oldhuis. Onze afbeelding is genomen naar eene teekening, door Mevrouw Sloet tot Oldhuis gemaakt en welwillend voor de Flora Batava aangeboden.

Volgens bovenstaande opgave schâynt de plant in Noord-Holland en Zeeland te ontbreken en over ât geheel beter op diluviale dan alluviale gronden te tieren. â In Kennemerland komt z'Ã¿ bepaald niet voor.

Gebruik. In vroeger t'yden werd de plant evenals C. Rapunculus gekweekt en de wortel tot hetzelfde doel gebezigd {Flor, Bat, Deel XV, Nâ. 1162).

CaractÃ¨res spÃ©cifiques: Racine traÃ§ante; tige droite Ã angles obtus, foliacÃ©e, se terminant dans une grappe droite Ã fleurs unilatÃ©rales ; feuilles sÃ©tuleuses rudes, inÃ©galement dentÃ©es en scie, les infÃ©rieures longuement pÃ©tiolÃ©es, cordÃ©es, oblongues, les intermÃ©diaires sessiles oblongues et lancÃ©olÃ©es-acuminÃ©es ; les supÃ©rieures linÃ©aires ; pÃ©doncules solitaires axillaires, courts, penchÃ©s, Ã petites bractÃ©es ; calice hÃ©rissÃ© Ã lobes Ã©talÃ©s-rÃ©flÃ©chis lancÃ©olÃ©s, âcorolle Ã lobes trois fois plus longs que ceux du calice.

Cette espÃ¨ce se distingue du Campanula Trachelium L. [Flor. Bat. Vol. X Nâ. 797) par la tige moins velue et Ã dents simples, les pÃ©doncules uniflores et la grappe unilatÃ©rale. â C. cordifolia C. Koch, C. Trachelioides Reich. C. crenata Link.

Habitat. Bois secs, collines, lieux cultivÃ©s. EchappÃ©e des jardins, oÃ¹ elle a Ã©tÃ© cultivÃ©e anciennement, elle est devenue en plusieurs lieux une mauvaise herbe difficile Ã extirper. â Russie , SibÃ©rie, SuÃ¨de, NorvÃ¨ge (sporadique en Danemark et en SuÃ¨de mÃ©rid.) ; Europe centrale, Caucasie, ArmÃ©nie.

Pays-Bas. DispersÃ©e sur une grande partie du pays, Ã lâexception des provinces de Hollande sept, et de ZÃ©lande ; en gÃ©nÃ©ral plus commune dans les terrains diluviaux que dans les alluvions.

La plante a Ã©tÃ© trouvÃ©e en grand nombre par M. le Baron Sloet dâOldhuis , dans ses terres aux environs de Zwolle (prov. dâOverijssel). Notre planche a Ã©tÃ© faite dâapres un dessin de Mme Sloet Ã¼âOld-iiuis, quâelle a eu la bontÃ© de nous offrir.

Anciennement la plante a Ã©tÃ© cultivÃ©e comme le C. Rapunculus [Flor. Bat, Vol. XV. Nquot;. 1162) et sa racine employÃ©e au mÃªme but.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Caespitosa culmis erectis gracilibus, foliis anguste linearibus acutis planis , superioribus vagina longioribus, ligula abbreviata, paniculae ante et post anthesin contractae cernuae ramis semi-verticillatis, spiculis 2â7 floris ovali-lanceolatis, gluma -trinervia. Planta polymorpha.

Zodevormend; halmen opgerigt, schraal; bladen smal lijnvormig, spits, vlak; de bovenste langer dan do bladscheede ; bindseltje zeer kort ; bloemplnim voor en na den bloei zaamgedrongen, knikkend, met half-kransvormende bloemtakjes; aartjes 2â7 bloemig, eirond-laiicetvormig; kafjes drienervig. Zeer veelvormige plant.

Zij onderscheidt zich van de Poa serotina Ehrh. {Flor. Bat, Deel XV, NÂ°. 1183) door het zeer korte of ontbrekende bindseltje. â Ik houd onze plant voor de verscheidenheid Ã firmula Gaud., met opgerigte pluim, 3â5 bloemige aartjes en vrijstaande bloempjes. Poa nemoralis coarctata Gaud., P. coarctata Hall. P, duKa Sut. P, Scheuchzeri Sut. P. caespitosa Poir., P. trivialis Leers.

Groeiplaats. In bosschen, op rotsen en muren. Geheel Europa, in het zuiden op de hooge gebergten. Himalaja Royle. Geheel SiberiÃ«, Kamschatka, Leuebour. Japan, Miquel. Noord-Amerika, Hook. Straat v. Magelhaens , Port Gregory Hook. fil. â Het gebied dezer plant is waarschijnlijk nog grooter.

Nederland. In bosschen; op vochtige beschaduwde plaatsen. Bij Nijmegen, Wijk bij Duurstede, Doorn-weerd, de Grebbe, Scherpenzeel, Voorst, Spoel bij Culemborg, Bosch te Zalk, Eindhoven, Prod. Flor. Bat. Breda ; van Aken, Bij Lochern en in den Haarlemmerhout, v. E. Schijnt in Groningen , Friesland, Drenthe, Overrijssel en Zeeland te ontbreken. â¢ nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;nbsp;. nbsp;nbsp;*

Het op de afbeelding voorgestelde exemplaar is uit de omstreken van Breda, en in Junij 1870 aangeboden door wijlen den Heer N. van Aken.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Racine fibreuse, gazonnante ; tige droite, grÃªle, feuilles Ã©troites linÃ©aires, aigues, planes, les supÃ©rieures plus longues que la gaine ; ligule trÃ¨s-courte ; panicule serrÃ©e avant et aprÃ¨s lâanthÃ¨se, penchÃ©e, Ã rameaux semi-verticillÃ©s ; Ã©pillets Ã 3â7 fleurs, ovales lancÃ©olÃ©es ; glumes trinerviÃ©es. â Plante polymorphe.

DiffÃ¨re du Poa serotina Ehrh. (Fl. Bat. Nquot;. 1183, Vol. XV) par la ligule trÃ¨s-courte ou nulle. Notre plante est probablement la variÃ©tÃ© Ã firmula Gaud., Ã panicule dressÃ©e, Ã©pillets 3 â5 flores et Ã fleurs libres. Poa nemoralis coarctata Gaud. P. coarctata Hall. P. dubia Sut. P. Scheuchzeri Sut. P. caespitosa Poir. P. tri-vialis Leers.

Habitat. Bois, rochers, murailles. Toute lâEurope; rÃ©gion alpine et sub-alpine, vers le midi. Himalaya, Royle. Toute la SibÃ©rie; Kamschatka, Ledebour , Japon. Miquel. â AmÃ©rique sept. Hook.; CordilliÃ¨res, DÃ©troit de Magellan, Port Gregory Hook fil. Probablement lâarÃ©al de notre plante est encore plus Ã©tendu.

Pays-Ba.s. DispersÃ©e sur les provinces de Hollande, Utrecht, Gueldre et Brabant-sept. Semble manquer aux autres provinces orientales et en ZÃ©lande.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Caule tereti basi vaginato , vaginis aphyllis, spica solitaria ovata, glumis obtusis muticis, infima majore spica breviore, nervo ante apicem evanescente, stigmatibus 3, caryopsi trigona laevi setis hypogynis retrorsum hispidis, caryopsi paulo brevioribus.

Stengel rolrond, aan den voet scheedevormig, met bladlooze scheeden ; aar eenzaam, eirond; kaQes stomp, ongestekeld, het onderste het grootste, korter dan de aar, met een onder den top verdwynende nerf ; 3 stempels ; vruchtje driehoekig , glad ; borstels onderstandig, rugwaarts getand , weinig korter dan het vruchtje.

Deze soort heeft minder en schraler bloemstengels dan Sc. caespitosus L. {Flor. Bat. Deel VI NÂ°. 447). Ook zijn de scheeden rondom de stengels afgeknot en zonder groene punt en de onderste kafblaadjes stomp, zonder groen aanhangsel en korter dan het aartje. 5. Baeolhrijon Erhrh. S. Ilalleri Vill. Â«S', campestris Roth. Limnochloa Baeothryon Reich. Eleocliaris pauciflorus Luik. Baeothryon pauoiflorus Dietr.

Verklaring der afbeelding, a. eene zode; b. plant vergroot, c. bloempjes , d. vruchtje; e, schubje.

Groeiplaats. Op vochtige, veenige plaatsen en aan waterkanten. Europa, van Schotland, Denemarken, Jemtland in Zweden, Zuid-Finland tot Noordelijk ItaliÃ« en Spanje. Caucasie; rondom het Baikalmeer; Westelijk SiberiÃ«. â Noord-Amerika in het Rotsgebergte. Hooker.

Nederland. Op vochtige en moerassige plaatsen in zand- en heidegronden en veenstreken. â In duinvlakten. Al de eilanden in de Noordzee, behalve Rottum. Holkema , Wijk a/z ; Overveen, Zandvoort, Voorne (zeldzaam). â Behalve in de duinstreken v\ orden in den Prod. Flor. Bat. ook als groeiplaatsen genoemd Lunteren en Nijmegen. â Voorts bezit ik exemplaren, gevonden aan den Hoek van Holland door Dr. Hugo de Vries , en in de Veenen tusschen Nijkerk en Hoevelaken door R. Bondam,-

Het op onze afbeelding voorgestelde exemplaar is in Julij 1876 door mij gevonden in een duinvallei rondom een waterkuil, achter Overveen.

Nom allemand ; ArmblÃ¼tige Binse. anglais: Chocolate-headed Club-Rush. Fleurit: JuinâAoÃ»t. 2}..

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Tige cylindrique, munie Ã la base dâune gaine tronquÃ©e non feuillÃ©e; Ã©pi solitaire ovale, glumes obtuses, mutiques, lâinfÃ©rieure plus grande, plus courte que lâÃ©pi, Ã nervure, qui ne se prolonge pas jusquâau sommet ; 3 stigmates ; fruit lisse, trigone ; soies hypogynes rudes Ã rebours, un peu plus courtes que le fruit.

Les tiges de cette espÃ¨ce sont moins nombreuses et plus grÃªles que celles du S. caespitosus {Flor. Bat. N. 447, Vol. VI). Les gaines des tiges nâont pas de pointe verte foliacÃ©e et les glumes infÃ©rieures manquent dâune appendice verdÃ¢tre et sont plus courtes que lâÃ©pi. 5. Baeothryon Ehrh. S. Halleri Vill. 5. campestris Roth. Limnochloa Baeotryon Reich. Eleocharis pauciflorus Link. Baeothryon pauÃ¼florus Dietz.

Habitat. â Lieux humides et tourbeux. Bord.s des eaux. Europe, de lâEcosse, du Finmark, Jemtland en SuÃ¨de, Finlande mÃ©rid., jusquâÃ lâItalie septentr. et lâEspagne. â Caucasie, Lac BaÃ¯cal, SibÃ©rie occidentale, AmÃ©rique sept, dans les Montagnes Rocheuses. Hooker.

Pays-Bas. Lieux humides et marÃ©cageux ; sables, bruyÃ¨res, lieux tourbeux. Dans les plaines des dunes maritimes. â Iles de la Mer-du-Nord, Ã lâexception de Rottum. Dunes maritimes de la Hollande. â Quelques localitÃ©s dans la province de Gueldre.

Natuurlijk Stelsel : Cellulares Mycetes. O. V. Ascomycetes. Trib. I. Helvellacea.

SooRTELUKE KENMERKEN. Sessilis, majof , hemisphaerica, atra, extus byssino-tomentosa.

Deze schotelzwam groeit meest in eenig aantal, dikwijls zodevormend bijeen. Eerst is zij halfbolvormig, daarna uitgespreid, hol, gaafrandig. van 1â3 centira. breed. De schijf is in jongen toestand glanzig zwart.

Groeiplaats. Op den grond, in naaldbosschen, op kale of bemoste plaatsen, zeldzamer op vochtig hout. â Europa. Noord-Amerika.

Nederland. â Volgens den Prodr, Flor, Bat. gevonden bij Leiden; door mij gevonden op bemoste plaatsen onder sparren, op de Schapenduinen bij Bloemendaal en op Groenendaal en Boschbeek bij Heemstede.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. â Sessile, assez grand, hÃ©misphÃ©rique, noir, couvert extÃ©rieurement dâun tissu de poils courts entrelacÃ©s.

Cette espÃ¨ce croit ordinairement en petits gazons. Sa forme est dâabord semigobuleuse , ensuite Ã©talÃ©e, concave ; son diamÃ¨tre est dâun Ã trois centimÃ¨tres. Le disque des jeunes exemplaires est dâun noir luisant.

Habitat. â Bois de pins ou de sapins dans des lieux arides couverts de mousse, sur la terre, plus rarement sur des piÃ¨ces de bois humide. Europe, AmÃ©rique septentrionale.

Pays-Bas. Bois prÃ¨s de Leide et Harlem. Les exemplaires reprÃ©sentÃ©s ont Ã©tÃ© trouvÃ©s par moi sur la mousse sous un groupe de sapins prÃ¨s de Harlem.

Onze verscheidenheid wijkt van den type af door den hoogeren, opgerigten stengel en door de ongesteelde bovenste bladen. Zij is ongetwijfeld dezelfde, die door Bauhin ÃPinax 110. Prodr. 53) onder den naam C. minor erecta beschreven en als C. danica y. minor erecta nog vermeld is in Linn. Spec. Plant, ed. 4. III. 449, doch door latere schrijvers schijnt uit het oog verloren, In de beschrijving van den type (Flor. Bat. X, 731) wordt bij sommige auteurs wel medegedeeld dat er ook planten met opgerigten stengel voorkomen, doch zonder dat men deze als eene verscheidenheid aanmerkt. Intusschen is het verschil in de bladen niet minder kenmerkend dan in de houding des stengels en overtuigt mij dat Bauhin dezen vorm teregt van C. danica heeft gescheiden. â Ik vond mijne planten in groot aantal bijeen, zonder dat het mij gelukt is, een enkel individu van den type daarbij te ontdekken, waarom ik zelfs tot het aannemen van een soortelijk verschil zou geneigd zijn.

Verklaring der afbeelding, a. b. Onderste blaadjes, c. middelste, d. hoogste; e. stengel,/, bloem, g. id. doorsnede ; h. vrucht, i. id. droog, k. middenschot, l. zaad.

Groeiplaats. De door Bauiiin beschreven plant is gevonden aan de Deensche kust. Mijne exemplaren heb ik verzameld op den llondsbosscher Dijk bij Petten, in Junij 1872. â In het Rijks Herbarium te Leiden heb ik exemplaren gezien, gevonden aan het zeestrand bij Rostock en bij Katwijk binnen, die eene opgerigte houding en ongesteelde bovenste bladen bezitten. Bij nader onderzoek zal welligt blijken dat de plant op vele plaatsen aan de zeekust voorkomt.

Notre variÃ©tÃ© diffÃ¨re du type par la tige plus haute, dressÃ©e et par lâabsence de pÃ©tioles aux feuilles supÃ©rieures. Sans doute elle est la mÃªme, qui a Ã©tÃ© dÃ©crite par Bauhin {Pin. 110 Prodr. 53) sous le nom de C. minor erecta, et citÃ©e encore comme C. danica r minor erecta dans Linn. {Spec. Plant, ed. 4. III. 449) mais que les auteurs postÃ©rieurs ont perdu de vue.

Bien que lâon ait remarquÃ© des individus a tige dressÃ©e, on ne les a pas sÃ©parÃ©s du type (Voyez PÃ¯or, Bat, X. 731). NÃ©anmoins la diffÃ©rence dans les feuilles nâest pas moins caractÃ©ristique que le port de la tige, et me confirme dans mon opinion que Bauhin a justement sÃ©parÃ© cette forme du C. danica.

Jâai trouvÃ© mes plantes en grand nombre, sans que jâai pu dÃ©couvrir parmi elles un seul individu du type, ce qui prouverait mÃªme en faveur dâune diffÃ©rence spÃ©cifique.

Explication de la planche, a, b. Feuilles infÃ©rieures; c. f. moyennes; d^ f. supÃ©rieures; e. portion de la tige ; f. fleur ; g. id. coupe ; h. fruit ; i. id. sÃ©chÃ© ; k. cloison ; l. graine.

Habitat. La plante dÃ©crite par Bauhin a Ã©tÃ© trouvÃ©e sur les cÃ´tes du Danemark. â Jâai recueilli mes exemplaires en 1872 sur la grande digue de la Mer-du-Nord, dite Hondsbossche, prÃ¨s du village de Petten (prov. de Hollande sept.).

Des exemplaires trouvÃ©s sur la plage prÃ¨s de Rostock (Allemagne sept.) et Katwijk (Hollande mer.) et conservÃ©s dans lâHerbier de Leide, prÃ©sentent les mÃªmes caractÃ¨res que notre plante. Peut-Ãªtre des recherches continuÃ©es prouveront sa prÃ©sence en plusieurs endroits de nos cÃ´tes maritimes.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Caule sterili 5 angulato, canaliculato glabro, aculeis multiformibus, foliis tu-rionum 5 natis ramorum florentium 3 natis simplicibusve petiolatis, utrinque viridibus pubescentibus, extimo ovato, basi subcordata , lateralibus ovatis panicula laxa , subcorymbosa , petalis obovatis , fructibus atris , nitidis ; calyce maturitatis tempore reflexo.

Onvruchtbare stengels vijf kantig, gevoord, onbehaard, met verschillend gevormde stekels; bladen der loten 5-tallig, die der bloemtakken 3-tallig' of enkelvoudig, gesteeld, aan beide zijden groen, zacht behaard, het eindelingsche eirond, aan den voet hartvormig, de zijdelingsche eirond; bloempluim los, min of meer trosvormig; bloembladen omgekeerd-eirond; vruchten zwart, glanzend; kelk der rijpe vrucht teruggeslagen.

In den Haarlemmerhout komen twee vormen van Rubus voor, waarvan de eene, hierboven beschreven, mijns inziens aan de R. fruticosus L beantwoordt, de andere door zijn sterk behaarde bladloten eenigzins anders gevormde bladen en 14 dagen lateren bloei, welligt tot eene afzonderlÃ¿ke soort kan gebragt worden. Beide vormen hebben witte bloemen. â Daar sommige schrijvers de kleur der bloemen rosÃ©, anderen (gelijk Boreau) wit noemen , acht ik dit kenmerk van geringe waarde. De beste kenmerken van onze plant zÃ¿n de onbehaarde bladloten met hunne vijftallige bladen , wier bladstelen in een centraalpunt op den hoofdsteel bijeenkomen (zie ook Otto Kuntze, Reform Deutscher Brombeeren, p. 9) de drietallige bladen der vruchtbare stengels, de teruggeslagen vruchtkelken en de zwarte glanzende, welsmakende vrucht.

Onze soort moet niet verward worden met R. fruticosus Smith Eng. Bot., R. discolor W. e N., wiens bladen van onder witviltig zijn. Volgens Kuntze kunnen de vormen door Nees en Weyhe als R. plicatus, R. affinis en R. nitidus beschreven, niet als wezenlijke variÃ«teiten, veel minder als van onze plant soortelijk verschillende worden aangemerkt.

Verklaring der afbeelding, a. Bloem; b. id. doorsnede; c. vrucht beginsel; d. vruchten.

Groeiplaats. Bosschen en heggen. West-AziÃ«, SiberiÃ«, Europa , behalve Lapland en Finmarken, AlgeriÃ«, Canarische en Azorische eilanden.

Nederland. Haarlemmerhout, Ubbergen-Beek, Watermeerwijk (Nijmegen), de Bild, Benschoten t. Zeist en Amersfoort, duinwallen bij Haamstede. Prodr, Flor. Bat. Texel, Aardenhout, Overveen en Schoten bij Haarlem ; talrijk in het Berger Bosch bij Alkmaar v. E. â Lochemsche Berg v. E. â Waarschijnlijk over het geheele land verspreid.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Turions Ã 5 angles, canaliculÃ©es ; Ã aiguillons variÃ©s ; feuilles des turions qui-nÃ©es ; celles des rameaux florifÃ¨res ternÃ©es ou simples pÃ©tiolÃ©es, vertes des deux cÃ´tÃ©s, pubescentes, la supÃ©rieure ovale Ã base subcordÃ©e ; les latÃ©rales ovales ; panicule laxe, plus ou moins en corymbe ; pÃ©tales obovales ; fruits violet obscur, luisants ; calice rÃ©flÃ©chi Ã la maturitÃ©.

Jâai trouvÃ© dans le Bois de Harlem deux formes de ce genre, dont lâune, dÃ©crite ci-dessus me semble identique au R. fruticosus L., et lâautre, caractÃ©risÃ©e par les tiges fortement velues, la forme diffÃ©rente des feuilles et lÃ floraison plus tardive de 15 jours, devra Ãªtre rapportÃ©e viaisemblablement Ã une autre espÃ¨ce. â Toutes les deux ont des fleurs blanches. â Selon quelques auteurs celles du R. fruticosus sont roses ; selon dâautres (Boreau) elles sont blanches ; ce qui prouve que ce caractÃ¨re nâa que peu de valeur. â Les meilleurs caractÃ¨res de notre plante sont les turions glabres, avec leurs feuilles quinÃ©es dont les pÃ©tioles convergent vers un point central (voyez O. Kuntze, Reform Deutscher Brombeeren, p. 9), les feuilles ternÃ©es, des tiges fructifÃ¨res, les calices rÃ©flÃ©chies et les fruits noirÃ¢tres luisants. Notre espÃ¨ce ne doit pas Ãªtre confondue avec le R. fruticosus Smith Fngl. Bot,, R. discolor W. et N. dont les feuilles sont blanchÃ¢tres et duveteuses en dessous. Selon Kuntze les R. plicatus, R. affinis et R. nitidus de Nees et Weyhe ne peuvent Ãªtre considÃ©rÃ©s comme des variÃ©tÃ©s rÃ©elles, et moins encore comme des formes spÃ©cifiquement diffÃ©rentes. â

Habitat. Bois et haies. Asie occident., SibÃ©rie, Europe, exceptÃ© la Laponie et le Finmark. â AlgÃ©rie, Iles Canaries et AÃ§ores.

Pays-Bas. â Plusieurs bois dans les provinces de Hollande, Gueldre, Utrecht, ZÃ©lande. Probablement dispersÃ©e sur tout le pays. â Lâexemplaire reprÃ©sentÃ© par notre planche provient du bois de Harlem.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Spica mascula solitaria subclavata, spicis faemineis 1â3 ovato-oblongis sub-pedunculatis, infima longiuÂ» pedunculata subapproximatis, bracteis membranaceis amplexicaulibus, infima saepe vaginante apice foliaceo instructa, stylo trifido, fructibus obovatis ellipticis triquetris breviter rostratis ore subemargina^^is pubescentibus, glumis nervo excedente mucronatis, culmis obsolete triquetris, foliis line-aribus planis margine scabriusculis, rhizomate repente stolonifera.

Mannelijke aar eenzaam, min of meer knotsvormig; vrouwelijke aren 1â3, eirond-langwerpig, min of meer gesteeld ; de onderste langer gesteeld , min of meer digt bijeen ; schutbladen vliezig, stengomvattend, het onderste dikwijlÃ¢ scheedevormend, aan de punt bladachtig ; stijl driedeelig ; vruchtjes omgekeerd-eirond-elllptisch , driekantig, kort gesnaveld , met min of meer uitgerande monding, zachtharig ; schubjes door de uitstekende nerf kortgepunt; halmen flaauw driekantig; bladen lijnvormig, vlak, aan den rand eenigzins ruw ; wortelstok kruipend, uitloopers vormend. â C, praecox Jacq. C, umbrosa Host. C. montana Ten.

Onderscheidt zich van de veel op haar gelijkende C. pilulifera {Flor. Bat. VI. 467.) door de meer spits toeloopende vruchtjes, de meerdere lengte der bladen in vergelijking met den halm, en vooral door het scheedevormende onderste schutblad (a). Door Prof. Oudemans {Flora v. Ned., 2e ed.) is aangetoond dat den naam C. verna Vill. de prioriteit toekomt boven dien van C. praecox Jacq., onder welken onze plant bij de meeste vroegere schrijvers wordt vermeld.

'Verklaring der afbeelding, a. Aartjes met het onderste schutblad (eenigzins vergroot)'; b. b. Mannel. bloempje ; c. d. vruchtje j e. schubje der vrouwel. bloem.

Groeiplaats. Grazige begroeide heuvels. Europa, van Zuidelijk Noorwegen en Noordelijk Finland tot SiciliÃ« en Griekenland. â Kaukasus, AltaÃ¯, SiberiÃ«, Kamschatka. Ook in Noord-Amerika.

Nederland. Drooge, zonnige, grazige gronden. Begroeide duinstreken. Aardenhout en Vogelenzang bij Haarlem v. E. Katwijk, Noordwijkerhout, Lisse, Kampen , Diepenveen , Twello, Zutphen , Prodr. Flor, Bat. Gagelvelden bij Harderwijk. Oudem. Giekerk, Rijperkerk. Flor. Fris. â De afgebeelde exemplaren zijn door mij verzameld op begroeide duinwalletjes in den Aardenhout.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques: Epi mÃ¢le solitaire en massue; 1â3 Ã©pis femelles ovales-oblongs plus ou moins pÃ©doncules, lâinfÃ©rieur longuement pÃ©donculÃ©, plus ou moins rapprochÃ©s ; bractÃ©es membraneuses embrassantes , lâinfÃ©rieure souvent engainante, Ã sommet foliacÃ© ; style trifÃ®de, fruits obovales elliptiques triquÃ¨tres, pubescents Ã bec court, plus ou moins Ã©marginÃ© ; tige faiblement trigone; Ã©cailles Ã nervure prolongÃ©e en mucron, feuilles linÃ©aires planes Ã bords scabres ; racine rampante stolonifÃ¨re. C. praecox Jacq. C. umbrosa Host. C. montana Ten.

Se distingue du C. pilulifera (Flor. Bat. VI 467), auquel il ressemble beaucoup, par les fruits plus acu-minÃ©s, les feuilles plus longues que la tige et principalement par la bractÃ©e infÃ©rieure engainante (a). â M. le Prof. Oudemans (Flora v. Nederl. 2Â« ed.) a dÃ©montrÃ© la prioritÃ© du nom C. verna Vill. sur celui de C. praecox Jacq., sous lequel notre plante a Ã©tÃ© dÃ©crite par la plupart des auteurs.

Explication de la planche : a. Epi avec la bractÃ©e infÃ©rieure engainante (grossi) ; b. fleur mÃ¢le ; c. d. fruit ; e. Ã©caille de la fleur femelle.

Habitat. â Collines boisÃ©es. â Europe, de NorvÃ©ge-mÃ©rid. et Finlande sept, jusquâen Sicile et GrÃ¨ce. Caucasie : AltaÃ¯ , SibÃ©rie, Camschatka. AmÃ©rique sept.

SooRTELiJKE KENMERKEN : Laxc caespitosum ; caule simplici ultra medium foliis minimis instructo, deliinc foliis multo majoribus in comam densam congestis suberectis piliferis e basi lato lanceolatis, capsula ovato-tetraÃ«dra, matura obliqua, peristomio 64 dentato,

Los, zodevormend ; stengel onverdeeld, tot boven het midden van kleine blaadjes voorzien ; van daar af zijn de bladen veel grooter en in een digte kuif bijeen ; bladen min of meer opgerigt, aan den top in een haar uitloopend, uit breeden voet lancetvormig ; vruchtje eirond-vierhoekig, rijp zijnde scheef; mondbeslag met 64 tanden.

Kennelijk aan het haarvormige wit-graauwe, ver boven den top uitstekende verlengsel van de middelnerf der bladen, en door, hunne plaatsing in een bundel.

Verklaring der afbeelding, a. mannel. plant; b. id. vergroot; c. vrouwel. plant; d, id. vergroot; e. blad; f. bladvoet; g, bladspits ; h. perichaetiumblad ; i. perigoniumblad; k. antheridium en paraphysen; l.m. vruchtje; n, mondbeslag met de tanden. (Alles vergroot ; f, g. k. n. 100-maal).

Groeiplaats. Heidevelden ; drooge en steenachtige hoogten. Europa, AziÃ« en gematigd Amerika.

Nederland. Ameland, Texel. Holkema. Haarlemmerhout, Noordwijk, Weesp, Baarn, Oosterholtbij Kampen, Twello, Zwolle, Haren, Harderwijk, de Bildt, Zeist, Rosmalen, Z.-Beveland; bij Nijmegen; Walcheren , Maastricht. Prodr. Flor. Bat. Friesland (Kuikhorne, Oldeberkoop, Veenwouden). Albarda.

De afgebeelde exemplaren zijn uit het Herbarium van Frieslands Mossoorten van Mr. H. Albarda,

Nom allemand : HaartrÃ¤gende FilzmÃ¼tze. A^oni anglais : Hair-bearing Polytrichum, Fruits mÃ»rissent. MeiâJuin.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Gazons lÃ¢ches ; tige simple pourvue de feuilles trÃ¨s petites jusquâau dessus du milieu; feuilles supÃ©rieures beaucoup plus grandes, rapprochÃ©es en touffe dense, dressÃ©es, Ã sommet prolongÃ© en poil, Ã base large, lancÃ©olÃ©es ; capsule ovale tÃ©traÃ¨dre, solide, oblique Ã la maturitÃ© ; pÃ©ristome Ã 64 dents.

Cette mousse est caractÃ©risÃ©e par le poil long, blanc grisÃ¢tre, qui prolonge la cÃ´te mÃ©diane de la feuille et par la disposition des feuilles supÃ©rieures. â

Explication de la planche, a. Plante mÃ¢le; b, id. grossie; c. pl. femelle; ci. id. grossie; e. feuille; f. base de la feuille ; g, sommet ; li, f. pÃ©richÃ©t. ; Â». f. pÃ©rigon. ; i. anthÃ©ridie et paraphyses ; l. m. fruit ; n. pÃ©ristome (Tout grossi ; f. g, k, n. 100 fois).

Pays-Bas. DispersÃ©e sur tout le pays. LÃ¨s exemplaires figurÃ©s sur la planche ont Ã©tÃ© trouvÃ©s en Frise par M. H. Albarda.

Stelsel van Linnaeus ; Cl. XXIV. 0. V. Cryptogamia Fungi. Natuurlijk Stelsel : Cellulares Mycetes, O. I. Gasteromycetes.

Soortelijke kenmerken. Peridium externum in lacinias majusculas inaequales ad medium fissum, strato interiore crasso evanescente instructum. Peridium internum sessile, ore minuto conico fimbriato baud determinato.

Buitenbekleedsel in groote ongelijke slippen tot aan het midden gespleten , van eene dikke en spoedig verdwijnende inwâendige laag voorzien. Binnenbekleedsei ongesteeld, met kleine kegelvormige franjeachtig uitgerafelde en niet door een kring bepaalde monding.

Deze soort onderscheidt zich van G. striatus, {Flor Bat. NÂ°. 1144) waarmede zÃ¿ uiterlijk eenigzins overeenkomt , door de niet gegroefde, maar uitgerafelde monding en den geheel ongesteelden kop. â Het buitenbekleedsel is meestal niet diep ingesneden ; de slippen der jonge exemplaren liggen naar beneden omgekromd op den grond , zoodat het buitenbekleedsel een platten schijfvorm vertoont (a). Later ziet men de slippen meer uitgespreid, omzoomd door een witten vliezigen rand, dien ik bij geen andere soort heb waargenomen , en waaraan de oudere exemplaren gemakkelijk zijn te herkennen {d e. f.). De middellijn is gewoonlijk 4 centim. ; doch heb ik ook exemplaren van 5â6 centim. gevonden. De kleur van de jonge exemplaren (a, b. c.) is bleek nankingeel of zandverwig, de papierachtige drooge slippen der oudere exemplaren zÃ¿n min of meer bruin ; de kop is zeer verschillend van tint, graauw, witachtig of donker, leikleurig of zwartachtig. â De sporen zijn zeer klein en zoover ik kon waarnemen, zonder knobbeltjes. Ook Tulasne {/inn. Sc. nat. 1842, p. 135) vermeldt gladde sporen; volgens W. G, Smith (Gard. Chron. 1873 p. 543) zijn zij eenigzins knobbelig.

Vittadiniâs G. tunicatus (Mem. Tur. 1843) komt volgens de beschrijving geheel met onze soort overeen. Goede afbeeldingen komen voor bij Vittadini {l. c.), Berkeley Outlines t. 20 f. 4 en W. G. Smith (l. c.) overgenomen in Grevillea II. 76). De afbeelding van Sowerby (Engl. Fung. I. t. 80) aangehaald door Berkeley , kan wegens het diep ingesneden buitenbekleedsel en de getande monding onze soort niet voorstellen, evenmin als de G. major umbilico fimbriato van Micheli , gen. t. 100. f. 1, aangehaald door Fries. Ook de beschrÃ¿ving van Rabeniiorst (Deutschl. Krypt. Fl.} komt mij twijfelachtig voor. â Onze soort schijnt dikwijls met andere soorten te zijn verward.

Verklarinq der afbeelding, a. b. jonge exemplaren; c. d. oudere dâ. ; e. f. verdroogde dÂ°.; g. monding vergroot, h. id. van boven gezien (vergr). ; i. sporen (600 maal vergr.).

Groeiplaats. In dennebosschen, meest onder jonge dennen. Welligt een der meest algemeen verspreide van het geslacht. Volgens Berkeley in Engeland talrijk; volgens Tulasne in het Bois de Boulogne bij Parijs, volgens Hazslinsky in Hongarije (Grevillea Hl p. 162). In het Geaster-herbarium, waarvan mij door Baron ThÃ¼men welwillend inzage is verleend, zijn exemplaren aanwâezig uit Oostenrijk, NeuchÃ¢tel, Boheme, het Karpatische gebergte en uit Somerset (Engeland) ; in het nog even zoo welwillend ter inzage gezonden herbarium van den beroemden Fries een exemplaar uit Noord-Amerika. â Ook Berkeley vermeldt een exemplaar uit Noord-Carolina {Grevillea 11. 17). G. tunicatus van Vittadini, aan wier identiteit met de onze ik niet twijfel, is in ItaliÃ« niet zeldzaam.

Nederland. Volgens den Prodr. Flor. Bat. is onze soort gevonden bij Haarlem en âs Gravenhage. Blijkens eene mededeeling van Prof. Oudemans {Ned. Kruidk. Archief 2e serie II. p. 179) is de opgave voor âs Gravenhage twijfelachtig, omdat de in het herbarium der Ned. Bot. Vereeniging aanwezige exemplaren tot G. striatus behooren. De opgave van Haarlem kan ik bevestigen, daar ik de soort sedert eenige jaren vrij talrijk op enkele plaatsen van de Haarlemsche zeeduinen heb gevonden, onder kleine, niet digt bijeenstaande dennen, en wel achter Brederode, op Lindenheuvel, BelvÃ©dÃ¨re en de Schapenduinen onder Bloemendaal.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. PÃ©ridie externe fendu jusquâau milieu en lobes grandes inÃ©gales, pourvu dâune couche extÃ©rieure Ã©paisse Ã©vanescente. â PÃ©ridie interne sessile Ã orifice petit conique-fimbriÃ© non dÃ©terminÃ©.

Se distingue du G. striatus {Flor. Bat. NÂ°. 1144) par le pÃ©ridie interne sessile, et l'orifice fimbriÃ© non cannelÃ©. Le pÃ©ridie externe nâest pas fendue au dessus du milieu, les lobes sont enroulÃ©s en dessous, de sorte que le pÃ©ridie prÃ©sente la forme dâun disque aplati (a). Plus tard les lobes sâÃ©talent et prÃ©sentent un bord membraneux blanchÃ¢tre, que je nâai observÃ© dans aucune autre espÃ¨ce et qui forme un des caractÃ¨res les plus saillants dans les individus Ã¢gÃ©s.

Le diamÃ¨tre mesure environ 4 cent.; quoique jâai trouvÃ© quelques exemplaires de 5â6 cent. â La couleur des jeunes individus (a, b, c.) est dâun jaune nankin ou sablonnÃ©; celle des exemplaires vieux et secs est dâun brun plus ou moins foncÃ© ; le capitule (pÃ©ridie interne) est dâune couleur variÃ©e, tantÃ´t grisÃ¢tre, tantÃ´t blanche, ardoise ou noirÃ¢tre. â Les spores sont trÃ¨s-petites, lisses et sans tubercules, aussi selon Tulasne {Ann. Sc. Nat. 1842, p. 135), mais selon W. G' Smith {Gardeners' Chron. 1873 p. 543) ils sont un peu tuberculÃ©s.

Notre espÃ¨ce est identique au G. tunicatus de Vittadini {Mem. Tur. 1843). On trouve de bonnes figures dans les Outlines de Berkeley (t. 20. f, 4) et dans les traitÃ©s citÃ©s par Smith et de Vittadini. â La figure de Sowerby (Engl. Fung. 1. t. 80) citÃ©e par Berkeley , ne saurait reprÃ©senter notre espÃ¨ce, tant Ã cause des incisions beaucoup plus profondes du pÃ©ridie extÃ©rieur que de lâorifice dentÃ©, non plus le G. major umbilico fimbriato de Micheli, gen. t. 100 f. 1. â Aussi la description de Rabenhorst {DeutsÃ§hl. Kryptogamenflora) me semble douteuse. â Il paraÃ®t que notre espÃ¨ce a Ã©tÃ© confondue plusieurs fois avec dâautres espÃ¨ces.

Explication de la planche, a. b. jeunes individus; c. d. id. plus Ã¢gÃ©s; e. f, id. secs; g. orifice (grossi); 7t. id. vu d'en haut (grossi) ; i. spores (grossies 600 f.).

Habitat. Bois de pins. Peut-Ãªtre une des espÃ¨ces les plus rÃ©pandues. Angleterre, (Berkeley); Bois de Boulogne pr. Paris (Tulasne). Hongrie (Hazslinsky). â LâHerbier de GÃ©astres dont M. le Baron TiiÃ¼men a bien voulu me permettre lâexamen, contient des exemplaires de lâAutriche, de NeuchÃ¢tel, de BohÃ¨me, des Carpathes et de Somerset (Angleterre). LâHerbier dont lâillustre Fries mâa accordÃ© lâÃ©tude, contient un exemplaire de lâAmÃ©rique sept. â Aussi Berkeley fait mention dâun exemplaire de la Caroline sept. Le G. tunicatus Vitt. dont l'identitÃ© avec notre espÃ¨ce n'est pas douteuse, nâest pas rare en Italie.

Pays-Bas. Jâai recueilli les exemplaires figurÃ©s sur notre planche, dans une partie boisÃ©e des dunes maritimes de Harlem oÃ¹ elle nâest pas rare.

Hoogduitsch : Immortelle. Sonnengold. Gelbes KatzenpfÃ¶tchen. lingelsch : Sand Everlasting.

Geslachtskenmerken; Involucrum imbricatum scariosum; receptaculum planum, flores disci hermaphroditi quinquedentati, flores radii saepe faeminei, angustissimi uniseriales. Achenium erostre, pappus uniserialis pilis scabris sed non plnmosis. â

Omkleedsel dakpanswijs gevormd, met drooge schubben; bloembed vlak; schijf bloempjes tweeslachtig, vijf-tandig; straalbloempjes meest vrouwelijk, zeer schraal, op eene rij; vruchtjes ongesnaveld; zaadpluis een-rijig, met ruwachtige maar niet vederachtige haartjes.

Dit geslacht is van Gnaphalium onderscheiden door de schaarsche eenrijige stritalbloemen en de draadvormige getande haren van den kelkzoom.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Caule simplici apice corymboso; foliis utrinque dense tomentosis lineari-lanceolatis sessilibus inferioribus spathulatis obtusis ; capitulis glomerato-corymbosis ; fforibus femineis marginalibus paucis vel nullis.

Stengel onverdeeld, aan den top een tuil vormend; bladen aan beide zijden met een digt vilt bekleed, lijnlancetvormig, ongesteeld; de onderste spatelvormig, stomp; bloemhoofdjes in tuilvormende hoopjes; â vrou-welÃ¿ke bloemen aan den rand schaarsch of niet aanwezig. Gnaphalium arenarium L.

Verklaring der afbeelding, a. Bloemhoofdje ; b. schijfbloem, c. randbloem; d. schubben van het omhulsel.

Groeiplaats. Zandgrond, op heuvels, zeeduinen, heiden, vooral in naaldbosschen. Centraal-AziÃ«, SiberiÃ«, Midden-Rusland, Duitschland, Elzas, Lotharingen en langs de Rhone tot Lyon. â Ontbreekt in midden- en zuidelijk Frankrijk, in Spanje, ItaliÃ« en Groot-BrittanniÃ«.

Nederland. In de vestingwerken van Nijmegen en bij Coevorden. Prodr. Flor. Bat. Langs den straatweg bij Oldenzaal. Dr. H, de Vries.

Het afgebeelde exemplaar is afkomstig van de eerstgenoemde groeiplaats, waar het door Prof. Oude-MANS is gevonden.

CaractÃ¨res gÃ©nÃ©riques. Involucre imbriquÃ© Ã Ã©cailles scarieuses ; rÃ©ceptacle plane ; fleurons tubuleux hermaphrodites Ã cinq dents, ceux du rayon souvent femelles, trÃ¨s grÃªles, sur un seul rang ; fruits sessiles sans bec ; aigrette unisÃ©riÃ©e Ã soies plus ou moins scabres, mais non plumeuses.

Ce genre a Ã©tÃ© sÃ©parÃ© du g. Gnaphalium par les fleurons femelles, qui sont disposÃ©s sur un seul rang et par les soies filiformes scabres oii denticulÃ©es de lâaigrette.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Tige simple Ã sommet en corymbe; feuilles tomenteuses des deux cÃ´tÃ©s, linÃ©aires-lancÃ©olÃ©es sessiles, les inferieures spatulÃ©es obtuses ; capitules agglomÃ©rÃ©s en corymbes ; fleurons femelles du rayon rares ou nuis. â Gnaphalium arenarium L.

Habitat. Lieux sablonneux, collines, sables maritimes, bruyÃ¨res, bois de pins. Asie-centrale, SibÃ©rie, Russie-ceiitr., Allemagne, Alsace, Lorraine et le long du RhÃ´ne jusquâÃ Lyon. Manque Ã la France centrale et mÃ©ridionale, Ã lâEspagne, lâItalie et la Grande Bretagne. Abondante dans les sables maritimes de lâAllemagne septentrionale (Marsson) elle manque aux dunes de la Hollande et se trouve rarement en Belgique.

Pays-Bas. Remparts de NymÃ¨gue (Gueldre) et de Coevorden (Drenthe). Bords de route dans lâOveryssel. La plante figupÃ©e provient de NymÃ¨gue, oÃ¹ elle a Ã©tÃ© trouvÃ©e par M. le Prot. Oudemans.

Hoogduitsch : Blauer Wurger. Engelsch ; Blue Broom-Rape. Bloeit : JunijâAugustus

SooRTELiJKE KENMERKEN. Scapo simplici, calyce gamosepÃ¢lo quinque-dentato, dentibus lanceolatis acutis, corolla tubulosa antrorsum curvata, laciniis labiorum acutis planis, antheris glabris \el basi paulo pubes-centibus.

Bloemsteel onverdeeld; kelk eenbladig, vgftandig, met lancetvormige spitse tanden; bloemkroon buisvormig , naar voren gebogen ; verdeelingen der kroonlippen spits, vlak ; helmknoppen glad of aan den voet een weinig behaard.

Verklaring der aebeelding. a. Bloem ; b. id. doorsnede ; c. helmknop, d. stijltje.

Groeiplaats. Drooge graslanden. Centraal-AziÃ«, SiberiÃ«, Turkije, SyriÃ«, Midden- en Zuid-Europa. â Op Achillea Millefolium woekerend.

Nederland. Meest aangetroffen in de nabijheid der zeeduinen. Breesaap bij Velsen, Scheveningen, Katwijk, Noordwijk, Egmond, Zandvoord. Ook bij Dordrecht en Zwolle. Prodr. Flor. Bat.

Ikzelf vond onze plant in de Breesaap, bij het Meertje achter Bloemendaal en langs den achterweg van Brederode naar Velsen. Het afgeteekende exemplaar is op de laatste groeiplaats in Junij 1872 door mij gevonden.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Tige simple Ã Ã©cailles lancÃ©olÃ©es apprimÃ©es; calice Ã 4â5 lobes lancÃ©olÃ©s aigus; corolle tubuleuse courbÃ©e en avant, Ã lobes infÃ©rieurs arrondis acuminÃ©s planes ; anthÃ¨res glabres ou un peu pubescentes Ã la base.

Habitat.^Â» Pelouses sÃ¨ches sur 1âAchillea Millefolium. Asie centrale, SibÃ©rie, Syrie, Turquie ; Europe centrale et mÃ©ridionale.

Pays-Bas. Dunes maritimes et pelouses dans le voisinage des dunes. Aussi prÃ¨s de Dordrecht et Zwolle. TrouvÃ© par moi-mÃªme Ã trois endroits prÃ¨s de Harlem. Les exemplaires reprÃ©sentÃ©s par notre planche ont Ã©tÃ© trouvÃ©s en 1872 prÃ¨s de Harlem.

SoORTELiJKE KENMERKEN. Arbor cima rotundata densissirna, ramulis vel ramis suberosis, foliis breve petiolatis late ovatis, breve acuminatis scabris obscure viridibus nitentibus grosse duplicato-dentatis, floribus sessilibus parvis rubescentibus, fructibus parvis cuneiformibus oblongis apice breviter bifidis, disci seminitego emarginatura contigue.

Een boom met gewelfde zeer digte kruin en talrijke worteluitloopers ; takken of takjes met een kurk-achtige schors voorzien. Bladen kortgesteeld, breed eirond, met een korte punt, ruwachtig, donkergroen glanzend, grof dubbel getand ; bloemen ongesteeld, klein roodachtig ; vruchten klein, wigvormig, langwerpig , aan den top kort tweespletig ; zaad onmiddellijk tegen de uitranding geplaatst.

Deze boom kan somtijds eene aanzienlijke hoogte en omvang van stam verkrijgen. â De schors van den stam en de voornaamste takken is graauwachtig, met diepe spleten, en in het algemeen onderscheidt hij zich door zijn forschen en onregelmatigen bouw van de iepen , die in ons land gewoonlijk langs de wegen en straten zijn geplant. De bladen zijn groot, eirond, ongelijk, dikwijls bijna hartvormig aan den voet en tweemaal breeder dan die onzer straatiepen, die door den omgekeerden eirond-lancetvorm zijn gekenmerkt.

Syn. Vlmus campestris L. IJ suberosa Koch syn. ed. 2 , 735. U. major Smith. Engl. Bot. 2542 , U. hollandica MUI. Diet. ed. Snâ. 5, U. major hollandica Pluk. Alm. 393

Verklaring der afbeelding, a. Bloeijend takje, b. bloem; c. vruchtbeginsel; d. vruchtdragend takje; e. vrucht ; f. bladen der kleine takjes ; g. bladen ; h. tak met de kurkachtige schors.

Volgens Eerhart , Beitr. 6. 87 is de Ulmus suberosa een kleine boom of heester met kleine bladen : U campestris Ã suberosa nquot;. 2 foliis minoribus fructibus orbicularibus van Koch. â Onze afbeelding stelt de deelen voor van een groeten boom, beantwoordende aan Kochâs Ulmus campestris Ã suberosa nÂ°. 1 foliis majoribus fructibus obovatis en aan Smithâs Ulmus major.

Met Koch ben ik van oordeel dat de vorm der vruchten geen zeker kenmerk is. â Ook hecht ik minder waarde aan de grootte dan aan den vorm der bladen. De kleine heesterachtige vorm , die gewoonlijk onder den naam van Kurkiep bekend is, heeft kleine blaadjes, maar van denzelfden vorm als de Ulmus major. â Zijn wortelspruiten brengen echter bladen voort, die in grootte aan die van den laatsten gelijk zijn. â ScHUR {Plant. Transsilv. p. 604) beschrijft dezen vorm onder den naam van U. suberosa â fruticosa, met kleine bladen en de volwassen takken bedekt met eenegevleugeld-kurkachtige schors: U suberosa var. parvifolia. Hayne Artzn. Gew. III. t. 16. Volgens Schur een vorm, die door de schraalheid van den bodem en de gedrongene standplaats aldus is verbasterd, en wel bloemen, doch zelden rÃ¿pe vruchten voortbrengt.

De vleugelachtige kurkuitwassen schijnen mij te sterker ontwikkeld, zelfs op de hoofdtakken, naarmate de bodem schraler en de standplaats gedrongener is. Bij de groote exemplaren vertoont dit karakter zich alleen aan de kleine takjes, maar toch zeer duidelÃ¿k. Het aantal meeldraden schijnt mÃ¿ een kenmerk van geringe waarde.

De iepen, die in ons land langs de wegen en in de steden geplant zijn, behooren zonder twijfel tot eene andere soort. Hun stam is hooger, regter, hun schors gladder, minder diep gespleten en donkerder van kleur; hun kroon is minder digt en meer eenvormig; hun grootste takken zijn langer; hun bladen ver-toonen den omgekeerden eirond-lancetvorm en zijn gladder, smaller en dikwijls in een plotseling versmalde spits uitloopend (Zie NÂ°. 242, Deel IV. Flora Bat.). De vleugelvruchten zijn grooter, meer schijfvormig en de zaden zijn in het midden geplaatst, niet tegen de uitranding. Nimmer heb ik bij deze iepen kurkvorming aan de

jonge takken waargenomen. â Daarbij bloe'yen zij veertien dagen vroeger dan de kurk-iepen , zoodat eene soortel'yke afscheiding mij zeer gegrond voorkomt. â Een groot verschil tusschen de beide typen is de afwezigheid van wortelspruiten bij den gekweekten en hun groote overvloed bij den kurkiep.

Onze straat-iep schÃ¿nt mij te behooren tot Ulmus montana hollandica volgens Planchen. (De Candolle Prodr., XVII p. 160) : lOrme de Hollande qui ne trace pointâ. Spach (Ann. Sc. nat. 2e Ser. XV. 363) brengt Ulmus major Smith tot zijn U. campestris var. macrophylla, met plotseling spits toeloopende bladen, terwÃ¿l de U major Sm. geleidelijk spits toeloopende bladen heeft ; â K. Koch (Dendrologia) brengt U. major Sm. tot U. scabra Mill., die geen worteluitloopers vormt, terwijl de U. major talrijkeworteluitloÃ³persmaakt. De Ulmus montana Smith schijnt mij door den vorm der bladen te verschillen van den U. montana door Planchon beschreven.

In het algemeen meen ik bij de Nederlandsche Iepen twee hoofdtypen te mogen aannemen. De eerste heeft een onregelmatigen, forschen, eikachtigen stam, gewoonlyk kurkvormende takken of takjes, eironde,âpuntige min of meer verbreede bladen en vormt talrijke worteluitloopers ; de tweede heeft een gelijken, opgerigten stam zonder worteluitloopers, geen kurkvormig aan de takken en verlengd-omgekeerd-eirond-lancetvormige, dikwijls in een smalle spits uitloopende bladen.

Deze typen zijn zeer goed voorgesteld in de afbeeldingen NÂ°, 19 en 20 van de Belgique horticole, tome II. p. 132.

Groeiplaats. Indien Ulmus major Smith en Ulmus suberosa Ehrh. slechts eene enkele soort vormen, hetgeen ik bepaaldelijk aanneem, is het gebied van deze soort zeer uitgestrekt en bedekt een groot gedeelte van NoordeVyk AziÃ«, Europa en Noordelijk Afrika. â Zeer zeker is de heestervorm veel algemeener dan de boomvoTm en ik geloof dat deze zich hoofdzakel'yk alleen op een vrije standplaats of door cultuur kan ontwikkelen, Reeds Smith heeft het gevoelen medegedeeld dat de kurkiep de oorsprong is van al de verscheidenheden , die gewoonlijk Â»Hollandsche Iepenâ genoemd worden.

Onze boom is onder den naam Â»Ulmus major hollandicaâ oudtijds in plantsoenen gekweekt. Volgens Miller (t. a. p.) is ,hij uit Holland in Engeland ingevoerd onder Koning Willem Hl, in het laatst der 17Â® eeuw. â Sedert lang echter wordt hij in Engeland en Holland niet meer aangeplant, waarschijnlijk wegens de minder deugdzame hoedanigheid van het hout en het groot aantal worteluitloopers. ¹)

Nederland. De heesterachtige kurkiep is talrijker in de westelijke provinciÃ«n dan in de oostelijke. Hij komt veelvuldig voor aan den duinkant en vooral in de lage gedeelten aan de landzijde. Hij is daar werkelijk wild, vormt ondoordringbare kreupelbosschen en schijnt mij een echt inheemsche plant In' zijn. De boomachtige vorm is zeldzamer. Ik ken achter het dorp Overveen slechts enkele exemplaren, waaronder de beroemde holle boom bij Kraantje-lek, aan den voet van den Blinkert, het merkwaardigste is, De holle stam van dezen boom heeft een omvang van ruim 6 meters. Schoon hij veel geleden heeft, is hij door doelmatige voorzorgen voor verderen ondergang bewaard en heeft in de laatste jaren weder krachtige takken gemaakt. Vroeger stonden op deze plaats meer zware kurkiepen. WaarschÃ¿nlijk is deze boom, wiens ouderdom ik op minstens vier eeuwen schat, een der laatste overblijfselen van de uitgestrekte bosschen, die voorheen Holland bedekten. Volgens eene oude overlevering werden nog in de 16de eeuw te Haarlem, vooral op Bakenes, kolossale gedeelten van oude olmen in den bodem gevonden. â De naam Ulmus major hollandica schijnt dus wel eigenaardig.

In Gelderland ken ik vier reusachtige exemplaren van den kurkiep, bÃ¿ het kasteel Doorweerth, de overgeblevenen van zeven boomen, de Â»Zeven ProvinciÃ«nâ geheeten, die in 1579 aldaar ter gedachtenis aan de Unie van Utrecht geplant zÃ¿n.

De veronderstelling dat de Iep door de Romeinen in Noord-Europa zou zijn ingevoerd, wordt ook weersproken door de oud-Keltische en Germaansche namen. Wych en Wych-hasel is de Gaelische naam in Engeland, Wieck, life en Effe de naam in sommige streken vanNoord-Duitschland. Ons Â»Iepâ is daarmede ongetwijfeld verwant. Uit den naam Wych ('f/Ã¿.amp;V'im welligt ons Â»Wigchelenâ) schijnt zelfs te blijken dat de takken in den voor-christelijken tijd als runen zÃ¿n gebezigd en de Iep dus ook een heilige beteekenis had.

Gebruik. Het hout van den kurkiep is minder waardig dan dat van den gekweekten iep. â De met kurk bezette takken kunnen tot het maken van rustieke tuinmeubelen en dergelyke zaken dienen. â Wegens zijn talrijke uitloopers is de kurkiep uitmuntend voor duinbeplanting geschikt.

De Iepen, die ik in Engeland heb gezien, hebben breede hartvormig-ronde bladen en sehijnen te behooren tot de U. campestris var tiliaefolia Host â Onze straat-iep is daar weinig bekend.

riMUS SUBEKOSA Ehih. ÃLMTJS MAJOR Smith, Orme subÃ©reux. Orme Ã larges feuilles. . Nlt;m allemand : Kork-RÃ¼ster. Grosse RÃ¼ster. Kork-Ulme. Nom anglais : Cork barked Elm Tree.

CaractÃ¨res spÃ©cifiqueSi Arbre Ã cyme arrondie trÃ¨s-touffue, Ã rejetons nombreux. Ramules ou rameaux subÃ©reux; feuilles briÃ¨vement pÃ©tiolÃ©es, largement ovales, briÃ¨vement acuminÃ©es scabres, dâun vert obscur luisant, doublement et grossiÃ¨rement dentÃ©es, fleurs sessiles petites , rougeÃ¢tres ; fruits petits cunÃ©iformes , oblongs Ã©chancrÃ©s au sommet, Ã graine contigue Ã l'Ã©chancrure.

Cet arbre peut acquÃ©rir parfois une Ã©lÃ©vation et une dimension de tronc trÃ¨s-considÃ©rables. LâÃ©corce du tronc et des branches principales est blanchÃ¢tre, profondÃ©ment crevassÃ©e, et en gÃ©nÃ©ral le port robuste et irrÃ©gulier distingue notre arbre des ormes, qui en Hollande garnissent ordinairement les bords des routes et les plantations. â Les feuilles sont amples, larges, ovales, souvent presque cordÃ©es Ã la base et deux fois plus larges que celles des ormes cultivÃ©s, qui sont caractÃ©risÃ©s gÃ©nÃ©ralement par la forme obovale-lancÃ©olÃ©e. Syn. Ulmus campestris L. Ã suberosa Koch. U. major Smith Engl. Bot. t. 2542. U hollandica Mill. Diet. ed. 8 nâ. 5, V major hollandica, Pluk. Alm. 393.

Explication de la planche, a. Ramule fleuri; b. fleur; c: ovaire; d. ramule fructifiÃ©; e. fruit i f. feuilles des ramules ; g. feuilles ; h, rameau Ã Ã©corce subÃ©reuse.

Ehrhart a dÃ©signÃ© sous ce nom un arbre nain ou arbuste Ã feuilles petites (Ulmus campestris ^suberosa foliis minoribus fructibus orbicularibus de Koch) tandisque notre dessin reprÃ©sente les parties dâun grand arbre auquel sâaccorde la description de Koch : Ulmus campestris Ã suberosa foliis majoribus fructibus obovatis, et celle de l'Ulmus major de Smith.

Avec Koch je suis dâavis que la forme des fruits nâest pas un caractÃ¨re bien valable. Aussi jâattache beaucoup moins de valeur Ã la grandeur quâ Ã la forme des feuilles. Les arbustes et petits arbres buissonnants, ordinairement connus sous le nom dâormes subÃ©reux, ont des feuilles petites, mais de la mÃªme forme que celles dâU. major. Leurs pousses radicales au contraire produisent des feuilles beaucoup plus grandes et Ã©galant celles du dernier. â Schur {Plant. Transsilv. p. 604), qui admet lâidentitÃ© de lâU. suberosa Ehrh. et de ru. major Sm., dÃ©crit cette forme sous le nom dâU suberosa Â« fruticosa, Ã feuilles petites, Ã rameaux adultes couverts dâune Ã©corce ailÃ©e-subÃ©reuse. U. suberosa var. parvifolia Hayne, Arten. Gew. Ill t. 16; Â»Une forme dÃ©gÃ©nÃ©rÃ©e par lâariditÃ© du sol et la position resserrÃ©e, qui bien que produisant quelquefois des fleurs, ne fructifie que rarement.â

Il me semble que les excroissances ailÃ©es-subÃ©reuses sont dâautant plus fortement marquÃ©es, mÃªme sur les tiges principales, Ã raison dâune position plus resserrÃ©e et dâun sol plus aride. Chez les grands exemplaires ce caractÃ¨re se montre seulement aux petits ramules, mais toujours trÃ¨s distinctement. Le nombre des Ã©tamines me semble un caractÃ¨re de bien peu dâimportance.

Les ormes plantÃ©s en Hollande aux bords des routes et dans les villes appartiennent dÃ©cidemment Ã une autre espÃ¨ce. Le tronc est plus Ã©lancÃ©, plus droit, lâÃ©corce plus lisse, moins profondÃ©ment crÃ©vassÃ©eet plus obscure. La cyme est moins dense et plus monotone, les grandes branches sont plus allongÃ©es, les feuilles portent le type obovale-lancÃ©olÃ©; elles sont plus Ã©troites et souvent cuspidÃ©es, (Voir le Nâ. 242, Vol. IV du Flora Batavd}. Les fruits sont plus grands, arrondis et portent la graine au milieu et non contigue Ã lâÃ©chancrure. Jamais je nâai remarquÃ© dâÃ©corce subÃ©reuse aux jeunes rameaux.

Jây ajoute que la floraison prÃ©cÃ¨de de quinze jours celle des ormes subÃ©reux; une diffÃ©rence rem .rquable entre les deux types est l'absence de rejetons radicaux chez Forme cultivÃ© et leur grande abondance chez Forme subÃ©reux.

Lâorme de nos plantations me semble FUlmus montana hollandica, dÃ©crit par Planchen (De Candolle Prodr. XVII, p. 160). Ã®Orme de Hollande qui ne trace point.â Spach {Ann. sc. nat. 2Â« sÃ©r. XV , 363) rÃ©unit FUlmus major Sm. Ã son Ulmus campestris macrophylla, Ã feuilles cuspidÃ©es, tandisque lâU. major Sm. a des feuilles acuminÃ©es. K Kocu {DendrologiÃ } rÃ©unit lâU. major Sm. Ã lâU. scabra Mill., qui ne trace point, tandisque lâU. major Sm. pousse de nombreux rejetons. FUlmus montana Smith t. 1887, me semble diffÃ©rent de FU. montana dÃ©crit par Planchen. Le premier a des feuilles acuminÃ©es et plus ou moins arrondies, et les feuilles du second sont cuspidÃ©es.

En somme gÃ©nÃ©rale et aprÃ¨s des observations projongÃ©es il me semble que les ormes des Pays Bas prÃ©sentent deux types principaux, â le premier Ã tronc irrÃ©gulier et robuste, Ã rejetons nombreux et Ã feuilles plus ou moins ovales acuminÃ©es, le second Ã tronc rÃ©gulier dressÃ©, sans rejetons et Ã feuilles allongÃ©es, obovales-lancÃ©olÃ©es et cuspidÃ©es. Les deux types sont assez bien reprÃ©sentÃ©s par les figures 19 et 20 du Belgique horticole, tome II p. 132.

Habitat. Si FUlmus major Smith et FU. suberosa Ehrh. ne constituent quâune seule espÃ¨ce et que le dernier nâest quâune forme dÃ©gÃ©nÃ©rÃ©e du premier, ce qui ne me semble pas douteux, Faire de cette espÃ¨ce est trÃ¨s Ã©tendue et couvre une grande partie de lâAsie septentrionale, de lâEurope et de lâAfrique septentr. Il est bien certain que la forme buissonnante est beaucoup plus frÃ©quente que la forme arborescente et que la derniÃ¨re ne se dÃ©vÃ©loppe que dans une position isolÃ©e et libre ou Ã lâaide dâune culture soignÃ©e. â DÃ©jÃ Smith {Engl. Bot.) a communiquÃ© FideÃ© que Forme subÃ©reux a Ã©tÃ© lâorigine de toutes les variÃ©tÃ©s dâormes cultivÃ©s dits Hollandais.

Sous le nom dâUlmus major hollandica notre arbre semble avoir Ã©tÃ© cultivÃ© anciennement dans les plantations. Selon Miller (1. c.) il a Ã©tÃ© transplantÃ© de Hollande en Angleterre sous le roi Guillaume III, versla fin du 17e siÃ¨cle. Depuis bien longtemps sa culture a Ã©tÃ© abandonnÃ©e tant en Angleterre quâen Hollande, probablement Ã cause de lâinfÃ©rioritÃ© du bois et lâhabitude de tracer.¹)

Pays-Bas. Le ormes subÃ©reux buissonnants sont plus nombreu.x dans les provinces occidentales des Pays-Bas que dans les prov. orientales. Ils abondent dans la rÃ©gion des dunes et particuliÃ¨rement dans les parties basses. Ils y sont vÃ©ritablement sauvages et me semblent un des vÃ©gÃ©taux Ã©minemment indigÃ¨nes en Hollande. Quant au type arborescent, un exemplaire vÃ©nÃ©rable, dont le tronc creux mesure plus de 6 mÃ¨tres de circonfÃ©rence, se trouve encore non loin du village dâOverveen prÃ¨s de Harlem, au pied dâun groupe de dunes bien connu dÃ©jÃ dans les chroniques du 14e siÃ¨cle. Probablement il est un des derniers reprÃ©sentants des forÃªts Ã©tendus, qui couvraient la Hollande dans les premiers siÃ¨cles de notre Ã¨re. Selon une ancienne tradition on Ã trouvÃ© encore dans le 16e siÃ¨cle sous le sol de Harlem dâÃ©normes fragments dâormes, qui constituaient une partie de ces forÃªts. â Le nom Ulmus major hollandica me semble donc bien caractÃ©ristique.

Dans la prov. de Gueldre je connais 4 exemplaires gigantesques prÃ¨s du chateau de Doorweerth, les survi- . vants de 7 arbres appelÃ©s les sept provinces et plantÃ©s en 1579, en mÃ©moire de la fameuse alliance dite Ã¯FUnion dâUtrechtâ, qui fut la base de la libertÃ© de lâancienne rÃ©publique.

La supposition que Forme ait Ã©tÃ© importÃ© dans le Nord de l'Europe par les Romains est assez rÃ©futÃ©e par les anciens noms celtes et germaniques, Wych en Angleterre, quot;Wieck, Iffe, Effe en Allemagne, et lep, Yp en Hollande.

Usage. Le bois de Forme subÃ©reux est de moindre qualitÃ© que celui des ormes cultivÃ©s. Les rameaux pourvus des excroissances subÃ©reuses peuvent servir Ã la confection de meubles rustiques. â Par sa qualitÃ© de tracer il est Ã©minemment propre Ã la plantation des dunes sablonneuses.

Les ormes que jâai vus dans des plantations en Angleterre ont les feuilles larges, arrondies, cordiformes et me semblent appartenir a ru. campestris var, Tiliaefolia Host. Lâorme cultivÃ© gÃ©nÃ©ralement en Hollande est peu connu en Angleterre.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Erectus vel adsccndens, foliis vaginisque molliter pubescentibus, ligula breve truncata, paniculae erectae sub anthesi patentissimae laxissimae, ramis longe nudis, inferioribus semiver-ticillatis mediam paniculam aequantibus, spiculis 5â10 floris glabris lineari-lanceolatis, glumis lanceolatis , palea inferiore biÃda aristata, arista paleam aequante. Spiculae plerumque violaceo-variegatae.

Opgerigt of opstijgend ; bladen en bladscheeden met zachte haren bekleed ; bindseltje kort, afgeknot ; bloem-pluimen opgerigt, gedurende den bloei zeer uitgespreid en slap, met van onder naakte takken; onderste takken kranswijs geplaatst, tot op de helft der pluim reikende ; bloemaartjes 5â10 bloemig, kaal, lijn-lan-cetvormig ; onderst kroonkafje tweespletig ; naald even lang als het kafje. â Bloemaar meestal violetkleurig.

Wortel vezelig; stengel 4â8 decim. hoog, bloempjes elliptisch-lancet-vormig, dakpanswijs geplaatst. â B. versicolor Poll. B. multiflorus Weigel.

Groeiplaats. Velden, drooge weiden. SiberiÃ«, Europa behalve Lapland, Portugal, Turkye en Griekenland; zeldzaam in Engeland.

Nederland. In koornvelden, zeldzaam. Delft, Zandplaat in de Waal, Havenmuur te Dordrecht, Ooster-doksdijk, Amsterdam {Prodr. Flor. Bat.).

Het afgebeelde exemplaar is door wijlen Dr. F. A. Hartsen in 1861 gevonden in bouwland, tusschen Bunnik en Wijk-bij-Duurstede.

CaractÃ¨res spÃ©cifiques. Racine fibreuse ; tige de 4â8 dÃ©c. ; feuilles et gÃ¢ines mollement pubescentes ; ligule courte tronquÃ©e ; panicule lÃ¢che droite trÃ¨s Ã©talÃ©e pendant la floraison, Ã rameaux nus vers la base., les infÃ©rieurs sÃ©mi-verticillÃ©s, Ã©galant la moitiÃ© de la panicule; Ã©pillets Ã 5â10 fleurs glabres, linÃ©aires lancÃ©olÃ©es ; spathellule infÃ©rieure bifide Ã arÃªte aussi longue quâelle. â Fleurs souvent panachÃ©es de violet. Fes-tuca amenais (L.) Marsson. Bronws versicolor Poll., B. multiflorus Weig. Serrafalcus arvensis Godr.

Habitat. Champs, prÃ©s secs. SibÃ©rie, Europe Ã lâexception de la Laponie ', du Portugal, de Turquie et de GrÃ¨ce. Rare en Angleterre.

Pays-Bas. Champs de blÃ©. Rare. TrouvÃ© en quelques endroits des prov. de Hollande mÃ©ridionale et dâUtrecht. Lâexemplaire figurÃ© a Ã©tÃ© trouvÃ© entre Bunnik et Wijk bij Duurstede (Utrecht) par feu M. Ie Dr. Hartsen.

Stelsel van Linnaeus. Cl. XXIV. Sect. V. Cryptogamia Fungi. Natuurlijk Stelsel. Cellulares 'Mycetes. O. V. AscomycÃ¨tes.

SooRTELiJKE KENMERKEN. Pileo inflate lobato cinereo-nigro, lobis deflexis adnatis, stipite fistulÃ¶se costato-lacunoso.

Hoed gezwollen, gelobd, aschgraauw-zwart, met neergebogen aangewassen lobben ; steel pijpachtig met ribben en groeven.

Onderscheidt zich van H. crispa Fries (Deel XV Nâ. 1155) door de meest neergebogen, aan den steel gewassen en niet ingesneden lobben van den hoed, door de donkere of zwarte kleur en de kleinere afmetingen. U. nigra Berg. â var. a. grooter met witten steel. H. mitra Schaeff; b. kleiner met zwart ach ti gen steel. H. monacella Schaeff.

Nederland. Volgens den Prodr, Flor. Dat. gevonden bij Leiden en Zuid-Beveland, volgens Dr, Hartsen, bij Driebergen. â Ik vond haar veelvuldig in de omstreken van Haarlem, als op Elswout, in de Schapenduinen , op Duinenberg onder Velsen, op het Naaldeveld enz. De afgebeelde exemplaren zijn afkomstig van de Vogelenzang en mij in Oct. 1876 aangeboden door den Heer Jhr. A. E. Barnaart.

Se distingue de lâHelvella crispa Fries (Nâ. 1155 vol. XV) par les lobes du chapeau adnÃ©s et non incisÃ©s, par la couleur obscure ou noirÃ¢tre et par ses dimensions moindres, â H, nigra Berg, Var, a. plus grand Ã stipe blanchÃ¢tre ; H. mi/ra Schaeff ; b. plus petit Ã stipe noirÃ¢tre : H, monacella Schaeff.

Pays-Bas. Terrains sablonneux boisÃ©s ; dunes prÃ¨s de Harlem et ZÃ©lande. PrÃ¨s de Leide et Ã Driebergen prÃ¨s dâUtrecht.

Les exemplaires de notre planche ont Ã©tÃ© trouvÃ©s Ã Vogelenzang prÃ¨s de Harlem et offerts Ã la Flore par M. A. Â£. Barnaart.